Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Η υποταγή του Αλέξη Τσίπρα, στο δόγμα του "There Is No Alternative" και το επερχόμενο πολιτικό τέλος του ΣΥΡΙΖΑ. (Ο ντροπαλός ολοκληρωτισμός του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" και τα αδιέξοδά τους, μέσα από τις αναλύσεις της Margaret Thatcher και του Milton Friedman, που αποδεικνύονται περισσότερο διορατικοί και λιγότερο αναλγητοί, από την για "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνηση των ορφανών του ελληνικού σταλινισμού).


Γιώργος Σταθάκης - Γιάννης Δραγασάκης - Αλέξης Τσίπρας : Το μοιραίο τρίο, που έλαβε τις καταστροφικές αποφάσεις, για την υποταγή της κυβέρνησης και της χώρας, στις απαιτήσεις των ευρωζωνιτών, με την υπογραφή και την υλοποίηση του 3ου Μνημονίου. Η ελληνική κοινωνία δεν πρέπει να - και δεν θα - τους ξεχάσει, ποτέ. Και φυσικά, θα τοποθετήσει και αυτούς, όπως και όλους τους προηγούμενους, στην πινακοθήκη των ηλιθίων...



Αυτό, που μας έχει διδάξει η πρόσφατη Ιστορία, έτσι όπως αυτή εκτυλίσσεται την τελευταία εξαετία, στην χώρα μας - και όχι, μόνο, σε αυτήν - είναι ότι ένας πολιτικός χώρος οδηγείται, στην πλήρη απαξίωση και στην καταστροφή, κάθε φορά, που καταφεύγει στην αποδοχή και στην υλοποίηση των ιδεολογημάτων του χιμαιρικού νεοσυντηρητικού φιλελεύθερου κεϋνσιανισμού της σύγχρονης εποχής, έτσι όπως αυτά αποκρυσταλλώνονται, στον εφαρμοσμένο δογματισμό της ευρωζώνης, ο οποίος βρίσκει την ιδεολογικοπολιτική νομιμοποίησή του, σε αυτήν την πρωτοφανή και αποδιοργανωτική δέσμη ιδεών, την οποία αποκαλώ, ως "υπαρκτό ευρωπαϊσμό", ακριβώς, επειδή η δομή, η συγκρότηση και το παραληρηματικό περιεχόμενο των ιδεολογημάτων, που συγκρατούν, ως ενιαίο, αυτό το νεοχαοτικό σύνολο, έλκουν την πλήρη αντιστοιχία τους, στον, προ πολλού, τεθνεώτα "υπαρκτό σοσιαλισμό", του οποίου, άλλωστε, την ιχνώδη βηματογραφία ακολουθεί.

Το εάν αυτή η αποδοχή είναι αυτόβουλη, ή αναγκαστική/"εκβιαστική", δεν είναι αυτό που μετράει, ούτε αυτό, που ενδιαφέρει, αφού, τελικά, το ουσιαστικό και πραγματικό περιεχόμενο του παραγόμενου έργου δεν αλλάζει, όπως δεν αλλάζουν και τα αποτελέσματα, που έρχονται, ως συνέπεια.

Η ταυτότητα του πολιτικού χώρου, που αποδέχεται τα δόγματα αυτής της σύγχρονης εκδοχής του νεοσυντηρητισμού, είναι, άνευ σημασίας και δεν παίζει κανένα ρόλο, σε αυτή την πολύπλοκη και πολυσχιδή διαδικασία. Ο προσδιορισμός του, ως χώρου της δεξιάς, του κέντρου, ή της αριστεράς, είναι αδιάφορος και δεν έσωσε κανένα από τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, που κλήθηκαν να εφαρμόσουν το έμπρακτο περιεχόμενο των ιδεών του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" και του ευρύτερου κοσμοπολιτικού μείγματος των νεοσυντηρητικών ιδεών, έτσι όπως αυτές έχουν καταλογογραφηθεί και συνταγογραφηθεί, από την τεχνοδομή της ευρωζώνης και του Δ.Ν.Τ. Και φυσικά, ο όποιος χωροταξικός προσδιορισμός οποιουδήποτε κόμματος, στην ελληνική πολιτική γεωγραφία, δεν πρόκειται να σώσει, ούτε τα κόμματα, που καλούνται, τώρα, ή που θα κληθούν αύριο να εφαρμόσουν αυτό το ψευδοσυνειδησιακό ιδεολογηματικό συνονθύλλευμα.

Όπως, ακριβώς, καταστράφηκαν, στο παρελθόν, το ΠΑΣΟΚ, ο ΛΑΟΣ, η ΔΗΜΑΡ, αλλά και η Νέα Δημοκρατία - παρά το γεγονός ότι η τελευταία έχει εμφανίσει αρκετές αντοχές και δεν έχει, ακόμη, διαλυθεί -, έτσι θα καταστραφούν, με την σειρά τους, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι δύο τωρινοί κυβερνητικοί εταίροι δεν θα αποφύγουν την τύχη των προηγούμενων.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, αυτό το παραμυθολόγημα του σύγχρονου "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", στο οποίο καλούνται να υποταχθούν και το οποίο καλούνται να εφαρμόσουν, σε διάφορες ανούσιες παραλλαγές, όλοι οι πολιτικοί χώροι, που μετέχουν, στους εθνικούς πολιτικούς χώρους των χωρών της ευρωζώνης είναι μια σύγχρονη εκδοχή της T.I.N.A. (There Is No Alternative), η οποία, ως ένα από τα, πλέον, βασικά δόγματα του νεοσυντηρητικού φιλελεύθερου κεϋνσιανισμού του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", ισχυρίζεται και επιβάλλει, χωρίς καμμία διάκριση, την σιδηρά πεποίθηση ότι, έναντι του ιδίου, ως πληρέστατου και λεπτομερώς, προσδιορισμένου και εξαντλητικού συνόλου συνταγών, για το τί πρέπει και το τί δεν πρέπει να γίνει, δεν μπορεί να υφίσταται και δεν υφίσταται καμμία άλλη εναλλακτική λύση.

Η δημιουργία αυτής της κατασκευής, συνήθως, ανάγεται, χρονικά, στην δεκαετία του 1980 και αποδίδεται, στην Margaret Thatcher, στην Βρετανίδα πρωθυπουργό εκείνης της εποχής, αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτή η αναγωγή και αυτή η απόδοση, πάσχουν, ως προς την ακρίβειά τους. Και τούτο διότι είναι, μερικώς, αληθείς. Η Margaret Thatcher δεν υπήρξε η πολιτική μητέρα της T.I.N.A.

Η T.I.N.A. της Margaret Thatcher, δεν ήταν ένα ένα γενικό σύνολο ιδεών, ούτε μια συνεκτική κατασκευή γενικών πολιτικών πρακτικών, ούτε ένας συνολοποιητικός προπαγανδιστικός μηχανισμός, επιβολής μιας γενικευμένης πολιτικής, σε επίπεδο ιδεών και πράξης και απόσπασης, με κάθε τρόπο, της όποιας συναίνεσης της κοινωνίας.

Η T.I.N.A. της Margaret Thatcher ήταν ένα μερικό εργαλείο πολιτικών μαχών, προς κατανίκηση κάποιων κοινωνικών ομάδων πιέσεως και συγκεκριμένα, εκείνων των κοινωνικών ομάδων, με τις οποίες η ίδια, ως πρωθυπουργός, επέλεγε να συγκρουσθεί, είτε αυτές ήσαν οι Βρετανοί ανθρακωρύχοι, είτε οι χούλιγκανς των γηπέδων.

Προφανώς αυτή η εξειδικευμένη πολιτική του "There Is No Alternative", παρά το γεγονός ότι ουδέποτε συνολικοποιήθηκε, από την συντηρητική Βρετανίδα πολιτικό, χρησιμοποιήθηκε, από την ίδια και τους κύκλους της οικονομικής και της πολιτικής ελίτ, που την στήριξαν, ως ένα βασικό και συνάμα, αιχμηρό προπαγανδιστικό εργαλείο, με σκοπό την ιδεολογική και πολιτική της κυριαρχία. Και φυσικά, αυτό το εργαλείο, μέχρι σε ένα σημείο, αποδείχτηκε χρήσιμο και λειτουργικό. 

Όμως, ουδέποτε, αυτό το προπαγανδιστικό εργαλείο της διακήρυξης της ανυπαρξίας οποιασδήπτε άλλης εναλλακτικής πολιτικής, από αυτήν, που εφάρμοζε η κυβέρνησή της - ή και κάθε κυβέρνηση -, γενικεύθηκε και ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε, για να επιλύσει όλα τα προβλήματα και όλες τις κρίσεις, που αντιμετώπισαν οι κυβερνήσεις της Margaret Thatcher, κατά την ενδεκαετή παραμονή της "Σιδηράς Κυρίας", στην πρωθυπουργία.


 


Η, ανωτέρω, εικονιζόμενη Margaret Thatcher ήξερε να προχωρεί, σε συμβιβασμούς, στους οποίους και κατέφευγε, όταν έκρινε ότι έπρεπε να τους κάνει. Και έκρινε ότι πρέπει να τους κάνει, όταν δεν μπορούσε να τους αποφύγει. Και αν, τώρα, δούμε, με περισσότερη ψυχραιμία, τα πεπραγμένα της μακράς πρωθυπουργικής της θητείας, η συντηρητική Βρετανίδα πολιτικός υπήρξε πολύ λιγότερο συγκρουσιακή, από όσο θέλει να δείχνει η φήμη, που άφησε, πίσω της. Και αυτό το έπραξε, διότι η Margaret Thatcher μπορεί να ήταν - και αναμφισβήτητα, ήταν - μια πολιτικός, η οποία εκινείτο, μέσα στα θολά νερά ενός ιδιότυπου βρετανικού συντηρητικού ριζοσπαστισμού, αλλά ουδέποτε υπήρξε φασίστρια. Μπορεί να συναγελάστηκε, με δικτάτορες, οι οποίοι δεν έκρυβαν τις φασιστικές τους πεποιθήσεις (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Augusto Pinochet), αλλά η ίδια έμεινε πιστή στο πολιτικό σύστημα του αστικού κοινοβουλευτισμού. Γι' αυτό και ουδέποτε γενίκευσε, την πολιτική της T.I.N.A., για την οποία δεν διεκδίκησε κάποιο ιδεολογικό και πολιτικό copyright.

Βέβαια, η πολιτική της T.I.N.A. δεν είναι ορφανή. Έχει πατέρα. Και αυτός ο πατέρας, ο οποίος διατύπωσε και εξέφρασε, με απόλυτη καθαρότητα, αυτήν την πολιτική, δεν είναι άλλος, από τον πασίγνωστο Paul Joseph Goebbels και το ολοκληρωτικό ναζιστικό κόμμα, κατά την εποχή της κυριαρχίας τους, στην Γερμανία. Κάθε τί άλλο, που εμφανίστηκε, κατά την διαδρομή του χρόνου, στον χώρο της δυτικής εκδοχής του γραφειοκρατικού καπιταλισμού, όλες αυτές τις δεκαετίες, που ακολούθησαν, μετά από εκείνη την ζοφερή εποχή, υπήρξε, λιγότερο, ή περισσότερο, κακή απομίμηση του ολοκληρωτικού δόγματος, που διακήρυξε ο Goebbels, χωρίς ιδιαίτερη αξία και σημασία, πλην μιας εξαίρεσης, η οποία αφορά τους σύγχρονους καιρούς.

Αυτή η εξαίρεση αφορά την ευρωζώνη, ως νέο διεκδικητή της εφαρμογής του δόγματος, που συνοψίζεται, ως "There Is No Alternative" και είναι, απολύτως, σοβαρή και φυσικά, πολύ επικίνδυνη, διότι αυτή, ως εφαρμογή, δεν έχει να κάνει, με, επί μέρους, πολιτικές, οι οποίες στοχεύουν, σε κάποιες συγκεκριμένες ομάδες πιέσεως, ούτε και έχουν ένα περιορισμένο χρονικό και χωρικό πλαίσιο αναφοράς και δράσης. 

Η εφαρμοζόμενη T.I.N.A. της χαοτικής νομισματικής και της αβαθούς οικονομικής ένωσης της Ευρώπης δεν αρκείται, σε μερικές και επί μέρους δράσεις, αλλά δραστηριοποιείται, σύμφωνα, με εκείνους, που την προωθούν, σε εκτεταμένους και διαρκώς διευρυνόμενους τομείς της οικονομικής και της πολιτικής ζωής, απαιτώντας μιαν ομοιομορφία, η οποία παραπέμπει, σε πρακτικές ενός ντροπαλού ολοκληρωτισμού, ο οποίος μπορεί να είναι και να παραμένει, επί του παρόντος, ατελής, αλλά είναι μια διαδικασία εξελισσόμενη.

Εδώ, ακριβώς, βρίσκεται ο κίνδυνος, διότι όλη αυτή η πολύπλοκη διαδικασία της συγκρότησης των πρακτικών του αυτού του σκιώδους ολοκληρωτισμού, που θέλει - ακόμη - να κρατάει τα όποια προσχήματα και των ψευδοσυνειδησιακών επενδύσεων αυτών των πρακτικών, παραπέμπει, στους ναζιστές του Μεσοπολέμου, πριν, ακόμη, αυτοί αρπάξουν, με την βοήθεια της οικονομικής κρίσης της περιόδου 1929 - 1932, την κυβερνητική εξουσία και πριν επιβάλουν την πλήρη κυριαρχία τους.

Έτσι, με δεδομένη την ίδια την συγκρότηση της ευρωζώνης, ως νομισματικής ένωσης, που αποσκοπεί, στην κατανομή των κερδών και των απωλειών, ανάμεσα, στα κράτη και τις οικονομίες των χωρών, που συμμετέχουν, σε αυτήν, με τον κλασσικό τρόπο και την παραδοσιακή μέθοδο, που κατοχυρώνουν τα κέρδη, στους κερδισμένους και χρεώνουν τις απώλειες, στους χαμένους, η πολιτική της T.I.N.A. έχει καταστεί αναπόφευκτη, αφού δεν υπάρχουν (και δεν μπορούν, μέσα σε μια νομισματική ένωση, να υπάρχουν) σοβαροί και αξιόλογοι αναδιανεμητικοί μηχανισμοί, που να αλλάζουν τις ισορροπίες, που διαμορφώνονται, από την λειτουργία των κανόνων της ολιγοπωλιακής αγοράς και του αποκαλούμενου ελεύθερου εμπορίου.

Ως εκ τούτου, αυτό, που έχει μείνει, ως σκληρό και ανελαστικό πλαίσιο κανόνων, μέσα στην ευρωζώνη, είναι η εφαρμογή της T.I.N.A. και δι' αυτής, η δημιουργία ενός, ολοένα και αυταρχικότερου, θεσμικού πλαισίου, το οποίο κατοχυρώνει την εφαρμογή της, σε ένα ευρύ και συνεχώς, διευρυνόμενο πεδίο της οικονομικής, της πολιτικής και της ευρύτερης κοινωνικής ζωής, στις χώρες της ευρωζώνης.

