Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

Mind the GAP! Η δημοσιονομική κρίση του 2009 και η διαχειριστική ανικανότητα του ΓΑΠ. (Τα spreads, το κινεζικό χαρτί και η διόγκωση του ελλείμματος).

"Αγαπητέ rebel, αυτά που λες, για την διαφορετικότητα των περιστάσεων ανάμεσα στον Οκτώβριο του 1993 και την μετεκλογική συγκυρία του Οκτωβρίου του 2009, τα αναφέρω και εγώ στο σημείωμά μου, υπ’ αριθμ 71 (στο τέλος της 5ης παραγράφου με τα πλάγια γράμματα http://e-rooster.gr/05/2010/2538#comment-133080 ). Δείτε και στο μπλογκ μου τα συναφή θέματα : "Mind the GAP! Η καταστροφική διαχείριση από τον ΓΑΠ της δημοσιονομικής κρίσης του Οκτωβρίου του 2009, σε αντίθεση με την επιτυχή διαχείριση της ανάλογης κρίσης του Οκτωβρίου του 1993 από τον Ανδρέα Παπανδρέου" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/06/mind-gap-2009-1993.html και "Η ελληνική ανάπτυξη της περιόδου 1009 – 1998 και οι ευθύνες των επιγόνων για την διόγκωση του δημόσιου χρέους" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/06/1994-2008.html .


Ο Ανδρέας Παπανδρέου κρατάει στην αγκαλιά του τον νεογέννητο ΓΑΠ (ο οποίος δεν διδάχτηκε τίποτε από τον πατέρα του και αυτό το πλήρωσε πολύ ακριβά η χώρα).



Η αλήθεια είναι ότι οι συνθήκες ήσαν διαφορετικές, αλλά υπάρχουν και πολύ σημαντικές ομοιότητες, ανάμεσα στον Οκτώβριο του 1993 και τον Οκτώβριο του 2009. Και η αλήθεια είναι ότι οι Ανδρέας Παπανδρέου – Αλέκος Παπαδόπουλος – Ιωάννης Μπούτος – Γιώργος Μίρκος (ο οποίος έχει γράψει, σε ανύποπτο χρόνο, πολλά χρόνια πριν από σήμερα, σχετικό βιβλίο, στο πνεύμα των όσων αναφέρω εγώ, σχετικά με τις σιωπηλές, αλλά και αποφασιστικές κινήσεις, εκείνου του επιτελείου πριν από 16,5 χρόνια) αντιμετώπισαν με πλήρη επιτυχία, την οξεία δημοσιονομική κρίση εκείνης της εποχής και δεν επέτρεψαν να μετατραπεί σε πιστωτική ασφυξία, αποτρέποντας την διακοπή της ροής των πιστώσεων προς την ελληνική οικονομία.


(Και φυσικά το πέτυχαν με ένα μεγάλο άλμα προς την ανάπτυξη και όχι προς την … υπανάπτυξη, όπως τώρα κάνουν ο ΓΑΠ και οι ξένοι κατακτητές).


Δεν είναι Μάριε, μόνον το επίδομα αλληλεγγύης. Είναι το σύνολο των πολιτικών που άσκησε ο ΓΑΠ στους τελευταίους 2,5 μήνες του 2009. Αυτό το σύνολο διεύρυνε το έλλειμμα, πολύ περισσότερο από 3,5 μονάδες, διότι το πραγματικό δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας το 2009 είναι πάνω από 14% του ΑΕΠ, όπως – σωστά – υποψιάζεται η Eurostat, η οποία έκανε φύλλο και φτερό, τους ελληνικούς λογαριασμούς και ακόμα άκρη δεν βρήκε, γι’ αυτό και μίλησε, προσωρινά, για 13,6%, αναφέροντας με αστερίσκους ότι το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα μπορεί και να υπερβαίνει το 14%, διότι έχει αρκετά σκοτεινά σημεία που δεν έχουν διαλευκανθεί.


(Οι Ευρωπαίοι πρέπει να έχουν δίκιο και δεν μιλάνε στον βρόντο. Θα αναφέρω, εδώ, ότι ο πρώην Διοικητής της ΕΣΥΕ Μανώλης Κοντοπυράκης κάρφωσε πρόσφατα τον Παπακωνσταντίνου ότι, μετά την κυβερνητική μεταβολή, που έγινε ύστερα από τις εκλογές του περασμένου Οκτωβρίου και πριν τον αντικαταστήσουν, του ζήτησε ο νέος υπουργός Οικονομικών μια αποτίμηση του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος, για να την στείλει στην Eurostat, για να ενημερωθεί η γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Η αποτίμηση για το τελικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 (μετά την ακύρωση των προγραμματισμένων μέτρων της προηγούμενης κυβέρνησης), που παρουσίασε ο Κοντοπυράκης στον Παπακωνσταντίνου, ανέβαζε το έλλειμμα στο 14,8% και ήταν έτοιμος το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου του 2009 να το στείλει στην Eurostat, αλλά ειδοποιήθηκε από το Υπουργείο Οικονομικών να μην στείλει αυτό το ποσοστό στους ευρωγραφειοκράτες. Και αντί αυτού, εστάλη το 12,7%, που είχε ανακοινώσει ο ΓΑΠ πέρυσι).


Όσον αφορά την Κίνα και την συνεργασία με αυτήν :


Ο αδελφός του ΓΑΠ ο Ανδρέας Α. Παπανδρέου είχε την ιδέα αυτής της συνεργασίας. Και αποπειράθηκαν να την υλοποιήσουν, μέσω της … Goldman Sachs! Δεν θα μείνω σε όσα λένε τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ (που είναι ευλογοφανή, αλλά κάλλιστα μπορεί να είναι και ανακριβή) ότι η Μέρκελ και ο Σαρκοζύ απέτρεψαν τον ΓΑΠ από την υλοποίηση της συμφωνίας για την ανάληψη μεγάλου μέρους του ελληνικού δημόσιου χρέους από την Κίνα με επιτόκιο 1% (λέγεται ότι η Μέρκελ του είπε ότι δεν θα του επιτρέψει να ανοίξει την Κερκόπορτα της Ευρώπης στην Κίνα και δεν πρέπει να είναι αυτό αναληθές, διότι ο Μάρτιν Σούλτς, ο επικεφαλής της Σοσιαλιστικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε δημόσια δήλωσή του, ενώπιον του ΓΑΠ, εκείνες τις θερμές ημέρες που προηγήθηκαν της συμφωνίας της 25/3/2010, είχε μιλήσει, έμμεσα, αλλά σαφέστατα, για την κινεζική εμπλοκή, θέλοντας να πιέσει την σκληρή Μέρκελ και λέγοντας ότι δεν πρέπει το ΔΝΤ ή οι Κινέζοι να εμπλακούν στα ζητήματα της Ευρωζώνης). Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι Κινέζοι δεν προχώρησαν τις διαπραγματεύσεις, διότι δεν ήθελαν την Goldman Sachs, ως μεσολαβητή (γενικώς, αποφεύγουν τους αμερικανικούς και λοιπούς χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς και προτιμούν τις απευθείας συνεννοήσεις με τις κυβερνήσεις).


Πρέπει να ειπωθεί, ακόμα, ότι δεν υπήρχαν όροι, γύρω από την εσωτερική οικονομική πολιτική της χώρας, αλλά η συνεργασία είχε άλλα ανταλλάγματα, τα οποία εκ πρώτης όψεως, δεν ήσαν και απαγορευτικά. Φυσικά, δεν υπάρχει κάτι επίσημα επιβεβαιωμένο, αλλά αυτή η υποτιθέμενη συνεργασία χρησιμοποιήθηκε από τον ΓΑΠ, ανεπιτυχώς, ως διαπραγματευτικό ατού, έναντι των Ευρωπαίων. Καλόν είναι να περιμένουμε την αποκάλυψη στο μέλλον των λεπτομερειών του παρασκηνίου, για να δούμε, που μπορούσε να στηριχθεί ο ΓΑΠ και που όχι.


Σημασία έχει, επίσης, ότι αυτό το «χαρτί» ο ΓΑΠ το έκαψε, ευθύς εξ αρχής, διότι τον πήραν είδηση ότι δεν έχει βούληση να το χρησιμοποιήσει και έτσι τον πήραν παραμάζωμα.


Και εν πάση περιπτώσει, αν αυτό το «χαρτί» δεν ήταν ουσιαστικό, διότι ίσως οι Κινέζοι να μην ενδιαφέρονταν, μια τέτοια εξέλιξη, έπρεπε να κάνει τον ΓΑΠ απείρως προσεκτικότερο στις κινήσεις του (ακόμα και να πάρει γρήγορα τα κλασσικά περιοριστικά μέτρα που παίρνουν όλοι οι μονεταριστές πολιτικοί και να μην αφήσει τα πράγματα να σέρνονται επί μήνες, οπότε τον πήραν χαμπάρι οι αγορές και έκαναν το γνωστό τους παιχνίδι που κάνουν πάντοτε σε αυτές τις περιπτώσεις) και φυσικά να βγει να δανειστεί σε ανύποπτο χρόνο, μαζεύοντας χρήμα (το οποίο του έδιναν οι αγορές ακόμα και τον Μάρτιο – γύρω στα 23 δισ. € τα οποία δεν πήρε -, διότι περίμενε, ο αφελής ότι τα επιτόκια θα πέσουν!).

 Για τα διαφορικά επιτόκια των 300 μ.β. επί Παπαθανασίου :


Αυτά υπήρξαν, κατά την περίοδο των Ευρωεκλογών της 7/6/2009, όταν φαινόταν ότι η κυβέρνηση Καραμανλή παρέπαιε, αποδυναμωμένη και με ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, γεγονός που θα εξέτρεπε την δημοσιονομική διαχείριση χωρίς να διαφαίνονται σύντομα βουλευτικές εκλογές. (Οι «αγορές» δεν γνώριζαν ότι η κατάσταση είχε ήδη εκτροχιασθεί από την άθλια και ανερμάτιστη πολιτική των Καραμανλή – Σουφλιά – Παπαθανασίου, που, ουσιαστικά, τα είχαν παρατήσει πελαγωμένοι, ήδη από τον Απρίλιο του 2009 και είχαν αφήσει το σκάφος ακυβέρνητο. Το ότι η κατάσταση είχε εκτροχιασθεί το είπε στις αγορές, αργότερα ο … ΓΑΠ! Και τους έδωσε και τα αριθμητικά μεγέθη, μάλιστα – έστω και αλλοιωμένα, όπως λέει ο Κοντοπυράκης).


Μετά τις ευρωεκλογές και εν όψει των αναμενόμενων βουλευτικών εκλογών, τα διαφορικά επιτόκια αποκλιμακώθηκαν ραγδαία και έπεσαν τον Σεπτέμβριο του 2009 κάτω από τις 120 μ.β., αναμένοντας την νέα κυβέρνηση και παρά το αναπτυξιακό προεκλογικό πρόγραμμα του ΓΑΠ (και ίσως και λόγω αυτού).

 Είπαμε :


1) «Όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος»

και


2) «Πρώτα δανείζεσαι και μετά μιλάς».


Αλλά που μυαλό…"





(Σχόλιό μου http://e-rooster.gr/05/2010/2538#comment-133107 της 27/5/2010, στο θέμα, που άνοιξε στο e-rooster.gr  ο κ. Τάσος Αβραντίνης, με τίτλο : "Ζητείται ελπίς" http://e-rooster.gr/05/2010/2538 ).




Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Η ελληνική ανάπτυξη της περιόδου 1994 - 2008 και οι ευθύνες των επιγόνων για την διόγκωση του δημόσιου χρέους.

1998 - 2011 : Η εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος, μέσα από τα αναθεωρημένα στοιχεία, που δόθηκαν το 2009 από την κυβέρνηση του ΓΑΠ στην Eurostat. (Για το 2010 και το 2011 τα στοιχεία αφορούν προβλέψεις).



