Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Ελληνική χρεωκοπία 2010 : Το χρονικό μιας προσχεδιασμένης ευθανασίας. (Η διόγκωση του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος από την ΕΛΣΤΑΤ και την Eurostat και το αδιέξοδο μακροοικονομικό μοντέλο της ευρωζώνης).


Ο καταστροφέας της ελληνικής οικονομίας Κώστας Σημίτης, το 2002, λίγο μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη κομπορρημονεί, σε συνέντευξη τύπου, για τα επιτεύγματα της κυβέρνησής του και προδιαγράφει το λαμπρό μέλλον της χώρας στην ευρωζώνη. Τα πραγματικά αποτελέσματα των στρατηγικών επιλογών αυτού του μοιραίου και ανίκανου ανθρώπου και της καταστροφικής του παρέας τα ζούμε σήμερα, με τον χειρότερο δυνατό τρόπο...




Η άσκηση των ποινικών διώξεων, από τον οικονομικό εισαγγελέα κ. Γρηγόρη Πεπόνη, για την τεχνητή διόγκωση του ελληνικού κρατικού ελλείμματος του 2009, με σκοπό την επιτάχυνση της ελληνικής χρεωκοπίας και την ένταξη της χώρας στον προχειροφτιαγμένο μηχανισμό στήριξης και στο πρώτο Μνημόνιο και οι οποίες διώξεις στράφηκαν, κατά του Ανδρέα Γεωργίου και των άλλων δύο στελεχών της ΕΛΣΤΑΤ, με αναφορά και στον Walter Radermacher, που ήταν το στέλεχος της Eurostat, το οποίο συντόνιζε την όλη επιχείρηση, επαναφέρει στο προσκήνιο το κλίμα και τις συζητήσεις που έγιναν εκείνη την εποχή (Φεβρουάριος – Μάϊος 2010), τότε που οι λίγοι βλέπαμε και επισημαίναμε το κακό, το οποίο ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα για να καταπλακώσει την χώρα και τον πληθυσμό της, ενώ οι πολλοί έβλεπαν την όλη διαδικασία, ως σωτήρια, ορθή, χρήσιμη και καθαρτήρια.

Βέβαια, η πείσμων διατήρηση του Ανδρέα Γεωργίου στην θέση του Προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, από τον Γιάννη Στουρνάρα, γεγονός που προφανώς γίνεται με την κάλυψη του ανεκδιήγητου Αντώνη Σαμαρά, δείχνει ότι η κάλυψη που έχει ο εν λόγω "κύριος", από το ελληνικό και το διεθνές σύστημα εξουσίας, που συνειδητά οδήγησε την ελληνική οικονομία στην χρεωκοπία του 2010, παραμένει σταθερή και επίμονη.

Πρώτος και καλύτερος στην υπεράσπιση του Ανδρέα Γεωργίου και του έργου του - το οποίο παρουσιάζει ως δικό του έργο και το οποίο, όντως, είναι δικό του - ήλθε ο ΓΑΠ, ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι τον πλησιάζει η τσιμπίδα του νόμου, για όσα έπραξε, εις βάρος της χώρας, σε όλη την περίοδο της σύντομης, αλλά και εντελώς καταστροφικής πρωθυπουργίας του.



Η Ζωή Γεωργαντά είναι εκείνη που, με ατσάλινη επιμονή, κατήγγειλε, δημοσιοποίησε και στοιχειοθέτησε, επιστημονικά, τις ραδιουργίες του Ανδρέα Γεωργίου, του Γιώργου Παπακωνσταντίνου του Βάλτερ Ραντερμάχερ και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, σε βάρος της χώρας και του μαγειρέματος των ελληνικών δημοσιονομικών στοιχείων, με σκοπό την δικαιολόγηση της χρεωκοπίας του ελληνικού κράτους. Κατηγορήθηκε, ανηλεώς, από τα παπαγαλάκια της ψοφοδεούς "ευρωπαϊστικής" ελίτ, αλλά δεν κάμφθηκε, ούτε αυτή, ούτε οι συνεργάτες της, τους οποίους σύσσωμους τους εξεδίωξε από την ΕΛΣΤΑΤ ο άθλιος Βαγγέλης Βενιζέλος, ως υπουργός Οικονομικών, τον Σεπτέμβριο του 2011.




Μαζύ με τον χαζογιώργη, στην υπεράσπιση του Ανδρέα Γεωργίου έσπευσε η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η οποία έδειξε τον εκνευρισμό που της προξένησε η εισαγγελική δίωξη κατά του Προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, επειδή γίνεται αναφορά στον κεντρικό και καθοδηγητικό ρόλο του Radermacher, στην παραποίηση των στατιστικών στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, όπως έχει καταγγείλει η Ζωή Γεωργαντά και τα άλλα μέλη του Συμβουλίου της ΕΛΣΤΑΤ, που παραγκώνισε ο σταλείς από το ΔΝΤ Ανδρέας Γεωργίου, προκειμένου να κάνει την "δουλειά" του και η οποία ήταν να μετρήσει και να παρουσιάσει το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα, με εκείνον τον τρόπο, που ήθελε η Eurostat, η Comission και η γερμανική κυβέρνηση και ο οποίος ήταν, εντελώς αντισυμβατικός και φυσικά λειτούργησε, εις βάρος της χώρας, οδηγώντας την στην χρεωκοπία.

Το τι έκαναν οι ΓΑΠ και Γιώργος Παπακωνσταντίνου, το έχω περιγράψει, ήδη από εκείνη την εποχή, είναι γνωστό και δεν μπορεί πλέον να συγκαλυφθεί.

Μετά τις μοιραίες βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, παρέλαβαν από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή (η οποία είχε ανακοινώσει δύο ημέρες πριν τις εκλογές ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας βρισκόταν στο 6% του ΑΕΠ) ένα πραγματικό δημοσιονομικό έλλειμμα, που βρισκόταν λίγο πιο κάτω από το 10% του ΑΕΠ και το φούσκωσαν, για καθαρά μικροκομματικούς λόγους, ανακοινώνοντας ότι τρέχει στα επίπεδα του 12,6%, προξενώντας αναστάτωση στις διεθνείς αγορές, οι οποίες στοχοποίησαν την Ελλάδα, ως ύποπτη για άμεση χρεωκοπία, βοηθούντος και του τότε διοικητή της Ε.Κ.Τ. Jean-Claude Trichet, ο οποίος ανακοίνωσε ότι τα ελληνικά κρατικά ομόλογα δεν θα αναγνωρίζονταν ως χρεώγραφα από την Ε.Κ.Τ., ύστερα από τις διαδοχικές υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας, από τους διεθνείς Οίκους Αξιολόγησης, οι οποίες υποβαθμίσεις ακολούθησαν, ως αποτέλεσμα των βλακωδών (και όχι μόνο) ανακοινώσεων της νέας ελληνικής κυβέρνησης, για το μέγεθος του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας.


 

Ο Ντομινίκ Στρώς-Καν περιγράφει τις μυστικές επαφές του, με τον ΓΑΠ, από τον Νοέμβριο του 2009, για την ένταξη της Ελλάδας σε πρόγραμμα δανεισμού από το ΔΝΤ. Ήδη, από τότε ο ΓΑΠ αντελήφθη ότι τα είχε κάνει σκατά, ευθύς ως ανέλαβε την εξουσία, μετά από τις μοιραίες βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009 και συγκεκριμένα, το πρώτο 20ήμερο της άσκησης της κυβερνητικής εξουσίας από την παιδική χαρά των συμβούλων του, την οποία μετέτρεψε σε κυβέρνηση...





Κάπου εκεί και όταν η νέα  γερμανική κυβέρνηση έδειξε τις αρνητικές προθέσεις της, για οποιαδήποτε στήριξη, ο ΓΑΠ, αντιλαμβανόμενος ότι είχε να κάνει με ένα πρόβλημα, το οποίο δεν μπορούσε να διαχειρισθεί, στο εσωτερικό, με τις κλασσικές μεθόδους διοίκησης και στο εξωτερικό, με τις συμβατικές μεθόδους διαπραγμάτευσης, απευθύνθηκε στον Ντομινίκ Στρως-Καν προκειμένου να βρει στο ΔΝΤ την στήριξη που ζητούσε, προκειμένου να μπορέσει να συνδιαχειρισθεί αυτό το πρόβλημα (το οποίο συνίστατο στην μετατροπή μιας οξείας δημοσιονομικής κρίσης, σε κρίση δανεισμού και από εκεί σε χρεωκοπία), το οποίο, με έναν άφρονα και εντελώς βλακώδη τρόπο, κατέστησε τεράστιο και άμεσα επικείμενο.

Τον Δεκέμβριο του 2009, μετά και την επίσημη άρνηση της κυβέρνησης Μέρκελ για στήριξη της Ελλάδας, ο ΓΑΠ εμφάνισε το ΔΝΤ ως καταφύγιο της Ελλάδας για οικονομική στήριξη, γεγονός που γρήγορα αποδέχτηκαν οι φρίτσηδες (όχι όμως η ΕΚΤ), παίζοντας με το σενάριο μιας ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη, για να ανέβουν στην συνέχεια ραγδαία τα ελληνικά επιτόκια δανεισμού και οι ευρωζωνίτες, όλοι μαζύ, αφού απέσπασαν τον Ιανουάριο του 2010 την δέσμευση του βλακός ΓΑΠ ότι η Ελλάδα δεν θα κήρυσσε στάση πληρωμών (κάτι που έκαιγε κυριολεκτικά τις γαλλογερμανικές τράπεζες), κατέληξαν, τελικά, στον εκτρωματικό "Μηχανισμό Στήριξης" της ελληνικής οικονομίας, με τα τοκογλυφικά επιτόκια δανεισμού.



Οκτώβριος 2009 - Ιούνιος 2010 : Η εξέλιξη των ελληνικών διαφορικών επιτοκίων δημόσιου δανεισμού και η πορεία προς μια προσχεδιασμένη χρεωκοπία, ως απεικόνιση των ιχνών της συντελεσθείσας προδοσίας, εις βάρος της χώρας και του πληθυσμού της.




Αλλά για να γίνει η "δουλειά" και να στραφεί η χώρα στον Μηχανισμό, απαραίτητη ήταν η θέση του ελληνικού δημοσίου εκτός των διεθνών αγορών. Δηλαδή, ουσιαστικά, απαραίτητη ήταν η χρεωκοπία της Ελλάδας, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των φρίτσηδων της κ. Μέρκελ.

Αυτή την δουλειά την ανέλαβε η Eurostat και τα όργανά της, αφού πρώτα οι ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου διέλυσαν την ΕΣΥΕ και την αναδιοργάνωσαν, με την άμεση καθοδήγηση των οργάνων της Eurostat, με πρώτον και καλύτερο τον Walter Radermacher και του ΔΝΤ, το οποίο έστειλε, αργότερα, ως Πρόεδρο του "νέου" ελληνικού στατιστικού φορέα το στέλεχος του Ταμείου Ανδρέα Γεωργίου.

Φυσικά, αυτή η "αναδιοργάνωση" της ΕΣΥΕ και η μετατροπή της σε ΕΛΣΤΑΤ, δεν ήταν δύσκολη, ούτε βρήκε αντιστάσεις, λόγω της δεδομένης αναξιοπιστίας των στατιστικών στοιχείων που έδινε η ΕΣΥΕ. Για τον λόγο αυτόν η διεκπεραίωση του έργου υπήρξε, πολιτικοκοινωνικά, αποδεκτή, ακριβώς επειδή δεν έγινε αντιληπτό το περιεχόμενο του έργου, που ήταν προς διεκπεραίωση και το οποίο ήταν η ολοκλήρωση της πορείας της χώρας, προς την χρεωκοπία.

Θα θυμίσω, εδώ, ότι η ανακοίνωση του φουσκωμένου υπολογισμού του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009, τον Οκτώβριο του 2009, από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, στα επίπεδα του 12,7% του ΑΕΠ, υπήρξε η θρυαλλίδα, για την χρεωκοπία της χώρας, με τις υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας από τους διεθνείς Οίκους Αξιολόγησης.

Δεν έφθασε, αυτό όμως, ούτε όλα όσα ακολούθησαν, μέχρι το τέλος Μαρτίου του 2010, αμέσως μετά από την δημιουργία του προχειροφτιαγμένου "Μηχανισμού Στήριξης" από την ευρωζώνη, για να πέσει η ταφόπλακα στην ελληνική οικονομία και για να τεθεί η χώρα σε ουσιαστικό καθεστώς χρεωκοπίας, τιθέμενη εκτός αγορών, ως αναξιόχρεη.



Βάλτερ Ράντερμάχερ : Ο επιτόπιος συντονιστής του φουσκώματος του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος. Ο άνθρωπος της Eurostat, που διηύθυνε στην πράξη την πορεία της χώρας, προς την χρεωκοπία, κάτω από τις διαταγές του Όλι Ρεν και των φρίτσηδων της Μέρκελ - όντας φρίτσης και ο ίδιος - πρέπει να δώσει εξηγήσεις στην ελληνική δικαιοσύνη, για τις πράξεις του.