Ετσι, με αυτές τις διαδικασίες και με αυτόν τον τρόπο, σιγά-σιγά, στην αρχή, σταθερά και τα τελευταία χρόνια, με έναν ολοένα και περισσότερο επιταχυνόμενο ρυθμό, συγκροτούνται, εντός της ευρωζώνης, αφ' ενός, μεν, μια ανεξέλεγκτη ολιγαρχία και αφ' ετέρου, δε, η ολοένα και πυκνότερη θεσμοθέτηση και η θεσμική και παραθεσμική κατοχύρωση του έντονα αυταρχικού ιδεολογικού, πολιτικού και οικονομικού φαινόμενου, το οποίο μπορεί, άνετα και χωρίς κίνδυνο σφάλματος, να προσδιορισθεί, ως  ντροπαλός ολοκληρωτισμός, το περιεχόμενο του οποίου έγκειται στο σύγχρονο δόγμα, που επικρατεί, σε όλες τις ευρωζωνικές ελίτ, με προεξάρχουσες τις γερμανικές - γεγονός, το οποίο, δεν είναι καθόλου περίεργο και προφανώς, δεν είναι, καθόλου, τυχαίο, για όσους διαθέτουν γνώση της Ιστορίας, την οποία συνοδεύουν, με την απαραίτητη ιστορική μνήμη.

Το δόγμα αυτό, που συγκροτεί τον σκληρό πυρήνα του ντροπαλού ολοκληρωτισμού της ευρωζώνης και καθίσταται κεντρικό σημείο αναφοράς και ουσιώδη πολιτική αρχή του σύγχρονου "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", το έχει εκφράσει, χωρίς περιστροφές και με πλήρη διαύγεια, αναφερόμενος, στην ελληνική κρίση, ο Βόλφγκανγκ Σόϋμπλε, με την περίφημη, για την πεζότητά της, ρήση του, ότι : "Οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα".

Ακόμη καλύτερα, από τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών το δόγμα αυτό το έχει περιγράψει ο πρόεδρος της Commission Jean-Claude Juncker, ο οποίος το εξειδικευσε, με περισσή πνευματική επιτηδειότητα, λέγοντας, επίσης, με αφορμή την ελληνική κρίση και το εκλογικό αποτέλεσμα της 25/1/2015, ότι : "Οι εκλογές και η δημοκρατική αρχή δεν μπορούν υπερισχύσουν των Συνθηκών της ευρωζώνης".


Μέσα σε αυτό το θεσμικό πλαίσιο του δημιουργούμενου, υπό διαμόρφωση και εν εξελίξει, ευρισκόμενου ντροπαλού ολοκληρωτισμού του σύγχρονου "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", το οποίο θεσμικό πλαίσιο ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν να μην θραύσουν και εντός του οποίου αποφάσισαν να παραμείνουν και να κρατήσουν, εντός αυτού, την χώρα μας, η σαρωτική ήττα, που υπέστησαν, με την υπογραφή και ψήφιση του 3ου Μνημονίου, λόγω των "ευρωπαϊστικών" αυταπατών τους και της βαριάς κληρονομιάς των ανάλογων κομφουζιονιστικών ιδεών του Λεωνίδα Κύρκου και του νεκρού, πλέον, ρεύματος των ευρωκομμουνιστών, δεν είναι καθόλου περίεργη.

Υπ' αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες του ευρωζωνικού ντροπαλού ολοκληρωτισμού, η άρνηση της κυβέρνησης των ορφανών του ελληνικού σταλινισμού να εφαρμόσει τον κατασταλλαγμένο και αποκρυσταλλωμένο εναλλακτικό σχεδιασμό του Γιάννη Βαρουφάκη και του αμερικανικού επιτελείου του, ο οποίος σχεδιασμός, παρά τις όποιες (υπαρκτές, ή ανύπαρκτες) ατέλειές του, αποτελούσε μια σοβαρή λύση, με την προοπτική της δημιουργίας ενός βαθύτατου και καταστροφικού ρήγματος, σε αυτό το πυκνοδομημένο θεσμικό πλαίσιο της ευρωζώνης.

Η εφαρμογή αυτού του σχεδιασμού, που συνδύαζε την έκδοση ενός προσωρινού νομίσματος, υπό μορφή τοπικών χρηματογράφων IOU, με την ανακοίνωση της παράλληλης εκτύπωσης ποσοτήτων κανονικού νομίσματος (ευρώ), από την Τράπεζα της Ελλάδος, χωρίς την έγκριση της Ε.Κ.Τ. θα οδηγούσε, εκ των πραγμάτων, στην διαχείριση της αποδόμησης της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, γεγονός το οποίο θα υποχρέωνε την ευρωζωνιτική ελίτ, στο σύνολό της, να επανεξετάσει την στάση της.

Δυστυχώς, οι ευρωζωνίτες, από πολύ νωρίς (τουλάχιστον, από τον Φεβρουάριο) είχαν αντιληφθεί ότι, ενώ ο Γιάννης Βαρουφάκης δεν ήταν δυνατόν να ελεγχθεί - πιθανότατα, επειδή οι άκρες, που είχε και οι αναφορές του, βρίσκονταν, στην, πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμη - ο Αλέξης Τσίπρας και ο στενός του κύκλος, ήσαν χειραγωγίσιμοι και ελέγξιμοι. Και τελικά, ως προς αυτό, δεν είχαν άδικο. Η επιλογή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να αποδεχθεί τις καταστροφικές προτροπές του Γιάννη Δραγασάκη και του Γιώργου Σταθάκη και να υποκύψει, στις 13 Ιουλίου, αποδεχόμενος και το σύνολο των απαιτήσεων των ευρωζωνιτών και η διάσπαση του επιτελείου του Αλέξη Τσίπρα, με την παραίτηση του Γιάννη Βαρουφάκη, αμέσως, μετά το δημοψήφισμα της 5/7/2015, απέδειξε ότι οι ηγέτες της ευρωζώνης είχαν σωστή πληροφόρηση.

Έτσι, όλα όσα ακολούθησαν και πρόκειται να λάβουν χώρα, από εδώ και πέρα, όσον αφορά την Ελλάδα, τον πληθυσμό της χώρας μας, αλλά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικό σχηματισμό, ήσαν και είναι, απολύτως, αναμενόμενα. 




Τα ορφανά του ελληνικού σταλινισμού τα κατάφεραν. Έσωσαν το ευρώ και την ζώνη του. Με αντάλλαγμα την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας.

Όλα αυτά έχουν περιγραφεί, σε αυτό, εδώ το μπλογκ, εκτενώς, ειδικότερα, κατά το τελευταίο εννεάμηνο, αλλά και όλα αυτά τα χρόνια, που διέρευσαν, από το 2012 και μετά - από τότε, δήλαδή, που το μικρό και περιθωριακό αυτό κόμμα της ριζοσπαστικοφανούς αριστεράς διεμβόλισε τα κατεστημένα κόμματα του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού της χώρας μας και αναδείχτηκε, ως αξιωματική αντιπολίτευση. Μια αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία ήταν φανερό, εξ αρχής, ότι όδευε, ταχύτατα, στο να γίνει κυβέρνηση.

Και τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ τα κατάφερε, χωρίς να δυσκολευτεί. Έγινε κυβέρνηση. Μόνο, που, μέσα σε 7 μήνες, η κυβέρνησή του, τα έκανε μαντάρα, και τώρα, αφού οδηγήθηκε να υπογράψει ένα επαχθέστατο Μνημόνιο, προσφεύγει, στην λαϊκή ετυμηγορία, εξ αιτίας του γεγονότος ότι έχασε την υποστήριξη, πάνω από 40 βουλευτών του, καθώς και την δεδηλωμένη πλειοψηφία, στο κοινοβούλιο.

Μετά την επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να υποβάλει την παραίτηση της κυβέρνησής του, στον πρόεδρο του κράτους Προκόπη Παυλόπουλο και με εδραιωμένη την πεποίθηση, στα μέλη της ηγετικής προεδρικής φρουράς του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το κόμμα τους θα μπορέσει να κερδίσει την αυτοδυναμία, η χώρα οδεύει, προς την τρίτη, κατά σειρά, εντός του 2015, εκλογική αναμέτρηση. Η αναμέτρηση αυτή, όπως φαίνεται, θα πραγματοποιηθεί, στις 20 Σεπτεμβρίου, προκειμένου όλοι αυτοί να προλάβουν να ξεκαθαρίσουν το εσωκομματικό τοπίο, όπως αυτό διαμορφώνεται, μετά την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, με την φυγή της αποκαλούμενης Αριστερής Πλατφόρμας και την συγκρότηση της "Λαϊκής Ενότητας", ενός νέου αριστερού αντιμνημονιακού κόμματος, υπό την ηγεσία του Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Οι προεδρικοί του ΣΥΡΙΖΑ δεν μένουν, βέβαια, μόνο, στην εκκαθάριση του εσωκομματικού τους τοπίου. Η συγκρότηση αυτού του νέου αντιμνημονιακού κόμματος και η πιθανή ανάδειξη και άλλων κομμάτων, μέσα από τις διάφορες τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, είτε αυτά τα νέα κόμματα συνεργασθούν, μεταξύ τους, ή/και με άλλα κόμματα της αριστεράς, είτε όχι, υποχρεώνει τον Αλέξη Τσίπρα και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, στην εσπευσμένη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών (εάν μπορούσαν να κάνουν εκλογές, ακόμη και μέσα, στον Αύγουστο, δεν θα δίσταζαν να τις κάνουν), προκειμένου να προλάβουν τις σημαντικές αλλαγές, που θα προκύψουν, στο ευρύτερο πολιτικό τοπίο της χώρας, το οποίο οδεύει προς ουσιαστική ανασύνταξη, η έκταση της οποίας θα είναι μεγάλη, αλλά δεν μπορεί, επί του παρόντος, να προσδιορισθεί, μετά την παράδοση του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του, στους ξένους δανειστές, με την υπογραφή του 3ου Μνημονίου.





"Για πρώτη φορά αριστερά" και για πρώτη φορά μείωση συντάξεων, από την αριστερά. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, εφαρμόζοντας τα προαπαιτούμενα του 3ου Μνημονίου, που υπέγραψε και ψήφισε, μειώνει, όπως φαίνεται, παραπάνω, τις κύριες και τις επικουρικές συντάξεις, από τον Σεπτέμβριο του 2015, σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι διαφορές των ποσών, ανάμεσα στον προηγούμενο μήνα Αύγουστο, που πιστώθηκαν, στις 29/7/2015 και στον μήνα Σεπτέμβριο, που πιστώθηκαν, χθες (27/8/2015) το βράδυ, είναι εμφανέστατες και δεν είναι καθόλου μικρές. Άρχισαν τα όργανα και ο χορός θα είναι μακρύς και δύσκολος. Σκληρό rock...



Τα πράγματα, όμως, δεν πάνε και θα εξακολουθήσουν να μην πάνε, καλά, γι' αυτούς. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις καταγράφουν το σοκ, που έχει υποστεί το εκλογικό σώμα και κυρίως, οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Η εσωκομματική ρήξη και η εξελισσόμενη διάσπαση του κύριου κυβερνητικού εταίρου υπήρξε αναπόφευκτη, μετά την υποταγή του πρωθυπουργού, στο σύνολο των απαιτήσεων των ξένων δανειστών και την εντυπωσιακή φιλομνημονιακή μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτή η ρήξη καταγράφει και τροφοδοτεί, ακόμη, περισσότερο, την απώλεια μεγάλου τμήματος της κοινωνικής, της πολιτικής και της εκλογικής δύναμης του κόμματος αυτού.

Αντιλαμβανόμενοι αυτές τις εξελίξεις και πριν αυτές λάβουν διαστάσεις, οι οποίες δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν, ο Αλέξης Τσίπρας και η, ιστορικά, μοιραία ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, που τον οδήγησε, στην απόφαση να αποδεχθεί τις απαιτήσεις των ξένων δανειστών, παρά την μεγάλη πλειοψηφία του ΟΧΙ, στο δημοψήφισμα της 5/7/2015, αποφάσισαν, ακολουθώντας τις συμβουλές του Κώστα Πουλάκη, του γνωστού εκλογολόγου του κόμματος - και οι ξένοι δανειστές αποδέχτηκαν - την διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, πριν οι νέοι και οι παλαιοί αντίπαλοί τους προλάβουν να οργανωθούν. Και φυσικά, τώρα, πριν η ελληνική κοινωνία υποστεί την έμπρακτη σφοδρότητα των μέτρων, που θα υλοποιηθούν, από τον Οκτώβριο και μετά, κατ' εφαρμογήν του 3ου Μνημονίου, που ψήφισε η "κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς", με τον Ν. 4336/14-8-2015, αλλά και τις δύο σειρές, με τα προαπαιτούμενα, που είχαν θέσει οι ευρωζωνίτες, στην αποκαλούμενη συμφωνία των Βρυξελλών, της 13/7/2015, που κυρώθηκαν, με τους νόμους 4334/16-7-2015 και 4335/23-7-2015.

Παρά τους όποιους υπολογισμούς της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, η μετάλλαξη του κόμματος, με την ψήφιση του επαχθέστατου 3ου Μνημονίου, από αντιμνημονιακό, σε μνημονιακό κόμμα, υπήρξε τόσο μεγάλη και τόσο γρήγορη, που ήταν αδύνατο να αφομοιωθεί, από ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, που το ψήφισε, αλλά και από το στελεχικό του δυναμικό και πολύ περισσότερο, από την κομματική του βάση, στις τάξεις της οποίας επικρατεί η πλήρης απογοήτευση και ο αναχωρητισμός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί και αυτή η διαδικασία δεν πρόκειται να σταματήσει. Την πρωτιά, πιθανότατα, θα την κερδίσει, αλλά, από την εκλογική διαδικασία, θα βγει, βαριά, τραυματισμένος, αφού οι εκλογικές, οι πολιτικές, οι κοινωνικές και οι κομματικές του απώλειές του θα είναι πολύ μεγάλες, επιβαρύνοντας το πολιτικό του μέλλον, διότι η κοινωνική και η πολιτική του βάση είναι, εξαιρετικά, ασταθής, εξ αιτίας του γεγονότος ότι συγκροτήθηκε, σε ένα, εξαιρετικά, βραχύ χρονικό διάστημα, που δεν του επέτρεψαν να αποκτήσει συνεκτικούς δεσμούς, με αυτήν.

Το χειρότερο, για τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι, την ίδια στιγμή, η διάσπασή του, σε, περισσότερα του ενός, κόμματα, θα του στερήσει και ένα μεγάλο μέρος - ίσως, το μεγαλύτερο - της κομματικής του βάσης, με την οποία το κόμμα και η ηγεσία του, είχε σαφείς και στερεούς δεσμούς, γεγονός, που θα τραυματίσει αυτόν τον κομματικό μηχανισμό, ο οποίος δεν πρόλαβε να δει τον εαυτό του και δεν έχει την πείρα να διαχειρίζεται μεγάλα πληθυσμιακά μεγέθη.





Και αυτό το πλήγμα θα είναι υπέρμετρα βαρύ, για τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού δεν είναι, μόνο, ότι θα του λείψει η υποστήριξη όλου αυτού του κόσμου, που θα αναζητήσει άλλες κομματικές στέγες, αφού, καλά-καλά, θα έχει μεγάλη έλλειψη ανθρώπων, για να τρέξουν την τωρινή προεκλογική του εκστρατεία, αλλά και μετεκλογικά. 

