Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Et preterea censeo Germania metanazistica delenda est. (Η ανακύκλωση των πτωχευτικών ευρωδανείων, η διόγκωση της χρηματοπιστωτικής φούσκας και η συνεχιζόμενη αποδόμηση της ευρωζώνης).

1978 - 2009 : Η παραμυθολογία της εξέλιξης των πρωτογενών πλεονασμάτων του ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού απεικονισμένη σε διάγραμμα. Η έλευση της διεθνούς ύφεσης του 2008 και η επακολουθήσασα στα τέλη του 2009 κρίση της ευρωζώνης έδωσε ένα οδυνηρό τέλος σε αυτού του είδους την διαγραμματική παραμυθολόγηση, αφού, αν κάποιος δει τα πραγματικά στοιχεία, αντιλαμβάνεται το ψεύδος που κρύβουν αυτού του είδους οι πίνακες...



2000 - 2008 : Η εξυπηρέτηση του δανεισμού και ο νέος δανεισμός του ελληνικού δημοσίου, σε συνδυασμό με τα περίφημα πρωτογενή πλεονάσματα του κρατικού προϋπολογισμού (σε δισ. €). Ο παρών πίνακας είναι απολογιστικός πίνακας του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα. Τα ποσοστά του προηγούμενου πίνακα είναι ψευδή, εικονικά και προϊόν παραπληροφόρησης της ΕΣΥΕ, την οποία παραπληροφόρηση αποκάλυψε - την χειρότερη δυνατή στιγμή ο μοιραίος για τον τόπο και ευήθης ΓΑΠ, οδηγώντας την χώρα στην καταστροφή. Ο πίνακας, πέρα από την παραμυθία, με τα πρωτογενή πλεονάσματα των προϋπολογισμών του ελληνικού κράτους, αποδεικνύει και την, περίπου, πλήρη αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν την διόγκωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, εάν το μέγεθός τους δεν υπερβαίνει το 15%, επί μία εικοσαετία!



Το παρακάτω κείμενό μου δημοσιεύτηκε πριν από έξι μήνες (στις 19/6/2011), αλλά, παρά το χρονικό διάστημα που πέρασε, ουδόλως έχασε την αξία του. Το εν λόγω κείμενο είχε τον τίτλο : "Η αιτία της ελληνικής χρεωκοπίας : Ο βασιλιάς είναι γυμνός" http://www.defencenet.gr/forum/index.php?topic=21493.msg296447#msg296447 και απέδιδε την ευθύνη, για την ελληνική χρεωκοπία, εκεί όπου ανήκει : Στην αρχιτεκτονική του ευρώ και στην ανόητη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, που, με προεξάρχοντες τον Κώστα Σημίτη και την πλήρως ανίκανη και συνάμα καταστροφική, για τον τόπο, παρέα του, οδήγησαν την Ελλάδα στην ευρωζώνη, με αποτέλεσμα την παρούσα πορεία προς την καταστροφή, η οποία, με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, εκείνες τις ημέρες (Ιούνιος 2011) και με το προσωρινό φιλί της ζωής, το οποίο έδωσε παράταση, για κάτι λιγότερο από 5 μήνες, στην καταρρέουσα κυβέρνηση του "άρχοντα του χάους" και βλακός ΓΑΠ, έλαβε τις ιλιγγιώδεις ταχύτητες τις οποίες ανέμενα και περιέγραψα.


Ήδη, η χώρα έχει εισέλθει και μετά την οριστική κατάρρευση της κυβέρνησης του ΓΑΠ και την άνοδο στην εξουσία του ανδρεικέλου της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας (περί του κ. Λουκά ο λόγος), στην προϊούσα διαδικασία εξαθλίωσης του πληθυσμού της και στην αργεντινοποίησή της, με την επικείμενη πτώχευσή της, η οποία θα έλθει με την ολοκλήρωση του PSI, το οποίο θα ολοκληρώσει την εκποίηση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας σε εξευτελιστικές, έως χαριστικές τιμές και με ένα χρέος εντελώς δυσβάστακτο, το οποίο, από τα 300 και πλέον δισ. €, που παρέλαβε η κυβέρνηση του ευήθους ΓΑΠ, θα φθάσει, μέσα στο 2013, μετά το PSI και το ... κούρεμα του 50% (ή του 80%), σε επίπεδα άνω των 400 δισ. € και σε κάθε περίπτωση στα 330 δισ. € αμέσως μετά το (υποτιθέμενο) κούρεμα και το νέο δάνειο που αναμένεται να συναφθεί - εάν και εφ' όσον συναφθεί -, μετά την ολοκλήρωση του PSI, εάν και εφ' όσον αυτό πραγματοποιηθεί και στην έκταση που θα πραγματοποιηθεί, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι τα, έως τώρα, νέα που διαρρέουν, δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά, στον βαθμό που κάποια όχι ασήμαντα επενδυτικά funds αρνούνται να συμμετάσχουν (π.χ. το ισπανικό  Vega, το οποίο, όπως και άλλα, φαίνεται να επιδιώκει την ενεργοποίηση των cds, για να αποζημιωθεί).


Στην "καλύτερη" περίπτωση, η χώρα και ο πληθυσμός της οδηγούνται στην ολοκλήρωση της επιβολής ενός μοντέρνου καθεστώτος πεονίας, όπως έχω επανειλημμένως, γράψει. Το παλαιό δάνειο των 110 δισ. €, από την δανειακή σύμβαση του 2010, το νέα ομόλογα από το PSI (αν αυτό προχωρήσει), ύψους 75-100 δισ. € και η νέα δανειακή σύμβαση που ετοιμάζεται (αν οι ευρωζωνίτες δεν αλλάξουν γνώμη), ύψους 130 δισ. €, θα καλύπτουν πλήρως τις απαιτήσεις των τοκογλυφικών δανειστών, με ένα επιτόκιο το οποίο θα φθάνει κοντά και ίσως να ξεπερνάει το 5%, ενώ το δίκαιο που θα διέπει το καθεστώς του συνόλου αυτών των δανείων θα είναι το βρετανικό δίκαιο, ακριβώς για να μην μπορεί η Ελλάδα να μειώσει το δημόσιο χρέος της, κατά το δοκούν και για να μην μπορεί να το μετατρέψει σε δραχμές αν αποφασίσει - ή εξαναγκασθεί - να επιστρέψει στο παλαιό εθνικό της νόμισμα.


Αλλά, πέρα από τα παραπάνω, τα δάνεια αυτά θα δεσμεύουν, επίσης πλήρως, την ελληνική δημόσια περιουσία, η οποία, ουσιαστικά, θα περιέλθει στα χέρια τους, απογυμνώνοντας το ελληνικό κράτος από κάθε περιουσιακό στοιχείο και στερώντας του την δυνατότητα να διαθρέψει τον πενόμενο πληθυσμό του, μέσα από την δραστική μείωση του μεγέθους του και την συρρίκνωση και κατάργηση ολόκληρων τομέων του, με σκοπό την εξοικονόμηση πόρων, για την πληρωμή των απαιτήσεων των τοκογλυφούντων δανειστών της χώρας.


Φυσικά, μέσα σε συνθήκες μιας ολοένα και εντεινόμενης κρίσης, η επίτευξη των πρωτογενών πλεονασμάτων, που απαιτούνται για την ικανοποίηση των απαιτήσεων των δανειστών, θα είναι αδύνατη. Η εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2011, η οποία πέφτει έξω από τους τεθέντες στόχους, αφού το δημοσιονομικό έλλειμμα θα εκτιναχθεί πάνω από το 10% του ΑΕΠ, δείχνει καθαρά ότι ούτε το 2012 θα επιτευχθεί κάποιο δημοσιονομικό πρωτογενές πλεόνασμα. (Όχι ότι η επίτευξη κάποιου δημοσιονομικού πλεονάσματος θα διαφοροποιήσει την κατάσταση. Ουδόλως θα την διαφοροποιήσει, αφού το απαιτούμενο μέγεθός του και η χρονική του διάρκεια είναι τέτοιας τάξεως - άνω του 15% του ΑΕΠ κάθε χρόνο, επί δύο δεκαετίες -, που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν, χωρίς την πλήρη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού της χώρας και χωρίς την μετατροπή της σε μια χώρα ανάλογη με εκείνες της υποσαχάριας Αφρικής).


Και όλα αυτά για ποιόν λόγο;


Για χάρη της στενοκεφαλιάς της μεταναζιστικής γερμανικής ελίτ και της ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας. Και αυτή η διαπίστωση δεν είναι προϊόν κάποιας ρητορικής (ή έντυπης) υπερβολής. Αυτές τις ημέρες η ΕΚΤ, ξαφνικά και ενώ η γερμανική ελίτ αρνιόταν την εκτύπωση χρήματος, προχώρησε στην εκτύπωση περίπου 500 δισ. €, τα οποία δάνεισε στις τράπεζες της ευρωζώνης, με το κλασσικό επιτόκιο του 1%, ετησίως, για 3 χρόνια. Από αυτά τα χρήματα, βέβαια, θα επιστρέψουν στην ΕΚΤ, γύρω στα 300 δισ. €, τα οποία τα είχε δανείσει στις τράπεζες αυτές και επέκειτο ο χρόνος αποπληρωμής τους.


Σκέτος τραγέλαφος δηλαδή. Η ΕΚΤ δάνεισε την ευρωμπατιροτραπεζοκρατία, για να μπορέσει να την ... πληρώσει, για προηγούμενα ληξιπρόθεσμα δάνεια, που έλαβε από αυτήν!


Τα υπόλοιπα 200 δισ. €, που δίνει στην ευρωμπατιροτραπεζοκρατία η ΕΚΤ, φυσικά θα πάνε για το μεγάλωμα της τραπεζικής φούσκας και του κρατικού χρέους, που θα διαιωνίσουν την παρούσα τραγική κατάσταση στην ευρωζώνη. Δεν είναι καθόλου τυχαία αυτή η εξέλιξη, αφού είναι προϊόν μιας απατεωνίστικης συνεργείας της τεχνοδομής των τραπεζών και των πολιτικών - με πρώτους και καλύτερους τους Γερμανούς και τους Γάλλους πολιτικούς. Το παιχνίδι της τραπεζιτικής γραφειοκρατικής ελίτ συνίσταται στην έκδοση τραπεζικών ομολόγων, τα οποία, καθώς είναι τοξικά προϊόντα μπατιριμένων οργανισμών, δεν έχουν καμμία αξία στην πιάτσα και φυσικά, ουδείς είναι διατεθειμένος να αγοράσει.


Όταν λέμε, βέβαια, ουδείς, εξαιρούμε τα χρεωκοπημένα κράτη της ευρωζώνης, τα οποία λόγω της συμβιοτικής σχέσης της μπατιροτραπεζοκρατίας, με τους πολιτικούς, εγγυώνται τα ομόλογα των χρεωκοπημένων τραπεζών, μεταφέροντας στους πολίτες των κρατών αυτών το βάρος της αποπληρωμής αυτών των, άκρως, τοξικών προϊόντων! Για μια τέτοια κωμωδία και κοροϊδία μιλάμε! Και βέβαια, επειδή ουδείς θα αγοράσει αυτά τα τοξικά ομόλογα των "ιδιωτικών" τραπεζών, αλλά και επειδή ουδείς δανείζει τις ευρωπαϊκές τράπεζες, όπως, επίσης, στον ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό χώρο, ουδείς δανείζει ουδένα, για τον λόγο αυτόν και οι μπατιριμένοι ευρωτραπεζίτες δίνουν, ως ... εχέγγυα, αυτά τα τοξικά προϊόντα στην ΕΚΤ, προκειμένου να αποκτήσουν ρευστότητα, η οποία ΕΚΤ τα αποδέχεται επειδή τα εγγυώνται τα μπατιριμένα κράτη της ευρωζώνης!


Αλλά ακόμα και αν οι χρεωκοπημένες στην ουσία τράπεζες δανείσουν τα χρεωκοπημένα και υπό χρεωκοπία κράτη της ευρωζώνης, με τα ποσά των 200 δισ. €, που απομένουν, από την τονωτική ένεση της ΕΚΤ, η όλη υπόθεση παραμένει να είναι μια τρύπα στο νερό. Το γιατί είναι πλήρως κατανοητό.


Αυτό που πραγματικά συμβαίνει, είναι ότι οι ουσιαστικά πτωχευμένες ευρωτράπεζες, δίνουν τα τοξικά εχέγγυά τους στην ΕΚΤ, η οποία, γνωρίζοντας ότι αυτές είναι μπατιριμένες, τα παίρνει, χωρίς να προβεί σε έναν ουσιώδη έλεγχο, στον οποίο δεν προβαίνει, για να μην διαπιστώσει την αλήθεια. Ότι δηλαδή αυτά τα χρεώγραφα είναι τοξικά και δεν έχουν καμμία πραγματική βάση. Έτσι η ΕΚΤ δανείζει τις πτωχευμένες τράπεζες, με επιτόκιο 1%, για μια τριετία και στην συνέχεια τα πτωχευμένα και υπό πτώχευση κράτη (υποτίθεται ότι) θα δανειστούν από αυτές, με επιτόκιο 4%.


