Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

29/10/1929 : Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ 80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ!















29/10/1929 Νέα Υόρκη : Πλήθος μπροστά στο χρηματιστήριο που καταρρέει...

Στις 29/10/2009 συμπληρώνονται 80 χρόνια από την έναρξη της τελευταίας μεγάλης κρίσης του καπιταλισμού. Μια κρίση της οποίας το εναρκτήριο λάκτισμα δόθηκε με την σαρωτική κατάρρευση της Wall Street και τελείωσε με το αιματοκύλισμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ένα αιματοκύλισμα το οποίο έθαψε οριστικά και δια παντός τον παλαιό, τον κλασσικό καπιταλισμό, έτσι όπως τον γνώρισαν οι παλαιές γενιές από την γέννησή του, κάπου μέσα στις δεκαετίες του 1500 με 1600, μέχρι και τις αρχές, έως κοντά στα μέσα του περασμένου αιώνα και τον αντικατέστησε αμετάκλητα, με τον σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλισμό, μέσα από αυτήν την οδυνηρή και αιματηρή γέννα, που ξεκίνησε με την κατάρρευση του αμερικανικού χρηματιστηρίου που μετατράπηκε αυθημερόν σε σαρωτική κρίση του αμερικανικού καπιταλισμού και ταχύτατα εξαπλώθηκε σε όλον τον κόσμο.













1900 - 2000 Η.Π.Α. :  Η εξέλιξη του κατά κεφαλήν Α.Ε.Π.















1900 - 2000 Η.Π.Α : Η εξέλιξη της ανεργίας στο εργατικό δυναμικό.















1900 - 2000 Η.Π.Α. : Η εξέλιξη του πληθωρισμού.


1900-2000 : Η εξέλιξη του κατά κεφαλήν ΑΕΠ της ανεργίας και του πληθωρισμού, δείχνουν, συγκριτικά, το καταστροφικό μέγεθος της κρίση του 1929.

Εκτεταμένες αναφορές στην μεγάλη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος της περιόδου 1929 – 1941 έχω κάνει σε πολλά άρθρα μου στο Διαδίκτυο στα οποία και παραπέμπω (στο μπλογκ μου στο θέμα, που άνοιξα τον Απρίλιο του 2009 : ‘‘Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 1929 – 1932 ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ ΤΟΥ 2008 – 2009 : ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΔΥΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΩΝ’’  http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/04/1929-1932-2008-2009.html , αλλά και στο ‘‘PETROUPOLIS FORUMS’’ στο θέμα, που είχα ανοίξει εκεί τον Οκτώβριο του 2008, με τίτλο : ‘‘ 1929 – 32 THE GREAT DEPRESSION Η ΔΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ’’ http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=1430&mforum=pfor .




Φυσικά, τα άρθρα αυτά παραμένουν πάντοτε επίκαιρα, για τον αναλυτικό και λεπτομερειακό τους περιεχόμενο και χαρακτήρα, αφού, με την βοήθεια της παραστατικότατης αφήγησης του Τζων Κέννεθ Γκαλμπραίηθ από το κλασσικό, πλέον βιβλίο του, με τίτλο : ‘‘ΤΟ ΧΡΗΜΑ’’, εξηγείται ένα μεγάλο μέρος του πως και του γιατί αυτής της κρίσης, αλλά και γίνεται μια καλή (αν και όχι ολοκληρωμένη) αναφορά στο πως αυτή η κρίση ξεπεράστηκε, με μια επί του συγκεκριμένου αναφορά στα όπλα, που τότε εφευρέθηκαν, δηλαδή στην επίπονη και με σφάλματα και με δοκιμές, διαδικασία της δημιουργίας του κεϋνσιανού οικονομοτεχνικού οπλοστασίου, με το οποίο αντιμετωπίστηκε η σαρωτική αυτή οικονομική κρίση, αρχικά με την ανακοπή της ιλιγγιώδους πτώσης ζωτικών μεγεθών της αμερικανικής οικονομίας (κατανάλωση, επένδυση, παραγωγή, επίπεδο τιμών νομισματική κυκλοφορία) και της αναλόγως ιλιγγιώδους ανόδου άλλων επίσης ζωτικών μεγεθών (ανεργίας, αποβιομηχάνισης) και στην συνέχεια, με την κοπιώδη και με πολλά σκαμπανεβάσματα και αποτυχίες, σταδιακή άνοδο της οικονομίας των ΗΠΑ, που ήλθε σαν αποτέλεσμα της υιοθεσίας και της λειτουργίας στην πράξη, των κεϋνσιανών οικονομικών πολιτικών, με επίκεντρο την κρατική παρέμβαση στην οικονομία και με όπλα, κατεξοχήν την δημοσιονομική πολιτική και δευτερευόντως την νομισματική.














Στην ουρά για λίγη σούπα...

Ήσαν τεράστια και χωρίς υπερβολή τρομακτικά τα πλήγματα, που δέχτηκε η πιο μοντέρνα οικονομία του κόσμου εκείνης (αλλά και της τωρινής εποχής) από την κατάρρευση της Wall Street και την επακολουθήσασα δομική οικονομική κρίση, κατά την τριετία 1929 - 1932, τα οποία πλήγματα ανέταξε, μεν, το ρουσβελτιανό οικονομικό επιτελείο, αλλά ουδέποτε ξεπέρασε οριστικά, παρά την υιοθέτηση και την (διστακτική και με αντιφάσεις είναι η αλήθεια) εφαρμογή των οικονομικών θεωριών του Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, πριν από την είσοδο των Η.Π.Α. στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τον Δεκέμβριο του 1941:




1929-1941 : η εξέλιξη των αριθμητικών μεγεθών και το τεράστιο πλήγμα τους επί της οικονομίας των ΗΠΑ.

Τα δεινά αυτά πλήγματα θα τα θυμίσω εδώ, μέσα από την παραστατικότατη περιγραφή του Τζων Κέννεθ Γκαλμπραίηθ :

''Αργά, τον Οχτώβρη εκείνον, ήλθε το τέλος. Την Πέμπτη, 24 του Οχτώβρη, μετά από μια σειρά άσχημων ημερών, πίστεψαν πως το χρηματιστήριο έχασε κάθε στήριγμα στο κατρακύλισμα. Αυτό συνέβηκε την ερχόμενη Τρίτη. Τις επόμενες μέρες ο πανικός κάπως υποχώρησε αλλά οι τιμές στο Χρηματιστήριο εξακολούθησαν να πέφτουν. Σημειώθηκε μια σύντομη ανάρρωση την άνοιξη του 1930 και μετά συνεχίστηκε η πτώση.

Στις 8 Ιουλίου του 1932 ο μέσος όρος των βιομηχανικών χρεωγράφων στους «Τάϊμς» ήταν 58, λίγο περισσότερο από τό ένα όγδοο του επιπέδου που βρίσκονταν πριν από τρία χρόνια. Ήδη σχεδόν όλες οι άλλες αξίες είχαν κι' αυτές φτάσει στο χαμηλότερο σημείο.

Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν - η συνολική παραγωγή του οικονομικού συστήματος - είχε πέσει περισσότερο από ένα τέταρτo απ' το επίπεδο του 1929, υπολογισμένο με τις τιμές εκείνου του χρόνου, και σχεδόν στο μισό σε αξία.


Το 1929, στη διάρκεια ολόκληρης της χρονιάς, ο μέσος όρος της ανεργίας ήταν - οι υπολογισμοί έγιναν μετά τα γεγονότα και δεν είναι τέλειοι - 1,6 εκατομμύρια άνθρωποι, ή 3,2 στα εκατό της εργατικής δύναμης. Το 1932 ο μέσος όρος ήταν 12,1 εκατομμύρια, σχεδόν το ένα τέταρτο της εργατικής δύναμης, δηλαδή. Τον επόμενο χρόνο ήταν ακόμα μεγαλύτερος. Δεν υπήρχε κανένα επίδομα ανεργίας. Η παροχή οικονομικής βοήθειας για τους άπορους, σύμφωνα με ένα σοβαρό συνταγματικό αξίωμα που αναφέρονταν πολύ απ' τους πλούσιους, πίστευαν πως ήταν ευθύνη των τοπικών αρχών.


