Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Η Γαλλία στην κόψη του ξυραφιού, ανάμεσα στον "αυγουλά" Macron και την σωβινίστρια Lepen. (Η ραγδαία pasokisation του PSF, η κατάρρευση του γαλλικού πολιτικού σκηνικού και οι ανοικτές θύρες, για την προσωρινή ανασύστασή του, αλλά και για την έλευση ενός μελλοντικού γαλλικού "Μάη").




Στις 6 Ιουνίου 2016, τον υπουργό Οικονομικών του ανεκδιήγητου Hollandreou, τον Emmanuel Macron, τον είχαν υποδεχθεί, με αυγά. Τώρα, πάει, για πρόεδρος του γαλλικού κράτους, αλλά...



Ο πρώτος γύρος των γαλλικών προεδρικών εκλογών της περασμένης Κυριακής επισημοποίησε, με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, την ουσιαστική διάλυση του Parti Socialiste Français, το οποίο κτυπήθηκε, κατά πάσα πιθανότητα, από μια ραγδαία και αθεράπευτη εκδοχή της γνωστής αποσυνθετικής διαδικασίας pasokisation, η οποία ολοκλήρωσε, στην παρούσα φάση και την κατάρρευση του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού, που είχε εγκαθιδρυθεί, στην Γαλλία, από τις βουλευτικές εκλογές του 1977, όταν το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα του François Mitterrand πήρε την πρωτοκαθεδρία, στον χώρο της γαλλικής αριστεράς, από το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, για να αποτελέσει, από εκεί και πέρα και μέχρι την περασμένη Κυριακή τον μόνιμο παρτεναίρ της γαλλικής δεξιάς, αν και η τελευταία εκφραζόταν, ως ένας χώρος συνασπισμένων κομμάτων, στον οποίο, βέβαια, κυρίαρχο ρόλο έπαιζε το κόμμα των γκωλλικών, όποια και ήταν η ονομασία του και όποιος και αν ήταν ο αρχηγός του, από τον Jacques Chirac, μέχρι τον Nicolas Sarkozy και τον François Fillon.

Όπως, άλλωστε, είχαμε, έγκαιρα, προβλέψει, ο François Hollande, ο δουλικός υπηρέτης της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας και της γερμανικής καγκελαρίας, αυτή η, συναρπαστικά, κωμική έκδοση του τυπικού Γάλλου εραστή (τρομάρα του), ο φαιδρός μιμητής του Pierre Laval κατάφερε, ως ένας άξιος Hollandreou, να μιμηθεί τα έργα και τις ημέρες του ημέτερου και γνωστού, για την παροιμιώδη και ατελεύτητη ευήθειά του, ΓΑΠ. [Όποιος επιθυμεί, μπορεί να δει ένα παλαιότερο κείμενό μου, το οποίο δημοσιεύτηκε, σε αυτό εδώ το μπλογκ, με τίτλο : Πού πάει η Γαλλία; Η γερμανική ελίτ στηρίζει την γαλλική, αλλά... (Ο θλιβερός "Hollandreou" και το Parti Socialiste Français καταρρέουν, ενώπιον των κοινωνικών αντιδράσεων, εισπράττοντας αυτό που τους αξίζει). Τα όσα περιέχονται, μέσα σε αυτό το κείμενο, περιγράφουν, αρκετά καλά, αυτό που, τώρα, προέκυψε, ως αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών, σε αυτή την μεγάλη χώρα].

Τα τελικά αποτελέσματα στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, επιβεβαιώνουν αυτή την τεράστια επιτυχία του πιο ανίκανου και του πιο αποτυχημένου προέδρου της Γαλλίας, από την εποχή του στρατηγού Charles de Gaulle. Η κατάρρευση του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού της μεγάλης αυτής χώρας ολοκληρώθηκε. Οι Σοσιαλιστές και οι Ρεπουμπλικάνοι, έμειναν, για πρώτη φορά, εκτός του δεύτερου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, αφού το κατασκεύασμα και ο υπηρέτης της γαλλικής μπατιροτραπεζοκρατίας, ο κενός περιεχομένου Emmanuel Macron, πήρε το 23,75% των ψήφων, η υποψήφια του "Front National" Marine Lepen, απέσπασε το 21,53% των ψήφων και μαζύ, με τον Macron, πέρασε, στον δεύτερο γύρο, αφήνοντας έξω από την συνέχεια της εκλογικής κούρσας, τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών François Fillon, ο οποίος απέσπασε το 19,91%, ενώ η - υποτιθέμενη ως - έκπληξη, ο Jean-Luc Mélenchon , ως υποψήφιος της, πέραν του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αριστεράς, έλαβε το, καθόλου, ευκαταφρόνητο ποσοστό του 19,64% των ψήφων του εκλογικού σώματος, την ίδια ώρα, που ο ατυχής υποψήφιος των Σοσιαλιστών Benoît Hamon , κυριολεκτικά, καταποντίστηκε, μαζύ με το PSF, στο αξιοθρήνητο ποσοστό του 6% των ψήφων, ακολουθώντας την διαδικασία της πολιτικής κονιορτοποίησης του πολιτικού χώρου των Σοσιαλιστών, η οποία, πολύ επιτυχώς, έχει αποκληθεί, με τον όρο "pasokisation", επωμιζόμενος το άγος της διακυβέρνησης της χώρας, από το ολέθριο δίδυμο του Hollandreou και του Manuel Valls, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός του.

