Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

2008 - 2012 : Η κατακρήμνιση των ακαθάριστων επενδύσεων παγίου κεφαλαίου στην Ελλάδα, η πτώση της ζήτησης και η αδυναμία ανάταξής της χωρίς δημόσιες δαπάνες. (Τα κυβερνητικά αδιέξοδα και από κοντά ο τραγέλαφος της λίστας Lagarde).


2/5/2010 : Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ανακοινώνει τα επαχθή μέτρα του Μνημονίου της νέας Κατοχής. Μετά, από λίγο καιρό, αφού δολοφόνησε την χώρα και τον πληθυσμό της, παραδίδοντάς τους, χωρίς αντίσταση, στα νύχια και τις ορέξεις των τοκογλυφικών δανειστών, έσβησε από την λίστα Lagarde τις εξαδέλφες του και τους συζύγους τους, για πολλούς και διάφορους λόγους, οι οποίοι πρέπει να εξετασθούν, εξονυχιστικά και πρέπει να καταλογισθούν, ποινικά και σ' αυτόν και στους συνεργούς του (τον Γιάννη Καπελέρη, το παλαιό σταλινόμουτρο και πρώην εισαγγελέα Ιωάννη Διώτη - ο οποίος θα πρέπει να έχει την ποινική τύχη του Σάββα Ξηρού και να βρεθεί μαζύ του στο ίδιο κελλί, εφ' όσον εμπλέκεται - και απ' ό,τι προκύπτει, έως τώρα, εμπλέκεται - και οποιουσδήποτε άλλους), μαζύ με τις βαριές πολιτικές και ποινικές ευθύνες του Βαγγέλη Βενιζέλου, που κουκούλωσε την υπόθεση.



Εκεί που η κυβέρνηση προσπαθούσε να ξεφύγει από τα μαύρα της τα χάλια και με την εκταμίευση της δόσης των 49,1 δισ. € (έστω και τμηματικά) να εμφανίσει μια εικόνα πολιτικής ανάκαμψης, με την δημοσιοποίηση των "κατάλληλων" δημοσκοπήσεων του γνωστού σταλινικού γερακιού και άλλων, καθώς και μια εικόνα επικείμενης ανάκαμψης στην εντόπια αγορά, ήλθε η οπερεττική ιστορία με την αφαίρεση των καρτελλών των δύο εξαδέλφων του Γιώργου Παπακωνσταντίνου και των ανδρών τους, από την λίστα Lagarde, μαζύ με την αιθαλομίχλη, που έφεραν τα μέτρα λιτότητας, λόγω της μαζικής στροφής του κοινού σε ξύλα και σόμπες και άλλες φθηνές πηγές θέρμανσης, για να γκρεμοτσακίσει αυτήν την, ούτως, ή άλλως, καταδικασμένη και συνάμα κωμικοτραγική, προσπάθεια.

Βέβαια, η αποδιδόμενη στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου ενέργεια της αφαίρεσης των συγγενικών του προσώπων δεν προκύπτει να είναι προϊόν, μόνον, της συγγενικής του σχέσης, αλλά φαίνεται ότι έχει περισσότερο βάθος, λόγω του γεγονότος ότι ο ένας από τους συζύγους των εξαδέλφων του πρώην υπουργού Οικονομικών, ο Ανδρέας Ρωσώνης, εμπλέκεται με τα εξοπλιστικά προγράμματα του Πολεμικού Ναυτικού, έχοντας ιδιαίτερα δραστηριοποιηθεί από το 2010, με άκρες, με την ProtonBank του προφυλακισμένου μεγιστάνα Λαυρέντη Λαυρεντιάδη και με τους Άραβες επενδυτές των Ναυπηγείων, καθώς και με τον διαβόητο κολλητό της οικογένειας Παπανδρέου Τζωρτζ Χάλαγκ (εκ των "δανειστών", μαζύ με τον τωρινό Π.τ.Δ. Κάρολο Παπούλια, τον μακαρίτη Απόστολο Κατσιφάρα και άλλους, για την αγορά της βίλλας της οδού Αγράμπελης, από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου).

Φυσικά, ο Ανδρέας Ρωσώνης λόγω της σχέσης του με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, είχε όλα τα προσόντα να είναι ο άνθρωπος-κλειδί, για μια σειρά από δουλειές, οι οποίες πρέπει να διερευνηθούν, διεξοδικά, όταν έλθει η ώρα, αφού η όλη υπόθεση μπορεί να κρύβει πολύ ψωμί, σε σχέση με την διακίνηση των ποσών, που ξοδεύτηκαν, για όλες τις δουλειές, στις οποίες εμπλέκεται και επειδή είχε την αμέριστη υποστήριξη του γυναικεξαδέλφου υπουργού, αλλά και του, τότε, πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, του οποίου ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ήταν ο εξ απορρήτων συνεργάτης του και μαζύ με τον οποίον οδήγησαν την Ελλάδα στο Μνημόνιο, κατ' απαίτηση της Γερμανίας (όπως εδώ και χρόνια λέω και όπως ομολόγησε χθες και ο Ανδρέας Λοβέρδος). Άλλωστε και ο λογαριασμός, του οποίου ο Ανδρέας Ρωσώνης (σύζυγος της Μαρίνας Παπακωνσταντίνου, κόρης του πρώην υπουργού Μιχάλη Παπακωνσταντίνου) ήταν συνδικαιούχος και η καρτέλλα του οποίου αφαιρέθηκε, χειρουργικά, από την πρώτη λίστα Lagarde, την οποία, όπως έχει δηλώσει στην Βουλή, απαντώντας στις καταιγιστικές ερωτήσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εμπιστεύθηκε, προς φυλαξη, σε στενό του συνεργάτη και από εκεί και πέρα, αγνοεί το που βρίσκεται, είναι λογαριασμός, ο οποίος - όπως λέγεται - άνοιξε και έκλεισε, αυθημερόν, γεγονός το οποίο τον καθιστά ύποπτο, ως λογαριασμό βαποράκι διακίνησης χρηματικών ποσών, σε άλλους λογαριασμούς, κάτι που πρέπει να ελεγχθεί, εξονυχιστικά, αφού το άνοιγμα λογαριασμού στην Ελβετία δεν είναι εύκολη υπόθεση και η επιτάχυνση της διαδικασίας προϋποθέτει την ύπαρξη άλλου λογαριασμού. Και προφανώς, αυτός ο λογαριασμός που σβήστηκε από την λίστα Λαγκάρντ και ο οποίος ανοίχθηκε και έκλεισε αυθημερόν, χωρίς διακίνηση χρήματος, δεν δημιουργήθηκε, χάριν παιδιάς, αλλά προκειμένου να εξυπηρετήσει στο άνοιγμα άλλου λογαριασμού, στον οποίον θα διοχετεύθηκαν χρηματικά ποσά από άλλες δουλειές. Αυτός ο άλλος λογαριασμός και οι δουλειές που σχετίζονται με τα χρηματικά ποσά, που σε αυτόν μπήκαν, πρέπει να διερευνηθούν. Και επειδή ο Ανδρέας Ρωσώνης εμπλέκεται με προμήθειες στο Πολεμικό Ναυτικό, η υπόθεση δεν αφορά, απλώς, μια συναισθηματικής φύσεως και αιτίας λαθροχειρία του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που έγινε για να καλύψει τις εξαδέλφες του (η δεύτερη των οποίων έχει διορισθεί από τον ίδιο και στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων). Πιθανότατα να αφορά και μαύρο πολιτικό χρήμα, γεγονός το οποίο επιβαρύνει την θέση του ίδιου του πρώην τσάρου της ελληνικής οικονομίας, αλλά και του Βαγγέλη Βενιζέλου, ο οποίος πιθανόν να γνώριζε και ως προς τον χειρισμό της υπόθεσης με την λίστα Λαγκάρντ να είχε ερωτηθεί από τους ΓΑΠ (ο οποίος γνώριζε την ύπαρξη της λίστας και είχε μιλήσει, δημοσίως, γι' αυτήν, όταν ήταν πρωθυπουργός) και Παπακωνσταντίνου.

Βέβαια, η υπόθεση θα πάρει τον δρόμο της και η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά θα προσπαθήσει να κουκουλώσει, όπως μπορεί, την υπόθεση, περιορίζοντάς την στο πρόσωπο του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, ο οποίος είναι ένα πολιτικό πτώμα, για να μην αγγίξει, προσωπικά, τις βαρύτατες πολιτικές και ποινικές ευθύνες του ΓΑΠ και ακόμη περισσότερο, του Βαγγέλη Βενιζέλου, αλλά οι εξελίξεις δεν είναι δυνατόν, πλέον να ανακοπούν, όσο και αν καθυστερήσουν. Γι' αυτό και πρέπει να υπάρχει η κατάλληλη υπομονή, αφού θα υπάρξει πολύ γέλιο, με την εμπλοκή των Γιάννη Καπελέρη και  Ιωάννη Διώτη στην υπόθεση, οι οποίοι, ήδη, θεωρούνται από τους οικονομικούς εισαγγελείς, ως ύποπτοι τέλεσης του αδικήματος της νόθευσης εγγράφου, καθώς και άλλων συναφών με αυτό.

Αλλά, αφήνοντας κατά μέρος την υπόθεση της λίστας Lagarde, αυτό που πρέπει να δούμε είναι τις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν, μετά την καταβολή της δόσης και την διαδικασία επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, η οποία προβλέπει ότι το ελληνικό δημόσιο καθίσταται ο βασικός μέτοχός τους, με διαχειριστή εταιρία, την οποία θα ελέγχουν οι δανειστές και η οποία θα ορίζει τους Επιτρόπους, προκειμένου να ... προστατεύει τα συμφέροντα του ελληνικού δημοσίου(!), για να επισημοποιηθεί, πλέον, ο ρόλος των τοκογλύφων, ως ρόλος προστάτη, με την κλασική μαφιόζικη έννοιά του, ως ρόλος "νονών".

Έτσι, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει μια εικονική πραγματικότητα επικείμενης ανάκαμψης της εσωτερικής αγοράς, ο όλος σχεδιασμός, που έχει να κάνει με την υποτιθέμενη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας, στερείται ρευστού, αφού, από την δόση, ελάχιστα ποσά θα πάνε - όταν πάνε και θα πάνε αργά - στην αγορά, ενώ οι τράπεζες, τα ποσά της ανακεφαλαιοποίησης θα τα κρατήσουν ως ασφάλιστρα, για τις καταθέσεις, που έχουν και τις οποίες τα αποθεματικά τους δεν μπορούσαν, ούτε στοιχειωδώς, να καλύψουν, αλλά και για να χρηματοδοτήσουν τις υψηλές ανάγκες του κράτους, σε έντοκα γραμμάτια.

Με αυτά δεδομένα, η αύξηση των χορηγήσεων στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά δεν πρόκειται να έλθει - αλλά και όση υπάρξει, πέρα από την κάλυψη κάποιων λειτουργικών αναγκών, δεν πρόκειται να διοχετευθεί, διότι, ενώπιον μιας καταρρεόυσας αγοράς, ουδείς πρόκειται να προσφύγει σε δανεισμό, με δεδομένη την συντριπτική πτώση της ζήτησης, η οποία αποτρέπει οποιαδήποτε επενδυτική πρωτοβουλία, αφού το όποιο αγαθό, που θα έλθει ως αποτέλεσμα αυτής της πρωτοβουλίας δεν θα βρει το απαραίτητο αγοραστικό κοινό, το οποίο να καλύψει την δημιουργία του. Είναι γνωστό άλλωστε, από την εποχή του Κέϋνς και της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1930 ότι, οι νομισματικοί χειρισμοί δεν αρκούν και ότι η ανάκαμψη, περνάει μέσα από την αγορά και το εμπόριο. Και φυσικά, όλα αυτά θα έλθουν πολύ αργά και θα είναι πολύ λίγα, για να δώσουν τον παραμικρό τόνο αισιοδοξίας στην αγορά, η οποία στην πραγματικότητα θα συνεχίσει την κατακλυσμιαία της πτώση.

Η Comission, άλλωστε, στέλνοντας στο καλάθι των αχρήστων την κυβερνητική παραμυθολογική προπαγάνδα, που θέλει να τονίζει ότι θα πέσουν στην αγορά 9 δισ. €, για την πληρωμή των ληξιπρόθεσμων χρεών του Δημοσίου, προς την ιδιωτική οικονομία, προσδιορίζει ότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες του ελληνικού Δημοσίου εκτιμώνται, μέχρι το πρώτο τρίμηνο του 2013, στα 49,1 δισ. € (φυσικά θα δοθούν - αν δοθούν - τμηματικά, μέχρι τον ερχόμενο Μάρτιο και υπό προϋποθέσεις, τις οποίες πρέπει να τηρήσει η ελληνική πλευρά, ήτοι ψήφιση νέου φορολογικού νομοσχεδίου, αύξηση των τιμολογιών της ΔΕΗ, δημιουργία Μητρώου Καταθετών κ.α.).