Το πλήγμα, για τον ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται, πολύ βαρύτερο και θα καταστεί, με την πάροδο του χρόνου, ασήκωτο, επειδή όλον αυτό τον απογοητευμένο κόσμο, που του έφυγε, του φεύγει και θα συνεχίσει να του φεύγει, σε όλο το επόμενο χρονικό διάστημα, δεν θα τον έχει ουδετεροποιημένο. Θα τον βρει, απέναντί του, εχθρικό και στρατευμένο, μέσα σε άλλα κομματικά σχήματα, να μάχεται, εναντίον του.

Και φυσικά, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, η νέα κυβέρνηση θα εφαρμόσει το νέο Μνημόνιο, που υπέγραψε ο Αλέξης Τσίπρας και ψήφισε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το Μνημόνιο είναι και το προεκλογικό πρόγραμμα του κόμματος αυτού. Όπως, επίσης, το νέο Μνημόνιο θα είναι και το πρόγραμμα δράσης του, αμέσως, μετά τις εκλογές.

Έτσι, η νέα κυβέρνηση, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον ένα ή το άλλον τρόπο, θα συμμετάσχει, θα εφαρμόσει αυτό το 3ο Μνημόνιο. Είναι προφανές και με δεδομένη την ανυπαρξία της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ, στην νέα βουλή, ότι η νέα κυβέρνηση, η οποία θα είναι συμμαχική και θα αποτελείται, από δύο, ή περισσότερα κόμματα, δεν θα μπορέσει να μακροημερεύσει. Θα είναι θνησιγενής και θα πέσει, εξ αιτίας της σφοδρότητας των μέτρων, που θα κληθεί να πάρει, αφού θα καταστεί αδύνατο, λιγότερο, ή περισσότερο, γρήγορα, έστω και αυτός ο μεταλλαγμένος και ευνουχισμένος νεομνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ, να μπορέσει να αντέξει την εφαρμογή του Μνημονίου, που ψήφισε και καλείται να εφαρμόσει.

Έτσι, με την εκτύλιξη των γεγονότων, από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μείνει τίποτε άλλο, εκτός από τα υπολείμματα του πολιτικού του πτώματος. Και αυτό θα συμβεί, ακόμη και αν "καταφέρει" να μην συμμετάσχει, στην επόμενη κυβέρνηση. 

 Δυστυχώς, για την αναπαλαιωμένη και βαθιά συντηρητική σταλινική αριστερά, όλων των αποχρώσεων, που βρήκε στέγη, στον ΣΥΡΙΖΑ, όλοι αυτοί οι ηγετίσκοι, που στελέχωσαν αυτό το κόμμα της ριζοσπαστικοφανούς αριστεράς, βρέθηκαν και εξακολουθούν να βρίσκονται, σταθερά και πολύ μακριά, πίσω, ακόμη και από τους κλασικούς νεοφιλελεύθερους, ως προς την αντιμετώπιση του νεοπαγούς φαινομένου της ευρωζώνης, ως μιας μετεξελικτικής νεοπλασίας του παλαιού και παραδοσιακού "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", που εξέφραζε η Ε.Ο.Κ./Ε.Ε. και την στάση τους, απέναντι στον οικοδομούμενο ντροπαλό ολοκληρωτισμό του. Και αυτό συνέβη, διότι οι νεοφιλελεύθεροι, παρά τα όσα διαδίδονται και πιστεύονται, αντιλήφθηκαν, έγκαιρα, τον εξαμβλωματικό χαρακτήρα και το απεχθές περιεχόμενο της Ο.Ν.Ε. και της ευρωζώνης, από την εποχή του σχεδιασμού τους.

Έτσι, η Margaret Thatcher, φρονίμως, ποιούσα, δεν συμμετείχε, στους αρχικούς σχεδιασμούς της Ο.Ν.Ε., διότι, από το 1990, είχε προβλέψει, χωρίς περιστροφές, την καταστροφή, που θα έφερνε η δημιουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Για την Βρετανίδα πολιτικό, το, υπό σχεδίαση, κοινό νόμισμα - το ευρώ - ήταν αδύνατο να καταφέρει να εξυπηρετήσει, ταυτοχρόνως, τόσο διαφορετικές οικονομίες, όπως αυτή της πανίσχυρης Γερμανίας, από την μία πλευρά και εκείνη της αδύναμης Ελλάδας, ή της Πορτογαλίας (ή, ακόμη και της Ισπανίας και της Ιταλίας), από την άλλη.

Όπως, σωστά, προέβλεψε η Margaret Thatcher, η Γερμανία θα απεχθανόταν και θα αρνιόταν οποιαδήποτε μεγέθυνση του πληθωρισμού, μέσα στην ζώνη του κοινού νομίσματος, την ίδια στιγμή, που αυτή η μεγέθυνση των επιπέδων του πληθωρισμού θα ήταν αναγκαία, για τις φτωχότερες και μη αποδοτικές οικονομίες της ζώνης αυτής, με αποτέλεσμα το κοινό νόμισμα και οι κανόνες του να καταστεί μοιραίο και καταστροφικό, για τις οικονομίες αυτές.

Αποτελεί μια μεγάλη ειρωνεία της τύχης και της ιστορικής εξέλιξης, αυτή η δικαίωση της συντηρητικής Βρετανίδας πολιτικού. Η δικαίωση αυτή είναι, βέβαια, απολύτως, φυσιολογική, αλλά ουδέποτε θεωρήθηκε δεδομένη, στις ημέρες της δόξας της και για πολύ αργότερα, από τότε, που αποτραβήχτηκε, από ενεργό πολιτική δράση, σχεδόν, μέχρι τον θάνατό της.

Ακόμη, μεγαλύτερη είναι η ειρωνεία της Ιστορίας, ακριβώς, επειδή η Margaret Thatcher έχει κατηγορηθεί (όχι άδικα), για μιαν επίμονη επίδειξη κοινωνικής αναλγησίας, σε όλη της διάρκεια της πρωθυπουργίας της. 

Όμως, όσο ανάλγητη και αν υπήρξε η Margaret Thatcher, ουδέποτε έφθασε τα επίπεδα της αναλγησίας των ποικίλων πολιτικών και οικονομικών ελίτ, καθώς και των φανατικών οπαδών της ευρωζώνης, οι οποίοι πιστεύουν και έχουν όλη την διάθεση και την ευχαρίστηση να συντρίψουν πολυπληθή κοινωνικά στρώματα και ολόκληρες κοινωνίες και οικονομίες, προκειμένου να επιβάλουν, με πραγματική σιδηρά θέληση και πυγμή, τους κανόνες λειτουργίας της ευρωζώνης, χωρίς να λαμβάνουν, υπόψη τους, το τεράστιο κόστος, που συνεπάγεται αυτό το σχεδιαστικό παρανοϊκό παραλήρημα, απέναντι, στο οποίο η Margaret Thatcher αντιστάθηκε, ακριβώς, επειδή γνώριζε το μέγεθος των καταστροφικών αποτελεσμάτων του και το απίστευτο μέγεθος της απαιτούμενης κοινωνικής αναλγησίας, που απαιτούσε όλος αυτός ο εξωπραγματικός σχεδιασμός. Μια αναλγησία, που, για την ίδια την Βρετανίδα πολιτικό, ήταν αδιανόητη και αχρείαστη.

Αφήνοντας, στη άκρη την πολιτική πολεμική, που έχει αναπτυχθεί και τις αντιπαραθέσεις, που έχουν προκύψει (καθόλου άδικα και απολύτως, δικαιολογημένα), γύρω από τα πεπραγμένα της Margaret Thatcher και του ριζοσπαστικού συντηρητισμού, που αυτή αντιπροσώπευσε, του οποίου, μάλιστα, εξακολουθεί να παραμένει και τώρα, μετά τον θάνατό της, ο αυθεντικότερος εκπρόσωπος, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι, στην πράξη, η Βρετανίδα πολιτικός υπήρξε πολύ λιγότερο ανάλγητη, πολύ περισσότερο ορθολογίστρια και  απείρως σοφότερη, από τους θεμελιωτές και τους διάφορους και ποικίλους εραστές της ευρωζώνης, ανεξάρτητα από την πολιτική τους καταγωγή και τις ιδεολογικές τους αναφορές.

Έτσι, εξετάζοντας τα πρόσωπα, τα πράγματα και τις εξελίξεις, με το ψυχρό μάτι του αντικειμενικού παρατηρητή και ακολουθώντας την ριζοσπαστική κοινωνιολογική ανάλυση του Karl Marx, δεν προσδιορίζουμε τους ανθρώπους και τις διάφορες κοινωνικές και πολιτικές ομάδες και συσσωματώσεις, από αυτά, που αυτοί και αυτές λένε ότι είναι. Πολύ περισσότερο, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να τους και τις προσδιορίσουμε, από αυτά, που αυτοί και αυτές πιστεύουν ότι είναι.

Αυτό, που οφείλουμε να κάνουμε, δεν είναι άλλο, από αυτό, που η ανελέητη, ριζοσπαστική και απολύτως ορθολογική επιστημονική μεθοδολογική ανάλυση του Karl Marx έπραξε, σε αυτές τις περιπτώσεις, που η κοινωνιολογική επιστήμη, είχε να αντιμετωπίσει, να προσδιορίσει και να κατατάξει τις ανθρώπινες ατομικές και κοινωνικές πράξεις και συμπεριφορές.

Έτσι, είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουμε και σε αυτή την περίπτωση, την οποία, τώρα, εξετάζουμε και να θέσουμε, ως κριτήριο, για τον ατομικό και κοινωνικό προσδιορισμό των εξεταζόμενων και αντιπαραβαλλόμενων προσώπων και πολιτικών ομάδων και συσσωματώσεων, τις πράξεις και τα έργα τους και όχι τα λόγια και τις ιδέες, που αυτά επικαλούνται.

Με αυτό το θεμελιώδες κριτήριο, που εξετάζει τις πράξεις και τα έργα των ανθρώπων και των ομάδων, ως εργαλείο προσδιορισμού των ανθρώπων και των πολιτικών ομάδων και συσσωματώσεων, η Margaret Thatcher, αφήνει πολύ πίσω της, τους θεμελιωτές και τους ποικίλους οπαδούς και υποστηρικτές της ευρωζώνης.

Η θανούσα, εδώ και πολύ καιρό, Βρετανίδα πολιτικός υπερέχει, κατά πολύ, σε όλα, έναντι όλων αυτών, διότι απέφυγε τα θεμελιώδη σφάλματά τους, αφού είχε την διορατικότητα να τα προβλέψει, χρησιμοποιώντας τους στοιχειώδεις κανόνες ορθολογισμού, που αυτοί στερούνταν, λόγω των ανορθόλογων και παραληρηματικών, στον κεντρικό πυρήνα τους, φαντασιώσεων, που διακατείχαν και εξακολουθούν να διακατέχουν την σκέψη και την δράση τους. Και φυσικά, αρνήθηκε να τους ακολουθήσει, σε αυτή την απίστευτη επίδειξη αναλγησίας, στην οποία έχουν επιδοθεί, για χάρη ενός παραφρονικού εγχειρήματος, το οποίο επιμένουν να φέρουν, εις πέρας.

Έτσι, η Margaret Thatcher αποδεικνύεται, πολύ σοφότερη, πολύ καλύτερη και πολύ λιγότερο ανάλγητη και από τους ποικίλους αριστερούς εραστές του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", οι οποίοι έχουν αποδεχθεί να τεθούν, στην υπηρεσία του, χωρίς να υπολογίζουν και χωρίς να ενδιαφέρονται, για το βαρύτατο κοινωνικό κόστος, που η εφαρμογή των δογμάτων του, δημιουργεί.

 Και φυσικά, σε όλον αυτόν τον εσμό, συμπεριλαμβάνονται, πλέον και ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως, επίσης και το στελεχικό δυναμικό του κόμματος αυτού, που παραμένει και θα συνεχίζει να παραμένει, στις τάξεις του. 

Όλοι αυτοί του νεομνημονιακού, πλέον, ΣΥΡΙΖΑ, παραμένουν, με προσωπική τους επιλογή, εκτός τόπου και χρόνου και προσπαθούν να αντιπαραθέσουν, αξιολογικά, π.χ. τις συντάξεις (προφανώς, εννοώντας τις διαδοχικές και τις συνεχιζόμενες μειώσεις των συντάξεων), τον ΕΝΦΙΑ (προφανώς, εννοώντας την αέναη καταβολή αυτού του ιδιόρρυθμου ενοικίου, που έχει επιβληθεί, στους πάσης φύσεως ιδιοκτήτες ακινήτων), τους μισθούς (προφανώς, εννοώντας την αλληλοδιάδοχη μείωση των μισθών, η οποία συνεχίζεται) και τα όποια δικαιώματα του πληθυσμού (προφανώς εννοώντας την ελαχιστοποίηση όλων των δικαιωμάτων, εργασιακών και άλλων), με την "επιβίωση της πατρίδας", για να ισχυρισθούν, ως νέοι ΓΑΠ και ως νέοι σαμαροβενιζέλοι, ότι όλα αυτά τα μεγέθη έπονται.

Προφανώς, είναι σαφές ότι έχουν κάνει τις επιλογές τους, οι οποίες ταυτίζονται, με όσα, ακριβώς, υποστήριζαν και εξακολουθούν να υποστηρίζουν και οι προκάτοχοί τους, ως εκπρόσωποι και υπηρέτες των συμφερόντων των δανειστών, τους οποίους επέλεξε να υπηρετήσει και ο Αλέξης Τσίπρας.

Ως εκ τούτου, οι επιλογές τους αυτές, τους εμποδίζουν να δουν το απλούστατο γεγονός ότι αυτή η επιβίωση της πατρίδας, για την οποία ισχυρίζονται ότι, πρωτίστως, ενδιαφέρονται, δεν αντιπαρατίθεται, αξιολογικά, με όλα τα παραπάνω, τα οποία καλούν τους πολίτες να θέσουν, σε δεύτερη μοίρα και να τα υποτάξουν στην εξυπηρέτηση αυτής της παρουσιαζόμενης, ως επείγουσας ανάγκης.

Και δεν υπάρχει αξιολογική αντιπαράθεση, ανάμεσα στην επιβίωση της πατρίδας και στην υπεράσπιση των συντάξεων, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, την προστασία των μισθών και των απαίτηση για την διατήρηση των δικαιωμάτων των πολιτών, διότι προϋπόθεση, για την επιβίωση της πατρίδας, είναι όλα αυτά μαζύ, τα οποία αυτοί απαιτούν να τεθούν σε δεύτερη μοίρα και η θεσμική, έμπρακτη και άμεση προστασία τους.

Δυστυχώς, η τριβή του πολιτικού προσωπικού του ΣΥΡΙΖΑ, με την ημιαμόρφωτη και επαρχιωτικής νοοτροπίας πολιτική και πνευματική ολιχαρχία των Αθηνών, του έχει αφαιρέσει την δυνατότητα και την ικανότητα να δει το άτοπο και το ανύπαρκτο αυτής της αντιπαράθεσης των ευρύτερων επιβιοτικών συμφερόντων του γενικού πληθυσμού, με την επιβίωση της πατρίδας.

Αυτό συμβαίνει επειδή η αξιολογική αντιπαράθεση, που, όντως, υπάρχει και συνακόλουθα, οι θεμελιακές επιλογές, που κλήθηκαν να κάνουν, δεν αφορά την επιβίωση της πατρίδας, απέναντι στα επίπεδα των συντάξεων, των μισθών, της θέσπισης των ειδικών φορολογιών, σαν τον ΕΝΦΙΑ και τα όρια των δικαιωμάτων του πληθυσμού της χώρας.