Το έργο της επισημοποίησης της ουσιαστικής χρεωκοπίας του ελληνικού δημοσίου τελείωσε, έτσι ακριβώς, όπως ξεκίνησε, αμέσως, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009. Τότε, στα τέλη Μαρτίου του 2010 και ενώ η χώρα φαινόταν ότι μπορούσε να πάρει μια ανάσα, ύστερα από την ανακοίνωση του Ζαν-Κλωντ Τρισέ ότι τα ελληνικά κρατικά ομόλογα θα γίνονταν δεκτά από την ΕΚΤ και μετά την 1/1/2011, η, υπό αναδιοργάνωση, ΕΛΣΤΑΤ, με τις νέες μεθόδους προσδιορισμού των στατιστικών στοιχείων, υπό την καθοδήγηση του Walter Radermacher, μαζύ με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου ανακοίνωσαν ότι το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009, προσωρινά, εκτιμάται ότι έχει φθάσει στο 13,6% του ΑΕΠ και ότι πιθανόν θα κινηθεί ακόμη παραπάνω. (Τον Νοέμβριο του 2010, τελικά, ο νέος πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέας Γεωργίου και η Eurostat φούσκωσαν το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα στο 15,7% του ΑΕΠ, χρησιμοποιώντας την Ελλάδα, ως πειραματόζωο και επιτείνοντας, έτι περαιτέρω, το πρόβλημα δανεισμού, που της είχαν, ήδη, δημιουργήσει).

Έτσι μπήκε η ταφόπλακα στην ελληνική οικονομία. Έτσι οδηγήθηκε στην χρεωκοπία. Και φυσικά, όλα αυτά δεν έγιναν, από τους πρωταγωνιστές της όλης ιστορίας, χωρίς επίγνωση του γεγονότος ότι οι αγορές θα αντιδρούσαν, όπως αντέδρασαν και θα έθεταν το ελληνικό δημόσιο και την ελληνική οικονομία εκτός αγορών. 

Επίσης, φυσικά, η αποκάλυψη αυτής της επίγνωσης, μέσα από διαδικασία που θα ακολουθήσει από την άσκηση των ποινικών διώξεων από τον εισαγγελέα κ. Πεπόνη, είναι που οδηγεί τον άθλιο ΓΑΠ στην "υπεράσπιση του έργου" του, ενός έργου, απροκάλυπτα προδοτικού.


Και είναι το έργο του ΓΑΠ προδοτικό, διότι το ελληνικό εκλογικό σώμα δεν τον εξέλεξε, ως πρωθυπουργό, για να χρεωκοπήσει την χώρα και να το οδηγήσει, ως ένα σύνολο πεόνων, στην απόλυτη διάθεση και την εξουσία των δανειστών. Ούτε και τον εξέλεξε για οδηγήσει τον πληθυσμό της χώρας στην εξαθλίωση και στην εξελισσόμενη ανθρωπιστική κρίση.

Η άσκηση των ποινικών διώξεων κατά των στελεχών της ΕΛΣΤΑΤ, εκνεύρισε και θορύβησε, ομοίως και την γραφειοκρατία των Βρυξελλών, κορυφαία στελέχη της οποίας συμμετείχαν και καθοδήγησαν τον σχεδιασμό της πορείας της χώρας μας προς την χρεωκοπία, όταν πια είχαν κλείσει τις απαραίτητες συμφωνίες με τον αχαρακτήριστο ΓΑΠ και την κυβέρνησή του. Έτσι, βλέπουν ότι η τσιμπίδα του νόμου μπορεί να αγγίξει τα στελέχη της αυτά, που συμμετείχαν στον σχεδιασμό της παρουσίασης των στοιχείων του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος, με έναν αντισυμβατικό τρόπο, καθιστώντας την Ελλάδα πειραματόζωο, αλλά και εκείνα που είχαν τον ρόλο του ηθικού αυτουργού (περί του Όλι Ρεν, ο λόγος).

Για τον λόγο αυτόν η γραφειοκρατία των Βρυξελλών επιβάλλει στην κυβέρνηση του αχυράνθρωπού τους
Αντώνη Σαμαρά, μέσω του τοποτηρητή της στην κυβέρνηση (περί του εγκάθετου υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα ο λόγος), την παραμονή του Ανδρέα Γεωργίου και της παρέας του, στην ΕΛΣΤΑΤ, κόντρα στην βούληση της δικαιοσύνης, μια ενέργεια, που σε ουδένα ευρωπαϊκό κράτος δικαίου θα μπορούσε να σταθεί.


Στην Ελλάδα, όμως, την οποία μετέτρεψαν σε αποικία χρέους, μπορεί...

Τα κείμενα που ακολουθούν γράφτηκαν τον Φεβρουάριο του 2010, ως σχόλια στην συζήτηση, που ακολούθησε το άρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, με τίτλο : "Καθαρές κουβέντες για την οικονομία" http://e-rooster.gr/01/2010/2106  , όταν, ακόμη, η ελληνική κρίση δεν είχε φθάσει στο κορύφωμά της (στο οποίο έφθασε, λίγο αργότερα, με την επισημοποίηση της ουσιαστικής ελληνικής χρεωκοπίας του Απριλίου του 2010, όταν ο μέσος όρος των ελληνικών επιτοκίων δανεισμού δεκαετούς διάρκειας έφθασε στις 474 μονάδες βάσης και το ελληνικό κράτος μπορούσε να δανειστεί από τις αγορές, με αλμυρό μεν επιτόκιο, αλλά ήταν, ακόμη, αξιόχρεο).

Η συζήτηση αφορούσε το ζήτημα του αδιέξοδου μοντέλου μακροοικονομικής διαχείρισης της κρίσης, το οποίο ακολουθούσε η ΕΚΤ, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και το συμβούλιο των αρχηγών και υπουργών της ευρωζώνης (το οποίο λειτουργεί ως οιονεί συλλογική κυβέρνηση της ευρωζώνης, θυμίζοντας το τιτοϊκής έμπνευσης συλλογικό προεδρείο της πάλαι ποτε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας), ένα μοντέλο, που στηριζόταν (και εξακολουθεί να στηρίζεται, με ενδιαφέρουσες, αν και ουσιωδώς, αναποτελεσματικές, σε μεσομακροπρόθεσμο επίπεδο, τροποποιήσεις) στην λυσσαλέα υπεράσπιση του ευρώ, ως σκληρού νομίσματος και στην άρνηση της δημιουργίας fiat money, προκειμένου να αντιμετωπισθεί η εμβάθυνση της ύφεσης και η μετάπτωσή της σε κρίση, με το σκεπτικό της αποφυγής των ... πληθωριστικών πιέσεων, αλλά και προκειμένου να μην απαξιωθούν τα περιουσιακά στοιχεία της Γερμανίας και των άλλων πλεονασματικών χωρών της ευρωζώνης. Με κύριο, όμως, στόχο - αν και μη συζητούμενο, δημοσίως - την αποφυγή της ανακύκλωσης των πλεονασμάτων από τις πλεονασματικές χώρες στις ελλειμματικές.

Μια διαδικασία η οποία, όμως, είναι απαραίτητη, σε περιόδους ύφεσης και για την οποία δημιουργήθηκε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, από τον John Maynard Keynes και τις ΗΠΑ στην δεκαετία του 1940, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, γεγονός το οποίο έχει ξεχαστεί, με αποτέλεσμα - αντί της ανακύκλωσης των πλεονασμάτων, ή της εξεύρεσης μεθόδων και τρόπων κατανάλωσής τους, προκειμένου να αποφεύγονται και να αντιμετωπίζονται οι διεθνείς υφέσεις - να ακολουθούνται, από το ΔΝΤ, περιοριστικές πολιτικές, οι οποίες οξύνουν τα υφεσιακά προβλήματα, χειροτερεύοντάς τα, με αποτέλεσμα οι όποιες ισχνές και ελάχιστες επαναφορές των χωρών σε αναπτυξιακούς ρυθμούς, να είναι προϊόντα της τύχης, ή της αλλαγής του μακροοικονομικού μοντέλου διαχείρισης, από περιοριστικό, σε μοντέλο που στηρίζεται σε αύξηση της ζήτησης.

Η ύφεση/κρίση στην ουσία επέρχεται όταν οι επενδύσεις υπολείπονται των αποταμιεύσεων.

Το γιατί συμβαίνει αυτό το φαινόμενο είναι κάτι που το έχω εξηγήσει πολλές φορές. Δεν είναι σύμφυτο, μόνον του καπιταλιστικού τρόπου διανομής και κατανάλωσης. Είναι ένα οικονομικό φαινόμενο, το οποίο μπορεί να παρατηρηθεί σε κάθε κοινωνία, στην οποία έχουν αναπτυχθεί οι οικονομικές συναλλαγές, με βάση κάποια μορφή χρήματος και σχετίζεται με τον σταδιακό πλουτισμό των εκάστοτε κοινωνιών, ένας πλουτισμός ο οποίος οδηγεί στην πτώση της οριακής και της μέσης ροπής προς κατανάλωση, αφού η αύξηση του πλούτου και της ευημερίας, οδηγεί, μέσα από τον εκχρηματισμό της οικονομίας και καθώς περνάει ο καιρός, στην μείωση της καταναλωτικής ροπής των πλουτιζόντων και ευημερούντων κοινωνικών στρωμάτων και στην αύξηση της αποταμιευτικής ροπής τους. Αυτή η οικονομική συμπεριφορά οδηγεί, επίσης, σε παρακινδυνευμένες επενδυτικές συμπεριφορές και το τελικό αποτέλεσμα είναι η ανισορροπία ανάμεσα στην κατανάλωση και στην αποταμίευση, με αρνητικές επιπτώσεις στις επενδύσεις
οι οποίες υστερούν των αποταμιεύσεων, κυρίως στον ιδιωτικό, αλλά και στον δημόσιο τομέα.

Σε όλες τις χώρες είτε αυτές είναι στην ευρωζώνη, είτε όχι το φαινόμενο είναι το ίδιο, αν και η αλήθεια είναι ότι στην ευρωζώνη τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, λόγω των συστημικών και των θεσμικών ανεπαρκειών της, που συνίστανται στο γεγονός ότι αυτή είναι μια νομισματική ζώνη και όχι ένα ομοσπονδιακό κράτος. Οι επενδύσεις υπολείπονται των αποταμιεύσεων.

Η πολιτική των ευρωζωνιτών και της ΕΚΤ στηρίζεται στην προσπάθεια μηδενισμού των εμπορικών και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων της εξίσωσης, που παραστατικά έχει περιγράψει ο Γιάννης Βαρουφάκης και η οποία θέλει την πλήρη ισότητα ανάμεσα στο άθροισμα του δημοσιονομικού και του εμπορικού ελλείμματος, από την μιά πλευρά και στην αφαίρεση των αποταμιεύσεων από τις επενδύσεις.


Δημόσιο έλλειμμα + Εμπορικό πλεόνασμα = Αποταμιεύσεις - Επενδύσεις, ή ΔΕ+ΕΠ=Α-Ε.


Ο Βαρουφάκης ισχυρίζεται (όχι αβάσιμα) ότι είναι αδύνατον να εξαφανιστεί ταυτόχρονα και το δημόσιο και το εμπορικό έλλειμμα και να αυξηθούν οι επενδύσεις, όταν αυτές είναι μικρότερες των αποταμιεύσεων, ως αποτέλεσμα της μείωσης της κατανάλωσης. Όταν η κυβέρνηση καταφέρνει να μηδενίσει το δημόσιο έλλειμμα, ακριβώς επειδή οι επενδύσεις είναι μικρότερες των αποταμιεύσεων, αναγκαστικά και το εμπορικό ισοζύγιο θα είναι ελλειμματικό, σύμφωνα με την τυπική μακροοικονομική λογική, ό εστί μεθερμηνευόμενον ότι δεν μπορούμε να μηδενίσουμε και τα δύο ελλείμματα μαζύ.

   

2000 - 2008 : Η καταστροφική εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους και της τοκογλυφίας που ξέσπασε, γύρω από αυτό.



Η λογική του Βαρουφάκη είναι βάσιμη.

Αλλά αυτό που δεν λαμβάνει υπόψη του ο Έλληνας οικονομολόγος είναι ότι οι ευρωζωνίτες και η ΕΚΤ δεν ενδιαφέρονται για την απλή ισορροπία, ανάμεσα στα δύο σκέλη της εξίσωσης. Δεν αποσκοπούν στην θετική (>0), ή στην αρνητική (<0) ισορροπία ανάμεσα στα δύο σκέλη της εξίσωσης.  