Από αυτά τα 49,1 δισ. €, ένα ποσόν της τάξεως των 23,2 δισ. €, θα κατευθυνθεί προς τις τράπεζες, για την ανακεφαλαιοποίησή τους, ενώ, προς χρηματοδότηση των "αναγκών" του κράτους, θα κατευθνυθεί ένα ποσόν ύψους 14,6 δισ. €, το οποίο, όμως, στην συντριπτική του πλειοψηφία, θα χρηματοδοτήσει την πρόσφατη επαναγορά χρέους, η οποία απέτυχε και έθεσε, έξω από τις ράγες, τον όλο προγραμματισμό, με 11,3 δισ. €, για να μείνουν, μόλις, 3,3 δισ. €, τα οποία θα αυξηθούν σε 6 δισ. €, εάν συνυπολογίσουμε και την δόση, που είναι, υπό έγκριση, από το Δ.Ν.Τ. (και η οποία θα εγκριθεί τον Ιανουάριο 2013), για την κάλυψη των λοιπών αναγκών του ελληνικού Δημοσίου, δηλαδή την πληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του, προς τον ιδιωτικό τομέα, υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι όλο αυτό το ποσόν θα πάει εκεί.

Για να έχουμε, μάλιστα, ένα μέτρο σύγκρισης, πρέπει να πω ότι, μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου 2012, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του ελληνικού δημοσίου προς τους ιδιώτες έφθαναν τα 8,57 δισ. € - αυξημένες κατά 1,5 δισ. €, από τις αρχές του 2012 - και ξεπερνούσαν τα 9,3 δισ. €, αν προσθέσουμε (που πρέπει να προσθέσουμε) και τις μη γενόμενες επιστροφές φόρου, της τάξεως των 738 εκατομμυρίων €. Φυσικά, μέχρι το τέλος του 2012, στο τρίμηνο, μετά τον Σεπτέμβριο, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του ελληνικού Δημοσίου δεν έμειναν στάσιμες. Έχουν αυξηθεί, με ραγδαίο ρυθμό. Έτσι, ζήτημα είναι αν θα μπορέσουν να καλύψουν το 1/10 των υποχρεώσεων του κράτους προς τους ιδιώτες.

Φυσικά, η ανάκαμψη δεν πρόκειται να έλθει, ούτε το 2013, ούτε το 2014, ούτε, πιθανώς και ποτέ, όσο ακολουθείται το τρέχον μακροοικονομικό μοντέλο, που θέλει να στηρίξει την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της χώρας στις ιδιωτικές (και ειδικά στις αποκρατικοποιήσεις, στις οποίες στηρίζει τις ελπίδες της η κυβέρνηση και οι οποίες αποκρατικοποιήσεις δεν θα επιτύχουν τίποτε το σοβαρό, διότι δεν πρόκειται να βρουν, μέσα στην παρούσα συγκυρία, σοβαρούς επενδυτές, που θα διακινδυνεύσουν μια σοβαρή επένδυση) και όχι στις δημόσιες επενδύσεις και όσο προσανατολίζεται στην αφαίρεση πόρων από την εγχώρια παραγωγή και την δέσμευσή τους, για την μελλοντική αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Από την εποχή του John Maynard Keynes γνωρίζουμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι ένα, εγγενώς, ασταθές σύστημα, γεγονός το οποίο οφείλεται στην ατελή χρηματοπιστωτική του λειτουργία, η οποία επιτείνει και δεν λύνει το κλασικό πρόβλημα της αδυναμίας του συστήματος να μετατρέψει τις αποταμιεύσεις σε επενδύσεις, όταν εκδηλωθεί μια ανισορροπία στην ενεργό συναθροιστική ζήτηση, που οδηγεί στην σύστοιχη πτώση της συνολικής κατανάλωσης, που ακολουθούν, ως απότοκα της ανισοκατανομής των εισοδημάτων και της τάσης των πλουσιώτερων στρωμάτων των κοινωνιών να μειώνουν την ροπή προς κατανάλωση, όσο ο πλούτος τους μεγαλώνει.

Έτσι, η όποια σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας και η ανάπτυξή της στην συνέχεια, δεν μπορεί να στηρίζεται σε λόγια, ή σε δογματικά σχήματα. Η ελληνική οικονομία έχει χάσει, από το 2008, γύρω στα 45 δισ. € και το 2013 προβλέπεται ότι θα χάσει και άλλα 10 δισ. €, με σαρωμένα όλα εκείνα τα μακροοικονομικά μεγέθη, σαν τις εξαγωγές και τον τουρισμό, που θα μπορούσαν, υπό άλλες συνθήκες, να τροφοδοτήσουν την αναπτυξιακή πορεία της χώρας.

Η ελληνική οικονομία, από το 2008, έχει κλείσει 800.000 θέσεις εργασίας, για να φθάσει τον αριθμό των ανέργων στα επίπεδα του 1.231.000 και το ποσοστό ανεργίας στο 25,7% (στοιχεία 9/2012), γεγονός το οποίο και στο επίπεδο της προσφοράς δεν βοηθά, αλλά και κατακρημνίζει τα επίπεδα της ζήτησης, βάζοντας την οικονομία, μέσα έναν διαρκή φαύλο κύκλο, από τον οποίο δεν μπορεί να βγει, διότι δεν υπάρχει κάποια άλλη εξωτερική δύναμη, η οποία να μπορέσει να ανατάξει την ιλιγγιώδη πτώση της εσωτερικής ζήτησης, ακριβώς επειδή η ευρωπαϊκή και η διεθνής οικονομία έχουν παύσει να βρίσκονται σε μια αδιάκοπη άνοδο, είναι η μεν πρώτη σε ύφεση και η δεύτερη σε μια παρατεταμένη αστάθεια, με πολλές ανταγωνίστριες χώρες οι οποίες στο επίπεδο της προσφοράς έχουν ανεξάντλητα πλεονεκτήματα, τα οποία δεν μπορούν να εξανεμισθούν, όσο η χώρα μας βρίσκεται να είναι έρμαια στον διεθνή ανταγωνισμό, χωρίς προστασία και με ένα νόμισμα - το ευρώ -, το οποίο, από μόνο του, ως σκληρό νόμισμα, που είναι, επιβαρύνει ,διαρκώς, την ανταγωνιστικότητά της, με αποτέλεσμα να χάνει την εσωτερική και τις εξωτερικές αγορές, ενώ, παράλληλα, οδηγείται σε διαρκή απώλεια συναλλάγματος, λόγω των υψηλών επιτοκίων δανεισμού και της χρεωκοπίας του ελληνικου δημοσίου, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι οι πλεονασματικές χώρες του ευρωπαϊκού βορρά, αλλά και εκείνες που βρίσκονται εκτός ευρωζώνης, θεωρούνται ως ασφαλείς τόποι, για την διαφύλαξη των χρημάτων των υποψήφιων εσωτερικών επενδυτών, οι οποίοι, ραγδαία, απομακρύνονται επωφελούμενοι από την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων.

Το τι πρέπει να γίνει είναι γνωστό. Η συναθροιστική ζήτηση (επενδυτική και καταναλωτική) πρέπει να ενισχυθεί. Δεν μπορεί να αναπτυχθεί από μόνη της. Όσο και να περιμένει η κοινωνία και η οικονομία, η ζήτηση δεν πρόκειται να αναπτυχθεί και να μειώσει την καλπάζουσα ανεργία, χωρίς δημόσιες δράσεις συγκεκριμένες και στοχευμένες. Και οι δράσεις αυτές πρέπει να είναι μαζικές και τεράστιες σε μέγεθος, προκειμένου να αναπληρωθούν οι δραματικές απώλειες, που ξεκίνησαν το 2008.


Ας δούμε από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, που δημοσιεύτηκαν αυτόν τον μήνα (12/2012), τον σχηματισμό του ακαθάριστου παγίου κεφαλαίου στην ελληνική οικονομία, σε τρέχουσες τιμές υπολογισμένες σε δισεκατομμύρια ευρώ και ως ποσοστό του ΑΕΠ, κατά την περίοδο 2000 - 2011 :


Έτος                  Αξία                     Ποσοστό % ΑΕΠ

2000                 31,778                  23,3
2001                 33,979                  23,2
2002                 34,937                  22,2
2003                 42,205                  24,5
2004                 41,697                  22,5
2005                 41,332                  21,4
2006                 51,419                  24,6
2007                 59,631                  26,7
2008                 52,607                  22,6
2009                 45,932                  19,8
2010                 39,185                  17,6
2011                 31,592                  15,1

(Για το 2012 υπολογίζεται ότι η αξία του ακαθάριστου παγίου κεφαλαίου θα φθάσει, περίπου, στα 20 δισ. € και θα αντιστοιχεί στο 11% του ΑΕΠ της χώρας)!


Με λίγα λόγια, η επενδυτική ζήτηση στην ελληνική οικονομία πηγαίνει, κατά διαόλου, ακριβώς επειδή έχει αποσυρθεί το κράτος από αυτή την δραστηριότητα. Οι ακαθάριστες επενδύσεις στο πάγιο κεφάλαιο έχουν, κατά πολύ, υποδιπλασιασθεί από το 2008 και φυσικά δεν προκύπτει από πουθενά το ποιός θα υποκαταστήσει το αποσυρθέν από αυτήν την ενασχόληση κράτος. Και τούτο διότι ουδείς πρόκειται να το υπακαταστήσει...

Θα μπορούσαν οι τράπεζες, ίσως; Με τις τράπεζες τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου καλύτερα, από ότι με τον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα. Αυτές, όπως είπα, πηγαίνουν για κρατικοποίηση, μέσω της ανακεφαλαιοποίησης. Τα κεφάλαια της ανακεφαλαιοποίησης πηγαίνουν για την στήριξη των καταθέσεων των τραπεζών και δεν θα χρησιμοποιηθούν σε νέες χορηγήσεις. Θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα κλίμα, για την επιστροφή και την αύξηση των καταθέσεων, η οποία ίσως βοηθήσει στην ρευστότητα.

Στην πραγματικότητα δεν θα βοηθήσει, λόγω του κλίματος στην αγορά και λόγω της παρουσίας των επισφαλειών, που σχετίζονται με την αμφιβολία για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, αλλά και με το ίδιο το ευρώ, ως σκληρό νόμισμα, το οποίο, όσο παραμένει - και θα παραμένει - σκληρό, θα υπονομεύει τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας και θα καθιστά, διαρκώς, επισφαλή την σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας, ακόμη και στα σημερινά και αυριανά χαμηλά επίπεδά της (δεδομένου ότι, για το 2013, υπολογίζεται νέα πτώση του ελληνικού ΑΕΠ, η οποία στην καλύτερη περίπτωση θα φθάσει στα 178 δισ. €, λαμβανομένου υπόψη ότι το 2009 το ελληνικό ΑΕΠ έφθανε, περίπου, στα 230 δισ. € και φυσικά με μια τελείως διαφορετική εισοδηματική κατανομή και διάρθρωση και εντελώς, διαφορετικά επίπεδα ανεργίας).

Άλλωστε, η συμφωνία που έκανε, ακολουθώντας τα βήματα του Quisling, ο gauleiter των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας Γιάννης Στουρνάρας, ο μοιραίος εκπρόσωπος την τρόϊκας στην ελληνική κυβέρνηση, με τα αφεντικά του (στα οποία, άλλωστε και λογοδοτεί, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τους άλλους υπουργούς, τα κόμματα της συγκυβέρνησης, ακόμα και τον πρωθυπουργό) φορτώνει ένα βάρος χρηματοδότησης των αναγκών της, για τα επόμενα χρόνια, το οποίο αγγίζει τα 9 δισ. €, τα οποία θα καλυφθούν με έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου και τα οποία θα φορτωθούν στις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες θα δεσμεύσουν μεγάλα ποσά για την κάλυψη αυτών των αναγκών, λόγω του γεγονότος ότι οι δανειστές της χώρας δεν θέλησαν να χρηματοδοτήσουν αυτές τις ανάγκες, με αποτέλεσμα, το χρήμα αυτό να μην μπορεί να διοχετευθεί στον ιδιωτικό τομέα.

Αλλά τα πράγματα, για τον ιδιωτικό τομέα, θα εξελιχθούν ακόμη χειρότερα. Η τρόϊκα, για να συγκατανεύσει στην εκταμίευση της δόσης του Ιανουαρίου 2013, έχει θέσει, ως προαπαιτούμενο, το ηλεκτρονικό φακέλλωμα όλων των αποταμιευτών και των καταθέσεων, με σκοπό να προχωρήσει στην συνέχεια στην αυτόματη κατάσχεση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο, από, περίπου 2.300.000 μικροοφειλέτες, οι οποίοι χρωστούν, έως 3000,00 €. Αυτό που θέλει να προλάβει η τρόϊκα, είναι την εξασφάλιση μιας βάσης δεδομένων και την δημιουργία ενός μηχανισμού κατασχέσεων των καταθέσεων, από τους σχετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς, έτσι ώστε να εισπράττονται, αυτόματα, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές, από τους μισθούς, τις συντάξεις και τα πάσης φύσεως εισοδήματα, τα οποία κατατίθεντα,ι σε αυτούς τους λογαριασμούς.