Η πραγματική αξιολόγηση, που τίθεται, από τα πράγματα, προφανώς αφορά και το συμφέρον και την επιβίωση της πατρίδας, αλλά η θεμελιώδης και στρατηγική αντίστιξη και η σφοδρότατη αντιπαράθεση, που πραγματικά, υφίσταται έχει ως αντιπαρατιθέμενες και αντιθετικές επιλογές, την παραμονή της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, ή την - με όποιο τρόπο και με όποια μεθόδευση - έξοδό της από αυτήν και την επιστροφή της σε ένα εθνικό νόμισμα, όπως και αν το ονομάσουμε (δραχμή, μνα, οβολό, τάλαντο κλπ).

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και το στελεχικό δυναμικό, που παραμένει, σε αυτό το κόμμα, επέλεξαν την παραμονή της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, με κάθε κόστος, οδηγώντας την ελληνική οικονομία, στην διαδικασία του παρατεταμένου θανάτου και τον πληθυσμό της χώρας, στην συνέχιση της φτωχοποίησής του. 

Πρώτοι και "καλύτεροι" σε αυτή την καταστροφική επιλογή, είναι αυτοί, που αποτελούν το αυτοδιαλυόμενο και συνάμα καταγέλαστο και εμετικό σύμφυρμα των "53", οι οποίοι, στις κρίσιμες στιγμές, που ο Γιάννης Δραγασάκης, ο Γιώργος Σταθάκης και οι ευρωκομμουνιστές της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ωθούσαν τον πρωθυπουργό, στην απόρριψη της συνέχισης της εφαρμογής του εναλλακτικού σχεδίου του Γιάννη Βαρουφάκη και στην υποταγή της κυβέρνησης, στις απαιτήσεις των ευρωζωνιτών, με την υπογραφή του 3ου Μνημονίου, όχι μόνο δεν απέτρεψαν την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, αλλά, ουσιαστικά και τυπικά, στήριξαν αυτή την ολέθρια, για την χώρα και τον πληθυσμό της, επιλογή του πρωθυπουργού.

Αυτό είναι το σφάλμα του Αλέξη Τσίπρα και της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλιστα, βαρύτατο, το οποίο και θα πληρώσουν, πολύ ακριβά, διότι τους λείπει η νηφάλια σκέψη, η ψυχραιμία και δεν έχουν απαλλαγεί από τις παρελθούσες, χρονίζουσες και τρέχουσες ιδεολογηματικές αγκυλώσεις της εντόπιας ελίτ. Και κυρίως, αυτήν του παραληρηματικού δόγματος του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" και του ντροπαλού ολοκληρωτισμού, που τον ακολουθεί.

Δυστυχώς, για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, η πραγματικότητα, γι' αυτούς (όπως και για τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ της ευρωζώνης), είναι, ακόμη, χειρότερη, διότι δεν είναι,  μόνον, έναντι της Margaret Thatcher και του ρεύματος του ριζοσπαστικού συντηρητισμού, που αυτή εκπροσώπησε, που μειονεκτούν.




Όλοι αυτοί βρίσκονται πολύ πίσω, ακόμη και από το "ιερό τέρας" του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού, τον, παραπάνω, εικονιζόμενο Milton  Friedman,  οποίος αντιστάθηκε, με κάθε τρόπο και με κάθε μέσον, στην δημιουργία της Ο.Ν.Ε., προβαίνοντας, στην ορθολογική και απόλυτα, φυσιολογική εκτίμηση και πρόβλεψη ότι το ευρώ, ως κοινό νόμισμα των ευρωπαϊκών οικονομιών, θα οδηγήσει, σε μια νομισματική κόλαση. Αυτή την κόλαση, που, όλον αυτόν τον καιρό, ζούμε.

Ο Milton Friedman, ό,τι και να πει κάποιος, για το γενικό πλαίσιο των απόψεών του και όσο και αν διαφωνήσει, με αυτό, υπήρξε ένας διορατικός επιστήμονας και παρέμεινε, μέχρι το τέλος της ζωής του, ορθολογιστής. Αυτές του οι ιδιότητες τον έκαναν έναν σφοδρό επικριτή του ευρώ, το οποίο, για τον ίδιο, υπήρξε ένα μεγάλο λάθος. επειδή, όπως προέβλεψε, με μεγάλη επιστημονική ακρίβεια, στις 20 Ιουνίου 1997, σε ένα άρθρο του, στην "Wall Street Journal", με την δημιουργία του ευρώ και της ζώνης του, οι ζημιές, που θα προκαλέσει η εγκατάλειψη ενός, αποτελεσματικά, προσαρμοστικού μηχανισμού συναλλαγματικών ισοτιμιών, για χάρη των υποτιθέμενων ωφελειών, από την νομισματική πειθαρχία και το χαμηλό κόστος των συναλλαγών, θα είναι, πάντοτε, μεγαλύτερες, από τα οφέλη.

Αυτή η εξέλιξη, η οποία και επιβεβαιώνεται, θα προέκυπτε, σύμφωνα, με τον θανόντα, πλέον, Milton Friedman, επειδή τα ευρωπαϊκά κράτη δεν έχουν, μισθούς και τιμές, με ικανοποιητική ελαστικότητα, ούτε την απαιτούμενη κινητικότητα, στον χώρο της εργασίας και κυρίως, δεν έχουν έναν αποτελεσματικό ευρωπαϊκό δημοσιονομικό μηχανισμό, ο οποίος, μαζύ με τα υπόλοιπα προαναφερόμενα οικονομικά μεγέθη, να διορθώνει την έλλειψη του μηχανισμού των συναλλαγματικών ισοτιμιών.

Ο Milton Friedman δεν έμεινε, σε αυτές τις διαπιστώσεις. 

Προχωρώντας, ακόμη πιο πέρα, εκτίμησε, ορθότατα, ότι οι στόχοι της δημιουργίας της Ο.Ν.Ε. και του ευρώ, ως κοινού νομίσματος ήσαν πολιτικοί και εντοπίζονταν, στην στενή διασύνδεση της Γερμανίας, με την Γαλλία, προκειμένου να αποκλεισθεί η πιθανότητα ενός μελλοντικού πολέμου, στην ευρωπαϊκή ήπειρο. 

Αλλά, σύμφωνα, με τον μεγάλο αυτόν οικονομολόγο, η υιοθέτηση του ευρώ θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα, διότι θα οδηγήσει, στις πολιτικές εντάσεις, μεταξύ των κρατών και στην συνέχεια, στην επιδείνωση αυτών των εντάσεων, μετατρέποντας τις διάφορες οικονομικές υφέσεις και κρίσεις, που αντιμετωπίζουν οι χώρες και οι οποίες κρίσεις και υφέσεις θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν και να απορροφηθούν, από τον μηχανισμό των μεταβαλλόμενων και προσαρμοστικών συναλλαγματικών ισοτιμιών, σε έντονες πολιτικές διαμάχες.

Το ερώτημα, για τον Milton Friedman, δεν είναι, αν το ευρώ είναι βιώσιμο. 

Το ερώτημα είναι, αν το κοινό νόμισμα είναι, οικονομικά, προτιμητέο, συγκρινόμενο, με ένα σύστημα μεταβαλλόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών, αφού, οι κυβερνήσεις, μπορούν να το καταστήσουν βιώσιμο, αποδεχόμενες επίπεδα ανεργίας, τα οποία θα υπερβαίνουν το 10%, ή το 20%, η το 25% και παραπάνω, του εργατικού δυναμικού των χωρών τους, ανάλογα, με την οικονομική δυναμικότητά τους.


Για τον Milton Friedman, μια νομισματική ένωση, που επιβάλλεται κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες, θα καταλήξει να είναι εμπόδιο, στην διαδικασία της πολιτικής της ενοποίησης, αφού το ευρώ θα γίνει μια μεγάλη πηγή προβλημάτων και όχι ένας μηχανισμός βοήθειας και αλληλεγγύης. Το ευρώ δεν έχει προηγούμενο και αποτελεί ένα ψευδές νόμισμα, το οποίο εκδίδουν ανεξάρτητα κράτη, τα οποία είναι μέλη μιας νομισματικής ένωσης, η οποία δεν έχει αντίστοιχο, στην παγκόσμια νομισματική ιστορία.

Έτσι, για τον Milton Friedman, το ευρώ  θα ήταν καλό για την Ευρώπη, μόνον, με την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει ελαστικότητα, σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια. Αλλά αυτή ελαστικότητα είναι ανύπαρκτη και ως εκ τούτου, είναι προτιμητέος ένας μηχανισμός κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών. Και τούτο επειδή, εάν μια χώρα δοκιμάσει μια οικονομική κρίση, η οποία απαιτεί μείωση μισθών, θα είναι ευκολότερο να προχωρήσει, σε αυτή την ενέργεια, αφήνοντας να αλλάξουν οι ισοτιμίες. Με το ευρώ, όμως, αυτή η επιλογή δεν υπάρχει.



Ανάμεσα στα πολλά προπαγανδιστικά εργαλεία, που έρχονται να στηρίξουν τον φυλλορροούντα ΣΥΡΙΖΑ, οι δημοσκοπήσεις, σαν την παραπάνω (η οποία έγινε, στις 25-26 Αυγούστου και συγκρίνεται, με ποσοστά πρόθεσης ψήφου, που είχε κάνει η Pro Rata, στις 2 Ιουλίου) θα χρησιμοποιηθούν, κατά κόρον. Εδώ, αυτή δημοσκόπηση - που μπορεί να χαρακτηρισθεί, τουλάχιστον, ως ... ομιχλώδης -, στην οποία γίνεται εκτίμηση της εμφανιζόμενης, ως πρόθεσης ψήφου όσων ερωτήθηκαν, εμφανίζεται η "Λαϊκή Ενότητα" του Παναγιώτη Λαφαζάνη , στο 3,5%, χωρίς να προκύπτει το πώς έγινε αυτό.



Παρατηρώντας όλα αυτά, καταλαβαίνουμε το πόσο πίσω έχουν μείνει, οι υποτιθέμενοι, ως ευαίσθητοι, αριστεροί ηγέτες του ψευδεπίγραφου "ριζοσπαστικού" ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι έχουν σταλινική πολιτική καταγωγή και είναι, στο σύνολό τους, βαθιά, και ανεπανόρθωτα, συντηρητικοί πολιτικοί γραφειοκράτες, σε σχέση, όχι μόνο, με την Margaret Thatcher, αλλά και με τον Milton Friedman, τον ιδεολογικό πατέρα του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού.

Σε αυτά τα, απολύτως, αναμενόμενα πολιτικά χάλια και σε αυτόν τον φυσιολογικό πολιτικό ξεπεσμό, τους οδήγησε η πλήρης υποταγή τους, στις απαιτήσεις της ευρωζωνικής γραφειοκρατίας και της ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας.

Ως εκ τούτου, ο επερχόμενος πολιτικός αφανισμός τους, η διαδικασία του οποίου θα ξεκινήσει - παρά το γεγονός ότι δεν φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει την πρωτιά - στις τωρινές βουλευτικές εκλογές και θα ολοκληρωθεί, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες δεν θα αργήσουν, αφού, όπως, ήδη, έχω πει, η εφαρμογή του 3ου Μνημονίου θα οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια ταχεία διάλυση και δεν θα του επιτρέψει να προχωρήσει, στην πλήρη εφαρμογή του.

Έχοντας όλα αυτά υπόψη μας, δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε περισσότερο, από το να παρακολουθήσουμε και να απολαύσουμε την εκτύλιξη της διαδικασίας της σύνθλιψης και του διασυρμού αυτού του κόμματος, το οποίο, χρησιμοποιώντας, μια τεράστια πολιτική απάτη, κατάφερε να ανέλθει, στην εξουσία και το οποίο δεν θα αργήσει να υποστεί τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της υπερμεγέθους πολιτικής εξαπάτησης.

Όλος ο καιρός είναι μπροστά μας και θα είναι μεστός γεγονότων και εκπλήξεων. Αρκεί να υπάρξει η απαραίτητη υπομονή...

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Από το 1ο Μνημόνιο του Γιώργου Παπανδρέου, στο 3ο Μνημόνιο του Αλέξη Τσίπρα : Μια ανασκόπηση της τεράστιας οικονομικής καταστροφής, που έφεραν οι πολιτικές, που επέβαλαν οι ξένοι δανειστές και οι ζοφερές εξελίξεις, που θα ακολουθήσουν. (Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ευρωζώνη βλάπτει, σοβαρά, την οικονομία, την κοινωνία και την υγεία).





Τώρα, πια, που υπογράφηκαν και ψηφίστηκαν, σε μια πρώτη φάση, τα σχέδια της νέας δανειακής σύμβασης και του τρίτου Μνημονίου, μέτα την πλήρη και άνευ όρων, υποταγή της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, στις απαιτήσεις των ξένων δανειστών, είναι, απολύτως, χρήσιμη και απαραίτητη η πραγματοποίηση ενός πρώτου απολογισμού των μέτρων και των επιπτώσεων, που θα προκύψουν, από την υλοποίησή τους. Όπως, επίσης χρήσιμη και απαραίτητη είναι και μια μικρή ανασκόπηση όλων όσων έχουν υπάρξει, ως επιπτώσεις, κατά την χρονική διαδρομή των τελευταίων, περίπου, πέντε ετών και την εφαρμογή των δύο προηγούμενων Μνημονίων, τα οποία οδήγησαν, στην παρούσα και συνεχιζόμενη καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. 

Από τον Γιώργο Παπανδρέου, μέχρι τον Αλέξη Τσίπρα και με ενδιάμεσο σταθμό, κατά κύριο λόγο τους σαμαροβενιζέλους, το μέγεθος της καταστροφής, που έχει επέλθει, όλα αυτά τα βασανιστικά χρόνια, είναι τεράστιο και δυσθεώρητο, όπως και αν αυτή η καταστροφή μετρηθεί και από όποια οπτική γωνία και αν παρατηρηθεί.

Ο πίνακας, που, παρακάτω, αναδημοσιεύω, από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, είναι, ικανοποιητικά, παραστατικός, αν και πρέπει να υπενθυμίσω ότι πάσχει, ως προς το τί μετράει και το τί δεν μετράει, ως ΑΕΠ και τούτο διότι αυτό το σημαντικό μακροοικονομικό μέγεθος της ελληνικής οικονομίας, που την καταγράφει, ως συνολική παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, αλλά και ως συνολικό εισόδημα, σταθερά, υποεκτιμάται, τουλάχιστον, κατά 20%, ενώ το πραγματικό μέγεθος της υποεκτίμησης του ελληνικού ΑΕΠ μπορεί να φθάνει, διαχρονικά και το 30% του, επισήμως, καταμετρημένου ύψους του.

Αυτή η εξέλιξη συνέβη, εξ αιτίας των ιδεοληψιών των γραφειοκρατών της Eurostat, επειδή αυτοί αρνούνται, σταθερά και πεισματικά, να συμπεριλάβουν, σε αυτό, μια σειρά από οικονομικές δραστηριότητες, που περιλαμβάνουν αγαθά και υπηρεσίες, οι οποίες μεγεθύνουν το συνολικό ΑΕΠ της χώρας μας, αλλοιώνοντας, έτσι βασικά και κρίσιμα μακροοικονομικά μεγέθη (π.χ. το ποσοστό του δημόσιου ελλείμματος, ως προς το ΑΕΠ, το ποσοστό του δημόσιου χρέους, ως προς το ΑΕΠ και άλλα), τα οποία, εάν είχαν καταμετρηθεί, όπως θα έπρεπε, θα είχαν διαφοροποιήσει, σημαντικότατα, την κατάσταση και φυσικά, θα είχαν οδηγήσει, στην αποφυγή της ελληνικής χρεωκοπίας του 2010, αλλά και στην μη διαιώνισή της, μέσω της επιβολής των Μνημονίων, τα οποία θα ήσαν αχρείαστα, αφού δεν θα είχε υπάρξει η ανάγκη των δανειακών συμβάσεων, τα οποία έφερε αυτή η μεθοδευμένη κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010.