Όλες οι τιμές είχαν πέσει περίπου ένα τρίτο από το επίπεδο του 1929, αλλά οι αγροτικές τιμές είχαν σημειώσει μια ιδιαίτερα ανατριχιαστική πτώση. Το 1929, οι χοντρικές τιμές των μη αγροτικών προϊόντων ήταν, κατά μέσον όρο, 92 στα εκατό του επιπέδου του 1926 (1926 = 100). Το 1932 είχαν πέσει στο 70, μια πτώση περίπου κατά το ένα τέταρτο. Οι χοντρικές τιμές των αγροτικών προϊόντων ήταν 105 το 1929. Το 1932, κατά μέσον όρο, ήταν 48 στα εκατό συγκριτικά με το επίπεδο του 1926, μια πτώση παραπάνω από το μισό σε τρία χρόνια. Για μια φορά ακόμα, για αυτόν που θέλει να ασχοληθεί περισσότερο με το θέμα, πρέπει να υπογραμμίσουμε τις διαφορετικές δυνάμεις που επιδρούσαν σε διαφορετικά τμήματα της οικονομίας.


Όλo το υπόλοιπο της δεκαετίας η παραγωγή συνέχισε να είναι χαμηλή, οι τιμές πεσμένες και η ανεργία μεγάλη. Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν δεν έφτασε το επίπεδο του 1929 πριν από το 1937, και η ανεργία, όπως την υπολόγιζαν τότε, δεν έπεσε κάτω από το 10 στα εκατό της εργατικής δύναμης πριν από τό 1941.


Ο μαρασμός του 1920-21 ήταν έντονος αλλά σύντομος. Ο μαρασμός της δεκαετίας 1930-40 ήταν έντονος, και πολύ-πολύ μεγάλης διάρκειας''.




















Άνεργος με προσόντα ψάχνει για δουλειά.



Την απίστευτη έκταση και την υπερμεγέθη βαθύτητα αυτού του πλήγματος ουδείς την περίμενε και οι κλασσικοί οικονομολόγοι αναθρεμμένοι με τις παλαιομοδίτικες οικονομικές θεωρίες των πατέρων της οικονομικής επιστήμης Άνταμ Σμιθ, Νταίηβιντ Ρικάρντο και Τζων Στιούαρτ Μιλλ, δεν μπορούσαν να προβλέψουν και να εξηγήσουν, αφού γι' αυτές η αποταμίευση εξισούται με την επένδυση και ως εκ τούτου, δεν νοείται διαφοροποίηση και ανισοσκέλεια μεταξύ τους.

Παρά τις άρχουσες οικονομικές θεωρίες, όμως, είχε εμφανιστεί, περισσότερο από ποτέ στο παρελθόν - και αυτό ήταν προϊόν της γέννησης εκείνη την εποχή του νέου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, ο οποίος ερχόταν να αντικαταστήσει τον παλαιό κλασσικό καπιταλισμό, που είχαν γνωρίσει οι Σμιθ, Ρικάρντο, Μιλλ, Μαρξ, Ένγκελς, Μπακούνιν και Λένιν -, με αποτέλεσμα το αδιέξοδο και την ιλλιγιώδη καθοδική πορεία της κατανάλωσης, της παραγωγής, των τιμών και όλων των συναφών οικονομικών μεγεθών, μαζύ με την επίσης ιλιγγιώδη άνοδο της ανεργίας.

Αυτό το αδιέξοδο οδήγησε αργά και οδυνηρά, στην υιοθέτηση από τον πρόεδρο Φράνκλιν Ρούσβελτ και το αμερικανικό οικονομικό επιτελείο της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ το 1933, των ριζοσπαστικών οικονομικών θεωριών του Κέϋνς  και εξελικτικά στην οικονομοτεχνική τεχνογνωσία, που απέκτησε η άρχουσα γραφειοκρατική καπιταλιστική ελίτ, μαζί με την κοινωνική τεχνολογία, που δημιούργησε, προκειμένου και να προλαβαίνει την εκδήλωση των δυσλειτουργιών του συστήματος ή/και να μην επιτρέπει την εξέλιξή τους, σε ανοικτές κρίσεις όταν, λόγω ολιγωριών, ή εσφαλμένων εκτιμήσεων, οι δυσλειτουργίες του συστήματος προχωρούν και πλήττουν την πραγματική οικονομία. Αυτά τα όπλα, εκείνην την εποχή δεν υπήρχαν και γι' αυτό η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος έλαβε δομικό χαρακτήρα, απειλώντας το σύστημα με κατάρρευση.
















Τζων Μαΐηναρντ Κέϋνς - ο θεωρητικός και ο πατέρας της διάσωσης του γραφειοκρατικού καπιταλισμού.


Το ποιά είναι αυτά τα όπλα (ποσοτική θεωρία του χρήματος, δημοσιονομική πολιτική, έλεγχος και προσδιορισμός ολόκληρης της αλυσίδας των μισθών - κερδών - τιμών - εισοδημάτων, κρατικοποιήσεις κλπ) είναι γνωστά.

Αρκεί, εδώ, να πούμε ότι αυτά τα όπλα επέτρεψαν, μέχρι σήμερα, να μην εκδηλώσει τέτοια, δομικού χαρακτήρα, κρισιακά φαινόμενα [οι υφέσεις της οικονομικής δραστηριότητας, δεν έλαβαν ουδέποτε τον χαρακτήρα της κρίσης - αν και παροδικά, άλλες αιτίες, που έχουν να κάνουν με τα ολιγοπώλεια στην ενέργεια (πετρέλαιο) έφεραν το σύστημα, σε δύσκολη θέση, στην οποία, όμως, ανταποκρίθηκε, κάθε φορά - και τώρα - ξεπερνώντας τα όποια προβλήματα, με πολύ μικρές, συγκριτικά, επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία], πέρα από κάποιες περιπτώσεις, σε περιθωριακές οικονομίες τριτοκοσμικών χωρών, όπου οι εξελίξεις πήραν την ανεξέλεγκτη μορφή μιάς κρίσης, ανάλογης με αυτήν του 1929, αν και ξεπεράστηκαν, με αλλαγή κυβερνητών και φυσικά, αλλαγή οικονομικής πολιτικής, με την υιοθέτηση των κεϋνσιανών ιδεών.

Και όμως! Η επικράτηση των νεοφιλελεύθερων ιδεών και η αποδιάρθρωση των ελεγκτικών μηχανισμών που οι κεϋνσιανοί έστησαν κατά την μεταπολεμική εποχή, για να κρατούν μέσα σε ένα δίκτυ ασφαλεία το οικονομικό σύστημα, μια αποδιάρθρωση που ξεκίνησε από την δεκαετία του '80 με την επικράτηση των θατσερικών και ρηγκανικών ιδεών (με το περίφημο '' η κοινωνία δεν υπάρχει'' της Μάργκαρετ Θάτσερ) και την αποθέωσή τους στην πρώτη δεκαετία του 2000, με γκουρού τον ανεκδιήγητο Άλαν Γκρήνσπαν, επανέφερε στο προσκήνιο όλους τους κλασσικού χρηματοπιστωτικούς δαίμονες - και μάλιστα παγκοσμιοποιημένους - του καπιταλιστικού συστήματος, με άμεση αυθύνη της τεχνοδομής των μεγάλων επιχειρήσεων και των κυβερνήσεων των μεγάλων, αλλά και των αναπτυσσόμενων καπιταλιστικών χωρών, με προξάρχουσες τις Η.Π.Α.των νεοφιλελεύθερων, αλλά και την Κίνα των επιγόνων του Μάο και του Ντενγκ Ξιάοπινγκ.

Η ύφεση που ξέσπασε πέρυσι, κινδύνευσε να μετατραπεί σε σαρωτική κρίση του παγκόσμιου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, κάτι που αποφεύχθηκε χάρη στον πραγματισμό και στην γρήγορη εγκατάλειψη των νεοφιλελεύθερων ιδεών από την νεοσυντηρητική κυβέρνηση του Τζωρτζ Μπους, η οποία βοηθούντος του τότε υπουργού Οικονομικών Πώλσον, πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τις νεοφιλελεύθερες συνταγές και επανέφερε στο προσκήνιο τις κλασσικές κεϋνσιανές συνταγές, με τον σαρωτικό κρατικό παρεμβατισμό, σε μια τέτοια έκταση, που ουδέποτε είχε γνωρίσει στο παρελθόν ο αμερικανικός καπιταλισμός - αν εξαιρέσουμε την πολεμική περίοδο 1941 - 1945.