"Αγαπητέ rebel, η ανάπτυξη δεν ήταν επίπλαστη. Ήταν στρεβλωμένη.


Προφανώς, δεν μειώθηκε το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ (θα έπρεπε να μειωθεί για λόγους ασφαλείας), αλλά αυτό δεν μειώνει το επίτευγμα, που έγινε (ρυθμοί ανάπτυξης γύρω στο 3,5% με 4%, περίπου, κατά μέσον όρο την περίοδο 1994 – 2008). Απλώς, δείχνει το ότι τα άλλα μακροοικονομικά μεγέθη δεν πήγαν καλά, δηλαδή τα δημόσια έσοδα, τα οποία οι μετέπειτα κυβερνήσεις κατάφεραν να αποδιοργανώσουν, αφού παρουσίασαν πτωτικές τάσεις σε περίοδο ανάπτυξης! Και αυτό ήταν ένα κατόρθωμα του κ. καθηγητή...


Και δεν φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου, ούτε ο Ιωάννης Μπούτος για όσα έγιναν, μετά την εκκίνηση της εντυπωσιακής αναπτυξιακής πορείας της ελληνικής οικονομίας, ύστερα από την κατάρρευση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ο Ανδρέας πέθανε το 1996 και προειδοποίησε τους διαδόχους του για την επικινδυνότητα του δημόσιου χρέους, όπως ήδη έχω αναφέρει με την φράση του το καλοκαίρι του 1995 : «Ή η χώρα θα αφανίσει το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει την χώρα».


Οι επίγονοι (ο κ. καθηγητής και ο Κώστας Καραμανλής) δεν τον άκουσαν και φθάσαμε εδώ που φθάσαμε, αφού, βέβαια, ήλθε και ο ΓΑΠ, για να εξιστορήσει στην διεθνή κοινή γνώμη και να … διαφημίσει τον ουσιαστικό εκτροχιασμό της ελληνικής δημοσιονομικής διαχείρισης, μέσα σε ένα περιβάλλον κρίσης, επιτυγχάνοντας αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο και το οποίο αυτός μόνον κατόρθωσε : Να κοπεί η ροή των πιστώσεων προς την ελληνική οικονομία!


Ας δούμε τον παρακάτω πίνακα, σε σχέση με τα συζητούμενα μεγέθη :




Πρέπει, εδώ να αναφέρω ότι τα στοιχεία αυτά είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα και απέχουν παρασάγγας από τα επίσημα στοιχεία, που κατά καιρούς έδιναν οι ελληνικές κυβερνήσεις – ακόμα και από τα πρόσφατα στοιχεία που έχουν δοθεί στην Eurostat, η οποία εν όψει αυτών των στοιχείων, έχει βάλει τους αστερίσκους στους τελευταίους υπολογισμούς για το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2010.


Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Ενώ στον πίνακα του κ. Σιδηρόπουλου το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει υπερβεί το ελληνικό ΑΕΠ το 1993, φθάνοντας στο 111%, οι επίσημες στατιστικές της Eurostat αναφέρουν ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος ξεπέρασε το ελληνικό ΑΕΠ το 1997 (101,8%)! Όλοι οι υπολογισμοί ήσαν παραμυθένιοι και ο – εκτός τόπου και χρόνου – ΓΑΠ φρόντισε αυτό να το επισημάνει την πιο ακατάλληλη στιγμή, σε συνθήκες έντονης ύφεσης!!!


Ας αφήσουμε, λοιπόν, τον μακαρίτη Ανδρέα. Άλλες είναι οι δικές του ευθύνες (ο Πέτρος επισήμανε κάποιες από αυτές). Δεν φταίει αυτός, για τις στρεβλώσεις του ελληνικού αναπτυξιακού μοντέλου της περιόδου 1994 – 2008. Και αυτό που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1993 υπήρξε επιτυχέστατο. Προειδοποίησε, μάλιστα, για τις στρεβλώσεις, που καθιστούσαν ανασφαλές το μοντέλο αυτό.


Γι’ αυτές τις στρεβλώσεις φταίνε οι επίγονοι (ο μοιραίος κ. καθηγητής και οι μετέπειτα), οι οποίοι επιχειρούν μια διάχυση των δικών τους τεράστιων και εντελώς προσωπικών ευθυνών, για λόγους συμψηφισμού και για να κρύψουν την υπερμεγέθη διαχειριστική τους ανικανότητα, που οδήγησε την χώρα στην παρούσα καταστροφή και στην μοντέρνα Κατοχή της από νεοβαρβάρους κατακτητές, για την οποία Κατοχή η παρούσα δυσώδης ολιγαρχία έχει την αποκλειστική και πλήρη ευθύνη…


(Μάριε ήδη έχω γράψει κάποια πράγματα, αλλά θα επανέλθω και σε επόμενο σημείωμα)."





(Σχόλιά μου http://e-rooster.gr/05/2010/2538#comment-133153 και http://e-rooster.gr/05/2010/2538#comment-133154  της 29/5/2010 στο άρθρο του κ. Τάσου Αβραντίνη, που δημοσιεύτηκε στο e-rooster.gr, με τίτλο : "Ζητείται ελπίς" http://e-rooster.gr/05/2010/2538 ).

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Θα δώσουν λόγο στον απλό κόσμο όσοι συνεργαστούν με το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, εφαρμόζοντας το πρόγραμμα των μοντέρνων γερμανοτραφών κατακτητών.

Σπαράζει ο Ανδρέας Λοβέρδος. (Ένα πολύ καλό σκίτσο του ΠΑΝΟΥ στο "Ποντίκι" της 23/6/2010).




"Γιάννη, τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο από αυτό που λες.


Η παγκόσμια φούσκα, με την εκκωφαντική διάρρηξή της και την παγκόσμια ύφεση που ακολούθησε, δεν κτύπησε μόνον αυτές που χαρακτηρίζεις ως "ξεβράκωτες" οικονομίες (η ευρωζώνη, παρεμπιπτόντως, ως σύνολο, είναι μια από αυτές). Τις κτύπησε όλες και κυρίως, τις "βρακωμένες". Στα προηγούμενα σχόλιά μου υπάρχουν τα πλήρη στοιχεία για το 2008, που ήταν το τελευταίο έτος παγκόσμιας ανάπτυξης και το 2009, που ήταν το πρώτο έτος, μετά την ύφεση του Ιουλίου - Σεπτεμβρίου 2008.

Ως εκ τούτου, είναι εσφαλμένη η βάση του συλλογισμού σου, ο οποίος θεωρεί ότι το πρόβλημα, που τώρα αντιμετωπίζουμε και έχει να κάνει με την ύφεση, την οποίαν εντατικοποίησαν στην ελληνική οικονομία ο ΓΑΠ και οι σύγχρονοι κατακτητές της χώρας, είναι πρόβλημα διαρθρωτικό (και ηθικό, αν κατάλαβα καλά).


Και είναι εσφαλμένη η βάση του συλλογισμού σου, όχι επειδή δεν έχουμε διαρθρωτικά προβλήματα, ούτε επειδή τα προβλήματα αυτά δεν έχουν και ηθική χροιά, αλλά επειδή, όπως έδειξα με το διασκεδαστικό, αλλά και αντιπροσωπευτικό παράδειγμα των Σουίνι και το babysitting στον Λόφο του Καπιτωλίου, αυτά τα προβλήματα δεν σχετίζονται με την εντατική οικονομική ύφεση (έστω και αν κάποια από αυτά τα διαρθρωτικά ή ηθικά προβλήματα την επιτείνουν, ή την απαλύνουν, όπως έχω γράψει σε προηγούμενο σημείωμά μου στο παρόν θέμα), την οποία στην χώρα μας ο ΓΑΠ και οι κατακτητές της χώρας οδηγούν στο να μετατραπεί σε οξύτατη και στην συνέχεια σε χρόνια οικονομική κρίση.


Το άμεσο πρόβλημα της χώρας ήταν από τις αρχές του 2009 και εξακολουθεί να παραμένει, σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό και για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα στο μέλλον, η αντιμετώπιση της εισαγόμενης πτώσης της συναθροιστικής ζήτησης στην ελληνική οικονομία.



Ο ΓΑΠ και οι μοντέρνοι κατακτητές, που μας έφερε ο εκλεγμένος πρωθυπουργός και η αποκαλούμενη κυβέρνηση του τόπου, μετατόπισαν αυτό το πρόβλημα της χώρας και το μετέτρεψαν σε πρόβλημα ουσιαστικής χρεωκοπίας, αφού "πέτυχαν" να διακοπεί η ομαλή ροή των πιστώσεων στην ελληνική οικονομία, για να υποκαταστήσουν αυτήν την ροή με ένα αποικιοκρατικό μνημόνιο, το οποίο αποκαθιστά μια ροή πιστώσεων, με τοκογλυφικούς όρους (για αποπληρωμή των παλαιών τοκοχρεωλυτικών υποχρεώσεων της χώρας), έχει αντιαναπτυξιακή διάσταση και ουσιαστικά αποτελεί ένα νέο και ουσιαστικά προσωρινό σχέδιο διάσωσης των τραπεζών της Ευρωζώνης, που έχουν το μεγαλύτερο όγκο των ελληνικών ομολόγων στα χαρτοφυλάκιά τους.

Έτσι, λοιπόν, η χώρα βρέθηκε να μην ασκεί, πλέον, έλεγχο στην δημοσιονομική της πολιτική και δι' αυτής σε όλη την έκταση της οικονομικής, κοινωνικής και λοιπής της πολιτικής. Και αυτό πέρα από κάθε Συνθήκη και χωρίς η κυβέρνηση του τόπου, που πρόσφατα εκλέχτηκε και η οποία παραχώρησε αυτές τις εξουσίες στους δανειστές της, να έχει οποιαδήποτε εξουσιοδότηση για κάτι τέτοιο.

Αυτή η κατάσταση στην οποία βρέθηκε ο τόπος και ο πληθυσμός, που κατοικεί σε αυτόν - με άμεση ευθύνη του ΓΑΠ και του επιτελείου του - ουσιαστικά αποτελεί μια μοντέρνα Κατοχή, η οποία ουδεμία δημοκρατική νομιμοποίηση έχει, αφού στις αστικές δημοκρατίες είναι, πάντοτε, η νομική προσωπικότητα του λαού που ερωτάται, για τις τύχες της χώρας και για την άσκηση των εξουσιών από την πολιτική ελίτ.

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος άλλος πιο "μοντέρνος" όρος που να μπορεί να προσδιορίσει αυτό που συμβαίνει σήμερα στην χώρα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει.

Αλλά και αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει κάποιος άλλος όρος που να μπορεί να περιγράψει την οδυνηρή πραγματικότητα, που ζούμε σήμερα στον τόπο μας, πρέπει να πούμε ότι, όσον αφορά το θέμα των συνεργασιών, απαραίτητο είναι, για να γίνουν οι όποιες πολιτικές ή κυβερνητικές συνεργασίες, με το σημερινό ΠΑΣΟΚ, να υπάρχει δυνατότητα διαβούλευσης και προγραμματικού συγκερασμού, με την σύγκλιση, πάνω σε ένα συγκεκριμένο κείμενο, το οποίο να αποτελέσει την βάση για μια προγραμματική σύγκλιση.

Αρεστόν, ή όχι (και καταλαβαίνω ότι δεν σου αρέσει, ίσως επειδή δεν σου αρέσουν τα αδιέξοδα, πλην όμως και αυτά, αν και πάντοτε προσωρινά, είναι μέσα στην ζωή), προγραμματική σύγκλιση με το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει, διότι απλούστατα το ΠΑΣΟΚ (όπως έχω ήδη γράψει και όπως καθίσταται, πλέον, ορατό, ολοένα και περισσότερο, όσο περνάει ο καιρός) δεν έχει δικό του πρόγραμμα, αφού έχει υιοθετήσει το πρόγραμμα των μοντέρνων κατακτητών, που η αφελής και ανεύθυνη ηγεσία του, έφερε στον τόπο και στους οποίους έδωσε και τα κλειδιά της διακυβέρνησης.