Αυτό που ενδιαφέρει τους ευρωζωνίτες είναι ο μηδενισμός της εξίσωσης. Δηλαδή το τελικό αποτέλεσμα της εξίσωσης να ισούται με το 0 και μάλιστα, ιδίως στις χώρες εκείνες που τίθενται υπό επιτήρηση, ή υπό την εξουσία του EFSF.

Ούτε και ενδιαφέρει, ως πρώτος στόχος, τους ευρωζωνίτες και την ΕΚΤ η αύξηση των επενδύσεων. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η ισορροπία της εξίσωσης στο 0, αδιαφορώντας για τις άμεσες επιπτώσεις αυτού του μηδενικού αποτελέσματος στις επενδύσεις, αφού η επίτευξη της όποιας μηδενικής ισορροπίας στην εξίσωση, υπό το καθεστώς ύφεσης και κρίσης σημαίνει μείωση των επενδύσεων, πτώση της ζήτησης και πτώση στην συνολική παραγωγή, ούτως ώστε η πλήρης εξισορρόπηση, ανάμεσα στις αποταμιεύσεις και στις επενδύσεις να γίνει με σαρωτικές επιπτώσεις στην παραγωγή, η οποία θα πέσει, έως ότου η αφαίρεση των αποταμιεύσεων, από τις επενδύσεις, δώσει τελικό αποτέλεσμα ίσο με το 0, γεγονός το οποίο θα σηματοδοτήσει μια διαρκή και εκτεταμένη υποαπασχόληση και αργία μεγάλου τμήματος των παραγωγικών συντελεστών, η οποία υποτίθεται ότι σε μια απώτερη φάση θα φέρει αναπτυξιακά αποτελέσματα, αφού, επίσης, υποτίθεται ότι θα προελκύσει επενδύσεις και από την εσωτερική, αλλά κυρίως από την εξωτερική αγορά.

Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει, ακόμη και όταν κάποια στιγμή παύσει η κατρακύλα, αφού η καπιταλιστική οικονομία θα εξισορροπήσει σε ένα σημείο ισορροπίας, στο οποίο η ανεργία και η αργία σημαντικών τμημάτων της παραγωγής θα είναι εμφανείς και θα είναι ένα σημείο ισορροπίας, σε οικονομική αστάθεια, με μειωμένη αγοραστική δύναμη και μαρασμό και όχι ένα σημείο οικονομικής ισορροπίας, με πλήρη απασχόληση όλων των παραγωγικών συντελεστών, αποδεικνύοντας την διαχρονική ορθότητα των θεωριών του Κέϋνς, που προσδιόριζε τον καπιταλισμό ως ένα ασταθές και προβληματικό οικονομικό σύστημα.

Ας δούμε λίγο τα ελληνικά μεγέθη. Πριν την εσωτερίκευση στην ευρωζώνη της διεθνούς ύφεσης του 2008, οι επενδύσεις στην Ελλάδα ήταν πολύ περισσότερες από τις αποταμιεύσεις. Και πριν την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη οι αποταμιεύσεις πήγαιναν πολύ καλά, σε σχέση με τις βόρειες χώρες, αλλά, η είσοδός  της χώρας στην ευρωζώνη έφερε μεγάλα ποσά κεφαλαίων από τον Βορρά που οδήγησαν τις επενδύσεις να είναι μεγαλύτερες και με μεγάλη διαφορά από τις αποταμιεύσεις. Με δεδομένο ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν μεγάλο αλλά και το εμπορικό ανισοζύγιο ήταν αρνητικό η εξίσωση βρισκόταν σε ισορροπία.

Βέβαια, ο πακτωλός των επεδύσεων, που έφερε η ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη, ήταν φρούδος, αν δούμε τα μεγέθη του ελληνικού δημόσιου δανεισμού, που παρουσιάζονται στον παραπάνω πίνακα. Ο λόγος είναι απλός. Οι ξένες επενδύσεις επικεντρώθηκαν στην κερδοσκοπία με το ελληνικό δημόσιο χρέος, σε ποσοστό της τάξης του 90%, προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαρκής αναχρηματοδότησή του!

Έτσι, από το 25% του ΑΕΠ, που ήταν το 1998 η καθαρή εισροή ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα, εκτοξεύτηκε, με την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη, το 2002, στο 52,9% και το 2009 στο 89,6% του ΑΕΠ, αφού το ελληνικό δημόσιο και οι ελληνικές τράπεζες πούλησαν μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους στις ξένες τράπεζες. Κάτι ανάλογο, αν και σε μικρότερο μέγεθος, έγινε και με το ελληνικό ιδιωτικό χρέος.

Όπως έχω επισημάνει αρκετές φορές, την ίδια περίοδο η Γερμανία είχε υψηλά θετικό άθροισμα δημόσιου ελλείμματος και εμπορικού πλεονάσματος, αφού, ναι μεν το γερμανικό κράτος ήταν ελλειμματικό, αλλά το εμπορικό πλεόνασμα της γερμανικής οικονομίας ήταν τεράστιο και παρά το γεγονός ότι οι επενδύσεις ήταν διαρκώς μεγάλες, οι αποταμιεύσεις ήταν πολύ μεγαλύτερες, λόγω της ισχυρής λιτότητας που επέβαλε η κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών και των Πράσινων, με την Agenda 2010 του καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ, με αποτέλεσμα οι πλεονάζουσες γερμανικές αποταμιεύσεις να χρηματοδοτούν τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και, καθώς ήταν κατά πολύ μεγαλύτερες των εγχώριων επενδύσεων και της εντόπιας γερμανικής κατανάλωσης, να στρέφονται σε χώρες της περιφέρειας με δανεία και επενδύσεις, φέρνοντας μια μακροοικονομική ισορροπία στην ευρωζώνη.

Κατόπιν ήρθε η παγκόσμια, η ευρωπαϊκή κρίση, με αποτέλεσμα όλο το οικοδόμημα να σαρωθεί, λόγω των βλακειών των ευρωζωνιτών, της ΕΚΤ και ιδίως της επαρχιωτικής νοοτροπίας της γερμανικής ελίτ.  

Ας δούμε, όμως, τα κείμενα για τα οποία μιλώ, τα οποία προδιέγραφαν την πορεία της κρίσης της ευρωζώνης και τα αδιέξοδα των ευρωζωνιτών, μέχρι τις ημέρες μας. Και τα οποία θα ισχύουν για πολύ ακόμη...
  



http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-128343   (3/2/2010) :


 Αγαπητέ Κώστα, που τον θυμήθηκες τον άλλον τον (επίσης μπασμένο) Κώστα; (Για τον Σημίτη ο λόγος).   

Και για να μην ξεχνιόμαστε ο ένας Κωστάκης (ο Γείτονας), ως ταμίας του ΠΑΣΟΚ, μάζευε ουκ ολίγον χρήμα – όπως λέει ο επικεφαλής της γραφειοκρατικής τεχνοδομής της SIEMENS ΕΛΛΑΣ Μιχάλης Χριστοφοράκος, που ξέρει πολύ καλά το τι λέει, αφού αυτός μοίραζε το ρευστό και «έκανε το παιχνίδι» – για χάρη του άλλου Κωστάκη (του Σημίτη) και του κόμματος του οποίου ηγείτο (αυτού που αποκαλείς – με αρκετή δόση υπερβολής, αλλά και με κάποια δόση αλήθειας – «συμμορία» και της οποίας ο κ. καθηγητής ήταν μέλος).   

Θα μου επιτρέψεις να σου πω, με όλη την εκτίμηση που σου έχω, ότι έσφαλλες τότε που στήριξες τον Σημίτη, διότι ο εν λόγω ήταν μέλος του κλαμπ, που αποκαλείς συμμορία και την ύπαρξη των μαύρων ταμείων του κόμματος γνώριζε και φυσικά επωφελήθηκε από την όλη διαδικασία χρηματοδότησής του. Πέρα από το γεγονός ότι ο κ. καθηγητής και η παρέα του – Παπαδήμος, Γκαργκάνας, Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκης, Πάχτας κλπ – έβαλαν την χώρα στην ευρωζώνη, ενώ η ελληνική οικονομία δεν είχε καλύψει ούτε ένα κριτήριο από αυτά της Συνθήκης του Μάαστριχτ και ενώ ο κ. καθηγητής κορόϊδεψε τους Ευρωπαίους – οι οποίοι είναι η αλήθεια ότι ήσαν πρόθυμοι να εξαπατηθούν – υποσχόμενος ότι θα λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας, τα οποία ουδέποτε έλαβε), με απατεωνίστικες μεθόδους (δημιουργική λογιστική, ήτοι διπλά και τριπλά κατάμαυρα, στην όψη και στο περιεχόμενο, βιβλία), ενώ η χώρα δεν είχε τις προϋποθέσεις να μπει σε αυτήν, προκειμένου η ελίτ και η πολιτική νομενκλατούρα του τόπου να μπορούν να δανείζονται με επιτόκια … Γερμανίας!

Και φυσικά ο κ. καθηγητής είναι ο βασικός υπεύθυνος για όσα συμβαίνουν τώρα, αφού αυτός και η παρέα του άφησαν την ελληνική οικονομία να φθάσει σε αυτήν την κατάσταση (οι μετά από αυτόν ήσαν απλοί μαθητές και διαχειριστές αυτών που αυτός δίδαξε και άφησε πίσω του. 


 

Ο Κώστας Κόλμερ ευθύς εξ αρχής περιέγραψε το καταστροφικό περιεχόμενο των στρατηγικών επιλογών της ανόητης "ευρωπαϊστικής" ελίτ του τόπου να εντάξει την χώρα στην ευρωζώνη. Ουδείς τον άκουσε...



(Ο κακομοίρης – με την καλή έννοια – ο Κώστας Κόλμερ, σχεδόν μόνος του, φώναζε από τότε – το 2002 – για το σημιτικό έγκλημα με την ένταξη της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ, αλλά ποιός τον άκουγε; Μπορώ να πω ότι, τότε, είχα την ίδια γνώμη και φυσικά κάθε απλός γνώστης της παλαιάς και της σύγχρονης παγκόσμιας νομισματικής ιστορίας δεν μπορούσε να έχει διαφορετική γνώμη, παρά το γεγονός ότι αυτές οι – αντίθετες στην κυρίαρχη και κρατούσα άποψη – φωνές είχαν σαρωθεί από τα παπαγαλάκια της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, που προωθούσαν, σαν παπατζήδες της Ομόνοιας, την κυρίαρχη άποψη ότι το ευρώ είναι ο επίγειος παράδεισος για την χώρα).   

Στην ζωή όλοι κάνουμε λάθη. Και πρώτος εγώ, ο οποίος δεν έχω κάνει και λίγα. Καλόν, όμως, είναι να μην επιμένουμε σε αυτά. Και αυτό το λέω, αγαπητέ και σεβαστέ Κώστα, διότι, όπως έχω ξαναγράψει, πιστεύω ότι είσαι φιλαλήθης (μπορεί να διαφωνούμε σε πολλά – η διαφωνία, άλλωστε, είναι η πεμπτουσία του διαλόγου -, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι είσαι ειλικρινής) και διότι και αυτό που αποκαλείς «δόγμα Σημίτη» ήταν και εσφαλμένο και εξωπραγματικό, διότι η Ε.Ε. δεν είναι – ακόμα – Ομοσπονδία και θα αργήσει πολύ να γίνει.   

Αυτό σημαίνει ότι, δυστυχώς, ακόμα είναι νωρίς να μιλάμε για μετακύλιση της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας της χώρας στην Ένωση.

Ναι πρέπει να διαπραγματευτούμε και με τους δύστροπους γείτονες, αλλά πρέπει να διατηρούμε κάποια αποτρεπτική ισχύ, διότι, αν δεν το κάνουμε, θα βρεθούμε προ εκπλήξεων. Ούτε και με την «πγδΜ», πρέπει να είμαστε γαλαντόμοι. Ναι στην διαπραγμάτευση, αλλά με σταθερές ελληνικές θέσεις, σε ρεαλιστική βάση και με υπομονή. (Δείτε το θέμα : «ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ FYROM & ΤΟΝ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟ;» http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=1215&mforum=pfor ).   

Μην ξεχνάμε ότι δεν διαλέγουμε εμείς την γειτονιά μας. Απλώς βρισκόμαστε σε αυτήν και δεν είναι καλή γειτονιά, όπως είναι αυτή του Βελγίου ή της Ολλανδίας (η οποία έγινε καλή γειτονιά, αφου εξημερώθηκε πρώτα, δια πυρός και σιδήρου, το γειτνιάζον θηρίο – περί της Γερμανίας ο λόγος). 

