Κίνδυνος κατάρρευσης του μετώπου του ρωσοουκρανικού πολέμου, στο Ντονπάς, μετά την κατάληψη της Κονσταντίνοφκα. Αργά, αλλά συνεχόμενα, χειροτερεύει η κατάσταση, για το καθεστώς του Κιέβου, το NATO και την Δύση, στην Ουκρανία, απλώς και μόνο, επειδή το Κρεμλίνο δεν μπορεί να πράξει αλλιώς.

 

Ο ρωσοουκρανικός πόλεμος, αυτός ο ιδιότυπος εμφύλιος πόλεμος, με απασχολεί, στο σημερινό δημοσίευμα, όπως και στο, παραπάνω, χθεσινό (4/7/2026) βίντεο, που ανέβασα, στο YouTube.

Με επίσημη, προχθεσινή ανακοίνωση του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας γνωστοποιήθηκε η πλήρης απελευθέρωση της Κονσταντίνοφκα, μιας πόλης, που, σε όλα τα χρόνια από την έναρξη της ρωσικής εισβολής, στην Ουκρανία, στις 24/2/2022, αποτέλεσε ένα, από τα πολύ σπουδαία κέντρα άμυνας των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.

Μάλιστα, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν ανακοίνωσε ότι τα ρωσικά στρατεύματα, στο πρώτο εξάμηνο του 2026, κατέλαβαν 133 οικισμούς (πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά) και περισσότερα, από 3.000 τ.χλμ εδάφους – μια έκταση, η οποία ισούται, με κάτι, παραπάνω, από το 1/3 της ελληνικής Κρήτης, ενώ, τον Ιούνιο του 2026, όπως ανέφερε ο αρχηγός των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγός Βαλέρι Γκεράσιμοφ, καταλήφθηκαν 29 οικισμοί και 636 τ.χλμ.

Το σημαντικότερο και κρισιμότερο όλων είναι ότι καταλήφθηκε η πόλη Κονσταντίνοφκα, στην οποία, από το 2014, το καθεστώς του Κιέβου και το ΝΑΤΟ πραγματοποίησαν ένα σύστημα αμυντικών θέσεων, δύο αμυντικών γραμμών, με περισσότερα, από 150 χιλιόμετρα χαρακωμάτων και τάφρων, με την πρώτη αμυντική γραμμή να συγκροτείται, από ένα συνεχές σύστημα εκρηκτικών φραγμάτων, σε έκταση 30 χιλιομέτρων και την δεύτερη αμυντική γραμμή φθάνει, έως 35 χιλιόμετρα και να βασίζεται, σε υδατοφράγματα και τεχνητές λίμνες.

Στα πλαίσια αυτά, η Κονσταντίνοφκα ήταν η πιο οχυρωμένη και κλιμακωτή αμυντική περιοχή, στην οποία οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις τοποθέτησαν, μέχρι 15.500 στρατιώτες. Τελικά, η πόλη έπεσε, στα χέρια των Ρώσων, παρά το γεγονός ότι ο Ουκρανός αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων Ολεκσάντρ Σίρσκυ διέταξε τους αμυνόμενους να αντισταθούν,  μέχρι το τέλος, με αποτέλεσμα οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να υποστούν απώλειες, περίπου, 13.500 στρατιωτών, ενώ έχουν απωθηθεί αρκετά χιλιόμετρα από την πόλη.

Τωρα, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις προελαύνουν προς τον πολεοδομικό συγκρότημα Σλαβιάνσκ – Κραματόρσκ και βρίσκονται 8 χλμ. από τα ανατολικά περίχωρα του Σλαβιάνσκ.

Η ουσία, σε όλα αυτά βρίσκεται, στο γεγονός ότι εμφανίζονται σημάδια προσεχούς κατάρρευσης του μετώπου του ρωσοουκρανικού πολέμου, στην περιοχή του Ντονπάς, με αποτέλεσμα, όταν συμβεί αυτό, το οποίο οι Ρώσοι στρατιωτικοί υπολογίζουν ότι θα συμβεί, έως το τέλος του έτους, κάτι που μένει να το δούμε, εάν συμβεί, τότε, ή αργότερα, ή και νωρίτερα, ακόμη, αυτό θα σημαίνει ότι, πέρα από αυτό το “τρίγωνο του διαβόλου”, υπάρχει μόνο η ουκρανική στέπα, η οποία θα επιτρέψει, στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις να προελάσουν, χωρίς αντίσταση, μέχρι να φτάσουν, στον ποταμό  Δνείπερο και να καταλάβουν την πόλη Ντνίπρ, ανοίγοντας το δρόμο, προς δύο κατευθύνσεις,  αφενός, μεν, την προέλαση προς το Κίεβο και αφετέρου, δε, την προώθηση του ρωσικού στρατού προς την περιοχή Νικολάγιεφ και Οδησσό. 

Εδώ, εντοπίζεται ο κίνδυνος. πλέον, της κατάρρευσης της ουκρανικής άμυνας, σε όλα τα μέτωπα του πολέμου, δηλαδή και στην περιοχή της Χερσώνας και της Ζαπορίζια, με το ουκρανικό καθεστώς να υποχρεωθεί, στην περίπτωση αυτή, να εγκαταλείψει τη χώρα, προκειμένου να προλάβει να σωθεί, από την σύλληψη της των μελών του, δηλαδή του συνόλου της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας της σημερινής Ουκρανίας. 

Όλα αυτά, βέβαια, δεν πρόκειται να συμβούν, σε σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά την γνώμη μου ,ο πόλεμος θα συνεχιστεί και το 2027, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω, φυσικά, την ακριβή ημερομηνία της λήξης του. 

Αυτό, που έχει σημασία, πάντως, είναι ότι, έστω και μέσα στα πλαίσια του συμβατικού πολέμου, που διεξάγεται, στην Ουκρανία και ο οποίος, πέραν, από τη διάστασή του, ως ενός ιδιότυπου εμφυλίου πολέμου, έχει και την πολύ σημαντική διάσταση της πολεμικής αντιπαράθεσης, ανάμεσα, στην Ρωσία, από την μια πλευρά και στο ΝΑΤΟ και στην Δύση, από την άλλη.

Τελειώνοντας το παρόν άρθρο, θα πρέπει να τονίσω, για πολλοστή φορά, όπως έχω πράξει, σε όλη την διάρκεια του πολέμου, στην ορθογραφία, που έχω αναπτύξει, σε αυτό, εδώ, το μπλοκ, το γεγονός ότι το ρωσικό κράτος δεν μπορεί να χάσει αυτόν τον πόλεμο, ούτε, φυσικά, να επιτρέψει οποιουδήποτε είδους παρουσία των νατοϊκών οπλικών συστημάτων, στο ουκρανικό έδαφος, σε οποιαδήποτε μορφή του μεταπολεμικού ουκρανικού κράτους,  εφόσον αυτό υπάρξει, απλούστατα, επειδή δεν μπορεί να διακινδυνεύσει ένα μελλοντικό πλήγμα στο πυρηνικό οπλοστάσιο, που διαθέτει η ρωσική ολιγαρχία και το οποίο είναι τοποθετημένο, στα Ουράλια όρη. 

Αυτή η κατάσταση καθιστά απαγορευτική οποιαδήποτε ήττα, ή οποιονδήποτε συμβιβασμό, με την Δύση, όσον αφορά την μεταπολεμική Ουκρανία. 

Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, απλώς, μένει να το δούμε.