Η μόνη δυνατότητα, στην παρούσα φάση, που επιτρέπεται σε όσους επιθυμούν να "συνεργαστούν" με το σημερινό ΠΑΣΟΚ, είναι να αποδεχθούν το αποικιοκρατικό Μνημόνιο της 1/5/2010, δηλαδή να αποδεχθούν και να εφαρμόσουν το πρόγραμμα των κατακτητών (των δανειστών, ή όπως αλλιώς τους ονομάσουμε για να χρυσώσουμε το χάπι).


Φώτης Κουβέλης




Ο Φώτης Κουβέλης και οι "ανανεωτικοί" και όποιοι άλλοι κάνουν κάτι τέτοιο, θα έχουν να δώσουν λόγο και να αντιμετωπίσουν τον απλό κόσμο, που ουδόλως φταίει για την σημερινή κατάντια της χώρας, διότι ουδέποτε άσκησε εξουσία, σαν αυτήν που άσκησε, η πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πνευματική ελίτ της χώρας και την όποια εξουσιοδότηση έδωσε στην πολιτική τάξη της χώρας, δεν την έδωσε για να φθάσει η χώρα σε αυτά τα χάλια.

Μπορεί εσύ Γιάννη μου να επιθυμείς να φτωχύνεις. (Δεν το πιστεύω, βέβαια, διότι ακόμη δεν έχεις αντιληφθεί το που μας πάνε). Ο απλός κόσμος δεν το επιθυμεί. Να είσαι σίγουρος, γι' αυτό.

[Με αυτά που γράφεις, μου θυμίζεις τον Άντριου Μέλλον, ο οποίος ήταν ο Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του προέδρου των ΗΠΑ Χέρμπερτ Χούβερ και ο οποίος μεσούσης της δραματικής οικονομικής κρίσης την περίοδο 1929 - 1932 έλεγε ότι η ρευστοποίηση των πάντων (εργατικής δύναμης, εργοστασίων, αγροτών κλπ) είναι καθαρτήριος δύναμη για την οικονομία και διώχνει την .... καχυποψία από το δολλάριο - και αυτά σε μια περίοδο, κατά την οποία το δολλάριο γινόταν ολοένα και περισσότερο ακριβοθώρητο από τα μάτια (και τις τσέπες) των απλών πολιτών της χώρας του).

Η κρίση - κάθε κρίση και κυρίως η οικονομική - μόνο κακό κάνει. Θα είχε και καλές επιπτώσεις, αν δεν γνωρίζαμε τις αιτίες της κρίσης και το τι πρέπει να κάνουμε, για να την ξεπεράσουμε. Ευτυχώς, γνωρίζουμε τις αιτίες της οικονομικής κρίσης και τους τρόπους για να την ξεπεράσουμε, όπως μας έμαθε η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930 και μας υπενθυμίζει το χαριτωμένο παράδειγμα των Σουίνι.

(Πραγματικά, απορώ με όσα γράφεις. Προχθές στο γνωστό καφενείο που πηγαίνουμε, βρέθηκα μπροστά σε δύο άγνωστους σε μένα γέροντες συνταξιούχους, οι οποίοι ήσαν εξαγριωμένοι επειδή ο ΓΑΠ και οι Γιώργος Παπακωνσταντίνου και Ανδρέας Λοβέρδος τους έκοψαν το Επίδομα Θερινών Διακοπών. Για την ακρίβεια, τους περιόρισαν το ποσόν του εν λόγω Επιδόματος, από το ήμισυ της συντάξεως, στα 200,00 €, από τα οποία αφαιρούνται και οι κρατήσεις, υπέρ Ι. Κ. Α. και χαρτοσήμου - και μπορώ να πω ότι αυτοί είναι "τυχεροί", διότι αυτοί είναι πάνω από 60 ετών και δεν τους κόπηκε εντελώς το επίδομα, όπως συνέβη με αυτούς τους συνταξιούχους, που είναι κάτω από 60 ετών. Θυμήθηκα, αμέσως, τα όσα γράφεις παραπάνω και προσπαθούσα να καταλάβω, πως θα μπορούσες να τους πείσεις ότι "η κρίση θα τους κάνει καλό", ή ότι πρέπει να "ζήσουν με λιγότερα" και να "καθορίσουν ξανά τις προτεραιότητές τους και τις αξίες τους". Δεν θα μπορούσες να τους πείσεις. Και το άδικο δεν θα το είχαν αυτοί, για την αδυναμία τους να καταλάβουν τα επιχειρήματά σου. Και δεν θα μπορούσες να πείσεις ούτε και τους νέους, που ωθούνται, βίαια, στην ανεργία και σε μισθούς πείνας, άνευ ουσιαστικού λόγου - εκτός αν ουσιαστικός λόγος θεωρείται η πείσμων προσπάθεια για την διατήρηση, σε υψηλά επίπεδα, της κερδοφορίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Μια προσπάθεια, η οποία είναι αδιέξοδη και δεν θα επιτύχει τους στόχους της, πλην όμως θα ταλαιπωρήσει πολύν κόσμο).

Αυτήν την νοοτροπία, που είναι προϊόν μιας διανοητικής παράδοσης στην ύφεση, στην οποία μας έχει ρίξει το κατά Κρούγκμαν "νομισματικό μπέρδεμα" (δηλαδή η προσπάθεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος να ρίξει τα βάρη της ύφεσης στην πραγματική οικονομία και τους συντελεστές της), χαρακτηρίζω συντηρητισμό και αυτήν την νοοτροπία αποδίδω και στους "ανανεωτές" του Φώτη Κουβέλη, οι οποίοι μένουν στα παλαιά ιδεολογικοπολιτικά ταμπού της ΕΟΚ και της ευρωπαϊκής ενοποίησης και δεν βλέπουν την εξελισσόμενη πραγματικότητα, την οποία θέλουν να υποτάξουν σε αυτά ταμπού, τα οποία πλέον δεν έχουν σχέση με όσα συνέβαιναν στην Ευρώπη, κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.

Δυστυχώς (ή ευτυχώς), ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ και ο ΣΥΡΙΖΑ, έστω και από τύχη, ή κατά λάθος, τώρα - και για όσο χρονικό διάστημα επικρατεί αυτή η κατάσταση - έχουν δίκιο...."






(Σχόλιό μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9128&mforum=pfor#9128 της 24/6/2010 στο θέμα, που έχω ανοίξει στο PETROUPOLIS FORUMS, με τίτλο : "Διάσπαση του ΣΥΝ : Η θύελλα συσπειρώνει τους καθεστωτικούς" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=2057&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor ).

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Η μετατροπή από τον ΓΑΠ της οξείας δημοσιονομικής κρίσης της χώρας, σε μακροπρόθεσμη πιστωτική κρίση και η μοντέρνα Κατοχή, κάνουν αδύνατη την συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.

Η εκτόξευση των ελληνικών ομολογιακών διαφορικών επιτοκίων από κάτι λιγότερο από τις 120 μονάδες βάσης τον Σεπτέμβριο του 2009 σε πάνω από 400 μονάδες βάσης τον Μάρτιο του 2010 (τον Απρίλιο του 2010 το μαγαζί έκλεισε…).




"Προφανώς, δεν είναι απλή η απόφαση για την έξοδο από το ευρώ. Και δεν είμαι έτοιμος, αυτήν την στιγμή, να πω ότι πρέπει να γίνει τώρα.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει, επ' άπειρον, να μένουμε στο ευρώ, όσο η ευρωζώνη δεν αλλάζει οικονομική πολιτική και όσο δεν προχωρεί στην διαδικασία της αντιμετώπισης των χαωδών θεσμικών της ανεπαρκειών, δηλαδή στην διαδικασία της πολιτικής και κρατικής ομοσπονδιοποίησής της, με ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, που να αντλεί δημοκρατική νομιμοποίηση, άμεσα από τους ευρωπαϊκούς λαούς και να λαμβάνει αποφάσεις, ελέγχοντας και καθοδηγώντας την Ε.Κ.Τ., η οποία, τώρα, είναι ... αδέσποτη και ουσιαστικά ελέγχεται, κυρίως, από τους Γερμανούς και δευτερευόντως τους Γάλλους, αλλά και από την δική της εσωτερική χρηματοπιστωτική γραφειοκρατία.

Η έλευση της ύφεσης, μαζύ με την απύθμενη ευήθεια του ΓΑΠ και την ανικανότητά του να χειριστεί την ελληνική δημοσιονομική κρίση, που παρέλαβε από τον Κώστα Καραμανλή, την οποία μετέτρεψε, με τους βλακώδεις χειρισμούς του, σε οξύτατη πιστωτική κρίση, έφερε στην επιφάνεια αυτές ακριβώς τις χαώδεις θεσμικές ανεπάρκειες της ευρωζώνης, οι οποίες έγιναν ορατές στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, εξ αιτίας των, επίσης, βλακωδών χειρισμών στην αντιμετώπιση της "ελληνικής κρίσης" από την μεριά του Ζαν Κλωντ Τρισέ και της Ε.Κ.Τ., καθώς και του Eurogroup και των γερμανικών πολιτικών και χρηματοπιστωτικών ελίτ. Από το σύνολο των χειρισμών αυτών, φάνηκε ότι δεν υπάρχει σοβαρός και αξιόπιστος μηχανισμός λήψης αποφάσεων στην ευρωζώνη, καθώς και ότι δεν υπάρχει εγγυητής της τελευταίας καταφυγής, ο οποίος να παρέχει την απαραίτητη ασφάλεια αποπληρωμής, για τα προϊόντα των χρηματοπιστωτικών αγορών, όταν οι χώρες ή οι τράπεζες της ευρωζώνης βρίσκονται σε κίνδυνο, όπως, επίσης, φάνηκε ότι δεν υπάρχει και λογική υπέρβασης της ύφεσης, με αναπτυξιακά σχέδια και δημοσιονομικές πολιτικές, αφού η Ε.Κ.Τ. αρνήθηκε, επί μακρόν πεισματικά, να ασκήσει τα πρωταρχικά καθήκοντα κάθε αληθινής Κεντρικής Τράπεζας, δηλαδή να ασκήσει την κλασσική νομισματική πολιτική της "ανοικτής αγοράς", παρέχοντας πρωτογενή ρευστότητα στην οικονομία (και όταν αποπειράθηκε να το κάνει, το έκανε τσιγγούνικα και με την επιφύλαξη ότι το κάνει ... προσωρινά).

Γιατί όλα αυτά; Διότι η κουρελαρία των Συνθηκών του Μάαστριχτ, της Λισαβώνας και όλες οι σχετικές Συνθήκες της ευρωζώνης, όχι μόνον δεν προβλέπουν αυτές τις θεσμικά απαραίτητες και πρωταρχικές δραστηριότητες και πολιτικές, αλλά τις απαγορεύουν, ρητά και κατηγορηματικά, υποχρεώνοντας τους Ευρωπαίους ηγέτες και την γραφειοκρατία των Βρυξελλών και της Ε.Κ.Τ. να παραβιάζουν αυτές τις Συνθήκες και να αποδεικνύουν το πόσο ασόβαροι είναι και οι ίδιοι και οι Συνθήκες τους. Και όχι μόνον αυτό, αλλά και οι ενέργειές τους, που έρχονται, ως ανταπόκριση των πιεστικών αναγκών, που βάζει η πραγματικότητα, δείχνουν να είναι αλλόκοτες και αλλοπρόσαλλες και φυσικά να μην λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τις αγορές, οι οποίες αντιλήφθηκαν ότι είναι πιθανό να μην πάρουν πίσω τα χρήματά τους, αφού δεν υπάρχει καμμία ουσιαστική εγγύηση και ασφάλεια γι' αυτό και είδαν ότι υπάρχει ουσιαστικό θεσμικό πρόβλημα, με την ευρωζώνη, που την εμποδίζει να παίρνει γρήγορα αποφάσεις, ή όταν παίρνει κάποιες αποφάσεις, μετά από πίεση, αυτές να είναι σε λάθος κατεύθυνση, ή αναποτελεσματικές, απαντώντας σε προηγούμενα στάδια της εξελισσόμενης πραγματικότητας και όχι στα παρόντα.