Έχουν περάσει, περισσότερο, από πέντε χρόνια, από τις 2 Μαΐου 2010, που ο, τότε, πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και ο, τότε, υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου ανακοίνωναν την υποταγή της κυβέρνησής τους, στο πρώτο Μνημόνιο, που τους έδωσαν έτοιμο οι ξένοι τοκογλύφοι δανειστές, στους οποίους συμπεριλαμβανόταν και το Δ.Ν.Τ., ύστερα από απαίτηση της Angela Merkel, η οποία υπάκουε, στις απαιτήσεις των Η.Π.Α., τις οποίες, άλλωστε, πρώτος και "καλύτερος" είχε αποδεχθεί και είχε εκφράσει, ήδη, από τον Οκτώβριο του 2009, ο ΓΑΠ.

Το παραπάνω βίντεο, από την ειδησεογραφία εκείνης της ημέρας, περιγράφει, αυθεντικά, τις προθέσεις, τις πεποιθήσεις και τις προβλέψεις των δύο ανδρών, που είχαν το μέλλον της χώρας μας και του πληθυσμού της, στα χέρια τους και φυσικά, το περιεχόμενό του προκαλεί μια μελαγχολική θυμηδία, αφού, τώρα, πλέον, μετά την παρέλευση τόσου χρόνου, όλοι γνωρίζουμε τις δραματικές εξελίξεις, που ακολούθησαν και οι οποίες συνεχίζονται επιδεινούμενες, ως προς την ένταση και την έκτασή τους, διαψεύδοντας, με έναν απόλυτο τρόπο, όλες τις πεποιθήσεις, που επικρατούσαν, εκείνη την εποχή - και για αρκετό καιρό μετά -, καθώς και όλες τις προβλέψεις, που, τότε, είχαν γίνει και είχαν ανακοινωθεί, κατ' εντολήν, των ξένων δανειστών, οι οποίοι, με την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου, που είχε συνταχθεί από τους ίδιους, έγιναν οι πραγματικοί κυβερνήτες αυτού του τόπου και δυνάστες του πληθυσμού της χώρας.

Αυτή η θεμελιώδης μεταβολή, στην πολιτειακή και πολιτική συγκρότηση του ελληνικού κράτους και του δημόσιου βίου της χώρας, προέκυψε, ως πραγματική και νομική κατάσταση, με την επιβολή του καθεστώτος της παρούσας και αρρύθμως, λειτουργούσας νομιζόμενης δημοκρατίας, το οποίο, φυσικά, όσο και αν οι ξένοι δανειστές και οι εντόπιοι υποτακτικοί τους, το επιθυμούν, δεν είναι σε θέση και αδυνατεί να συγκαλύψει, έστω και κατ' ελάχιστον, το πασιφανές γεγονός της μετατροπής του προϋπάρχοντος αστικοδημοκρατικού καθεστώτος, σε ένα στυγνό καθεστώς χρεωδουλείας, το οποίο προσδίδει, στην Ελλάδα, την ιδιότητα μιας σύγχρονης αποικίας χρέους της ευρωζώνης και της Ε.Ε., η οποία, θεσμικά, οδηγείται να προσομοιάζει, ολοένα και πιο πολύ, με το καθεστώς του Κοσόβου, όπως και με αυτό της Βοσνίας.

Εργαλεία, για αυτή την κοσμογονική μεταβολή, απετέλεσαν, η ελληνική κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, η δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο Κατανόησης, που συνόδευσε αυτή την σύμβαση. Χωρίς τον συνδυασμό αυτών των κοινωνικών τεχνουργημάτων, οι ξένοι δανειστές δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν τον σκοπό τους, ο οποίος, χρησιμοποιώντας, ως ενδιάμεσο εργαλείο την μετατροπή της Ελλάδας, σε μια αποικία χρέους,  δεν ήταν άλλος, από την σωτηρία του μπατιριμένου ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος (και μάλιστα, κυρίως, τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες, που είχαν εκτεθεί, στο ελληνικό δημόσιο χρέος)  και πρωτίστως, του ευρώ και της ζώνης του.

Από τότε, παρά τα οικονομικά και κυρίως, τα κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα, που, κατά καιρούς, δημιουργήθηκαν, η συνταγή δεν άλλαξε. Τα ίδια εργαλεία, που χρησιμοποίησαν οι ξένοι δανειστές, στην εποχή του ΓΑΠ, τα χρησιμοποίησαν και μετά την κατάρρευση της κυβέρνησής του και στην επόμενη περίοδο, που ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, ως αξιωματική αντιπολίτευση. Οι σαμαροβενιζέλοι, που διαδέχθηκαν, στην εξουσία, τον ΓΑΠ, με ενδιάμεσο σταθμό την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου και οι οποίοι πήραν, επίσημα, την σκυτάλη, τον Ιούνιο του 2012, μαζύ με τον Φώτη Κουβέλη και την ΔΗΜΑΡ, ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο, που τους υπέδειξαν οι ξένοι δανειστές, υπογράφοντας (και στην περίπτωση της ΔΗΜΑΡ, αποδεχόμενοι, εκ των υστέρων) τον Φεβρουάριο του 2012, και εφαρμόζοντας την δεύτερη δανειακή σύμβαση και το δεύτερο Μνημόνιο Κατανόησης, που την συνόδευε.

Με αυτόν τον τρόπο, συνεχίστηκε το εκτρωματικό καθεστώς της νομιζόμενης δημοκρατίας και της νεοαποικιακής χρεωδουλείας, που επιβλήθηκε, στον ελληνικό πληθυσμό - αυτού του πρωτοφανούς και ιστορικά, πρώτου καθεστώτος σύγχρονης πεονίας, που, πειραματικά, έχει δοκιμασθεί και έχει εφαρμοσθεί, σε μιαν αναπτυγμένη χώρα του γραφειοκρατικού καπιταλισμού. Και φυσικά, με αυτόν τον τρόπο, συνεχίστηκε και η πλήρης και λεπτομερής κυριαρχία των ξένων δανειστών, επί του ελληνικού κράτους, της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας.
 




Αυτό το εξαμβλωματικό καθεστώς της πεονικής χρεωδουλείας και της κυριαρχίας των ξένων δανειστών, μαζύ με την κοινωνική δυστυχία, την οικονομική καταστροφή και τον νεοαποικιακό ζυγό, στον οποίο υποβλήθηκε ο πληθυσμός της χώρας μας, ήταν που θέλησε και που κλήθηκε, από το εκλογικό σώμα, να αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, με την κατάργηση των Μνημονίων του παρελθόντος και των υποχρεώσεων, που απέρρεαν, από αυτά, καθώς και με την, επίσης, διακηρυγμένη άρνηση υπογραφής οποιουδήποτε νέου Μνημονίου (σύμφωνα, με τις προεκλογικές διακηρύξεις του κόμματος αυτού και τις επίσημες διαβεβαιώσεις, τις οποίες, με κάθε ευκαιρία, έδιδε και στην συνέχεια, επαναλάμβανε, κατηγορηματικά, ως πρωθυπουργός, μέχρι πρόσφατα, ακόμη και από το βήμα της βουλής, ο Αλέξης Τσίπρας, όπως φαίνεται από το παραπάνω βίντεο, της 5/6/2015), το οποίο θα αναπαρήγαγε το καθεστώς της χρεωδουλείας, την κυριαρχία των ξένων δανειστών και τις καταστροφικές επιπτώσεις όλων αυτών, επί της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. 

Έτσι, αυτός ο μικρός κομματικός σχηματισμός της ριζοσπαστικοφανούς αριστεράς, από την, σταθερά, περιθωριακή θέση του, στην ελληνική πολιτική σκηνή, η οποία θέση τον τοποθετούσε κάπου, ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία, οδηγήθηκε, στην άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας και στην ουσιαστική πολιτική παντοδυναμία, μέσα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα των δυόμισυ ετών, που διέρευσε, από τις βουλευτικές εκλογές της 6/5/2012, μέχρι αυτές της 25/1/2015, τις οποίες ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσαν, με αφορμή την εκλογή νέου προέδρου του κράτους και τις οποίες κέρδισαν, πανηγυρικά, σχηματίζοντας κυβέρνηση, μαζύ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμμένου.

Όμως, παρά την σαφέστατη ψήφο του εκλογικού σώματος, υπέρ της κατάργησης του καθεστώτος της νομιζόμενης δημοκρατίας, της κυριαρχίας των ξένων δανειστών και της πραγματικής τοκογλυφικής χρεωδουλοπαροικίας, που αυτοί έχουν επιβάλει, η επικρατούσα κατάσταση, που έχει διαμορφώσει το καθεστώς της μοντέρνας πεονίας, δεν άλλαξε. Αντίθετα, μάλιστα, η, άκρως, τοξική και νοσηρή αυτή κατάσταση επιδεινώθηκε, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, ο Πάνος Καμμένος και η νέα κυβέρνηση, που προέκυψε, από τις βουλευτικές εκλογές της 25/1/2015, πρόδωσαν την λαϊκή εντολή, που έλαβαν και αποδέχτηκαν τις απαιτήσεις των ξένων δανειστών, συμφωνώντας μαζύ τους, στις 13/7/2015, για την υπογραφή ενός νέου - του τρίτου, κατά σειρά - Μνημονίου, ως παρακολουθήματος, μιας νέας δανειακής σύμβασης, ύψους 86 δισ. €.

Και όλα αυτά τα έπραξαν, παρά το γεγονός ότι η αρχική εντολή, που τους δόθηκε, από το εκλογικό σώμα, τον περασμένο Ιανουάριο, έγινε, απολύτως, σαφής και ενισχύθηκε, από την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος της 5/7/2015 και το πανηγυρικό ΟΧΙ, στις απαιτήσεις των ξένων δανειστών, που είπαν, με την τεράστια πλειοψηφία του 61,3%, οι ψηφοφόροι, οι οποίοι συμμετείχαν, μαζικά, στην δημοψηφισματική διαδικασία. Ένα ΟΧΙ, που ο Αλέξης Τσίπρας το μετέτρεψε, αυθωρεί και παραχρήμα, σε ένα ΝΑΙ, αποδεχόμενος το σύνολο των απαιτήσεων των ξένων δανειστών και την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου, το σχέδιο του οποίου και τα προαπαιτούμενά του, ήδη, έχει ψηφίσει, στην Βουλή και θα συνεχίζει να ψηφίζει όλα όσα προβλέπονται και θα κριθούν απαραίτητα, παρά το γεγονός ότι, με αυτόν τον τρόπο, διέσπασε την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα η ψήφιση όλων αυτών των νομοθετημάτων και των επαχθέστατων μέτρων, που αυτά περιέχουν, καθ' υπαγόρευση των ξένων δανειστών, να καταστεί δυνατή, χάρη, στις ψήφους της Νέας Δημοκρατίας, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ, αφού η κυβέρνηση έχει χάσει την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία και ουσιαστικά, την ίδια την δεδηλωμένη.







1ο τρίμηνο 2006 - 2ο τρίμηνο 2015 : Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν. (Μη εποχικά διορθωμένα στοιχεία).
                                                    (Σε εκατ. €).

Αλυσωτοί δείκτες όγκου

Έτος αναφοράς   2010


y-o-y

%*


Σε τρέχουσες τιμές


y-o-y

%*


2006


Ι


57234


6,1%


49926


9,2%





II


60109


5,7%


53874


9,9%





ΙΙΙ


62378


4,4%


55920


8,3%





IV


63051


7,1%


58111


10,1%


2007


Ι


58584


2,4%


52873


5,9%





II


63740


6,0%


58261


8,1%





ΙΙΙ


65168


4,5%


59921


7,2%





IV


63868


1,3%


61776


6,3%


2008


Ι


59837


2,1%


56017


5,9%





II


63097


-1,0%


60778


4,3%





ΙΙΙ


64537


-1,0%


62789


4,8%





IV


62772


-1,7%


62512


1,2%


2009


Ι


55582


-7,1%


53563


-4,4%





II


60465


-4,2%


60074


-1,2%





ΙΙΙ


62030


-3,9%


61072


-2,7%





IV


61168


-2,6%


62722


0,3%


2010


Ι


55838


0,5%


54490


1,7%





II


57694


-4,6%


57411


-4,4%





ΙΙΙ


57355


-7,5%


57570


-5,7%





IV


55323


-9,6%


56739


-9,5%


2011


I


50049


-10,4%


49139


-9,8%





II


52804


-8,5%


53152


-7,4%





ΙΙΙ


53524


-6,7%


53727


-6,7%





IV


49782


-10,0%


51734


-8,8%


2012


I


46131


-7,8%


45922


-6,5%





II


48728


-7,7%


49251


-7,3%





ΙΙΙ


50161


-6,3%


50464


-6,1%





IV


47591


-4,4%


48567


-6,1%


2013


I


43455


-5,8%


43059


-6,2%





II


46692


-4,2%


46420


-5,7%





ΙΙΙ


48848


-2,6%


47722


-5,4%





IV


46113


-3,1%


45236


-6,9%


2014


I


43235


-0,5%


41394


-3,9%





II


46852


0,3%


44591


-3,9%





III


49809


2,0%


48213


1,0%





IV


46645


1,2%


44884


-0,8%


2015


I


43324


0,2%


41135


-0,6%





II


47540


1,5%


44568


-0,1%





                













                












* Ποσοστιαία μεταβολή ως προς το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους.
  


Με αυτά τα δεδομένα, η Ελλάδα εξακολουθεί να παραμένει να τελεί, υπό το ειδικό πολιτικό καθεστώς της νομιζόμενης δημοκρατίας μιας αποικίας της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός, που σημαίνει ότι δεν είναι μια κυρίαρχη χώρα. Βέβαια την απώλεια της εθνικής του κυριαρχίας, το ελληνικό κράτος την έχει υποστεί, από την εποχή, που έπαυσε να έχει την δυνατότητα να εκδώσει δικό του νόμισμα. Και αυτό συνέβη, από το 2002, δηλαδή από τότε, που εισήλθε, στην ευρωζώνη και αντικατέστησε την δραχμή, με το ευρώ, με αποτέλεσμα να τεθεί, κάτω από την απόλυτη νομισματική κυριαρχία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. 

Όμως, αυτή η απώλεια της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, που κατέστησε το ελληνικό κράτος ένα κολοβό, μη λειτουργικό κράτος και ουσιαστικά, το μετέτρεψε, σε μη κράτος, δεν είχε καταστεί ορατή, ούτε είχε, επισήμως, ομολογηθεί και διακηρυχθεί, μέχρι την ελληνική κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, η οποία έχει, ως αιτία, καθ' ολοκληρίαν, την απώλεια της κυριαρχίας του ελληνικού κράτους, επί του νομίσματός του.