Αυτήν την συνταγή, με τα εκτεταμένα προγράμματα στήριξης της αμερικανικής οικονομίας και μιας σειράς χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων την ακολουθεί και η κυβέρνηση Ομπάμα, η οποία εκτίναξε, κατά τα κεϋνσιανά πρότυπα, το αμερικανικό δημόσιο έλλειμμα στα επίπεδα άνω  του 12,5% και στηρίζεται στην άφθονη παραγωγή χρήματος για να τονώσει την κατανάλωση, η οποία εξακολουθεί να φθίνει, παρά τις τεράστιες τονωτικές ενέσεις, που έχουν γίνει με την κρατική παρέμβαση στην οικονομία.


Παρά το γεγονός ότι η ύφεση του 2008, ουδέποτε μετατράπηκε σε δομική κρίση του γραφειοκρατικού καπιταλιστικού συστήματος, αφού η καταφυγή στον κλασσικό κεύνσιανισμό από τις κυβερνήσεις, που συντονίστηκαν μέσα από τον θεσμό των G20, απέτρεψε τα χειρότερα, η όλη εξέλιξη στο σύγχρονο οικονομικό σύστημα και οι παγκοσμιοποιημένες διαστάσεις του, καθιστούν περισσότερο επίκαιρη παρά ποτέ την ιστορία της κρίσης του 1929 - 1932, η οποία ουσιαστικά δεν ξεπεράστηκε πριν από το 1941 και την είσοδο των Η.Π.Α. στο σφαγείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Το συμπέρασμα από την κρίση της δεκαετίας του 1930, σε συνδυασμό με την τωρινή ύφεση, είναι ότι τελικά οι άνθρωποι μαθαίνουν από την Ιστορία.

 
Έχουν, όμως, πάντα, την έμφυτη τάση να ξεχνούν!

Αυτά λέγονται, για να μαθαίνουν οι νέοι, αλλά και οι παλαιότεροι, που - οι περισσότεροι - δεν ξέρουν...

(Δείτε επίσης, στο ‘‘PETROUPOLIS FORUMS’’ το άρθρο μου, με θέμα : ‘‘29/10/1929 : Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΤΕ ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ ΣΗΜΕΡΑ’’ http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=1880&mforum=pfor , καθώς επίσης στο tvxs.gr τα σχόλιά μου, μαζύ με την καλή συζήτηση που ακολουθεί στο θέμα, με τίτλο : ‘‘Προσπάθειες τόνωσης της αγοράς, αλλά η Κομισιόν πλέον δεν συγχωρεί’’ http://www.tvxs.gr/v24223 . Ακόμα στο ''FREE FORUMS'' το άρθρο μου με τίτλο : ''29/10/1929 : Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΕΠΙΚΑΙΡΗ 80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ!'' http://www.freeforums.gr/index.php/topic,3593.0.html ).

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Κώστας Καραμανλής : Ένας μπον βιβέρ αστός, που είδε την διακυβέρνηση της Ελλάδας, σαν σπορ.

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η άρνηση του Κώστα Καραμανλή, που παραμένει ''υπηρεσιακός'' πρόεδρος της Ν.Δ., μέχρι να εκλεγεί ο διάδοχός του, να απαντήσει δευτερολογώντας στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης, γεγονός, που συνέβη για πρώτη φορά στα ελληνικά πολιτικά χρονικά! .













Κώστας Καραμανλής.

Δυστυχώς, η άρνηση του Κώστα Καραμανλή να δευτερολογήσει στην Βουλή στην συζήτηση, για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης του ΓΑΠ, δεν είναι τίποτα περισσότερο από απόδειξη του γεγονότος ότι ο πρώην πρωθυπουργός βλέπει την άσκηση της πολιτικής και της κυβερνητικής λειτουργίας (και συνακόλουθα της αξιωματικής αντιπολιτευσης) περισσότερο ως σπόρτσμαν και πολύ λιγότερο, ως εργασία, που ασκείται ως επάγγελμα.

Με λίγα λόγια, ασχολήθηκε με την πολιτική, ως ερασιτέχνης κληρονόμος ενός βαρύτατου ονοματεπωνύμου, το οποίο του χρησίμευσε, για να κάνει και να καταφέρει, άκοπα και ανέξοδα, όλα όσα οι υπόλοιποι πολιτικοί (που δεν έχουν ονοματεπώνυμα τέτοιας εμβέλειας) στην μεγάλη τους πλειοψηφία δεν μπορούν να επιτύχουν, δηλαδή να γίνουν πρωθυπουργοί.

Όπως έχω γράψει, σε άλλο θέμα, στο μπλογκ μου - δείτε το : ''4/10/2009 : Οι εκλογές του καραμανλικού αυτοκτονικού ιδεασμού'' http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/09/4102009.html ), ο Κώστας Καραμανλής αυτοκτόνησε πολιτικά, προξενώντας εκλογές, τις οποίες γνώριζε ότι θα χάσει, ανάμεσα στα άλλα και επειδή βαρέθηκε να κυβερνάει, αλλά και επειδή ήθελε να παραδώσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, αφού δεν μπορούσε να αντιστρέψει το, εις βάρος του, πολιτικό κλίμα. Δηλαδή, αποφάσισε να φύγει στα γρήγορα και στα μουγγά, όταν είδε ότι το φιλοθεάμον κοινό εστράφη εναντίον του.
Φυσικά, αυτήν του την τοποθέτηση την οποία εξείγγειλε, άλλωστε, σε εκλογικά ανύποπτο χρόνο, με τον ισχυρισμό ότι κουράστηκε να κυβερνάει, την εκμεταλλεύτηκε πλήρως το ΠΑΣΟΚ, την ώρα που ο μπον βιβέρ αρχηγός της Ν.Δ. και τότε πρωθυπουργός σκεπτόταν να αποδράσει από την εξουσία.

Αυτός αποδείχτηκε ότι είναι ο Κώστας Καραμανλής. Ένας μπον βιβέρ, ο οποίος ήταν ικανός στα εύκολα και μη ίκανος στα δύσκολα.

Και γι' αυτό δεν θέλησε να δευτερολογήσει στην Βουλή, για τα ζητήματα που μέχρι χθες - όταν ήταν πρωθυπουργός - τον απασχολούσαν. Από τεμπελιά και αδιαφορία για ένα παίγνιο (τον ρόλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης) το οποίο είχε ξαναπαίξει, το είχε βαρεθεί και το θεωρούσε υποτιμητικό για τον εαυτό του.

Αυτά κάνει κάποιος όταν είναι καλομαθημένος και μοσχαναθρεμμένος, όπως ο ανηψιός του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις σοβαρότατες θεσμικές λειτουργίες, που του αναλογούν, όπως έπραξε ο Κώστας Καραμανλής, αρνούμενος να δευτερολογήσει στην συζήτηση, για τις προγραμματικές δηλώσεις και αφήνοντας ακάλυπτη και άφωνη την συντηρητική πολιτική παράταξη, που τον τίμησε, ορίζοντάς τον ως αρχηγό της και ανεβάζοντάς τον στον πρωθυπουργικό θώκο.

Δυστυχώς....

(Δείτε και στο μπλογκ της Sibilla το σχόλιό μου στο παρεμφερές θέμα : http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2009/10/blog-post_9966.html ).

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Ο ... διαχρονικός περιορισμός των κρατικών αυτοκινήτων και της χρήσης τους από τους διάφορους αξιωματούχους!










Κρατικά αυτοκίνητα περιμένουν τους χρήστες αξιωματούχους, που συμπεριφέρονται, ως οιωνεί ιδιοκτήτες.

Όσον αφορά την εξαγγελία για τον περιορισμό των κρατικών αυτοκινήτων και της χρήσης τους από τους διάφορους πολιτικούς και υπηρεσιακούς αξιωματούχους πρέπει να πούμε ορισμένα πράγματα - λίγα, αλλά ουσιώδη. (Δείτε και το σχετικό σχόλιό μου, σε ανάλογο θέμα, στο μπλογκ της Sibilla, στο : http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2009/10/1600.html ).

Το μέτρο θα ήταν σωστό, αν γινόταν χωρίς τυμπανοκρουσίες.


Η ουσία είναι αυτή που μετράει και όχι η επικοινωνιακή πολιτική, η οποία υποκρύπτει λαϊκισμό, όταν απευθύνεται στο ευρύ κοινό.

 
Και φυσικά η ειλικρίνεια όλων (και του ΓΑΠ) θα κριθεί στο πεδίο της εφαρμογής του μέτρου, μέσα στο βάθος του χρόνου.