Τελευταίο παράδειγμα η Αλβανία η οποία υπέγραψε συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα Ελλάδας – Αλβανίας και τώρα επιδιώκει – κήρύσσοντάς την … αντισυνταγματική – να την ακυρώσει. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να είμαστε τόσο γαλαντόμοι με τους γείτονες. Μπορούμε να είμαστε φίλοι (λιγότερο ή περισσότερο), μπορούμε να διαπραγματευόμαστε και να αναγνωρίζουμε – όταν πρέπει – τα όποια δίκια τους. Δεν χρειάζεται, όμως, να εκποιούμε ή να παραχωρούμε δικαιώματά μας, άνευ ανταλλάγματος. Διότι στην διεθνή πολιτική έτσι έχουν τα πράγματα. Όλα γίνονται μέσα από μια διαδικασία δούναι και λαβείν και με την εκμετάλλευση της όποιας θέσης ισχύος έχει η κάθε χώρα, που λαμβάνει μέρος στην διαπραγμάτευση.


 


Ο Νάϊτζελ Φάρατζ από τις αρχές του 2010 περιέγραψε τα αδιέξοδα της Ελλάδας στην ευρωζώνη...




http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-128355    (4/2/2010) :  


Αγαπητέ Rebel.   

Ουδέποτε υπενόησα έξοδο της χώρας από την Ε.Ε. 

Ήμουν, πάντοτε, κατά της εισόδου της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Και αυτό επειδή είμαι – ολίγον – γνώστης (αλλά καθόλου εξπέρ) της παγκόσμιας νομισματικής ιστορίας. 

Μπορώ να πω ότι τώρα ζω την, όποια, δικαίωσή μου, αλλά αυτό είναι το ολιγότερο και εντελώς ασήμαντο και τούτο επειδή το ζήτημα δεν είναι προσωπικό.   

Η Ελλάδα του νότου και της εντελώς διαφορετικής υποδομής και ιδιοσυστασίας της οικονομίας από τις μεγάλες βιομηχανικές χώρες του βορρά (αλλά και την Ιταλία) δεν είχε καμμία δουλειά να αθροιστεί με αυτές. Τι σχέση μπορεί να έχει η ελληνική οικονομία, με εκείνες π.χ. της Γερμανίας, ή της Ολλανδίας; Καμμία. 

Τελικά, με τις απατεωνίστικες μεθόδους του κ. καθηγητή και της παρέας του, η Ελλάδα έκανε το μαύρο, άσπρο και έγινε δεκτή στην ΟΝΕ το 2002, με πολλές αβαρίες και με την βοήθεια της πολιτικής ελίτ της Ευρωζώνης (Σρέντερ, Ζοσπέν κλπ, που έκαναν τα στραβά μάτια, για χάρη του φίλου τους του Κώστα Σημίτη, ο οποίος – είναι αλήθεια – εκμεταλλεύτηκε τις πολιτικές συγκυρίες της εποχής και κατάφερε την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη), για να μπορεί η ελίτ του τόπου (κυρίως η πολιτική και η οικονομική) να δανείζεται με χαμηλά επιτόκια και να έχει «μπάρμπα στην Κορώνη», δηλαδή τις πλάτες της Ευρωζώνης και ουσιαστικά της Γερμανίας. 

Και φυσικά, οι ελληνικές κυβερνήσεις της εποχής (και η οικονομική ελίτ – ακόμα και αυτή των Σεπολίων, που αναφέρει ο αγαπητός Κώστας και όχι μόνον του Κολωνακίου ή του Πανοράματος) εκμεταλλεύτηκαν πλήρως αυτό το προνόμια και δανείστηκαν αφειδώς. Πρέπει να πούμε, για να είμαστε αντικειμενικοί, ότι έφεραν ανάπτυξη (κουτσή, στραβή, στρεβλή, αβαθή, μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε όπως θέλουμε, ήταν όμως ευδιάκριτη, ορατή και ευμεγέθης), ή μάλλον καλύτερα, συνέχισαν την αναπτυξιακή διαδικασία, που είχε ξεκινήσει το 1994, βασιζόμενη και πάνω στην προσδοκία της πορείας της χώρας προς την σχεδιαζόμενη τότε νομισματική ένωση της Ε.Ε. 

Αλλά όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Καλό είναι να την ξέρουμε και να την θυμόμαστε, αλλά σημασία έχει το να δούμε τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.   

Τώρα, με την έλευση της παγκόσμιας ύφεσης και την κοντόφθαλμη επιμονή της γερμανικής χρηματοπιστωτικής ελίτ, που έχει σύρει και την γαλλική στο άρμα της (με το στανιό και με πολλή μουρμούρα, είναι η αλήθεια, αλλά, έως τώρα τα έχει καταφέρει) στην πολιτική του σκληρού ευρώ και στην κουρελού του Μάαστριχτ (ουσιαστικά η χρηματοπιστωτική ελίτ των Γερμανών λέει «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» και μπορεί αυτή η εμμονή της να γίνει κατανοητή – δεν είναι σωστή, είναι κοντόφθαλμη και στενά συμφεροντολογική, αλλά είναι κατανοητή -, αφού το ΑΕΠ της χώρας το 2009 καταβαραθρώθηκε στο -4%, ποσοστό που είχε να το πιάσει από τα αμέσως μεταπολεμικά χρόνια), ήλθαν τα δύσκολα και η αποκάλυψη της ωμής πραγματικότητας. 

Τι πρέπει να γίνει; Ρωτάς, φίλε rebel, εάν πρέπει να βγούμε από το ευρώ.   

Η έξοδος από το ευρώ είναι και αυτή μια δύσκολη επιλογή. Και τώρα είναι πολύ πιο δύσκολη από ότι ήταν πριν έλθει η παγκόσμια ύφεση. Προς το παρόν, πρέπει να μείνουμε στην ευρωζώνη, ελπίζοντας ότι θα αλλάξει η τρέχουσα αντιαναπτυξιακή μονεταριστική οικονομική πολιτική του σκληρού ευρώ (το μαλακό ευρώ και η έκδοση ευρωομολόγου, για την εύκολη και φθηνή χρηματοδότηση των οικονομιών της ευρωζώνης, μαζύ με αυστηρούς ελέγχους των γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών, είναι αναγκαία εργαλεία, για την ταχεία ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας), έχοντας πάντοτε υπόψη μας ότι, μπορεί η επιλογή της εξόδου από αυτήν να καταστεί χρήσιμη, αν αυτά δεν γίνουν, μέσα έναν εύλογο χρόνο.   

Μπορεί μάλιστα στο μέλλον η έξοδος από το ευρώ να γίνει αναγκαία και αναπόδραστη. Γι’ αυτούς τους λόγους, πρέπει η έξοδος από την ευρωζώνη να καταστεί μια εναλλακτική πολιτικοοικονομική προοπτική και να αντιμετωπισθεί σαν πιθανό εργαλείο και σαν όχι απίθανο σενάριο. Αυτό έχει να κάνει με την πορεία της ελληνικής οικονομίας μεσομακροπρόθεσμα (ας πούμε σε ένα βάθος τριετίας). 

Η πολιτική στην οποία σύρεται ο ΓΑΠ είναι μια εντόνως αντιαναπτυξιακή πολιτική, η οποία, πλέον, ξεπερνά κατά πολύ τις προβλέψεις του ήδη αντιαναπτυξιακού προϋπολογισμού του 2010 – ο οποίος είναι ήδη κουρελόχαρτο – και η οποία πολιτική πιθανότατα (δες το θέμα : «Προϋπολογισμός 2010 : Ένας προϋπολογισμός αντιαναπτυξιακής λογικής και ομιχλώδους στόχευσης» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/11/proypologismos-2010.html , αλλά και το «Επιστροφή στην δραχμή : Θα ήταν μια λύση αν είχαμε μια σοβαρή πολιτικοοικονομική ελίτ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/12/blog-post_12.html ) θα δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην ελληνική οικονομία και θα την οδηγήσει σε ένα αντιαναπτυξιακό τούνελ, από το οποίο μπορεί και να μην εξέλθει, ή και αν εξέλθει, να έχει καταλήξει στο να έχει χάσει, σε σταθερές τιμές του 2010, περίπου το 30% της παρούσας περιουσιακής της αποτίμησης.   

Πέρα από αυτό, όμως, το κυριότερο, όλων είναι ότι αυτό μπορεί να συμβεί, χωρίς, παράλληλα να επιτευχθεί η επίλυση των προβλημάτων, για τα οποία – υποτίθεται – θα έχει γίνει όλη αυτή η θυσία. Μπορεί, δηλαδή – και αυτό δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά ένα ρεαλιστικό σενάριο σε διάφορες παραλλαγές – και μετά το τέλος του τριετούς, ή τετραετούς, τούνελ, η χώρα να εξακολουθεί να παραμένει στην ίδια περίπου κατάσταση με την τωρινή, έχοντας χάσει έως το 30% της δυναμικότητάς της.   

Κάτι τέτοιο, βέβαια, δεν μπορεί να γίνει ανεκτό, για χάρη οποιασδήποτε κουρελούς και για χάρη οποιουδήποτε ζουρλομανδύα, σαν αυτόν του 3% της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Γι’ αυτό και είναι καλό να αρχίσουμε να έχουμε στο βάθος του μυαλού μας την επιστροφή στην παλαιά, καλή μας δραχμή, λαμβάνοντας, πάντα υπόψη μας το σισύφειο πρόβλημα, που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία : 

Την ανικανότητα της πολιτικοοικονομικής μας ελίτ και την παντελή έλλειψη (όχι μόνον επαναστατικού αλλά και) μεταρρυθμιστικού πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου.



 
  Η κρίση της ευρωζώνης έτσι όπως την βλέπουν πέρα πό τον Ατλαντικό.



http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-128491    (6/2/2010) :
  

Η εκτύπωση νομίσματος από την ΕΚΤ δεν αφορά τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ελλάδας. Αυτά είναι τα ολιγότερα και ουσιαστικά ασήμαντα, για την ευρωζώνη.  
 
Η εκτύπωση άφθονου ευρώ από την ΕΚΤ αφορά, δευτερευόντως, τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ευρωζώνης και πρωτίστως τα οικονομικά προβλήματα των χωρών της Ευρώπης, τα οποία έχουν να κάνουν με την συρρίκνωση των μακροοικονομκών τους μεγεθών (ΑΕΠ, απασχόληση, συναθροιστική ζήτηση, ολική καταναλωτική και επενδυτική δαπάνη κλπ).

   
Οι πίνακες, αφορά τις γενικές εξελίξεις των μακροοικονομικών μεγεθών των κυριότερων χωρών της αναπτυγμένης Δύσης που προέρχονται από τα στοιχεία της CIA είναι αριθμητικά σαφείς, συγκεκριμένοι, παραστατικόι και αποστομωτικοί. Ειδικά, δε, για την ευρωζώνη, είναι αποκαρδιωτικοί. Να μου θυμηθείτε ότι, κάποια στιγμή, οι αδηφάγες γραφειοκρατικές αγορές θα κτυπήσουν και την Γερμανία, που επίσης τα πάει χάλια και η διακυβέρνηση των Μέρκελ, Σόϊμπλε, κεντροτραπεζιτών κλπ αποτελεί σίγουρη εγγύηση, για την συνέχιση και την εμβάθυνση αυτής της κατάστασης.


Οι «λεβέντες» της πολιτικής και τραπεζοπιστωτικής γραφειοκρατικής ελίτ των δυτικών χωρών τα έχουν κάνει μαντάρα. Αυτή είναι η αλήθεια των αμείλικτων αριθμών από την οποίαν φυγείν αδύνατον, αγαπητέ rebel. Γι’ αυτό άστους να κλαίνε για τον …πληθωρισμό. 


Κατά τα άλλα μπορεί η ελίτ της χρηματοπιστωτικής κοινότητας – εν μέσω συνθηκών έντονου αντιπληθωρισμού – να ομιλεί για τον φόβο του …. πληθωρισμού. Είναι πραγματικά διασκεδαστικό, αν και είναι και οδυνηρό για εκείνους τους πολλούς οι οποίοι υφίστανται τις επιπτώσεις του αντιπληθωρισμού.   


Η παγκόσμια οικονομία δεν πάσχει από πληθωριστική νομισματική πολιτική. Πάσχει από έντονο αντιπληθωρισμό και από την αποδιάρθρωση των εθνικών και των ομοσπονδιακών δημοσιονομικών πολιτικών (και αυτή η αποδιάρθρωση είναι σαφής στα στοιχεία του πίνακα της CIA, όπως, επίσης, είναι σαφέστατα και τα πρακτικά αποτελέσματα αυτής της αποδιάρθρωσης), οι οποίες, πρέπει να αναταχθούν και πέρα από την μαζική ενίσχυσή τους, μέσα σε συνθήκες μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, πρέπει να λάβουν μια διεθνοποιημένη διάσταση.  