Έτσι φαίνεται ότι οι τράπεζες "κερδίζουν" την διαφορά των επιτοκίων. Πέρα από την καθαρά τοκογλυφική διάσταση της όλης διαδικασίας (ακόμα και αν δεν λάβουμε υπόψη μας ότι τα "κέρδη" αυτά που υποτίθεται ότι θα ενισχύσουν την κεφαλαιακή υπόσταση των τραπεζών, είναι μικροποσά, αφού μιλάμε για ποσά της τάξης των 10 δισ. € το πολύ, ενώ η αναγκαία κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας φθάνει στα επίπεδα κάποιων δεκάδων τρισεκατομμυρίων ευρώ και μόνο, με μια δραστική επανακεφαλαιοποίησή τους, μπορεί να λάβει χώρα αυτή η αναγκαία επανακεφαλαιοποίηση), αυτό που πρέπει να παρατηρηθεί, εδώ, είναι ότι η όλη υπόθεση είναι μια καθαρά εικονική υπόθεση, η οποία ενισχύει την φούσκα του διατραπεζικού και του δημόσιου χρέους στην ευρωζώνη, αφού τα κράτη δεν έχουν την δυνατότητα να αποπληρώσουν τα δάνεια που λαμβάνουν και θα λάβουν, μέσα από αυτή την διαδικασία (εκτός αν ξεζουμίσουν τους πολίτες τους, όπως, άλλωστε επιχειρούν να πράξουν και όπως πράττουν, αλλά και πάλι αυτό δεν είναι αρκετό, για να μπορέσουν τα κράτη να ξεχρεώσουν) και ως εκ τούτου, οι μπατιριμένες ευρωτράπεζες, δεν θα κάνουν τίποτε περισσότερο, από το να εγγράψουν εικονικά κέρδη (απαιτήσεις), από την εξυπηρέτηση των δανείων αυτών στους ισολογισμούς τους, τα οποία κέρδη και απαιτήσεις απλούστατα δεν υπάρχουν, αφού δεν θα μπορούν να εξυπηρετηθούν, παρά μόνον από έναν νέο δανεισμό από την ΕΚΤ!


Πρόκειται για πραγματικό τραγέλαφο. Ουσιαστικά οι χρεωκοπημένες τράπεζες λαμβάνουν (για την ακρίβεια : υποτίθεται ότι λαμβάνουν - στην πραγματικότητα ουδέν λαμβάνουν και ως εκ τούτου θα υποχρεωθούν, με την παρέλευση της τριετίας να επαναδανειστούν από την ΕΚΤ, η οποία σταδιακά, μετατρέπεται σε μια "κακή τράπεζα", δηλαδή σε μια υπό χρεωκοπία τράπεζα), ως κεφαλαιακή ενίσχυση, μικροποσά, τα οποία είναι σταγόνα στον ωκεανό, ενώ παράλληλα δεν δανείζουν τα χρεωκοπημένα κράτη (ή, όταν δανείζουν τα υπό χρεωκοπία κράτη, τα δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια), καταφεύγοντας στις εγγυήσεις των κρατών αυτών, λόγω της συμβιοτικής σχέσης τους με την υποδουλωμένη στην μπατιροτραπεζοκρατική ελίτ πολιτική τάξη των εν λόγω κρατών, για τα τραπεζικά ομόλογα, που εκδίδουν, επιβαρύνοντας, ακόμα περισσότερο, το δημόσιο χρέος των χωρών της ευρωζώνης!




Αυτή είναι η νέα, γερμανικής εμπνεύσεως, ευρωζώνη, που θεμελιώνεται στις ημέρες μας, με δεδομένη την επαρχιωτική νοοτροπία, την πλήρη ανικανότητα και την ομολογημένη (από τον Σόϋμπλε, ο οποίος, πρόσφατα, είπε ότι η Γερμανία είναι μικρή για να μπορέσει να παίξει έναν ρόλο ανάλογο με των ΗΠΑ στην Ευρώπη) αδυναμία της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ να παίξει τον απαραίτητο ηγετικό της ρόλο στον ευρωπαϊκό χώρο. Φυσικά, αυτή η ευρωζώνη είναι θνησιγενής και θανατηφόρα, για όλες τις χώρες, που είναι μέλη της και στις οποίες επιφυλάσσεται ο ρόλος των πειθήνιων πεόνων, που θα υποτάσσονται, μέσα από μια νεοαποικιακή σχέση, στα κελεύσματα του Βερολίνου.


Αυτή η Ευρώπη, που η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ οραματίζεται, δεν μπορεί να υπάρξει, εκτός εάν όλος ο ευρωπαϊκός πληθυσμός αποδεχθεί την πλήρη εθελοδουλεία του και υποταχθεί στην τεχνοκρατική χρηματοπιστωτικοπολιτική junta, που, μέσω της θεσμικής κατασκευής της "οικονομικής διακυβέρνησης", ετοιμάζεται. Μια θεσμική κατασκευή, η οποία αποτελεί μια πλήρη εκτροπή, από το αστικοδημοκρατικό πολιτικό και κοινωνικό θεσμικό πλαίσιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αυτή η πραγματικότητα, όμως, όσο και αν, μεσοπρόθεσμα/μεσομακροπρόθεσμα, θα φανεί, δεν σημαίνει ότι δεν θα συνεχισθεί η απόπειρα οικοδόμησης αυτής της αντιδημοκρατικής κατασκευής. Το αντίθετο, μάλιστα. Η απόπειρα της οικοδόμησης αυτού του αντιδημοκρατικού θεσμικού πλαισίου θα συνεχιστεί και θα γίνει προσπάθεια επιτάχυνσης της ολοκλήρωσής του.

Heinrich Bruning : Ο καταστροφικός προναζιστής καγγελάριος, που με την δογματική αντιπληθωριστική πολιτική του, οδήγησε τον γερμανικό πληθυσμό στην απόγνωση και από εκεί στην αγκαλιά των ναζί του Adolf Hitler. Οι σύγχρονοι μεταναζιστές εραστές της οικονομικής του πολιτικής, που οδηγούν στην καταστροφή την ευρωζώνη, πρέπει να υποστούν μια καταστροφή ανάλογη με εκείνη, που διακήρυσσε ο Ρωμαίος Κάτων ο πρεσβύτερος, αναφερόμενος στην Καρχηδόνα της εποχής του....



Ποιά θα ήταν, όμως, η απαρχή μιας λύσης, που θα επανέφερε την Ευρώπη στην αστικοδημοκρατική της κληρονομιά;

Et preterea censeo Germania metanazistica delenda est. Όλα αυτά, που συμβαίνουν στον ευρωπαϊκό χώρο, μου φέρνουν στην μνήμη τον Κάτωνα τον πρεσβύτερο (τον τιμητή) και την παραφρασμένη ρήση του, στην οποία μόλις αναφέρθηκα. Εκείνος, βέβαια, αναφερόταν στην Καρχηδόνα της εποχής του. Εγώ μιλώ, για την μεταναζιστική Γερμανία της εποχής μας. Και για να μην παρεξηγούμαι, δεν ομιλώ για την Γερμανία, ως χώρα και ως λαό. Μιλώ, για την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ και την νοοτροπία της, που ανάγεται στην προναζιστική, κοινωνικά, αντιδραστική ιδεολογία και στην καταστροφική και διαλυτική, για την γερμανική οικονομία και κοινωνία, κλασσική φιλελεύθερη οικονομική πολιτική του καγγελάριου  Heinrich Bruning, ο οποίος, με την δογματικά άτεγκτη αντιπληθωριστική πολιτική του, σάρωσε την γερμανική κοινωνία και οδήγησε, ταχύτατα, την Γερμανία στην αγκαλιά των ναζί, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Τηρουμένων των αναλογιών, η ίδια πολιτική ασκείται, από την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ  (για την ακρίβεια : ένα ευάριθμο και κυρίαρχο, σήμερα, τμήμα της, αυτό, που, σχηματικά, αποκαλώ μεταναζιστικό), στην παρούσα ιστορική περίοδο, στο σύνολο της ευρωζώνης, οδηγώντας την στην πλήρη αποδόμηση (και την Γερμανία στην απόδραση, από την οικοδόμηση του οράματος του κοινού ευρωπαϊκού σπιτιού).


Αυτή η μεταναζιστική γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ πρέπει να καταστραφεί, αφού αποτελεί έναν πραγματικό όλεθρο, για την Ευρώπη, την οποία θέλει να οικοδομήσει, ως ένα σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης, διαπνεόμενη από έναν έντονο επαρχιωτικής φύσεως εθνικισμό και από μια αντιδραστική λουθηρανική ηθική και ιδεολογία, που, φυσικά, συνδυάζονται, με την εξυπηρέτηση πολύ συγκεκριμένων συμφερόντων. Αυτών, δηλαδή, της μπατιροτραπεζοκρατίας, η οποία οδηγεί σε πτώχευση το σύνολο της ευρωζώνης - της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης, η οποία Γερμανία είναι και αυτή ένα, υπό πτώχευση, κράτος...


Με την καταστροφή του κοινωνικά αντιδραστικού και πολιτικά οπισθοδρομικού μεταναζιστικού τμήματος της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των επιχώριων, σε κάθε χώρα της Ευρώπης, Quislings, θα σταθεί δυνατή η οικοδόμηση της αναγκαίας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, με μια εκλεγμένη κυβέρνηση, η οποία θα θέσει, υπό τον έλεγχό της, την ΕΚΤ και θα επανακεφαλαιοποιήσει τις μπατιριμένες ευρωτράπεζες, κρατικοποιώντας (ή/και θέτοντας, υπό δημόσιο έλεγχο,) το σύνολο του ευρωπαϊκού τραπεζικού τομέα και σαρώνοντας την μπατιροτραπεζοκρατική ελίτ, που τις και τον διοικεί, με σκοπό την ροή του χρήματος στην πραγματική οικονομία, μέσα από εκτεταμένες δημόσιες επενδύσεις, που θα επαναφέρουν, ταχύτατα, την ευρωπαϊκή ήπειρο σε μια ταχύρρυθμη αναπτυξιακή διαδικασία.


Αυτή είναι και η μόνη ουσιαστική λύση, για την ευρωζώνη, η οποία, ούτως, ή άλλως, με την παρούσα μορφή της είναι νεκρή. Ή θα μετασχηματισθεί σε ευρωπαϊκή ομοσπονδία, ή θα εξαφανισθεί.


Έτσι, λοιπόν, η Ελλάδα ουδεμία θέση έχει στην θνήσκουσα ευρωζώνη, όσο αυτή μένει, ως έχει και όπως την σχεδιάζουν η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ και η μπατιροτραπεζοκρατία. Η χώρα μας δεν έπρεπε να εισέλθει στην ευρωζώνη και τώρα πρέπει να σχεδιάσει την οργανωμένη έξοδό της από αυτήν, χωρίς πανικό και μετά από σκληρή διαπραγμάτευση...


Ας δούμε, όμως, το παλαιό αυτό κείμενό μου, για το οποίο έκανα λόγο προηγουμένως:




"Στην σελίδα 44 ( http://www.defencenet.gr/forum/index.php?topic=21493.msg296055#msg296055 ) είδα μια αναφορά σε δικό μου δημοσίευμα, γύρω από τα πεπραγμένα του Κώστα Σημίτη, τον οποίο χαρακτήρισα ως τον άνθρωπο ο οποίος οδήγησε την χώρα στην μεγαλύτερη στρατηγική ήττα της σύγχρονης Ιστορίας και την έβαλε στον δρόμο προς την εξαθλίωση και την πείνα, μέσα από την παρούσα οικονομική καταστροφή.



Η "επιτυχία" αυτή του κυρίου καθηγητή και της καταστροφικής επιτελικής ομάδας του (Ιωακειμίδης, Θέμελης, Στουρνάρας, Γκίκας Χαρδούβελης, Μουζέλης, Παπαδήμος, Γκαργκάνας κλπ) φυσικά έχει να κάνει με την στρατηγική επιλογή του - η οποία, για να μην τον αδικούμε, δεν ήταν μόνον δική του, αλλά και όλης, σχεδόν, της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ -, να καταργήσει την δραχμή και να εντάξει την Ελλάδα στην ευρωζώνη. Μια επιλογή, την οποία και υλοποίησε, για να οδηγήσει την χώρα, με μαθηματική ακρίβεια στην ουσιαστική χρεωκοπία και δι' αυτής στον όλεθρο, παρασύροντας τον ελληνικό πληθυσμό στην εξαθλίωση.


Τα παπαγαλάκια (ο κυρ-Γαλιατσάτος είναι ένα από αυτά, αν και όχι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση) της έντρομης και παραζαλισμένης από τις καταιγιστικές - και απρόσμενες γι' αυτήν - εξελίξεις του τελευταίου 20μηνου, ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία έχει εμπλακεί στα δύκτια του αποπροσανατολιστικού φαινομένου vertigo, μη γνωρίζοντας το τι τέξεται η επιούσα και φοβούμενη τα χειρότερα (με τρόμο αντιλαμβάνεται ότι είναι πιθανόν οι ευρωπαϊκές ελίτ να την θεωρούν αναλώσιμο μέγεθος και υλικό προς καταστροφή), μάχονται να αποκρύψουν την αιτία του σκηνικού της καταστροφής που ξαφνικά στήθηκε μπροστά στα έκπληκτα όμματα της ελληνικής κοινωνίας. Για περισσότερο από έναν χρόνο το κατάφεραν. Ακόμα και τώρα το καταφέρνουν, όλο και περισσότερο δύσκολα, αλλά όσο περνάει ο καιρός και όσο η κρίση θα βαθαίνει και η κοινωνία θα οδηγείται στην πλήρη εξαθλίωση, μετατρεπόμενη σε μια λατινοαμερικανική χώρα, που θα βουλιάζει, σαν την Αργεντινή της κρίσης των τελών της δεκαετίας του 1990 και των αρχών της δεκαετίας του 2000, το έργο τους θα καθίσταται ολοένα και περισσότερο δύσκολο, με αποτέλεσμα να γελοιοποιηθούν και να υποστούν πρώτα αυτά τις συνέπειες της οργής των πολιτών.