Η αλήθεια είναι ότι η διαδικασία του σιωπηρού και άτυπου Μνημονίου, το οποίο η κυβέρνηση του Hollandreou, εφάρμοσε, πεισματικά και χωρίς υποχωρήσεις, με την συμμετοχή του Emmanuel Macron, ο οποίος ήταν υπουργός της κυβέρνησης των Σοσιαλιστών, κατά την περίοδο 2014 - 2016 και ο αυθεντικότερος εκφραστής της "μεταρρυθμιστικής" (και στην πραγματικότητα, αντιμεταρρυθμιστικής και σφοδρότατα, αντιδραστικής) ατζέντας της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας, έχει οδηγήσει, στην ολοένα και περισσότερο, διευρυνόμενη διαίρεση της χώρας, η οποία οδηγείται, στο να εξελιχθεί, σε έναν ανοικτό διχασμό, εάν τα πολιτικά πράγματα αφεθούν, στην τύχη τους. Εάν δηλαδή, οι "μεταρρυθμίσεις", που έχουν προγραμματισθεί, από την μπατιροτραπεζοκρατία, συνεχισθούν, από τον νέο πρόεδρο της χώρας αυτής, ο οποίος, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι ο εκλεκτός της συνάδελφος, ο επίσης, μπατιροτραπεζοκράτης Emmanuel Macron, εάν αυτός μπορέσει, στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, να βρει ένα κυβερνητικό σχήμα και να κυβερνήσει.

Αυτό, που αναδίδεται, από την γαλλική κοινωνία, είναι ένα κλίμα μιας διογκούμενης διαίρεσης. Αλλά αυτή η διαίρεση, η οποία, σαφέστατα, εκφράζεται, με την λεγόμενη αντισυστημική συμπεριφορά ενός μεγάλου τμήματος του εκλογικού σώματος, βρίσκεται, στα επίπεδα, που βρισκόταν η ελληνική κοινωνία, το 2011. Δηλαδή, στις αρχές της κρίσης. Η διαιρετική διαδικασία, που βρίσκεται, σε εξέλιξη, στην Γαλλία, εκφράζεται, ανοικτά, από το, άνω του 40% του εκλογικού σώματος, που ψήφισε τους υποψηφίους της ριζοσπαστικής (ή ριζοσπαστικοφανούς) δεξιάς και της ριζοσπαστικής (ή ριζοσπαστικοφανούς) αριστεράς.

Και φυσικά, αυτό το αθροιστικό ποσοστό των στρεφόμενων πολιτών, κατά του συστήματος και της κυριαρχίας των ολιγαρχικών ελίτ του χρήματος δεν είναι, καθόλου λίγο. Είναι πολύ και το κυριότερο είναι ότι έχει μια αυξανόμενη δυναμική, η οποία, προκύπτει, ως αποτέλεσμα της αποψίλωσης, έως και της σάρωσης των παλαιών κυρίαρχων πολιτικών σχηματισμών.

 Αλλά αυτό το ογκούμενο κλίμα της κοινωνικής διαίρεσης, που έχει απλωθεί, πάνω από την Γαλλία, δεν έχει, ακόμη, οδηγήσει, στον κοινωνικό διχασμό. Η γαλλική κοινωνία, ακόμη, δεν έχει διχαστεί, αφού ένα, όχι ασήμαντο, τμήμα της, ακούει και δέχεται όσα σερβίρονται, ως ένα προπαγανδιστικό πακέτο, από την γαλλική ολιγαρχία, την ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και τα ΜΜΕ, που, πιστά, τις υπηρετούν. Αυτό το τμήμα των Γάλλων πολιτών είναι που αποδέχτηκε την συστηματική προπαγάνδα των γαλλικών ΜΜΕ, υπέρ του εκλεκτού της μπατιροτραπεζοκρατίας Emmanuel Macron, καθώς και τους άλλους συστημικούς υποψηφίους. 

Μένουν, ακόμη, αρκετά πράγματα να συμβούν, μέχρις ότου το κλίμα της κοινωνικής διαίρεσης, που διευρύνεται, εντός της γαλλικής κοινωνίας, να μετασχηματισθεί, σε έναν ανοικτό κοινωνικό διχασμό. Αυτά ευρίσκονται, καθ' οδόν και είναι, εν εξελίξει. Και το, αν φθάσουν και αν θα πυροδοτήσουν τον ανοικτό διχασμό της γαλλικής κοινωνίας, μπορεί να μην είναι δεδομένο, είναι, όμως, σφοδρότατα πιθανό.