Αλλωστε, τα φορολογικά βάρη είναι τόσο μεγάλα, που, όπως είπα, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2012, ξεπερνούσαν τα 9,3 δισ. € ενώ το 2013, με τις επιπρόσθετες φορολογικές επιβαρύνσεις, το ποσόν  αυτό θα αυξηθεί στο έπακρο και γι' αυτό οι δανειστές θέλουν να εξασφαλίσουν την αυτόματη αποπληρωμή τους, αδιαφορώντας για την επιβίωση του πληθυσμού. Έτσι, το περίφημο "Μητρώο Καταθετών", που επιβάλλει η τρόϊκα των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας, δεν θα χρησιμοποιηθεί, μόνον, για την φοροδιαφυγή, όπως διαφημίζουν οι κυβερνώντες, αλλά και για την αυτόματη κατάσχεση των οφειλομένων ποσών, προς το Δημόσιο, με απλές αποφάσεις των αρμόδιων εφόρων, τις οποίες θα εφαρμόζουν, αυτόματα, οι τράπεζες, οι οποίες θα βρίσκονται, υπό τον άμεσο έλεγχο των Επιτρόπων, που θα βάλουν οι δανειστές.

Άλλωστε, έτσι κι' αλλιώς, από τις, ήδη, υπάρχουσες ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις του Δημοσίου, που ανέρχονται στα 53 δισ. €, οι εισπράξιμες, μετά βίας, φθάνουν στα 10 δισ. €. Έτσι, στο τέλος του 2011, από τα 43,6 δισ. € των ληξιπρόθεσμων απαιτήσεων του Δημοσίου, τα 24,7 δισ. € αφορούν επισφαλείς χρεώστες, ενώ άλλα 8,5 δισ. € αφορούν χρεωκοπημένες επιχειρήσεις και ιδιώτες. Γύρω στα 3 δισ. € είναι οφειλές αφερέγγυων δημοσίων επιχειρήσεων και άλλα 7.4 δισ. € είναι χρέη που δεν προέρχονται από φόρους.

Με αυτό το κλίμα και με αυτές τις εκδηλωμένες προθέσεις, οι δανειστές, οι στουρνοσαμαράδες και η παρέα τους περιμένουν ... επιστροφή καταθέσεων και ... επενδύσεις!

Κούνια, που τους κούναγε!

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Το "μανιτάκι με τα σπίρτα" και οι αθρόες απολύσεις στο δημόσιο, κατ' επιταγήν του Μνημονίου των τοκογλύφων. (Η πορεία του παλαιού αριστεριστή Αντώνη Μανιτάκη από την επιστημονική αμάθεια στην πολιτική ψευδολογία και ασυνέπεια).


Αντώνης Μανιτάκης : Το παλαιό "μανιτάκι με τα σπίρτα" θα εκτελέσει, πλήρως και ευπειθώς, καταρρακώνοντας την όποια (αμφιλεγόμενη) επιστημονική του αξιοπιστία, όλες τις εντολές της τρόϊκας των τοκογλύφων δανειστών της χώρας και θα προχωρήσει σε δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Για όσους τον ξέρουν, από τα παλιά, αυτή η εξέλιξη του δογματικού πρώην αριστεριστή υπουργού, σε έναν, ομοίως, δογματικό "ευρωπαϊστή", που είναι διατεθειμένος, για χάρη του ευρώ και της ζώνης του, να εξαφανίσει από τον χάρτη εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και μια ολόκληρη κοινωνία, ήταν απολύτως αναμενόμενη...



Μετά την υπογραφή και την ψήφιση του αναθεωρημένου Δεύτερου Μνημονίου, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί ένα νέο (τρίτο) Μνημόνιο και με όλη την αναταραχή που έχει προκύψει στον χώρο της Δημόσιας Διοίκησης, η οποία τίθεται σε καθεστώς επιταχυνόμενης διάλυσης, μέσα από τις, κατ' ουσίαν, απολύσεις, που γίνονται, με την μορφή της διαθεσιμότητας, που θέτει, εκποδών, από το κράτος χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, τώρα στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και συν τω χρόνω, σε όλο το Δημόσιο, χωρίς καμμία αξιολόγηση, με κύριο δράστη και πρωταγωνιστή τον Αντώνη Μανιτάκη, καλόν είναι να θυμηθούμε τις προγραμματικές δηλώσεις του αριστερού (παλαιού τροτσκιστή) υπουργού Διοικητικής "Μεταρρύθμισης", που έγιναν ενώπιον της Βουλής, στις 7/7/2012.

Βέβαια, αυτό, που αυτοί (οι κυβερνώντες και οι αφελείς, αριστεροί και δεξιοί, "ευρωπαϊστές" υποστηρικτές τους) ονομάζουν "διοικητική μεταρρύθμιση", δεν είναι τίποτε περισσότερο από διοικητική αντιμεταρρύθμιση. Για την ακρίβεια, αυτό που σκοπεύουν να κάνουν - και φυσικά κάνουν - οι νέοι gauleiters της κυβέρνησης της νεοδημοκρατικής αριστεράς του Αντώνη Σαμαρά, είναι η πιστή εκτέλεση των εντολών των αυθεντών τους της τρόϊκας των εκπροσώπων των τοκογλυφικών δανειστών του ελληνικού δημόσίου, οι οποίες στον χώρο της ελληνικής δημόσιας διοίκησης συγκεκριμενοποιούνται στην συστηματική και περίπου, ολοσχερή κατεδάφιση, όχι μόνον του κοινωνικού κράτους, αλλά και ενός μεγάλου τμήματος του ιδίου του πυρήνα του κράτους, ως διοικητικού μηχανισμού.

Αυτή είναι η διοικητική μεταρρύθμιση, που θέλουν να κάνουν οι νέοι αριστεροδεξιοί και κεντρώοι συγκυβερνήτες της τρικομματικής υφής και προελεύσεως κυβέρνησης του τόπου.

Και για την υλοποίηση αυτού του κατεδαφιστικού έργου βρήκαν τον καταλληλότερο και τον πιο διασκεδαστικό άνθρωπο, που μπορούσαν να βρουν.

Το κωμικοτραγικό "μανιτάκι με τα σπίρτα".

Αυτό έχει (ως συνταγματολόγος της συμφοράς, από την εποχή, που "δίδασκε" συνταγματικό δίκαιο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) όλα τα απαραίτητα προσόντα, για να φέρει σε πέρας το διαλυτικό αυτό έργο. Όπως, επίσης, έχει και το ανάλογο πνευματικό επίπεδο και ανάστημα, για να καταπατήσει και να καταστρατηγήσει όλα όσα, κατά καιρούς, έχει γράψει (και για να είμαι ακριβής : Όλα όσα, κατά καιρούς, έχει αντιγράψει - διότι το να κάτσει να γράψει κάτι, αυτοδυνάμως, είναι, για το "μανιτάκι με τα σπίρτα", κάτι το όχι ευχερές) και να καμώνεται, όχι μόνο πως δεν συμβαίνει τίποτε που να έρχεται σε αντίθεση, με τις, έως χθες, διακηρυγμένες "επιστημονικές" θέσεις του, αλλά και να υπερηφανεύεται ότι, με όσα πράττει, τώρα, ... δικαιώνεται!

(Σε αυτό το σημείο, άλλωστε, μοιάζει του Βαγγέλη Βενιζέλου, με τον οποίον τώρα βρίσκονται στην ίδια βάρκα, η οποία - απ' ό,τι φαίνεται - πάει για φούντο)...

 
Στις προγραμματικές δηλώσεις της όποιας κυβέρνησης στην Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης ζητούν, όχι μόνον ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση στο σύνολό της, αλλά και οι υπουργοί. Αυτό έκανε και ο γνωστός κ. Αντώνης Μανιτάκης.

Το πρόβλημα είναι αλλού. Εντοπίζεται στο ίδιο το πρόσωπο του Αντώνη Μανιτάκη, ο οποίος, για όσους τον ξέρουν, από τα φοιτητικά τους χρόνια, γνωρίζουν, πολύ καλά, την ρηχότητα του παλαιού αριστεριστή, ο οποίος, άνευ ξεχωριστών και ιδιαίτερων προσόντων, έγινε καθηγητής στο Συνταγματικό, όντας άτεχνος και δογματικός (και όπως είναι γνωστό τοις πάσι, ο δογματισμός είναι το καλύτερο καταφύγιο της αμάθειας).

Βέβαια, η αμάθεια είναι η μία από τις πολλές ιδιότητες του κ. Μανιτάκη. Η ασυνέπεια και η συνειδητή ψευδολογία είναι κάποιες από τις άλλες.






Ας "απολαύσουμε", όμως, το κείμενο των προγραμματικών δηλώσεων του Αντώνη Μανιτάκη, για να αντιληφθούμε, περί τίνος πρόκειται και το μέγεθος των ψευδολογιών, που αυτές περιέχουν :


"Κυρίες και κύριοι Βουλευτές.

Επιτρέψτε μου να εκφράσω στην αρχή τη συγκίνησή μου, διότι με το πέρας της πανεπιστημιακής μου σταδιοδρομίας, ως δάσκαλος του Συνταγματικού Δικαίου, έχω το σπάνιο προνόμιο να εμφανίζομαι ενώπιον των αντιπροσώπων του ελληνικού λαού και να ζητώ την εμπιστοσύνη τους. Έχω πλήρη συνείδηση της ιστορικής και πολιτικής ευθύνης που αναλαμβάνω και των υποχρεώσεων που επωμίζομαι. Με απόλυτο σεβασμό στη μακραίωνη κοινοβουλευτική μας παράδοση και στη συνταγματική μας ιστορία θα πολιτευτώ τηρώντας τους κανόνες του ήπιου διαλόγου και της υπεύθυνης και τακτικής λογοδοσίας ενώπιον σας. Θα στηριχθώ, εφόσον λάβω την εμπιστοσύνη σας, στη δημιουργική συνεργασία σας και στις θετικές προτάσεις όλων σας.

Θα ήθελα ακόμη να τονίσω, ως μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου, ότι συμμερίζομαι τη συλλογική πολιτική ευθύνη της Κυβέρνησης και εννοείται ότι θα ενεργώ ακολουθώντας τις κατευθύνσεις και το συντονισμό του κυβερνητικού έργου από τον πρωθυπουργό, ο οποίος με τίμησε αναθέτοντάς μου τα καθήκοντα του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

Ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση να συμμετάσχω ως Υπουργός στην παρούσα Κυβέρνηση και να αναλάβω βαριές ευθύνες και ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο, επειδή διαπίστωσα ότι ο σχηματισμός κυβέρνησης τρικομματικής συνεργασίας, δεν αποτελούσε απλώς ένα ελπιδοφόρο εγχείρημα για τη χώρα ενόψει των εξαιρετικά κρίσιμων περιστάσεων που διέρχεται η ίδια, αλλά και μια πρόκληση καθοριστικής σημασίας για τη σταθερότητα και το μέλλον του Κοινοβουλευτικού πολιτεύματός μας. Το σχεδόν πρωτόγνωρο αυτό σχήμα διακυβέρνησης δοκιμάζει σήμερα την αντοχή και αποτελεσματικότητά του επιφέροντας, πιστεύω αθεράπευτη ρωγμή, στον δικομματισμό και στην αλαζονική λογική των μονοκομματικών κυβερνήσεων, που είχαν πολλές και αρνητικές συνέπειες στο πολιτικό και κομματικό σύστημα. Ο τόπος έχει ανάγκη σήμερα, όσο ποτέ, από εθνική συνεννόηση και ήρεμο και υπεύθυνο πολιτικό διάλογο. Συμμετέχω συνειδητά και ενεργά στην ευόδωση αυτού του στόχου και θα κάνω ό,τι μπορώ για να ανταποκριθώ στην εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό μου ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης μαζί με τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Έρχομαι τώρα στο πρόγραμμα του Υπουργείου μου. Ως Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης δεν έχω στο μυαλό μου τίποτε άλλο πέρα από την αναδιάρθρωση του Κράτους και της Διοίκησης.

- Μεταρρύθμιση άμεσα, εδώ και τώρα, από σήμερα αξιοποιώντας, εφαρμόζοντας, συνεχίζοντας ή προωθώντας ό,τι θετικό έχει ξεκινήσει και είναι εφαρμόσιμο.

- Μεταρρύθμιση χωρίς νέους, πολύπλοκους, φλύαρους, αντιφατικούς και ανεφάρμοστους νόμους. Έχουμε πνιγεί από την πολυνομία και την γιγαντονομία. Καιρός να κοιτάξουμε και την εφαρμογή τους. Ειδικές και νομοθετικές παρεμβάσεις για διόρθωση λαθών, άρση αντινομιών ή αδικιών ή εμποδίων δεν αποκλείονται. Μέχρι τώρα η διοικητική μεταρρύθμιση άρχιζε και τελείωνε με το σχεδιασμό και την ψήφιση ενός νόμου. Η μέθοδος αυτή, όσο δύσκολο και αν είναι, πρέπει να αλλάξει.