Όπως φαίνεται, παραστατικότατα, από τον πίνακα, με την εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ, ο οποίος προέρχεται, από την τελευταία επεξεργασία των ελληνικών μακροοικονομικών στοιχείων, που έχει κάνει η ΕΛΣΤΑΤ και αφορά την χρονική περίοδο, από το πρώτο τρίμηνο του 2006, έως το δεύτερο τρίμηνο του 2015, η πραγματικότητα, που διαμορφώθηκε, στην ελληνική οικονομία, όλη αυτή την μακρά, πλέον, χρονική διαδρομή, από την επιβολή του πρώτου Μνημονίου, τον Μάϊο του 2010, μέχρι τις πρώτες ημέρες της επιβολής των ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων και στις αναλήψεις μετρητών, από τους καταθετικούς λογαριασμούς, που τηρούνται στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, είναι πολύ περισσότερο, από τραγική, αφού μια ανάλογη συρρίκνωση του ΑΕΠ δεν έχει συμβεί, σε άλλη χώρα του αναπτυγμένου καπιταλισμού, σε ειρηνική περίοδο. 

Παρακολουθώντας την εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ, σε τρέχουσες τιμές, βλέπουμε την διαδικασία της πτώσης του, μετά το 2008, ως αποτέλεσμα της έλευσης της διεθνούς χρηματοτιστωτικής κρίσης του Σεπτεμβρίου του 2008 και στην συνέχεια, της σαρωτικής κατακρήμνισής του, ως αποτέλεσμα των δύο πρώτων Μνημονίων, που επιβλήθηκαν, από τους ξένους δανειστές, εξ αιτίας της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας του Απριλίου του 2010, στην επέλευση της οποίας οι ίδιοι συνέβαλαν, τα μέγιστα.

Έτσι, ενώ το 2008 το ύψος του ελληνικού ΑΕΠ είχε διαμορφωθεί, στα 242,096 δισ. €, η έλευση της χρηματοπιστωτικής κρίσης του Σεπτεμβρίου του έτους εκείνου και η βαθιά διεθνής οικονομική ύφεση, που ακολούθησε, το οδήγησε, το 2009, να πέσει, στα 237,431 δισ. € και να παρουσιάσει μια μείωση της τάξεως των 4,665 δισ. €, που αντιστοιχεί σε ποσοστό ίσο, με  -1,93%.

Με την ελληνική κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010 και την επιβολή του πρώτου Μνημονίου, την στιγμή, κατά την οποία η ελληνική οικονομία είχε αρχίσει, στο 4ο τρίμηνο του 2009 και στο πρώτο τρίμηνο του 2010, να ανακάμπτει, ξεκίνησε η κατακρήμνιση του ελληνικού ΑΕΠ.

Έτσι, το 2010, το ελληνικό ΑΕΠ έπεσε, στα 226,210 δισ. €, χάνοντας 11,221 δισ. €, σε σχέση, με το 2009, ποσόν το οποίο αντιστοιχεί, σε ποσοστό ίσο, με -4,73%.

Το 2011, έτος, κατά το οποίο, κυριολεκτικά, αποσυντέθηκε και διαλύθηκε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, τα αντίστοιχα μακροοικονομικά μεγέθη μας εξηγούν το γιατί συνέβη αυτό. Έτσι, το 2011, το ελληνικό ΑΕΠ γκρεμοτσακίστηκε, στα 207,752 δισ. €, παρουσιάζοντας μια τεράστια απώλεια της τάξεως των 18,458 δισ. €, ποσόν το οποίο αντιστοιχεί, σε ποσοστό, ίσο, με -8,16%.

Το 2012, έτος, κατά το οποίο, στις διπλές βουλευτικές εκλογές, κατέρευσε το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχτηκε αξιωματική αντιπολίτευση, το ελληνικό ΑΕΠ τσακίστηκε, στα 194,204 δισ. €, χάνοντας 13,548 δισ. €, ποσόν, το οποίο αντιστοιχεί, σε ποσοστό, ίσο, με -6,52%.

Το 2013, έτος κατά το οποίο αρχίζει το "success story" των σαμαροβενιζέλων, το ελληνικό ΑΕΠ, συνεχίζει την κατακρημνιστική του πορεία, φθάνοντας, στα 182,437 δισ. €, χάνοντας άλλα 11,767 δισ. €, ποσόν, το οποίο αντιστοιχεί, σε ποσοστό, ίσο, με -6,06%.

Το 2014, το ελληνικό ΑΕΠ φρενάρει, ως προς τους ρυθμούς της πτώσης αυτής, αλλά δεν παύει να πέφτει. Κάθε άλλο. Έτσι, παρά τους αγύρτικους πανηγυρισμούς των σαμαροβενιζέλων, το ελληνικό ΑΕΠ διαμορφώνεται, στα 179,082 δισ. €, χάνοντας, ακόμη, 3,355 δισ. €, ποσόν, το οποίο αντιστοιχεί, σε ποσοστό ίσο, με -1,84%.


Αθροίζοντας, τώρα, τα μεγέθη της κατακρήμνισης του ελληνικού ΑΕΠ, από το 2008, μέχρι το 2014, βρισκόμαστε, ενώπιον ενός καταθλιπτικού θεάματος μιας τεράστιας καταστροφής, η οποία παραπέμπει σε συνθήκες ενός πολέμου, ο οποίος έχει ισοπεδώσει την δυστυχή ελληνική κοινωνία, θυμίζοντάς μας αυτό που δεν μπόρεσε να προβλέψει η ανόητη, σε βαθμό προχωρημένης ηλιθιότητας, πολιτική και οικονομική ελίτ του τόπου μας. Ότι δηλαδή η ευρωζώνη βλάπτει, σοβαρά, την οικονομία, την κοινωνία και την υγεία.

Έτσι βλέπουμε ότι το ελληνικό ΑΕΠ, από το επίπεδο των 242,096 δισ. €, που βρισκόταν το 2008, μέσα σε μια εξαετία, κυριολεκτικά, σαρώθηκε και καταβαραθρώθηκε, στα 179,082 δισ. €, χάνοντας 63,014 δισ. €, ποσόν, το οποίο αντιστοιχεί, σε  ποσοστό, ίσο, με -26,03%!

Αυτή την απολύτως, εφιαλτική και αμείλικτη πραγματικότητα ήλθαν να πραγματοποιήσουν και να απεικονίσουν τα Μνημόνια του παρελθόντος.

Και φυσικά, έπεται συνέχεια, η οποία, εξ αιτίας των απίστευτων ανοησιών της θλιβερής "ευρωπαϊστικής" ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι, πολύ χειρότερη, ως αποτέλεσμα και των ελέγχων, στην κίνηση των κεφαλαίων και τον περιορισμό των αναλήψεων των καταθέσεων, που επιβλήθηκαν, στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και οι οποίοι, μαζύ με όλα τα υπόλοιπα, θα οδηγήσουν, σε μια, περαιτέρω, μείωση του ελληνικού ΑΕΠ, η οποία, κατά την διετία 2015 - 2016, θα ξεπεράσει, ως συνολικό και ως τελικό άθροισμα, συμπεριλαμβανομένων και των προηγηθεισών μειώσεων, που, ήδη, ανέφερα, το 30% του ΑΕΠ του 2008.

Είπε κανείς ότι όλο αυτό το συνονθύλλευμα των ευρωζωνικών ελίτ και της ευρωγραφειοκρατίας (που δημιούργησε αυτό το εκτρωματικό κατασκεύασμα της ευρωζώνης, ενδύοντάς την, με το προϋπάρχον ιδεολογικό περιτύλιγμα του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", ο οποίος, ως ιδεολόγημα, απέκτησε, έτσι, ένα, άκρως, αποκρουστικό περιεχόμενο, το οποίο ξεπέρασε, κατά πολύ, τα όρια του εμετικού) δεν αποτελείται από ανόητους, οι οποίοι επιμένουν, στο να παραμένουν ανόητοι και να προάγονται, σε βλάκες; Όποιος αρνείται να δει και να διατυπώσει αυτή την πασιφανή διαπίστωση είναι σαφές ότι κινείται, πέραν και εκτός της πραγματικότητας. Ως εκ τούτου, η ίδια η ζωή και όλα όσα πρόκειται να πράξει όλος αυτός ο εσμός, θα τον εκπλήξουν, για το μέγεθος της ηλιθιότητας των μελών του.

Για όσους γνωρίζουν - όπως εγώ - την ποιότητα και το γνωσιολογικό περιεχόμενο αυτών, που, συμβατικά, αποκαλούνται, ως "Ευρωπαίοι", (δηλαδή με αυτόν τον όρο, με τον οποίο προσδιορίζονται οι διάφορες ευρωπαϊκές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές ελίτ), δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν πρόκειται να υπάρξει κάποια έκπληξη, για τις παρελθούσες, ή τις παρούσες, όπως και για τις μέλλουσες εκτρωματικές πράξεις αυτών των, άκρως, υποκριτικών και ληστρικών, στην νοοτροπία ομάδων και κέντρων λήψεως αποφάσεων.

Όλοι όσοι συμμετέχουν, σε αυτές και όλες μαζύ, ως σύνολο, θα πράξουν το χειρότερο δυνατόν, μένοντας πιστοί και πιστές, στον ατομικό και στο συλλογικό εαυτό τους και στην Ιστορία τους.

Κάθε τι διαφορετικό, από τα παραπάνω, αυτό είναι, που θα αποτελεί έκπληξη και θα εντάσσεται, μέσα στα πλαίσια μιας κοινωνικοϊστορικής δημιουργίας, η οποία, εάν προκύψει, προφανώς, θα είναι ευπρόσδεκτη.


Με όλα αυτά δεδομένα, αυτό που αποτελεί βεβαιότητα, είναι ότι

αυτή την κατακρημνιστική και διαλυτική διαδικασία είναι που

θα συνεχίσει - και, ήδη, το πράττει και το τρίτο Μνημόνιο, αφού

το ελληνικό νομοθετικό σώμα, η βουλή, δεν είναι αυτή, που,

πραγματικά, νομοθετεί.

Στην ουσία, δεν είναι, πλέον, ούτε η κυβέρνηση, που νομοθετεί. Αυτοί, που, πραγματικά, νομοθετούν, είναι οι ξένοι δανειστές και ειδικότερα, σύμφωνα με το τρίτο Μνημόνιο, ο νεόκοπος Μηχανισμός Ευρωπαϊκής Σταθερότητας, ο E.S.M. και η ειδική επιτροπή του, η οποία κατοικοεδρεύει, στις Βρυξέλλες και μαζύ με το Δ.Ν.Τ. (εάν αυτό, τελικά, συμμετάσχει, σε αυτόν τον νέο δανεισμό, κάτι που παίζεται, αφού δεν έχουν ολοκληρωθεί οι σχετικές διαδικασίες, στον βαθμό, που το Δ.Ν.Τ. έχει τις δικές του ισχυρές αντιρρήσεις, ως προς την εξυπηρετισιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους). Αυτοί οι μηχανισμοί είναι οι πραγματικοί, οι ουσιαστικοί, αλλά και οι τυπικοί, πλέον, νομοθέτες της χώρας, με την ελληνική βουλή να παίζει, πλέον, έναν επικυρωτικό ρόλο, στην όλη διαδικασία των νόμων, που καλείται να ψηφίσει. 

Έτσι, το ελληνικό κράτος χάνει την περιουσία του, η οποία, ως ιδιοκτησία, υπάγεται στην αρμοδιότητα μιας επιτροπής, που διορίζουν και διοικούν οι δανειστές. Με αυτόν τον τρόπο θα πουληθούν (θα "αξιοποιηθούν", με τον έναν, ή τον άλλον τρόπο) τα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου και τα ποσά, από τα έσοδα, που θα προκύψουν, θα κατευθύνονται, πρωτίστως, για την χρηματοδότηση των δόσεων των δανείων, που έχουν χορηγηθεί, στο ελληνικό κράτος.

Φυσικά, οι δανειστές θα ελέγχουν, πλήρως και λεπτομερώς, κάθε έσοδο του ελληνικού δημοσίου, είτε αυτό προκύπτει, από την φορολογία, είτε από οπουδήποτε αλλού και τα σχετικά  ποσά θα πηγαίνουν, σε έναν εγγυητικό λογαριασμό και, στην συνέχεια, οι δανειστές θα επιστρέφουν, στο ελληνικό δημόσιο, ό,τι περισσεύει, ύστερα από την εξυπηρέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους, ενώ, παράλληλα, θα ελέγχουν, μέχρι ασφυξίας, την ελληνική δημόσια διοίκηση (παραδείγματα είναι η γενική γραμματεία δημοσίων εσόδων, η ΕΛΣΤΑΤ και ο ΣΔΟΕ) και δεν θα επιτρέπουν να χρηματοδοτούνται οι διάφοροι κωδικοί των ελληνικών κρατικών προϋπολογισμών, είτε, καθ' ολοκληρίαν, είτε, με ποσά τα οποία θα υπερβαίνουν ένα συγκεκριμένο ύψος. 








Σε κάθε περίπτωση, οι επιπτώσεις, που θα ακολουθήσουν το τρίτο Μνημόνιο, θα είναι χειρότερες, από αυτές των δύο προηγούμενων, αφού η ελληνική οικονομία και ο πληθυσμός της χώρας μας είναι, σε πολύ χειρότερη θέση, από εκείνες τις θέσεις, στις οποίες βρίσκονταν, κατά την εφαρμογή των δύο προηγούμενων Μνημονίων.

Αυτό θα συμβεί, για πολλούς λόγους, ο κυριότερος των οποίων είναι ότι τα εισοδήματα του γενικού πληθυσμού θα υποστούν, περαιτέρω, μειώσεις, οι οποίες θα είναι σοβαρότατες, αφού η γενική αγοραστική δύναμη θα υπονομευθεί, δραματικά, από την μεγάλη αύξηση της φορολογίας, η οποία θα κτυπήσει, κυρίως, τα χαμηλότερα εισοδήματα, και θα σαρώσει τα εισοδήματα των αγροτών, οι οποίοι θα δουν την φορολογησή τους να διπλασιάζεται, ενώ οι μειώσεις των συντάξεων θα συνεχιστούν, τουλάχιστον, έως το 2018, φθάνοντας, σε ποσοστά, που θα κυμανθούν, από το 5%, έως το 25%. Ειδικά, μάλιστα, στους αγρότες, το ποσοστό της μείωσης των συντάξεών τους, θα φθάσει το 50%.

Όλα αυτά θα συμβούν, με την προϋπόθεση ότι θα εξαφανισθούν τα ελλείμματα και θα πιαστούν οι στόχοι, για τα επιδιωκόμενα πλεονάσματα. Και επειδή αυτό είναι αμφίβολο να συμβεί, στην περίπτωση, που οι στόχοι αυτοί δεν γίνουν κατορθωτοί, τότε, οι μειώσεις θα αυτοματοποιηθούν, είτε ως αποτέλεσμα του κανόνα, για μηδενικά ελλείμματα, είτε προκειμένου να επιτευχθούν τα πρωτογενή πλεονάσματα, που έχουν στοχοθετηθεί.

Αλλά, ακόμη και αν οι στόχοι του τρίτου Μνημονίου, ως προς τα πρωτογενή πλεονάσματα και την επάνοδο στην ανάπτυξη, επιτευχθούν, το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν πρόκειται να πέσει, κάτω από 215% του ΑΕΠ, εάν δεν υπάρξει μια τεράστια απομείωσή του, την οποία, όμως, δεν είναι διατεθειμένες να δεχθούν η γερμανική κυβέρνηση και οι άλλες κυβερνήσεις της ευρωζώνης. Και αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο είναι αμφίβολη η συμμετοχή του Δ.Ν.Τ., στο τρίτο Μνημόνιο.