Τι προσπαθούν να κρύψουν; Μα το αυτονόητο.

Ότι δηλαδή το ευρώ και η αρχιτεκτονική του (που σχετίζεται με την χαώδη αρχιτεκτονική των θεσμών της ευρωζώνης) είναι υπεύθυνο για τα τωρινά μας χάλια.

Και φυσικά, προσπαθούν να αποσιωπήσουν ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη ήταν η μεγαλύτερη βλακεία της διακατεχόμενης από μια βλαχομπαρόκ επαρχιωτική ψυχοσύνθεση και νοοτροπία ελληνικής πολιτικής και οικονομίκής ελίτ, η οποία, κυριολεκτικά, άπλωσε την αρίδα της πέρα από εκεί που την έπαιρνε, συμπαρασύροντας, με τις μεγαλομανείς επιλογές της και τον ελληνικό πληθυσμό, τον οποίον παρέσυρε, με μια καταιγιστική και ψευδολόγα, μυνχαουζενικού επιπέδου, προπαγάνδα, να αποδεχθεί και να στηρίξει αυτήν την καταστροφική επιλογή της κατάργησης της δραχμής.


Ο άγνωστος μου φίλος Nikostsar, που έκανε αναφορά στο κείμενό μου, εντόπισε αυτό, για το οποίο ομιλώ, εδώ και έναν χρόνο τουλάχιστον και το οποίο έχω επισημάνει, αποτελώντας φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ως αιτία της ελληνικής χρεωκοπίας :


Την μετατροπή της νομισματικής βάσης/σύνθεσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, από δραχμικό χρέος, σε χρέος σε ευρώ, μια μετατροπή, η οποία επήλθε με την κατάργηση της δραχμής και την αντικατάστασή της από το ευρώ και η οποία μετατροπή κατέστησε το εικονικό (λίγο πολύ) ελληνικό δημόσιο χρέος, σε ένα πραγματικό χρέος, το οποίο, ξεπερνώντας το 150% του ΑΕΠ, δεν μπορεί, πλέον, να εξυπηρετηθεί, αφού η μετατροπή του σε χρέος εκφρασμένο σε ευρώ, από κατά 86% δραχμικό χρέος, που ήταν, πριν την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, το μετασχημάτισε, αυτόματα, από, κατά βάση, εσωτερικό (και απαιτητό σε μαλακό και ελεγχόμενο νόμισμα) χρέος, που ήταν, πριν την αντικατάσταση της δραχμής από το ευρώ, σε καθ' ολοκληρίαν, εξωτερικό χρέος (και σε σκληρό και μη ελεγχόμενο νόμισμα - διότι το ευρώ λειτουργεί ως ξένο νόμισμα, αφού η έκδοση και η κυκλοφορία του δεν ελέγχονται από τις ελληνικές αρχές, οι οποίες δεν είχαν έτσι πλέον μηχανισμούς για να χρηματοδοτήσουν το χρέος αυτό), το οποίο, όντας από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μεγαλύτερο από το 100% του ελληνικού ΑΕΠ, για τον λόγο αυτό, κατέστη αδύνατο να εξυπηρετηθεί, έστω και στοιχειωδώς, από τις εσωτερικές δυνάμεις της ελληνικής οικονομίας - πολύ περισσότερο, που η Ε.Κ.Τ. δεν ανέλαβε την υποχρέωση της εξυπηρέτησής του, αν και υποκατέστησε την Τράπεζα της Ελλάδος, ως νέα Κεντρική Τράπεζα της χώρας.


Αυτή ήταν η μεγίστη αθλιότητα του Κώστα Σημίτη και της εγκληματικά ανίκανης ευρωλιγουρικής του παρέας (μαζί με την διασπορά αυτού του χρέους στις διεθνείς χρηματαγορές, γεγονός που κατέστησε προοπτικά επισφαλή την συνέχιση της χρηματοδότησης του ελληνικού κράτους, αφού δεν μπορούσαν να ελεγχθούν, πλέον, οι κάτοχοι των χρεωγράφων του ελληνικού δημόσιου χρέους), σε βάρος της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, η οποία εξωθείται προς την αθλιότητα, εξ αιτίας των επιλογών εκείνης της εποχής και ενώ ήταν γνωστό ότι, με την ένταξη στην ευρωζώνη το ελληνικό δημόσιο χρέος, μετατρέπεται από ένα, κατά βάση, εσωτερικό/λογιστικό/εικονικό και υπολογισμένο σε εντόπιο μαλακό και ελεγχόμενο νόμισμα χρέος, σε ένα εξωτερικό/πραγματικό και υπολογισμένο σε ξένο σκληρό και μη ελεγχόμενο νόμισμα χρέος. Όπως, επίσης, γνωστό ήταν (ή έπρεπε να ήταν) ότι με την πρώτη δυσκολία στις διεθνείς χρηματαγορές και με την πρώτη μετρίας εντάσεως παγκόσμια ύφεση, που θα προέκυπτε, για οποιονδήποτε λόγο και αιτία - όπως π.χ. αυτή του 2008, η οποία τυχαία ξέσπασε στις Η.Π.Α., θα μπορούσε, κάλλιστα, να προκύψει στην ευρωζώνη, αφού σε αυτήν το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι απείρως σε χειρότερη θέση από ό,τι ήταν το αντίστοιχο αμερικανικό την εποχή της κατάρρευσης της αμερικανικής κτηματαγοράς -, το ελληνικό χρέος θα ήταν αδύνατο να αποπληρωθεί, αφού το ελληνικό δημόσιο ήταν και παρέμενε όλα αυτά τα χρόνια από την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη, ένας παρίας που τελούσε υπό πτώχευση εν αναστολή (με επόμενο πελάτη την Ιταλία).


Η αιτία, λοιπόν, της ελληνικής χρεωκοπίας είναι απλή. Και την έχω περιγράψει πλήρως και εναργώς. Και εντοπίζεται στην αλλαγή της νομισματικής βάσης του ελληνικού δημόσιου χρέους από δραχμικό χρέος σε χρέος σε ευρώ και στον συνδυασμό της με την ύφεση που έπληξε την παγκόσμια οικονομία το 2008.


Αυτήν την αιτία για την σύγχρονη ελληνική τραγωδία, και την εν ψυχρώ εξαπάτηση του ελληνικού πληθυσμού, στην οποία προέβησαν τα μισθωμένα παπαγαλάκια της, η άθλια ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ προσπαθεί να αποκρύψει.


Μέχρι τώρα τα έχει καταφέρει, αν και τελευταία έχει περιέλθει σε δύσκολη θέση. Ελπίζω ότι σύντομα όλοι οι μύθοι θα καταρρεύσουν και ο βασιλιάς θα παρουσιασθεί, έτσι ακριβώς όπως είναι : Γυμνός...


(Όσον αφορά τις α-νοησίες του κ. Παναγή Γαλιατσάτου μπορείτε στο μπλογκ μου να δείτε το θέμα : "Η ένταξη στην ευρωζώνη, το ελληνικό δημόσιο χρέος και η πνευματική οκνηρία του Κώστα Σημίτη, που οδήγησε την χώρα στην πορεία προς την εξαθλίωση. (Μια απάντηση στις ανοησίες του Παναγή Γαλιατσάτου)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/06/kostas-simitis-kai-panagis-galistsatos.html )."

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Φεβρουάριος 1926 : Η δίκη του Παντελή Πουλιόπουλου για την προπαγάνδιση της "αυτονομίας της Μακεδονίας". (Η προϊούσα γραφειοκρατικοποίηση του K.K.E. και ο Κώστας Σπέρας).


"ΕΜΠΡΟΣ" 24/2/1926


Στο προηγούμενο άρθρο γύρω από το Μακεδονικό ζήτημα [Το Μακεδονικό (και οι ... τσάμηδες) στις δεκαετίες 1920 - 1930 : Ένας αποκαλυπτικός διάλογος του Λέοντα Τρότσκυ με το ελληνικό "Αρχείο του Μαρξ"” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/12/1920-1930-l-d-trotsky-kai-makedoniko.html ], είδαμε τον διάλογο του Λέοντα Τρότσκυ, με έναν εκπρόσωπο των αρχειομαρξιστών και το πολιτικό παρασκήνιο, που οδήγησε την ηγεσία του Κ.Κ.Ε. στην εξωπραγματική και καταστροφική υποστήριξη της θέσης υπέρ της "αυτονομίας της Μακεδονίας", για χάρη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, η οποία, υπό την καθοδήγηση των Μανουήλσκυ και Κολάρωφ, στήριξε μια τυχοδιωκτική - και τελικά ατελέσφορη - συμμαχία του βουλγαρικού Κ. Κ., με τους Βουλγαρομακεδόνες εθνικιστές.

Αυτή η θέση του Κ.Κ.Ε., που το απομόνωσε από την ευρύτερη ελληνική κοινωνία, κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου, δεν έμεινε χωρίς συνέπειες για την ηγεσία του (Παντελής Πουλιόπουλος, Σεραφείμ Μάξιμος κλπ), η οποία οδηγήθηκε από το καθεστώς της δικτατορίας του Θεόδωρου Πάγκαλου, τον Φεβρουάριο του 1926, στο στρατοδικείο, με την κατηγορία της προδοσίας.



Κώστας Σπέρας


Στο παραπάνω φύλλο της εφημερίδας "ΕΜΠΡΟΣ" της 24/2/1926 περιγράφεται η δίκη της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. στην οποία παρουσιάστηκε, ως μάρτυρας κατηγορίας, ο παλαιός αναρχοσυνδικαλιστής και εκ των ιδρυτών της ΓΣΕΕ, Κώστας Σπέρας, την κατάθεση του οποίου μπορούμε να διαβάσουμε, πάντοτε, με την επιφύλαξη του γεγονότος ότι το κείμενο που δημοσιεύεται στην συντηρητική εφημερίδα της εποχής εκείνης δεν είναι η αυτούσια κατάθεση του Κώστα Σπέρα στο στρατοδικείο, αλλά αυτό που ο ρεπόρτερ της εποχής κατέγραψε, λαμβανομένων υπόψη των απαγορεύσεων και των σκοπιμοτήτων, που το, τότε, εκδοτικό κατεστημένο και το καθεστώς του Πάγκαλου (παππού του νυν αντιπροέδρου της κυβερνήσεως) επέβαλαν και ακολουθούσαν.

Ας παρακολουθήσουμε την εμφανιζόμενη κατάθεση του Κώστα Σπέρα, η οποία είναι πλήρως αποκαλυπτική της επικρατούσας κατάστασης στο νεαρό, εκείνη την εποχή, Κ.Κ.Ε., το οποίο (πολύ πριν από την σταλινοποίησή του, η οποία επήλθε με την εγκαθίδρυση της ηγεσίας του Νίκου Ζαχαριάδη και των άλλων κούτβηδων, που επέβαλαν ο Στάλιν και η Κομιντέρν) είχε, ήδη, γραφειοκρατικοποιηθεί και εξέφραζε, ως προέκταση της νεοπαγούς γραφειοκρατίας του Κ.Κ.Σ.Ε., τα συμφέροντα αυτής της γραφειοκρατίας, όπως αυτή εκτιμούσε ότι αυτά εξειδικεύονταν στον ευρύτερο βαλκανικό και στον στενότερο ελληνικό χώρο.

Πραγματικά, η ηγεσία του ΚΚΕ απετελείτο, όπως περιέγραψε ο Κώστας Σπέρας, από ανθρώπους με αγνές προθέσεις (ιδεολόγους, με την μαρξική έννοια της λέξης, δηλαδή άνθρωπους με κυρίαρχο στοιχείο της δράσης τους την ψευδή συνείδηση) και ανθρώπους, στους οποίους το στοιχείο αυτό (η ψευδής συνείδηση, με την μαρξική έννοια της λέξης) υποχωρούσε μπροστά στην επιδίωξη ανέλιξής τους στην ιεραρχική δομή του νεαρού κόμματος.

Κοινωνιολογικά και πολιτικά ο Κώστας Σπέρας είχε δίκιο. Αυτές οι δύο ανθρώπινες συμπεριφορές και επιδιώξεις ήσαν (και είναι) διαχρονικά σημαντικές κινητήριες δυνάμεις, που εξωθούν τους ανθρώπους να δρουν και να συνεργάζονται σε ομαδικό επίπεδο και αυτές οι δυνάμεις εξωθούσαν και την προσωπική δράση των ηγετών του ΚΚΕ.

Στο δικαστήριο, όμως η διαδικασία είναι διαφορετική και άλλα τα ζητούμενα. Σε δικαστικό επίπεδο, δεν υπήρξε καμμία προσωποποιημένη κατηγορία του Σπέρα κατά των ηγετών του ΚΚΕ. Δεν συνέδεσε τις κατηγορίες, με πρόσωπα και ψευδώς, είπε ότι δεν ξέρει ποιοί, εκ των κατηγορουμένων, αποτελούν την ηγεσία του Κ.Κ.Ε., μιλώντας και για ''αγνές προθέσεις'' ορισμένων και για φιλοδοξίες κάποιων άλλων, χωρίς ποτέ να τους εξατομικεύει. Και στα δικαστήρια είναι η εξατομίκευση, που μετράει και όχι η γενικολογία και η αοριστολογία.