Για μας, πρώτα σχεδιάζεται και δοκιμάζεται οργανωτικά η μεταρρύθμιση και μετά έρχεται η κανονιστική ρύθμισή της.

Άλλωστε στο πλαίσιο του τρόπου αναδιάρθρωσης της διεύθυνσης και του συντονισμού του κυβερνητικού έργου από τον Πρωθυπουργό και των υπουργείων μεταξύ τους σχεδιάζεται η συγκρότηση μιας νέας μόνιμης υπηρεσίας συντονισμού του κυβερνητικού έργου που θα εξασφαλίζει τη συνοχή των ενεργειών και τη συστηματική παρακολούθηση της υλοποίησης των αποφάσεων της Κυβέρνησης. Παράλληλα θα συγκροτηθεί άμεσα γραφείο προγραμματισμού του νομοθετικού έργου. Η νομοθέτηση και μάλιστα η καλή νομοθέτηση προγραμματίζεται από την Κυβέρνηση σε ετήσια βάση.

Και έρχομαι τώρα στη διαδικασία της κεντρικής Μεταρρύθμισης:

Αυτή καταλαμβάνει τη διάρθρωση και οργάνωση τόσο των Υπουργείων όσο και των δημόσιων οργανισμών.
Προχωρά με βάση τη διμερή συμφωνία, που έχει υπογραφεί τον περασμένο Ιανουάριο από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, από τον επικεφαλής της Ομάδας δράσης για την Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και από τον Υπουργό Προϋπολογισμού και Μεταρρύθμισης της Γαλλίας, σχεδιάστηκε από ομάδες εργασίας που εργάζονται εντατικά στο Υπουργείο μας ένας οδικός χάρτης ως προς την μέθοδο, τον τρόπο και τα στάδια αναδιάρθρωσης των Υπουργείων.
Στόχος του δύσκολου αυτού εγχειρήματος είναι η αξιοποίηση της τεχνογνωσίας και η αναζήτηση των προσφορότερων λύσεων και πρακτικών για τη διασφάλιση των παρεχόμενων από τη δημόσια διοίκηση υπηρεσιών, προς όφελος των πολιτών αλλά και η βελτίωση της αποτελεσματικότητάς και αποδοτικότητας τους και κυρίως η πάταξη της διαφρθοράς.

Η μεταρρυθμιστική διαδικασία πραγματοποιείται σε δύο φάσεις: Πρώτα, αξιολογούνται οι διοικητικές μονάδες ή υπηρεσίες, οι δομές και μετά το προσωπικό. Αποβλέπουμε στην επίσπευση των διαδικασιών αξιολόγησης των οργανικών μονάδων της κεντρικής διοίκησης και των εποπτευόμενων οργανισμών των υπουργείων ώστε να εκτιμηθούν και αξιολογηθούν οι ανάγκες, η αποδοτικότητα και αποτελεσματικότητα του παραγόμενου έργου.

Η αξιολόγηση των διοικητικών μονάδων του Υπουργείου μου έχει ήδη περατωθεί. Απομένει η τελική αποτίμηση. Τα πρώτα αποτελέσματα δείχνουν πως με τη αναδιάρθρωση των διοικητικών υπηρεσιών μπορούμε να επιτύχουμε σημαντικές εξοικονομήσεις στο λειτουργικό κόστος χωρίς να μειώσουμε ούτε το απαραίτητο προσωπικό, ούτε τις παρεχόμενες υπηρεσίες.

Σχεδιάζουμε τις αμέσως επόμενες μέρες να συγκροτήσουμε τις προβλεπόμενες επιτροπές αξιολόγησης των υπηρεσιών των υπόλοιπων υπουργείων. Το έργο της αξιολόγησης των δομών υπολογίζουμε, να ολοκληρωθεί πριν από τη λήξη της προβλεπόμενης προθεσμίας στο τέλος του έτους.
Η ολοκλήρωση του έργου της αξιολόγησης των δομών θα οδηγήσει με ασφαλή κριτήρια στη συνολική αναδιάρθρωση των κεντρικών και αποκεντρωμένων υπηρεσιών των υπουργείων και των εποπτευομένων τους οργανισμών με τη διαμόρφωση νέων οργανογραμμάτων. Γνώμονας των παρεμβάσεων αυτών είναι η ενίσχυση του επιτελικού χαρακτήρα της δημόσιας διοίκησης και η ενδυνάμωση της βασικής της αποστολής, που είναι η συμβολή στον στρατηγικό προγραμματισμό των πολιτικών της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό ο στόχος είναι ήδη στο τέλος του 2012 να έχουμε κάνει ένα αποφασιστικό βήμα. Το δημόσιο να είναι συνεκτικότερο, αποτελεσματικότερο και αποδοτικότερο, να παρέχει δηλαδή καλύτερες υπηρεσίες με μικρότερο κόστος.

Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας αυτής θα είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε τεκμηριωμένα πόσες θέσεις προσωπικού πλεονάζουν, ποιες και πόσες υπηρεσίες θα συγχωνευτούν ή είναι περιττές και πρέπει να καταργηθούν.

Μετά το πέρας της αξιολόγησης των υπηρεσιών θα αρχίσει αμέσως η αξιολόγηση του προσωπικού, υπολογίζουμε στις αρχές του 2013. Η αξιολόγηση βασίζεται σε αντικειμενικά, αξιοκρατικά και διαφανή κριτήρια ώστε να ενισχυθεί η αποδοτικότητα του παραγόμενου έργου κάθε υπηρεσίας και κάθε υπαλλήλου ατομικά.

Αυτά είναι τα βήματα της μεταρρύθμισης που επιβάλει η διοικητική λογική και το δημόσιο συμφέρον. Κάθε άλλη συζήτηση σήμερα για μείωση ή απόλυση και μάλιστα 150. 000 χιλιάδων ή 15. 000 υπαλλήλων ή και για εφεδρεία είναι αυθαίρετη και αβάσιμη. Δεν εντάσσεται ως εκ τούτου στο προγραμματισμό μας ούτε είναι στις προθέσεις του Υπουργείου. Άλλωστε η Κυβέρνηση, δεσμεύεται όπως είπε και ο Πρωθυπουργός από την προγραμματική συμφωνία των κομμάτων.

Σε κάθε περίπτωση η ισχύουσα νομοθεσία προβλέπει μέτρα και μεθόδους καλλίτερης αξιοποίησης του προσωπικού ανάλογα με τις ανάγκες των δημοσίων υπηρεσιών και τα προσόντα τους. Προβλέπονται νομοθετικά αρκετές μορφές κινητικότητας των δημοσίων υπαλλήλων, με μετάταξη, με απόσπαση ή άλλως πώς.

Η διαδικασία εξάλλου των προαγωγών, όπως την προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία είναι ανάγκη να συνεχιστεί λαμβάνοντας βέβαια υπόψη τις ανάγκες της υπηρεσίας και πάντα στο πλαίσιο των δημοσιονομικών δυνατοτήτων της χώρας. Το ίδιο ισχύει και για την ολοκλήρωση των άλλων υποχρεώσεων μας όπως η αναγνώριση της προϋπηρεσίας των δημοσίων υπαλλήλων που είχαν εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα. Η αξιοποίηση των δυνατοτήτων αυτών θα επανεκτιμάται ως προς την αποτελεσματικότητά τους.

Όσον αφορά, τώρα, ειδικότερες άμεσες παρεμβάσεις, το Υπουργείο ετοιμάζεται για τις ακόλουθες:

Εντός του τριμήνου και αφού μελετήσουμε προσεκτικά τα όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα σχετικά με τη συγχώνευση ή κατάργηση δημόσιων οργανισμών που εποπτεύονται από το κράτος θα λάβουμε τελικές αποφάσεις για το πώς θα γίνει η κατάργηση ή η συγχώνευση και ποιοι και πόσοι οργανισμοί καταργούνται.

Στο ίδιο διάστημα του τριμήνου, από κοινού με τον Υφυπουργό κ. Βολουδάκη, σχεδιάζουμε τις εξής παρεμβάσεις για τη διευκόλυνση του πολίτη και την ελάφρυνση της γραφειοκρατίας.

Με την αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας θα ενισχύσουμε και εκσυγχρονίσουμε τη λειτουργία των ΚΕΠ τα οποία μετεξελίσσονται σε Ενιαία Κέντρα Εξυπηρέτησης μια στάσης για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις.

Επιδίωξη μας είναι ακόμη να προχωρήσουμε άμεσα στο συνολικό επανασχεδιασμό και την απλούστευση των διοικητικών διαδικασιών με στόχο τη μείωση του διοικητικού βάρους των υπαλλήλων και της γραφειοκρατικής ενασχόλησής τους. Θα καταγραφούν και θα καταργηθούν οι νομοθετικές διατάξεις που προσθέτουν περιττά διοικητικά βάρη.

Απόλυτη προτεραιότητα μας είναι η καθιέρωση της υποχρεωτικής διακίνησης των εγγράφων με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

Η κατάργηση της υποχρεωτικής υποβολής επικυρωμένων αντιγράφων καθώς και των απαιτουμένων δικαιολογητικών με την καθιέρωση της αυτεπάγγελτης ηλεκτρονικής αναζήτησής τους από τις υπηρεσίες, εντάσσεται στους άμεσους στόχους. Αυτό θα περιορίσει τη γραφειοκρατία στις σχέσεις του πολίτη με τις υπηρεσίες.

Τέλος με την ολοκλήρωση της εθνικής ηλεκτρονικής πύλης μέσω της οποίας οι πολίτες και οι επιχειρήσεις θα υποβάλλουν αιτήματα και θα αναζητούν προσωπικά έγγραφα.

Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε όλοι. Η προσπάθεια μας αξίζει όταν έχει διάρκεια και συνέχεια. Δεν είναι μια φευγαλέα υπόθεση. Το πραγματικό ζητούμενο είναι η διαμόρφωση μιας νέας σχέσης κράτους και πολίτη και η διάπλαση μιας νέας διοικητικής κουλτούρας. Η διοικητική μεταρρύθμιση που δεν παράγει ανάλογη διοικητική συνείδηση στους διοικουμένους και στη διοίκηση δεν έχει μέλλον.

Άφησα εσκεμμένα, στο τέλος, για να δώσω την πρέπουσα έμφαση στον έμψυχο υλικό της Διοικητικής Μεταρρύθμισης: τους δημόσιους υπάλληλους. Δημόσιος λειτουργός σε όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας μου έχω ζήσει, ως υπηρέτης και εγώ της Πολιτείας μας, το δημόσια λειτούργημα και βέβαια τις συνθήκες εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων. Γι΄αυτό και δεν σκοπεύω να αρκεστώ στην αυτονόητη διαπίστωση: ότι η επιτυχία και αίσια έκβαση του μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος εξαρτάται από την συμμετοχή και απόδοση του προσωπικού που στελεχώνει τη Διοίκηση.

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει και οι Δημόσιοι υπάλληλοι να ενστερνιστούν, να οικειοποιηθούν το πνεύμα της ανανέωσης, της ανάγκης αλλαγής των διοικητικών πρακτικών και της νοοτροπίας, και να συνειδητοποιήσουν τη καθοριστική συμβολή τους στη λειτουργία μιας αποτελεσματικής, δίκαιης και έντιμης διοίκησης. Η αξιολόγηση των υπηρεσιών και του προσωπικού δεν τους απειλεί, δεν τους απαξιώνει. Αντίθετα τους αξιοποιεί σύμφωνα με τις ικανότητες και την απόδοσή τους. Η Μεταρρύθμιση αποσκοπεί να ενισχύσει την πρωτοβουλία τους, να απελευθερώσει την φαντασία τους και να κάνει την εργασία τους πιο δημιουργική και ενδιαφέρουσα.

Και βέβαια γνωρίζω, αφού την έχω υποστεί ανάλογα και ο ίδιος, ότι διοικητική αναδιάρθρωση δεν γίνεται σε συνθήκες βίαιης, δραστικής μείωσης των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων που τους οδηγεί στην εξαθλίωση και θίγει την αξιοπρέπειά τους. Και φυσικά γνωρίζω ότι δεν είναι δυνατόν να ενστερνιστεί κανείς ένα μεταρρυθμιστικό όραμα όταν τελεί διαρκώς υπό τη δαμόκλεια σπάθη των αθρόων απολύσεων. Το δυσμενές αυτό έχουμε να αντιπαλέψουμε με νύχια και με δόντια.
Θα διερωτηθεί ίσως κανείς τι πιστεύει ότι μπορεί να κάνει ο Μανιτάκης, ένας συνταγματολόγος, με το Υπουργείο που ανέλαβε; Προφανώς θα κάνω ότι έκανα όλα τα χρόνια της ζωής μου: θα υπερασπιστώ και στην πράξη τη δημοκρατική συνταγματική νομιμότητα και θα εξακολουθώ να αγωνίζομαι για να αλλάξει η κοινωνία και το κράτος στον τόπο μας και στην Ευρώπη. Μαζί με όλους όσοι αγωνίζονται χρόνια τώρα με συνέπεια, ήθος και σεμνότητα και με αίσθηση κοινωνικής ευθύνης να γίνει την κοινωνία μας πιο δίκαιη.