Οι «λεβέντες» του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ευρωζώνης προσπαθούν να αποφύγουν το πικρό ποτήριον της αξιακής αποσάρθρωσης του «ευρώ τους». Δεν θα την αποφύγουν. Θα το πιούν, γουλιά – γουλιά και θα είναι πολύ πικρό, μα πάρα πολύ πικρό. Και τελικά, αργά ή γρήγορα (το προτιμώ αργά και βασανιστικά), θα υποχρεωθούν, μέσα σε συνθήκες πανικού και άκρατης πίεσης, εξ αιτίας των σκληρών πραγματικοτήτων -που τώρα τις αγνοούν και τις οποίες αυτή τους η καθυστέρηση θα τις έχει κάνει πιεστικότατες – να προβούν στην «ανόσια» πράξη της εκτύπωσης «πληθωριστικού» ευρώ.


Και δεν θα το κάνουν για να σώσουν την Ελλάδα. Θα το κάνουν because they’ ll have to save their own skin.
  

Τόσο απλά…


(Ούτε και η απλή έκδοση ευρωομολόγου θα σώσει αυτήν την νομισματική κουρελού, που αποκαλείται ευρώ. Θα κάνουν στην πορεία – αρκετά αργότερα είναι η αλήθεια – ένα ακόμα μεγαλύτερο «ανοσιούργημα», που θα καταστήσει άχρηστο το ευρωομόλογο : Θα δεχθούν, άνευ εμφανών διαμαρτυριών, τα κρατικά ομόλογα των χωρώ της ευρωζώνης, ως άμεσα και άνευ αντιλογίας αποδεκτά μέσα πληρωμών στην ΕΚΤ και την ευρωζώνη, βαπτίζοντάς τα ως ευρωομόλογα. Τότε να δεις, αγαπητέ rebel, το τι πάρτυ έχει να γίνει στην ευρωζώνη και το τι κλάμα έχουν να ρίξουν οι τραπεζίτες και η παρέα τους).


Και όλα αυτά γιατί; Διότι, απλούστατα, το ευρώ δεν στηρίζεται – αυτό το έλεγα, θυμάμαι και κυριολεκτικά με πιάνουν τα γέλια τώρα που το θυμάμαι, το 2001 – 2002 και αισθανόμουν ότι απευθυνόμουν σε … Κινέζους, διότι δεν εύρισκα καμμία ανταπόκριση, αφού ο κ. καθηγητής, η πολιτικοοικονομική ελίτ του τόπου και τα παπαγαλάκια τους, δίκην παπατζήδων της οδού Πειραιώς, είχαν κάνει μια απίστευτη πλύση εγκεφάλου και στο εγγράμματο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού – σε μια ενιαία κρατική οντότητα («όπως Αμερική», για να ξαναθυμηθούμε την γλυκειά – τότε την δεκαετία του ‘70 και όχι τώρα – Υβέτ). Στις εποχές των παχειών αγελάδων αυτό μπορούσε να κουκουλωθεί, γι’ αυτό και δέχτηκαν τον Σημίτη στο ευρώ. Τώρα, στην εποχή της ύφεσης, «ο βασιλιάς είναι γυμνός» και οι χαώδεις αδυναμίες του ευρώ, αυτού του νομίσματος – φάντασμα, πασίδηλες και πασιφανείς.


Θα επανέλθω, όταν τελειώσω την, ομολογουμένως, διασκεδαστική – για μένα – μελέτη των στοιχείων της CIA, που είναι όντως αποκαλυπτικά και πραγματικός θησαυρός, ως επιτομή των μακροοικονομικών εξελίξεων στην υδρόγειο….


   

ΕΛΛΑΔΑ 2009 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $. ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,5% ΑΕΠ : 339,2 δισ. $ ΕΣΟΔΑ : 108,7 δισ.$ ΕΞΟΔΑ : 145,2 δισ. $ ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 32,06% ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,81%. ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ : 10,76% ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 108,1%.  


ΓΕΡΜΑΝΙΑ 2009 :
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.200 $. ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5% ΑΕΠ : 2,812 τρισ. $ ΕΣΟΔΑ : 1,398 τρισ.$ ΕΞΟΔΑ : 1,540 τρισ. $ ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 49,71% ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,76% ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ : 5,04% ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 77,2%   


Για αυτές τις επιδόσεις ομιλώ Κώστα μου. Όπως βλέπεις, οι Γερμανοί δεν είναι μακρυά των νεοελλήνων. Και ας φωνάζουν, για τις ελληνικές «δημοσιονομικές ανισορροπίες».  


Και αυτοί δεν πάνε καθόλου πίσω. Άσε που οι φωνές τους είναι εντελώς υποκριτικές και στενά συμφεροντολογικές, διότι από το πάρτυ που ξεκίνησε με την θέσπιση του Ευρώ είναι οι Γερμανοί που πλήρως επωφελήθηκαν, αφού όλα τα ελλειμματικά εμπορικά ισοζύγια των χωρών της ευρωζώνης χρηματοδότησαν τα δικά τους πλεονάσματα (γι’ αυτό και πρωταγωνίστησαν στην θέσπιση του ευρώ και γι΄ αυτό έβαλαν και τους «10″ στην Ε.Ε. την 1/5/2004).  


Όλα αυτά ήσαν καλώς καμωμένα την περίοδο των παχειών αγελάδων, αφού και η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ είχε πιστέψει στην θεωρητική φούσκα της «αειφόρου ανάπτυξης», που καλλιεργούσαν οι γραφίδες της «Wall Street Journal» και φυσικά δεν περίμενε ότι τα οικονομικά της ύφεσης θα επανέρχονταν στην επικαιρότητα.  


Τώρα, που ήλθε η εποχή των ισχνών αγελάδων οι Γερμανοί κάνουν το κορόϊδο και δυσφορούν στην αναδιανομή των κερδών τους, μέσα στην ευρωζώνη. Είναι, αρκούντως, διασκεδαστικοί, διότι δεν θα αποφύγουν αυτό που μάχονται. Και δεν θα το αποφύγουν διότι στις εποχές της ύφεσης δεν υπάρχει δυνατότητα να κουκουλωθούν οι αδυναμίες του κατασκευάσματός τους (δηλαδή του ευρώ).  


Οπότε, δύο λύσεις έχουν :   


Ή θα το καταργήσουν και όλη η ευρωζώνη θα επιστρέψει στα παλιά καλά της εθνικά νομίσματα.  Ή θα το θωρακίσουν, κάνοντάς το θεσμικά επαρκές, δυναμώνοντας δηλαδή την πολιτική εξουσία που το στηρίζει, ό εστί μεθερμηνευόμενον, ότι θα εμβαθύνει την πολιτική ενότητα της ευρωζώνης (από την οποία – κακά τα ψέμματα – δεν μπορεί να λείπει και δεν πρέπει να λείπει η Βρετανία, παρά την εμμονή της βρετανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ στις αυτοκρατορικές εμμονές του παρελθόντος).


Μόνον έτσι μπορεί να σωθεί το ευρώ, του οποίου πρέπει να η αξία πρέπει να βασίζεται στην αγοραστική του δύναμη, δηλαδή σε τελική ανάλυση στην δύναμη της οικονομίας – ως ενιαίας μονάδας – της ευρωζώνης και όχι στην αδυναμία των επιμέρους οικονομιών που την απαρτίζουν.


Αυτή είναι η δύναμη, άλλωστε του δολλαρίου. Ότι δηλαδή στηρίζεται στην ενιαία οικονομία των Η.Π.Α. και στην ενιαία κρατική υπόσταση, που στηρίζει αυτόν το τεράστιο οικονομικό χώρο και τις επιμέρους Πολιτείες του κράτους των Η.Π.Α., όπου δεν νοείται ούτε καν απειλή πτώχευσης της … Φλόριντα ή της … Χαβάης.


Για να γίνουν, όμως, αυτά στην Ε.Ε. και στην ευρωζώνη οι Γερμανοί πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Διότι, αν δεν το βάλουν, η ευρωζώνη, απλούστατα, θα διαλυθεί και θα χάσουν το σύνολο των ωφελειών που έχουν από την ίδρυσή της. Και αυτό δεν είναι το χειρότερο.


Το χειρότερο είναι ότι θα οδηγήσουν την Ευρώπη σε μια παρατεταμένη ύφεση, η οποία θα οδηγήσει τους «κερδοσκόπους» στην λεηλασία της ίδιας της Γερμανίας με την διεύρυνση των διαβόητων spreads και για τον δανεισμό της Γερμανίας, της οποίας το δημόσιο χρέος – αλλά και το ιδιωτικό, το οποίο υπερβαίνει τα 5 τρισ. € – είναι ουκ αρκετά μεγάλο και θα διευρυνθεί ακόμα περισσότερο.


Δεν έχουν, λοιπόν, αγαπητέ μου Κώστα, άλλη επιλογή οι Γερμανοί λαλιώται της Αγγελικούλας και του Βόλφγκανγκ. Απλώς, αντιστέκονται στο μοιραίο, το οποίο, όμως, ούτως ή άλλως, θα επέλθει.


Και εμείς θα είμαστε εδώ για να παρακολουθούμε τα επεισόδια της εξέλιξης του δράματος (και ελπίζω πως όχι ενός προαναγγελθέντος θανάτου).
 

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

12/2010 - 12/2012 : Το οδοιπορικό και η περιπλάνηση της ευρωζώνης προς το αδιέξοδο. (Η ελληνική κρίση, τα ευρωομόλογα και η αναπόφευκτη επιλογή ανάμεσα στην ευρωπαϊκή ομοσπονδιοποίηση, ή στην διάλυση).





 
Η αντιπαλότητα για τα ευρωομόλογα καλά κρατεί, ήδη από την έναρξη της κρίσης της ευρωζώνης, που εκφράστηκε ως ελληνική δημοσιονομική κρίση και κρίση δανεισμού στα τέλη του 2009 και στις αρχές του 2010. Η Γερμανία αρνείται, σταθερά και επίμονα, την θέσπισή τους επικαλούμενη την αύξηση του κόστους του γερμανικού δανεισμού και τις δημοσιονομικές αποκλίσεις ανάμεσα στα μέλη της ευρωζώνης. Στην πραγματικότητα, αυτό που θέλει να αποφύγει είναι την συμμετοχή της στο κόστος που συνεπάγεται η επάνοδος της ολικής ζήτησης στην ευρωζώνη, μέσα από την ενίσχυση των χωρών που βρίσκονται σε κρίση, σε τέτοια μεγέθη, τα οποία θα επαναφέρουν σε τροχιά ανάπτυξης τις χώρες αυτές και την ευρωζώνη, ως σύνολο. Από κοντά, σύμμαχό τους οι φρίτσηδες έχουν την Ε.Κ.Τ., η οποία αντιτάσσεται σε μια προοπτική εφαρμογής των προτάσεων για την θέσπιση των ευρωομολόγων επειδή αυτά οδηγούν σε μια πολιτική, η οποία υπονομεύει το ευρώ ως σκληρό νόμισμα και επαναφέρει, από την πίσω πόρτα, την άσκηση της νομισματικής και της δημοσιονομικής πολιτικής στις πολιτικές  και οικονομικές ελίτ των κρατών της ευρωζώνης, αποσπώντας ένα σημαντικό μέρος των πολιτικών αυτών από την εξουσία της γραφειοκρατίας της μπατιροτραπεζοκρατίας της Ε.Κ.Τ.  


Τα κείμενα, που ακολουθούν, γράφτηκαν από τις 8/12/2010, έως τις 10/10/2011  και διατηρούν ατόφια της αξία τους, καθώς οι επακολουθήσασες εξελίξεις επιβεβαιώνουν, στον μέγιστο βαθμό το περιεχόμενό τους, αφού, ήδη, ολοένα και περισσότερο έντονα, συζητείται και δημοσίως, η επάνοδος της χώρας στην δραχμή, εν όψει της σχεδιασθείσας και υλοποιούμενης (από την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ και τους ευρωζωνίτες) "ελεγχόμενης" - από τους δανειστές και υπέρ των συμφερόντων τους - πτώχευσης της Ελλάδας, η οποία, προφανώς, στρέφεται εις βάρος των συμφερόντων της χώρας και μεταβιβάζει την κυριότητα, ή την διαχείριση του συνόλου της ελληνικής δημόσιας περιουσίας, σε έναν μηχανισμό, που βρίσκεται, εκτός της ελληνικής επικράτειας και ο οποίος ελέγχεται από τους δανειστές, που θα αγοράσουν και θα πωλήσουν την περιουσία αυτή, όσο και όπου θέλουν. (Αυτό φυσικά σημαίνει ότι θα ακολουθηθεί το μοντέλο εκποίησης των περιουσιακών στοιχείων του πρώην ανατολικογερμανικού κράτους, μετά την γερμανική ενοποίηση και αυτό μάλιστα στις παρούσες συνθήκες έντονης ύφεσης/κρίσης, που διέρχεται η Ελλάδα και όχι στις συνθήκες ανάπτυξης, που επικρατούσαν στο σύνολο της γερμανικής οικονομίας κατά τις δύο δεκαετίες που ακολούθησαν την γερμανική ενοποίηση).   