Αυτές τις εξελίξεις (δηλαδή την αποκάλυψη στις διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές της θεσμικής γύμνιας στην ευρωζώνη και την κατάρρευση της άτυπης, αλλά ουσιαστικής πεποίθησης, που μέχρι τότε επικρατούσε, ότι μπορεί, μεν τυπικά, οι Συνθήκες της ευρωζώνης να είναι ελλιπείς, αλλά πρακτικά η Ε.Κ.Τ. και η ευρωζώνη δεν έχει πρόβλημα, αφού στην πράξη θα καλύψει όλες τις ανάγκες που θα υπάρξουν, αν και όταν υπάρξουν) οι ευρωγραφειοκράτες και οι Γερμανικές πολιτικές και χρηματοπιστωτικές ελίτ τις χρεώνουν στον ΓΑΠ και το επιτελείο του και σε μεγάλο βαθμό δεν έχουν άδικο, αφού και ο ΓΑΠ και αυτό το ανερμάτιστο και εκτός τόπου και χρόνου επιτελείο, συμπεριφέρθηκαν βλακωδώς, όταν ανέλαβαν την διακυβέρνηση της χώρας τον Οκτώβριο του 2009 και - σε συνθήκες ύφεσης και μεγάλου εκνευρισμού στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, λόγω του γεγονότος ότι αυτές φοβόντουσαν ότι θα έσκαγε κανόνι, λόγω των διογκωμένων κρατικών χρεών - αποκάλυψαν, φόρα παρτίδα, την μεγάλη έκταση του ελληνικού δημοσιονομικού προβλήματος (και μάλιστα όχι όλη, αλλά μέρος της διότι στα τέλη Οκτωβρίου 2009 μίλησαν για δημοσιονομικό έλλειμμα 12,7%, το οποίο τον Απρίλιο του 2010 αποκαλύφθηκε ότι ήταν 13,6% και ακόμα περισσότερο, διότι η Eurostat, που έκανε τους σχετικούς ελέγχους, κράτησε τις επιφυλάξεις της, λέγοντας, σωστά, ότι η έρευνά της, όταν ολοκληρωθεί, μπορεί να δείξει ότι το πραγματικό ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 είναι πάνω από 14%. Και έχει δίκιο η Eurostat. Μάλιστα, εγώ πιστεύω ότι το εν λόγω έλλειμμα μπορεί να φθάνει και το 15%, με ουσιώδη ευθύνη και του Παπανδρέου και όχι μόνο του Καραμανλή. Για να είμαι μάλιστα ακριβής, πρέπει να πω ότι ο Αλμούνια και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χρεώνουν στον ΓΑΠ, γύρω στις 2,5 μονάδες, από το έλλειμμα του 12,7%, που παρουσίασε τον περασμένο Οκτώβριο, οι οποίες 2,5 μονάδες αφορούν την διαχείριση των δημοσιονομικών της χώρας κατά την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τον ΓΑΠ, δηλαδή την περίοδο 7/10/2009 - 31/12/2009, τότε που ο ΓΑΠ επεδόθη σε απίθανους ερασιτεχνισμούς, με την στελέχωση των Γενικών Γραμματέων των Υπουργείων και με άλλες χονδροειδείς ανοησίες και ενώ όλη η κρατική μηχανή ήταν μπλοκαρισμένη), μιλώντας παράλληλα για την ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας και για τον "Τιτανικό", που πάει προς το παγόβουνο, μια πορεία που είναι ζήτημα, αν μπορεί η κυβέρνηση να αποτρέψει, στρέφοντας αλλού το πηδάλιο, όπως είπε, τότε, ο αχαρακτήριστος Παπακωνσταντίνου. Από εκεί και πέρα, η πορεία προς την επιβολή πιστωτικής ασφυξίας, με την διακοπή της ροής των πιστώσεων στο ελληνικό δημόσιο και μέσω αυτού και στην ελληνική οικονομία, υπήρξε προδιαγεγραμμένη, αφού οι αγορές ήταν φυσικό να αντιδράσουν όπως αντέδρασαν, ανεβάζοντας τα διαφορικά επιτόκια και κλείνοντας εντελώς την στρόφιγγα των πιστώσεων στην ελληνική οικονομία, τον Απρίλιο, όταν η Eurostat αποκάλυψε ότι το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 είχε ουσιαστικά εκτροχιαστεί. Τότε, όταν ο Οργανισμός Διαχείρισης του Δημοσίου Χρέους βγήκε να δανειστεί τις ημέρες του Πάσχα, δεν βρήκε δανειστές και τα διαφορικά επιτόκια ξεπέρασαν κάθε λογική.

Αυτές οι εξελίξεις στην Ελλάδα και η στροφή του ΓΑΠ στην επαιτεία από την ευρωζώνη, οδήγησαν στην αποκάλυψη της χασματικής θεσμικής ανεπάρκειας αυτού του οικοδομήματος, μετατρέποντας την ελληνική δημοσιονομική κρίση σε ευρωπαϊκή δημοσιονομική κρίση και κρίση ευρωχρέους, οδηγώντας τις αγορές, σε μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο ευρώ και στην ευρωζώνη, φθάνοντας μέχρι το σημείο να τίθεται και ζήτημα διάλυσής της, η οποία στις 10/5/2010, μόλις αποτράπηκε με επέμβαση του προέδρου των Η.Π.Α. Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος υποχρέωσε την Μέρκελ να αποδεχθεί τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης των χωρών της ευρωζώνης, με κεφάλαια της τάξης των 750 δισ. ευρώ, μπροστά στον κίνδυνο οι επιθέσεις κατά του ευρώ και η διάλυση της ευρωζώνης να επαναφέρουν την ύφεση στην παγκόσμια οικονομία και στις Η.Π.Α. (και ενώ ο ευήθης, τρομαγμένος και πανικόβλητος ΓΑΠ είχε αποδεχθεί, βιαστικά και πρόωρα, το Μνημόνιο της 1/5/2010 με τους αποικιοκρατικούς όρους, μπροστά στις απειλές των παμπόνηρων ευρωγραφειοκρατών, ότι δεν θα του δώσουν χρήματα, για να αποπληρώσει το 30ετές ομόλογο των 9 δισ. €, που έληγε στα μέσα του Μαΐου του 2010 και δεν τόλμησε να παρατείνει τις διαπραγματεύσεις, ώστε να επιτύχει, έστω καλύτερους όρους και να περιμένει την συνολική διευθέτηση, με τον κοινό για όλους Μηχανισμό Στήριξης, του οποίου το περιεχόμενο μπορούσε να διαφοροποιηθεί).

Αυτήν την αποκάλυψη της ευρωζωνικής θεσμικής κουρελαρίας χρεώνουν οι ευρωγραφειοκράτες και οι γερμανικές και λοιπές ευρωπαϊκές ελίτ στον ΓΑΠ και εδώ βρίσκεται ένας από τους λόγους, που η Ελλάδα αντιμετωπίστηκε, αντιμετωπίζεται και θα αντιμετωπίζεται, με τόση σκληρότητα.

(Για όλα αυτά, που έγιναν από τον Οκτώβριο του 2009, μέχρι και την διαδικασία της "διαπραγμάτευσης" και της πρόωρης υπογραφής του αποικιακού Μνημονίου της 1/5/2010, με την "Τρόϊκα" ο ΓΑΠ και το επιτελείο του, πρέπει κάποια στιγμή να δώσουν λόγο και να περάσουν από δίκη, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης).

Η έξοδος από το ευρώ, σε λίγο καιρό, θα καταστεί αναγκαία (για την ακρίβεια, καθίσταται, ήδη, αναγκαία), αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, διότι θα στραγγαλιστεί η ελληνική οικονομία, όχι μόνον - ούτε κυρίως - από την πτώση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, αλλά από την έλλειψη μακροοικονομικών εργαλείων, για την στήριξη της ελληνικής παραγωγής και του ΑΕΠ της χώρας. Και αυτό διότι η κυβέρνηση (η όποια ελληνική κυβέρνηση) δεν έχει δικό της νόμισμα, ούτε δική της κεντρική εκδοτική τράπεζα, ούτε συναλλαγματικά αποθέματα και δεν μπορεί να ασκήσει επιτοκιακή πολιτική και συνακόλουθα, ούτε δική της δημοσιονομική πολιτική.

Αυτό είναι το πρόβλημα, με το "σκληρό ευρώ" - όσο και αν αυτό, αργά και βασανιστικά, "μαλακώνει" -, το οποίο ασκεί στραγγαλιστική πιστωτική ασφυξία στην ελληνική οικονομία, διότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει αυτά τα μακροοικονομικά εργαλεία, για να αντιμετωπίσει την εξουθενωτική ύφεση, στην οποία έχει πέσει η ελληνική οικονομία, εξ αιτίας αφ' ενός, μεν, της διεθνούς ύφεσης (η οποία όμως τώρα υποχωρεί) και αφ' ετέρου, δε, λόγω της περιοριστικής νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής της Ε.Κ.Τ. και των γερμανικών και ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ελίτ, των οποίων η προτεραιότητα, εν μέσω ύφεσης, είναι η καταπολέμηση του ... πληθωρισμού και όχι η αντιμετώπιση της ύφεσης στην ευρωπαϊκή οικονομία.

Δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτραπεί να περάσει η πολιτική του Μνημονίου των κατακτητών, διότι θα οδηγήσει στην απώλεια της ελληνικής παραγωγής, κατά 25-30% περίπου και θα σαρώσει την ελληνική οικονομία.

Ή θα αλλάξουν, λοιπόν, πολιτική, ή θα πρέπει να φύγουμε από το ευρώ, όχι επειδή, έτσι απλά, το επιθυμούμε, αλλά επειδή αυτό θα καταστεί μια αδήριτη αναγκαιότητα, για την ελληνική οικονομία.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι, απλώς, το αν θα φύγουμε από το ευρώ, ή αν θα μείνουμε σε αυτό. Και στις δύο περιπτώσεις, το θέμα είναι ποιός θα διαχειριστεί την κατάσταση.

Αν φύγουμε, πως θα φύγουμε από το ευρώ; Με τον ΓΑΠ στο τιμόνι της χώρας; Ο θεός να βάλει το χέρι του. Και το χειρότερο είναι πως όλη η ελληνική πολιτική, κοινωνική και οικονομική ελίτ φαίνεται ότι είναι απρόθυμη και ανίκανη να προχωρήσει σε ένα τέτοιο εγχείρημα...


Για τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και τον ΣΥΡΙΖΑ, τους "ανανεωτές" και τις συνεργασίες :

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ και ο ΣΥΡΙΖΑ, έστω και από σπόντα, έστω και από τύχη, ακόμα και αν είχε άδικο στο παρελθόν, τώρα έχει δίκιο στο ζήτημα των συνεργασιών.

Με το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, το οποίο είναι πλέον όχημα των μοντέρνων κατακτητών, που, βλακωδώς, έφερε ο ΓΑΠ και στους οποίους παρέδωσε τα κλειδιά της διακυβέρνησης της χώρας, δεν υπάρχει καμμία δυνατότητα προγραμματικής σύγκλισης, διότι το ΠΑΣΟΚ, όπως έχω γράψει, δεν έχει δικό του πρόγραμμα.


Διεκπεραιώνει το πρόγραμμα, που του έχει επιβληθεί και το οποίο είναι αδιαπραγμάτευτο.