Γιατί καλόν είναι να εξαγγέλεται το μέτρο του περιορισμού του κρατικού στόλου των αυτοκινήτων και των μετακινήσεων των αξιωματούχων της πολιτικής και υπηρεσιακής γραφειοκρατικής ελίτ, αλλά είναι πολύ καλύτερο να εφαρμόζεται με διάρκεια και σταθερότητα το μέτρο αυτό.


Και είναι περιττό να πω ότι είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι οι εν λόγω εξουσιαστές αξιωματούχοι του κράτους (πολιτικοί και υπηρεσιακοί) θα αποστούν των διευκολύνσεών τους και των συμβόλων της εξουσίας τους για πολύν χρόνο.

Η ιστορική πείρα (από το 1981 και μετά) μας έχει διδάξει ότι αυτού του είδους τα μέτρα, γύρω από τον περιορισμό των κρατικών αυτοκινήτων και των μετακινήσεων των αξιωματούχων, που τα χρησιμοποιούν, δεν αντέχουν σε βάθος χρόνου - αν και όταν εφαρμόστηκαν.

Και φυσικά δεν υπάρχει κανείς ουσιαστικός λόγος για να πιστέψουμε ότι τώρα θα αλλάξει κάτι...

Ο Δημήτρης Δρούτσας, το σχέδιο Αννάν και οι ελλοχεύοντες κίνδυνοι.

Ας δούμε το παρακάτω παράδειγμα, για να καταλάβουμε το τι είναι η παγκοσμιοποιητική αντίληψη, δηλαδή η ιδεολογία (ο όρος χρησιμοποιείται με την μαρξική έννοια της ψευδούς συνειδήσεως, ήτοι του συνεκτικού συστήματος ιδεών, που έρχεται, όχι να απομυθοποιήσει, αλλά να συγκαλύψει την πραγματικότητα, βυθίζοντάς την μέσα στο κοινωνικό φαντασιακό, έτσι ώστε οι άνθρωποι και οι κοινωνικές ομάδες άλλα να λένε και άλλα - τα εντελώς αντίθετα - να πράττουν, αιτιολογώντας, μέσω της ιδεολογίας αυτής, που καθίσταται έτσι ιδεολογία των ηγεμονευόντων κοινωνικών στρωμάτων, την ασυνέπεια λόγων και έργων) του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού.



[Περιττό να πω ότι αυτή η ιδεολογία, ως όργανο επιβολής των θελήσεων και των σκοπών των αρχόντων κοινωνικών στρωμάτων στον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο γραφειοκρατικό καπιταλισμό, ουδεμία σχέση έχει με τον αυθόρμητο διεθνισμό των κοινωνικών στρωμάτων, που τελούν υπό την ηγεμονία και εξουσία των στρωμάτων, που διευθύνουν τις σύγχρονες κοινωνίες. Επίσης, το να είναι κάποιος διεθνιστής, δεν του αφαιρεί την δυνατότητα του να είναι συγχρόνως και πατριώτης. Αντιθέτως. Το ένα όχι μόνον δεν αποκλείει το άλλο, αλλά το προϋποθέτει κιόλας, όταν κάποιος κάτσει και δει την εξελισσόμενη πραγματικότητα με ψύχραιμο μάτι και μακριά από ιδεολογικές (δηλαδή - επαναλαμβάνω για μία ακόμη φορά, προς εμπέδωση - ψευδοσυνειδησιακές) φενάκες].


Με τον αναπληρωτή υπουργό τον Δημήτρη Δρούτσα (άνθρωπο του νέου πρωθυπουργού) υπάρχει ένα θέμα, το οποίο έχει να κάνει με την άοκνη - εκ μέρους του - προώθηση και υποστήριξη του σχεδίου Αννάν, στα πλαίσια μιας - σε εσφαλμένη βάση - παγκοσμιοποιητικής αντίληψης των πραγμάτων, που έχει ένα τμήμα της πολιτικοκοινωνικής ελίτ της χώρας, το οποίο εκφράζεται από μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, που περιβάλει τον νέο πρωθυπουργό. (Δείτε και το στο μπλογκ της Sibilla και το θέμα : http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2009/10/blog-post_2041.html ).













Δημήτρης Δρούτσας - Υπουργός Αναπληρωτής Εξωτερικών.


Δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ενθαρρυντική, η παρουσία του κ. Δρούτσα στην θέση αυτή.

(Θέμα υπάρχει και με την - εκ πρώτης όψεως - αναίτια υποβάθμιση του Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης σε Γενική Γραμματεία. Μια υποβάθμιση, η οποία δεν εξηγήθηκε επαρκώς και έχει ιδωθεί με κακό μάτι στην Βόρεια Ελλάδα. Το θέμα δεν έχει να κάνει με οποιαδήποτε εθνικιστική αντίληψη. Έχει να κάνει με την εξωτερική πολιτική της χώρας και αποτελεί μια - άνευ ανταλλάγματος; - παραχώρηση στις απαιτήσεις της σλαβομακεδονικής ελίτ των Σκοπίων και στον Αμερικανό μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς, στις προτάσεις του οποίου ήταν και η κατάργηση του εν λόγω υπουργείου, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω, είχε μετονομάσει, προβλεπτικότατα και ορθότατα, ο αείμνηστος ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ και πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού Ανδρέας Παπανδρέου από Υπουργείο Βορείου Ελλάδος σε Μακεδονίας - Θράκης το 1988, εν όψει της επερχόμενης διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και εν όψει της αναζωπύρωσης των εδαφικών και εθνικών διεκδικήσεων της - βουλγαρικής καταγωγής - σλαβομακεδονικής τιτοϊκής πολιτικής ελίτ των Σκοπίων).

Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά....

(Δείτε και την σχετική συζήτηση στο ''FREE FORUMS'' : http://www.freeforums.gr/index.php/topic,3544.msg26346.html#msg26346 ).

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

Να προσέξει να μην μπουν οι υπογραφές... (Μια απάντηση στον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο).

''Η ελληνική δεξιά εισήλθε σε μία περίοδο παρατεταμένης εσωτερικής και εξωτερικής κρίσης. Εσωτερικά τραυματίστηκε σοβαρά η συνοχή της και ο ιστός άσκησης εξουσίας που περίτεχνα είχε πλέξει η ηγετική της ομάδα διαλύθηκε ως δια μαγείας. Εξωτερικά απώλεσε ένα μεγάλο μέρος των κοινωνικών της στηριγμάτων λόγω των αντιλαϊκών και αδιαφανών πολιτικών που άσκησε. Οι ακόμη ποιό αντιλαϊκές πολιτικές που υποσχέθηκε για το μέλλον, προκάλεσαν το εκλογικό σώμα ακόμη περισσότερο. Ταυτόχρονα ακύρωσαν ακόμη και τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα την στήριξη τους απέναντι στην Ν Δ, βλέποντας την χώρα σε κατάσταση μόνιμης ύφεσης, χωρίς προοπτικές εισόδου σε τροχιά ανάπτυξης…''

Τάδε έφη ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος στο μπλογκ της Sibilla.














Γιώργος Παναγιωτακόπουλος

Αυτού του είδους οι πομφόλυγες δεν έπρεπε να μείνουν αναπάντητες και φυσικά ακολούθησε η δέουσα απάντηση, διότι καλόν είναι να γίνεται κριτική στα πεπραγμένα της ελληνικής κεντροδεξιάς και για το πως χειρίστηκε αυτή την εξουσία, που είχε στα τελευταία πεντέμισυ χρόνια, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και το ποιός κυβερνά τώρα και τους κινδύνους, που ελλοχεύουν από την ίδια την σύσταση του στενού πυρήνα των συνεργατών του ΓΑΠ, η οποία σύσταση έχει να κάνει με την παγκοσμιοποιητική αντίληψη των μελών του, μια παγκοσμιοποιητική αντίληψη, η οποία δεν πατάει στην ελληνική πραγματικότητα και δείχνει ότι δεν λαμβάνει υπόψη της τις εθνικιστικές επιβιώσεις στον βαλκανικό και ασιατικό χώρο, στους οποίους βρίσκεται ή γειτνιάζει η χώρα μας. (δείτε το θέμα : http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2009/10/blog-post_314.html ).