Με λίγα λόγια, ο Σπέρας είπε στο δικαστήριο ότι : Κύριοι έγιναν αυτά τα πράγματα, που εγώ περιέγραψα, δεν γνωρίζω ποιοί εκ των κατηγορουμένων συμμετείχαν σε εκείνα για τα οποία κατηγορούνται και σε όσα γεγονότα έπεσαν στην αντίληψή μου, διότι δεν γνωρίζω ποιοί είναι οι ηγέτες του ΚΚΕ, αφού οι ηγέτες του ΚΚΕ εναλλάσσονται. Ψάξτε εσείς να βρείτε ποιοί είναι, τι έκαναν και πόσο και σε ποιές πράξεις συμμετείχαν.

Αυτή ήταν η τοποθέτηση του Σπέρα στο δικαστήριο, συνοδευόμενη από την απίθανη εκείνη θέση του ότι η ρωσική κυβέρνηση εξυπηρετεί και τα διεθνή συμφέροντα των εργατών και των αγροτών (προφανώς είχε ακόμα και τότε αυταπάτες για την ''Ε.Σ.Σ.Δ.'', ο Σπέρας, παρά την σύγκρουση, που είχε γίνει για το Εργατικό Κέντρο Αθηνών, σχεδόν ένα χρόνο νωρίτερα και παρά τα όσα καταμαρτυρούσε στους κομμουνιστές την ώρα των αντιπαραθέσεων μαζί τους, για τις καρέκλες στο ΕΚΑ).

Και φυσικά ο Κώστας Σπέρας είχε δίκιο για το Μακεδονικό και άδικο ο Στίνας (ο οποίος στήριξε την υπερασπιστική γραμμή του Παντελή Πουλιόπουλου στο στρατοδικείο). Δεν υπήρξε καμμία ''μάχη υπεράσπισης των αρχών'', όσον αφορά το Μακεδονικό ζήτημα και την αυτονόμηση της Μακεδονίας. Δεν γινόταν καμμία μάχη υπεράσπισης του ''διεθνισμού'', απέναντι στον ''εθνικισμό''.

Δυστυχώς, τα πράγματα ήσαν πολύ πιο πεζά και οπορτουνιστικά. Ο Παντελής Πουλιόπουλος είχε αναλάβει το υπαλληλικό καθήκον να φέρει σε πέρας την γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για την αυτονόμηση της Μακεδονίας, προκειμένου να εξυπηρετηθεί μια, οπορτουνιστικής φύσεως, τακτική πολιτική συμμαχία των Βουλγάρων κομμουνιστών, με τους Βούλγαρους κομιτατζήδες εθνικιστές.



Λέων Τρότσκυ


Ας ξαναθυμηθούμε τον διάλογο του Λέοντα Νταβίντοβιτς Μπρονστάϊν Τρότσκυ, με τον εκπρόσωπο των αρχειομαρξιστών τον Ιούνιο του 1932 :


''ΛΕΩΝ ΤΡΟΤΣΚΙ: Δεν έχετε πει τίποτα για το εθνικό ζήτημα. Τι άποψη έχετε για τη Μακεδονία και τις μειονότητες;

ΑΡΧΕΙΟ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ: Το συνέδριό μας πήρε απόφαση ενάντια στο σύνθημα για ανεξαρτησία της Μακεδονίας, που είχε υιοθετήσει το κόμμα το 1925.

Λ.Τ.: Γιατί;

Α.Μ.: Προέκυψε μετά την πλήρη ανταλλαγή πληθυσμών Ελλήνων, Τούρκων και των Βουλγάρων. Η βουλγαρική Μακεδονία αποτελούνταν σro 90% από Βούλγαρους, η ελληνική Μακεδονία από 90% Έλληνες, η σερβική Μακεδονία το ίδιο. Αν εξαιρέσουμε την εβραϊκή μειονότητα, η οποία μένει μόνο στις πόλεις, όπου στην επαρχία είναι Έλληνες από τη Μικρά Ασία και την περιοχή της Μαύρης θάλασσας.

Λ.Τ.: Γιατί πρόβαλε το κόμμα το σύνθημα για ανεξαρτησία της Μακεδονίας;

Α.Μ.: Ο Μανουήλσκυ και ο Κολάρωφ επέμεναν σ' αυτό. Την εποχή εκείνη, το βουλγαρικό κόμμα είχε συμμαχήσει με τους Βούλγαρους εθνικιστές, οι οποίοι αυτοαποκαλούνταν «Μακεδόνες», ελπίζοντας να τους κερδίσουν με το μέρος τους. Σ' αυτήν τη βάση ήταν που προβλήθηκε το σύνθημα για την ανεξαρτησία της Μακεδονίας. Όμως οι «Μακεδόνες», υπό την ηγεσία του Τσανκώφ έστρεψαν αμέσως τα πυρά τους κατά των κομμoυνιστών.''

Ο Κώστας Σπέρας είχε δίκιο. Και υπήρξε πολύ επιεικής με την ηγεσία του ΚΚΕ και την ''ΕΣΣΔ'' στην δίκη. Και ο Στίνας το ήξερε αυτό...


Παντελής Πουλιόπουλος


Αντίθετα, η ηγεσία του Παντελή Πουλιόπουλου έβλαψε τον τόπο. Όχι γιατί υπάρχει φετίχ με την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Η εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας είναι υπό αίρεση, όταν αλλάζουν τα δημογραφικά δεδομένα, σε ένα τμήμα της και οι πλειοψηφίες της μιας χρονικής περιόδου γίνονται μειοψηφίες, σε μια άλλη χρονική περίοδο.

Ο Παντελής Πουλιόπουλος, με την θέση που υπεράσπιζε, έβλαπτε τους πάνω από 1.000.000 πρόσφυγες που είχαν εγκατασταθεί, μέσω της Συνθήκης της Λωζάνης, στον χώρο της Μακεδονίας και της Θράκης, ανατρέποντας τα δημογραφικά δεδομένα στην περιοχή και καθιστώντας τους Έλληνες συντριπτική πλειοψηφία. Η υλοποίηση αυτού του εγκλήματος θα οδηγούσε σε έναν νέο εξανδραποδισμό και σε μια νέα προσφυγοποίηση των μόλις εγκατασταθέντων στην ελληνική Μακεδονία προσφύγων. Κάτι που κόντεψε να γίνει, κατά την διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής, στην Μακεδονία και στην Θράκη, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και θα ολοκληρωνόταν, αν οι ναζί κέρδιζαν τον πόλεμο (και πιθανότατα, αν οι ζαχαριαδοσταλινικοί κέρδιζαν αυτοί στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο).

Και το αίσχιστο όλων είναι ότι αυτό το έπραξε, ως υπάλληλος της γραφειοκρατίας της Κομιντέρν, για να εξυπηρετήσει μια, τακτικής φύσεως, οπορτουνιστική συμμαχία του Κ.Κ. Βουλγαρίας, με τους κομιτατζήδες εθνικιστές....

Δυστυχώς!

Μπορούμε να μιλάμε ''ιδεολογικά'' - ψευδοσυνειδησιακά όσο θέλουμε. Αλλά αυτά δεν είναι τα πραγματικά προβλήματα. Τα πραγματικά προβλήματα έχουν να κάνουν με την εγκληματική πολιτική του Πουλιόπουλου, ο οποίος, φυσικά, δεν εκτελέστηκε. Κανείς δεν εκτελέστηκε. Και, φυσικά, πολύ σωστά δεν εκτελέστηκε. Απλούστατα οι πάτρωνές του, της "ΕΣΣΔ", τα βρήκαν, με τον Πάγκαλο, στο παρασκήνιο και γι’ αυτό η δίκη δεν ολοκληρώθηκε.

Αυτό οι μαρξιστές - λενινιστές, όλων των αποχρώσεων, το ξεχνούν, ή, μάλλον, κάνουν πως το ξεχνούν.

Για το Μακεδονικό ο Κώστας Σπέρας είχε απόλυτο δίκιο, επί της ουσίας. Η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. (Παντελής Πουλιόπουλος, Σεραφείμ Μάξιμος κλπ), εκτελώντας ρητές εντολές από την Κομμουνιστική Διεθνή, έκανε κεντρικό σύνθημα του κόμματος την αυτονόμηση της Μακεδονίας, προκειμένου να εξυπηρετήσει μια οπορτουνιστική πολιτική συμμαχία του βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος με το κόμμα των Βούλγαρων εθνικιστών, χωρίς να λαμβάνει υπόψη της την απλή πραγματικότητα της εποχής της. Ότι δηλαδή η παλaιά πολυεθνική Μακεδονία είχε παύσει να υπάρχει και ότι, μετά τον διαμελισμό της στην Ελλάδα, την Βουλγαρία και την Νοτιοσλαβία, στο ελληνικό κομμάτι της (δηλαδή στο 51% του συνόλου) είχαν εγκατασταθεί πάνω από 1.000.000 πρόσφυγες, αλλάζοντας πλήρως τα δημογραφικά δεδομένα στην περιοχή, καθιστώντας συντριπτική πλειοψηφία τους Έλληνες, απέναντι στους βουλγαρόφωνους και τους άλλους.

Αυτή η πραγματικότητα ήταν άμεσα ορατή. Ήταν μπροστά στα μάτια των ηγετών του ΚΚΕ, αφού μόλις πρόσφατα είχε διαμορφωθεί, μετά την Συνθήκη της Λωζάνης. Αυτήν την πραγματικότητα ο Παντελής Πουλιόπουλος την έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του, προκειμένου, ως πιστός υπάλληλος της Κομμουνιστικής Διεθνούς, να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της νεοπαγούς λενινιστικής γραφειοκρατίας της Διεθνούς, έτσι όπως αυτά εκφράζονταν από την συγκεκριμένη οπορτουνιστική πολιτική συμμαχία του Κ. Κ. Βουλγαρίας, με τους Βούλγαρους κομιτατζήδες, οι οποίοι είχαν υποστεί δεινή ήττα, πριν από λίγα χρόνια, κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων.

Αυτό ήταν το έγκλημα των ηγετών του ΚΚΕ εκείνη την εποχή. Ένα έγκλημα που έγινε υπό την καθοδήγηση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του Κολάρωφ, για χάρη μιας τυχοδιωκτικής τακτικιστικής πολιτικής συνεργασίας του Κ. Κ. Βουλγαρίας, μέσα στα πλαίσια της πολιτικής σκηνής της γειτονικής χώρας, η οποία πολιτική συνεργασία υπήρξε και ατελέσφορη. 

Και όλα αυτά, λόγω της υπαλληλοποίησης των στελεχών του ΚΚΕ, μέσα στον λενινιστικό μηχανισμό της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που τους καθιστούσε ικανούς να παρακάμπτουν την ζώσα πραγματικότητα, όχι εξ αγνοίας των πραγματικών δεδομένων της εποχής, αλλά, λόγω των εντολών που είχαν αναλάβει να διεκπεραιώσουν!

Αυτή είναι η αλήθεια και έτσι έχουν τα πράγματα. Και είναι, πραγματικά, αξιοπερίεργο το τι υπερασπίζονται οι πάσης φύσεως μαρξιστές - λενινιστές!

Προφανώς, έχουν την αντίληψη ότι το Κ.Κ.Ε. εκείνη την εποχή ήταν ένα ''επαναστατικό'' και ''εργατικό'' κόμμα και γι' αυτό ξεκινούν από εσφαλμένη βάση. Το Κ.Κ.Ε., φυσικά ήταν ένα εργατικής σύνθεσης κόμμα, αλλά, ήδη πριν από τότε (1926), είχε διαμορφωθεί, ως λενινιστικό κόμμα του μηχανισμού των ''επαγγελματιών επαναστατών'' - ωμά και ρεαλιστικά μιλώντας, ως κόμμα των επαγγελματικών του στελεχών, τα οποία, μέσα από την κατοχή της ''επαναστατικής πολιτικής και κοινωνικής επιστημονικής θεωρίας'', συγκροτούνταν, ως συνεκτικός εξουσιαστικός, ολοκληρωτικός γραφειοκρατικός μηχανισμός, μέσα από την περίφημη διαδικασία μπολσεβικοποίησής του, καθιστάμενος ο μηχανισμός αυτός αναπόσπαστο τμήμα της αναδειχθείσας, νέας κυρίαρχης εκμεταλλευτικής τάξης στην ''Ε.Σ.Σ.Δ.'' και του διεθνούς λενινιστικού μηχανισμού του Κ.Κ.Σ.Ε., ο οποίος ήταν ο κύριος μοχλός συγκρότησης των Κομμουνιστικών Κομμάτων, μέσα από την ίδρυση και την λειτουργία της Κομιντέρν.

Αυτή η υπαλληλοποίηση της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., μέσα στον διεθνή λενινιστικό μηχανισμό είχε ήδη ολοκληρωθεί από εκείνη την προσταλινική εποχή και παρά τις όποιες αστάθειες και αναταράξεις λειτουργούσε πλήρως, έτσι όπως μας έχει περιγράψει και ο Καρλ Μαρξ την λειτουργία των κυρίαρχων τάξεων των μελών και των υποτακτικών τους, μέσα στην ιστορική εξέλιξη.