[Έβλεπα χθες αυτήν την τραγική φιγούρα, αυτό το γελοιογραφικό καρτούν, τον Ανδρέα Λοβέρδο να λέει ότι διαφωνεί με το περιεχόμενο του Π.Δ. για τις εργασιακές σχέσεις, που ο ίδιος υπογράφει! Την διαφωνία του, είπε ο Λοβέρδος ότι την εξέφρασε στους εκπροσώπους της τρόϊκας και τους ανέφερε ότι διαφωνούν με τις ρυθμίσεις του Π.Δ. και όλοι οι κοινωνικοί εταίροι στην Ελλάδα (ΓΣΕΕ, ΣΕΒ κλπ). "Ναι", του είπαν οι εκπρόσωποι της τρόϊκας, "μπορεί εσείς να διαφωνείτε με τις ρυθμίσεις του Π.Δ. για τα εργασιακά, αλλά, όμως, συμφωνούμε εμείς!" Και έτσι, προκειμένου να πάρουμε την δεύτερη δόση του δανείου, που προβλέπει το Μνημόνιο, "με πολύν προσωπικό πόνο", είπε ο αχαρακτήριστος και αξιολύπητος αυτός άνθρωπος, που έχει το πόστο του Υπουργού Εργασίας (μαζύ με αυτόν τον άλλον αχαρακτήριστο παλιό συνδικαλιστή της ΠΟΠΟΚΠ, Γιώργο Κουτρουμάνη, που είναι υφυπουργός του Λοβέρδου) "κατήρτισα το Π.Δ., σύμφωνα με τις οδηγίες της τρόϊκας, με το οποίο διαφωνώ!". Για τέτοια καραγκιοζιλίκια μιλάμε...]

Για ποιές προγραμματικές συγκλίσεις μιλάμε Γιάννη μου; Δεν υπάρχει δυνατότητα προγραμματικών συγκλίσεων, τώρα, στο ζοφερό παρόν πολιτικό σκηνικό. Και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ έχει δίκιο τώρα - έστω και από σπόντα. Έστω και κατά ... λάθος!

Μόνον "γερμανοτσολιάδες" μπορούν να "συνεργαστούν" με το ΠΑΣΟΚ. Και θα εργαστούν για την εφαρμογή των εντολών των μοντέρνων κατακτητών, έτσι, όπως εκφράζονται από το αποικιοκρατικό περιεχόμενο του Μνημονίου της αποφράδας Πρωτομαγιάς του 2010.

Και γι' αυτό ο κ. Κουβέλης και οι "ανανεωτές" του πρέπει να προσέξουν. Δεν θεωρώ ότι, ντε και καλά, θα γερμανοτσολιαδίσουν. Απλώς, επισημαίνω τον άμεσο κίνδυνο να συμβεί κάτι τέτοιο. Έναν κίνδυνο, που πρέπει να αποτραπεί…"







(Σχόλιό μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9123&mforum=pfor#9123 της 19/6/2010, στο θέμα, που έχω ανοίξει στο PETROUPOLIS FORUMS, με τίτλο : "Διάσπαση του ΣΥΝ : Η θύελλα συσπειρώνει τους καθεστωτικούς" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=2057&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor ).

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Αδύνατη κάθε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, που εφαρμόζει το πρόγραμμα των μοντέρνων κατακτητών.




















Τμήμα του αποικιοκρατικού Μνημονίου (Ν. 3845/2010), με τους μοντέρνους κατακτητές, που αφορά το ασφαλιστικό, το οποίο υπέγραψε η πανικόβλητη "κυβέρνηση" του ΓΑΠ, την αποφράδα Πρωτομαγιά του 2010 και το οποίο αρνήθηκε να επαναδιαπραγματευθεί η "Τρόικα" των κατακτητών...




"Το να συνεργαστεί κάποιος, με αυτό το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, που είναι όργανο των μοντέρνων μεταναζιστών κατακτητών της χώρας και να εφαρμόσει το καταστροφικό πρόγραμμά τους, που είναι προϊόν του αποικιοκρατικού μνημονίου και των, επίσης, αποικιοκρατικών δανειστικών "συμβάσεων", που υπέγραψε η αλαφιασμένη κυβέρνηση του ΓΑΠ το πρώτο οκταήμερο του περασμένου Μαΐου, αποτελεί έγκλημα, κατά του τόπου και του λαού αυτής της χώρας.



Προϋπόθεση των όποιων συνεργασιών, στην παρούσα φάση, είναι η έξοδος της χώρας από το μνημόνιο και η ακύρωση των δανειστικών "συμβάσεων", που υπέγραψαν, βιαστικά και εντελώς πρόωρα, υπό καθεστώς άφατου πανικού και άνευ οιασδήποτε διαπραγμάτευσης, ο ΓΑΠ και η παρέα του, που από εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου, μετατράπηκαν σε διεκπεραιωτές των εντολών των κατακτητών.

Σε αυτό έχουν δίκιο ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ και ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι οι "ανανεωτές", οι οποίοι - το ξαναλέω - αντιδρούν, έτσι όπως αντιδρούν, διότι και αυτοί βλέπουν έντρομοι να κινδυνεύει με κατάρρευση, όλο το ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο κινήθηκαν από την γέννηση του χώρου τους το 1968, μέχρι σήμερα (ΕΟΚ, Συνθήκη του Μάαστριχτ, ευρωζώνη, κοινό νόμισμα, κοινό ευρωπαϊκό σπίτι).

Τότε, οι ευρωκομμουνιστές αναεωτές είχαν δίκιο. Όμως τώρα, οι σημερινοί "ανανεωτές" έχουν άδικο, διότι αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση, που τώρα λαμβάνει σάρκα και οστά, αποτελεί ένα αναχρονιστικό και βαθιά αντιδραστικό κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό κατασκεύασμα, όντας ένα προϊόν των χρηματοπιστωτικών ελίτ, με προεξάρχουσα την αδέσποτη Ε.Κ.Τ.

Αυτό είναι πια άμεσα ορατό και ο Καλλωνιάτης δεν το αρνείται και σωστά αποδέχεται και την έξοδο από το ευρώ και την Ένωση, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση στην ευρωζώνη, η οποία οδηγείται στην καταστροφή, εξ αιτίας αυτής της πολιτικής.

Οι "ανανεωτές" μας, όμως, αρνούνται να αποδεχτούν αυτήν την εξέλιξη, έστω και ως απλή πιθανότητα και γι' αυτό υπάρχει ο άμεσος κίνδυνος να γερμανοτσολιαδίσουν, συνεργαζόμενοι με το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, προφασιζόμενοι την "κουλτούρα των συνεργασιών". Και την προφασίζονται αυτήν την κουλτούρα, διότι δεν υπάρχει κανένα πεδίο ουσιαστικής διαβούλευσης, για προγραμματική σύγκλιση με το ΠΑΣΟΚ.


Και δεν υπάρχει καμμία ουσιαστική δυνατότητα ουσιαστικής διαβούλευσης, για την προγραμματική σύγκλιση με το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, διότι, απλούστατα, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει δικό του πρόγραμμα. Και αυτό επειδή το πρόγραμμα, που έχει και το οποίο εφαρμόζει, είναι το πρόγραμμα των κατακτητών, το οποίο είναι και αδιαπραγμάτευτο, όπως έδειξε και ο κατεξευτελισμός του Ανδρέα Λοβέρδου, που αποπειράθηκε, δια της πλαγίας οδού, να επαναδιαπραγματευτεί κάποια στοιχεία του μνημονίου, για να ανακρούσει αμέσως πρύμναν, όταν είδε ότι αυτά που υπόγραψε η πανικόβλητη κυβέρνησή του (και ο ίδιος) είναι εντελώς αδιαπραγμάτευτα από τους κατακτητές, οι οποίοι απαιτούν την εφαρμογή του συμφωνηθέντος προγράμματος, μέχρι τελευταίας κεραίας.

Ως εκ τούτου, αν ο κ. Κουβέλης και οι "ανανεωτές" του συνεργαστούν με το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, θα κληθούν απλώς να εφαρμόσουν το πρόγραμμα των κατακτητών και τίποτε περισσότερο, διότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε σημείο προς διαπραγμάτευση. Και αυτό αποτελεί - μέσα στις ζοφερές συνθήκες της μοντέρνας γερμανοτραφούς μεταναζιστικής Κατοχής, που βρίσκεται η χώρα μας - γερμανοτσολιαδισμό. Και αυτόν τον όρο δεν τον χρησιμοποιώ συνθηματολογικά, αλλά του προσδίδω ουσιαστικό περιεχόμενο.

Ελπίζω, βέβαια, ότι ο κ. Κουβέλης θα αντιληφθεί αυτήν την πικρή αλήθεια και θα αποφύγει μια τέτοια συνεργασία, διότι, αν δεν την αποφύγει, θα έχει να δώσει λόγο, για τις πράξεις του στον ελληνικό λαό ευρύτερα και όχι μόνον στον κόσμο της αριστεράς.

Με τον Κώστα Καλλωνιάτη, συμφωνώ εκεί που εξήγησα ότι συμφωνώ, διότι και εγώ δεν πετάω, έτσι εύκολα την ευρωζώνη στα σκουπίδια (αν και ήμουν πάντοτε κατά της εισόδου της Ελλάδας στην ευρωζώνη, διότι ούτε η Ελλάδα ήταν έτοιμη να μπει σε αυτήν, ούτε και η ευρωζώνη ήταν έτοιμη να εγγυηθεί για την χώρα μας). Η ευρωζώνη πρέπει (και μάλιστα γρήγορα) να αλλάξει πολιτική και να αποκτήσει θεσμική, πολιτική και κρατική βαθύτητα, που θα την καταστήσουν, όχι μόνο νομισματική ενότητα, που είναι σήμερα, αλλά και οικονομική ενότητα, κάτι που, σήμερα, δεν είναι, αφού αυτές οι θεσμικές ελλείψεις την οδηγούν στην γοργή αποδιοργάνωση και στην κοινωνική και οικονομική απαξίωση.


Αυτός ο μετασχηματισμός, όμως, δεν μπορεί να περιμένει για πολύ. Την εποχή των παχειών αγελάδων μπορούσε να περιμένει. Τώρα δεν μπορεί. Και γι' αυτό η χώρα μας, πρέπει να ετοιμάζεται και για το σενάριο της εξόδου της από την ευρωζώνη, από την οποία πρέπει να βγει όσο τα πράγματα δεν οδηγούνται, εντός της ευρωζώνης, στον μετασχηματισμό της σε πολιτική και κρατική ενότητα, με μια μορφή ισχυρής και δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, που θα μπορεί να ασκεί οικονομική πολιτική και πλήρη έλεγχο στην τραπεζοπιστωτική γραφειοκρατία της Ε.Κ.Τ.

Στην περίπτωση αυτή η Ελλάδα πρέπει, τάχιστα, να φύγει από την ευρωζώνη των χρηματοπιστωτικών ελίτ και να αρνηθεί την πληρωμή του χρέους της – εν μέρει, ή καθ’ ολοκληρίαν ...

(Δες και τα θέματα στο μπλογκ μου : «Επιστροφή στην δραχμή : Θα ήταν μια λύση, αν είχαμε σοβαρή πολιτικοοικονομική ελίτ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/12/blog-post_12.html και «Ελληνική στάση πληρωμών : Τα μέτρα την στήριξη μιας τέτοιας πολιτικής και οι επακολουθούσες συνέπειες» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/stasiplhromon.html )."







(Σχόλιό μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9121&mforum=pfor#9121  της 17/6/2010, στο θέμα που έχω ανοίξει στο "PETROUPOLIS FORUMS", με τίτλο : "Διάσπαση του ΣΥΝ : Η θύελλα συσπειρώνει τους καθεστωτικούς" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=2057&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor ).