Η απάντηση στον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο είναι η παρακάτω :



Η ελληνική δεξιά, αγαπητέ κύριε Παναγιωτακόπουλε, είναι αυτή που είναι και φυσικά τιμωρήθηκε αρκούντως για όσα έπραξε, μέσα από μια αντίληψη που ήταν ένα μείγμα αμετροέπειας, ανικανότητας, ιδεολογικής (νεοφιλελεύθερης) τύφλωσης και πελαγώματος.



Το πρόβλημα είναι το τι θα κάνει η παγκοσμιοποιημένη εκδοχή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατικής εκδοχής του καπιταλιστικού συστημικού συντηρητισμού, που είναι το alter ego της δεξιάς (και που εκφράζεται από τον ΓΑΠ και το επιτελείο του) - της οποίας εκδοχής είσαι ένας ένθερμος υποστηρικτής, προφανώς λόγω των ατταβιστικών σου αγκυλώσεων, που έχουν να κάνουν με την προσήλωσή σου στο επώνυμο ''Παπανδρέου''.

Αλλά ο Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου δεν είναι ο Ανδρέας Γεωργίου Παπανδρέου, όπως αρέσκεσαι να νομίζεις (ή να κάνεις ότι νομίζεις) και φυσικά καλά κάνει.

Όλα τα άλλα είναι παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγεί η ψυχή του.

Γι' αυτό κράτα μικρό καλάθι σε όσα λες και όσα γράφεις, διότι θα είσαι συνυπεύθυνος για όσα πράξουν ο ΓΑΠ και το επιτελείο του - ιδίως στα θέματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας, όπου το επιτελείο, που χειρίζεται τα θέματα αυτά, είναι ακριβώς εκείνο που χειρίστηκε και την υπόθεση του αλήστου μνήμης Σχέδιου Αννάν (ομιλώ για τον κ. Δρούτσα, πυλώνα και εμπνευστή όσων που διέπραξε το 2004 ο Γιώργος Παπανδρέου υπερασπιζόμενος το σχέδιο Αννάν και προτρέποντας τους Ελληνοκυπρίους να το υπερψηφίσουν, κάτι που ευτυχώς απεφεύχθη χάρη και στον αείμνηστο μαχητή του αντιαποικιακού και εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της περιόδου της δεκαετίας του '50 Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο).



Όλα τα ζητήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, αγαπητέ κύριε Παναγιωτακόπουλε, είναι ανοικτά και θα τα χειριστεί το παγκοσμιοποιημένης αντίληψης επιτελείο του Γιώργου Παπανδρέου και αυτό πρέπει να σε κάνει περισσότερο επιφυλακτικό και ολιγόλογο.



Άσε την δεξιά να βολοδέρνει δικαιωματικά και πανάξια στα χάλια της και κοίταξε τα του χώρου σου, που τώρα κυβερνά και έχει τις τύχες του τόπου στα χέρια του.


Κοίταξε, δηλαδή, για να μιλήσουμε πρακτικά και χωρίς περιστροφές και για να υπάρξει πραγματικά ανάταση, να μην μπουν υπογραφές εκεί που δεν πρέπει να μπουν.


Αυτό θα είναι περισσότερο συνετό και φυσικά πολλαπλά χρήσιμο...

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Καλόν είναι να μας πει ο κ. Σπύρος Κουβέλης ποιοί τον στήριξαν να βγει βουλευτής και αν χρωστάει και σε ποιούς.

Στο μπλογκ της Sibilla δημοσίευσα κάποιες πρώτες αυθόρμητες σκέψεις μου, αμέσως μετά την εκλογή του Σπύρου Κουβέλη, ως νεοεκλεγέντος βουλευτή του ΠΑΣΟΚ (από τις 16/9/2007 ήταν βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ) - τον οποίον ο ΓΑΠ αμέσως με την ανακοίνωση του νέου υπουργικού συμβουλίου, διόρισε ως υφυπουργό Εξωτερικών.


Η εκλογή του και η διαφήμιση, που του έγινε, είναι αξιοπρόσεκτες και, με δεδομένη την κατάσταση του ελληνικού πολιτικού συστήματος και τις συνακόλουθες εξαρτήσεις του από διάφορα κέντρα, δεν βλάπτει καθόλου να τίθενται ερωτήματα,που έχουν να κάνουν με την υποστήριξη, που είχε (όχι βέβαια μόνον ο κ. Σπύρος Κουβέλης, αλλά και όλοι οι βουλευτές), προκειμένου να επιτύχει την εκλογή του.


Το σχόλιό μου στο μπλογκ της Sibilla είναι ολιγόλογο και έχει ως εξής (Δείτε το σχετικό θέμα στο μπλογκ της Sibilla και τον σχετικό σχολιασμό στο http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2009/10/blog-post_5181.html ) :


Σπύρος Κουβέλης - νεοεκλεγείς βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υφυπουργός Εξωτερικών.


''Καλορίζικος και καλή τύχη στον νέο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ.

Θα ήταν καλό, όμως, να μας πει ο κ. Σπύρος Κουβέλης, αν τον στήριξαν και ποιοί (καπιταλιστές) τον στήριξαν στην εκλογή του.

Για να ξέρουμε αν χρωστάει και σε ποιούς.''

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Ο διορισμός του Γιώργου Κουτρουμάνη προϊόν της εξουσιαστικής αντίληψης της σύγχρονης εργατικής αριστοκρατίας, ως κοινωνικής ομάδας χωριστών (από κοινωνιολογική άποψη) συμφερόντων από την τάξη, που υποτίθεται ότι αυτή η αριστοκρατία εκπροσωπεί.

Στο blog της Sibilla δημοσίευσα κάποιες σκόρπιες σκέψεις μου, γύρω από τις πρώτες εντυπώσεις μου για την νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον ΓΑΠ.

Αναδημοσιεύω εδώ κάποιες σκέψεις μου γύρω από την παράδοση και παραλαβή στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και τον διορισμό του νεοεκλεγέντος βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και πρώην προέδρου της ΠΟΠΟΚΠ (Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού Κοινωνικής Πολιτικής) Γιώργου Κουτρουμάνη, ως υφυπουργού Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Δείτε και το : http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2009/10/t_07.html , όπου στο κυρίως άρθρο γίνεται λόγος για την παρουσία ενός πρώην εργατοπατέρα στην τελετή παράδοσης και παραλαβής στο εν λόγω υπουργείο.

Το σχόλιό μου, γύρω από το εν λόγω άρθρο, έχει ως εξής:




Γιώργος Κουτρουμάνης - συνδικαλιστής, πρόεδρος της ΠΟΠΟΚΠ (μέχρι την υφυπουργοποίησή του).





''Μόνο, αγαπητή μου Sybilla, που αυτός ο ένας πρώην εργατοπατέρας, τον οποίον αναφέρεις και που παραβρέθηκε στην παράδοση και παραλαβή του νυν Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων είναι ο νεοδιορισθείς από τον ΓΑΠ υφυπουργός Γιώργος Κουτρουμάνης (ο οποίος, σύν τοις άλλοις, ως υποστηρικτής του νέου πρωθυπουργού στην πριν δύο χρόνια αναμέτρηση για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, προφανώς παίζει τον ρόλο του ανθρώπου του ΓΑΠ που επιτηρεί τον υποστηρικτή του Ευάγγελου Βενιζέλου Ανδρέα Λοβέρδο)!




Ο πρώην συνδικαλιστής ηγέτης της ΠΟΠΟΚΠ Γιώργος Κουτρουμάνης, δυστυχώς, όπως και οι προηγούμενοι από αυτόν (Ροβέρτος Σπυρόπουλος, Λάμπρος Κανελλόπουλος, Χρήστος Πρωτόπαππας κλπ) χρησιμοποίησε τον συνδικαλισμό, για να κάνει πολιτική καρριέρα και να αναλάβει υπουργικό θώκο - πράξη που δείχνει τα βαθύτερα κίνητρα της συνδικαλιστικής του δράσης και ανέλιξης.


Το να μιλήσουμε για ταξική συνεργασία είναι κάτι το τετριμμένο και χωρίς ουσία, αφού και η ταξική συνεργασία δεν είναι εξ ορισμού εξοβελιστέα.