Ας δούμε τα κείμενα, για τα οποία έκανα λόγο και τα οποία δημοσιεύτηκαν στο e-rooster, ως σχόλια στο άρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, με τίτλο : "Καθαρές κουβέντες για την οικονομία"  http://e-rooster.gr/01/2010/2106 :  

 
 

Σχέδια επί σχεδίων, πριν κατασταλάξουν στο δεύτερο Μνημόνιο του Φεβρουαρίου του 2012 τκαι στην αναθεώρησή του τον Δεκέμβριο του 2012. Στην ουσία επιχειρούν την νεκρανάσταση του Μνημονίου, το οποίο κατέστησαν νεκρό οι περυσινές βουλευτικές εκλογές της 6/5/2012 και της 17/6/2012.



 

 

Σχεδίων επί σχεδίων, συνέχεια. Μετά την πλήρη αποτυχία του πρώτου Μνημονίου, έρχεται η σειρά του σχεδιασμού του PSI, ως ενός μηχανισμού ελεγχόμενης πτώχευσης της ελληνικής οικονομίας, εντός ευρώ. Ο όλος σχεδιασμός αποδεικνύεται, too little, too late. Το ελληνικό δημόσιο χρέος παρέμεινε αβάστακτο και μη διατηρήσιμο και μετά από το PSI του Μαρτίου του 2012. Και παραμένει, επίσης, το ίδιο αβάστακτο και μη διατηρήσιμο και μετά από την πρόσφατη νέα χρεωκοπία της χώρας, μέσα από την διαδικασία της "επαναγοράς ομολόγων"...  




http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-133297  (8/12/2010) :

 
Το ζητούμενο, αγαπητέ Σπυρίδωνα, δεν είναι το αν κάποιος είναι οπαδός της δραχμής, ή του ευρώ. 

Το ζητούμενο είναι η αντιμετώπιση της οξείας ύφεσης, την οποία διέρχεται σήμερα η ελληνική οικονομία, η οποία θα μεταπέσει σε χρόνια κρίση, αφού οι πολιτικοί μας ταγοί κατάφεραν να ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου στην Ελλάδα και την ευρωζώνη, αχρείαστα και πολύ νωρίτερα (και με μια τεράστια και αχρείαστη ένταση) από ότι θα συνέβαινε με την βραδυφλεγή ωρολογιακή βόμβα της τεράστιας φούσκας του ιρλανδικού τραπεζικού συστήματος, που ουσιαστικά κατάπιε σαν μαύρη τρύπα το ιρλανδικό κράτος – και η οποία ωρολογιακή βόμβα, με τους κατάλληλους χειρισμούς, θα μπορούσε να είχε απασφαλισθεί.

 
Ο ΓΑΠ, λοιπόν, κατάφερε να μετατρέψει το οξύ ελληνικό δημοσιονομικό πρόβλημα, σε οξύτατη κρίση χρέους και χρόνια αδυναμία δανεισμού, συνεπικουρούμενος από τις ανοησίες του Ζαν-Κλωντ Τρισέ, με τους χειρισμούς του τον Οκτώβριο – Νοέμβριο του 2009, ως προς την μη αναγνωρισιμότητα των ελληνικών ομολόγων, από την Ε.Κ.Τ., ως μέσων πληρωμών, μετά την 31/12/2010 και τον δογματισμό του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού, που, μένοντας στις διατάξεις των Συμφώνων Μάαστριχτ-Λισσαβώνας, αρνήθηκαν, επί μακρόν, το ελληνικό bail out, ενσπείρωντας τον φόβο στους διεθνείς γραφειοκρατικούς θεσμικούς επενδυτές ότι η άτυπη πεποίθησή τους, που συνοψίζονταν στο ότι τα λοιπά κράτη της ευρωζώνης και η Ε.Κ.Τ. εγγυώντο για τα δημόσια χρέη του καθενός κράτους ξεχωριστά, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια αυταπάτη (ή για την ακρίβεια, μια απάτη) η οποία – ατύπως, αλλά ουσιαστικά – είχε καλλιεργηθεί από τους ευρωζωνίτες.

 

Ο πίνακας με τα ποσοστά των δημοσιονομικών ελλειμμάτων των κρατών της ευρωζώνης, κατά το έτος 2010, δείχνει την απύθμενη βλακεία της κυβέρνησης του ΓΑΠ, που με την επιπόλαιη και για μικροκομματικούς λόγους, ανακοίνωση του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος τον Οκτώβριο του 2009, το οποίο η δία παραφούσκωσε, έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα για την κρίση της ευρωζώνης και οδήγησε την Ελλάδα στην χρεωκοπία και στην μετατροπή της σε μια αποικία χρέους, υπό ένα καθεστώς πεονίας, το οποίο μετέτρεψε τον πληθυσμό της χώρας, σε ένα σύνολο σύγχρονων δουλοπάροικων, που τελεί, υπό την άμεση εξουσία των τοκογλύφων δανειστών της χώρας.




Έτσι το ελληνικό δημόσιο οδηγήθηκε στην ουσιαστική χρεωκοπία (αν και οι ευρωζωνίτες δεν επέτρεψαν την επίσημη χρεωκοπία – δηλαδή την ανοικτή πτώχευση, ή την στάση πληρωμών – του ελληνικού κράτους, με το μίζερο bail out που, με το στανιό, δέχτηκαν οι γερμανικές πολιτικές και χρηματοπιστωτικές ελίτ), αφού το κρατικό χρέος της χώρας μας, όντας στα επίπεδα του 150%, δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί, υπό οποιοδήποτε σενάριο, αφού το νόμισμα της χώρας μας (το ευρώ) ουσιαστικά είναι ένα ξένο νόμισμα, μη δυνάμενο να πληθωρίσει το δημόσιο χρέος της χώρας, διότι η έκδοσή του και ο όγκος της κυκλοφορίας του δεν ελέγχεται από την ελληνική κυβέρνηση και η τράπεζα που το εκδίδει (η Ε.Κ.Τ.) είναι μια ξένη τράπεζα, η οποία είναι ουσιαστικά αδέσποτη, μη υπαγόμενη στην δικαιοδοσία του ελληνικού κράτους, ούτε και οποιουδήποτε άλλου κράτους της ευρωζώνης – αν και έχει εκλεκτικές συγγένειες με την γερμανική και εν μέρει την γαλλική πολιτική ελίτ.

  
Με αυτόν τον τρόπο, το ελληνικό δημόσιο χρέος κατέστη εξωτερικό χρέος. Και γι’ αυτόν τον λόγο οδήγησε το ελληνικό δημόσιο στην χρεωκοπία, διότι, πάντοτε, είναι το εξωτερικό δημόσιο χρέος (σε συνδυασμό με το ακριβό νόμισμα, που υποβαθμίζει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, στερώντας την από το αναγκαίο ξένο συνάλλαγμα), που οδηγεί τις χώρες σε χρεωκοπία. Και τώρα, μαζύ με το ελληνικό δημόσιο, οδηγεί στην χρεωκοπία και την ελληνική οικονομία στο σύνολό της.

Αυτό που πρέπει να επισημανθεί , εδώ, είναι ότι κυρίαρχη σημασία έχει το συγκεκριμένο νόμισμα στο οποίο πρέπει να πληρωθεί το δημόσιο χρέος. Έτσι στις χώρες που ασκούν το seigniorage το δημόσιο χρέος διακρίνεται σε εξωτερικό και εσωτερικό δημόσιο χρέος. Το πρώτο συνολικοποιείται και προσδιορίζεται από το σύνολο των χρεών του κράτους, τα οποία είναι πληρωτέα σε ξένο νόμισμα και είναι μέρος του συνολικού χρέους, ενώ τοο εσωτερικό δημόσιο χρέος είναι εκφρασμένο σε τοπικό νόμισμα. Στις περιπτώσεις αυτές ο δείκτης του συνολικού εξωτερικού χρέους είναι πολύ πιο σημαντικός από το δημόσιο χρέος. Το εξωτερικό χρέος είναι το σύνολο των χρεών του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα πληρωτέο σε ιδιώτες (αλλά και σε άλλα κράτη) που βρίσκονται εκτός της χώρας και συνήθως το μεγαλύτερο μέρος του χρέους αυτού είναι πληρωτέο σε ξένο νόμισμα (δολάριο, ευρώ, γεν κλπ). Ο δείκτης αυτός έχει αξία, διότι προσδιορίζει το χρέος που πρέπει να πληρωθεί σε διεθνές συνάλλαγμα και φυσικά το δημόσιο χρέος είναι διαχειρίσιμο όταν το μεγαλύτερο μέρος του είναι εσωτερικό δημόσιο χρέος και είναι πληρωτέο στο τοπικό νόμισμα της χώρας. Στις χώρες της ευρωζώνης το δημόσιο χρέος είναι εκφρασμένο σε ευρώ και έχει κλασική συμπεριφορά εξωτερικού δημόσιου χρέους και τούτο διότι τα κράτη της ευρωζώνης δεν έχουν το δικαίωμα να τυπώσουν ευρώ, διότι η νομισματική πολιτική καθορίζεται από την Ε.Κ.Τ. και δεν αδυνατούν να πουλήσουν τα κρατικά τους ομόλογα απευθείας στην Ε.Κ.Τ. με εξαίρεση τις εντελώς πρόσφατες περιπτώσεις της Ιταλίας και της Ισπανίας, μια εξαίρεση, που επιτεύχθηκε χάρη στην πεισματώδη αντίσταση της ιταλικής και της ισπανικής ελίτ, που αρνήθηκαν να υποδουλώσουν τις χώρες και τις κοινωνίες τους, σε νεοαποικιακές  μνημονιακές συμβάσεις (σε αντίθεση με την ελληνική η οποία προθύμως και άνευ αντιλογίας, υπέταξε την χώρα και τον πληθυσμό της στο μνημονιακό καθεστώς πεονίας) και η οποία εξαίρεση σταμάτησε, μεν, την κατρακύλα της ευρωζώνης προς την διάλυση, χωρίς, όμως, να την βγάλει από τα αδιέξοδα. Πάντως, κατά την συνήθη διαδικασία, οι χώρες της ευρωζώνης είναι υποχρεωμένες, προκειμένου να μπορέσουν να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες τους, σε ευρώ, να εκδώσουν κρατικά ομόλογα και κατόπιν να τα πουλήσουν στις τράπεζες, δηλαδή στην δευτερογενή αγορά, όπου κατοικοεδρεύουν οι διεθνείς αγορές παραγώγων. Εφόσον η αποπληρωμή του δημοσίου χρέους δεν μπορεί να γίνει άμεσα μέσω της άσκησης του seigniorage και της κρατικής εκτύπωσης ευρώ, ή έμμεσα, μέσω της έκδοσης κρατικών ομολόγων, με υποχρεωτική αγορά τους από το ευρωζωνικό τραπεζικό σύστημα, το δημόσιο χρέος έχει τα χαρακτηριστικά του εξωτερικού χρέους. Η σχέση εξωτερικού χρέους, δημοσίου χρέους και ΑΕΠ δείχνει ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε και μπορούσε να μην είναι εκείνη η χώρα, στην οποία θα έσκαγε η βόμβα της κρίσης χρέους, με συνέπεια την υπαγωγή της στο Μνημόνιο και στον "μηχανισμό στήριξης", δηλαδή στην ουσιαστική αποικιοποίησή της.
 


(Θα θυμήσω, εδώ, ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, επί δραχμής, ήταν από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, πολύ πάνω από το 100% του ΑΕΠ της χώρας, αλλά ήταν πλήρως διαχειρίσιμο και εξυπηρετίσιμο από την Τράπεζα της Ελλάδος, διότι ήταν, κατά βάση, εσωτερικό χρέος της χώρας, σε ποσοστό άνω του 85%. Με αυτήν την ποσοστιαία αναλογία στην σύνθεσή του, ουδέποτε θα μπορούσε να οδηγήσει την χώρα και την ελληνική οικονομία στην χρεωκοπία, αφού η Τράπεζα της Ελλάδος, που ήταν υπό ελληνικό έλεγχο τότε, εξυπηρετούσε τις δανειακές ανάγκες της χώρας, με την έκδοση και την κυκλοφορία του νομίσματος (δραχμή), κάτι που τώρα αδυνατεί να πράξει, αφού το ευρώ εκδίδεται και ελέγχεται από άλλους. Αυτή είναι η ουσία της όλης υπόθεσης και το τεράστιο έγκλημα του «κυρίου καθηγητή» και της αμαθούς και ανίκανης παρέας του, που ενέταξαν την χώρα στην ευρωζώνη, χωρίς να πληρούνται τα απαραίτητα κριτήρια και – το κυριώτερο – χωρίς να υπάρχουν τα αναγκαία αντισταθμίσματα και η ανάλογη προστασία της οικονομίας της χώρας από την παραχώρηση του εκδοτικού δικαιώματος του νομίσματος της χώρας στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών και της Φραγκφούρτης, ενώ από την άλλη πλευρά, η ελληνική ιδιωτική οικονομία έχασε το 25 με 30% της εξωτερικής της ανταγωνιστικότητας, χωρίς την δυνατότητα προστασίας της, με τους ανάλογους νομισματικούς και δασμολογικούς χειρισμούς).