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

Η Ελλάδα, η Ευρωζώνη, οι αιτίες της οικονομικής ύφεσης και οι συντηρητικοποιημένοι "ανανεωτικοί".

"Οι συνθήκες, που επικρατούσαν στην Ελλάδα το 2007 - 2008 ήσαν φυσιολογικές και αυτό αποδεικνύεται από τα νούμερα που κατέβασα από το site της CIA.



Και δεν κατέβασα τυχαία τα στοιχεία για την Γερμανία και την Ελλάδα. Η Γερμανία - υποτίθεται ότι - είναι το μοντέλο της "καλής" διαχείρισης και η Ελλάδα - υποτίθεται ότι - είναι το μοντέλο της "κακής" διαχείρισης. Όμως, η απλή ανάγνωση των στοιχείων δείχνει του λόγου μου το αληθές.


Η οικονομική ύφεση δεν γνωρίζει "καλούς" και "κακούς". Είναι ορμητική και κατακλυσμιαία και κτυπά τους πάντες και αποδεικνύει την σαθρότητα των επιχειρημάτων όσων θέλουν να βλέπουν τις διαρθρωτικές λειτουργίες των οικονομιών, ως αιτία της ύφεσης και των όποιων προβλημάτων προκύπτουν από την οικονομική ύφεση, της οποίας οι αιτίες βρίσκονται αλλού και όχι στις διαρθρωτικές αδυναμίες ή τις δυνατότητες των οικονομιών και των κοινωνιών. (Οι διαρθρωτικές αδυναμίες μπορούν να επιτείνουν τα αποτελέσματα της οικονομικής ύφεσης, ή και να τα απαλύνουν, αλλά δεν είναι οι αιτίες της ύφεσης, την οποία, πολλές φορές, η αντιμετώπιση των διαρθρωτικών αυτών προβλημάτων οξύνει και την οδηγεί σε αδιέξοδο, δηλαδή στην μετατροπή της σε οξεία οικονομική κρίση και στην συνέχεια και πάλι σε οικονομική ύφεση - χρονία αυτή την φορά, με εναλλασσόμενες μεταπτώσεις σε οικονομική κρίση, όπως το μοντέλο της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1930. Μάλιστα, η θεραπεία του θεμελιακού ζητήματος, που οδηγεί στην ύφεση - και το οποίο είναι η ανεπάρκεια της συναθροιστικής ενεργού ζητήσεως -, λύνει το πρόβλημα, χωρίς να αγγιχθούν οι θεμελιώδεις παραγωγικές διαρθρωτικές αδυναμίες ή δυνατότητες μιας οικονομίας).


Και προς επίρρωση των όσων λέω, ας κατεβάσω και τα υπόλοιπα στοιχεία, για τον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο :



ΓΑΛΛΙΑ :


2008 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.300 $.


ΑΕΠ : 2,133 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 1,407 τρισ. $


ΕΞΟΔΑ : 1,506 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 65,82%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 70,60%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 68,1%.




2009:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.800 $.


ΑΕΠ : 2,113 τρισ. $


ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,1%


ΕΣΟΔΑ : 1,227 τρισ.$


ΕΞΟΔΑ : 1,245 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,07%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 68,39%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 79,7%


https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/fr.html



ΒΡΕΤΑΝΙΑ :


2008:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.100 $.


ΑΕΠ : 2,236 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 1,056 τρισ. $


ΕΞΟΔΑ : 1,204 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,04%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 53,85%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 51,8%.




2009:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.400 $.


ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,3%


ΑΕΠ : 2,165 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 819,9 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 1,132 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 37,87%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 52,29%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 68,5%


https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/uk.html



ΣΟΥΗΔΙΑ :



2008:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 38.200 $.


ΑΕΠ : 345,1 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 259,9 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 248,1 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 75,31%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 71,89%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 36,7%




2009:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.800 $.


ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,6%


ΑΕΠ : 333,2 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 196,9 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 211,4 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 59,09%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 63,44%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 43,2%



https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sw.html



ΟΛΛΑΝΔΙΑ :



2008:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 40.500 $


ΑΕΠ : 673,5 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 405,9 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 397,3 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,27%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,99%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 58,2%.




2009 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.800 $


ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,3%


ΑΕΠ : 652,3 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 335,4 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 372,5 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 51,42%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 57,11%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 62,3%


https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/nl.html




ΔANΙΑ :



2008 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.200 $.


ΑΕΠ : 204,1 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 188,6 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 176,3 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 92,46%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 86,38%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 35,5%




2009 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.200 $.


ΑΕΠ : 199,1 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 162,1δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 170,7 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 81,42%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 85,74%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 38,1%


https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/da.html



ΙΡΛΑΝΔΙΑ:


2008:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 45.500 $.


ΑΕΠ : 189 δισ.


ΕΣΟΔΑ : 92,57 δισ.


ΕΞΟΔΑ : 109,9 δισ.


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 48,98%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,15%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 44,2%




2009:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 42.200 $


ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -7,3%


ΑΕΠ : 177,3 δισ.


ΕΣΟΔΑ : 74,82 δισ.


ΕΞΟΔΑ : 104,6 δισ.


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,20%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 59,00%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 63,7%


https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ei.html



ΙΤΑΛΙΑ:



2008 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 31.400 $.


ΑΕΠ : 1,827 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 1,066 τρισ. $


ΕΞΟΔΑ : 1,132 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,34%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 61,96%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 105,8%.


2009 :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 30.200 $


ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5%


ΑΕΠ : 1,756 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 960,1 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 1,068 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,67%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,82%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 115,2%


https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/it.html




ΙΣΠΑΝΙΑ:



2008 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.600 $


ΑΕΠ : 1,402 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 598,1 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 659,1 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,66%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,01%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 40,7%




2009:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.700 $


ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -3,7%


ΑΕΠ : 1,367 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 489,2 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 640,3 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 35,79%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 46,84%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 59,5%


https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sp.html




ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ:



2008:
ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 22.200 $


ΑΕΠ : 237,3 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 105,5 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 111,9 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 44,45%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,16%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 66,4%




2009:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 21.700 $


ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -3,3%


ΑΕΠ : 232,2 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 91,89 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 106,8 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 40,43%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 45,99%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 75,2%


https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/po.html



ΗΠΑ:



2008 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 47.500 $.


ΑΕΠ : 14,440 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 2,524 τρισ. $


ΕΞΟΔΑ : 2,978 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 17,48%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 20,62%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 34,6%




2009 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 46.400 $


ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,4%


ΑΕΠ : 14,250 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 1,914 τρισ. $


ΕΞΟΔΑ : 3,615 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 13,43%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 25,37%


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 39,7%


https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/us.html



Έτσι έχουν τα πράγματα και γι’ αυτό καλόν είναι να μην τα συγχέουμε. Άλλες είναι οι αιτίες της γέννησης των οικονομικών υφέσεων και κρίσεων και άλλες είναι οι αιτίες των διαρθρωτικών αδυναμιών, ή δυνατοτήτων, των οικονομιών στον σύγχρονο κόσμο - δες στο μπλογκ μου το θέμα : «Η αριθμητική της βαθιάς ύφεσης στην παγκόσμια οικονομία (προϊόν της βλακώδους και συμφεροντολογικής πολιτικής της ελίτ των γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/02/2008-2009.html .

Με λίγα λόγια : Η αιτία των οικονομικών υφέσεων και κρίσεων έχει να κάνει με την ανεπάρκεια της συνολικής ζήτησης και όχι με οποιεσδήποτε διαρθρωτικές αδυναμίες ή δυνατότητες των οικονομιών, οι οποίες διαρθρωτικές αδυναμίες ή δυνατότητες μπορούν, κάλλιστα, να υφίστανται και σε περιόδους ανάπτυξης, ή ύφεσης, και να παραμένουν όταν οι υφέσεις ξεπερνιώνται.

Θα αναφέρω εδώ από το βιβλίο του Πωλ Κρούγκμαν, για την σύγχρονη ύφεση του 2008 ("Η κρίση του 2008 και η επιστροφή των οικονομικών της ύφεσης"), μια ενδιαφέρουσα και χαριτωμένα περιεκτική ιστορία, που έχει σχέση με τα προαναφερόμενα :

Paul Krugman


«Την ιστορία την διηγούνται οι Τζόαν και Ρίτσαρντ Σουίνι, σε άρθρο τους που δημοσιεύτηκε το 1978, με τον τίτλο «Η μονεταριστική θεωρία και η κρίση του συνεταιρισμού φύλαξης νηπίων του Λόφου του Καπιτωλίου».


Μην παραξενεύεστε με τον τίτλο, το θέμα είναι σοβαρό.


Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, οι Σουίνι ήταν μέλη μιας συνεταιριστικής οργάνωσης φύλαξης νηπίων: μιας ένωσης νεαρών ζευγαριών, στην προκειμένη περίπτωση κυρίως εργαζομένων στο Κογκρέσο, που κρατούσαν εναλλάξ τα παιδιά τους. Η οργάνωση ήταν ασυνήθιστα πολυπληθής, συμμετείχαν περίπου 150 ζευγάρια, πράγμα που δεν σήμαινε απλώς ότι υπήρχε πληθώρα δυνητικών νταντάδων, αλλά και ότι η διεύθυνση του συνεταιρισμού – και ιδίως η εξασφάλιση ότι το κάθε ζευγάρι θα έπαιρνε το μερίδιο που πραγματικά του αναλογούσε - δεν ήταν εύκολη υπόθεση.


Όπως πολλά τέτοια εγχειρήματα (και άλλα σχήματα αντιπραγματισμού) ο συνεταιρισμός έλυσε το πρόβλημα εκδίδοντας ένα είδος χρεωστικού ομόλογου: κουπόνια που έδιναν στον φέροντα το δικαίωμα μιας ώρας φύλαξης. Όταν φύλαγαν παιδιά, οι μπέιμπι σίτερ λάμβαναν τον ανάλογο αριθμό κουπονιών από τους γονείς. Το σύστημα ήταν έτσι οργανωμένο ώστε να αποφεύγεται η ανευθυνότητα: εξασφάλιζε αυτόματα ότι κάθε ζευγάρι θα προσέφερε πάντα ακριβώς τις ίδιες ώρες φύλαξης που θα λάμβανε.


Το θέμα όμως δεν ήταν τόσο απλό. Διότι ένα τέτοιο σύστημα χρειάζεται να κυκλοφορούν πολλά κουπόνια. Τα ζευγάρια που είχαν αρκετά ελεύθερα απογεύματα στη σειρά και δεν σχεδίαζαν εξόδους άμεσα, θα προσπαθούσαν να μαζέψουν αποθέματα για το μέλλον – αυτή η συσσώρευση θα αντιστοιχούσε με εξάντληση των αποθεμάτων άλλων ζευγαριών, αλλά, συν τω χρόνω, το κάθε ζευγάρι, κατά μέσο όρο, θα ήθελε πιθανώς να κρατάει αρκετά κουπόνια ώστε να βγαίνει αρκετές φορές ανάμεσα στις βάρδιες φύλαξης. Έτσι η έκδοση των κουπονιών ήταν μια περίπλοκη υπόθεση: τα ζευγάρια έπαιρναν κουπόνια όταν γίνονταν μέλη, τα οποία υποτίθεται πως θα εξοφλούσαν όταν έφευγαν, αλλά πλήρωναν και αμοιβές σε κουπόνια φύλαξης, τα οποία χρησιμοποιούνταν για να πληρώνονται τα στελέχη του συνεταιρισμού και ούτω καθεξής. Οι λεπτομέρειες δεν είναι σημαντικές· η ουσία είναι ότι ήρθε η στιγμή που κυκλοφορούσαν σχετικά λίγα κουπόνια – πολύ λίγα για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες του συνεταιρισμού.