Ένα μικρό δείγμα μιας άλλης γραφής θέλω απλώς να δώσω, να υποδείξω ότι υπάρχει και μια άλλη δυνατότητα, ότι διαβλέπω μιαν αχτίδα φωτός να σχηματίζεται μέσα στο ζόφο, ότι μπορούμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε θετικά μέσα στη απελπισία μας και να σχεδιάζουμε ενωμένοι, με οδηγό ένα σύγχρονο όραμα την ανασυγκρότηση της Πολιτείας μας.

Ναι πιστεύω ότι υπάρχει μια άλλη Ελλάδα, κρυμμένη και απογοητευμένη, απελπισμένη τώρα, ικανή όμως και περήφανη, με τόλμη και φαντασία που αναζητά τον εαυτό της και την αυτοπεποίθησή της, απλώς περιμένει την ώρα της, για να ξαναρχίσει προς τα πάνω να τραβά".



Το τι έκανε ο Μανιτάκης και η τρικομματική κυβέρνηση των Αντώνη Σαμαρά - Ευάγγελου Βενιζέλου - Φώτη Κουβέλη, που κυβερνάει με μια σειρά Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου (προκειμένου να αποφύγει την ... πολυνομία) είναι γνωστό :

Στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΦΕΚ 237/5-12-2012), προβλέπονται απολύσεις ("διαθεσιμότητες"), κατά βούληση και από αναρμόδια πρόσωπα, με την δικαιολογία της κινητοποίησης των, υπό απόλυση, με την μορφή της διαθεσιμότητας, εργαζομένων!

Έτσι, όταν γίνεται, με νόμο, η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, τότε τίθεται στην άκρη οποιαδήποτε άλλη δικαιοδοσία, και παύει η βασική διοικητική αρχή ότι ο αυτός που υπογράφει την πρόσληψη (στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Δήμαρχος) είναι αυτός που έχει την αρμοδιότητα να προβεί στην αλλαγή της εργασιακής σχέσης (ουσιαστικά της απόλυσης, που βαπτίζεται διαθεσιμότητα). Με τον τρόπο αυτό, βέβαια, παρακάμπτεται, κάθε αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων και των ΟΤΑ και καταργούνται, πραξικοπηματικά, οι σχετικές προβλέψεις του Συντάγματος!

Και αφού δεν έλαβε τις διαπιστωτικές πράξεις που ήθελε, ο Αντώνης Μανιτάκης ξεπρνάει το εμπόδιο αυτό, θεσμοθετώντας ότι, εφόσον οι αρμόδιοι φορείς δεν έχουν απολύσει τους υπαλλήλους τους, όπως τους ζήτησαν, μπορεί να τους απολύσει το Υπουργείο - δηλαδή ο ίδιος - μέσω του ηλεκτρονικού μητρώου της απογραφής, χωρίς να καθίσταται αναγκαία η έκδοση σχετικής πράξης από το αρμόδιο όργανο!
Ιδού, τι θεσμοθέτησε με την συγκεκριμένη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, ο αριστερός (ο παλαιός αριστεριστής) υπουργός Αντώνης Μανιτάκης, ο "έγκριτος" συνταγματολόγος μας :

"Μετά το πέμπτο εδάφιο της περίπτωσης β’ της παραγράφου 1 του άρθρου δεύτερου του ν. 3845/2010 (Α΄65), όπως ισχύει, προστίθενται τα ακόλουθα εδάφια:


«Η διαρκής επικαιροποίηση και συμπλήρωση των στοιχείων των υπαλλήλων, οι οποίοι περιλαμβάνονται στο Μητρώο Ανθρώπινου Δυναμικού, προκειμένου για μεταβολές της υπηρεσιακής τους κατάστασης που επέρχονται αυτοδικαίως από τυπικό νόμο, γίνεται από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, εφόσον δεν πραγματοποιηθεί από το αρμόδιο όργανο και εντός της προθεσμίας που προβλέπεται από το νόμο. Για την επέλευση των πάσης φύσεως συνεπειών της ανωτέρω υπηρεσιακής μεταβολής δεν είναι αναγκαία η έκδοση σχετικής πράξης.»".


Αυτό, λοιπόν, το γραφικό "μανιτάκι με τα σπίρτα" (αυτό το παρατσούκλι του είχε βγει τότε, στην δεκαετία του 1980), εκείνης της εποχής, το οποίο έζησε στην σκιά όλων όσων πέρασαν από το αντικείμενο του, ως καθηγητές - από τον αείμνηστο Δημήτρη Τσάτσο, μέχρι τον Ευάγγελο Βενιζέλο - κατέληξε να γίνει υπουργός του Αντώνη Σαμαρά (και αυτό δεν θα ήταν, από μόνο του καθόλου κακό, αν δεν συνέβαινε υπό τις παρούσες συνθήκες), χάρη στο κολλητιλίκι του με τον κ. Φώτη, κάτι το οποίο είπε, εμμέσως και δημοσίως και από του βήματος της Βουλής! Βέβαια, θεσμικά, βάσει του Συντάγματος (το οποίο ο κ. Μανιτάκης έγραψε, για πολλοστή φορά, στα παλαιότερα των υποδημάτων του) τους υπουργούς, τους ορίζει ο πρωθυπουργός, την εμπιστοσύνη του οποίου λαμβάνουν, μέχρις ότου λάβουν και την έμψηφο εμπιστοσύνη της Βουλής (και όχι απλώς την ψήφο του κ. Κουβέλη και της Κ.Ο. της ΔΗΜΑΡ), αλλά τέτοιου είδους ευαισθησίες δεν υφίστανται στο πρόσωπο του παλαιού καθηγητού (προφανώς, αυτού του είδους η συμπεριφορά είναι κατάλοιπο του παλαιού αριστερισμού του και ακριβώς επειδή θυμίζει κάτι από τον κ. Αντώνη Λιάκο, ουδόλως εκπλήσσει αυτούς που θυμούνται τον κ. Μανιτάκη, από τα παλαιά χρόνια).

Όσον αφορά τα λεχθέντα στην Βουλή, από τον κ. Μανιτάκη, πρέπει να επισημάνω ότι τα περισσότερα από αυτά, που έλεγε ότι θα κάνει - σε ένα αντικείμενο, με το οποίο είναι άσχετος, αλλοίμονο, άλλωστε, εάν αφήσουμε την αναμόρφωση του ελληνικού δημοσίου, σε ατάλαντους (ή και σε ταλαντούχους) συνταξιούχους (ή και ενεργούς) συνταγματολογούντες, ή συνταγματολόγους, αφού είναι δεδομένο, εκ πείρας και λόγω της ασχετοσύνης τους, με την ενεργό ζωή του τόπου και του ελληνικού δημοσίου, ότι θα τα κάνουν μαντάρα, όπως, άλλωστε, έχουν πράξει -, θα οδηγούσαν την Ελλάδα (εάν εφαρμοστoύν), εκτός ευρωζώνης, αφού τα πλείστα, εξ αυτών, δεν είναι καν ανεκτά, από τους δανειστές της χώρας, τα συμφέροντα των οποίων ήλθε να υπηρετήσει αυτή η κυβέρνηση (έστω και αν κάποια από τα μέλη της, ίσως, να μην το έχουν καταλάβει - και ένα τέτοιο "ευεργέτημα", άλλωστε μπορώ να δώσω στον κ. Μανιτάκη, για όσα λέει, αφού ο άνθρωπος αυτός, λέει τόσα, όσα μπορεί να κατανοήσει. Αλλωστε, ιδιαίτερες πνευματικές ικανότητες ουδέποτε είχε και ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να έχουμε πολλές απαιτήσεις από αυτόν).

Και όπως φαίνεται, όσα μέλη της νέας κυβέρνησης αντιλαμβάνονται τον ρόλο, τον οποίον καλούνται να υλοποιήσουν, εγκαταλείπουν το σκάφος, ήδη από τώρα (νωρίς - νωρίς), αμέσως, μετά την παροχή της ψήφου εμπιστοσύνης, όπως συνέβη με τον κ. Νικολόπουλο, ο οποίος άφησε γεια στην κυβέρνηση αυτή, μόλις η τρόϊκα, δια ζώσης, του εξήγησε ποιός είναι ο ρόλος, τον οποίον απαιτούν να παίξει οι δανειστές. (Περιττό να πω ότι παραίτηση μέλους κυβέρνησης, αμέσως μετά την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης είναι ένα πρωτόγνωρο γεγονός στα ελληνικά πολιτικά χρονικά). 

Αυτή η κυβέρνηση θα οδηγούσε την χώρα, εκτός ευρωζώνης, αν έκανε αυτά που έλεγε ότι θα κάνει ο κ. Μανιτάκης και αυτά που έλεγαν οι λοιποί υπουργοί.

Όπως, επίσης, θα οδηγήσει την χώρα, εκτός ευρωζώνης, τώρα που εφαρμόζει το νέο Μνημόνιο και δεν πραγματοποιεί, όσα έλεγε ότι θα πραγματοποιήσει.

(Εκτός, εάν τα παρατήσει και σηκωθεί και φύγει. Κάτι που δεν φαίνεται διατεθειμένη να πράξει)...





Το κείμενο αυτό στηρίχθηκε σε παλαιότερα σχόλιά μου σε δύο άρθρα, εκ των οποίων το ένα δημοσιεύτηκε στο μπλογκ "Μη μαδάς την μαργαρίτα" και είναι οι προγραμματικές δηλώσεις του Αντώνη Μανιτάκη (δείτε το σχόλιό μου της 10/7/2012 http://mhmadas.blogspot.com/2012/07/blog-post_09.html?showComment=1341898360097#c288665672553939932 ) και το δεύτερο στην "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", γράτηκε από τον κ. Χαρίδημο Τσούκα, με τίτλο : "Η αερολογία της διοικητικής μεταρρύθμισης" (δείτε το σχόλιό μου της 20/8/2012 http://htsoukas.blogspot.com/2012/08/blog-post.html?showComment=1345452129437#c4517361827265518881 ).

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

27/11/2012 - 11-13/12/2012 : Τα αδιέξοδα της Απόφασης των ηγετών της ευρωζώνης, η νέα ελληνική χρεωκοπία, η παταγώδης αποτυχία της "επαναγοράς" των ομολόγων, η μη διατηρησιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους και η καταβύθιση της ελληνικής οικονομίας.


Διατεταγμένη επαναγορά δεύτερης χρεωκοπίας της Ελλάδας, κάτω από τις γερμανικές διαταγές και με κατάρρευση των τραπεζικών μετοχών, πραγματοποίησαν, με πλήρη αποτυχία, οι Στουρνοσαμαράδες...


Ότι η εντόπια πολιτικοοικονομική ελίτ είναι για τα μπάζα, είναι κάτι που το έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό. Είναι άλλωστε διακηρυγμένο και από τους δανειστές της χώρας και γίνεται ολοένα και περισσότερο κατανοητό από τον πληθυσμό του τόπου μας.

Ας δούμε τα τωρινά "κατορθώματά" τους, με την "επαναγορά ομολόγων" (έτσι αποκάλεσαν την νέα, την δεύτερη, εντός του 2012, επίσημη χρεωκοπία της χώρας) και τον νέο δανεισμό της καταχρεωμένης χώρας, ο οποίος θα επιτείνει τα αδιέξοδα και θα οδηγήσει σε μια νέα καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού και στην περαιτέρω πτώση του ΑΕΠ της οικονομίας της χώρας και των λοιπών μακροοικονομικών της μεγεθών (πλην της ανεργίας, η οποία, βεβαίως, θα εκτιναχθεί, σε επίπεδα που θα είναι πρωτόγνωρα και θα εκπλήξουν ακόμα και όσους είναι απαισιόδοξοι).

Η επαναγορά ομολόγων τελείωσε με ουσιαστική αποτυχία υλοποίησης των στόχων που είχαν θέσει όσοι την σχεδίασαν. Πρόκειται για μια νέα χρεωκοπία, γερμανικής εμπνεύσεως, την οποία θέλησαν να συγκαλύψουν, μέσα από την υποτιθέμενη "εθελοντική" συμμετοχή των ελληνικών τραπεζών και των ξένων ομολογιούχων, χωρίς, φυσικά, να τα καταφέρουν, αφού οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης δεν έκαναν τα στραβά μάτια (πώς θα μπορούσαν, άλλωστε!) και κήρυξαν την ελληνική οικονομία σε κατάσταση χρεωκοπίας, την γνωστή selective default. Αλλά, πέρα από αυτό,  η νέα αυτή χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου υπήρξε και αποτυχημένη ως προς τους στόχους της.

Το σχέδιο, που είχαν ετοιμάσει, προέβλεπε την επαναγορά ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, αξίας 40 δισ. € και την διάθεση, από το ελληνικό δημόσιο 10 δισ. € προκειμένου να αγορασθούν τα ομόλογα αυτά.