 

 Το ελληνικό δημόσιο χρέος είχε καταστεί μη διαχειρίσιμο στα πλαίσια της ευρωζώνης και της Συνθήκης του Μάαστριχτ, ήδη, από το 1987 (και ακόμη πιο πριν). Από το 1993, είχε ξεπεράσει, κατά πολύ το 100% του ΑΕΠ, φθάνοντας στο 111,6%, για να καταστεί πλήρως απαγορευτικό με την Συνθήκη της Λισαβώνας, που απαγόρευσε την διάσωση από την χρεωκοπία οποιουδήποτε κράτους της ευρωζώνης. Η έλευση της διεθνούς ύφεσης του 2008 και η εσωτερίκευσή της στην χαοτική ευρωζώνη αποκάλυψε το απίστευτο μέγεθος της στρτατηγικήςε ηλιθιότητας και του βλακώδους των επιλογών των "εκσυγχρονιστών" του Κώστα Σημίτη και της ανόητης "ευρωπαϊστικής" ελίτ, που, δια της εντάξεως της Ελλάδας στην ευρωζώνη, κρέμασαν την χώρα και την οδήγησαν στην χρεωκοπία.



Η έλευση της ύφεσης του 2008 και η εσωτερίκευσή της στην Ελλάδα και την ευρωζώνη το 2009, μαζύ με τους ερασιτεχνικούς χειρισμούς των ΓΑΠ – Τρισέ – Μέρκελ και (κυρίως) λόγω της χαώδους θεσμικής ανεπάρκειας που επικρατεί στην ευρωζώνη, αφού αυτή δεν έχει μετατραπεί σε ομοσπονδιακή κρατική ενότητα, ανάλογη με αυτήν των Η.Π.Α., έφερε στην επιφάνεια, μέσω της κρίσης του ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους (θυμίζω ότι αυτό φθάνει, γοργά, στα επίπεδα του 90% του ευρωζωνικού ΑΕΠ και το 2014 θα ξεπεράσει το 115%), έφερε στην επιφάνεια την ουσιαστική ελληνική χρεωκοπία, η οποία μετεξελίσσεται σε χρεωκοπία των κρατών της ευρωζώνης, αφού το ακριβό ευρώ των γερμανικών ελίτ θα καταπιεί, σαν μαύρη τρύπα, όλες τις οικονομίες της ευρωζώνης και – στο τέλος της διαδικασίας – την ίδια την Γερμανία, η οποία ναι μεν κάθεται στο πολυτελές ρετιρέ του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, αλλά ακριβώς επειδή αυτό είναι σαθρό, θα υποστεί και αυτή τα καταστροφικά αποτελέσματα της πολιτικής της (εκτός και αν την αλλάξει). 

 
Από εδώ και πέρα, αγαπητέ Σπύρο, δεν είναι οι όποιες προτιμήσεις του οποιουδήποτε που θα καθορίσουν την επιστροφή της χώρας στην δραχμή, ή την παραμονή της στο ευρώ. Δεν είναι θέμα γούστου, διότι είναι οι γερμανικές ελίτ και η στάση τους, απέναντι στις λοιπές χώρες της ευρωζώνης και στην ίδια την ευρωζώνη, που θα προσδιορίσουν το τι μέλλει γενέσθαι. 

 
Αν συνεχίσουν στον δρόμο, που τώρα βαδίζουν, η ευρωζώνη θα έχει την τύχη της «Ε.Σ.Σ.Δ.» – και δεν θα φταίνε οι Αμερικανοί, γι’ αυτήν την εξέλιξη, όπως θέλει να διαδίδει η τρέχουσα συνομωσιολογία των ημερών. 

Οι Αμερικανοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να συνετίσουν τους Ευρωπαίους, αρχής γενομένης τον Μάϊο του 2010, στην ένταση της ελληνικής κρίσης, όταν ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, με συνεχή τηλεφωνήματα στην Μέρκελ την υποχρέωσε να δεχθεί το ελληνικό bail out και στην συνέχεια την δημιουργία του δεύτερου ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης των 750 δισ. €, στον οποίο θα μπει τώρα η Ιρλανδία (μετά από σκληρή και ουσιαστική διαπραγμάτευση και με εθνικές εκλογές, που βάζουν και τον ιρλανδικό λαό, μέσα στο παιχνίδι και ως προς το ύψος του επιτοκίου, αλλά και ως προς την σύναψη της ίδιας της συμφωνίας, για το ιρλανδικό Μνημόνιο και όχι με ψηλά τα χέρια και άνευ διαπραγμάτευσης, όπως ουσιαστικά έγινε στην περίπτωση της Ελλάδας, λόγω της ψοφοδεούς στάσης της κυβέρνησης του ΓΑΠ. Θυμίζω, επίσης, ότι η καταρρέουσα κυβέρνηση Κόουεν πέτυχε να πάρει ένα δάνειο της τάξης των 85 δισ. €, που αντιστοιχεί, περίπου, στο 60% του ιρλανδικού ΑΕΠ, ενώ το ελληνικό των 110 δισ. €, αντιστοιχεί στο 47% του ελληνικού ΑΕΠ, με περίοδο χάριτος/αποπληρωμής 4+7=11 έτη, έναντι 3+2=5 έτη για την Ελλάδα, με τετραετή έκταση των μέτρων, έναντι 3 για την Ελλάδα και με διάσωση της χαμηλής φορολογίας του 12%, παρά τις επίμονες απαιτήσεις των Γερμανών και των Γάλλων πολιτικών και των πιστωτών της Ιρλανδίας και της τρόϊκας των εκπροσώπων τους, έναντι της συνεχούς και αναποτελεσματικής υψηλής φορολογίας, που επέβαλε το «ελληνικό» Μνημόνιο).

 
Από εκεί και πέρα, η επιστροφή στην δραχμή, υπό αυτές τις προϋποθέσεις, θα καταστεί μονόδρομος, μαζύ με το ανάλογο κούρεμα/διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους. 

Ίσως και εντός του 2011, αν οι γερμανικές ελίτ δεν συνετισθούν…

 
(Δες στο μπλογκ μου και το θέμα : «Σκέψεις γύρω από το μέλλον της Ευρώπης που παρακμάζει. Τα ευρωομόλογα, η αναγκαιότητα για μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία και ο κίνδυνος διάλυσης της ευρωζώνης. (Μια απάντηση στον κ. Γιάννη Βαρουφάκη)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/11/giannis-varouphakis01.html ).

Αυτή η συζήτηση, αγαπητέ Σπυρίδωνα, έχει αξία, επειδή, κατά την διάρκειά της ειπώθηκαν πράγματα, τα οποία ήσαν αληθή, αλλά, εκείνη την εποχή (Ιανουάριος 2010 – Μάρτιος 2010), ήσαν εκτός τρέχοντος κλίματος, αφού η Ελλάδα ήταν, για σχεδόν όλους, υπαίτια της κρίσης, η οποία – υποτίθεται ότι – αφορούσε μόνον εκείνη και ουδένα άλλον. 

Ευθύς εξ αρχής και σε όλη την διάρκειά της υποστήριξα, σταθερά, αυτό που ήταν, για μένα, πασιφανές : 

Ότι δηλαδή η ελληνική κρίση χρέους ήταν προϊόν της ευρύτερης κρίσης στην ευρωζώνη και η αιτία της βρίσκεται στην αρχιτεκτονική του ευρώ και στην χαοτική θεσμική οργάνωση αυτής της ατελέστατης νομισματικής και οικονομικής ένωσης, μια θεσμική οργάνωση που προέκυψε από τις Συνθήκες που την δημιούργησαν, βάζοντας το κάρο μπροστά από το άλογο. Δημιουργώντας, δηλαδή, μια υποτιθέμενη κεντρική τράπεζα της ευρωζώνης – την Ε.Κ.Τ. – χωρίς να προηγηθεί ο μετασχηματισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ή μέρους της) σε ένα ομοσπονδιακό κράτος, με κεντρική κυβέρνηση, η οποία να δίνει λόγο στους πολίτες της ομοσπονδίας και να ελέγχει αυτήν την κεντρική τράπεζα. Αυτό ήταν, εκείνη την εποχή το κεντρικό μοτίβο των τοποθετήσεών μου και αυτό παραμένει και τώρα. 

 
Δεν άλλαξε κάτι έκτοτε, πέραν του γεγονότος ότι αυτή μου η πεποίθηση και η σχετική με αυτήν ανάλυση των δεδομένων της πραγματικότητας έπαυσε να είναι, απλώς, μια προσωπική μου άποψη, αφού οι εξελίξεις απέδειξαν του λόγου το αληθές, εντοπίζοντας το πρόβλημα εκεί που ευρίσκεται, δηλαδή στο κέντρο της θεσμικής οργάνωσης της ευρωζώνης και στην αρχιτεκτονική του ευρώ.  Η ένταξη της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας στον Μηχανισμό Στήριξης και οι επικείμενες εντάξεις, σε αυτόν τον Μηχανισμό, της Ιταλίας, της Ισπανίας και ούτω καθεξής – της Γαλλίας μη εξαιρουμένης -, καθώς και η συνεχιζόμενη αναταραχή στην ευρωζώνη και στην διεθνή οικονομία, ως αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων και της απροθυμίας των ευρωζωνιτών, με προεξάρχουσα την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, να λύσουν το πρόβλημα, απέδειξαν ότι δεν είχα άδικο. 

Ούτε και το ζήτημα είναι η (αυτο)δικαίωσή μου. Και αυτό, διότι, παρά την ορθότητα των κεντρικών αξόνων των τοποθετήσεών μου, έκανα και εγώ αρκετά σφάλματα, τα οποία μπορεί να φαίνονται δευτερεύοντα και κάποιες φορές μη ουσιώδη, αλλά, μέσα στους αλλοπρόσαλλους καιρούς που ζούμε, πολλές φορές η ουσία χάνεται στις λεπτομέρειες, αφού αυτές οι λεπτομέρειες κρύβουν μέσα τους απίστευτα μεγάλες εμμονές – ιδίως όταν έχεις να κάνεις με Γερμανούς, οι οποίοι είναι ικανοί να καταστρέψουν τα πάντα (ακόμα και τους εαυτούς τους), όπως και εσύ, αγαπητέ Σπυρίδωνα, επεσήμανες, κατά την διάρκεια αυτής της πολύ ωραίας συζήτησης, η οποία, για μένα, παραμένει ένας προσανατολιστικός οδηγός και μια πηγή δημιουργικής σκέψης, όταν χρειάζομαι να ανακεφαλαιώσω και να συνοψίσω τα γεγονότα και να επιβεβαιώσω (ή όχι) την ορθότητα των απόψεών μου.

 

Συγκρίσεις μεγεθών Πολιτειών και περιοχών των Η.Π.Α., σε σχέση με τα κράτη της ευρωζώνης. Και στις Η.Π.Α. οι διαφορές ανάμεσα στις Πολιτείες που συναποτελούν το ομοσπονδιακό κράτος είναι μεγάλες, όπως και στην ευρωζώνη. Στις Η.Π.Α., όμως, είναι η ύπαρξη της κεντρικής κυβέρνησης και η υποταγή του FED, σε αυτήν, που κάνει την διαφορά, σε σχέση με το συνονθύλλευμα της ευρωζώνης...
 