Αυτό το αποτέλεσμα ήταν παράξενο. Τα ζευγάρια που θεωρούσαν ανεπαρκή τα αποθέματα τους σε κουπόνια ήθελαν πολύ να φυλάνε παιδάκια και ήταν απρόθυμα να βγουν έξω. Στο συγκεκριμένο σύστημα όμως, όταν κάποιο ζευγάρι αποφάσιζε να βγει έξω αυτό σήμαινε ότι κάποιο άλλο ζευγάρι είχε την ευκαιρία να κάνει φύλαξη έτσι έγινε δύσκολο να βρεθούν ευκαιρίες για φύλαξη, κάτι που έκανε τα ζευγάρια ακόμη πιο απρόθυμα να χρησιμοποιήσουν τα αποθέματα τους σε κουπόνια πλην ειδικών περιπτώσεων, κάτι που με τη σειρά του έκανε τις ευκαιρίες για φύλαξη ακόμη πιο σπάνιες …


Εν ολίγοις, ο συνεταιρισμός εισήλθε σε ύφεση.


Διάλειμμα τώρα. Πώς σας φαίνεται αυτή η ιστορία;


Εάν απορείτε – μήπως αυτό το βιβλίο δεν αφορά την παγκόσμια οικονομική κρίση, αλλά την παιδική μέριμνα; – έχετε χάσει την ουσία. Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσουμε οποιοδήποτε περίπλοκο σύστημα, είτε πρόκειται για τις καιρικές συνθήκες, είτε για την παγκόσμια οικονομία, είναι να δουλέψουμε με μοντέλα – απλουστευμένες αναπαραστάσεις του συστήματος, που μας βοηθούν να κατανοήσουμε τη λειτουργία του. Ενίοτε τα μοντέλα αποτελούνται από συστήματα εξισώσεων, άλλες από προγράμματα υπολογιστών (όπως οι προσομοιώσεις στα καθημερινά δελτία πρόγνωσης καιρού)· ορισμένες φορές όμως μοιάζουν με μοντέλα αεροπλάνων, που οι σχεδιαστές τα δοκιμάζουν, μέσα σε αεροδυναμικές σήραγγες, μικρής κλίμακας παραλλαγές των πραγματικών, που είναι πιο πρόσφορες για παρατήρηση και πειραματισμό. Ο συνεταιρισμός φύλαξης νηπίων τον Λόφου του Καπιτωλίου ήταν η μινιατούρα μιας οικονομίας, στην πραγματικότητα ήταν η πιο μικρή οικονομία, που μπορούσε να πληγεί από μια ύφεση. Και αυτό που πέρασε ήταν μια πραγματική ύφεση, όπως η ανύψωση, που δημιουργούν οι πτέρυγες ενός μοντέλου αεροπλάνου, είναι πραγματική ανύψωση και όπως ακριβώς η συμπεριφορά του μοντέλου αυτού μπορεί να δώσει στους σχεδιαστές πολύτιμες ιδέες, σχετικά με τη λειτουργία ενός τζάμπο τζετ, τα σκαμπανεβάσματα του συνεταιρισμού μας μπορούν να μας δώσουν ζωτικά πληροφορίες για το πως επιτυγχάνουν, ή αποτυγχάνουν, οι μεγάλες οικονομίες.


Εάν δεν είστε τόσο πολύ προβληματισμένοι, όσο προσβεβλημένοι – υποτίθεται πως εδώ συζητούμε σημαντικά θέματα και αντ’ αυτών σας αφηγούνται χαριτωμένες μικρές παραβολές για τους γιάπις της Ουάσιγκτον – η ντροπή είναι δική σας. Θυμηθείται το τι είπα στην εισαγωγή : Το να είναι κανείς φιλοπαίγμων, να έχει τη διάθεση να παίξει με τις ιδέες δεν είναι απλώς κάτι διασκεδαστικό, αλλά ουσιαστικό σε καιρούς σαν τους σημερινούς. Μην εμπιστεύεστε ποτέ ένα σχεδιαστή αεροπλάνων που δεν παίζει με μοντέλα αεροπλάνων, ούτε έναν οικονομολόγο που δεν παίζει με μοντέλα οικονομίας.


Εκτός των άλλων, η ιστορία του συνεταιρισμού φύλαξης νηπίων θα αποδειχθεί πολύ χρήσιμο εργαλείο κατανόησης των καθόλου διασκεδαστικών προβλημάτων των πραγματικών οικονομιών. Τα θεωρητικά μοντέλα που χρησιμοποιούν οι οικονομολόγοι, κυρίως μαθηματικές κατασκευές, συχνά φαίνονται πολύ πιο περίπλοκα από όσο είναι· συνήθως όμως τα διδάγματα τους μπορούν να μεταφραστούν σε απλές παραβολές σαν αυτή με το συνεταιρισμό που παραθέσαμε (και αν δεν μπορούν, αυτό είναι συχνά σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά με το ίδιο το μοντέλο). Θα επανέλθω στην ιστορία του συνεταιρισμού φύλαξης πολλές φορές στην πορεία του βιβλίου και σε διαφορετικά συμφραζόμενα. Προς το παρόν, ας εξετάσουμε δύο κρίσιμες επιπτώσεις: η μία αφορά το πώς επέρχονται οι υφέσεις και η άλλη την αντιμετώπισή τους.



Πρώτον, γιατί εισήλθε σε ύφεση ο συνεταιρισμός;

 Όχι επειδή τα μέλη του έκαναν ελλιπώς τη δουλειά της φύλαξης: ίσως την έκαναν ελλιπώς ίσως όχι, αυτό όμως είναι ένα άλλο ζήτημα. Ούτε επειδή ο συνεταιρισμός πίστευε στις «αξίες του Καπιτωλίου», ή επειδή «ευνοήθηκαν οι πολιτικοί φίλοι», ή δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στις τεχνολογικές αλλαγές της φύλαξης νηπίων, όπως οι ανταγωνιστές του. Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στην παραγωγική ικανότητα του συνεταιρισμού, αλλά στην έλλειψη «ενεργού ζήτησης»: ελάχιστη δαπάνη, για πραγματικά αγαθά (χρόνο φύλαξης), επειδή οι άνθρωποι προσπαθούσαν να συσσωρεύσουν μετρητά (κουπόνια φύλαξης). Το δίδαγμα που βγαίνει για τον πραγματικό κόσμο είναι πως η τρωτότητά στον οικονομικό κύκλο δεν σχετίζεται πολύ, ίσως και καθόλου, με τα πιο καίρια οικονομικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα μας: και στις καλές οικονομίες συμβαίνουν κακά πράγματα.



Δεύτερον, ποιά ήταν η λύση στην περίπτωση του συνεταιρισμού;



Οι Σουίνι ανέφεραν ότι δυσκολεύτηκαν αρκετά να πείσουν τη διοικούσα επιτροπή, που αποτελούνταν κυρίως από δικηγόρους, πως το πρόβλημα ήταν κατ’ ουσία τεχνικό και ότι διορθωνόταν εύκολα. Τα στελέχη του συνεταιρισμού το αντιμετώπισαν αρχικά σαν να ήταν αυτό που ένας οικονομολόγος θα αποκαλούσε «διαρθρωτικό» πρόβλημα, το οποίο απαιτούσε άμεση δράση: ψηφίστηκε ένας κανονισμός που απαιτούσε από κάθε ζευγάρι να βγαίνει έξω τουλάχιστον δύο φορές το μήνα. Τελικά όμως επικράτησαν οι οικονομολόγοι και έτσι αυξήθηκε η προσφορά των κουπονιών. Τα αποτελέσματα ήταν μαγικά: με μεγαλύτερα αποθέματα κουπονιών, τα ζευγάρια ήταν πιο πρόθυμα να βγαίνουν έξω, πολλαπλασιάζοντας τις ευκαιρίες φύλαξης, κάτι που ώθησε και άλλα ζευγάρια να βγαίνουν έξω και ούτω καθεξής. Το ακαθάριστο προϊόν φύλαξης του συνεταιρισμού – που μετριόταν με τον αριθμό παιδιών που φυλάσσονταν, αυξήθηκε κατακόρυφα. Και αυτό πάλι δεν έγινε επειδή τα ζευγάρια ξαφνικά έκαναν καλύτερα τη δουλειά της φύλαξης, ή γιατί ο συνεταιρισμός προχώρησε σε ουσιώδεις μεταρρυθμίσεις – έγινε απλώς γιατί διορθώθηκε το νομισματικό μπέρδεμα».

Δες στο μπλογκ μου το θέμα : "Η κρίση του συνεταιρισμού φύλαξης νηπίων του Λόφου του Καπιτωλίου (1978) και η δήλωση Τρισέ (11/2009), για την μη αποδοχή των ελληνικών ομολόγων από την Ε.Κ.Τ., ως μέσων πληρωμών" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/1978-112009.html .

Αυτά για να ξεφύγουμε από την λαγνεία του διαρθρωτισμού, που είναι αποπροσανατολιστική και αποσπά την προσοχή από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και τις προτεραιότητες που πρέπει να θέσουμε για την λύση τους.


Φώτης Κουβέλης - Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Ν. Δ. - ΣΥΝ - Κ. Κ .Ε., υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη.


Ας έλθουμε τώρα στον κ. πρώην Υπουργό Δικαιοσύνης και την παρέα του :

Ότι, συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Τζαννετάκη, έπραξε, όπως πίστευε, είναι απολύτως βέβαιο. Και φυσικά το να αναλάβει το Υπουργείο Δικαιοσύνης ήταν και δική του επιλογή. Και δεν ήταν δευτερεύουσα επιλογή. Ήταν μια πολύ σημαντική επιλογή, την οποία, αν ήθελε, μπορούσε να αρνηθεί. Ουδείς του επέβαλε την αποδοχή της - εκτός αν πιστεύεις ότι λειτούργησε σαν κομματικός στρατιώτης. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση, η προσωπική του ευθύνη δεν απεμπολείται.


Ψάχνω να βρω την συνεισφορά του, ως Υπουργού Δικαιοσύνης, εκείνη την εποχή και ειλικρινά δεν μπορώ να την βρώ. Αν την βρεις γράψε μου....


(Υπάρχει μια σημαντική συνεισφορά του - του ιδίου και του Συνασπισμού εκείνης της εποχής - : Βοήθησαν στον περαιτέρω εκτροχιασμό του δημοσιονομικού ελλείμματος εκείνη την εποχή και στην διόγκωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, καθώς και στην ανάληψη της εξουσίας από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο οποίος χρησιμοποίησε τον Συνασπισμό, σαν βοηθητικό εργαλείο και εφαλτήριο, για την άνοδό του στην εξουσία).


Το θέμα της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου δεν το αγγίζω, όχι διότι ο αείμνηστος γέροντας δεν υπέπεσε στον πειρασμό, αλλά επειδή τώρα πια είναι εντελώς αστείος και έωλος ο ισχυρισμός, εκείνης της παράταιρης κυβερνητικής συμμαχίας, ότι έκαναν αυτή την κυβέρνηση για την "κάθαρση". Μάλλον για την SIEMENS την έκαναν (και για εντελώς μικροπολιτικούς σκοπούς που απέτυχαν οικτρά) και γι' αυτό στην επόμενη οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα έδωσαν στον Σωκράτη Κόκκαλη και στους Γερμανούς τις ψηφιακές παροχές και ουσιαστικά έβαλαν τις βάσεις για την άλωση του ΟΤΕ από τα ιδιωτικά (και τα κρατικά) συμφέροντα των γερμανικών εταιριών. Και οι εξελίξεις που ακολούθησαν απέδειξαν του λόγου μου το αληθές και κονιορτοποίησαν το παραμύθι της "κάθαρσης". Αλλά, αφού ανέφερες την παραπομπή αυτή, που έγινε με εν πολλοίς στημένα στοιχεία (όχι σε όλες τις υποθέσεις), πρέπει να πω ότι η ευθύνη του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης Φώτη Κουβέλη είναι τεράστια, άμεση, προσωπική και αυταπόδεικτη, ως εκ της θέσεως που κατείχε.