Φυσικά, οι υπολογισμοί είχαν σαν βάση στήριξης την συμμετοχή των ελληνικών τραπεζών, με τιμές αγοράς αυτές της 23/11/2012, αλλά και όποιων ξέμπαρκων μκροομολογιούχων είχαν ανάγκη από ρευστό, όπως και κάποιων hedge funds, που στο προηγούμενο διάστημα είχαν αγοράσει σε εξευτελιστικές τιμές (κάτω του 20% της ονομαστικής τους αξίας, η οποία, όπως θυμόμαστε, είχε ήδη περικοπεί κατά 50%, με το PSI της 9/3/2012) ελληνικά κρατικά ομόλογα, περιμένοντας την επαναγορά και την πώληση των ομολόγων αυτών σε τιμές άκρως συμφέρουσες.

Τελικά, ο σχεδιασμός αυτός εστέφη από πλήρη αποτυχία. Για τον λόγο αυτόν, αφού έληξε η αρχική προσφορά και αφού είδαν τα χάλια τους, ξανάνοιξαν τις προσφορές και έδωσαν παράταση, υποχρεώνοντας τις ελληνικές τράπεζες (σε "εθελοντική" πάντα βάση και επικαλούμενοι το "πατριωτικό" καθήκον των τραπεζιτών, κάποιος από τους οποίους δήλωσε, ανωνύμως, στην "Wall Street Journal", αναφερόμενος στην κυβέρνηση των στουρνοσαμαράδων ότι "τα έκαναν σκατά τον Μάρτιο και τα ξανανακάνουν σκατά και τώρα")  να συμμετάσχουν κατά 100% στην επαναγορά. Τα αποτελέσματα και μετά την παράταση της επαναγοράς των ομολόγων, υπήρξαν απογοητευτικά, καταδεικνύοντας την αποτυχία του προγράμματος της νέας χρεωκοπίας του ελληνικού δημοσίου.

Με 11,1 δισ. € αγοράστηκαν ελληνικά κρατικά ομόλογα αξίας 31,8 δις ευρώ. Δηλαδή έδωσαν περισσότερα χρήματα (δανεικά, αφού θα συμψηφισθούν με μέρος της δόσης που θα πάρουν και αφού δανείστηκαν, με βραχυπρόθεσμο δανεισμό, από τις ελληνικές τράπεζες για να πληρώσουν τις τρέχουσες υποχρεώσεις του κράτους), από όσα είχαν προϋπολογίσει και αγόρασαν πολύ λιγότερα από όσα είχαν προβλέψει.

Μετά από αυτήν την παταγώδη αποτυχία, αυτό που σκέπτονται, τώρα, είναι να πραγματοποιήσουν αργότερα μια νέα επαναγορά!!!

Για τις ελληνικές τράπεζες, στις οποίες επιβλήθηκε, από την κυβέρνηση των στουρνοσαμαράδων, την Ε.Κ.Τ. και την γερμανική ελίτ να συμμετάσχουν τελικά, κατά 100%, στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων (ενώ η αρχική συμμετοχή τους θα έφθανε, σύμφωνα με τους υπολογισμούς σε ποσοστό 67%.), αλλάζουν όλα στον σχεδιασμό επανακεφαλαιοποίησής τους και στην διαδικασία των συγχωνεύσεων των μεγάλων εμπορικών τραπεζών. Και φυσικά, το πιο πιθανό είναι η ανοικτή κρατικοποίησή τους, αν και αυτή μπορεί να λάβει - και πιθανόν να λάβει - διάφορες μορφές και να πραγματοποιηθεί σε διάφορες παραλλαγές.

Φυσικά οι συγχωνεύσεις θα γίνουν, υπό την άμεση και πλήρη καθοδήγηση των δανειστών, οι οποίοι θα τοποθετήσουν επίτροπους που θα αποφασίζουν, για τα πάντα (και αυτό είναι που έχει πανικοβάλει την εντόπια οικονομική ελίτ, είτε αυτή είναι παρασιτική, είτε όχι) αλλά από αυτές θα δημιουργηθούν λιγότερες τράπεζες, οι οποίες θα είναι φυσικά μεγαλύτερες σε μέγεθος, γεγονός που θα δημιουργήσει τριβές και θα απαιτήσει πολύ περισσότερα δανεικά κεφάλαια από τους δανειστές. Αυτή την διαδικασία, που με κάθε τρόπο, προσπάθησαν όλον αυτόν τον καιρό να την αποφύγουν, την είχα προβλέψει και είχα μιλήσει από παλιά. Τώρα έφθασε η ώρα της υλοποίησής της. Με στρεβλό και εντελώς εξαμβλωματικό τρόπο, αλλά έφθασε.

Φυσικά, οι ζημιές των ελληνικών τραπεζών είναι τεράστιες, ήδη από το κούρεμα του Μαρτίου του 2012, με το τραγελαφικό PSI. Μέχρι τώρα, χρησιμοποιούσαν τα ομόλογα αυτά ως χρηματοπιστωτικά εργαλεία για να έχουν ρευστότητα, μέσω του ELA, από την Ε.Κ.Τ., στο 70% της ονομαστικής τους αξίας. Με την επαναγορά ομολόγων του ελληνικού κράτους, στην οποία υποχρεώθηκαν να συμμετάσχουν, έχασαν 15 δισ. €, τα οποία τους εξασφάλιζαν μια ρευστότητα έως 10,5 δισ. €. Η επαναγορά θα τους στερήσει από ζεστό χρήμα και στην θέση των ελληνικών κρατικών ομολόγων θα τους φέρει ομόλογα του EFSF, με ονομαστική αξία 5,25 δισ. € τα οποία, όταν θα τα χρησιμοποιήσουν, σαν χρηματοπιστωτικά εργαλεία, για παροχή ρευστότητας από την Ε.Κ.Τ. θα αντιπροσωπεύσουν ρευστότητα της τάξης των 3,6 δισ. €. Δηλαδή, θα έχουμε μείωση ρευστότητας της τάξης των 6,9 δισ. €. Μιλάμε, δηλαδή για αναδιάρθωση της ονομαστικής αξίας αλλά και μείωση της ρευστότητας κατά 65%!

Μάλιστα, η απόφαση για την ανακεφαλαιοποίηση προβλέπει κίνητρα ώστε το 10% των κεφαλαίων που χρειάζονται να τα τοποθετήσουν ιδιώτες, προκειμένου να διατηρησουν τον έλεγχο των, υπό ανακεφαλαιοποίηση, τραπεζών!!!

Αστεία πράγματα...

Φυσικά, οι ιδιώτες δεν θα αγοράσουν τις μετοχές, που θα εκδώσουν οι τράπεζες και φυσικά, το κράτος θα δανειστεί, για να κάνει την ανακεφαλαιοποίηση. Ο μόνος λόγος για να συμμετάσχουν οι επενδυτές είναι να πιστέψουν ότι οι τράπεζες έχουν ήδη εξασφαλίσει τα απαραίτητα κεφάλαια κεφάλαια και ότι το δημόσιο χρέος είναι διατηρήσιμο. Τίποτε, από αυτά, δεν ισχύει...

Αν θυμηθούμε, μάλιστα,  τον, εντελώς, εξωπραγματικό  υπολογισμό του προγράμματος επαναγοράς ομολόγων, που αφορά την υπολογιζόμενη μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, για την οποίο έγινε αυτή η δεύτερη, εντός του 2012, χρεωκοπία του ελληνικού κράτους, θα δούμε ότι αυτός ο υπολογισμός (αγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων αξίας 40 δισ. €, με διάθεση 10 δισ. €) αυτός στηριζόταν στην προϋπόθεση της μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 11% του ΑΕΠ. Η τελική αποτίμηση, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Το ελληνικό δημόσιο χρέος, μειώνεται, με αυτήν την επαναγορά, όχι, κατά 30 δισ. €, αλλά, κατά 20 δισ. €. (Από 366 δισ. €, που εκτιμάται ότι είναι, ήδη, το ελληνικό δημόσιο χρέος και η οποία εκτίμηση είναι ... αισιόδοξη, θα μειωθεί, μόνον, από την επαναγορά, στα 340 δισ. €), αντί δηλαδή κατά 11% του ΑΕΠ, η μείωση φθάνει στο 9,5% του ΑΕΠ.

Με δεδομένο τον βλακώδη και εξωπραγματικό υπολογισμό των δανειστών, που ξεπερνάει τα όρια του μύθου, ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος πρέπει, το 2022, να φθάσει στο 124% του ΑΕΠ, για να καταστεί διατηρήσιμο (που και σε αυτά τα επίπεδα, δεν θα είναι, σε καμμία περίπτωση, διατηρήσιμο) πρέπει να πω ότι αυτό το πρόγραμμα, που αφορά την επαναφορά της Ελλάδας στις αγορές, πηγαίνει, κατά διαβόλου.

Ας το δούμε, λίγο περισσότερο αναλυτικά :

Από τις άλλες πηγές μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους (πέραν αυτής της επαναγοράς ομολόγων), που προβλέπει η Απόφαση των ευρωζωνιτών της 27/11/2012 δεν πρόκειται να υπάρξει κάποια πραγματική και άξια λόγου ελάφρυνση.

Κατ' αρχήν, η επιμήκυνση των πληρωμών των χρεών και των τόκων του Μνημονίου του Φεβρουαρίου 2012, μπορεί σε βραχυπρόθεσμη βάση να μειώνουν τις πληρωμές του ελληνικού δημοσίου βραχυπρόθεσμα, αλλά σε μακροπρόθεσμη βάση και μάλιστα, ύστερα, από το 2022, το αυξάνει κατακόρυφα και σε ιλιγγιώδη επίπεδα. Από εδώ δηλαδή, δεν υπάρχει κάποια πραγματική ελάφρυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους, πέραν από μια βραχυπρόθεσμη και μεσοπρόθεσμη ταμειακή διευκόλυνση.

Από την απόδοση στο ελληνικό κράτος των κερδών, που έχει η Ε.Κ.Τ., από τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που έχει στην κατοχή της, η μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους θα φθάσει, κατά το επόμενο χρονικό διάστημα, στα 7 δισ. €.

Όσον αφορά την μείωση των επιτοκίων του προηγούμενου δανεισμού της Ελλάδας από τις χώρες της ευρωζώνης, στην διάρκεια του πρώτου Μνημονίου, αυτή θα φθάσει στα 2 δισ. €, δηλαδή, γύρω στο 1%, έως το 3% του ΑΕΠ της χώρας. Και όλα αυτά θα συμβούν, υπό κωμικοτραγικές συνθήκες, διότι αυτή η μείωση των επιτοκίων των δανείων του πρώτου Μνημονίου δεν είναι δεδομένη, αλλά εξαρτάται από τις βουλήσεις των δανειστών και συναρτώνται με συγκεκριμένες δράσεις της ελληνικής κυβέρνησης, δηλαδή με νέα, κάθε φορά, μέτρα. Αυτές οι κωμικοτραγικές συνθήκες αφορούν και τις δανείστριες χώρες της ευρωζώνης, αφού η μεν Γερμανία, θα αποκομίσει κέρδη, παρά την μείωση των επιτκίων, των ποσών που δάνεισε στο ελληνικό κράτος, αφού δανείζεται η ίδια με χαμηλά θετικά, ή και με αρνητικά επιτόκια, ενώ άλλες χώρες, σαν την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Ιταλία, που δανείζονται, με ακριβά επιτόκια, θα υποστούν ζημιές και θα πρέπει να πληρώσουν οι ίδιες τις απώλειες, γεγονός που καθιστά αβέβαιη την υλοποίηση αυτών των προβλέψεων της Απόφασης των ευρωζωνιτών, όταν έλθει η ώρα της υλοποίησης της Απόφασης, ως προς την μείωση των επιτοκίων του παλαιού ελληνικού δανεισμού. Αλλά πέραν τούτου, ακόμη και αν "όλα πάνε καλά" και αν τα επιτόκια δανεισμού της χώρας μειωθούν, όπως το προβλέπει η Απόφαση της 27/11/2012, τα κέρδη του ελληνικού κράτους, ως προς την μείωση του χρέους του, θα είναι μικρά, όπως, ήδη περιέγραψα. Μόλις 2 δισ. €

Με δεδομένη την πτωχή (σταγόνα στον ωκεανό) αποτίμηση της προβλεπόμενης μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους από την επιστροφή των κερδών της Ε.Κ.Τ. από τα ελληνικά ομόλογα και από την μείωση των επιτοκίων των δανείων του Πρώτου Μνημονίου, η οποία, συνολικά, αθροίζεται, περίπου, στα 9 δισ. € (σε ένα χρέος 366 δισ. €), το πραγματικό βάρος της μείωσης του χρέους αυτού έπεφτε στο πρόγραμμα της επαναγοράς των ελληνικών κρατικών ομολόγων, από το ελληνικό δημόσιο, με δανεικό χρήμα. Περίμεναν, επισήμως, την επαναγορά υποτιμημένων ομολόγων, αξίας 40 δισ. € και άνω, με την διάθεση 10 δισ. €. Δηλαδή περίμεναν να καθαρή επαναγορά περισσότερων από 30 δισ. €. Στην καλύτερη περίπτωση, περίμεναν να επιτύχουν καθαρή επαναγορά, ακόμη και 40 δισ. € Αυτός ήταν και ο πραγματικός τους στόχος, για τον οποίον δούλεψαν, εμφανίζοντας τα 30 δισ. €, ως επίσημο στόχο της καθαρής επαναγοράς.