Από ό,τι διαφαίνεται, είναι προφανές ότι θα υπάρξει κάποια αναδιάρθωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, κάπου μέσα στο ερχόμενο φθινόπωρο, αλλά αυτό που έχει αξία, στην όλη υπόθεση, είναι η έκταση αυτής της αναδιάρθρωσης και το πόσο μεγάλη θα είναι η μείωση της παρούσας αξίας του χρέους αυτού, το οποίο, όπως είναι, πλέον, ομολογημένο, δεν είναι διαχειρίσιμο - κάτι το οποίο, πρέπει να πούμε ότι αποτελεί μια προσωπική επιτυχία του Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος επέβαλε, στην ατζέντα των επίσημων συζητήσεων, το ζήτημα της μη διαχειρισιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους, την στιγμή, κατά την οποία όλοι προσπαθούσαν, συνεχώς, να το αποκρύψουν, με πρώτους και χειρότερους όλων τους εντόπιους υποτακτικούς των ξένων δανειστών, χείριστος των οποίων υπήρξε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, του οποίου είναι γνωστές και λίαν πρόσφατες οι μακροσκελείς δημηγορίες του, υπέρ της διαχειρισιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους, η οποία (υποτίθεται, κατά τον αμετροεπή πρώην υπουργό Εξωτερικών και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, ότι) καθιστά επουσιώδη, αχρείαστη και βλαπτική οποιαδήποτε συζήτηση, για την μείωση του χρέους αυτού, πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν αυτή η συζήτηση γίνεται χωρίς την αποδοχή των ξένων δανειστών.

Αυτό το ζήτημα του ελληνικού δημόσιου χρέους και της δυνατότητας του να εξυπηρετηθεί είναι, που χωρίζει τους ξένους δανειστές και μέχρι τώρα, έχει κρατήσει, έξω από το τρίτο Μνημόνιο, το Δ.Ν.Τ., το οποίο έχει, σαφέστατα προσδιορίσει, με επίσημη έκθεσή του, ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει καταστεί μη εξυπηρετίσιμο, κάπου, μέσα στο 2014 (και πάντως, πριν από τις βουλευτικές εκλογές της 25/1/2015 και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, στην κυβέρνηση). Και φυσικά, αυτό το ζήτημα δεν θα λυθεί εύκολα. Κάθε άλλο.

Η λύση του προβλήματος του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι δύσκολη, διότι αυτό, για να καταστεί - προσωρινά, πάντα - ικανό να εξυπηρετηθεί, πρέπει να μειωθεί σε επίπεδα, που το ύψος του χρέους, που θα απομείνει, προς εξυπηρέτηση, από το ελληνικό δημόσιο, να κυμαίνεται, κάτω από τα 100 δισ. € και μάλιστα, κατά την γνώμη μου, πολύ κάτω, από το ύψος αυτό, το οποίο δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 70 - 80 δισ. €. Και βέβαια, αυτό το ποσόν θα πρέπει να είναι, χρονικά, τοποθετημένο και ποσοτικά ισορροπημένο, ούτως ώστε οι χρονοσειρές της εξυπηρέτησής του να μην δημιουργούν πρόβλημα, στην εξόφληση των υποχρεώσεων του ελληνικού κράτους, που θα απορρέουν, από το χρέος αυτό και την χρονική του διάρθρωση.

Οποιεσδήποτε άλλες λύσεις θα ήσαν λιγότερο, ή περισσότερο κακές. Και φυσικά, η χειρότερη όλων θα είναι, ιδιαίτερα, εκείνη, που φαίνεται πολύ πιθανό να επικρατήσει, ως συμβιβασμός, ανάμεσα στους δανειστές και η οποία θα προβλέπει μια αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, η οποία θα το επαναφέρει, στο επίπεδο, που ήταν το 2013 και το οποίο, τότε, είχε κριθεί, ως, οριακά, διαχειρίσιμο.







Έτσι, εάν το Δ.Ν.Τ. δεν προχωρήσει, σε έναν ευκαιριακό συμβιβασμό, με τους ευρωζωνίτες και επιμείνει, στην ανάγκη μιας ευρείας και μαζικής μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, με την μορφή του ευθέως κουρέματός του, θα οδηγήσει, σε βαρύτατες αναταράξεις, στον ευρωπαϊκό χώρο και ιδιαίτερα, στην Γερμανία, όπου οποιαδήποτε συζήτηση, για μια τέτοια ενέργεια θεωρείται, ως αδιανόητη. Όμως, το Δ.Ν.Τ., όπως έχουν αποδείξει οι ενέργειές του, ιδιαίτερα, κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα, με την δημοσιοποίησή της έκθεσής του, για την μη διαχειρισιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως, επίσης και με την διαπίστωσή του ότι υπάρχει ανάγκη να διερευνηθεί η περίπτωση αναθεώρησης των πολιτικών και του πλαισίου δανειοδότησης του Ταμείου, προκειμένου να ληφθούν καλύτερα υπόψη οι ιδιαίτερες περιστάσεις των νομισματικών ενώσεων (η οποία διαπίστωση έγινε, στα πλαίσια της εξέτασης των αποτελεσμάτων του πρώτου ελληνικού Μνημονίου, αλλά, προφανώς και των Μνημονίων των άλλων χωρών της ευρωζώνης), αλλά και παλαιότερα, με την μελέτη, για τον εσφαλμένο πολλαπλασιαστή, με βάση τον οποίο έγιναν οι, παντελώς, αποτυχημένες μακροοικονομικές και δημοσιονομικές προβλέψεις της τρόικας, κατά την περίοδο 2010 - 2012, δεν επηρεάζεται, πλέον, από τις όποιες εσωτερικές σκοπιμότητες, που επικρατούν, στην πολυσχιδή πολιτική ζωή των χωρών της ευρωζώνης και της Γερμανίας.


Είναι προφανές, βέβαια, ότι, εδώ, έχουμε να κάνουμε, με ένα, ακόμη, πεδίο σύγκρουσης, ανάμεσα, στην Γερμανία, στην ευρωζώνη και στις Η.Π.Α. 

Αυτή την σύγκρουση, άλλωστε, την είδαμε να εξελίσσεται και στο επίπεδο της άμεσης αντιπαράθεσης της ελληνικής κυβέρνησης και του, ευθέως, αμερικανικού επιτελείου του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη, με τον Βόλφγκανγκ Σόϋμπλε και το σύνολο της ευρωζώνης. 

Σε αυτό το επίπεδο, βέβαια, οι φόβοι των "ευρωπαϊστών" της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η υλοποίηση του plan B, του Γιάννη Βαρουφάκη και του αμερικανικού επιτελείου του (με την κυκλοφορία ενός προσωρινού παράλληλου νομίσματος και την αναγγελία εκτύπωσης κάποιων ποσοτήτων ευρώ, από την Τράπεζα της Ελλάδος, χωρίς την έγκριση της Ε.Κ.Τ., προκειμένου να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα της ρευστότητας, που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία και για να εξυπηρετηθούν οι άμεσες ανάγκες του ελληνικού κράτους) οδηγούσε σε και καθιστούσε, άμεσα, επικείμενη την έναρξη μιας διαδικασίας εξόδου της Ελλάδας, από την ευρωζώνη, την οδήγησαν, στην άμεση εγκατάλειψη αυτού του σχεδιασμού και στην υποταγή της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, στις απαιτήσεις των ευρωζωνιτών, αλλά, για την αμερικανική διοίκηση, το ζήτημα της φθοράς του ευρώ, ως ανταγωνιστικού, προς το δολλάριο, αποθεματικού νομίσματος, στην παγκόσμια οικονομία, δεν έχει λήξει.

Όπως έχουμε επισημάνει και στο παρελθόν η αμερικανική κυβέρνηση και οι ελίτ, που την στηρίζουν, δεν πρόκειται να επιβάλουν, στην ελληνική κυβέρνηση να πράξει περισσότερα, από όσα η ίδια θέλει να πράξει, μέσα στα πλαίσια της στήριξης της όποιας ασκούμενης πολιτικής, που συμπίπτει, με τα αμερικανικά συμφέροντα. Θα την αφήσουν να προχωρήσει, μέχρι εκείνο το σημείο, που η ίδια η ελληνική κυβέρνηση θέλει, ή μπορεί να προχωρήσει και φυσικά, ως εκφραστές μιας πλανητικής υπερδύναμης, που είναι, θα συνεχίσουν, από άλλες θέσεις, με άλλους συμμάχους και με άλλα όργανα και εργαλεία, την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, έτσι όπως οι ελίτ αυτές και η κυβέρνηση των Η.Π.Α., κάθε φορά, τα αντιλαμβάνονται. 

Έτσι, έπραξαν και τώρα, με την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, τον Γιάννη Βαρουφάκη και το επιτελείο του, μέχρι πρόσφατα, υπουργού Οικονομικών, του οποίου επιτελείου (Τζαίημς Γκαλμπραίηθ, Γκλεν Κιμ, Έλενα Παναρίτη κλπ) οι προθέσεις και οι σχεδιασμοί ήσαν, σε πλήρη γνώση της αμερικανικής διοίκησης και προφανώς, είχαν, σε ένα γενικό επίπεδο, την έγκρισή της, πέρα από τις όποιες, επί μέρους, διαφοροποιήσεις, όσον αφορά τα ζητήματα τακτικής.

Η αμερικανική κυβέρνηση βοήθησε το επιτελείο αυτό - οι λεπτομέρειες, που κάποια στιγμή, στο μέλλον, θα έλθουν στην επιφάνεια, θα είναι συγκλονιστικές - και σχημάτισε, μάλιστα και ειδική ομάδα, που παρακολουθούσε την πορεία της ελληνικής κρίσης. Αλλά, όταν η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισαν να σταματήσουν την σύγκρουση, με την ευρωζώνη και να αποδεχθούν τις απαιτήσεις των ευρωζωνιτών, η αμερικανική διοίκηση δεν ήταν διατεθειμένη να πιέσει την ελληνική κυβέρνηση να πράξει αυτό, που δεν ήθελε, ή που, από κάποιο σημείο και μετά, έπαυσε να θέλει να πράξει.

Από εκεί και πέρα, η αμερικανική διοίκηση είχε και έχει άλλους διαύλους, για να πιέσει την ευρωζώνη και ειδικότερα, την Γερμανία. Ένας, από αυτούς τους διαύλους, ο οποίος είναι τόσο καθοριστικός, όσο απαιτούν τα αμερικανικά συμφέροντα, είναι το Δ.Ν.Τ., το οποίο έχει προχωρήσει, σε βαρύτατα, κτυπήματα, τα οποία αφορούν την καρδιά, τον κεντρικό πυρήνα της γερμανικής χρηματοπιστωτικής ελίτ και κατ' επέκταση, της ίδιας της γερμανικής οικονομίας.

Τα κτυπήματα, αυτά, στα οποία αναφέρομαι, αφορούν το τεράστιο και ακανθώδες ζήτημα της Deutsche Bank και τις σκιώδεις, αποσταθεροποιητικές και τοξικές πρακτικές, που αυτή χρησιμοποιεί και οι οποίες ερευνώνται, από την αμερικανική ρυθμιστή αρχή - την SEC -, αφού η ναυαρχίδα της γερμανικής μπατιροτραπεζοκρατίας, πέρα από τράπεζα του αποκαλούμενου επίσημου τομέα του τραπεζικού συστήματος, λειτουργεί και ως μέλος του αποκαλούμενου σκιώδους τραπεζικού συστήματος, δηλαδή, ως κερδοσκοπικό hedge fund, λαμβάνοντας υπερβολικά ρίσκα, με, εντελώς, αδιαφανείς και ανεξέλεγκτες πρακτικές, στην αγορά των παραγώγων και πιθανότατα, όχι, μόνο, σε αυτήν. 

Στην ουσία, όλη αυτή η υπόθεση αφορά το σύνολο της γερμανικής μπατιροτραπεζοκρατίας, αφού συνδέεται, με το ζήτημα της τραπεζικής ενοποίησης, στην ευρωζώνη, την οποία υποστηρίζει το Δ.Ν.Τ. και στην οποία αντιστέκεται η γερμανική κυβέρνηση, η οποία γνωρίζει, πολύ καλά, ότι οι γερμανικές τράπεζες, είτε αυτές βρίσκονται στο κεντρικό τραπεζικό σύστημα, είτε είναι τράπεζες των γερμανικών ομοσπονδιακών περιφερειών, είτε είναι ταμιευτήρια (τα οποία είναι όμιλοι, που τελούν, κάτω από το καθεστώς των δημόσιων εγγυήσεων των ομοσπονδιακών περιφερειών)  είναι, ουσιαστικά, χρεωκοπημένες. 

Και εάν η αμερικανική κυβέρνηση, μετά την χρηματοπιστωτική κρίση του Σεπτεμβρίου του 2008, μπόρεσε να βάλει, κουτσά-στραβά, μια τάξη, στα του οίκου της και να ανακεφαλαιοποιήσει την αμερικανική μπατιροτραπεζοκρατία, στην Ευρώπη δεν έχει συμβεί, κάτι ανάλογο. Εδώ, οι κυβερνήσεις προτίμησαν να κουκουλώσουν, κακήν-κακώς, την πραγματική χρεωκοπία των ευρωπαϊκών τραπεζών, οι οποίες είναι, έντονα, υποκεφαλαιοποιημένες και χρειάζονται, επειγόντως, μια γενναιόδωρη ανακεφαλαιοποίηση. 

Ως εκ τούτου, η γερμανική κυβέρνηση και η γερμανική μπατιροτραπεζοκρατία, δεν επιθυμούν να βρεθούν, κάτω από έναν εξωγενή και μη ελεγχόμενο μηχανισμό ελέγχου, ο οποίος, προφανώς, σε έναν βαθμό, θα υπάρξει, εάν προχωρήσει και ολοκληρωθεί η ευρωπαϊκή τραπεζική ένωση, για την οποία γίνεται λόγος, αφού αυτή η αφανής χρεωκοπία του ευρύτερου γερμανικού τραπεζικού συστήματος, θα έλθει, στο φώς, με όλες τις τραγικές συνέπειες, που θα ακολουθήσουν, μια τέτοια - έστω και μερική - αποκάλυψη.


Πέραν τούτων, οι επιπτώσεις του τρίτου Μνημονίου, στο ελληνικό ΑΕΠ, θα είναι και θα παραμείνουν, επί μακρόν, δραματικές. Το ελληνικό ΑΕΠ, που, έως τώρα, έχει υποστεί μία θηριώδη μείωση, της τάξεως του 26%, θα συνεχίσει να μειώνεται και θα ξεπεράσει το 30%, πέφτοντας, ίσως και σε ένα ποσοστό ίσο με το 6%, κάτω και από τα επίπεδα του ΑΕΠ της χώρας, το έτος 2001, δηλαδή κάτω και από τα επίπεδα, που βρισκόταν, πριν την ένταξη της Ελλάδας, στην ευρωζώνη.