Αυτό που, επίσης, προέκυψε από την εξέλιξη των πραγμάτων στην ευρωζώνη και από την απίστευτα μεγάλη εμβάθυνση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, ως προϊόν της κακής αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης και του αβαθούς ευρώ, είναι το γεγονός ότι η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ και οι χρηματοπιστωτικές ελίτ της ευρωζώνης δεν δημιούργησαν αυτό το ατελέστατο μόρφωμα για να το μετασχηματίσουν σε μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία. Και τούτο διότι οι σκοποί τους ήσαν να αποφύγουν την ομοσπονδιοποίηση της ευρωπαϊκής ηπείρου και τούτο διότι, αν προχωρούσαν σε μια μορφή ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, θα έπρεπε να παραχωρήσουν :


1) η μεν γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ α) την εθνική της κυριαρχία σε κεντρικά ομοσπονδιακά όργανα, γεγονός που σημαίνει ότι η Γερμανία θα έπρεπε να δεσμευθεί οριστικά στην ευρωζώνη και β) να αποδεχθεί την δημιουργία μηχανισμών ανακύκλωσης των παραγόμενων/αποκτούμενων πλεονασμάτων της, εντός της ευρωζώνης, και υπέρ των ελλειμματικών χωρών, χωρίς να ασκεί τον έλεγχο επί αυτών των μηχανισμών – όπως, άλλωστε, συμβαίνει σε όλα τα ομοσπονδιακά κράτη και
  2) η χρηματοπιστωτική ελίτ των πτωχευμένων ευρωπαϊκών τραπεζών, δηλαδή το σύνολο, σχεδόν, της πτωχοτραπεζοκρατίας του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, να δεχθεί την υπαγωγή της Ε.Κ.Τ. στην εξουσία της ευρωπαϊκής ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Θα πρέπει, δηλαδή, να αποδεχθεί να τεθεί, δι’ αυτού του τρόπου και η ίδια, υπό τον έλεγχο της κεντρικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης, αφού, παρά την ύπαρξη ελάχιστων φύλλων συκής, που (πλέον, δεν) μπορούν να κρύψουν το πρόβλημα, το σύνολο, σχεδόν, του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος φυτοζωεί με τις ενέσεις χρήματος που του χορηγεί η Ε.Κ.Τ., καθιστώντας τις ευρωπαϊκές τράπεζες νεκροζώντανους οργανισμούς – ζόμπυ, που συντηρούνται στην ζωή από το χρήμα των φορολογουμένων. (Και η περίπτωση της Ελλάδας ανήκει ακριβώς σε αυτήν την κατηγορία, αφού ο περίφημος Μηχανισμός Στήριξης της ελληνικής οικονομίας είναι ψευδεπίγραφος, αποτελώντας στην πραγματικότητα έναν μηχανισμό στήριξης των, υπό χρεωκοπία, δανειστών του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή των, εν τοις πράγμασι, πτωχευμένων ευρωπαϊκών – και ελληνικών – τραπεζών).    


Οι γερμανικές ελίτ και εκείνες των άλλων πλεονασματικών χωρών, φυσικά, δεν επιθυμούν την εμβάθυνση του ευρώ και αρνούνται, πεισματικά, να δεσμευθούν, οριστικά, στην ευρωζώνη, μη αποδεχόμενες οποιονδήποτε ουσιαστικό μηχανισμό ανακύκλωσης των πλεονασμάτων τους, εντός ευρωζώνης. Γι’ αυτό και αρνούνται την έκδοση ευρωομολόγου – το οποίο, αν το δεχτούν κάποια στιγμή, θα φροντίσουν να το αποδυναμώσουν και να το καταστήσουν ένα ακόμα «τοξικό» χρηματοπιστωτικό προϊόν, ή θα επιχειρήσουν να το περιορίσουν, ως μέγεθος, καθιστώντας το, έτσι, αναποτελεσματικό. Από κοντά και οι τραπεζίτες της ευρωζώνης, ομοίως, θα συνεχίσουν να επιδιώκουν να αποφύγουν την υπαγωγή τους στον έλεγχο μιας οποιασδήποτε ευρωπαϊκής ομοσπονδιακής αρχής. Έτσι, όμως, το ευρώ και η ευρωζώνη δεν έχουν μέλλον. Θα ακολουθήσουν, αργά ή γρήγορα, την τύχη της «Ε.Σ.Σ.Δ.» 

 Παρά ταύτα, ουδέν, ακόμα, έχει κριθεί.  


Ίδωμεν    



http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-133404   (10/10/2011) :   




Καλέ και άγνωστε φίλε μου Σπυρίδωνα είναι δεδομένο ότι η κυβέρνηση του ευήθους ΓΑΠ δεν θα έκανε τίποτε περισσότερο από όσα έκανε και τα οποία επιδείνωσαν μια κακή κατάσταση, η οποία εξελίχθηκε στην περούσα διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας, η οποία, ήδη επεκτείνεται και στην λοιπή ευρωζώνη. (Και για το τελευταίο να μην έχεις καμμία αμφιβολία. Στην ίδια διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης οδηγούνται και η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, αλλά και η Ιταλία, το Βέλγιο και σε κάποιο χρονικό διάστημα από σήμερα και η Γαλλία, λόγω των σωρευμένων κρατικών και ιδιωτικών χρεών τους και λόγω του δολοφονικά σκληρού ευρώ της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και μπατιροτραπεζοκρατίας της ευρωζώνης).    


Αυτά, λίγο ή πολύ, τα έχουμε περιγράψει από εκείνο τον καιρό που είχε ανάψει η συζήτηση στο παρόν θέμα. Και ως εκ τούτου, οι παρούσες εξελίξεις δεν με εκπλήσσουν. Το «καινούργιο» στην όλη υπόθεση είναι ότι οι ευρωζωνίτες αποφάσισαν – απ’ ό,τι φαίνεται – να «κουρέψουν» το ελληνικό δημόσιο χρέος. Το πως θα το κάνουν αυτό είναι υπό συζήτηση (θα το διαγράψουν; Και αν το διαγράψουν, σε ποιό ποσοστό θα το κάνουν αυτό; Και να σου πω την αλήθεια, μέσα σε όλο το κακό που μας έχει βρει, μια μερική διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους θα είναι καλοδεχούμενη, αν και καθόλου αρκετή, διότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, για να καταστεί βιώσιμο πρέπει να διαγραφεί, σε επίπεδα της τάξεως του 90% και άνω). 


Κάθε άλλη μορφή «κουρέματος» του ελληνικού δημόσιου χρέους θα αποτελεί σκέτη κοροϊδία και θα αποτελεί απάτη και ληστεία και θα είναι καταστροφική για τον τόπο – αλλά και για την ευρωζώνη, αφού θα είναι αναποτελεσματική.   Μετά την κατάρρευση της συμφωνίας της 21/7/2011, στην οποία είχαν καταλήξει οι ηγέτες της ευρωζώνης, με την οποία κορόϊδευαν εαυτούς και αλλήλους και επιχειρούσαν να ξεγελάσουν τις διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές, μια κατάρρευση που ήλθε πριν καν ψηφιστεί από τα κοινοβούλια και φυσικά πριν καν τεθεί σε εφαρμογή η συμφωνία αυτή, γελώ από βάθους καρδίας, διότι ζω μια ακόμη δικαίωση, διότι αυτή η εξέλιξη, η οποία ήταν απολύτως προβλέψιμη και την οποία είχα περιγράψει (δες αγαπητέ μου Σπυρίδωνα στο μπλογκ μου το θέμα : «21/7/2011 : Η ανακοίνωση της πρώτης επίσημης κρατικής χρεωκοπίας, εντός ευρωζώνης, με την ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας, ανοίγει τον δρόμο για την χρεωκοπία και των υπόλοιπων χωρών της ζώνης του ευρώ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/07/2172011-official-greek-default.html ), προδικάζει και την τύχη της υπό διαμόρφωση νέας συμφωνίας των Μέρκελ – Σαρκοζύ, η οποία, κατά πάσα πιθανότητα, θα αποτελεί μια ακόμη επιχείρηση αποπροσανατολισμού, εν όψει του γεγονότος ότι η Γαλλία εισέρχεται, σιγά – σιγά, τώρα και προσεχώς ολοένα και περισσότερο γρήγορα, σε προεκλογικό κλίμα, με τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζύ να είναι ριγμένος στο καναβάτσο (όλες οι πιθανότητες είναι εναντίον του) και με τόν κίνδυνο η «καυτή πατάτα» της κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος της χώρας του (όπως συνέβη με την γαλλοβελγική τράπεζα Dexia, η οποία κρατικοποιήθηκε, άμεσα στο Βέλγιο, έμμεσα στην Γαλλία) να βρεθεί στα χέρια του, μεσούσης της προεκλογικής περιόδου.   


Ένα τέτοιο γεγονός, το οποίο θα τον υποχρεώσει να πάρει έκτακτα μέτρα και να κρατικοποιήσει το σύνολο της γαλλικής μπατιροτραπεζοκρατίας, θα εκμηδενίσει, φυσικά, τις περιορισμένες πιθανότητές του να επανεκλεγεί, κάτι το οποίο δεν είναι καθόλου επιθυμητό από τον ίδιο. Σε αυτή του την προσπάθεια θα έχει την αμέριστη βοήθεια του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού και αυτό που θα επιχειρηθεί είναι μια ακόμη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, για να κερδίσουν χρόνο μέχρι την ερχόμενη άνοιξη. Τα πράγματα, βέβαια, είναι τώρα πολύ πιο δύσκολα, απ’ ό,τι ήσαν τον περασμένο Ιούλιο και τίποτε δεν εγγυάται ότι οι σχεδιασμοί θα αποδώσουν τα αναμενόμενα. Το αντίθετο μάλιστα, αφού το ευρώ και η ζώνη του τρώνε τους γονείς τους, δηλαδή αυτούς που το και την θέσπισαν.   Και φυσικά, εδώ σε μας, οι εξελίξεις θα είναι ακόμη χειρότερες. Και όχι μόνον επειδή η παρούσα κυβέρνηση είναι διαχειριστικά ανίκανη, αλλά – το κυριότερο – επειδή ο σχεδιασμός (το Μνημόνιο) και όσα ακολούθησαν (το Μεσοπρόθεσμο και η συμφωνία της 21/7/2011) ήσαν γονατογραφημένες ασκήσεις επί χάρτου, οι οποίες ουδεμία σχέση είχαν με την ελληνική πραγματικότητα.  Όπως, επίσης, δεν είχαν καμμία σχέση με – ούτε καν άγγιζαν – την πραγματικότητα της ευρωζώνης, η οποία πραγματικότητα είναι πολύ απλή :    

Το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα (η ευρωμπατιροτραπεζοκρατία) - το περιέγραψα από τότε σε αυτήν εδώ την συζήτηση - έχει χρεωκοπήσει, οι τράπεζες του είναι ουσιαστικά υπό πτώχευση και φυτοζωούν από τις ενέσεις χρήματος που τους γίνονται από τα κράτη της ευρωζώνης και την Ε.Κ.Τ. (η οποία είναι και αυτή υπό χρεωκοπία). Και μαζύ με αυτό, και ακόμα περισσότερο από αυτό, η ευρωζώνη δεν έχει και τους θεσμούς να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση, επειδή δεν είναι ομοσπονδιακό κράτος – όπως είναι οι Η.Π.Α -, γεγονός το οποίο την οδηγεί από αδιέξοδο σε αδιέξοδο, όσο, κυρίως, η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ (όπως και η γαλλική και οι άλλες των άλλων πλεονασματικών χωρών της ευρωζώνης, αλλά και εκείνες των ελλειμματικών χωρών, εξαιρουμένων εκείνων που έχουν τεθεί υπό την επιτροπεία της κατοχικής τρόϊκας) αρνείται να παραχωρήσει σε μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση την γερμανική εθνική κυριαρχία, προσπαθώντας να καμουφλάρει και να κρύψει το σύνολο αυτό των πραγματικών προβλημάτων, που οδηγούν την ευρωζώνη στον χαμό.    

Οψόμεθα. Οι εξελίξεις θα έχουν πολύ ενδιαφέρον. Και θα κρύβουν πολύ – μα πάρα πολύ – πόνο…   


Υ.Γ. : Για την ελληνική μπατιροτραπεζοκρατία δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά πράγματα. Θα μπει και αυτή, όπως και το ελληνικό δημόσιο, στην διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης, που της ετοιμάζουν οι ευρωζωνίτες «εταίροι».   Με την φιλελευθεροποίηση του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, που πήρε τις διαστάσεις που τώρα έχει, επί της εποχής της διακυβέρνησης του Κώστα Σημίτη, το σύνολο των ελληνικών τραπεζών οδηγείται, μετά την διόγκωση της φούσκας που δημιουργήθηκε, στην φυσική του κατάληξη : Στα σκουπίδια. Θα σαρωθεί και θα κρατικοποιηθεί, παρά το γεγονός ότι η άφρον ελληνική τραπεζική ελίτ προσπαθεί απεγνωσμένα να αποφύγει αυτή την εξέλιξη.    


Ήδη, η διαδικασία ξεκίνησε από την PROTON BANK, την οποία κατελήστευσε ο Λαυρεντιάδης και τώρα την παραδίδει στο κράτος (δηλαδή στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που χρηματοδοτείται μέσω του Μνημονίου και το οποίο επιβαρύνει με τοκογλυφικά επιτόκια το ελληνικό δημόσιο και τον μέσο Έλληνα φορολογούμενο). Θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες, οσονούπω.  (Και στην ευρωζώνη, άλλωστε, οι εξελίξεις και σε αυτόν τον τομέα δεν θα είναι διαφορετικές. Η ευρωμπατιροτραπεζοκρατία θα σαρωθεί και αυτή με την σειρά της, αφού, επί τέλους, ήδη, έχει αρχίσει η συζήτηση για την επανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαίκών τραπεζών, οι οποίες, στο σύνολό τους, είναι υπό πτώχευση, παρά τα κωμικά, εικονικά και πλαστά stress tests, στα οποία υποβλήθηκαν δύο φορές, κατά την διάρκεια του τελευταίου 18μηνου…).