Το ουσιαστικότερο και παράλληλα χειρότερο, είναι το γεγονός ότι αυτή η συνδικαλιστική πρακτική δείχνει ότι το σώμα των συνδικαλιστών συμπεριφέρεται, σαν ένα κοινωνικό σώμα με τους δικούς του ιδιοτελείς σκοπούς (ο όρος ''ιδιοτελείς σκοποί'' χρησιμοποιείται με την ευρεία κοινωνιολογική του έννοια), οι οποίοι, συναρτώμενοι με την άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας, αποσπώνται από τους σκοπούς και τους στόχους της τάξης, της οποίας τα συμφέροντα - υποτίθεται ότι - εκπροσωπούν και στην πορεία οι πρώην συνδικαλιστές (ως μέλη μιας αστικοποιημένης εργατικής αριστοκρατίας)ίστανται αντίθετα και ενάντια στα εργατικά συμφέροντα, αφού γίνονται εκπρόσωποι των ''συμφερόντων του κράτους'', κάτι που στην ουσία και στην πράξη σημαίνει ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα των καπιταλιστών και της τεχνοδομής (δηλαδή της γραφειοκρατίας των μεγάλων επιχειρήσεων), αφού μέσα στον σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλισμό, το κράτος παραμένει ένα όργανο,μέσα από το οποίο περνάει η ιδεολογία και η πολιτική των ηγεμονευόντων κοινωνικών στρωμάτων της κοινωνίας μας.


Αυτός λοιπόν είναι ο πρώην εργατοπατέρας και γι' αυτό παραβρέθηκε σε αυτήν την τελετή.


Πολύ απλά, ο Γιώργος Κουτρουμάνης, ακολουθώντας μια παλιά εργατοπατερική τακτική, πήγε για να πάρει το νέο (υπουργικό) του πόστο, από το οποίο, ουσιαστικά θα υπηρετήσει τα συμφέροντα του συστήματος και - για να μην τον αδικούμε - τα ρεφορμιστικά συμφέροντα των εργαζομένων, αν, όσο και όπως αυτά μπορούν να εκφραστούν μέσα σε συνθήκες οικονομικής ύφεσης.


Παρ' όλα αυτά, ας είναι καλορίζικος στο νέο του έργο, από το οποίο περισσότερο ενδιαφέρον θα είναι το όποιο μεταρρυθμιστικό έργο παράξει - αν παράξει ένα τέτοιο έργο...''

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

ΕΚΛΟΓΕΣ 4/10/2009 - ΠΑΣΟΚ : ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΗΤΤΑ ΣΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ με τον ίδιο αριθμό ψήφων, που είχε και στις εκλογές του 2004! (Ή ΠΩΣ Η ΝΔ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ).

Αποτελέσματα Βουλευτικών Εκλογών 4/10/2009.


Τώρα που οι βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009 τελείωσαν και αφού πέρασε μια εβδομάδα από αυτές, με την νέα κυβέρνηση του ΓΑΠ να βρίσκεται στα πρώτα της βήματα και σε μια κατάσταση ευφορίας, με την αποδοχή του ελληνικού λαού - κάτι που είναι και αναμενόμενο, λόγω της πρόσφατης λαϊκής ψήφου, αλλά και λόγω της τραυματικής εμπειρίας από την απελθούσα κυβέρνηση Καραμανλή -, νομίζω ότι ήλθε η ώρα μιας πρώτης αποτίμησης του αποτελέσματος των εκλογών αυτών, που είχαν έναν αναμφισβήτητο θριαμβευτή :
Τον ΓΑΠ, ο οποίος, μάλιστα, ουδόλως κόπιασε για να κερδίσει την ΝΔ του απελθόντος πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, ο οποίος έκανε ό,τι μπορούσε για να καταφέρει ο αντίπαλός του αυτήν την μεγάλη νίκη, στην οποία οδηγήθηκε από τους καταστροφικούς χειρισμούς κατά το τελευταίο έτος της διακυβέρνησης της χώρας από το πελαγωμένο πολιτικό επιτελείο του τέως πρωθυπουργού.



Αποτελέσματα Βουλευτικών Εκλογών 7/3/2004.




Φυσικά, ο καλύτερος τρόπος για την αποτίμηση ενός εκλογικού αποτελέσματος είναι η σύγκρισή του με τα προηγούμενα αποτελέσματα, γι’ αυτό και παραθέτω εδώ τα αποτελέσματα των εκλογών της 4/10/2009 και της 7/3/2004, προκειμένου να γίνει αντιληπτή η όλη πορεία των μονομάχων και η εξέλιξη της εκλογικής τους επιρροής, κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από την κεντροδεξιά παράταξη της Ν.Δ. αυτά τα τελευταία πεντέμισυ χρόνια.


Αποτελέσματα Βουλευτικών Εκλογών 16/9/2007.




Οι εκλογές της 16/9/2007 έχουν και αυτές την σημασία τους, αλλά στην παρούσα δημοσίευση αντιμετωπίζονται, ως ένας ενδιάμεσος σταθμός, ένας σταθμός ανάμεσα στο θριαμβευτικό ξεκίνημα του Κώστα Καραμανλή και στο επονείδιστο τέλος, που τελείωσε μέσα στην γενική αποδοκιμασία του κοινού - και ιδιαίτερα μάλιστα εκείνου του κοινού, το οποίο, εκ πεποιθήσεως, βρίσκεται κοντά στον ιδεολογικοπολιτικό χώρο της ελληνικής κεντροδεξιάς και το οποίο υπήρξε αμείλικτο στην αποδοκιμαστική κρίση του, για τα έργα και τις ημέρες του Κώστα Καραμανλή και του επιτελείου του, όπως προκύπτει ακόμα και από την επιφανειακή συγκριτική ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων, από τον θρίαμβο του 2004 στην καταισχύνη του 2009.


Ζάππειο 4/10/2009 : Όλος ο θίασος των μαθητευόμενων μάγων στο τραγελαφικό πέσιμο της αυλαίας της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κώστα Καραμανλή.



Η μεγάλη ήττα της κεντροδεξιάς στις αιφνιδιαστικές και άνευ αποχρώντος λόγου, εκλογές, που προκήρυξε ο Κώστας Καραμανλής στις 3/9/2009, ήταν προδιαγεγραμμένη, όχι από κάποιο μυστικό κέντρο, ή κάποια ξένη μεγάλη δύναμη, αλλά από τα απίστευτα πεπραγμένα του καραμανλικού πολιτικού επιτελείου και της κυβέρνησης, που ο τότε πρωθυπουργός σχημάτισε αμέσως μετά από την άνετη και χωρίς κόπο και πρόγραμμα νίκη του στις εκλογές της 16/9/2007, η οποία στηρίχτηκε στις προσωπικές και πολιτικές ανεπάρκειες του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, μια νίκη, όμως, που κτύπησε ένα πρώτο καμπανάκι, για την δυσφορία του κόσμου, για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, κατά τα πρώτα τρισήμισυ χρόνια (2004 - 2007).



Και όμως, για πρώτη φορά στα πολιτικά χρονικά, μέσα σε ένα έντονα αρνητικό πολιτικό περιβάλλον, ο Κώστας Καραμανλής προσέφυγε σε εκλογές (κατ' ουσίαν, δηλαδή, αποδρούσε από την εξουσία και εξ αντικειμένου την παρέδιδε στον πολιτικό του αντίπαλο, δηλαδή στον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, αφού στην πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει κενό εξουσίας, το οποίο κενό εξουσίας η σύγχρονη κοινωνία ουδόλως επιθυμεί), τις οποίες ήταν περίπου σίγουρο ότι θα χάσει και μάλιστα με μια διαφορά, η οποία θα ξεπερνούσε τις 4,4 μονάδες των ευρωεκλογών του Ιουνίου του 2009.
Με το ξεκίνημα της προεκλογικής εκστρατείας, πολύ γρήγορα, φάνηκε ότι η νίκη του ΠΑΣΟΚ θα ήταν ευρεία (γύρω στις 6 μονάδες) και το μόνο που φαινόταν να παλεύει το εκλογικό επιτελείο της Ν.Δ. (Γιάννης Λούλης, Γιώργος Σουφλιάς κλπ) ήταν η σμίκρυνση της διαφοράς και η, κατά το δυνατόν, αποφυγή της αυτοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ, με κύριο στήριγμα της όλης πολιτικής επιχειρηματολογίας της Ν.Δ. την πολιτική και προσωπική ανεπάρκεια του ΓΑΠ, μια επιχειρηματολογία, όμως, η οποία συνοδευόταν από την καταθλιπτική νεοφιλελεύθερη πολιτικοοικονομική πρόταση της κυβέρνησης, που εξαντλείτο στο κάλεσμα των ψηφοφόρων για διετή περίοδο θυσιών (πάγωμα μισθών, άγνωστης έκτασης φορολόγηση κλπ), χωρίς χειροπιαστά αποτελέσματα και φυσικά δίχως οποιεσδήποτε υποσχέσεις.  (Δείτε στο μπλογκ μου και το θέμα : ''4/10/2009 : ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΥ ΙΔΕΑΣΜΟΥ'' http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/09/4102009.html ).