Οι εξελίξεις, στην ανεργία, θα είναι το ίδιο κακές. Αυτή είναι πολύ πιθανό να ξεπεράσει το 27%, φθάνοντας, έως το 30% του εργατικού δυναμικού της χώρας. Το μέλλον του σφρηγιλότερου τμήματος αυτού του δυναμικού - των νέων - εξακολουθεί, πάντοτε να προδιαγράφεται, έντονα, αρνητικό. Και στην πορεία του χρόνου, θα καταστεί πολύ χειρότερο, αφού αυτό θα συνεχίσει να επωμίζεται το βάρος της εξελισσόμενης οικονομικής κρίσης, προκειμένου να πέσει, ακόμη, περισσότερο, το εργατικό κόστος και να αυξηθεί, ακόμη, πιο πολύ, η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, γεγονός, το οποίο θα επιδεινώσει την χείριστη κατάσταση, στην οποία αυτή βρίσκεται και φυσικά, δεν πρόκειται να χρησιμεύσει, σε τίποτε.






Εννοείται, βέβαια, ότι, μέσα σε αυτό το, βαρύτατα, ασθενές και πνιγηρό οικονομικό περιβάλλον, οι πραγματικές περιουσιακές αξίες, οι οποίες, από τότε, που ξεκίνησε η χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας, τον Απρίλιο του 2010, είχαν, σε επίπεδο τιμών, υποστεί μια σαρωτική καταβαράθρωση, κατά, περίπου, 50%, θα συνεχίσουν την ακάθεκτη πτώση τους, η οποία, πιθανότατα, θα οδηγήσει τις ακίνητες περιουσίες, στο να καταρρεύσουν, υποβιβαζόμενες, στο 20% της αξίας τους, το 2008. 

Υπό το φως αυτών των ζοφερών προοπτικών, οι ευρωζωνίτες, με δεδομένη και την ρευστότητα, που επικρατεί, στην ελληνική πολιτική σκηνή και τώρα, είναι προϊόν του πρωτοφανούς πουλήματος, που υπέστη η εκφρασμένη βούληση του ελληνικού εκλογικού σώματος, από τον Αλέξη Τσίπρα και την "ευρωπαϊστική" ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ενέκριναν και θα προχωρήσουν, κυριολεκτικά, με το μαρτύριο της σταγόνας, την εκταμίευση των δόσεων του τρίτου ελληνικού Μνημονίου, αν και αυτό δεν έχει επισημοποιηθεί, παραμένοντας, σε επίπεδο σχεδίου, όπως προκύπτει και από τις διατάξεις του ν. 4336/14-8-2015, με τον οποίο ψηφίστηκε - όπως και με τις γνωστές απαξιωτικές και τραγελαφικές διαδικασίες, που ψηφίστηκε -, στις 14//8/2015, από την ελληνική βουλή.

Και φυσικά, για κάθε δόση, που θα εκταμιεύεται, θα έχει προηγηθεί ένας εξονυχιστικός έλεγχος της υλοποίησης των όσων περιέχονται, ως ελληνικές συμβατικές υποχρεώσεις, στο νέο Μνημόνιο, έτσι, ακριβώς, όπως συνέβαινε, με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, του ΓΑΠ, του Λουκά Παπαδήμου και των σαμαροβενιζέλων. Και όλα αυτά θα γίνουν, ξεκινώντας την πρώτη διαδικασία ελέγχου των πεπραγμένων της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, μέσα στον Νοέμβριο. 

Έτσι, από τα 26 δισ. €, που ο Ευκλείδης Τσακαλώτος επιθυμούσε να λάβει, μέχρι σήμερα 19/8/2015, στην πραγματικότητα, θα έχει, στην διάθεσή του 13 δισ. €, εκ των οποίων τα 12,5 δισ. €, θα αφορούν τις άμεσες και τις λίαν προσεχείς δανειακές υποχρεώσεις της χώρας, προς τους ξένους δανειστές και μόνον, τα υπόλοιπα 500 εκατομμύρια ευρώ θα διατεθούν, για την πληρωμή διάφορων εσωτερικών ληξιπρόθεσμων οφειλών του ελληνικού δημοσίου. Αναλυτικότερα, αυτά τα ποσά αφορούν τις εξής υποχρεώσεις του ελληνικού κράτους :

α) Την εξόφληση, αύριο (20 Αυγούστου), 3,2 δισ. €, που οφείλονται, στην Ε.Κ.Τ.

β) Την πληρωμή 500 εκατομμυρίων €, που αφορούν προσεχείς τόκους.

γ) Την καταβολή 1,7 δισ. €, που αφορούν οφειλόμενες δόσεις δανείων, που έχει χορηγήσει το Δ.Ν.Τ. και πρέπει να εξοφληθούν, μέσα στον Σεπτέμβριο.

δ) Την εξόφληση των 7,16 δισ. € του δανείου – γέφυρας που χορηγήθηκε τον περασμένο μήνα, από τον EFSF, ποσόν, το οποίο πρέπει να καταβληθεί, μέχρι τις 17 Οκτωβρίου, αλλά το πιθανότερο είναι να αποπληρωθεί νωρίτερα και μάλιστα, άμεσα, όταν εκταμιευθεί.


 
Επίσης - υποτίθεται ότι - άμεσα, θα χορηγηθούν και άλλα 10 δισ. €, για την ανακεφαλαιοποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, αλλά η υλοποίηση αυτής της παροχής τελεί, υπό την δαμόκλειο σπάθη των δανειστών, οι οποίοι, προφανώς, για να την πραγματοποιήσουν, θα περιμένουν να δουν την άμεση πορεία των πολιτικών εξελίξεων και θα πράξουν, αναλόγως, με το εάν η παρούσα κυβέρνηση παραμείνει, στην θέση της, ή εάν θα αντικατασταθεί, από άλλη, με διευρυμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, χωρίς την παρουσία των διαφωνούντων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και το, εάν πραγματοποιηθούν νέες βουλευτικές εκλογές, γεγονός το οποίο οι ξένοι δανειστές δεν επιθυμούν και φυσικά, η διεξαγωγή τους θα λειτουργήσει, ανασταλτικά, σε οποιαδήποτε χορήγηση ποσών, προς το ελληνικό δημόσιο, η οποία θα κριθεί, από αυτούς, ως μη αναγκαία και ως μέσο πίεσης, προς τον Αλέξη Τσίπρα, για την αποφυγή νέων εκλογών, με σκοπό τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης, με διευρυμένη πλειοψηφία, στην παρούσα βουλή.

Όσον αφορά το υπόλοιπο πόσον των 3 δισ. €, αυτό θα εκταμιευθεί κάποια στιγμή, μέσα στο φθινόπωρο, πιθανότατα, σε μια σειρά, επί μέρους, υποδόσεων, προκειμένου να παρακολουθηθεί η διαδικασία της εφαρμογής των μνημονιακών υποχρεώσεων της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, οι οποίες θα υποστούν, περαιτέρω, εξειδίκευση, από τους ξένους δανειστές και με αυτή την διαδικασία θα προχωρήσει η στενή παρακολούθηση του κυβερνητικού έργου, μαζύ με την εκταμίευση των δόσεων, για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του ελληνικού δημοσίου, προς το εσωτερικό. 

Έτσι, η ελπίδα και η προσδοκία της κυβέρνησης, για μια, εφ' άπαξ, λήψη του ποσού των 26 δισ. €, πήγε περίπατο. Οι ευρωζωνίτες δεν ήσαν διατεθειμένοι, για μια τέτοιας έκτασης παροχή, που δεν θα τους επέτρεπε να παρακολουθήσουν, να ελέγξουν και να καθορίσουν τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, στην αποικιοποιημένη Ελλάδα της εποχής μας.

Αυτός ο ασφυκτικός κλοιός των ελέγχων, στους οποίους, ήδη, υποβάλλουν και θα συνεχίσουν να υποβάλουν, με εξαντλητικό τρόπο, την κυβέρνηση και το έργο της, ως προς την υλοποίηση των προαπαιτούμενων και των δράσεων, που προβλέπονται, από το τρίτο Μνημόνιο, εξαντλεί τα οποιαδήποτε περιθώρια κινήσεων του Αλέξη Τσίπρα και προφανώς, τον εμποδίζει και λειτουργεί, αποτρεπτικά, στις όποιες σκέψεις και προσπάθειές του να προσφύγει, ξανά και μάλιστα, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, στην λαϊκή ετυμηγορία, προκειμένου να αναβαπτισθεί και να κερδίσει μια νέα θητεία, χωρίς τα βάρη των διαφωνούντων βουλευτών του, οι οποίοι, σε σταθερή βάση, φθάνουν, περίπου, στους 30.

Ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ προτιμούν την προσφυγή, σε ταχύτατες βουλευτικές εκλογές - αν ήταν δυνατόν, ακόμη και μέσα στον Αύγουστο, κάτι, που, βέβαια, δεν μπορεί να γίνει -, πριν, ακόμη, το εκλογικό σώμα και ο πληθυσμός της χώρας αντιληφθούν την απίστευτη σφοδρότητα των μέτρων, που έρχονται, ως αποτέλεσμα της υποταγής της κυβέρνησης, στις εντολές των ξένων δανειστών, με την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου και των, σαρωτικά, καταστροφικών επιπτώσεων, που θα συνοδεύσουν και θα ακολουθήσουν, για μακρύ και απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, αυτά τα μέτρα, τα οποία θα αποκτήσουν έναν διαρκή χαρακτήρα.

Όμως, αυτές τις βουλευτικές εκλογές - εξπρές, που επιθυμεί να διεξαγάγει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν τις επιθυμούν οι ξένοι δανειστές, οι οποίοι δεν πρόκειται να χρηματοδοτήσουν το 3ο Μνημόνιο, εάν ο Αλέξης Τσίπρας προβεί σε μια τέτοιου είδους εκλογική περιπέτεια. Αυτό θα το πράξουν οι ευρωζωνίτες, επειδή, μέσα σε ένα ανασφαλές κλίμα, που είναι αποτέλεσμα της περιφρονητικής και ανοικτά, απαξιωτικής, για την εκφρασμένη λαϊκή βούληση, μνημονιακής στροφής του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ και παρά τα όσα λέγονται, οι εκπλήξεις παραμονεύουν και το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι δεδομένο. 

Οι εκλογές αυτές δεν θα είναι περίπατος, για τον νεομνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ και αυτή η διαπίστωση θα είναι ολοένα και περισσότερο ισχυρή και δεδομένη, όσο περνούν οι ημέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες, χωρίς την διεξαγωγή τους και όσο ο πληθυσμός θα συνειδητοποιεί την συμφορά, που φέρνει, για την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της χώρας, το τρίτο Μνημόνιο και τα μέτρα του.

Ως εκ τούτου, αυτό, που επιθυμούν οι δανειστές και αυτό, που θα επιχειρήσουν να επιβάλουν, είναι η συγκρότηση μιας νέας κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, ή οποιουδήποτε άλλου επιλεγεί, από το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό της χώρας, την οποία θα στηρίζει η παρούσα σύνθεση της βουλής και στην οποία, μαζύ με την φιλομνημονιακή μερίδα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, θα μετέχουν, ή/και θα στηρίζουν τα κόμματα της μνημονιακής κοινοβουλευτικής "αντιπολίτευσης", δηλαδή η Νέα Δημοκρατία, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ, περιορίζοντας, ασφυκτικά και σε αριθμητικό και σε πολιτικό επίπεδο, την αντιμνημονιακή αντιπολίτευση, στους διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ, στο Κ.Κ.Ε. και στην Χρυσή Αυγή.

Ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ δύσκολο να αρνηθούν να ικανοποιήσουν αυτή την επιθυμία των ξένων δανειστών, τα συμφέροντα των οποίων, πλέον, έχουν αποδεχθεί να εξυπηρετούν. Οι ευρωζωνίτες έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι και δεν πρόκειται να δεχθούν οποιαδήποτε διακινδύνευση των σχεδιασμών τους και των χρημάτων, που θα δώσουν. Και με δεδομένο το γεγονός ότι η μνημονιακή "αντιπολίτευση" δεν θέλει την διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, επειδή αντιλαμβάνεται ότι η ίδια δεν θα έχει καμμία τύχη, εάν αυτές διεξαχθούν, οι ξένοι δανειστές δεν θα επιτρέψουν τέτοιους τακτικισμούς, στον Αλέξη Τσίπρα.

Με δεδομένη την ευχερή δυνατότητα συγκρότησης μιας ευρύτατης μνημονιακής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, με την παρούσα σύνθεση της βουλής, αυτό με το οποίο θα είναι, πλήρως, ικανοποιημένοι, είναι η συγκρότηση μιας νέας κυβέρνησης, που θα στηρίζεται, σε αυτή την ευρύτατη πλειοψηφία, η οποία θα κληθεί να φέρει, σε πέρας, με κάποιες πιθανότητες επιτυχίας, το, εξαιρετικά, δυσχερές πρόγραμμα του τρίτου Μνημονίου.

Έτσι, εάν ο Αλέξης Τσίπρας αποφασίσει, αυτές τις ημέρες, να προσφύγει, στις κάλπες, αυτή του η πράξη θα είναι μια πράξη απελπισίας.

Και, όπως είπαμε, όσο περνούν οι ημέρες, το κοινωνικό και πολιτικό κλίμα αντιστρέφεται. Ως εκ τούτου, το τί θα βγάλει η κάλπη δεν είναι κάτι, που μπορεί να προβλεφθεί. Η κοινωνία, συνειδητοποιεί, με ταχείς ρυθμούς, το τί πρόκειται να ακολουθήσει, την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου. Και αυτή η συνειδητοποίηση του επικείμενου ζοφερού παρόντος και μέλλοντος, κατά το, αμέσως, προσεχές χρονικό διάστημα, θα οδηγήσει τον Αλέξη Τσίπρα και τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, σε μια περιφανή ήττα, παρά το γεγονός ότι θα έχουν κρατήσει την πρώτη θέση, στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων - αν και αυτό δεν είναι κάτι το απόλυτο και εξαρτάται, από τους αντιπάλους τους.

Και όταν αναφέρομαι, στους αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα, δεν εννοώ τα γνωστά φθαρμένα κόμματα του Μνημονίου, δηλαδή, την Ν.Δ., το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ.

Εννοώ το όποιο κόμμα ξεπηδήσει, μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ή τα όποια κόμματα ξεπηδήσουν, μέσα από αυτόν, αφού δεν αποκλείεται η επικείμενη διάσπαση του σημερινού κύριου κυβερνητικού εταίρου να οδηγήσει, στην δημιουργία νέων κομματικών σχηματισμών, τα οποία θα είναι περισσότερα του ενός.

Και αν κάτι τέτοιο πραγματοποιηθεί, τότε το πολιτικό παιχνίδι θα ανοίξει και για τα άλλα κόμματα του αποκαλούμενου αντιμνημονιακού χώρου, τα οποία, έως τώρα, κινήθηκαν, σε ποσοστά, που δεν τους επέτρεψαν να ξεπεράσουν το πολιτικό περιθώριο.

Αλλά, οποιαδήποτε πρόβλεψη, γύρω από τις όποιες εκλογικές εξελίξεις, που είναι προφανές ότι θα ευνοήσουν την Χρυσή Αυγή και το Κ.Κ.Ε., ως τους μεγαλύτερους πολιτικούς χώρους, που κινούνται, γύρω από το αντι-Μνημόνιο, προϋποθέτει την προκήρυξη και την διεξαγωγή νέων βουλευτικών εκλογών, κατά το προσεχές χρονικό διάστημα των επόμενων μηνών.

Και αυτό δεν είναι, καθόλου, βέβαιο...