Αυτήν την προϊούσα υπαλληλοποίηση της νεοσχηματισθείσας νομενκλατούρας του Κ.Κ.Ε. κατέδειξε πλήρως και η υπόθεση της δίκης για το Μακεδονικό και το βρώμικο παρασκήνιο της απόφασης, που πήραν οι Μανουήλσκυ και Κολάρωφ, την οποία και μετέφεραν, ως πιστοί και υπάκουοι υπάλληλοι ο Παντελής Πουλιόπουλος και η λοιπή ηγεσία του Κ.Κ.Ε., δίχως να λαμβάνουν υπόψη τους την ζώσα πραγματικότητα (τους πάνω από 1.000.000 πρόσφυγες, που μόλις είχαν εγκατασταθεί στην Μακεδονία και οι οποίοι προσεφέροντο βορά στους Βούλγαρους κομιτατζήδες εθνικιστές, οδηγούμενοι σε νέα προσφυγοποίηση αν η εγκληματική πολιτική Πουλιόπουλου είχε ευωδοθεί). Και δεν λαμβάνονταν υπόψη η ζώσα πραγματικότητα, διότι δεν ενδιέφερε την ηγεσία του Κ.Κ.Ε. αυτή η πραγματικότητα, ή οποιαδήποτε άλλη. Αυτό που ενδιέφερε αυτούς τους υπάκουους υπαλλήλους της Κομμουνιστικής Διεθνούς ήταν η διεκπεραίωση της πολιτικής γραμμής που είχαν αναλάβει να φέρουν εις πέρας και τίποτε περισσότερο.


5/2/1927 "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" : Έναν χρόνο μετά την δίκη στο στρατοδικείο, ο Παντελής Πουλιόπουλος - και ενώ η Κομιντέρν έχει αλλάξει πολιτική και προτεραιότητες στον βαλκανικό χώρο, μετά την αποτυχία της προσέγγισης του βουλγαρικού Κ.Κ. με τους κομιτατζήδες - αλλάζει θέση για το Μακεδονικό, ομολογώντας (ορθότατα) ότι η πολιτική της αυτονομίας της Μακεδονίας (και της Θράκης) είχε χρεωκοπήσει. Αυτή η διαπίστωσή του, όμως, δεν θα τον εμποδίσει, αρκετά χρόνια αργότερα, όταν θα έχει φύγει από το Κ.Κ.Ε., να αλλάξει και πάλι θέση για το Μακεδονικό ζήτημα και να επανέλθει στις φιλοαυτονομιστικές του θέσεις, τις οποίες θα επαναλάβει, ως ηγέτης των Ελλήνων τροτσκιστών. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου (και ιδίως του δογματικού)...

(Και μπορεί στην συνέχεια, πολύ γρήγορα, ο Πουλιόπουλος να έφυγε από το Κ.Κ.Ε. Αυτή η φυγή του, όμως, δεν τον σώζει, ούτε τον απαλλάσσει από τις βαρύτατες ευθύνες, που έχει, εξ αιτίας της αυτόβουλης εξυπηρέτησης των συμφερόντων της γραφειοκρατίας της "Σοβιετικής Ένωσης" και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, μια εξυπηρέτηση, η οποία ουσιαστικά πήρε την μορφή της πρακτόρευσης των συμφερόντων αυτών, αφού η θέση την οποία υπερασπίστηκε - η προπαγάνδιση της αυτονόμησης της Μακεδονίας και εξωπραγματική ήταν, αφού δεν στηριζόταν στα πληθυσμιακά δεδομένα της εποχής εκείνης στον ελληνικό μακεδονικό χώρο, αλλά και στήριζε μια τυχοδιωκτική πολιτική συμμαχία στην Βουλγαρία, μεταξύ των ηττημένων οπαδών του βουλγαρικού κομιτάτου και του νεοπαγούς βουλγαρικού Κ. Κ.).

Όντας, λοιπόν και οι σύγχρονοι μαρξιστές - λενινιστές (προεχόντως οι τροτσκιστές) εγκλωβισμένοι στην ιδεολογία τους, θα πουν ότι η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. έκανε ό,τι έκανε, για ιδεολογικούς λόγους. Θα συμφωνήσω, με αυτή την υπερασπιστική γραμμή των μελών της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., αλλά όχι για όλα τα μέλη αυτής της ηγεσίας. Αυτό, όμως, θα το κάνω, πάντοτε, ταυτίζοντας την έννοια της ιδεολογίας με την έννοια της ψευδούς συνείδησης, όπως κάνει - σε μια από τις καλύτερές του αναλύσεις - και ο Καρλ Μαρξ, που θεωρεί ότι η ιδεολογία έρχεται να κρύψει και να μυστικοποιήσει την πραγματικότητα, για να δικαιολογήσει όσα πραγματικά πράττουν οι άνθρωποι και οι κυρίαρχες τάξεις, βυθίζοντας τους σκοπούς και τα κίνητρά τους, μέσα στην παραμυθία, έτσι ώστε άλλα να κάνουν στην πράξη και άλλα να λένε και να πιστεύουν ότι κάνουν.

Αυτή η ιδεολογία τους, όμως, έκρυβε την εξελισσόμενη σύγκρότησή τους, ως νέας κυρίαρχης εκμεταλλευτικής τάξης και την υπαλληλοποίησή τους, ως τμήματος του Κ. Κ. Σ. Ε., μέσω του μηχανισμού της Κομιντέρν. Ό,τι το χειρότερο, δηλαδή, μπορούσε να προκύψει, μέσα από την κυριαρχία των λενινιστών στο διεθνές εργατικό κίνημα και την αντιδημοκρατική εκτροπή που έφερε η δημιουργία του Κ.Κ.Ε., ως τμήματος της διεθνούς λενινιστικής ελίτ, στο ελληνικό εργατικό κίνημα.

Και αυτή η ιδεολογία (πέρα από ελαφρυντικό, σε προσωπικό επίπεδο, για ορισμένους) δεν τους απαλλάσσει από τις ευθύνες τους, διότι αυτό που μετράει στην πράξη είναι αυτό που κάνει κάποιος και όχι αυτό που λέει, ή πιστεύει, ότι κάνει.

Ο Κώστας Σπέρας, λοιπόν, αρεστόν ή όχι (πέρα από τα προσωπικά του λάθη, αν και ό,τι και να έκανε ήταν χαμένος, ως αναρχοσυνδικαλιστής, μέσα στο κλίμα της δεκαετίας του '20) είχε δίκιο απέναντι στο Κ.Κ.Ε., διότι, πρώτος από όλους, είχε αντιληφθεί, μέσα από την εμπειρία του, το που πήγαινε το πράγμα, με το Κ.Κ.Ε. και τις εξελίξεις μέσα στο ελληνικό εργατικό κίνημα.

Ως αναρχοσυνδικαλιστής ηττήθηκε και στην συνέχεια προσπάθησε (ως ''σοσιαλφασίστας'', κατά το Κ.Κ.Ε.) να αντιμετωπίσει τον εξουσιαστικό, ολοκληρωτικό και νεομεσαιωνικό γραφειοκρατικό λενινιστικό μηχανισμό του Κ.Κ.Ε., όπως μπορούσε και όχι πάντοτε με τον καλύτερο τρόπο και με όχι πάντοτε με τις καλύτερες συμμαχίες. Δεν ήταν θέμα, λοιπόν, ψύχωσης - αν και είχε πολλά απωθημένα με το Κ.Κ.Ε. Ήταν ζήτημα πολιτικής πράξης (καλής ή κακής, ορθής ή εσφαλμένης). Και αυτήν την πολιτική πράξη δεν την άντεχε το Κ.Κ.Ε., όπως ουδέποτε άντεξε κάθε πολιτική πράξη, η οποία δεν ήταν εναρμονισμένη με αυτό και πολύ περισσότερο όταν αυτή η πολιτική πράξη στρεφόταν εναντίον του, διότι το Κ.Κ.Ε. ουδέποτε καλλιέργησε, ή ανέχθηκε, την δημοκρατική κουλτούρα, μέσα στον χώρο του, ή στο εργατικό κίνημα.

Οι άλλοι, οι αντίπαλοι, για τον ολοκληρωτικό γραφειοκρατικό μηχανισμό του Κ.Κ.Ε. υπάρχουν κατά παραχώρηση και τούτο επειδή (και για όσο) το Κ.Κ.Ε. βρίσκεται σε θέση αδυναμίας επιβολής των απόψεών του και ενσωμάτωσης/απορρόφησης/εξαφάνισης των όποιων άλλων.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, ψόγος για τις θέσεις του Κώστα Σπέρα, για την ηγεσία του Κ.Κ.Ε. (κριτική μπορεί και πρέπει να του γίνει, για τον χώρο και την συγκυρία της έκφρασής τους, αλλά αυτό, είπαμε, ότι είναι ένα άλλης τάξεως ζήτημα και αφορά την εκτίμηση της συγκυρίας και των επικρατουσών συνθηκών εκείνη την εποχή. Όπως, επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Σπέρας ανήκει σε εκείνη την γενιά, που πολέμησε στους δύο βαλκανικούς πολέμους και η οποία ενσωμάτωσε, δίνοντας το αίμα της, τον μακεδονικό χώρο στην Ελλάδα).

Ούτε και είναι ψέμμα ότι όλη η τότε ηγεσία του ΚΚΕ έπαιξε με την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, όσον αφορά το Μακεδονικό εκείνη την εποχή. Δεν το αρνήθηκαν οι ηγέτες του Κ.Κ.Ε. Έπαιξαν με την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, όπως και η μετέπειτα ηγεσία του Κ.Κ.Ε., η ηγεσία των κούτβηδων του Νίκου Ζαχαριάδη, επίσης, έπαιξε με την εδαφική ακεραιότητα της χώρας για το ίδιο θέμα.

Αυτό το γνωρίζουν, πολύ καλά, οι σύγχρονοι μαρξιστές - λενινιστές, πλην όμως το αποσιωπούν και κατηγορούν τον Κώστα Σπέρα, που το είπε.

Δίκαιο, λοιπόν, είχε ο Κώστας Σπέρας και όχι οι ηγέτες του Κ.Κ.Ε. για το Μακεδονικόοι οποίοι για λόγους τυφλής υποταγής στις τακτικές σκοπιμότητες της Κομμουνιστικής Διεθνούς οδηγούσαν την χώρα στον εδαφικό διαμελισμό - κάτι που οι αρχειομαρξιστές είδαν και αντιστάθηκαν στον άλλο δογματικό τον Λέοντα Τρότσκυ. Και φυσικά ο Σπέρας είχε δίκιο, όταν έλεγε πως οι ''εξ αγνής προθέσεως'' ηγέτες του Κ.Κ.Ε. είχαν παρασυρθεί από την Κομιντέρν (οι άλλοι - οι καρριερίστες - φυσικά, το έκαναν για την προσωπική τους ανάδειξη).

Αυτή είναι η αλήθεια και ο Σπέρας υπήρξε πολύ επιεικής μαζί τους. Διότι αυτοί, μέσα στα πλαίσια της ψευδούς συνειδήσεώς τους και των συμφερόντων, που εξυπηρετούσαν, πουλούσαν κόσμο, ως έμμισθα όργανα της Κομιντέρν, άνευ αποχρώντος λόγου και ενώ οι δημογραφικές ισορροπίες είχαν αλλάξει άρδην στην περιοχή.

Όσο και αν δεν αρέσει αυτή η διαπίστωση, έτσι έχουν τα πράγματα...



8/2/1929 "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" : Η παραχάραξη της αλήθειας στην πρώτη γραμμή (και στην πρώτη σελίδα)...


Τότε, άλλωστε, τα πράγματα στο νεαρό ελληνικό προλεταριακό κίνημα ήσαν πολύ - και μάλιστα απείρως - χειρότερα, από ό,τι είναι σήμερα. Μην ξεχνάμε ότι, κατά τον Μεσοπόλεμο, οι ισορροπίες στο ελληνικό εργατικό κίνημα ήσαν υπό διαμόρφωση και το Κ.Κ.Ε., με την ισχύ της "Ε.Σ.Σ.Δ.", είχε τα πρωτεία στον χώρο και επέβαλε συνειδήσεις και πολιτικές πρακτικές. Εκείνη την εποχή, όπως προκύπτει και από το παραπάνω φύλλο του ''ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ'', που έφερα, ως ντοκουμέντο, πολλές φορές (τις πλείστες) οι εργατικές, οι συνδικαλιστικές και οι πολιτικές διαφορές, μέσα στο ελληνικό εργατικό κίνημα λύνονταν με την συκοφαντία, το ασύστολο ψέμμα, την διαβολή, την τερατώδη παραχάραξη και διαστρέβλωση της αλήθειας, αλλά και - το κυριώτερο και πολύ περισσότερο επικίνδυνο - με πιστόλια, μαχαίρια, φαλτσέτες, στιλέτα, κατσαβίδια και άλλα συναφή  όργανα, τα οποία, φυσικά, δεν ήσαν όργανα διαλόγου και αντιπαράθεσης ιδεών, αλλά όργανα επιβολής των απόψεων και όργανα φυσικής εξόντωσης του αντιπάλου.

Φυσικά, δεν τα χρεώνεται όλα αυτά μόνον το Κ.Κ.Ε. Και οι άλλοι, δηλαδή οι άλλες τάσεις του εργατικού κινήματος (οι αρχειομαρξιστές κλπ), έχουν τις δικές τους ευθύνες για αυτήν την αντιδημοκρατική λοξοδρόμησή του.

Αλλά το Κ.Κ.Ε. έχει τις μεγαλύτερες και τις βαρύτερες ευθύνες επειδή ήταν το μεγαλύτερο κόμμα, επειδή ήταν μέρος του τεράστιου διεθνούς λενινιστικού μηχανισμού της Κομιντέρν και επειδή είχε πίσω του την αστείρευτη κρατική, οικονομική και πολιτική στήριξη της "Ε.Σ.Σ.Δ.", γεγονός το οποίο το καθιστούσε συντριπτικά ισχυρότερο των άλλων τάσεων του ελληνικού εργατικού κινήματος και έγκυρο συνομιλητή του ελληνικού αστικού πολιτικού κόσμου και του ίδιου του ελληνικού αστισμού.

Και αυτή η βαθιά αντιδημοκρατική εκτροπή του ελληνικού προλεταριακού κινήματος (και του ευρύτερου εργατικού) ήταν προϊόν (και) της ίδιας της ύπαρξης και της ιδιοσυστασίας του κόμματος, ως λενινιστικού κόμματος, το οποίο στην πορεία της μπολσεβικοποίησής του, έγινε ένας εξουσιαστικός, ολοκληρωτικός, ιεραρχικά δομημένος μηχανισμός, που δρούσε υπό την άτεγκτη καθοδήγηση ενός σκληρού πυρήνα αστών διανοουμένων, μισοπρολετάριων και προλετάριων ‘‘επαγγελματιών επαναστατών’’, οι οποίοι απετέλεσαν την εξουσιαστική καθοδηγητική γραφειοκρατική ηγεσία του, η οποία ήταν η προέκταση της νέας κυρίαρχης κοινωνικής τάξης, που δημιούργησε ο λενινισμός, με την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των Κομμουνιστικών Κομμάτων, μετά την αποτυχία του συμβουλιακού πειράματος, για την συγκρότηση μιας εργατοαγροτικής εξουσίας στην επαναστατική Ρωσία.

Αυτή η αντιδημοκρατική εκτροπή του Κ.Κ.Ε. κατέστησε το κόμμα αυτό ένα βαθιά αντεπαναστατικό, κοινωνικά αντιδραστικό, πολιτικά ολοκληρωτικό και οργανωτικά συντηρητικό κόμμα, του οποίου η επικινδυνότητα αυξανόταν όσο αυτό αποτελούσε οργανικό κομμάτι του διεθνούς λενινιστικού μηχανισμού, μέσω πρωτίστως της "Ε.Σ.Σ.Δ." και της Κομιντέρν.

Αν γυρίσουμε στο φύλλο του ‘‘ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ’’, που επανέφερα, ως στοιχείο του διαλόγου, θα δούμε ότι αυτή η βαθιά αντιδημοκρατική και πλήρως ολοκληρωτική συμπεριφορά, είχε γίνει δομικό στοιχείο συγκρότησης του εν λόγω κόμματος και η εξουσία της στυγνής γραφειοκρατικής εξουσίας είχε ήδη δομηθεί από πολύ πριν το 1929. Δηλαδή πολύ πριν από την έλευση του σταλινισμού των κούτβηδων του Νίκου Ζαχαριάδη και φυσικά δεν έχει να κάνει με το σταλινικό φαινόμενο, το οποίο δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την ακραία και περισσότερο απάνθρωπη εκδοχή του λενινισμού. Στο φύλλο αυτό θυμίζω ότι μια άλλη τάση του ελληνικού εργατικού κινήματος οι αρχειομαρξιστές, οι οποίοι ήσαν μια σημαντική τάση τη περίοδο του Μεσοπολέμου στην Ελλάδα, περιγράφονται ως χαφιέδες της αστυνομίας, οι οποίοι με κοινό σχέδιο και δράση με την Ασφάλεια, επιτίθενται κατά του συνεδρίου για την Ενωτική ΓΣΕΕ, που διοργανώνει το Κ.Κ.Ε. και σφάζει τους συνέδρους του κόμματος.

Αυτό που έχει σημασία εδώ να δούμε είναι το γεγονός ότι η αντιδημοκρατική εκτροπή, μέσα στο εργατικό κίνημα και η ολοκληρωτική δόμηση του Κ.Κ.Ε. είχαν ήδη προ πολλού οικοδομηθεί και ότι οι κοινωνικοαπελευθερωτικές διαδικασίες μέσα στον εργατικό χώρο ήσαν, από πολύ χρόνο πριν, σε αδιέξοδο. Είχαν δηλαδή μπει σε ένα τέλμα και τις είχαν υποκαταστήσει ολοκληρωτικές πρακτικές και στάσεις, οι οποίες προοιώνιζαν αυτό που θα ακολουθούσε (με την τριπλή Κατοχή της χώρας, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), όταν το Κ.Κ.Ε. θα εκμεταλλευόταν τις συγκυρίες και θα γινόταν, μέσω του Ε.Α.Μ., η κυρίαρχη πολιτική και στρατιωτική δύναμη στον τόπο.

Μέσα σε αυτό το ολοκληρωτικό και αντιδημοκρατικό περιβάλλον ο Κώστας Σπέρας και η μικρή του ομάδα, δεν είχαν περιθώρια πολιτικής επιβίωσης, ως αναρχοσυνδικαλιστές.

Στην πραγματικότητα, ήταν δύσκολη και η επιβίωσή τους, ως προσώπων και γι’ αυτό όλοι τους προσχώρησαν στην πορεία των εξελίξεων στον ευρύτερο ρεφορμιστικό ή φιλελεύθερο/συντηρητικό χώρο.

Ο ίδιος ο Κώστας Σπέρας, καθώς η διαμάχη του, με το Κ.Κ.Ε., οξυνόταν και φυσικά συντηρητικοποιούμενος (αν και ποτέ δεν εγκατέλειψε πλήρως όλες τις θέσεις που είχε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’20 – ο Άγις Στίνας τον περιγράφει στην φυλακή που τον συνάντησε επί Μεταξά, ως άλλον άνθρωπο, που θυμόταν με συγκίνηση τις ηρωικές στιγμές της οργανωτικής οικοδόμησης του ελληνικού εργατικού κινήματος, με την ίδρυση του ΕΚΑ και της ΓΣΕΕ, καθώς και βαθιά επηρεασμένο από το επαναστατικό πνεύμα και το έργο των Ισπανών αναρχικών στο ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, που ήταν σε εξέλιξη) αντιμετώπισε ουσιαστικό πρόβλημα και ως προς το ζήτημα της εύρεσης των προς το ζειν , αφού οι λενινιστές φρόντιζαν να μην βρίσκει δουλειά, με τους κατάλληλους εκβιασμούς προς τους υποψήφιους εργοδότες του, αλλά και ως προς την ίδια την ζωή του, η οποία, ουκ ολίγες φορές, κινδύνευσε από κουμπουροφόρους και φαλτσετοφόρους ‘‘απεσταλμένους’’ των λενινιστών.

Γι’ αυτό και εμείς τώρα στην σημερινή εποχή μπορούμε εύκολα να μιλάμε και να τον κρίνουμε, για το τι έκανε και το τι δεν έκανε σωστά. Η ουσία, με τον Κώστα Σπέρα, είναι ότι, πολύ πριν από τις άλλες τάσεις του ελληνικού εργατικού κινήματος (τους αρχειομαρξιστές π. χ.), αντελήφθη, όσο μπορούσε να αντιληφθεί, με τις γνώσεις που είχε και με την καθημερινή του εμπειρία, ότι το ΚΚΕ είχε πάρει αυτόν τον δρόμο και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα μετασχηματισμού αυτού του κόμματος σε ένα δημοκρατικό εργατικό κόμμα.

Αυτό το κόμμα το πολέμησε, με όλους τους τρόπους που είχε και με όσα μέσα μπόρεσε να χρησιμοποιήσει. Όλες οι πιθανότητες ήσαν εις βάρος του και φυσικά ηττήθηκε και ως αναρχοσυνδικαλιστής, αλλά και ευρύτερα ως ανένταχτος συνδικαλιστής, με τις όποιες συμμαχίες έκανε. Σημασία έχει πως, στην ουσία, είχε σε όλα δίκιο απέναντι στο Κ.Κ.Ε. Και δικαίως το πολέμησε, άσχετα αν μπορεί να του γίνει κριτική, για τις όποιες τακτικές κινήσεις, ή συμμαχίες έκανε.

Η ουσία είναι ότι, μέσα από την καθημερινότητά του έζησε την ολοκληρωτική εκτροπή που εισήγαγε το Κ.Κ.Ε. στο ελληνικό εργατικό κίνημα και τις ολοκληρωτικές πρακτικές του, μέσα από την αδιάλλακτη απαίτησή του, για την κατοχή της ''επαναστατικής επιστημονικής κοινωνικής οικονομικής και πολιτικής θεωρίας'' και αντέδρασε, όταν όλοι οι άλλοι (ακόμα και όταν το Κ.Κ.Ε. τους ξεκλήριζε επί Κατοχής και στα Δεκεμβριανά) πίστευαν αφελώς ότι το Κ.Κ.Ε. μπορούσε να αλλάξει και να μετασχηματισθεί σε επαναστατικό - κοινωνικοαπελευθερωτικό κόμμα, όπως αφελώς επίσης πίστευαν ότι η Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν ένα ''εργατικό κράτος'', (αυτού του είδους την αυταπάτη είχε, αρχικά και για αρκετό χρόνο αργότερα, όπως είδαμε σε εκείνη την .... φουτουριστική δίκη των ηγετών του ΚΚΕ, για το Μακεδονικό και ο Κώστας Σπέρας, ο οποίος, όμως, κατάφερε νωρίς, σε σχέση με τους άλλους, να απεμπλακεί από αυτήν), έστω και αν ήταν γραφειοκρατικά παραμορφωμένο - ο Άγις Στίνας είναι η αλήθεια ότι απεμπλάκηκε από αυτή την πεποίθηση πολύ αργότερα από τον Κώστα Σπέρα και οι μνήμες που άφησε πίσω του, για τον πρώην αναρχοσυνδικαλιστή και στην συνέχεια συντηρητικοποιηθέντα παλιό του φίλο και σύντροφο, αποπνέουν την αναγνώριση του γεγονότος ότι ο Κώστας Σπέρας, πρώτος από όλους, αντελήφθη το που πάει η κατάσταση με το Κ.Κ.Ε. και την εξουσιαστική γραφειοκρατία του.

Τελειώνοντας, ας το ξαναπούμε : Στην δίκη, για το Μακεδονικό, γίνεται μια πολύ καλή κοινωνιολογική τοποθέτηση του Κώστα Σπέρα, για τις προθέσεις της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. Και φυσικά, όπως έχω ξαναπεί, οι ηγέτες του Κ.Κ.Ε. διακρίνονταν σε εκείνους, οι οποίοι δρούσαν με βάση την ιδεολογία, με την μαρξική έννοια της ψευδούς συνειδήσεως και σε εκείνους, που η ιδεολογία, δηλαδή η ψευδής συνείδηση, υποχωρεί και συνδυάζεται, με το βαθύ ανθρώπινο ένστικτο της προσωπκής ανέλιξης. Αυτό, δηλαδή, που ονομάζουμε προσωπική φιλοδοξία.

Αρεστόν, ή όχι, η τότε ηγεσία του Κ.Κ.Ε., με την θέση της στο Μακεδονικό, οδηγούσε στον διαμελισμό την χώρα. Και αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ότι το έκανε αυτό, ενσυνειδήτως, την στιγμή που οι δημογραφικές ισορροπίες στην ελληνική Μακεδονία είχαν, μόλις, ανατραπεί, με την Συνθήκη της Λωζάνης του 1924 και είχαν εκεί εγκατασταθεί, περί το 1.000.000 πρόσφυγες από την Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη και την Ανατολική Ρωμυλία. Και το έκανε, ενσυνειδήτως, προκειμένου να ικανοποιήσει την τακτική συμμαχία των Βούλγαρων Κομμουνιστών, που ήσαν, τότε, ισχυροί στην χώρα τους, με τους Βούλγαρους κομιτατζήδες εθνικιστές, που προπαγάνδιζαν την αυτονόμηση της Μακεδονίας, με απώτερο στόχο της ενσωμάτωσή της στην Βουλγαρία.

Η, τότε, ηγεσία του Κ.Κ.Ε. διέπραττε έγκλημα, κατά των προσφύγων, που είχαν εγκατασταθεί στην ελληνική Μακεδονία, αφού η παλιά πολυεθνική Μακεδονία, που υπήρχε, μέχρι πριν το 1912, είχε πλέον εξαφανισθεί.

Δεν είχε άδικο ο Κώστας Σπέρας που το είπε. Μπορεί να του καταλογισθεί ότι το είπε, σε ακατάλληλο τόπο. Ίσως να μην χρειαζόταν (και δεν χρειαζόταν) να πάει εκεί στην δίκη των ηγετών του Κ.Κ.Ε. Μπορούσε αυτή να προχωρήσει και χωρίς αυτόν....




(Όποιος επιθυμεί, μπορεί να δει και τις θυελλώδεις συζητήσεις, που διεξήχθησαν το 2008 - 2009 και στις οποίες συμμετείχα, στο Athens Indymedia, με τίτλο "ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΠΕΡΑ ΖΗΤΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ" http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=958886 και στο Phorum.gr, με τίτλο : «Για τον Κώστα Σπέρα» http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=148657 . Επίσης στο μπλογκ μου μπορείτε να δείτε τα θέματα: “ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΕΡΑΣ: Ο πρώην αναρχοσυνδικαλιστής που ηττήθηκε & δολοφονήθηκε από τον λενινοσταλινικό μηχανισμό - Μία συζήτηση στο ''ATHENS INDYMEDIA''” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/12/1926-kke-makedoniko-kai-kostas-speras.html και “Υπόθεση Κώστα Σπέρα: Ο καπετάν - Περικλής αποκαλύπτει τα ψεύδη του Karhergr & της παρέας του περί ''κατάσχεσης'' του ''αρχείου του ΕΔΕΣ'' τον 11/1943” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/08/houliaraskarhergr.html  και “Ιωάννης Καλομοίρης και Κώστας Σπέρας : Δύο περιπτώσεις με εντελώς αποκλίνουσα μεταχείριση από τον σταλινολενινιστικό μηχανισμό του ζαχαριαδικού Κ.Κ.Ε. (Η προδοτική επιστολή Καλομοίρη της 29/8/1941 και το Κ.Κ.Ε.)” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/12/2981941-speras-kalomoiris-kke.html ).



Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Το Μακεδονικό (και οι ... τσάμηδες) στις δεκαετίες 1920 - 1930 : Ένας αποκαλυπτικός διάλογος του Λέοντα Τρότσκυ με το ελληνικό "Αρχείο του Μαρξ".



Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάϊν (Τρότσκυ) : Ο μεγάλος δογματικός και κοσμοπολίτης πολιτικός.




Όπως έγραψα και στο προηγούμενο το δημοσίευμά μου, με τίτλο : "Ελλάδα και FYROM : Το μακεδονικό ζήτημα ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, μετά την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/12/fyrom.html , είναι και θα είναι δεδομένη η επιμονή των σλαβομακεδόνων κατοίκων της χώρας μας να θέλουν να σφετερισθούν το όνομα της Μακεδονίας και από γεωγραφικό όρο, να τον μετατρέψουν σε εθνοπροσδιοριστικό μηχανισμό, μέσω του οποίου επιθυμούν να απεγκλωβιστούν από την γνωστή (και προφανή) βουλγαρική τους καταγωγή.

Δεν είναι η Ελλάδα που θα τους αρνηθεί αυτόν τον επιχειρούμενο απεγκλωβισμό . Δεν έχει κανένα λόγο να το πράξει και είναι δικαίωμά τους να προσδιορίζονται, όπως οι ίδιοι επιθυμούν. Προφανώς, είναι μακεδόνες. Αλλά δεν είναι μόνον αυτοί μακεδόνες. Μακεδόνες είναι και οι Έλληνες, όπως και οι Βούλγαροι (αλλά και οι Αλβανοί) κάτοικοι της παλαιάς ενιαίας οθωμανικής Μακεδονίας. Αλλά, πέρα από αυτούς, ομοίως, μακεδόνες είναι και οι απόγονοι των προσφυγικών πληθυσμών, που κατέκλυσαν την ελληνική Μακεδονία το 1924, μετά την Συνθήκη της Λωζάνης.

Ως εκ τούτου, οι ονομασίες που δίδουν οι σλαβομακεδόνες, που κατοικούν στην ελληνική Μακεδονία, στις όποιες οργανώσεις, ή στους συλλόγους, που σχηματίζουν δεν πρέπει να σφετερίζονται το όνομα της Μακεδονίας, με σκοπό την αποκλειστική του χρήση, και τον εθνικό προσδιορισμό τους ως "Μακεδόνων". Διότι μακεδόνες μπορεί να είναι. Αλλά δεν είναι "οι Μακεδόνες".

Και φυσικά, απαραίτητο είναι να προσδιορίσουν το τι είδους (ποιάς καταγωγής) μακεδόνες είναι, όσον αφορά τον εθνικό τους προσδιορισμό, εφ' όσον δεν θέλουν να αποκαλούνται ως αυτό που, ιστορικά, είναι. Δηλαδή ως μια συνιστώσα του βουλγαρικού έθνους, του οποίου την γλώσσα έχουν, ως μητρική.

Αυτό, όμως, δεν θα το πράξουν. Και δεν θα το πράξουν, διότι αν το πράξουν, θα αποδομηθεί πλήρως ο εθνοποιητικός τους μύθος και θα είναι "εκτός γραμμής", σε σχέση με την κεντρική προπαγάνδα της κυβερνώσας την F.Y.R.O.M. ελίτ.

Η επίκληση του δικαίωματός τους στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό δεν είναι, γενικώς, εσφαλμένη. Είπαμε ότι το δικαίωμά τους αυτό είναι αναφαίρετο (και ας βρουν άκρη με το υπόλοιπο βουλγαρικό έθνος). Αλλά αυτός ο εθνικός αυτοπροσδιορισμός δεν μπορεί να επιχειρείται εις βάρος της ιστορικής κληρονομιάς των Ελλήνων, όπως, επίσης και εις βάρος των υπολοίπων κατοίκων της ευρύτερης Μακεδονίας, οι οποίοι έχουν ποικίλες εθνικές καταγωγές, δια του σφετερισμού ενός τοπικού γεωγραφικού όρου και των παραγώγων αυτού, που χρησιμοποιούνται από τους πληθυσμούς του, ως προσδιοριστικοί όροι του τόπου καταγωγής κάποιου ανθρώπου, ή μιας ομάδας πληθυσμού μιας χώρας και όχι ως όροι εθνικού προσδιορισμού, όπως επιχειρούν οι βουλγαρικής καταγωγής σλαβομακεδόνες της F.Y.R.O.M. και τα ισχνότατα υπολείμματα του σλαβομακεδονικού πληθυσμού, που απέμειναν στην ελληνική Μακεδονία το 1949, μετά το τέλος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου.

Σχετικά με το ζήτημα του εθνικού προσδιορισμού των βουλγαρικής καταγωγής κατοίκων της ελληνικής Μακεδονίας και τον δογματικά ακραίο τρόπο αντιμετώπισής του από την διεθνή και την ελληνική κομμουνιστική αριστερά, κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και 1930, προκειμένου να διευκολυνθεί η πολιτική της Κομμουνιστικής Διεθνούς και να προωθηθούν οι πρόσκαιρες και τυχοδιωκτικές πολιτικές συμμαχίες του βουλγαρικού Κ. Κ., με τους βουλγαρομακεδόνες εθνικιστές, εις βάρος των συμφερόντων της χώρας μας, μπορούμε να δούμε εδώ το παρακάτω παλαιό κείμενό μου, που δημοσιεύτηκε στις 11/5/2008 στο "PETROUPOLIS FORUMS" ( http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=6609&sid=29ecdabc76056f23fd685cf19a3f4334&mforum=pfor#6609 ) και στο τροτσκιστικό "Πολιτικό Καφενείο" :



"Το περιοδικό ''ΦΑΝΤΟΜΑΣ'' στο τεύχος (Νο 23 του Μαΐου - Ιουνίου 2008) δημοσίευσε - και μου υπενθύμισε - μια παλιά συζήτηση του Λέοντα Τρότσκυ, με τους Έλληνες Αρχειομαρξιστές της εποχής του Μεσοπολέμου για το Μακεδονικό Ζήτημα. Η συζήτηση αυτή έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 1932 και έχει ως εξής (όπως την αναδημοσίευσε ο ''ΦΑΝΤΟΜΑΣ'') :


«ΛΕΩΝ ΤΡΟΤΣΚΙ: Δεν έχετε πει τίποτα για το εθνικό ζήτημα. Τι άποψη έχετε για τη Μακεδονία και τις μειονότητες;

ΑΡΧΕΙΟ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ: Το συνέδριό μας πήρε απόφαση ενάντια στο σύνθημα για ανεξαρτησία της Μακεδονίας, που είχε υιοθετήσει το κόμμα το 1925.

Λ.Τ.: Γιατί;

Α.Μ.: Προέκυψε μετά την πλήρη ανταλλαγή πληθυσμών Ελλήνων, Τούρκων και των Βουλγάρων. Η βουλγαρική Μακεδονία αποτελούνταν στo 90% από Βούλγαρους, η ελληνική Μακεδονία από 90% Έλληνες, η σερβική Μακεδονία το ίδιο. Αν εξαιρέσουμε την εβραϊκή μειονότητα, η οποία μένει μόνο στις πόλεις, όπου στην επαρχία είναι Έλληνες από τη Μικρά Ασία και την περιοχή της Μαύρης θάλασσας.

Λ.Τ.: Γιατί πρόβαλε το κόμμα το σύνθημα για ανεξαρτησία της Μακεδονίας;


Ντιμίτρι Ζαχάροβιτς Μανουήλσκυ : Το ηγετικό στέλεχος του Κ. Κ. Σ. Ε. και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που οργάνωσε την πρόσκαιρη και τυχοδιωκτική πολιτική συμμαχία του βουλγαρικού Κ. Κ. με τους Βούλγαρους εθνικιστές και καθοδήγησε την καταστροφική πολιτική του Κ. Κ. Ε. και του τότε γενικού γραμματέα του κόμματος Παντελή Πουλιόπουλου, υπέρ της "αυτονομίας της Μακεδονίας", προκειμένου να στηριχθούν οι επιδιώξεις της Κ. Δ., η οποία είχε επενδύσει πολλά σε αυτή την συμμαχία του Κ. Κ. Βουλγαρίας, με τους Βούλγαρους μακεδόνες εθνικιστές.


Α.Μ.: Ο Μανουήλσκυ και ο Κολάρωφ επέμεναν σ' αυτό. Την εποχή εκείνη, το βουλγαρικό κόμμα είχε συμμαχήσει με τους Βούλγαρους εθνικιστές, οι οποίοι αυτοαποκαλούνταν «Μακεδόνες», ελπίζοντας να τους κερδίσουν με το μέρος τους. Σ' αυτήν τη βάση ήταν που προβλήθηκε το σύνθημα για την ανεξαρτησία της Μακεδονίας. Όμως οι «Μακεδόνες», υπό την ηγεσία του Τσανκώφ έστρεψαν αμέσως τα πυρά τους κατά των κομμoυνιστών.

Λ.Τ.: Μήπως θα 'πρεπε να 'ναι ζήτημα ανεξαρτησίας της Μακεδονίας συνολικά;

Α.Μ.:Ναι.


Παντελής Πουλιόπουλος : Ως Γενικός Γραμματέας του Κ. Κ. Ε., ακολούθησε πιστά την τυχοδιωκτική πολιτική των Μανουήλσκυ και Κολάρωφ, υποστηρίζοντας την εξωπραγματική και καταστροφική πολιτική υπέρ της "αυτονομίας της Μακεδονίας", προκειμένου να στηρίξει την πολιτική συμμαχία του Κ. Κ. Βουλγαρίας με τους εθνικιστές της χώρας του και τις επιδιώξεις της γραφειοκρατίας της Κομμουνιστικής Διεθνούς, η οποία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την διεθνή προέκταση της νεοπαγούς εξουσιαστικής ελίτ της "Σοβιετικής" Ένωσης, δηλαδή της γραφειοκρατίας του Κ. Κ. Σ. Ε., η οποία είχε, ήδη, επιβάλει την απόλυτη κυριαρχία της στην μετεπαναστατική "σοβιετική" κοινωνία. Αυτή την εκτός τόπου και χρόνου τυχάρπαστη πολιτική την πλήρωσε ακριβά και το Κ. Κ. Ε. και ο ίδιος ο Παντελής Πουλιόπουλος, ο οποίος, όπως προκύπτει από τα αποκαλυφθέντα στοιχεία, υπήρξε (μέσα από τον δογματισμό που τον διακατείχε) ένας απλός, πιστός και ουσιαστικά ετερόβουλος διεκπεραιωτής των εντολών της εγκαθιδρυμένης "σοβιετικής" γραφειοκρατικής ελίτ, της οποίας, τότε, ήταν μέλος και από την οποία γρήγορα αποχώρησε, αποδεικνύοντας ότι, παράλληλα, υπήρξε και μια τραγική φυσιογνωμία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. (Κάτι που, ουδόλως, τον εξιλεώνει, για την, εκ μέρους του, πρακτόρευση των ξένων και εχθρικών, για τον τόπο μας και τον πληθυσμό του, συμφερόντων της γραφειοκρατίας του Κ. Κ. Σ. Ε., της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του Κ. Κ. Βουλγαρίας).



Λ.Τ.: Δεν είμαι σίγουρος αν είναι συνετό να απορρίψουμε αυτό το σύνθημα. Δεν μπορούμε να λέμε ότι είμαστε αντίθετοι επειδή θα το απορρίψει ο κόσμος που τον αφορά. Πρέπει να του ζητηθεί η άποψή του. Οι «Βούλγαροι» αντιπροσωπεύουν ένα καταπιεσμένο στρώμα. Εμείς πρέπει να εξηγήσουμε ότι ο πληθυσμός έχει το δικαίωμα να αποφασίσει ο ίδιος για ό,τι τον αφορά. Αν η κυβέρνηση απορρίψει το δημοψήφισμα, τότε πρέπει να παλέψουμε ενάντια σ' αυτή την απόφαση. Αν η καταπιεσμένη εθνότητα εξεγερθεί ενάντια στην κυβέρνηση, τότε πρέπει να τους υποστηρίξουμε. Με μια τέτοια γλώσσα πρέπει να μιλάμε. Και αν οι Μακεδόνες Έλληνες διακηρύξουν την αντίθεσή τους στην κυβέρνηση της Αθήνας, απαιτώντας την ανεξαρτησία τους, εμείς θα εναντιωνόμαστε δογματικά; Αμφιβάλλω. Ωστόσο, δεν γνωρίζω αρκετά καλά το ζήτημα, μιας και με απασχόλησε το Μακεδονικό ζήτημα μόνο το 1913.


Βασίλι Κολάρωφ : Ο ηγέτης του βουλγαρικού Κ. Κ. που οργάνωσε, μαζί με τον Μανουήλσκυ και εφάρμοσε την τυχοδιωκτική και τελικά, αποτυχημένη πολιτική συμμαχιών του κόμματος, με τους βουλγαρομακεδόνες εθνικιστές.




 Α.Μ.: Η Κομμουνιστική Διεθνής εγκατέλειψε αυτό το σύνθημα, γιατί είχε καταντήσει απραγματοποίητο. Η Μακεδονία δεν αποτελεί μια ομοιόμορφη εθνική ολότητα.


Λ.Τ.: Μα μήτε και η Ελλάδα. Γιατί να μην μπορεί η Μακεδονία να υπάρξει με τον ίδιο τρόπο σαν μια αυτόνομη ένωση με διαφορετικές εθνικότητες; Ο πληθυσμός πρέπει να εκφράσει την άποψή του πάνω σ' αυτό το θέμα μέσα από ένα δημοψήφισμα.


Α.Μ.: Ποιές δυνάμεις θα υποστήριζαν κάτι τέτοιο;


Λ.Τ.: Δεν είναι δικό μας καθήκον να οργανώνουμε εθνικιστικές εξεγέρσεις. Απλώς λέμε πως, αν το ζητήσουν οι Μακεδόνες, εμείς θα πάρουμε το μέρος τους, πως θα 'πρεπε να τους δινόταν η δυνατότητα να αποφασίσουν, και ότι επίσης θα υποστηρίξουμε την απόφασή τους ... Για μας, που είμαστε υπέρ μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας σοβιετικών κρατών, είναι αδιάφορο το αν η Μακεδονία ανήκει σ' αυτή την ομοσπονδία σαν αυτόνομη ολότητα ή σαν τμήμα ενός άλλου κράτους ...


Λ.Τ.: Υπάρχει κίνημα Μακεδόνων στην Ελλάδα υπέρ της αυτονομίας;


Α.Μ.: Όχι.


Λ.Τ.: Στη Σόφια υπάρχει μια Μακεδονική Επιτροπή που υποστηρίζεται, βέβαια, από την κυβέρνηση. Ωστόσο, στη Βιέννη υπήρχε (και συνεχίζει να υπάρχει; ) στα χρόνια 1929-1930, μια μακεδονική εφημερίδα που εκδιδόταν από μια επιτροπή υποστηριζόμενη από την Κομμουνιστική Διεθνή. Τι προτείνετε εσείς για τα Βαλκάνια στο σύνολό τους;


Α.Μ.: Μια σοβιετική ομοσπονδία.


Λ.Τ.: Και το κόμμα;


Α.Μ.: Μια σοβιετική Ελλάδα. Δεν λένε τίποτε για μια βαλκανική ομοσπονδία σοβιετικών κρατών. Το κόμμα επικρίνει το σύνθημά μας για μια ομοσπονδία, γιατί ισχυρίζoνται ότι το χρησιμοποιούμε για να κρύψουμε το γεγονός ότι είμαστε αντίθετoι μια σοβιετική Ελλάδα.


Λ.Τ.: Πριν τον πόλεμο υπήρχαν οι Tesniaki (αριστεροί σοσιαλδημοκράτες) στη Βουλγαρία, οι οποίοι υποστήριζαν μια βαλκανική ομοσπονδία. Την εποχή εκείνη, το σύνθημα αυτό έπαιξε ένα μεγάλο ρόλο. Το υιοθετήσαμε, αν και αυτό που πρότειναν ήταν μια (αστική) δημοκρατική ομοσπονδία. Είναι πια φανερό ότι δεν υπάρχει καμιά δημοκρατική δύναμη στα Βαλκάνια ικανή να πραγματοποιήσει μια τέτοια ομοσπονδία. Μάλλον είναι ένα έργο για το προλεταριάτο ...

[ ... ]




Λ.Τ.: Θα 'θελα να ξαναθέσω το ζήτημα της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Απ' ό,τι καταλαβαίνω, δεν έχει δοθεί τόση σημασία στο ζήτημα αυτό έως τα σήμερα. Όμως, το ζήτημα αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων εργατών, για την απελευθέρωσή τους από τιs εθνικές προκαταλήψεις, για τη βελτίωση της κατανόησής τουs για τη διεθνή κατάσταση στα Βαλκάνια και γενικότερα. Οι επίσημες στατιστικές δίνουν τα εξής στοιχεία: Υπάρχουν 82.000 Σλαβομακεδόνες στους 1.400.000 κατοίκους της Μακεδονίας. 19.000 Αλβανοί στους 300.000 κατοίκους της Ηπείρου. Το πρώτο που θα πρέπει να αναρωτηθούμε είναι: Είναι ακριβή τα στοιχεία αυτά; Το πρώτο μας καθήκον είναι να αντιμετωπίσουμε αυτά τα νούμερα με απόλυτο σκεπτικισμό. Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν το 1925, την εποχή της επανεγκατάστασης των πληθυσμών, κάτω από τις ξιφολόγχες των στρατιωτικών αρχών. Τι εννοούμε με τη λέξη «Έλληνας»; Ίσως αυτούς που μιλούν Ελληνικά, επειδή τους επιβάλλεται, αλλά δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες. Αν τα στοιχεία αυτά είναι ανακριβή, αυτό και μόνο θα προκαλούσε δυσαρέσκεια και μίσος στους κόλπους των εθνικιστών. Αν λέμε ότι τα επίσημα στοιχεία πρέπει να αντιμετωπίζονται με δυσπιστία, θα κερδίσουμε πολύ συμπάθεια. Πιο σημαντικό όμως, με τον τρόπο αυτό μπορούμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του βουλγάρικου προλεταριάτου ...


[ ... ]


Λ.Τ.: Αλλά ακόμη και 82.000 Σλάβοι να υπήρχαν στην Μακεδονία, το ζήτημα αυτό θα διατηρούσε τη μεγάλη του σημασία. Πού μένει αυτή η μειοψηφία των 82.000; Πιθανά στα βουλγαρικά σύνορα. Το μικρό μέγεθος αυτού του εθνικού στρώματος δεν αποκλείει την αυτονομία. Έτσι στη Ρωσία έχουμε τη μικροσκοπική χώρα της Μολδαβίας, κοντά στη Ρουμανία, που υπάρχει σαν ανεξάρτητη οντότητα. θα ρωτήσουν: θέλετε ακόμη μεγαλύτερη βαλκανοποίηση; Εμείς απαντάμε σ' αυτό: Είμαστε υπέρ του σχηματισμού μεγάλων οικονομικών ενοτήτων. Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί ενάντια στη θέληση των μαζών.»



Η παράθεση των αποσπασμάτων της εν λόγω συζήτησης είναι πλήρως ενδεικτική (και κατ' ουσίαν αποδεικτική) για την κατάσταση και τις αντιλήψεις, περί του πληθυσμού της πρώην ενιαίας οθωμανικής Μακεδονίας, της νέας μεταοθωμανικής πολυεθνικότητας του εν λόγω πληθυσμού, προϊόντος της ανταλλαγής των πληθυσμών και της βουλγαρικής εθνικής καταγωγής των σλαβομακεδόνων και ιδίως τις αντιλήψεις, που επικρατούσαν στο ευρύτερο κομμουνιστικό κίνημα εκείνης της εποχής, με τις (οπορτουνιστικές) τακτικές του συμμαχίες, αλλά και έναν, πολλές φορές, ασυνεπή διεθνισμό, που, δυστυχώς, συμβάδιζε με τον δογματισμό.


Κλασσικό δείγμα δογματισμού αποτελούν οι θέσεις του - εξόριστου, τότε πλέον από την "Ε. Σ. Σ. Δ.", μετά την πλήρη εσωκομματική του ήττα από τον Ιωσήφ Στάλιν στην διαπάλη τους, ύστερα από τον θάνατο του Λένιν για την κατάκτηση της ηγεσίας του Κ. Κ. Σ. Ε. - Λέοντα Τρότσκυ, ο οποίος, παρά την αλλαγή και την πλήρη ανατροπή της εθνολογικής σύστασης της Μακεδονίας, σε βάρος των Βουλγάρων, μετά τις ανταλλαγές των πληθυσμών, κατά την δεκαετία του '20, επιμένει σε θέσεις ακραία δογματικές, που θέλουν να διϋλίσουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμιλο, προκειμένου να προσεταιριστεί το βουλγαρικό προλεταριάτο (!), μέσα από την καταπολέμηση των ''εθνικών προκαταλήψεων'' του ελληνικού προλεταριάτου, παραβλέποντας ότι αυτός ο επιχειρούμενος προσεταιρισμός του βουλγαρικού προλεταριάτου επεδιώκετο με την έξαψη του βουλγαρικού εθνικισμού και την υποταγή των - υποτιθέμενων - κομμουνιστών επαναστατών στις εθνικιστικές αυταπάτες των Βουλγάρων εργατών, που σκόπιμα και ανιστόρητα καλλιέργησε σε αυτούς και στους Βουλγάρους της ευρύτερης Μακεδονίας - μέσα από την διακίνηση μιας ''μακεδονικής'' ιδεολογίας - η βουλγαρική φεουδαρχοκαπιταλιστική πολιτικοστρατιωτική ελίτ από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του περασμένου αιώνα.


Ο Λέων Τρότσκυ, μάλιστα, έθεσε και θέμα Ηπείρου, για τους 19.000 Τσάμηδες, που κατοικούσαν στην ελληνική Ήπειρο, μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και οι οποίοι, μετέπειτα, εξεδιώχθησαν από εκεί, με το τέλος του πολέμου, με αφορμή, αλλά και αιτία, την συνεργασία τους με τους φασίστες και ναζιστές κατακτητές (Ιταλούς και Γερμανούς). Αυτός και αν είναι ακραίος δογματισμός, γύρω από τα εθνικά ζητήματα και την αυτοδιάθεση των λαών!


Αξιοσημείωτη είναι η ρεαλιστική προσέγγιση των Αρχειομαρξιστών στο Μακεδονικό Ζήτημα, υπό το φως των εξελίξεων της δεκαετίας του '20, παρά το ''ναι'' τους στο εξωπραγματικό - υπό τις παρούσες περιστάσεις εκείνη την εποχή, αλλά και τώρα - ιδεολόγημα της ανεξάρτητης (και προφανώς) σοβιετικής Μακεδονίας. Οι αντιστάσεις στις τροτσκικές προτροπές είναι προφανείς και αντανακλούν την γνώση της επικρατούσας στην ελληνική Μακεδονία εθνικοκοινωνικής πραγματικότητας, η οποία, μέσα από την συζήτηση, χρησιμεύει, ως ανάχωμα στις προτροπές του Τρότσκυ, ο οποίος - αν και αναμφισβήτητα μεγάλη προσωπικότητα - κατατρεχόταν από έναν ακατασίγαστο κοσμοπολιτισμό, που τον απέτρεπε από το να εντρυφήσει στις εθνικοπολιτικές πραγματικότητες των κοινωνιών της εποχής του και για τον λόγο αυτόν απέτυχε να μετουσιώσει σε επίπεδο μαζών τις πολιτικοκοινωνικές του αντιλήψεις, ακόμα και όταν (κάποιες από αυτές) δικαιώθηκαν.


Κλασσικό παράδειγμα η ανάλυσή του για την φύση της γραφειοκρατίας, που αναδείχτηκε, ως εξουσιαστικό και εκμεταλλευτικό κοινωνικό στρώμα στην "Σοβιετική Ένωση". Πάντοτε έλεγε ότι το γραφειοκρατικό αυτό στρώμα είναι ένα βοναπαρτιστικής υφής κοινωνικό στρώμα, το οποίο προέκυψε, λόγω της ανακοπής της επαναστατικής διαδικασίας στον καπιταλιστικό κόσμο, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και ως εκ τούτου, έχει έναν προσωρινό, μεταβατικό χαρακτήρα, γεγονός που σημαίνει ότι στο μέλλον, μέσα από την όξυνση της ταξικής πάλης και των διεθνών κρατικών αντιπαραθέσεων, είτε θα σαρωθεί από το επαναστατικό προλεταριάτο, είτε από την δυναμική του καπιταλισμού, μέσα από μια παλινορθωτική διαδικασία. Ιδού, τώρα πια, η γραφειοκρατία του Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκων) επανέφερε - χωρίς να πέσει ούτε μια τουφεκιά, για την τιμή των όπλων - τον καπιταλισμό στην "Ε. Σ. Σ. Δ.", αλλά οι επίγονοί του Λέοντα Νταβίντοβιτς, οι οποίοι, πλήρως, κληρονόμησαν τον κοσμοπολιτισμό, του ιδεολογικού τους πατέρα, μέσα από τις σέκτες που δημιούργησαν, ύστερα από την ολιγοετή παρουσία της 4ης Διεθνούς, ουδόλως μπόρεσαν να παρέμβουν και να επηρεάσουν την διαδικασία πτώσης της "Ε. Σ. Σ. Δ." και να ξυπνήσουν το κοιμώμενο προλεταριάτο της "Σοβιετικής Ένωσης". Και όχι μόνον εκεί, αλλά ούτε και στον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο, είτε της εποχής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και αμέσως μετά από αυτόν, είτε της σύγχρονης εποχής του γραφειοκρατικού καπιταλισμού.


Περιττό να πω ότι από την όλη συζήτηση, εκτός από τον διάχυτο δογματισμό του Τρότσκυ και τον συγκρατημένο δογματισμό των ρεαλιστών, κατά τα άλλα, αρχειομαρξιστών (οι οποίοι στην πορεία ακολούθησαν διαφορετικό πολιτικό δρόμο και διατήρησαν την πολιτική τους αυτονομία από τους τροτσκιστές), βγαίνουν και άλλα ιστορικά διδάγματα, τα οποία έχουμε τεκμηριώσει, ήδη, στα προηγούμενα σημειώματά μας :


Οι ''Μακεδόνες'', αυτό το ιδεολόγημα της τιτοϊκής κλίκας της FYROM, ουδεμία βάση είχαν, ως αυτοτελής και ανεξάρτητη εθνική οντότητα, παρά μόνον, ως εθνικό παρακολούθημα των Βουλγάρων και της πολιτικοστρατιωτικής ελίτ της Σόφιας. Έτσι αντιμετωπιζόταν στις δύο δεκαετίες του Μεσοπολέμου, δηλαδή τις δεκαετίες του '20 και του '30.


Αυτό να μην το ξεχνάμε..."