Και απέτυχαν πλήρως, με σημαντικές επιπτώσεις στο δημόσιο χρέος της χώρας, το οποίο θα παραμείνει μη διαχειρίσιμο, σε όλα τα σενάρια, που έχουν επεξεργασθεί η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.

Αλλά και το τέταρτο σημείο στο οποίο στηρίζονται, για την μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, είναι εξωπραγματικό, αγγίζοντας και ξεπερνώντας τα όρια του γελοίου. Το σημείο αυτό συνίσταται στο ότι το ΑΕΠ της χώρας, μέχρι το 2020, θα αυξηθεί κατά 45 δισ. €, ή και 50 δισ. € όσα, δηλαδή,  έχασε από το 2009 (το 2013 υπολογίζεται ότι το ελληνικό ΑΕΠ θα πέσει στα 178 δισ. € και το 2020 θα φθάσει στα 230 δισ. €). Φυσικά, όπως είπα, αυτή η παραδοχή, μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει, αφού στην καλύτερη περίπτωση, μετά το 2014, στο μόνο που μπορού να ελπίζουν, με το παρόν μακροοικονομικό σενάριο διαχείρισης της ελληνικής οικονομίας και αποπληρωμής του δημόσιου χρέους της χώρας (μέσω της δημιουργίας πρωτογενών πλεονασμάτων στους κρατικούς προϋπολογισμούς, της τάξης του 4% του ΑΕΠ), είναι ότι η ελληνική οικονομία θα παραμείνει στάσιμη, στα επίπεδα που θα κατρακυλίσει το 2014.

Με αυτά τα δεδομένα, η αποτυχημένη νέα χρεωκοπία της χώρας και η αποτυχία των δανειστών να σβήσουν χρέος 30 δισ. €, μέσω της επαναγοράς του, αλλάζει, άρδην, τα δεδομένα και απειλεί με την σύντομη εμφάνιση της αποτυχίας του προγράμματος να καταστεί διατηρήσιμο το χρέος του ελληνικού δημοσίου και τον πλήρη εκτροχιασμό του.

Αυτό που, εν τέλει, έγινε δεν ήταν τίποτε περισσότερο από έναν θνησιγενή συμβιβασμό, για την χορήγηση και αυτής της δόσης του δανείου, ο οποίος θα κρατήσει το ελληνικό δημόσιο χρέος, σε επίπεδα μη διατηρήσιμα και απολύτως ασφυκτικά, για την ελληνική οικονομία και κοινωνία, οι οποίες θα πνιγούν από τις καταστροφικές ρυθμίσεις του αναθεωρημένου δεύτερου Μνημονίου.

Αυτή την δόση, ακριβώς, γι' αυτούς τους λόγους, θα έπρεπε η χώρα να αρνηθεί να λάβει και να καταφύγει στην άσκηση του κρατικού δικαιώματος για εκτύπωση χρήματος (seigniorage), αφού προηγουμένως η κυβέρνηση κήρυσσε την χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, για να καλύψει νομικά την ενέργειά της αυτή, προκειμένου να σταθεί δυνατό να καλύψει τις άμεσες ανάγκες της, σε ευρώ και για να μπορέσει να διαπραγματευθεί με τους δανειστές της ευρωζώνης από θέσης ισχύος και με ένα διαπραγματευτικό όπλο, απέναντι στο οποίο οι δανειστές θα ευρίσκοντο σε, περίπου, πλήρη αδυναμία αντίδρασης. Μια κίνηση, η οποία θα έθετε (και θα θέσει, εάν και όταν πραγματοποιηθεί) τις διαπραγματεύσεις πάνω σε μια ριζικά διαφορετική βάση.

Αλλά, για να γίνει μια τέτοια κίνηση από την ελληνική πλευρά, απαιτούνται κότσια, τα οποία δεν διαθέτει, η κυβέρνηση των στουρνοσαμαράδων και το τσίρκο των κυβερνητικών εταίρων του, υπό αυτοδιάλυση, ΠΑΣΟΚ του μπουχέσα Ευάγγελου Βενιζέλου και της καταρρέουσας ΔΗΜΑΡ του ευρωσταλινικού Φώτη Κουβέλη.

Έτσι, η ελληνική οικονομία και κοινωνία θα παραμείνει εγκλωβισμένη σε μια μακρά υπαναπτυξιακή πορεία, στην οποία την έχει καταδικάσει η πολιτική των γερμανικών ελίτ, με βάση την οποία έγινε όλος ο σχεδιασμός, για τον οποίο έκανα λόγο και ο οποίος στην παρούσα φάση στηρίζεται σε μια προσομοίωση κρατικής πτώχευσης, εντός ευρωζώνης, όσον αφορά το ελληνικό δημόσιο. Με τον σχεδιασμό αυτόν, ο ιδιωτικός τομέας - και φυσικά, κυρίως, ο εντόπιος ιδιωτικός τομέας - είναι εκείνος που θα επωμισθεί το κύριο βάρος του κόστους της συντεταγμένης προσομοιοτικής πτώχευσης του ελληνικού δημοσίου, με νόμισμα το ευρώ και εντός ευρωζώνης. Η οικονομία της χώρας στο σύνολό της θα καταβάλλει το κόστος της προσομοιοτικής πτώχευσης, με συντεταγμένο τρόπο και με κάθε πρόσφορο μέσο, είτε αυτό αφορά μειώσεις μισθών και των λειτουργικών δαπανών του κράτους, είτε αφορά την επιβολή εξοντωτικής φορολογίας για τους ιδιώτες επιχειρηματίες και όλους όσους ασκούν πάσης φύσεως δραστηριότητα, είτε με κατάσχεση δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, είτε με δραστική αναδιάρθρωση της αξίας των ομολόγων κλπ. Και αφού (και εάν και όταν) κλείσει ο κύκλος της εσωτερικής απίσχνασης και συρρίκνωσης της προσομοιοτικής πτώχευσης του ελληνικού κράτους και της οικονομίας, που το στηρίζει και στηρίζεται σε αυτό και εφ' όσον καθίσταται αναγκαίο, τότε θα εξετασθεί η συμμετοχή των εξωτερικών δανειστών (και κυρίως των λεγόμενων δανειστών του official sector, ήτοι των δημόσιων δανειστών) να υποστούν πραγματικές ζημιές.

Η χώρα μας, λοιπόν, θα λάβει 34,4 δισ. €, τώρα την ερχόμενη Δευτέρα (17/12/2012) και συνολικά γύρω στα 52,5 δισ. €, από τα 43,7 δισ. € που είχαν προϋπολογισθεί. (Το επί πλέον ποσόν προέκυψε από την αποτυχία της επαναγοράς των ομολόγων).

Τα 23,8 δισ. € θα πάνε για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Τα 3,4 δισ. €, για την έκδοση των εντόκων γραμματίων, που έκδωσε το ελληνικό δημόσιο, για να καλύψει το ομόλογο που έληξε χθες (14/12/2012) και ήταν στα χέρια της Ε.Κ.Τ.

Επίσης, 1,9 δισ. €, θα πάνε για την αποπληρωμή υποχρεώσεων του κράτους προς ιδιώτες (ποσόν, πολύ λιγότερο από τα 3,5 δισ. €, που έλεγαν ότι θα διαθέσουν για την εξόφληση των οφειλών του δημοσίου).

Ένα ποσόν της τάξης των 0,25 δισ. €, θα δοθεί για την αποπληρωμή ενός ομολόγου, που δεν συμμετείχε στο PSI του Μαρτίου του 2012.

Το ποσόν των 5,3 δισ. €, θα δοθεί για την χρηματοδότηση του πρωτογενούς ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού, το οποίο ξέφυγε, κατά πολύ, από τις αρχικές προβλέψεις για μηδενισμό του και από τις μεταγενέστερες, που το προέβλεπαν, ανάμεσα  στο 1 δισ. € και στα 2 δισ. €.

Αυτές είναι οι άμεσες τωρινές ανάγκες, που θα καλυφθούν από την δόση.

Και ακριβώς, επειδή ο σχεδιασμός απέτυχε, για τον λόγο αυτόν ο σχεδιασμός θα επαναδιατυπωθεί, με νέα μέτρα, όπως, ήδη, εξήγγειλε, ο Jean-Claude Juncker, αμέσως, μετά το ΟΚ του Eurogroup της 13/12/2012, ο οποίος, για να καθησυχάσει το Δ.Ν.Τ., το οποίο τον Ιανουάριο του 2013, θα συνεδριάσει, για να λάβει την δική του απόφαση για την συμμετοχή του στο πρόγραμμα δανειοδότησης της Ελλάδας, είπε ότι θα παρθούν όλα τα παραπέρα απαραίτητα μέτρα, για να καταστεί το ελληνικό δημόσιο χρέος διατηρήσιμο (σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό που προβλέπει δημόσιο χρέος για την Ελλάδα το 2020 στα επίπεδα του 124% του ΑΕΠ και το οποίο, όπως, πολλές φορές, έχω γράψει, είναι εξόχως εξωπραγματικό, έως μυθικό και δεν είναι καθόλου διατηρήσιμο, ακόμη και αν υλοποιηθεί, αφού, ακόμα και με τα κριτήρια του Μάαστριχτ είναι υπερδιπλάσιο από το 60% του ΑΕΠ της χώρας.

Αυτή η ισορροπία, ακόμη και εάν πραγματοποιηθεί, θα κρατήσει την χώρα, εκτός αγορών. Ο λόγος του δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ είναι άκρως σημαντικός, για την διατηρησιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους (και κάθε δημόσιου χρέους χώρας που δεν ελέγχει το νόμισμά της, ή δεν ελέγχει την νομισματική σύνθεση του δημόσιου χρέους της) και έχει ουσιώδη σημασία για την πιστοληπτική της ικανότητα στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Στην περίπτωση δηλαδή που θα στραφεί σε αυτές για να αναχρηματοδοτήσει αυτό το χρέος.

Όσο, λοιπόν, οι ευρωζωνίτες (και κυρίως η γερμανική ελίτ) δεν αποφασίζουν την ταφή της νεκρής και σε προχωρημένη αποσύνθεση ευρωζώνης και για όσο αρνούνται να εγγυηθούν τα χρέη των χωρών που συναποτελούν αυτό το έκτρωμα και να μετασχηματίσουν την νεκρή ευρωζώνη σε μια ομοσπονδία, η χώρα θα μένει, εκτός αγορών και σε κατάσταση διαρκούς υπανάπτυξης, η οποία θα την οδηγήσει σε καταστάσεις που βιώνουν οι λαοί της υποσαχάριας Αφρικής.

Όπως απέδειξε η εμπειρία των τελευταίων τριών ετών οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές και στην Ελλάδα και σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες (και στην Ελλάδα, λόγω της ιδιόμορφης οικονομίας της, που στηρίζεται κυρίως στην εσωτερική αγορά) λειτουργούν με πολυ μεγάλες ταχύτητες, σε περιόδους κρίσης, από ό,τι σε περιόδους ομαλότητας. Το έχω περιγράψει αυτό σε πλαιότερα κείμενά μου, όταν κατεδείκνυα ότι την στιγμή, που η τρόϊκα υπολόγιζε ότι οι πολλαπλασιαστές της ύφεσης στην ελληνική οικονομία θα ήσαν κάτω από την μονάδα, στην πραγματικότητα αυτοί, μέσα στο 2011 - 2012 έφθασαν και ξεπέρασαν το 2! Έτσι, οι πολιτικές της ύφεσης, που ακολουθεί η Ε.Κ.Τ. και οι ευρωπαϊκές ελίτ, δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να επιδεινώνουν τον λόγο δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ, κάτι που, ήδη, έκαναν, σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης.

Έτσι, στις 31/12/2011 το συνολικό ποσόν του δημόσιου χρέους των χωρών της ευρωζώνης, ξεπέρασε τα 8,2 τρισ. €, φθάνοντας το 87,3% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Πρώτη η Ελλάδα με δημόσιο χρέος στο ύψος του 170,6% του ΑΕΠ, μετά η Ιταλία, με δημόσιο χρέος στο 120,7% του ΑΕΠ και τρίτη η Πορτογαλία, με δημόσιο χρέος στο 108,1% του ΑΕΠ. Αλλά και η Γαλλία δεν πάει πολύ πίσω, αφού το δημόσιο χρέος της φθάνει στο 86% του ΑΕΠ και από κοντά και η Γερμανία, με δημόσιο χρέος στο 80,5% του ΑΕΠ. Το δημόσιο χρέος μάλιστα μεγεθύνεται σε Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, εξ αιτίας των μέτρων λιτότητας και ειδικά στην Ελλάδα έχει ξεπεράσει, κατά το 2012, το 176% του ΑΕΠ.

Αλλά η εμπειρική κατάρριψη των πολιτικών της λιτότητας, δεν επαρκεί, για να ξεπεραστούν και να αντικατασταθούν από αναπτυξιακές πολιτικές. Αυτό έχει να κάνει, με την ίδια την λειτουργεία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά, πολύ περισσότερο και πολύ πιο συγκεκριμένα, με την λειτουργία της Ε.Κ.Τ., ως ανεξάρτητης τράπεζας, που ασκεί νομισματική πολιτική και με την λειτουργία του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο παρακρατεί ένα μεγάλο μέρος από τα χρηματικά κεφάλαια, που θέτουν σε κυκλοφορία η Ε.Κ.Τ. και οι κυβερνήσεις, αφού τα χρήματα αυτά επανακατατίθενται στην Ε.Κ.Τ. και δεν εισέρχονται στην νομισματική κυκλοφορία, για να τονώσουν την ζήτηση και μέσω αυτής, την παραγωγή. Και με τις πολυεθνικές επιχειρήσεις συμβαίνει το ίδιο, αφού αυτές κατακρατούν μεγάλο μέρος από την ρευστότητα, που διαθέτουν, ακριβώς επειδή η πραγματική οικονομία φυτοζωεί.

Αλλά και η εμπιστοσύνη των αγορών (δηλαδή η ανυπαρξία της) είναι αποτέλεσμα της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής. Όσο δεν ακολουθούνται πολιτικές αύξησης του ΑΕΠ, ακόμα και πληθωριστικές πολιτικές τόνωσης της ζήτησης και αύξησης του ΑΕΠ, που να εξασφαλίζουν ότι το δανεικό χρήμα, που καλούνται να διαθέσουν οι αγορές, θα επιστραφεί και κυρίως, όσο τα κράτη της ευρωζώνης δεν στρέφονται σε μαζικές πρωτοβουλίες για δημόσιες επενδύσεις, που θα βοηθήσουν την ρευστότητα, άμεσα, οι αγορές δεν πρόκειται να πεισθούν και δεν θα αποκτήσουν την αναγκαία εμπιστοσύνη, για να χρηματοδοτήσουν τς δημόσιες και τις ιδιωτικές ανάγκες.

Η έσχατη ελπίδα του Γιάννη Στουρνάρα (του ανθρώπου, που όταν ερωτήθηκε από τον Αλέξη Παπαχελά, για τις επικρίσεις που δέχεται, για την πολιτική του απάντησε ότι  "Δεν ιδρώνει το αυτί μου" και ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μην του πουν οι "εταίροι" ότι απέτυχε η πολιτική του, ο λειτουργικά αγράμματος σπασίκλας, ο οποίος διαβεβαιώνει ότι "θα έχουμε θετικό πλεόνασμα", λες και είναι δυνατό, ένα πλεόνασμα να είναι ποτέ ... αρνητικό!) και του Αντώνη Σαμαρά, είναι η απόφαση των ευρωζωνιτών, για την εποπτεία των ευρωπαϊκών τραπεζών από την Ε.Κ.Τ., που υποτίθεται ότι θα μειώσει το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά 50 δισ. € (δηλαδή, κατά 25% του ΑΕΠ το 2014), μεταφέροντας τα βάρη της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Φυσικά, ακόμα και αν αυτό συμβεί, το ελληνικό δημόσιο χρέος, παρά τα όσα λένε οι στουρνοσαμαράδες, θα παραμένει μη διατηρήσιμο, αλλά η ουσία της όλης υπόθεσης είναι ότι η Απόφαση των ευρωζωνιτών απέχει πολύ, από μια τέτοια πρόβλεψη, η οποία δεν υφίσταται καν. Αυτό που υπήρξε, σχετικά με την απόφαση αυτή για την εποπτεία της Ε.Κ.Τ. στις τράπεζες, είναι ένας συμβιβασμός των ευρωζωνιτών στις γερμανικές θέσεις. Αυτό που αποφασίστηκε είναι ότι, από 1/3/2014, θα υπάρξει η Ε.Κ.Τ. θα λειτουργήσει, μέσα από ένα πολύπλοκο και δυλειτουργικό σχήμα, ως ενιαία αρχή ελέγχου των τραπεζών της ευρωζώνης και των χωρών που σκοπεύουν να ενταχθούν σε αυτές, πλην Βρετανίας, Τσεχίας και Σουηδίας. Η όλη υπόθεση αφορά, περί τις 100 τράπεζες, αφού προϋπόθεση για τον έλεγχο, είναι τα στοιχεία του ενεργητικού της να είναι πάνω από 30 δισ. €, η να αντιπροσωπεύουν το 20% του ΑΕΠ της χώρας τους.

Είναι σαφές ότι το αρχικό σχέδιο, για εποπτεία του συνόλου των, περίπου, 6.000 ευρωπαϊκών τραπεζών, πήγε περίπατο, αφού η γερμανική ελίτ κατάφερε να προστατεύσει από κάθε εξωεθνικό έλεγχο όλες τις περιφερειακές της τράπεζες, δείχνοντας ότι, πέρα από τους όποιους νεοφιλελεύθερους δογματισμούς, ξέρει να μην υποκύπτει σε σχεδιασμους και πιέσεις που μπορούν να βλάψουν την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας της, αφού το γερμανικό οικονομικό σύστημα στηρίζεται στην συνεργασία του χρηματοπιστωτικού και του βιομηχανικού τομέα. Βέβαια, όλον αυτόν τον καιρό, οι δύο τομείς βρίσκονται σε μια ελεγχόμενη σύγκρουση, αφού το γερμανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα φλερτάρει με την συντήρηση της κρίσης στην ευρωζώνη και με την αποκοπή από αυτήν των χωρών εκείνων, που αποτελούν τους αδύναμους κρίκους της (Ελλάδα, Πορτογαλία, διακινώντας μέχρι το καλοκαίρι σενάρια για την απομάκρυνσή τους από την ζώνη του ευρώ), ακόμα, μάλιστα και με τον διχασμό  και την διάλυση της ευρωζώνης, ενώ η γερμανική βιομηχανία επιθυμεί την παραμονή στο υποτιμημένο (για την Γερμανία και σε σχέση με ένα νέο μάρκο) ευρώ, αλλά η στενή συνεργασία, σε εθνική βάση, των δύο τομέων της γερμανικής οικονομίας, παραμένει σταθερή και δεδομένη.

Η επιτροπή, που θα αναλάβει την εποπτεία των τραπεζών αυτών που πληρούν τα κριτήρια, για τα οποία έκανα λόγο, θα λειτουργεί, εντός των πλαισίων της Ε.Κ.Τ., προκειμένου να διασφαλισθεί ότι θα συνεχιστεί η άτεγκτη νομισματική πολιτική που προβλέπεται από τις ισχύουσες Συνθήκες και η οποία κρατάει την ευρωζώνη, ως μια ζώνη σκληρού νομίσματος. Η επιτροπή αυτή θα είναι το Σύμβούλιο των Εποπτών.

Φυσικά, η Γερμανία, για να εξασφαλίσει ότι θα έχει τον πρώτο λόγο στις τελικές αποφάσεις, επέτυχε την δημιουργία και ενός δεύτερου οργάνου διαμεσολάβησης, το οποίο θα αποτελείται από εκπροσώπους των όλων των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα παρεμβαίνει όταν το συμβούλιο των εθνικών κεντρικών τραπεζών θα έχει αντιρρήσεις, για τις αποφάσεις των Εποπτών. Στο όργανο αυτό οι αποφάσεις θα παίρνονται με δύο διαφορετικές ψηφοφορίες, που θα γίνονται μια φορά, με όλα τα μέλη της ευρωζώνης (17 μέλη) και άλλη μια με τα μέλη της Ε.Ε., που δεν είναι μέλη της ευρωζώνης (10 μέλη), προκειμένου να καμφθούν οι αντιρρήσεις της Σουηδίας και της Βρετανίας, οι οποίες δεν ήθελαν να καπελωθούν από τις χώρες της ευρωζώνης, αλλά και ήθελαν, παράλληλα, να έχουν λόγο στις συνεδριάσεις του οργάνου.

Είναι προφανές ότι η λειτουργία αυτού του οργάνου θα είναι προβληματική, με την συμμετοχή της Βρετανίας, η οποία έχει άλλες απόψεις για την εποπτεία των τραπεζών στον βαθμό, που το Λονδίνο είναι βασικό χρηματοπιστωτικό κέντρο, γεγονός που δίνει στο χρηματοπιστωτικό σύστημα μια ειδική και βαρύνουσα θέση στην βρετανική οικονομία και ουδεμία ανοχή σε ζητήματα εποπτείας των τραπεζών και διατάραξης της ολιγοπωλιακής δομής και κυρίως της ολιγοπωλιακής λειτουργίας της ευρωπαϊκής και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής αγοράς. Αλλά αυτή η δυσλειτουργία του διπλού μηχανισμού εποπτείας, η οποία θα προκληθεί από το γεγονός ότι τα κράτη θα έχουν τον τελευταίο λόγο στις αποφάσεις του Συμβουλίου των Εποπτών, είναι προφανές ότι αποτελεί και την επιθυμία των γερμανικών ελίτ, οι οποίες έβαλαν στην άκρη τα σχέδια των Γάλλων, των Ιταλών και των Ισπανών, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να περάσουν ούτε καν την άποψή τους, για λειτουργία του μηχανισμού αυτού, από την 1/3/2013.

Και ενώ μιλούν, για μια προβληματική εποπτεία κάποιων ευρωπαϊκών τραπεζών, οι ευρωζωνίτες, μέχρι τώρα, δεν έχουν δημιουργήσει  καν, ούτε έναν μηχανισμό προστασίας και ασφάλισης των ιδιωτικών τραπεζικών καταθέσεων (κάτι δηλαδή σαν τον αμερικανικό FDIC, τον Federal Deposit Insurance Corporation, που ίδρυσε το 1933 ο Franklin Delano Roosevelt, για να σταματήσει, από τότε, τις μαζικές πτωχεύσεις των τραπεζών και την κατακλυσμιαία πτώση της αμερικανικής οικονομίας), γεγονός το οποίο είναι και το βασικότερο πρόβλημα, αφού, όπως και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, απαιτεί πόρους και την ύπαρξη χειροπιαστής και ενιαίας ομοσπονδιακής πολιτικής εξουσίας, που θα στηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Παρά τους ισχυρισμούς των Στουρνοσαμαράδων και του Επίτροπου Michel Barnier, περί του ότι αυτή η Απόφαση ανοίγει τον δρόμο για την επανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών από τον ESM (γεγονός το οποίο θα απάλλασσε τα δημόσια χρέη των χωρών της ευρωζώνης από την επιβάρυνση των κεφαλαίων ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών τους) , κάτι τέτοιο δεν είναι ορατό, από την Απόφαση αυτή - άλλωστε η επανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών από τον ESM, απαιτεί να βρεθούν μυθώδη ποσά, τα οποία θα ανέρχονται σε πολλά τρισ. € και θα χρηματοδοτήσουν τον Μηχανισμό, προκειμένου να μπορέσει να κάνει αυτήν την δουλειά. Τα ποσά αυτά, απλώς, δεν υπάρχουν. Και φυσικά, δεν είναι η Γερμανία και οι πλεονασματικές χώρες της ευρωζώνης διατεθειμένες να τα καταβάλουν. Οπότε, αν αυτά τα ποσά, βρεθούν, θα βρεθούν με ρεφενέ, δηλαδή με την συμβόλή όλων των κρατών μελών της ευρωζώνης. Γεγονός το οποίο, απλώς, σημαίνει ότι, άμεσα, ή έμμεσα, πάλι, το κόστος θα το καταβάλουν τα εθνικά κράτη και αυτό, φυσικά, θα επιβαρύνει τα χρέη τους.

Σε τέτοιου είδους παγίδες έχει εγκλωβισθεί η ελληνική οικονομία, με την ένταξή της στην χαοτική και ήδη θανούσα ευρωζώνη, η οποία αφήνεται άταφη να κυκλοφορεί σαν ένας νεκροζώντανος οργανισμός, σε εξελισσόμενη αποσύνθεση και να κατατρώει τις οικονομίες των χωρών που την συναπαρτίζουν.

Και φυσικά, πάντα, πίσω από αυτήν την ζοφερή κατάσταση, θα ελλοχεύει η εναλλακτική επιλογή της επιστροφής στο παλαιό εθνικό νόμισμα της χώρας, ως μοναδική αναπτυξιακή επιλογή, αφού αυτό  το ευρώ, έτσι όπως είναι, τώρα, θεσμικά οικοδομημένο, ως ένα άτεγκτα σκληρό νόμισμα, θα έχει την χώρα και τον πληθυσμό της, διαρκώς, εκτός των χρηματοπιστωτικών αγορών, με χαμένη την εξωτερική και την εσωτερική αγορά, χωρίς επενδύσεις, αφού θα στερείται επενδυτικού κλίματος και λόγω του σκληρού νομίσματος και του χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού από τις αγορές χρήματος, αλλά και λόγω του αυτοτροφοδοτούμενου φόβου για επιστροφή στο παλαιό εθνικό νόμισμα. Την δραχμή...