Η αντιεξουσιαστική κριτική, στον μαρξισμό και τις εξουσιαστικές εφαρμογές του, από το 1871, και μετά.

 

Με την αντιεξουσιαστική κριτική, στην εξουσιαστική θεωρία του μαρξισμού, από την εποχή των ιδρυτών του, των Karl Marx x και Friedrich Engels, μέχρι τις ημέρες μας και το απώτερο μέλλον, ασχολούμαι, στο, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, χθες 28 Ιουλίου 2026, στο YouTube, όπως και στο σημερινό δημοσίευμα.

Η κριτική των αντιεξουσιαστών, απέναντι, στις εξουσιαστικές μαρξικές θεωρίες, εκφράστηκε, αρχικά, από τον Pierre-Joseph Proudhon και κυρίως, από τον Μιχαήλ Μπακούνιν, κατά την περίοδο 1869 - 1872, με ένταση, ύστερα, από την ήττα του επαναστατικού εργατικού κινήματος, στην Κομμούνα του Παρισιού, της τρίμηνης περιόδου Μαρτίου - Μαΐου 1871 και την επικράτηση των συγκεντρωτικών εξουσιαστικών αντιλήψεων, που προέκυψε, ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής ήττας του επαναστατικού κινήματος, στο Παρίσι.

Η αλήθεια είναι ότι οι Karl Marx και Friedrich Engels, κάτω από την πίεση των αναρχικών, από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά, μετρίασαν το εξουσιαστικό περιεχόμενο των θεωριών τους, με την υιοθέτηση της αντίληψης πως, μετά την κατάληψη της εξουσίας, από το επαναστατικό κίνημα, που στοχεύει, στην κοινωνικοαπελευθερωτική αλλαγή, η οποία ξεκινά, με την ανατροπή της εξουσίας της κεφαλαιοκρατικής τάξης, όπως εκφράζεται, με την ανατροπή των καπιταλιστικών κρατών και την αντικατάσταση της αστικής εξουσίας και των κρατών της, από την δικτατορία του προλεταριάτου, η οποία υποτίθεται ότι θα αντικαταστήσει την καπιταλιστική εξουσία και τα καπιταλιστικά κράτη, με την δημιουργία της υποτιθέμενης εργατικής εξουσίας, η οποία θα στηρίζεται, στο εργατικό κράτος, το οποίο, με την σειρά του, θα στηρίζει την εργατική εξουσία, δηλαδή, υποτίθεται την εξουσία της τεράστιας πλειοψηφίας της προλεταριοποιημένης κοινωνίας, πάνω, στην μικρή, αριθμητικά, καπιταλιστική τάξη, μέχρι την κοινωνική της εξαφάνιση.

Στα πλαίσια αυτά, οι Karl Marx και Friedrich Engels προσπάθησαν να συγκεράσουν τις εξουσιαστικές τους πεποιθήσεις, με τις αντιεξουσιαστικές θέσεις των αναρχικών, προσδιορίζοντας ότι το εργατικό κράτος, που θα αντικαταστήσει το καπιταλιστικό, στα πλαίσια της δικτατορίας του προλεταριάτου και πολύ περισσότερο, στην πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας (τον σοσιαλισμό, που προσδιοριζόταν, ως η έναρξη της κοινωνικοαπελευθερωτικής αλλαγής και ως διεπόμενος, ακόμη, από το “βασίλειο της ανάγκης”, δηλαδή από την αρχή, ότι ο καθένας θα απολαμβάνει, από τα αποτελέσματα της παραγωγής, σύμφωνα, με την συμβολή του, σε αυτήν), σταδιακά, θα απονεκρώνεται, ως εξουσιαστικός μηχανισμός, έως την εξαφάνισή του, με το πέρασμα, στην δεύτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας (δηλαδή τον, καθεαυτού, κομμουνισμό), όπου κάθε μέλος αυτής της κοινωνίας υποτίθεται ότι θα λαμβάνει, από την αφθονία των προϊόντων της παραγωγής, σύμφωνα, με τις ανάγκες του και όχι με μέτρο την συμβολή του καθενός, στην παραγωγική διαδικασία, γεγονός, που αποτελειώνει και εξαφανίζει το κράτος.

Αυτή η μαρξική και μαρξιστική θεωρητική κατασκευή είναι προφανές ότι, ουδέποτε, εφαρμόστηκε, στην πράξη, ούτε, από τους ιδρυτές του μαρξισμού, ούτε, από τους διαδόχους τους, διότι, απλούστατα, υπήρξε ανεφάρμοστη, καθώς κάθε κράτος, που, εξ ορισμού, αποτελεί έναν μηχανισμό εξουσίας, οργανωμένο, ως δύναμη των ασκούντων την εξουσία, δεν είναι δυνατόν να απονεκρωθεί και μάλιστα, αυτοβούλως, όπως, πολύ σωστά, επεσήμαιναν οι αναρχικοί, καθώς, στην περίπτωση του λεγόμενου “εργατικού κράτους”, αυτό, που θα έκαναν οι κομμουνιστές, ήταν το να δημιουργήσουν μια προλεταριακή αγροτική και βιομηχανική κοινωνία, της οποίας το υποτιθέμενο, ως “απονεκρούμενο εργατικό κράτος”, θα ελέγχεται, από τα κομμουνιστικά κόμματα και μια κεντρική τράπεζα, που θα εκδίδει το χρήμα και αντιθέτως, θα δυναμώνει, καθώς θα διοικείται, από την επεκτεινόμενη κομματική και κρατική γραφειοκρατία και πρωτίστως, την κομμουνιστική κομματική εξουσία, η οποία θα αντικαταστήσει την παλαιά αστική τάξη και το αντίστοιχο αστικό κράτος και θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των νέων γραφειοκρατών και όχι της προλεταριοποιημένης κοινωνίας, εισάγοντας νέους ταξικούς διαχωρισμούς.

Αυτήν την πραγματικότητα έζησαν οι προηγούμενες γενιές, με την ρωσική επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 και την κατάκτηση της εξουσίας, από τους μπολσεβίκους του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνωφ Λένιν, καθώς και την μεταγενέστερη εξάπλωση του εξουσιαστικού κομμουνισμού, στην Κίνα και στα κράτη του αποκαλούμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”.

Ο Μιχαήλ Μπακούνιν και οι αναρχικοί είχαν και εξακολουθούν να έχουν μια στην πράξη αποδεδειγμένη ανάλυση για την εξουσία των κουμουνιστών στις κοινωνίες όπου επικράτησαν και όπου εξακολουθούν να επικρατούν έστω και σοβιετική ένωση αυτοδιαλύθηκε το Δεκέμβριο του 1991. 

Δυστυχώς. 

Κλείνοντας το σημερινό δημοσίευμα,  θεωρώ απαραίτητο να προτρέψω τους αναγνώστες, να παρακολουθήσουν το αρχικό βίντεο, που έχω αναρτήσει σε αυτό κάτι το οποίο είναι πραγματικά χρήσιμο και απαραίτητο.