Φυσικά, αυτή η εκλογική τακτική του Κώστα Καραμανλή κατέρρευσε το βράδυ των εκλογών, αφού η προβλεπόμενη μεγάλη ήττα της τάξης των 6 περίπου μονάδων, μετατράπηκε, λόγω του φόβου των ψηφοφόρων, μπροστά στα διακινούμενα σενάρια, περί μη επίτευξης αυτοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ και της ακυβερνησίας, που θα επακολουθούσε, σε εκλογική συντριβή του Καραμανλή και της Ν.Δ., η οποία συντριβή έφθασε και ξεπέρασε τα επίπεδα των 10 μονάδων, όσον αφορά την διαφορά των εκλογικών ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.


Πράγματι, η νίκη του ΠΑΣΟΚ υπήρξε θριαμβευτική από απόψεως εκλογικών ποσοστών.
Το κόμμα της, έως το βράδυ των εκλογών της 4/10/2009, αξιωματικής αντιπολίτευσης έφθασε στο 43,92% των έγκυρων ψηφοδελτίων, ενώ η, έως τότε, κυβερνώσα Ν.Δ. μόλις που κατάφερε να φθάσει στο 33,48%, ένα ποσοστό, το οποίο είναι και το χειρότερο της μεταπολιτευτικής ιστορίας της, αφού το μέχρι τότε χειρότερο εκλογικό ποσοστό της (μιλάμε για βουλευτικές εκλογές) ήταν το 35,86%, που έπιασε στις εκλογές της 18/10/1981, επί Γεωργίου Ράλλη, όταν, όμως, είχε απέναντί της το σαρωτικό ΠΑΣΟΚ του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, με εκείνο το απλησίαστο, από τότε, ποσοστό του 48,07%.


Αν δούμε, όμως, τους αριθμούς και συγκρίνουμε τα αποτελέσματα, θα διαπιστώσουμε ότι η νίκη του ΓΑΠ και του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τόσο μεγάλη, όσο φαίνεται.

Επίσης, θα διαπιστώσουμε ότι - στην πραγματικότητα - ουδόλως οφείλεται στις ικανότητες του ΓΑΠ και του εκλογικού του επιτελείου. Αντίθετα, μάλιστα η νίκη του ΠΑΣΟΚ ήλθε, παρά και ενάντια στις όποιες προσωπικές και πολιτικές αδυναμίες και ανεπάρκειες του ΓΑΠ, αποτελώντας ουσιαστικά ένα αναπόδραστο αποτέλεσμα μπροστά στα δεδομένα που είχε δημιουργήσει η φυγή - η κατά κυριολεξία απόδραση - του Κώστα Καραμανλή από την εξουσία και η εξ αντικειμένου παράδοσή της στον διάδοχό του στην πρωθυπουργία, ο οποίος, υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν μπορούσε να είναι άλλος από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Η σύγκριση γίνεται ανάμεσα στην αφετηρία και στο τέρμα της διακυβέρνησης Καραμανλή. Φυσικά, τα μεγέθη του εκλογικού σώματος δεν είναι ακριβώς τα ίδια, αλλά, λόγω της μικρής χρονικά απόστασης ανάμεσα στις βουλευτικές εκλογές της 7/3/2004 και σε αυτές της 4/10/2009, είναι συγκρίσιμα και υπολογιστικά ασφαλή, όσον αφορά τα συμπεράσματα, σχετικά με την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος.

Παρακολουθώντας, λοιπόν, τους παρουσιαζόμενους πίνακες των βουλευτικών εκλογών του 2004 και του 2009 βλέπουμε ότι στις βουλευτικές εκλογές της 7/3/2004, σε συνολικά 7.406.619 έγκυρα ψηφοδέλτια, το κυβερνών μέχρι τότε ΠΑΣΟΚ, το οποίο υπέστη μια μεγάλη ήττα, με αρχηγό τον Γιώργο Παπανδρέου, είχε λάβει 3.003.275 ψήφους, δηλαδή το 40,55% του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων, ενώ στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009 έλαβε 3.012.373 ψήφους, δηλαδή το 43,92% του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων, τα οποία σε αυτές τις εκλογές της 4/10/2009 ανέρχονταν στα 6.858.342 ψηφοδέλτια.

Στις βουλευτικές εκλογές της 7/3/2004 η αντιπολιτευόμενη Νέα Δημοκρατία του πολλά υποσχόμενου Κώστα Καραμανλή έλαβε 3.359.682 ψήφους, δηλαδή το 45,36% του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων, που, όπως προανέφερα, ανέχονταν σε 7.406.619 ψηφοδέλτια, ενώ στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009 έλαβε 2.295.967 ψήφους, δηλαδή το 33,48% των εγκύρων ψηφοδελτίων, τα αποία όπως προανέφερα ανέρχονταν σε αυτές τις εκλογές στα 6.858.342 ψηφοδέλτια .

Από τους παραπάνω αριθμούς και τις συγκρίσεις, γίνεται αντιληπτό ότι, όσον αφορά τα εκλογικά αποτελέσματα της 4/10/2009, ουδόλως έχουμε να κάνουμε με έναν θρίαμβο του ΓΑΠ και του ΠΑΣΟΚ.

Η νίκη του ΠΑΣΟΚ και του προέδρου του είναι αναμφισβήτητη, αλλά δεν είναι προϊόν της όποιας πολιτικής τους πρότασης (όχι ότι η επένδυση στην ελπίδα που έκανε το εκλογικό επιτελείο του ΠΑΣΟΚ δεν έπαιξε τον ρόλο της στην υπερψήφιση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τους ψηφοφόρους εκείνους, οι οποίοι είχαν απομακρυνθεί από το 2004 από το ΠΑΣΟΚ).

Η νίκη του ΠΑΣΟΚ είναι προϊόν - κατά κύριο λόγο - της κατάρρευσης της Ν.Δ., μιας κατάρρευσης, η οποία ήλθε και επισφραγίστηκε, με έναν εκκωφαντικό τρόπο και με ένα μη αναμενόμενο μέγεθος και ένταση, την εκλογική βραδιά της 4/10/2009, αφού η Ν.Δ. απώλεσε πάνω από 1.100.000 ψήφους μέσα σε πεντέμισυ χρόνια!

Οι αριθμοί είναι αδιάψευστοι. Και οι αριθμοί δείχνουν ότι ένα πλήθος ψηφοφόρων μετατοπίστηκε στην αποχή, ανάμεσα στις δύο βουλευτικές εκλογές του 2004 και του 2009.

Πράγματι, στις 7/3/2004 ψήφισαν 7.573.358 ψηφοφόροι, ενώ στις 4/10/2009 ψήφισαν 7.044.479 ψηφοφόροι. Έχουμε δηλαδή μεγάλη αύξηση της αποχής, ανάμεσα στις δύο ψηφοφορίες, που λίγο - πολύ συμποσούται πάνω από τον αριθμό των 520.000 ψηφοψόρων, οι οποίοι ενώ στις 7/3/2004 άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα, κατά την διάρκεια των εκλογών της 4/10/2009 προτίμησαν να απόσχουν από την ψηφοφορία. Και φυσικά, οι ψηφοφόροι αυτοί - κατά πλειοψηφία - είχαν προτιμήσει την Ν.Δ. από την κάλπη της οποίας προτίμησαν συνειδητά να απόσχουν.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν και οι μετακινήσεις και προς τον ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη, αλλά και προς το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα, μέσα από ένα ντόμινο μετακινήσεων των ψηφοφόρων, που οδήγησαν την Ν.Δ. στην εξευτελιστική συντριβή, η οποία ήταν αναμενόμενη και δεδομένη, ως μεγάλη ήττα, πλην όμως, μη αναμενόμενη, ως προς το τεράστιο εύρος της έκτασής της.

 Αυτή είναι η ωμή αλήθεια και τίποτε περισσότερο.