Δεν είναι μόνον γερασμένοι, ως άτομα οι "ανανεωτικοί". Κυρίως είναι γερασμένοι, ως ιδέες και ως ιδεολογική πλατφόρμα και τούτο διότι, πάντοτε, σε αυτόν τον μίζερο χώρο, έλειπε ο ριζοσπαστισμός (τώρα που δεν έχουν και τον αξιολογότατο Μιχάλη Παπαγιαννάκη, που δεν ήταν Κουβέλης, ούτε Παπαδημούλης, διότι δεν είχε την νοοτροπία του "επαγγελματικού στελέχους", όπως αυτοί, τα πράγματα γι' αυτούς θα πάνε ακόμα χειρότερα).


Το κυριότερο είναι ότι η πολιτικοϊδεολογική τους πλατφόρμα, που στηριζόταν στην ΕΟΚ, την ευρωζώνη, το ευρώ και το Μάαστριχτ, περνάει θυελλώδη κρίση και αμφισβήτηση και δείχνει ότι ότι κινδυνεύει να καταρρεύσει, λόγω των χασματικών θεσμικών ανεπαρκειών τους, που έχουν φέρει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στα όρια της διάλυσης και το οδηγούν στην κοινωνική απαξίωση, η οποία είναι ραγδαία και θα είναι πλήρης και άνευ αντιστροφής, εάν οι ηγετικές ευρωπαϊκές ελίτ δεν δράσουν, γρήγορα και αποτελεσματικά, για να αποτρέψουν αυτήν την απαξίωση. Αυτό είναι που "τρελλαίνει" τους συντηρητικούληδες "ανανεωτές" μας, οι οποίοι χρησιμοποιούν πλέον την καραμέλλα της "ανανέωσης", για να κρύψουν τον συντηρητισμό τους.

Και φυσικά η όποια ανανέωση στην Αριστερά - αν έλθει - θα έλθει από αλλού και όχι από αυτούς τους παλαιομοδίτες "ανανεωτές", ακριβώς επειδή το αίτημα της ανανέωσης έχει αλλάξει περιεχόμενο και πεδίο κοινωνικών αναφορών - πολύ περισσότερο τώρα, που η επιμονή των ηγετικών χρηματοπιστωτικών κύκλων στην Ευρώπη και των πολιτικών θεραπαινίδων τους, στο να συντηρήσουν και να εμβαθύνουν την οικονομική ύφεση στην Ευρώπη, θα οξύνει τις κοινωνικές συγκρούσεις και θα καταστήσει ακόμα πιο αναχρονιστικές τις θέσεις των συντηρητικών "ανανεωτών" μας.

Ουδείς φωνάζει, Γιάννη μου. Και πάντως όχι εγώ. Ακόμα τις φωνές δεν τις έχεις ακούσει. Και δεν θα είναι από εμένα. Θα είναι από την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της. Θα είναι και από εσένα τον ίδιο, διότι το χειρότερο κομμάτι του τραγελαφικού έργου "Ο ΓΑΠ πρωθυπουργός" δεν το έχουμε ζήσει και υπάρχει άφθονος καιρός, μέχρι να φθάσουμε σε αυτό το κομμάτι.

Φαίνεται ότι δεν έχεις αντιληφθεί, ακόμα, το που πάμε. Για την ακρίβεια, το που μας οδηγούν οι κατακτητές της χώρας, που προσκάλεσε και έφερε εδώ ο ευήθης ΓΑΠ, ο οποίος τους παρέδωσε την εξουσία με τα κλειδιά στα χέρια (και το ... διαφήμισε κιόλας!).

Θα το επαναλάβω για μία ακόμη φορά : Η χώρα βρίσκεται υπό μια μοντέρνα μεταναζιστική γερμανοτραφή Κατοχή και οι "κυβερνώντες" την χώρα έχουν αυτοπεριοριστεί στον ρόλο του διεκπεραιωτή των εντολών των αφεντικών τους, οι οποίοι είναι αυτοί που πραγματικά και ουσιαστικά μας κυβερνούν. Αυτοί οι κατακτητές ανησυχούν μόνον από την πιθανότητα - δεν είναι βεβαιότητα - των αντιδράσεων του ελληνικού λαού και γι' αυτό ψάχνουν για συμμάχους, που θα στηρίξουν, ή θα διευρύνουν, το παρόν "κυβερνητικό" σχήμα.

Και εδώ υφίσταται ο κίνδυνος του γερμανοτσολιαδισμού, ο οποίος είναι άμεσος. Γι' αυτό καλά θα κάνει ο κ. Κουβέλης και η παρέα του να προσέξουν, διότι, αν στηρίξουν το καταστροφικό πρόγραμμα των κατακτητών και την αποκαλούμενη κυβέρνηση που το εφαρμόζει, ο ελληνικός λαός δεν θα τους συγχωρήσει ποτέ...

(Αφού προτιμάς τον ... ΓΑΠ, να είσαι σίγουρος ότι θα τον έχεις! Εγώ, πάντως, θα τον απολαύσω, μετά δακρύων...).



Υ.Γ. (1) : Και η ... πατάτα που πήρε στα χέρια του δεν ήταν καυτή όταν την πήρε. Ήταν, απλώς ζεστή. Αυτός την έβαλε στον φούρνο και την έκαψε! Γι' αυτό και έχει καταφέρει το απίθανο : Πολλοί ψηφοφόροι του - και μάλιστα του σκληρού πυρήνα του ΠΑΣΟΚ - να καταρώνται την τύχη τους, να σκίζουν τις κομματικές τους ταυτότητες και να νοσταλγούν τον ... Καραμανλή! Σου υπόσχομαι - ή μάλλον καλύτερα, ο ΓΑΠ μας υπόσχεται - άφθονο γέλιο και πολύν πόνο. Έχει να γίνει αυτό που δεν φαντάζεσαι. Και φυσικά δεν θα υπάρξει καμμία έξοδος από την κρίση (όσο εφαρμόζεται το πρόγραμμα των σύγχρονων και μοντέρνων κατακτητών, το οποίο, εκ των πραγμάτων, θα ανατραπεί), αλλά απίθανης έκτασης βάθεμά της, διότι η υπέρβαση της κρίσης δεν αποτελεί επιδίωξη των μοντέρνων κατακτητών της χώρας. Το αντίθετο, μάλιστα. Αρκεί να έχεις λίγη - για την ακρίβεια, ελάχιστη - υπομονή...



Υ.Γ (2) : Και μην τσιμπάς με την φιλολογία περί δανεικών : Δεν είναι αυτό το κύριο πρόβλημα της χώρας. (Όχι ότι δεν έπρεπε να αντιμετωπισθεί, αλλά δεν ήταν το πρώτο πρόβλημα της χώρας και δεν ήταν τώρα η ώρα, για να αντιμετωπισθεί). Το κατέστησε κύριο πρόβλημα ο ΓΑΠ. Και τώρα που το κατέστησε πρώτο πρόβλημα της χώρας ... καλά ξεμπερδέματα...



Υ.Γ. (3) : Καλός ο Κώστας Καλλωνιάτης και σε γενικές γραμμές συμφωνώ, με όσα γράφει, διότι, όντως, τα χρέη αντιμετωπίζονται με επαναφορά της αναπτυξιακής διαδικασίας και όχι με την παγίωση της ... υπανάπτυξης, στην οποία οδηγούν την χώρα μας και όλες τις χώρες της ευρωζώνης οι ανεξέλεγκτοι τραπεζίτες της Ε.Κ.Τ. και οι γερμανοτραφείς κατακτητές της χώρας και της ευρωζώνης ολόκληρης (κρατώ, βέβαια, κάποιες, επιμέρους, διαφωνίες μου, με όσα γράφει ο Καλλωνιάτης, αλλά δεν είναι σε αυτές η ουσία). Το θέμα είναι το πως αντιλαμβανόμαστε τα γραφόμενα. Πάντως, είναι σημαντικό, που αρχίζει να βλέπει - έστω και δυσφορώντας - ότι δεν μπορούμε να σταθούμε, μέσα σε μια ευρωζώνη, με σκληρή νεοφιλελεύθερη (και πολιτικά και κοινωνικά αντιδημοκρατική, προσθέτω εγώ) οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, που υποτάσσει τα πάντα στα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών ελίτ. Και ως εκ τούτου, είναι σημαντικό ότι, στην περίπτωση αυτή, θέτει και το ζήτημα εξόδου από την ευρωζώνη και κάπως έτσι το βλέπω και εγώ. Αν και δεν αναφέρεται στις τεράστιες χασματικές πολιτικές και θεσμικές ανεπάρκειες της ευρωζώνης, οι οποίες ανεπάρκειες βρίσκονται στον πυρήνα του θεμελειακού προβλήματος, που αντιμετωπίζει η Ευρώπη. Όμως, εκεί βρίσκεται το σύγχρονο ευρωπαϊκό οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα και η μετατροπή της διεθνούς ύφεσης σε τοπικό πρόβλημα της ευρωζώνης, η οποία απειλείται από τον μετασχηματισμό της ύφεσης, σε κρίση με καθαρά ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά και διαστάσεις. Οι Η.Π.Α., η Ιαπωνία, η Κίνα αποτελούν ενιαία (ομοσπονδιακά, ή μη) κράτη, με ισχυρές κεντρικές κυβερνήσεις, με τεράστιους εσωτερικούς οικονομικούς χώρους και έχουν τα μακροοικονομικά εργαλεία, για την αντιμετώπιση των κρίσεων και των υφέσεων, τονώνοντας την ζήτηση και καθοδηγώντας τις Κεντρικές τους τράπεζες σε στοχευμένες αναπτυξιακές πολιτικές. Η Ευρώπη και η ευρωζώνη πολύ απέχουν από κάτι τέτοιο και αυτό είναι κάτι το εντελώς καταστροφικό, για όλους. Και πολύ περισσότερο, για την χώρα μας, η οποία, βέβαια, πρέπει να περιμένει τις εξελίξεις στην ευρωζώνη. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει για ακαθόριστο χρονικό διάστημα, παρακολουθώντας την αποσάρθρωση του παραγωγικού ιστού της χώρας. Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί η χώρα να περιμένει επ' άπειρον τους ευρωζωνίτες, που είναι χαρακτηριστικά αργοί και αναποτελεσματικοί, αφού στην ουσία έχει τεθεί το ζήτημα της διάλυσης της ευρωζώνης, η οποία διάλυση δεν είναι καθόλου δεδομένη, αλλά, είναι υπαρκτή και ρεαλιστική (ως πιθανότητα), μια διάλυση - η οποία μπορεί να τέθηκε, ως ζήτημα, με αφορμή την "ελληνική περίπτωση", όπως και ο Καλλωνιάτης το λέει και όπως το έχω γράψει και εγώ -, αλλά μπορεί να επέλθει ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί, ή δεν θα συμβεί στην Ελλάδα, αφού το πρόβλημα της ευρωζώνης είναι, όπως είπα, πρόβλημα οξύτατων θεσμικών ανεπαρκειών, με ένα εντελώς χαώδες περιεχόμενο, που απαιτεί γρήγορες λύσεις, οι οποίες δεν δίδονται. Και γι' αυτό, η Ελλάδα πρέπει να πάρει τα μέτρα της, έχοντας υπόψη της ότι είναι πλέον πολύ πιθανό να βγει από την ευρωζώνη και να δουλέψει και με αυτό το σενάριο. Αλλά με ποιό επιτελείο και με ποιούς κυβερνήτες να το κάνει αυτό; Με τον ... ΓΑΠ; Ο ... θεός να βάλει το χέρι του..."
 
 

 
(Σχόλιό μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9117&mforum=pfor#9117 , της 16/6/2010, στο θέμα, που έχω ανοίξει στο "PETROUPOLIS FORUMS", με τίτλο : "Διάσπαση του ΣΥΝ : Η θύελλα συσπειρώνει τους καθεστωτικούς" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=2057&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor ).