Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

27/4/1941 : Η Αθήνα στα χέρια των ναζιστών (και των εντοπίων Quislings).



28/4/1941 ''Λαϊκός Παρατηρητής'' - ''Η Αθήνα στα γερμανικά χέρια'' (Ο Λαϊκός Παρατηρητής ήταν το επίσημο έντυπο όργανο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας).




"Στις 27/4/1941 οι ναζί καταλαμβάνουν την Αθήνα, αφού πρώτα, κτύπησαν την Ελλάδα, με την βοήθεια της τότε ύαινας των Βαλκανίων, δηλαδή της στρατιωτικοπολιτικής βουλγαρικής ελίτ του βασιλιά Βόρι, η οποία επεδίωκε την ρεβάνς απέναντι στην χώρα μας, για τις ήττες των βαλκανικών πολέμων και του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, συνεπικουρούμενοι και από την ταχεία κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας, η οποία επήλθε και λόγω της βραχύβιας, πλην όμως καθοριστικής, για την τόσο σύντομη ήττα, εμφύλιας σύρραξης στην Γιουγκοσλαβία, ανάμεσα στους φιλοναζί και στους αγγλόφιλους.


(Για την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα δείτε και το : ''Απρίλιος 1941 - η ναζιστική εισβολή στην Ελλάδα'' http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=988&mforum=pfor ).




27/4/1941 : Οι ναζί στην Βασιλίσσης Σοφίας.




27/4/1941 : Οι ναζί στην οδό Αθηνάς, ανάμεσα σε μικροπωλητές.




27/4/1941 : Οι ναζί φθάνουν στο υπουργείο Ναυτικών.




27/4/1941 : Οι ναζί φθάνουν στην Ακρόπολη και υψώνουν την σβάστικα, αποκαθηλώνοντας την ελληνική σημαία και μολύνοντας τον ιστορικό αυτόν χώρο.






27/4/1941 : Λίγες ώρες αργότερα, ξαναϋψώνουν την ελληνική σημαία, δίπλα στην σβάστικα.





27/4/1941 : Ο φρούραρχος των Αθηνών στρατηγός Καβράκος παραδίδει στους ναζί την κατακτηθείσα πόλη.




(Η τελετή της παράδοσης έγινε στο …. καφενείο ‘‘Παρθενών’’ στους Αμπελόκηπους)!





Χριστόφορος Χρηστίδης – πολύτιμη η μαρτυρία του για τις ημέρες της Κατοχής.





27/4/1941 : Ο Χριστόφορος Χρηστίδης περιγράφει την πρώτη ημέρα της Κατοχής στην Αθήνα.






Μαζί με τους κατακτητές έρχονται και τα κατοχικά χρήματα - γερμανικά, ιταλικά, βουλγαρικά - (χωρίς καμμία αξία για τις πραγματικές συναλλαγές, τα οποία, μάλιστα, ήσαν και ανεπίδεκτα σε συναλλαγές, εκτός Ελλάδας).





Οι ναζί πίνουν τον καφέ τους στου ‘‘Ζώναρς’’, με τα άνευ αξίας κατοχικά χρήματα.





Και λεηλατούν όλα τα είδη από τα καταστήματα, χρησιμοποιώντας αυτά τα χρήματα, οδηγώντας, γρήγορα, την Αθήνα στον λιμό, στην εξαθλίωση και στον θάνατο.






Η ‘‘Καθημερινή’’ την επόμενη ημέρα (28/4/1941) αναγγέλει την κατάληψη της Αθήνας.






Δεν έφθαναν οι κατακτητές. Μαζί τους ήλθαν και οι Κούϊσλιγκς, τα ανδρείκελά τους, δηλαδή η κυβέρνηση των προδοτών, στις 30/4/1941.





Πρώτος και καλύτερος ο στρατηγός Γεώργιος Τσολάκογλου, ο γερμανοντυμένος πρωθυπουργός και τα πρωτοπαλίκαρά του, ο Πλάτων Χατζημιχάλης, υπουργός Εθνικής ( ; ) Οικονομίας, δίπλα του δεξιά και ανάμεσά τους ο στρατηγός Γεώργιος Μπάκος, υπουργός Εθνικής ( ; ) Άμυνας.








1/5/1941 : Η εφημερίδα ‘‘Ακρόπολις’’ αναγγέλει την ορκωμοσία των προδοτών, ενώ το έτερο πρωτοπαλλίκαρο του Τσολάκογλου (και μελλοντικός διάδοχός του στην πρωθυπουργία) ο υπουργός Υγιεινής και Κοινωνικής Προνοίας Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος απειλεί τα μέλη της νόμιμης κυβέρνησης, η οποία είχε διαφύγει στην Κρήτη…..




 Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος.







 Κουρτ Φριτς φον Γκραίβενιτς.




 Νικόλαος Λούβαρης.


Για το εμετικό παρασκήνιο του σχηματισμού της κυβέρνησης των προδοτών, υπάρχουν σαφείς μαρτυρίες των πρωταγωνιστών της. Αυτό, που είναι βέβαιο, είναι ότι οι προδότες είχαν δίοδο διαφυγής. Μπορούσαν να αρνηθούν την συμμετοχή και προειδοποιήθηκαν απόν Κουρτ Φριτς φον Γκραίβενιτς, Γερμανό διπλωμάτη καριέρας συντηρητικό στις πολιτικές του πεποιθήσεις και αντιφασίστα να ζητήσουν διαβεβαιώσεις, για τις προθέσεις των Γερμανών, απέναντι στις διαμελιστικές επιδιώξεις των Ιταλών και των Βουλγάρων και να μην συμμετάσχουν στην κυβέρνηση των προδοτών και υποτελών στους κατακτητές.

Ιδού τι λέει ο Γκραίβενιτς :





Οι προδότες, παρά τις διαβεβαιώσεις, που πήραν περί του σίγουρου διαμελισμού της χώρας μας, απεδέχθησαν με χαρά τον διορισμό τους, πλην ενός – του φιλογερμανού από τα προπολεμικά χρόνια καθηγητή Νικόλαου Λούβαρη, ο οποίος διέσωσε το παρασκήνιο της συγκρότησης της κυβέρνησης, στην οποία, τελικώς, δεν έλαβε μέρος, παρά την αναγγελία του διορισμού του, ως υπουργού, όπως είδαμε παραπάνω.

Λέει, λοιπόν, ο Λούβαρης, για τους χαμερπείς, που συμμετείχαν στην κυβέρνηση των Κουϊσλιγκς και για το παρασκήνιο της συγκρότησής της, στο οποίο πήρε ενεργά μέρος, αποτραπείς να μετάσχει σε αυτήν από τον Γκραίβενιτς:






































Και ενώ οι ναζί παρελαύνουν στην Πανεπιστημίου στις 3/5/1941 (χωρίς κοινό και μόνους φιλοθεάμονες στρατιώτες, σε διατεταγμένη υπηρεσία), για να εορτάσουν τη νίκη τους και να υπογραμμίσουν τον κατοχικό χαρακτήρα της παρουσίας τους στους κατακτημένους Αθηναίους…







 Σωτήριος Γκοτζαμάνης.



Οι κουίσλιγκς επιτίθενται, με χαμέρπεια και ανείπωτη αθλιότητα στον υπό αναγκαστική εξορία βασιλιά Γεώργιο Β’, με το άθλιο άρθρο του υπερυπουργού Οικονομίας Σωτήριου Γκοτζαμάνη, με τον τίτλο : ‘‘ΣΙΩΠΑ ΓΕΩΡΓΙΕ’’.





Είχαν το θράσος να μιλούν, αντί να βγάλουν τον σκασμό… Αυτοί, που επικύρωσαν, με τις πράξεις τους την νομιμότητα των ενεργειών των κατακτητών και τον διαμελισμό της χώρας, ενώ όργανα των κατακτητών επιχειρούσαν να τους αποτρέψουν, όπως παραπάνω καταδείξαμε!





Χάρτης της χώρας, με τις ζώνες της γερμανικής - ιταλικής - βουλγαρικής κατοχής.





Η μνήμη δεν βλάπτει ποτέ και τέτοιες ημέρες δεν πρέπει ποτέ να τις ξεχνάμε…

(Μέρος του υλικού αντλήθηκε από το βιβλίο «ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΟΧΗΣ 1941 – 1942», το οποίο επιμελήθηκε ο Δημοσθένης Κούκουνας – παρά τις κάποιες διαφωνίες με κάποια λεγόμενά του - εκδόσεις Μέτρον 2007)."





(Αναδημοσίευση μέρους ενός παλαιού αφιερώματός μου - Απρίλιος 2008 - στην έναρξη της Κατοχής στην Αθήνα, το οποίο έχω δημοσιεύσει στο "PETROUPOLIS FORUMS", με τίτλο : "27/4/1941 : Η Αθήνα στα χέρια των ναζιστών" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=1263&mforum=pfor , το οποίο αφιέρωμα καθίσταται επίκαιρο, όχι μόνον λόγω της επετείου, αλλά και λόγω της σύγχρονης μεταναζιστικής κατοχής, που, εδώ και έναν χρόνο, έχει επιβληθεί στην χώρα μας, λόγω της άρνησης της σύγχρονης επαρχιωτικής Γερμανίας να αναλάβει τον αναγκαίο ηγετικό της ρόλο στην ευρωπαϊκή και την διεθνή σκηνή, για την αντιμετώπιση της ανεπαρκούς παγκόσμιας ενεργού συναθροιστικής ζήτησης και της παγκόσμιας ύφεσης, που έχει πλήξει την διεθνή οικονομία και απειλεί την ευρωζώνη, με διάλυση).

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, το ελληνικό δημόσιο χρέος και η προειδοποίηση του Ανδρέα Παπανδρέου για την επικινδυνότητά του. (Η συστηματική απόκρυψη των ευθυνών της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ για την κατάντια του τόπου).


Ο Αλέκος Παπαδόπουλος μίλησε στον Αλέξη Παπαχελά, για όλα - εκτός από την ταμπακέρα. Δεν μίλησε για τις ευθύνες της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και τις δικές του προσωπικές ευθύνες, για την μετατροπή του ελληνικού δημόσιου χρέους από εσωτερικό δραχμικό χρέος, σε ένα, ουσιαστικά, εξωτερικό και αδύνατο να εξυπηρετηθεί χρέος, με την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη, δια της οποίας το χρέος αυτό μεταφράστηκε σε ευρώ και κατέστησε την Ελλάδα, υπόκωφα και σιωπηλά, σε μια υποψήφια για χρεωκοπία χώρα, ευθύς ως θα εμφανίζονταν οι πρώτες δυσκολίες στην παγκόσμια οικονομία. Ένα σενάριο το οποίο, συστηματικά, το αγνόησαν όλοι, παρά τις προειδοποιήσεις του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου (τον οποίον οι ανίκανοι διάδοχοί του ενοχοποιούν, τώρα που δεν μπορεί να τους απαντήσει και είναι - ως νεκρός - ένας εύκολος στόχος), που τώρα τον κατηγορούν και του μεταθέτουν τις δικές τους αποκλειστικές ευθύνες για τις δυσμενείς, για τον τόπο και τον πληθυσμό του, εξελίξεις...




"Φυσικά το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει ουσιαστικά χρεωκοπήσει, εξ αιτίας του γεγονότος ότι ουδείς δανείζει το ελληνικό δημόσιο, δεν περιμέναμε να το πληροφορηθούμε από τον κ. Αλέκο Παπαδόπουλο. Το ξέρουμε πολύ καλά και τουλάχιστον εγώ, το έχω αναλύσει διεξοδικά και στο μπλογκ μου και στις σχολιαστικές παρεμβάσεις μου στο παρόν μπλογκ.



Το δυστύχημα με τον Αλέκο Παπαδόπουλο είναι ότι ουδέν έχει διδαχθεί από την πείρα του και την τύχη, που τον έφερε δίπλα στον μεγάλο του δάσκαλο - περί του αειμνήστου Ανδρέα Παπανδρέου ο λόγος. Παρέμεινε πεισματικά οπαδός δοξασιών, οι οποίες υπήρξαν καταστροφικές για τον τόπο, μένοντας στην επιδερμική ανάλυση των εξελίξεων, που οδήγησαν στην διαλυτική, για την ελληνική οικονομία και κοινωνία, κρίση του ελληνικού δημόσιου χρέους και στην σύστοιχη κρίση δανεισμού, ύστερα από την αδυναμία του δονκιχωτικού οικονομικού επιτελείου του ΓΑΠ να αντιμετωπίσει την ελληνική δημοσιονομική κρίση, που άφησε πίσω της η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, μετά τις μοιραίες εκλογές της 4/10/2009.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου τους είχε προειδοποιήσει, για τις εξελίξεις, σχετικά με την επικινδυνότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους, εντός της ευρωζώνης, αλλά αυτοί δεν πήραν τα μέτρα τους και ενέταξαν την χώρα σε αυτήν, στα τυφλά και χωρίς διαπραγμάτευση. Η χρεωκοπία, που ήλθε το 2010, ήταν το επιστέγασμα αυτών των βλακωδών στρατηγικών επιλογών της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία, αφού εξαπάτησε τον ελληνικό πληθυσμό, τώρα του ζητάει και τον βάζει να πληρώσει τον λογαριασμό...


 Μιλώντας, για τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, τον δάσκαλο του Αλέκου Παπαδόπουλου (από τον οποίο ο αποτυχημένος Ηπειρώτης πολιτικός ουδέν εδιδάχθη και γι' αυτό περιέπεσε στην θέση στην οποία τώρα ευρίσκεται και από την οποία διαρκώς μεμψιμοιρεί, όπως ακριβώς πράττει κάθε ξεμωραμένος και μωροφιλόδοξος γέροντας, τον οποίον οι εξελίξεις έχουν ξεπεράσει), καλόν είναι να θυμόμαστε την παρακαταθήκη που άφησε πίσω του, λίγο πριν υποχρεωθεί, από την καταβεβλημένη του υγεία, να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία στα χέρια του Κώστα Σημίτη, αυτού του διαλυτή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, καθώς και της σεσημασμένης και παμφάγας παρέας του : "Ή το έθνος θα αφανίσει το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος" είπε, προφητικότατα, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ και πατέρας του ευήθους ΓΑΠ το καλοκαίρι του 1995, μετά από μια σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ε.Ε., εν όψει της πορείας της χώρας προς την ένταξή της στην υπό διαμόρφωση ευρωζώνη.

Και φυσικά δεν είχε άδικο σε αυτήν του την διαπίστωση και στην παρακαταθήκη που άφησε στους επίγονούς του, στους οποίους ο Αλέκος Παπαδόπουλος, προφανώς, συμπεριλαμβάνεται, αφού υπήρξε επιφανές μέλος των κυβερνήσεων του Κώστα Σημίτη, οι οποίες οδήγησαν την χώρα στην καταστροφική πορεία της ένταξής της στην ζώνη του ευρώ και στην κατάργηση της δραχμής, μια ένταξη η οποία είναι η αιτία της τωρινής καταστροφής, που έχει πλήξει τον τόπο και τον λαό του - έναν λαό, ο οποίος εξαπατήθηκε από την ανόητη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, μέσα από μια οργιαστική και συνάμα εξοργιστική προπαγάνδιση της "ασφάλειας", της "διαρκούς ευημερίας" και της "αειφόρας ανάπτυξης", που θα προσέφερε στην Ελλάδα, η ένταξή της στην ευρωζώνη και η κατάργηση όλων των νομισματικών εργαλείων, που είχε στα χέρια της η χώρα μας, μέχρι το 2002, που η δραχμή έπαυσε να υπάρχει και αντικαταστάθηκε από το ευρώ - ένα νόμισμα το οποίο ήταν εφεύρεση της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και επί του οποίου η Ελλάδα ουδένα έλεγχο ασκεί.


Ο Αλέκος Παπαδόπουλος λέει πολλά, κατά καιρούς, ενεργώντας, ως δημοσιοσχεσίτης της ελληνικής και της ευρωπαϊκής τραπεζιτικής ελίτ και μάλιστα των πιο επιθετικών, κοινωνικά αντιδραστικών και οικονομολογικά οπισθοδρομικών τμημάτων της, λειτουργώντας, ως εκφραστής των πλέον παραδοξολογικών ανοησιολογιών της παρωχημένης συμβατικής σοφίας των κλασσικών προκεϋνσιανών πατέρων της οικονομικής επιστήμης, που η ίδια η ιστορική εξέλιξη έχει ρίξει στα αζήτητα και τις οποίες παραδοξολογικές ανοησίες, προσπαθούν να επαναφέρουν στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας οι χρηματοπιστωτικές ελίτ της Ευρώπης και οι όμοιοί τους στο διεθνές προσκήνιο.


Ο Αλέκος Παπαδόπουλος και τα λεγόμενά του δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να νεκρανασταίνουν το αρχέγονο δόγμα του Jean-Baptiste Say, το οποίο συνοψίζεται στο ότι η ίδια η παραγωγή δημιουργεί την αντίστοιχη κατανάλωση, προσαρμόζοντας τον μηχανισμό της μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις, μέσω των διακυμάνσεων των επιτοκίων, σε ένα επίπεδο, περίπου, πλήρους απασχόλησης (τουλάχιστον εκείνων που είναι πρόθυμοι να απασχοληθούν).

Το δόγμα αυτό, το οποίο κονιορτοποιήθηκε από τον John Maynard Keynes, ήδη από την δεκαετία του 1930, μέσα από την εμπειρία της Great Depression, φυσικά ουδεμία θέση έχει και στην σημερινή light κρίση, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008, με την παραλίγο κατάρρευση της Wall Street και συνεχίζεται, τώρα, με την "κρίση του ευρωπαϊκού χρέους" (δημόσιου, αλλά και ιδιωτικού - το ιδιωτικό σκέλος της κρίσης του χρέους, επιμελώς, αποκρύπτεται, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και ότι δεν είναι μεγαλύτερο από το δημόσιο. Αντιθέτως, μάλιστα. Και υπάρχει και είναι πολύ μεγαλύτερο από το δημόσιο χρέος).

Γι' αυτήν την σημαντικότατη πλευρά της όλης ιστορίας, που έχει να κάνει με την καταστροφική διαχείριση του ελληνικού δημόσιου χρέους (μέσα από την μετατροπή του από κατά 86% εσωτερικό δραχμικό χρέος, που ήταν πριν την ένταξη της χώρας μας στην ζώνη του ευρώ, σε ουσιαστικά 100% εξωτερικό χρέος, με την υιοθέτηση του ευρώ ως νομίσματος της χώρας, αφού αυτό λειτουργεί ως ένα ξένο νόμισμα και τούτο διότι, όπως προείπα, επί αυτού η χώρα ουδένα έλεγχο ασκεί), το οποίο, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, είχε ξεπεράσει κατά πολύ το 100% του ΑΕΠ, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, αυτός ο αυτόκλητος δημοσιοσχεσίτης της ελληνικής και της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ, ουδέν έχει να πει.

Και δεν έχει να πει τίποτε και επειδή θέλει να αποφύγει το θέμα, όπως ακριβώς επιθυμεί και ολόκληρη η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, διότι δεν θέλει να συζητήσει τις συνέπειες και τις αντίστοιχες ευθύνες, που έχει, για τις καταστροφικές και συνάμα βλακώδεις στρατηγικές επιλογές της, που οδήγησαν την ελληνική οικονομία στην τωρινή καταστροφή, τον πληθυσμό της χώρας σε ένα καθεστώς πεονίας και την ίδια την χώρα στην διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης και της διαρπαγής του πλούτου της, που ετοιμάζουν οι δανειστές της χώρας και οι κατοχικοί εκπρόσωποί τους, που εμφανίζονται ως "εταίροι".

Αλλά τι να πει ο Αλέκος Παπαδόπουλος, γι' αυτά; Τίποτε. (Όπως επίσης ουδέν έχει να πει ο κ. Χαρίδημος Τσούκας). διότι αυτά αναιρούν την επιχειρηματολογία και των δύο, που στρέφεται κατά της "θυματοποίησης του ελληνικού λαού" και κατά του "λαϊκισμού" και τούτο επειδή και ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα της συστηματικώς ψευδολόγας προπαγάνδισης των καταστροφικών στρατηγικών επιλογών της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, που τον έπεισε, με τους ιδεολογικούς μηχανισμούς που έθεσε και θέτει σε λειτουργία, για την αναγκαιότητα της κατάργησης της δραχμής και την ένταξη στο ευρώ - και φυσικά το να επισημαίνεται αυτό δεν αποτελεί λαϊκισμό, αλλά είναι απλή επισήμανση μιας αλήθειας, που μπορεί για τον Αλέκο Παπαδόπουλο και τον Χαρίδημο Τσούκα να είναι ανεπιθύμητη, αλλά είναι αναγκαία, αν θέλουμε να διαυγάσουμε και όχι να αποκρύψουμε την πραγματικότητα.


Που ήταν, λοιπόν, ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο υπερέβαινε κατά πολύ το 100% του ΑΕΠ, από ουσιαστικά εσωτερικό δραχμικό χρέος, μετατρεπόταν σε καθ' ολοκληρίαν εξωτερικό χρέος - γεγονός που σήμαινε ότι ήταν αδύνατο να εξυπηρετηθεί, όταν θα εμφανιζόταν η πρώτη δυσκολία στις διεθνείς χρηματαγορές και το οποίο καθιστούσε την χώρα υποψήφια για χρεωκοπία;


Γιατί και με ποιά λογική επέτρεψε να συμβεί αυτό και να επικρέμαται - παραμένοντας στην αφάνεια και σε ένα καθεστώς ύπουλης σιωπής - επί της ελληνικής οικονομίας επί μακρύ χρονικό διάστημα, δηλαδή για μια σχεδόν εννεαετία;


Πότε και που συζήτησε το θέμα αυτό στα κυβερνητικά όργανα, στα οποία μετείχε;


Και φυσικά, άγνοια δεν μπορεί να επικαλεσθεί ο Αλέκος Παπαδόπουλος, διότι ο αείμνηστος δάσκαλός του ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε προειδοποιήσει, σαφέστατα και κατηγορηματικά : "Ή το έθνος θα αφανίσει το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος".

 
Αυτό το επίπεδο του ελληνικού δημόσιου χρέους και η διάρθρωση αυτού του χρέους - ένα χρέος καθαρά τοκογλυφικό, αφού κατά 85%, έως 90% το χρέος αυτό είναι ένα ανατοκιστικό/επιτοκιακό χρέος, αφού από τα 345 δισ. €, που χρωστάει το ελληνικό δημόσιο, μόνον τα 35 δισ. €, έως 52 δισ. €, αντιστοιχούν σε πραγματικό χρήμα που έχει λάβει η χώρα, ενώ τα υπόλοιπα αντιστοιχούν σε ανατοκισμούς και τόκους παλαιών χρεών, γεγονός που καθιστά το ελληνικό δημόσιο χρέος, ως υπόδειγμα τοκογλυφικού χρέους, το οποίο η χώρα έπρεπε τον Μάϊο του 2010 να αρνηθεί να εξυπηρετήσει, όπως και τώρα πρέπει να παύσει να εξυπηρετεί - έπρεπε να οδηγήσουν τον Αλέκο Παπαδόπουλο (ο οποίος - υπό την καθοδήγηση του Ανδρέα Παπανδρέου - είχε επιτυχώς ξεπεράσει την κρίση του 1994, όταν είχε αντιμετωπισθεί η κερδοσκοπική επίθεση κατά της δραχμής, με την αφανή, αλλά ουσιαστική βοήθεια του αείμνηστου τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Ιωάννη Μπούτου και του τότε Δοικητή της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος Γεώργιου Μίρκου) στο να εισηγηθεί την μη ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη, διότι η χώρα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις ένταξής της σε αυτήν και διότι στην πρώτη δυσκολία θα χρεωκοπούσε - εάν και εφ' όσον η Ε.Κ.Τ. θα ηρνείτο να λειτουργήσει, όπως λειτουργούν όλες οι Κεντρικές Τράπεζες, οι οποίες χρηματοδοτούν τα δημόσια χρέη των κρατών στα οποία υπάγονται.

(Ας δούμε το παράδειγμα της Ιαπωνίας, η οποία έχει ένα δημόσιο χρέος το οποίο, κατά το έτος 2010, φθάνει το 227% του ΑΕΠ της και είναι εκφρασμένο στο τοπικό της νόμισμα, το γεν. Το δημόσιο χρέος της χώρας αυτής, κατά το τρέχον έτος και τα επόμενα, θα ξεπεράσει το 300% του ΑΕΠ, λόγω και της τεράστιας καταστροφής που υπέστη η χώρα από τον σεισμό της 11/3/2011 και το πυρηνικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει, ως συνέπεια του σεισμού αυτού. Η Ιαπωνία, βέβαια, δεν πρόκειται να χρεωκοπήσει, αφού το δημόσιο αυτό χρέος είναι εσωτερικό χρέος και θα αντιμετωπισθεί από την εσωτερική χρηματαγορά και την Κεντρική Τράπεζα της χώρας, με τα νομισματικά εργαλεία, που έχουν οι εκεί τοπικές αρχές και τα οποία, δυστυχώς, δεν έχει η Ελλάδα, μετά την κατάργηση του εθνικού της νομίσματος, αφού δι’ αυτής και με την υιοθέτηση του ευρώ, παρέδωσε όλα τα σχετικά νομισματικά εργαλεία στα χέρια της ευρωγραφειοκρατίας των Βρυξελλών, της χρηματοπιστωτικής ελίτ της Φραγκφούρτης και της πολιτικής ελίτ του Βερολίνου).


Περιττό να πω ότι ο Αλέκος Παπαδόπουλος ουδέν - εξ όσων έπρεπε να πράξει τότε – έπραξε. Απεδέχθη και υποστήριξε, με φανατισμό μουσουλμάνου νεοφώτιστου, την υπόκωφη, ύπουλη, σιωπηλή, αλλά συνάμα βέβαιη, πορεία της χώρας προς την καταστροφή και την υπαγωγή του πληθυσμού της στο καθεστώς μιας εκσυγχρονισμένης πεονίας που του ετοιμάζουν οι «εταίροι», οι οποίοι ενεργούν ως κατοχικοί γκαουλάϊτερς των δανειστών της χώρας.


Για τους λόγους αυτούς, οι ευθύνες του είναι βαρύτατες. Και φυσικά, δεν δικαιούται να καμώνεται τον επικριτή του όντως φαύλου και ανίκανου πολιτικού συστήματος της χώρας, μέλος του οποίου είναι και ο ίδιος.


Και φυσικά φαύλος μπορεί να μην είναι. Σίγουρα, όμως, είναι ανίκανος. Κάτι που αποδείχθηκε, ευθύς ως έπαυσε να λειτουργεί και να ενεργεί, κάτω από τις φτερούγες του μεγάλου του δασκάλου – του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου…"




(Σχόλιά μου
http://htsoukas.blogspot.com/2011/04/blog-post.html?showComment=1303060697917#c8108955905125808421 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/04/blog-post.html?showComment=1303063755987#c7040767953833062947 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/04/blog-post.html?showComment=1303065746537#c3229579727423205022 της 17/4/2011 στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα, που δημοσίευσε στο μπλογκ του «ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ», με τίτλο : «Ο Τσώρτσιλ, οι στρατηγοί και οι κατσαπλιάδες» http://htsoukas.blogspot.com/2011/04/blog-post.html ).

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Από την Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου στην Ελλάδα του ΓΑΠ : Η πτώχευση του 1932 και η ουσιαστική χρεωκοπία του 2010 (Η τοκογλυφική διάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους και η ιστορία του).

Ελευθέριος Βενιζέλος. (Οικογενειακή φωτογραφία, τραβηγμένη στα Χανιά. Ο μικρός μπροστά στον γηραιό Κρητικό πολιτικό, είναι, φυσικά, ο εξ αδελφής ανηψιός του ... Κωνσταντίνος Μητσοτάκης).




"Με τον Πάγκαλο δεν χρειάζεται να εκνευρίζεσαι (αγαπητέ Θοδωρή). Αρκεί το να γελάς με την θλιβερή του κατάντια, η οποία έλαβε απίστευτες διαστάσεις από τότε που έμπλεξε με την κ. Χριστοφάκη, την οποία και νυμφεύτηκε. Δεν φταίει, βέβαια, αυτή. Φταίει ο ίδιος.



Πάντως, αυτό που έχει σημασία είναι η πολιτική, που ακολουθεί ο αντιπρόεδρος του ΓΑΠ και ο ίδιος ο πρόεδρος του κ. αντιπροέδρου, την οποία και οι δύο υπερασπίζονται, σθεναρώς, ο μεν κ. πρόεδρος, με τον γνωστό μειλίχιο και υποκριτικό τρόπο του και ο δε κ. αντιπρόεδρος, με τον, επίσης, γνωστό και βοθρώδη δικό του τρόπο.


Το μοτίβο τους είναι, επίσης, γνωστό: Δεν θα αφήσουν την χώρα να χρεωκοπήσει (εννοούν να πτωχεύσει). Και δεν θα την αφήσουν να χρεωκοπήσει, όχι επειδή την αγαπούν. Κάθε άλλο. Δεν θα την αφήσουν να χρεωκοπήσει, διότι, αν την αφήσουν να χρεωκοπήσει, θα χρεωκοπήσει και το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο είναι εκτεθειμένο στα ελληνικά κρατικά ομόλογα, αλλά και στο ελληνικό ιδιωτικό χρέος (το οποίο, όμως, είναι αλήθεια ότι δεν είναι καθόλου το χειρότερο στην ευρωζώνη - το αντίθετο μάλιστα, είναι από τα καλύτερα και αυτό απευθύνεται σε όλους εκείνους οι οποίοι ισχυρίζονται ότι είναι ο ελληνικός υπερδανεισμός και η υπερκατανάλωση, που ευθύνονται για τα χάλια της ελληνικής οικονομίας).


Και για τον λόγο αυτόν, δηλαδή το να μην αφήσουν, μέσω της χρεωκοπίας του ελληνικού κράτους, το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα να χρεωκοπήσει, έχουν αποφασίσει να χρεωκοπήσουν τον ελληνικό πληθυσμό, μέσω της θηριώδους αφαίμαξης των εισοδημάτων του και της κατάρρευσης της ελληνικής παραγωγής. Γι' αυτό και πωλούν αυτήν την καθαρά αντιπατριωτική πολιτική, που είναι δουλικά υποταγμένη στις επιταγές των άμεσων συμφερόντων των διεθνών τραπεζιτών και των εκπροσώπων τους, που έφεραν εδώ και τους εγκατέστησαν σαν νέους κατακτητές, ως έκφραση ...πατριωτισμού!


Δεν είναι η πρώτη φορά, που γίνεται αυτό στην χώρα μας.


Τελευταία φορά, που το έπαθε αυτό η Ελλάδα ήταν το 1931-32, με την έλευση της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης, που ξεκίνησε από τις Η.Π.Α. και την κατάρρευση του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης τον Οκτώβριο του 1929, στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Οι αναλογίες, με το σήμερα είναι ουκ ολίγες και εκπληκτικές, για όσους δεν γνωρίζουν τις βαθύτερες αιτίες αυτού του είδους των οικονομικών κρίσεων, που σχετίζονται, πάντοτε, με τις δυσλειτουργίες του χρηματοπιστωτικού τομέα της οικονομίας, στις χώρες του καπιταλισμού. Και ενώ η Ελλάδα, τώρα, έχει εγκλωβιστεί στην μέγγενη του ακριβού ευρώ, που την οδήγησε στην ουσιαστική χρεωκοπία, τότε, η χώρα μας είχε αυτοεγκλωβιστεί στην παγίδα της "χρυσής δραχμής" - έτσι ονόμαζαν, τότε, την δραχμή, την οποία είχαν κλειδώσει, με μια σταθερή ισοτιμία, με την αγγλική χρυσή λίρα.


Τα αποτελέσματα, μόλις ήλθε η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930, ήσαν τα ίδια, με αυτά της Αργεντινής της περιόδου 1998 - 2003, που είχε εγκλωβίσει το πέσο στην θανάσιμη αγκαλιά του αμερικανικού δολλαρίου και αυτά, που έχει αρχίσει να ζει η χώρα μας, με την ηλίθια επιλογή της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ να εντάξει την Ελλάδα στην ευρωζώνη και να υιοθετήσει το ευρώ. Μόνο, που, τότε, η χώρα οδηγήθηκε στην επίσημη πτώχευση, παρά τις προσπάθειες του Ελευθερίου Βενιζέλου να την αποφύγει.


Ο τότε πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος δήλωνε κατηγορηματικά, στις 27/9/1931, ότι : "Δίδω προς τον ελληνικόν λαόν την προσωπικήν διαβεβαίωσιν ότι έχω την απόλυτον πεποίθησιν ότι ημπορούμεν να διατηρήσωμεν την ακεραιότηταν του εθνικού μας νομίσματος και να αποφύγωμεν τας συμφοράς, που θα επακολουθήσουν την ανατροπήν της σταθεροποιήσεως". Τελικά, χρεωκόπησε, με την χειρότερη μορφή χρεωκοπίας, την πτώχευση το 1932. (Αντίστοιχα, ο ευήθης ΓΑΠ, στις 30/3/2010, δήλωνε ότι : "Να είναι όλοι βέβαιοι, να είναι ακόμα πιο βέβαιοι οι διάφοροι καλοθελητές, που καθημερινά διαδίδουν διάφορες ψευδείς ειδήσεις για την χώρα μας, με προφανείς σκοπιμότητες. Η Ελλάδα δεν θα χρεωκοπήσει. Δεν θα την αφήσουμε να χρεωκοπήσει". Φυσικά, δύο μήνες μετά, η Ελλάδα, ουσιαστικά, χρεωκόπησε, αφού, από τις 300 μονάδες βάσης, που ήσαν τότε τα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών κρατικών ομολόγων 10ετούς διάρκειας, τον Μάϊο του 2010 ξεπέρασαν τις ... 1000 μονάδες βάσης και οδήγησαν την χώρα στον "Μηχανισμό Στήριξης" - όχι της Ελλάδας, αλλά - των ευρωπαϊκών τραπεζών).


Η οικονομική πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου ετέθη στην υπηρεσία της "χρυσής δραχμής". Επιβλήθηκε σκληρή λιτότητα στο κράτος - το οποίο κατηγορήθηκε, ως "ατάσθαλο" και φυσικά δεν κατηγορήθηκε καθόλου ο χρηματοπιστωτικός τομέας και οι υπέρογκες αποδόσεις, που αυτός επιδίωκε και οι οποίες οδήγησαν στην διεθνή οικονομική κρίση, όπως επίσης και στην ελληνική εσωτερική οικονομική κρίση, κάτι καθόλου περίεργο και το οποίο συμβαίνει και σήμερα -, καταργήθηκε κάθε κοινωνική πολιτική, η οποία περιορίστηκε μόνο στις δραστηριότητες των φιλανθρωπικών σωματείων, που διοργάνωναν συσσίτια, για τον πενόμενο πληθυσμό, ενώ αυξάνονταν οι θάνατοι από την πείνα - μια απλή ματιά στα ληξιαρχεία της Αθήνας και των γύρω δήμων είναι αρκετή.


Η στήριξη της χρυσής δραχμής και η αποπληρωμή των τοκοχρεωλυσίων των δανείων της χώρας οδήγησε στην μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 50%, έκλεισε πολλά δημόσια σχολεία όλων των βαθμίδων, πλήθος δασκάλων και δημοσίων υπαλλήλων απολύθηκαν, απαγορεύτηκε ο συνδικαλισμός τους, όπως επίσης και οι απεργίες των εργατών, ενώ οι διαδηλώσεις κηρύχθηκαν εκτός νόμου. Και όλα αυτά, για χάρη της πεισματώδους στήριξης της πολιτικής της χρυσής δραχμής, ενώ κάθε σκέψη για την απομάκρυνση από τον κανόνα της χρυσής δραχμής αντιμετωπιζόταν σαν "καταστροφή" και σαν "καταποντισμός" - όπως, σήμερα, γίνεται με το ευρώ, υπέρ της στήριξης του οποίου θυσιάζεται και φτωχοποιείται ο ελληνικός πληθυσμός.


Η χώρα εκείνη την εποχή βρισκόταν υπό την εποπτεία του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, που είχε φέρει η πτώχευση του 1893 (ο ΔΟΕ έφυγε το 1972) και η νέα κρίση έφερε και τον έλεγχο της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία ήλθε για να προστατεύσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας, που κινδύνευαν (κάτι σαν την τρόϊκα σήμερα, "καλή ώρα", μόνο που αυτοί είχαν έλθει χωρίς κανένα πακέτο οικονομικής στήριξης, για την άμεση πληρωμή των τοκοχρεωλυσίων). Η πτώχευση, τελικά, ήλθε και μετρίασε κάπως τα πράγματα, ενώ έκοψε και τον βήχα των δανειστών της χώρας - τουλάχιστον ορισμένων από αυτούς.


Τα ίδια συμβαίνουν και σήμερα. Ας δούμε τον παρακάτω πίνακα, που αφορά την εξυπηρέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους, κατά την περίοδο 2000 – 2009 :




Και σήμερα, όπως και τότε, η χώρα έχει βρεθεί σε κατάσταση χρεωκοπίας. Τότε (το 1932) ήταν η οικονομική κρίση και η σύνδεση της δραχμής, με την χρυσή λίρα, που έφταιγε, για αυτήν την κατάσταση, ενώ τώρα είναι η κατάργηση της δραχμής και η υιοθέτηση του ευρώ. Και στις δύο περιπτώσεις η χώρα με τους νομισματικούς της χειρισμούς, έχασε τον έλεγχο πάνω στην έκδοση του νομίσματός της και στην κυκλοφορία του. Αποτέλεσμα ήταν (και είναι) η χρεωκοπία.


Η ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας φαίνεται από το γεγονός ότι έφθασε να πληρώνει για δάνεια υπέρογκα ποσά. Έτσι από 23.773 εκατομμύρια ευρώ, που πλήρωνε το 2000, έφθασε το 2009 να πληρώσει 84.184 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή, αν γίνει ο σχετικός υπολογισμός επί ως προς το ΑΕΠ, από το 17,4% του ΑΕΠ το 2000, έφθασε το 2009 να πληρώνει για δάνεια του παρελθόντος το 35% του ΑΕΠ της.


Μπορεί η χώρα να πληρώνει τέτοια ποσά;


Με την δραχμή μπορούσε, διότι τότε το χρέος ήταν κατά 85% εσωτερικό χρέος, ή χρέος εκφρασμένο σε δραχμές και υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο.


Με το ευρώ ένα τέτοιο χρέος θα μπορούσε να αποπληρωθεί, όσο συνεχιζόταν η δανειοδότηση της χώρας για την αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους της, δηλαδή, όσο συνεχιζόταν η αναπτυξιακή πορεία της χώρας, όσο υπήρχε η εμπιστοσύνη ότι για τα χρέη της υπήρχε η άτυπη εγγύηση της ευρωζώνης και όσο η ευρωζώνη η ίδια βρισκόταν σε αναπτυξιακή τροχιά.


Αλλά η έλευση της παγκόσμιας ύφεσης, με την παταγώδη έκρηξη της φούσκας του αμερικανικού και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος το 2008 ανέτρεψε όλα τα δεδομένα και τις πεποιθήσεις. Ως εκ τούτου, με την άρση όλων των προϋποθέσεων, που υπήρχαν, μέχρι το 2009 και με την καταστροφική διαχείριση του ελληνικού δημοσιονομικού προβλήματος από τον μοιραίο, αφελή και ανίκανο ΓΑΠ και τους ευρωζωνίτες, κατέστη σαφές ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να πληρώνει τέτοια ποσά για την εξυπηρέτηση των δανείων του παρελθόντος.


Και φυσικά, γι’ αυτήν την εξέλιξη δεν έφταιγε το «σπάταλο» κράτος (όχι ότι το κράτος δεν έκανε σπατάλες, αλλά δεν ήσαν οι σπατάλες αυτές η αιτία για την παρούσα εξέλιξη). Όπως βλέπουμε από τον παραπάνω πίνακα, η συμμετοχή των δημόσιων ελλειμμάτων στον δημόσιο δανεισμό είναι αναξιόλογη. Την δεκαετία 2000 – 2009 το ελληνικό δημόσιο δανείστηκε 485.835 εκατομμύρια ευρώ και πλήρωσε 451.084 εκατομμύρια ευρώ. Από αυτόν τον νέο δανεισμό μόλις το 3,1% κάλυψε τα δημοσιονομικά ελλείμματα, ενώ όλο το υπόλοιπο τμήμα του πήγε για την αναχρηματοδότηση του παλαιού δημόσιου χρέους.


Τα πράγματα είναι απλά : Αυτό το δημόσιο χρέος δεν μπορεί, πλέον, να εξυπηρετηθεί από την χώρα. Ούτε και η αιματηρή λιτότητα στο δημόσιο μπορεί να εξυπηρετήσει αυτό το χρέος, που οι μεγαλομανείς και συνάμα βλακώδεις νομισματικοί χειρισμοί της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ αλυσόδεσαν την χώρα στο ευρώ, καθιστώντας την ανίκανη να το διαχειριστεί, αφού αυτό το χρέος, πια, είναι εκφρασμένο σε ένα νόμισμα (ευρώ), του οποίου την έκδοση και την κυκλοφορία δεν ελέγχει.


Για να γίνει αντιληπτό το αδιέξοδο των όσων γίνονται πρέπει να ειπωθεί ότι οι δαπάνες για μισθούς και συντάξεις του συνόλου του δημοσίου τομέα φθάνουν περίπου στο 20% του ΑΕΠ (κάπου στα 51 δις. ευρώ). Αυτό το ποσόν αντιστοιχεί στο 60,58% των ετήσιων πληρωμών των παλαιών δανείων της χώρας, κατά το 2009! Και φυσικά ακόμα και αν μπορούσε όλο το ποσόν των 51 δισ. ευρώ που αφορά την μισθοδοσία των υπαλλήλων του κράτους να πάει για την πληρωμή των ετήσιων τοκοχρεωλυσίων της χώρας αυτό το ποσόν δεν θα έφθανε ούτε στο ελάχιστο. Πολύ περισσότερο, που το χρέος της χώρας αυξάνει από … μόνο του. Πράγματι, ενώ κατά την τελευταία δεκαετία η χώρα πλήρωσε 451.084 εκατομμύρια ευρώ, για τα παλαιά της χρέη, το δημόσιο χρέος, όχι μόνο δεν μειώθηκε, αλλά, αντίθετα, αυξήθηκε, σχεδόν κατά 155 δισ. ευρώ κυρίως λόγω τόκων και μη είσπραξης εις ολόκληρον των ποσών των δανείων από το ελληνικό κράτος.


Το αδιέξοδο είναι πλήρες και σαφές. Αλλά και ο κ. αντιπρόεδρος και ο κ. πρόεδρος είναι σαφέστατοι και κατηγορηματικοί : Το ελληνικό δημόσιο χρέος θα το πληρώσει η χώρα (δηλαδή οι πολίτες της), με όποιο κόστος, για να μπορεί η Ελλάδα – όπως είπε ο ΓΑΠ, προχθές μιλώντας στο συνέδριο για το μέλλον του καπιταλισμού - να είναι αξιόπιστη σε εκείνους, που την βοήθησαν (εννοεί τους δανειστές του ελληνικού δημοσίου)


Αυτή είναι η στόχευση του ελληνικού σοσιαλιστικού κυβερνητικού επιτελείου, η οποία διεκπεραιώνεται, παρά το εμφανές αδιέξοδό της. Και όσο πιο εμφανές είναι αυτό το αδιέξοδο, τόσο πιο ωμή και κοπρολυμματώδης θα είναι και η υπεράσπιση αυτής της πολιτικής, που οδηγεί την χώρα στον γκρεμό."



(Άρθρο μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=10272&mforum=pfor#10272  της 9/1/2011 στο θέμα, που άνοιξε ο Θοδωρής Πάσχος στο «PETROUPOLIS FORUMS», με τίτλο : κε Πάγκαλε, εμείς οι ΚΟΠΡΙΤΕΣ εκπαιδευτικοί σας ρωτάμε..... ).

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Από την χρεωκοπία στην αυτογνωσία. (Ή πως η ελληνική αριστερή διανόηση υπερασπίζεται την Ευρώπη των τραπεζών και υιοθετεί την επιχειρηματολογία της ελίτ του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος).



Ο John Maynard Keynes μας έχει μιλήσει, από το μακρινό 1924, για την αναγκαιότητα της "πληθωριστικής ευθανασίας των εισοδηματιών", αλλά οι 6 διανοούμενοι του νεοευρωκομμουνιστικού τμήματος της ελληνικής αριστεράς [Ορέστης Καλογήρου (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης), Γιώργος Καρράς (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο), Βάσω Κιντή (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Μάνος Ματσαγγάνης,  (Οικονομικό Πανεπιστήμιο), Ελίζα Παπαδάκη (δημοσιογράφος) και Δαμιανός Παπαδημητρόπουλος] βρίσκονται ακόμα πιο πίσω, υποκύπτοντας και υιοθετώντας την επιχειρηματολογία των πιο επιθετικών και οπισθοδρομικών τμημάτων της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ.

Το κείμενο, που ακολουθεί, είναι μια απόπειρα απάντησης στο σχετικό κείμενό τους (που αναδημοσιεύτηκε στο μπλογκ "ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ", με τίτλο : "Από την χρεοκοπία στην αυτογνωσία" http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html .


""Αρκετοί χαρακτηρισμοί έχουν ακουστεί, όπως “το απαράδεκτο μνημόνιο”, “το μνημόνιο δεν είναι μονόδρομος”, τάσσομαι κατά του μνημονίου”, να κάνουμε δημοψήφισμα, “να ψηφίσουμε αν είμαστε υπέρ ή κατά του μνημονίου”. Στην πραγματικότητα σε όλους αυτούς δεν αρέσουν οι συνέπειες του μνημονίου, όπως δεν αρέσουν στους ανθρώπους οι συνέπειες ενός σεισμού, ή μιας καταιγίδας. Αλλά οι συνέπειες του μνημονίου, για να αξιολογηθούν, θα πρέπει να συγκριθούν με τις συνέπειες του μη μνημονίου: το μνημόνιο μας δίνει για κάτι λιγότερο από τρία χρόνια κάποια χρήματα με σχετικά υποφερτό επιτόκιο, προκειμένου αφενός να εξυπηρετήσουμε το ληξιπρόθεσμο χρέος μας, αφετέρου να καλύψουμε τα καινούργια ελλείμματα που θα δημιουργήσουμε σ' αυτά τα τρία χρόνια. Σε αντάλλαγμα αναλαμβάνουμε την υποχρέωση να μειώνουμε σταδιακά αυτά τα ελλείμματα, μέχρι να τα φέρουμε κάτω του 3% του ΑΕΠ. Για παράδειγμα το 2009 το δημόσιο είχε έσοδα περίπου 50 δις (για την ακρίβεια 49) και δαπάνες 85 δις, άρα το έλλειμμα ήταν πάνω από 35 δις. Το μνημόνιο μας επέβαλε να μειώσουμε το 2010 το έλλειμμα κατά 6% του ΑΕΠ, δηλαδή περίπου κατά 15 δις. Αυτό την ίδια στιγμή σημαίνει ότι μας επέτρεπε (και μας χρηματοδοτούσε) να έχουμε ένα έλλειμμα 20 δις (35-15=20). Με αυτά τα 20 δις πληρώσαμε μισθούς (μειωμένους), συντάξεις, τόκους κ.ο.κ."


(Από το κείμενο των 6 συνομιλητών, που συνέγραψε ο κ. Δαμιανός Παπαδημητρόπουλος).



Θα ξεκινήσω την προσπάθεια άρθρωσης ενός αξιοπρεπούς αντιλόγου στους ισχυρισμούς των 6 συζητητών, ξεκινώντας από τις ανακρίβειες και τους αναληθείς ισχυρισμούς, που εμφανίζονται ως παραδοχές, μέσα στο κείμενο των συζητητών, που συνόψισε ο κ. Παπαδημητρόπουλος.

Αν δούμε τους αριθμούς, όσον αφορά το Μνημόνιο, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Από τα ποσά, που διέθεσε και θα διαθέσει στο ελληνικό δημόσιο το Μνημόνιο δεν θα πάει στους μισθούς και στις συντάξεις ούτε ένα λεπτό, παρά τα όσα ισχυρίζονται οι 6 συζητητές. Αυτή η πρωτογενής παραδοχή τους, που λέει ότι το Μνημόνιο χρηματοδοτεί τα τρέχοντα - εκτός των προκαθορισμένων δανείων - ελλείμματα του ελληνικού δημοσίου και μάλιστα τους μισθούς και τις συντάξεις - καθώς επίσης και όλες οι συναφείς παράγωγες παραδοχές τους -, δεν έχει βάση. Απλά, δεν είναι αληθής :

Το 2010 η χώρα πήρε 38 δισ. €, από τα οποία τα 32,5 δισ. € πήγαν για τοκοχρεωλύσια (19,5 δισ. € χρεωλύσια και 13 δισ. € τόκοι), ενώ το 2011 η χώρα θα πάρει 46,5 δισ. € από τα οποία τα 44 δισ. € θα πάνε για τοκοχρεωλύσια (28,1 δισ. € χρεωλύσια και 15,9 δισ. € τόκοι). Σχεδόν όλα τα χρήματα θα πάνε για να χρηματοδοτήσουν τους κατόχους των ομολόγων στο εξωτερικό, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το 80% του συνολικού ελληνικού δημόσιου χρέους, ενώ και τα υπόλοιπα θα πάνε για την στήριξη του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, στο οποίο είναι επίσης εκτεθειμένοι ομολογιούχοι από το εξωτερικό, με πρώτη από όλους την Ε.Κ.Τ. (Οι μισθοί, για τους οποίους, δήθεν, κόπτονται οι συγγραφείς του πονήματος, ανέρχονται γύρω στα 20 δισ. € και δεν πληρώνονται από τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης. Ούτε, φυσικά, και οι συντάξεις. Και για να μην ακούγονται και γράφονται τερατολογίες, πρέπει να ειπωθεί ότι το συνολικό μισθολογικό κόστος του δημοσίου τομέα στην Ελλάδα ανέρχεται στο 20% του ΑΕΠ της χώρας και κυμαίνεται περίπου, στα μέσα επίπεδα των χωρών της ευρωζώνης).

Χωρίς τα δάνεια του Μηχανισμού θα ήσαν οι δανειστές που δεν θα πληρώνονταν και αυτοί θα είχαν το πρόβλημα, ενώ η προσφυγή τους στα δικαστήρια δεν θα τους απέφερε πολλά πράγματα και θα υποχρεώνονταν σε έναν συμβιβασμό επωφελή για το ελληνικό δημόσιο). Αυτή είναι η αλήθεια.

Για τον λόγο αυτό, δεν υπάρχει λόγος να κοπτόμεθα για την όποια χασούρα των δανειστών και οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι, πέρα από τις ανοησιολόγες θεωρίες των παπαγαλακίων της διεθνούς και της εντόπιας χρηματοπιστωτικής ελίτ και των πολιτικών θεραπαινίδων τους, το ελληνικό δημόσιο τον Απρίλιο - Μάϊο του 2010 μπορούσε (και όφειλε) να διαπραγματευθεί έχοντας μια πολύ καλή διαπραγματευτική θέση απέναντί τους. Ο ευήθης ΓΑΠ δεν το έπραξε. Το γιατί είναι κάτι που μένει να το δούμε.

Τύποις και ουσία, λοιπόν, ο περίφημος "Μηχανισμός Στήριξης της ελληνικής οικονομίας" είναι ψευδεπίγραφος. Πρόκειται, όπως λένε όλοι οι σοβαροί οικονομικοί αναλυτές και οι πολιτικοί της ευρωζώνης - ενεργοί και συνταξιούχοι από τον Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε και τον Νικολά Σαρκοζύ, μέχρι τον υπέργηρο Χέλμουτ Σμιτ -, για "Μηχανισμό διάσωσης του ευρωπαϊκού και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος", ο οποίος δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να πνίγει την χώρα σε μεγαλύτερα επίπεδα χρέους, δια της συσσώρευσης των τόκων και του διαρκούς ανατοκισμού του χρέους αυτού.

Αυτό συμβαίνει, ακόμα και με την προσφάτως ανακοινωθείσα επιμήκυνση, αφού η επιτοκιακή και χρηματική "ελάφρυνση" είναι ανύπαρκτη. Με την επιμήκυνση του χρέους των 110 δισ. €, που θα χορηγήσει η ευρωζώνη και το Δ.Ν.Τ. το ποσόν των 80 δισ. € της ευρωζώνης θα κοστίσει συνολικά στο ελληνικό δημόσιο 103 δισ. €, αντί των 97 δισ. €, που θα κόστιζε χωρίς την επιμήκυνση!!! Και αυτό παρά την μείωση του επιτοκίου. Διότι μπορεί το επιτόκιο να μειώθηκε, αλλά το δάνειο επιμηκύνθηκε χρονικά και αυτό από μόνο του αυξάνει το συνολικό ποσό του χρέους, που έχει να εξυπηρετήσει η χώρα σε επίπεδα μεγαλύτερα από ότι θα ήταν πριν από την επιμήκυνση. (Το μόνο που "κερδίζει" η χώρα είναι μια μείωση του ποσού των δόσεων, που έχει να εξυπηρετήσει, αλλά αυτό είναι παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του...).
Αυτός είναι ένας από τους λόγους, που τα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών κρατικών ομολόγων (spreads) παραμένουν σε δυσθεώρητα επίπεδα (έχουν αγγίξει τον ... θεό) και γι' αυτό η χώρα πρέπει άμεσα να παύσει να λαμβάνει την "βοήθεια" του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης των γαλλογερμανικών τραπεζών (που, κατ' ευφημισμόν, αποκαλείται "Μηχανισμός στήριξης της ελληνικής οικονομίας"), διότι αυτή η βοήθεια προς τις γαλλογερμανικές τράπεζες καθιστά μεσομακροπρόθεσμα δυσχερή την διαπραγματευτική θέση της χώρας, έναντι των δανειστών της και διότι τα χρήματα αυτά, όχι μόνον δεν βοηθούν την αναπτυξιακή πορεία της ελληνικής οικονομίας, αλλά, αντιθέτως, σιγουρεύουν την βύθισή της σε μια διαδικασία αέναης ύφεσης και στην παράταση των συνθηκών του ασφυκτικού θανάτου, μετατρέποντάς τον σε έναν διαρκή θάνατο (perpetual death) μέσα στην οποία έχει εισάγει την ελληνική οικονομία και κοινωνία η αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση και το κατοχικό Μνημόνιο του Μαΐου του 2010.

Γιατί, λοιπόν, οι 6 διανοητές υιοθετούν τόσο χοντροκομένα αναληθείς ισχυρισμούς, οι οποίοι δεν στηρίζονται πουθενά; Δεν θέλω να πιστεύω ότι ψεύδονται.

Απλώς, στο παραπάνω συλλογικό κείμενο των τεσσάρων κυρίων και των δυο κυριών συνοψίζεται ανάγλυφα το επίπεδο ακραίου πανικού, στον οποίο έχει περιέλθει η ελληνική πολιτική, οικονομική και πνευματική ελίτ, ύστερα από τις καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου 18μηνου και την υπαγωγή της χώρας και του πληθυσμού της, σε ένα καθεστώς πεονίας, το οποίο έχει εγκαθιδρυθεί, με την υπογραφή από την κυβέρνηση του ευήθους ΓΑΠ, της αποικιοκρατικής δανειακής σύμβασης και του κατοχικού Μνημονίου (το οποίο είναι παράρτημα αυτής της δανειακής σύμβασης, οι όροι των οποίων είναι εξωφρενικά πρωτοφανείς, για την σύγχρονη γραφειοκρατική καπιταλιστική τάξη πραγμάτων και στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο, αφού δι’ αυτών το ελληνικό κράτος, ως οφειλέτης, απεκδύεται όλων των δικαιωμάτων του, που απορρέουν από την ασυλία, που του παρέχει η ιδιότητά του, ως κράτους και από την σχετική προστασία του από το δημόσιο διεθνές δημόσιο και το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και από την παγία νομολογία των διεθνών δικαστηρίων και οι οποίοι θεσμοί εφευρέθηκαν από την χρηματοπιστωτική και την πολιτική ελίτ της ευρωζώνης, προκειμένου να προετοιμάσουν το έδαφος για την επέκτασή τους σε ευρύτερα σύνολα, μετατρέποντας ολόκληρους λαούς χωρών του αναπτυγμένου καπιταλισμού σε σύγχρονους πεονίτες, εν όψει της έλευσης της ευρωζωνικής, αλλά και της διεθνούς κρίσης χρέους, που προέκυψε, ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της αμερικανικής κτηματαγοράς και της κρίσης του αμερικανικού και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος που προέκυψε, ως απότοκο αυτής της κατάρρευσης τον Σεπτέμβριο του 2008).

Στο παραπάνω κείμενο, μαζί με τον πανικό, είναι έκδηλη και η σύγχυση, όπως, επίσης, και το φαινόμενο αποπροσανατολισμού (vertigo), που, επίσης, διακατέχουν την ελίτ του τόπου μας, κάτι που είναι απόλυτα φυσιολογικό στις παρούσες συνθήκες, εξ αιτίας του γεγονότος ότι η ελληνική ελίτ, στο σύνολό της, βλέπει ότι οι εξελίξεις, πλέον, προσδιορίζονται ολοκληρωτικά από το εξωτερικό και κυρίως από τους "εταίρους" της, οι οποίοι ενεργούν, ως εκπρόσωποι των συμφερόντων των δανειστών της χώρας, μετατρεπόμενοι και οι ίδιοι σε δανειστές, απαιτώντας την εξόφληση, εις ολόκληρον, των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας και αδιαφορώντας για την τύχη της εντοπίας ελίτ, την οποία, πιθανώς, θεωρούν αναλώσιμη.

Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα στον χώρο της ελληνικής αριστερής διανόησης και ιδιαίτερα σε αυτό το τμήμα της, που ιστορικά προσδιορίστηκε από τον ελληνικό ευρωκομμουνισμό και το οποίο βλέπει ότι οι στερεοτυπικές ιδεολογικές του αναφορές, έτσι όπως αυτές έλαβαν σάρκα και οστά, με την δημιουργία της ευρωζώνης, κινδυνεύουν με αφανισμό, λόγω των χαωδών θεσμικών ανεπαρκειών της τελευταίας, οι οποίες κατέστησαν άμεσα ορατές και οδηγούν την ευρωζώνη στην διάλυση, ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης και της συναφούς αποδιάρθρωσης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οποία στον χώρο της ευρωζώνης, μετετράπη σε κρίση χρέους, ως αποτέλεσμα της ανυπαρξίας λειτουργικότητας των ευρωζωνικών θεσμών σε περίοδο κρίσης.

Αυτή η αμείλικτη πραγματικότητα, που εμφανίστηκε ξαφνικά και απρόσμενα στο τελευταίο τρίμηνο του 2009 και η περιστασιακή σύνδεσή της με την Ελλάδα (η περίφημη κρίση του ελληνικού χρέους, η οποία μετετράπη σε κρίση του ευρωπαϊκού χρέους) έθεσε, βέβαια, επί τάπητος, το ζήτημα που έχει να κάνει με το «ποια Ευρώπη θέλουμε».

Την Ευρώπη του χρηματοπιστωτικού τομέα, στην οποία το λογιστικό νόμισμα χρησιμοποιείται από την χρηματοπιστωτική ελίτ για να μαζεύει όλη την ρευστότητα της ηπείρου, προκειμένου να την διαχειρίζεται και να την διοχετεύει ανεξέλεγκτα, ελέγχοντας το σύνολο της πραγματικής οικονομίας και προσποριζόμενη ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα από την παραγόμενη πίτα, ή την Ευρώπη της πραγματικής οικονομίας και των πληθυσμών της, που ασκούν έλεγχο στις χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες και χρησιμοποιούν τον χρηματοπιστωτικό τομέα για την ανάπτυξη των οικονομιών και των κοινωνιών της;

Όμως, η έλευση της ελληνικής κρίσης και η παρατεταμένη διάρκειά της (χωρίς, προς το παρόν, να εμφανίζεται κάποια δυνατότητα εξόδου από αυτήν) και η επικράτηση των συγχυτικών και αποπροσανατολιστικών φαινομένων, που έχουν διαπεράσει όλη την ελληνική ελίτ, οδήγησε αυτό το τμήμα της ελληνικής αριστερής διανόησης, που εκφράζεται παραστατικότατα από τους συγγραφείς του παραπάνω κειμένου, στο να αγνοήσει το δίλημμα που τίθεται από την ευρωζωνική κρίση και επειδή δεν αρέσκεται σε διλημματικού τύπου επιλογές – αυτές οι επιλογές ιστορικά λαμβάνουν χώρα λίγες φορές, αλλά, όταν τίθενται, δεν μπορούν να αγνοηθούν – ταυτίζει την παρούσα Ευρώπη της χρηματοπιστωτικής ελίτ, με την Ευρώπη της πραγματικής οικονομίας και των πληθυσμών της, μέσα από την κλασσική ρεφορμιστική λογική, ότι αυτή η Ευρώπη μπορεί να διορθωθεί και να μεταλλαχθεί στην άλλη εκδοχή της. Αυτή η λογική οδηγεί αυτό το τμήμα της αριστερής διανόησης στην αντίληψη ότι «αυτήν την Ευρώπη έχουμε, αυτήν πρέπει να υπερασπιστούμε, διότι, αν αυτή καταρρεύσει, θα ακολουθήσει το χάος».

Αυτή η ρεφορμιστική λογική δεν είναι εντελώς εσφαλμένη. Η Ευρώπη (η ευρωζώνη) μπορεί να αλλάξει.

Αλλά αυτή η αντίληψη γίνεται εσφαλμένη όταν απολυτοποιείται και τούτο διότι, σε οριακές στιγμές, σαν αυτήν που ζούμε αυτόν τον καιρό, είναι πολύ πιθανό αυτή η Ευρώπη να μην μπορεί να αλλάξει. Και εν πάση περιπτώσει, μπορεί η αλλαγή της να είναι τόσο βραδεία, που, κατά την διάρκειά της, η χρηματοπιστωτική ελίτ της ευρωζώνης και το κυρίαρχο όργανό της, δηλαδή το αβαθές χρηματοπιστωτικό – λογιστικό της νόμισμα (το ευρώ) να αποτελέσουν αιτία, για την μετατροπή ολόκληρων οικονομιών και κοινωνιών σε κρανίου τόπους. Για τον λόγο αυτόν, δεν πρέπει να είμαστε δογματικοί (ούτε καν δογματικοί στον ρεφορμισμό). Όλα μπορούν να αλλάξουν, αλλά θα το κάνουν με κάποιους ρυθμούς, οι οποίοι, πολλές φορές, δεν ελέγχονται από εμάς. Ως εκ τούτου, το να περιμένουμε την όποια αλλαγή εξαρτάται από τους ρυθμούς αυτούς και από τις ανάγκες της κοινωνίας, η οποία δεν μπορεί να αφήνεται στον στραγγαλισμό, χάριν ιδεολογημάτων, των οποίων η εξυπηρέτηση επιβάλλει και επιτείνει αυτόν τον στραγγαλισμό, οδηγώντας την σε καταστάσεις, που θυμίζουν έναν εκσυγχρονισμένο Μεσαίωνα, όπως συμβαίνει, τώρα, στην περίπτωση της Ελλάδας και της ευρωζώνης, για χάρη της χρηματοπιστωτικής ελίτ και των συμφερόντων της.

Και το χειρότερο όλων είναι, προκειμένου να υπερασπίσουμε ένα ιδεολόγημα, το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην τρέχουσα πραγματικότητα, να υιοθετούμε την ουσία μιας ακραίας «επιχειρηματολογίας», η οποία ταιριάζει απόλυτα στα τρέχοντα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της διεθνούς και της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ, η οποία, ενώ είναι απολύτως υπεύθυνη για τις παρούσες εξελίξεις (δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε νέα οικονομική θεωρία, δεν θα ανακαλύψουμε τον τροχό, διότι από την εποχή του John Maynard Keynes γνωρίζουμε τις επιπτώσεις της ανεξέλεγκτης χρηματοπιστωτικής διαχείρισης και την γέννηση των κρίσεων/υφέσεων, που αυτή η διαχείριση επιφέρει, όπως επίσης, γνωρίζουμε και τους μηχανισμούς λύσης αυτών των καταστάσεων – όσο και αν αυτές δεν συμφέρουν την χρηματοπιστωτική ελίτ, που αφέθηκε ανεξέλεγκτη, από την εποχή των τελών της δεκαετίας του 1980, με αποτέλεσμα να «μπαχαλοποιήσει» το σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα), επιδιώκει, με όλους τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς που διαθέτει και έχοντας υπαλληλοποιήσει ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς και της εγχώριας πολιτικής ελίτ, να φορτώσει τα βάρη και τις ευθύνες στις πλάτες των συντελεστών της πραγματικής οικονομίας και στη ευρύτερη κοινωνία… 

Μιλώντας για τον Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, μας δίνεται η ευκαιρία να θυμηθούμε τις τοποθετήσεις του, για την δυσλειτουργία που δημιουργείται στο καπιταλιστικό σύστημα, από τις τυχοδιωκτικές πρακτικές της γραφειοκρατικής ελίτ του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των πελατών αυτής της ελίτ, οι οποίοι (αυτο)αποκαλούνται "επενδυτές" και στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε περισσότερο από εισοδηματίες, οι οποίοι ζητούν ευκαιρίες αποκόμισης κερδών από το σχολάζον τμήμα του εισοδήματός τους. (Το γεγονός ότι παλαιότερα, την εποχή του Κέϋνς αυτοί οι εισοδηματίες ήσαν λιγότεροι και ως εκ τούτου διακριτοί, ως ένα ιδιαίτερο στρώμα της αστικής τάξης, μαζί με τις μεγάλες επιχειρήσεις, που και αυτές ασκούσαν αυτήν την δραστηριότητα, ενώ σήμερα ο αριθμός τους έχει διογκωθεί και η διαστρωμάτωσή τους έχει πάψει, σε έναν μεγάλο βαθμό, να είναι κοινωνικά διακριτή, επειδή έχουν διαχυθεί πέρα από τα πλαίσια της κλασσικής αστικής τάξης και περιλαμβάνει έναν σημαντικό αριθμό από τα μικρομεσαία και μισθωτικά στρώματα του πληθυσμού, δεν διαφοροποιεί την αναγκαιότητα της εφαρμογής των όσων πρότεινε ο μεγάλος Βρετανός οικονομολόγος - ο οποίος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν πολιτικά συντηρητικός -, ούτε ως προς την έντασή της, ούτε ως προς την έκταση της εφαρμογής της).

Ήδη, από το 1924, δηλαδή πολύ πριν από την έλευση της Μεγάλης Κρίσης του 1929 (της Great Depression, όπως πολύ εύστοχα την ονόμασαν οι Αμερικανοί), ο Κέϋνς, αναφερόμενος στην δυσλειτουργία, που προξενεί η ύπαρξη και η δραστηριότητα των εισοδηματιών (των ραντιέρηδων όπως, χαρακτηριστικά, τους αποκάλεσε) στο καπιταλιστικό σύστημα, μίλησε για την αναγκαιότητα της επιβολής ενός μηχανισμού πληθωριστικής τους ευθανασίας, προκειμένου να αποφεύγονται οι υφέσεις στο καπιταλιστικό σύστημα και να μην δημιουργείται αχρείαστος πόνος και τεράστια απώλεια πλούτου στις κοινωνίες.

Η τοποθέτηση αυτή του Κέϋνς, που μιλούσε για τον πληθωρισμό του εισοδήματος των ραντιέρηδων του βρετανικού (αλλά και του διεθνούς) χρηματοπιστωτικού συστήματος, είχε να κάνει με το γεγονός ότι είχε πολύ ενωρίς διαπιστώσει αυτό που θα γινόταν οφθαλμοφανές αρκετά χρόνια μετά με την έλευση της Great Depression και το οποίο ήταν η πηγή των δυσλειτουργιών του καπιταλισμού, ως συστήματος διανομής και κατανάλωσης - και όχι μόνον αυτού, αλλά ιδιαίτερα σε αυτόν, αφού η έντονα αντιεξισωτική κοινωνική του λειτουργία, ως προς την διανομή και την κατανάλωση του κοινωνικού προϊόντος και ιδιαίτατα την κατανομή του χρήματος, ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις και ομάδες των κοινωνιών του αναπτυγμένου καπιταλισμού, συγκεντρώνει το προς επένδυση χρήμα, σε λίγα χέρια και δημιουργεί αυτή την κατηγορία ανθρώπων και των ανάλογων θεσμικών οργανισμών, δηλαδή έναν ολόκληρο τομέα της οικονομίας, που αποκαλείται χρηματοπιστωτικός τομέας, στους κόλπους του οποίου συγκεντρώνονται τεράστιες ποσότητες χρημάτων προς αποταμίευση, δανεισμό και επένδυση - μια διαδικασία, που από καιρό σε καιρό, έπαυε να εξελίσσεται και έφθανε στο σημείο να μπλοκάρεται πλήρως, οδηγώντας τις οικονομίες του καπιταλιστικού κόσμου σε κρίσεις και υφέσεις.
Ο Κέϋνς, φυσικά, αντελήφθη, παρά τις αντίθετες παραδοξολογίες της συμβατικής οικονομικής σοφίας της εποχής του (όπως αυτές συνοψίστηκαν στον περίφημο "νόμο του Jean-Baptiste Say", περί αυτορρύθμισης του μηχανισμού μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις, σε ένα, περίπου συνεχές επίπεδο καθολικής απασχόλησης), ότι αυτή η θεωρητική κατασκευή δεν χρησίμευε παρά μόνον για να συγκαλύπτεται η πραγματικότητα η οποία ουδεμία σχέση είχε με την θεωρητική κατασκευή της κλασσικής οικονομικής σοφίας και διότι, κατά την διάρκεια των φάσεων της ανάπτυξης δημιουργείται ένα τόσο μεγάλο νομισματικό μπέρδεμα, το οποίο επιτείνεται από την αντιεξισωτική λειτουργία της αγοράς και την ολοένα και αυξανόμενη άνιση κατανομή των εισοδημάτων, με αποτέλεσμα να μπλοκάρει ο μηχανισμός μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις και η οικονομία στο σύνολό της, αντί να χρησιμοποιεί, για την μετατροπή των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις, ως κύριο όπλο της τις μειωτικές διακυμάνσεις του επιτοκίου, να οδηγείται σε έναν καθοδικό φαύλο κύκλο, χρησιμοποιώντας, ως μηχανισμό μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις την ολοένα και μειούμενη πραγματική παραγωγή, σε ένα επίπεδο όχι πλήρους απασχόλησης, αλλά αυξανόμενης ή/και σταθεροποιημένης σε υψηλά επίπεδα ανεργίας.

Και όμως αυτό που αντελήφθη ο Κέϋνς - το οποίο, άλλωστε, ήταν (και παραμένει) σαφές από την πραγματικότητα του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, όπως αυτός διαμορφώθηκε από την εποχή του Βρετανού οικονομολόγου, παρά τις παραδοξολογικές δοξασίες των «σοφών» της κλασσικής οικονομικής σκέψης, των χρηματιστών, των τραπεζιτών και των λοιπών παραγόντων της χρηματοπιστωτικής και της πολιτικής ελίτ της εποχής του, οι οποίοι είχαν συμφέροντα να υπερασπισθούν (αλλά είχαν και το άλλοθι της άγνοιας των μηχανισμών λειτουργίας του συστήματος) – δεν μπορούν (ή δεν θέλουν να δουν οι αγαπητοί 6 συζητητές και ο συνοψίσας την συζήτησή τους.

Ποιό είναι αυτό; Από το μακρινό 1924, για πρώτη φορά σε παγκόσμια διάσταση, σήμερα (δεν θα αναφερθώ στην κρίση του Μεξικού στην δεκαετία του 1980 και στις άλλες τοπικές κρίσεις, που ακολούθησαν, διότι αυτές δεν είχαν την παγκόσμια διάσταση του προβλήματος, όπως συμβαίνει με την παρούσα, που ξετυλίχθηκε από τον Σεπτέμβριο του 2008 και συνεχίζει έως σήμερα) έχουμε μια προϊούσα αποδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού τομέα, η οποία έχει μπλοκάρει την διαδικασία μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις, γεγονός το οποίο έχει επιταθεί από την απορρύθμιση των κανόνων στην λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι οποίοι είχαν επιβληθεί αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως απάντηση των παλαιότερων γενεών στην Great Depression και οι οποίοι κανόνες είχαν σταθεροποιήσει το γραφειοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα. Αυτή η απορρύθμιση των κανόνων του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ξεκίνησε στην δεκαετία του 1980 και εντάθηκε στην δεκαετία του 1990, μαζί με την ξέφρενη παγκοσμιοποίηση, που ξεκίνησε, μετά την πτώση της «Ε.Σ.Σ.Δ.», και την ολοένα και μεγαλύτερη γραφειοκρατικοποίηση του χρηματοπιστωτικού και του καπιταλιστικού συστήματος εν γένει, οδήγησαν στην ανεξέλεγκτη λειτουργία της χρηματοπιστωτικής ελίτ, η οποία προέβαινε, με την πάροδο του χρόνου και την ολοένα και μεγαλύτερη αποσάρθρωση των ελέγχων σε απίθανα ακροβατικούς και ακραία ριψοκίνδυνους επενδυτικούς χειρισμούς, που «υπόσχονταν» τις πιο απίθανες αποδόσεις – και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον ακραία αυξανόμενων εισοδηματικών ανισοτήτων που συγκέντρωναν το χρήμα σε λίγα χέρια, όπως ακριβώς συνέβη κατά την δεκαετία του 1920, αμέσως πριν από την Great Depression. Μέσα σε αυτό το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό πλαίσιο, η διαδικασία μετατροπής όλου αυτού του fiat money από αποταμίευση σε επένδυση ήταν επόμενο κάποια στιγμή να μπλοκαριστεί και εδώ ακριβώς βρισκόμαστε τώρα – όσο και αν τα παπαγαλάκια του χρηματοπιστωτικού συστήματος θέλουν να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει στην παραδοξολογική παραμυθία, που σερβίρεται, ως «οικονομική σοφία», ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο μπλοκάρισμα αυτού του μηχανισμού, εξ αιτίας των χειρισμών της χρηματοπιστωτικής ελίτ, αλλά στον ανύπαρκτο … υπερκαταναλωτισμό.

Το ίδιο, ακριβώς, θεωρητικό σφάλμα διαπράττουν και οι αγαπητοί 6 συζητητές...

Και για να γνωρίζουμε για ποιό πράγμα συζητάμε, καλόν είναι να δούμε και τα σχετικά στοιχεία :

Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι τα συνολικά δανειακά και τα προς δανεισμό κεφάλαια, σε παγκόσμιο επίπεδο, ανέρχονται κοντά στα 900 τρισ. $., όταν το παγκόσμιο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ανέρχεται το 2010 στα 75 τρισ. $ περίπου. Όταν λοιπόν, κάποιος έχει κεφάλαια της τάξεως των 900 τρισ. $ και επιδιώκει μία μέση απόδοση της τάξης του 6% (ή του 5%, ή του 4%, ή ακόμα και του 3%) δηλαδή θέλει κάθε χρόνο να του αποφέρουν 30 - 60 τρισ. $ από μία οικονομία που είναι μόλις 75 τρισ. $, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να συμβεί, με ομαλό τρόπο, ή μέσα από το κύκλωμα της οικονομίας. Τέτοια κερδοφορία, απλώς, δεν μπορεί να υπάρξει. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει - αφού το πρόβλημα έχει κυρίως να κάνει με την σφαίρα της κατανομής των εισοδημάτων και της κατανάλωσης - είναι μια αναδιανομή του εθνικού και του παγκόσμιου πλούτου, που θα αφαιρέσει αυτόν τον πλούτο που λιμνάζει, από τα χέρια της ελίτ του χρηματοπιστωτικού συστήματος και θα τον μεταφέρει σε εκείνες τις εισοδηματικές κατηγορίες του πληθυσμού των επι μέρους κοινωνιών του πλανήτη, που θα τον αξιοποιήσουν με κριτήριο τις ανάγκες τους και όχι ολοκληρωτικά για την επίτευξη αποδόσεων, οι οποίες, άλλωστε, δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν.

Γι' αυτό και η κεϋνσιανή πρόταση για την "ευθανασία των εισοδηματιών" βρίσκεται επί τάπητος, όσο και αν οι θεραπαινίδες της χρηματοπιστωτικής ελίτ προσπαθούν να αποφύγουν αυτήν την οδυνηρή - γι' αυτήν την ελίτ - ατζέντα...

Γι’ αυτό και βρισκόμαστε και θα βρεθούμε μπροστά σε φαινόμενα ολοκληρωτικής καταστροφής χωρών με τεράστιες υπερχρεώσεις και μάλιστα ανεπτυγμένων χωρών, όπως η Ελλάδα (η οποία είναι θύμα αυτής της διαδικασίας δηλαδή της διαρκούς ανατροφοδότησης του δημόσιου χρέους της, κυριότατα λόγω της επιτοκιακής επιβάρυνσης αυτού του χρέους και του ανατοκισμού του αφού από τα 345 δις. €, που χρωστάει το ελληνικό δημόσιο, μόνον το 10% έως 15% - δηλαδή περί τα 35 δις €, έως 52 δις. € - είναι το πραγματικό μη επιτοκιακό χρέος, γεγονός το οποίο συνιστά καραμπινάτη τοκογλυφία και η περίπτωσή της εντάσσεται στον κλασσικό κεϋνσιανό ορισμό του μπλοκαρίσματος της διαδικασίας της μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις), αν αφεθεί η ευρωπαϊκή και η διεθνής χρηματοπιστωτική ελίτ να προαγάγει τα συμφέροντά της και να φέρει σε πέρας τους στόχους και τις επιδιώξεις της.

Ελπίζω, ότι οι κοινωνίες - με μεγάλη δυσκολία είναι η αλήθεια - δεν θα επιτρέψουν στην εικονική οικονομία των μελών της χρηματοπιστωτικής ελίτ να πνίξει την πραγματική οικονομία των παραγωγικών συντελεστών. Βέβαια, για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα να φύγει ο πανικός, η σύγχυση και ο αποπροσανατολισμός, που έχει δημιουργήσει η ίδια η κρίση και ο ιδεολογικός μηχανισμός, που έχει θέσει σε λειτουργία αυτή η ελίτ η οποία έχει καταστεί περίπου παντοδύναμη, ιδίως, μέσα στην ευρωζώνη, οχυρωμένη πίσω από την "ανεξαρτησία" της Ε.Κ.Τ. - το όνειρο κάθε τραπεζίτη, σε όλες τις εποχές.

Και αφού οι αγαπητοί 6 συζητητές ομιλούν και επικαλούνται την αυτογνωσία, καλόν είναι από εαυτούς άρξασθαι..."



(Σχόλιά μου http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html?showComment=1301473225257#c6129731948468879303 και    http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html?showComment=1301473596476#c16198574027138391 και http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html?showComment=1301476615799#c5557834554021224392 και  http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html?showComment=1301476824928#c699762966506734254 και http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html?showComment=1301479379757#c7345521670925254316 και http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html?showComment=1301479400064#c8957398029007738095 και http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html?showComment=1301503182088#c3866183157004741753 και http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html?showComment=1301505048147#c7660742605134848017 και http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html?showComment=1301506998740#c5748537547647380020 της 30/3/2011, στο κείμενο των 6 διανοητών - Ορέστη Καλογήρου (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης), Γιώργο Καρρά (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο), Βάσω Κιντή (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Μάνο Ματσαγγάνη,  (Οικονομικό Πανεπιστήμιο), Ελίζα Παπαδάκη (δημοσιογράφο), Δαμιανό Παπαδημητρόπουλο - , που αναδημοσιεύτηκε στο μπλογκ "ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ", με τίτλο : "Από την χρεοκοπία στην αυτογνωσία" http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html ).