Το ερώτημα είναι γιατί ο Καραμανλής έκανε εκλογές, μέσα σε αυτό το πολιτικό κλίμα - έστω και αν δεν περίμενε ότι η ήττα της Ν.Δ. θα έφθανε στα επίπεδα του εκλογικού διασυρμού, όπως τελικά συνέβη.



Κωνσταντίνος Καραμανλής


Ο παλαιός Κωνσταντίνος Καραμανλής έχει πει ότι ''πολλές φορές κάνουμε και χανόμαστε μέσα σε βαρύγδουπες αναλύσεις, για να εξηγήσουμε μια πολιτική πράξη, ενώ στην πραγματικότητα αυτή η πράξη εξηγείται απλούστατα, αν λάβουμε υπόψη μας τον παράγοντα της ανθρώπινης μαλακίας''.


Τάκης Μπίθας


Από την άλλη μεριά, ο καλός μου φίλος ο Τάκης Μπίθας, μου έδωσε μια δική του εξήγηση της πολιτικής κίνησης του Κώστα Καραμανλή να προκηρύξει εκλογές, μέσα σε αυτό το καταστροφικό, για το κόμμα του και τον ίδιο, πολιτικό κλίμα.

Έχει την γνώμη ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει τις υπογραφές στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, έτσι όπως θέλουν οι υπερατλαντικοί μας σύμμαχοι και (αλλά όχι μόνον) εν όψει της αξιολόγησης της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, από το Συμβούλιο τον υπουργών της Ε.Ε. στην κρίσιμη Σύνοδο του ερχόμενου Δεκεμβρίου, όπου η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι προαπαιτούμενο για την γείτονα χώρα, αλλά και για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων Χριστόφια - Ταλάτ, αλλά και τον αγωγό Μπουργκάζ - Αλεξανδρούπολης, όπως επίσης και κατά δεύτερο λόγο στο Μακεδονικό και την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ.

Θεωρεί, λοιπόν, ότι ο Κώστας Καραμανλής πελαγωμένος και πιεζόμενος για να υπογράψει και να συναινέσει στην δρομολόγηση αυτών των ζητημάτων, κατά τις θελήσεις των Η.Π.Α. και των εταίρων μας στην Ε. Ε., προτίμησε να παραδώσει την εξουσία στον ΓΑΠ και το παγκοσμιοποιητικής αντίληψης επιτελείο του, οι οποίοι φαίνονται διατεθειμένοι να υποχωρήσουν στις απαιτήσεις αυτές και φυσικά να χρεωθούν το όποιο πολιτικό κόστος.


Ένα πρώτο δείγμα μιας τέτοιας στάσης μπορεί να είναι η κατάργηση του Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης (στην οποία προέβη, αμέσως με την ανάληψη των καθηκόντων της, η κυβέρνηση του ΓΑΠ), κάτι που απαιτούσε η σλαβομακεδονική πολιτική ελίτ των Σκοπίων και το οποίο υπήρξε και μέσα στις προτάσεις του Αμερικανού διαπραγματευτή Μάθιου Νίμιτς.

Και ένα δεύτερο δείγμα μπορεί να είναι η πραγματοποιηθείσα πρώτη επίσημη επίσκεψη του ΓΑΠ στο εξωτερικό, αυτή δηλαδή στην Κωνσταντινούπολη και η συνάντησή του με την τουρκική πολιτική ηγεσία, που συνοδεύτηκε με παύση των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου από τα τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα και η εκτίμηση των Τούρκων διπλωματών ότι ''η Ελλάδα αλλάζει εξωτερική πολιτική''.


Καλό είναι, πάντως, να περιμένουμε τις εξελίξεις, προκειμένου να δούμε τα τεκταινόμενα και το παρασκήνιο που κρύβεται πίσω τους.

Είτε ισχύει η εκδοχή του παλαιού Καραμανλή (θείου του απερχόμενου αρχηγού της Ν.Δ.), είτε ισχύει η εκδοχή του Τάκη Μπίθα, είτε ισχύει ένας συνδυασμός των δύο αυτών εκδοχών.


[Αν και (απ' ό,τι φαίνεται), είναι πιθανόν, πίσω από την προσφυγή του μικρού Καραμανλή στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, να βρίσκεται ο φόβος του ιδίου και του επιτελείου του, για την διαχείριση της οικονομικής ύφεσης και η πιθανότητα μετάπτωσής της, σε μια βαθιά οικονομική κρίση, βοηθούσης της ουσιαστικής ακυβερνησίας, μέχρι τον Μάρτιο του 2010 και του μεγάλου δημόσιου χρέους, που - υπό προϋποθέσεις - θα μπορούσε να οδηγήσει, σε ανεπάρκεια δανεισμού του ελληνικού κράτους, όπως απειλήθηκε να γίνει το περασμένο καλοκαίρι, κατά την περίοδο των ευρωεκλογών, με την (προσωρινή;) εκτίναξη των διαφορικών επιτοκίων δανεισμού του ελληνικού δημοσίου, πάνω από τις 300 μονάδες βάσης. Αν και στην χειρότερη δυνατή περίπτωση, υπήρχαν πολλά περιθώρια επιτυχούς χειρισμού, τα οποία, μάλλον, οι Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Σουφλιάς και Γιάννης Παπαθανασίου δεν θέλησαν (ή φοβήθηκαν) να χρησιμοποιήσουν. Όμως, εάν επανέλθει, τώρα, ή προσεχώς, μια ανάλογη δυσμενής εξέλιξη στα διαφορικά επιτόκια του ελληνικού δανεισμού, η οποία, ουσιαστικά, θα σημάνει την χρεωκοπία του ελληνικού κράτους, καθώς και συναφώς, την χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας, πιθανότατα, θα φέρει την χώρα - όσο αυτή μένει εντός της ευρωζώνης, με νόμισμά της το σκληρό ευρώ - σε ένα καθεστώς, το οποίο θα θυμίζει μια σύγχρονη έκδοση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Και ο ΓΑΠ δεν είναι ό,τι καλύτερο, για να αποφευχθεί μια τέτοια εξέλιξη. Αν και στην ζωή ουδέν μπορεί κάποιος να το θεωρεί ως δεδομένο, ή να το αποκλείει. Όσο και ευήθης και αν είναι ο νεόκοπος πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος - μας αρέσει, δεν μας αρέσει - εξελέγη, με άνετη πλειοψηφία, η αλήθεια είναι ότι έχει δυνατά χαρτιά στα χέρια του, για να αποτρέψει μια ελληνική χρεωκοπία και την επακόλουθη οικονομική κρίση, που εκ των πραγμάτων θα προκύψει και η οποία ουδεμία σχέση θα έχει με την τωρινή ύφεση, που επικρατεί στην ελληνική οικονομία, ως απότοκο της βαθιάς διεθνούς οικονομικής ύφεσης, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008 και τώρα κτυπάει τις πόρτες της ευρωζώνης. Το δυνατότερο χαρτί, που έχει ο νέος Έλληνας πρωθυπουργός, σε περίπτωση μεγάλης ανόδου των ελληνικών επιτοκίων δανεισμού, είναι η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και η προσφυγή του ελληνικού κράτους στο δικαίωμα της νομισματοκοπής (seigniorage). Αυτό, σε απλά ελληνικά, σημαίνει εκτύπωση των απαραιτήτων ποσοτήτων ευρώ, στα εντόπια νομισματοκοπεία, προκειμένου να αναχρηματοδοτηθεί το δημόσιο έλλειμμα, ή/και το ελληνικό δημόσιο χρέος, εφ' όσον στην ευρωζώνη επικρατήσουν οι δογματικές απόψεις της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας, που εκφράζεται από την Ε.Κ.Τ. και τον Jean-Claud Trichet, οι οποίες απόψεις συμπίπτουν, με αυτές της νέας γερμανικής συντηρητικής κυβέρνησης των Angela Merkel και Guido Westerwelle, που προέκυψε από τις βουλευτικές εκλογές του περασμένου μήνα. Φυσικά, μια τέτοια ενέργεια, η οποία θα είναι σοκαριστική, για την ευρωζώνη, δεν είναι εύκολη. Μπορεί, όμως, να καταστεί απαραίτητη, έστω και ως διαπραγματευτικό χαρτί (το οποίο, όμως, δεν θα πρέπει να αποτελεί μια σκέτη μπλόφα). Θα το χρησιμοποιήσει αυτό το διαπραγματευτικό χαρτί, ο Γιώργος Παπανδρέου;]

Θα δούμε....