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο, η διαδικασία των γαλλικών προεδρικών και βουλευτικών εκλογών δίνει μια κάποια (μικρότερη, ή μεγαλύτερη, από απόψεως χρόνου) αναστολή, σε αυτή την διχαστική διαδικασία. Αυτό συμβαίνει, λόγω της ίδιας της φύσης των εκλογικών μαχών, οι οποίες, εκ των πραγμάτων και στις περισσότερες των περιπτώσεων, λειτουργούν, εκτονωτικά, στο εκλογικό σώμα και στην κοινωνία, αφού αποτελούν μηχανισμούς επίσημης καταγραφής και απεικόνισης των πολλαπλών και αντιφατικών βουλήσεων μιας κοινωνίας.

Δεν συμβαίνει κάτι διαφορετικό, στην τωρινή περίπτωση της Γαλλίας. Οι προεδρικές εκλογές που βρίσκονται, σε εξέλιξη και οι βουλευτικές εκλογές, που, αμέσως, θα ακολουθήσουν, καταγράφουν και απεικονίζουν την επικρατούσα κατάσταση της κοινωνίας της χώρας αυτής και είναι πολύ φυσικό, ευθύς ως ολοκληρωθεί όλος αυτός ο σύνθετος εκλογικός κύκλος, ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας και η νέα κυβέρνηση (όποια και αν είναι αυτή) θα έχουν τα όποια περιθώριά τους, μεγάλα, ή μικρά (και μάλλον αυτά, με δεδομένο τον "μεταρρυθμιστικό" οίστρο της μπατιροτραπεζοκρατίας, δεν θα είναι πολύ μεγάλα, θα ρέπουν, προς το να είναι μικρά), για να αναπτύξουν την κυβερνητική τους ατζέντα.

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι πολύ κρισιμότερες, από την προεδρική εκλογή, είναι οι βουλευτικές εκλογές, που θα ακολουθήσουν, τον ερχόμενο Ιούνιο. Ο νέος πρόεδρος, για να κυβερνήσει, χρειάζεται και μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, την οποία ο "αυγουλάς" Emmanuel Macron δεν την έχει δεδομένη, αφού, παρά την υποστήριξη των συστημικών ΜΜΕ και των συναδέλφων του τραπεζιτών, δεν έχει ένα αξιόλογο κόμμα, στο οποίο να στηριχθεί. Φυσικά, μπορεί να σχηματίσει εκλογικές συμμαχίες με τους Ρεπουμπλικάνους, ή/και τους Σοσιαλιστές και να βρει το κατάλληλο κυβερνητικό σχήμα, που χρειάζεται, προκειμένου να εφαρμόσει το οπισθοδρομικό πρόγραμμά του. Αυτή είναι μια πιθανότητα, η οποία δεν μπορεί να αγνοηθεί, με δεδομένη την στήριξη, που έχει και από τους δύο υποψήφιους κυβερνητικούς του εταίρους και με, επίσης δεδομένη την διαίρεση, που υφίσταται, στις τάξεις των ψηφοφόρων, που ψήφισαν τους (εμφανιζόμενους ως) αντισυστημικούς υποψηφίους και η οποία διαίρεση, πιθανότατα, θα ευνοήσει την όποια πιθανή εκλογική συνεργασία των συστημικών κομμάτων, με το νεαρό και μη, επαρκώς, στελεχωμένο κόμμα "En Marche", που στηρίζει τον Emmanuel Macron. Κάπως έτσι, μπορεί, παρά τον βαρύτατο τραυματισμό του, να ανασυσταθεί, προσωρινά, το γαλλικό πολιτικό σκηνικό.

Όμως, το κλίμα της ογκούμενης κοινωνικής διαίρεσης, που υπάρχει και το οποίο η ίδια η εκλογική διαδικασία καταγράφει, σε επίπεδα, άνω του 40%, μπορεί να ανατρέψει τους όποιους εκλογικούς σχεδιασμούς και τα παρασκήνια. Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου δεν μπορεί, σε καμμία περίπτωση, να προεξοφληθεί, αφού και αυτό εξαρτάται, από ένα σύστημα δύο γύρων, σε μονοεδρικές περιφέρειες, στις οποίες, για να εκλεγούν οι υποψήφιοι, από τον πρώτο γύρο, θα πρέπει να λάβουν το 50% + 1 των ψήφων, αλλιώς, οι έδρες διεκδικούνται, στον δεύτερο γύρο, από τους δύο πρώτους υποψήφιους, σε κάθε μονοεδρική περιφέρεια. Και φυσικά, σε αυτή την περίπτωση, με αυτό το διαιρετικό κλίμα, που έχει, πλέον, καταγραφεί και με δεδομένη την αποδυνάμωση των παραδοσιακών κομμάτων, ουδέν μπορεί να προβλεφθεί.

Αλλά και στην περίπτωση, που ο Emmanuel Macron (εφόσον εκλεγεί ως πρόεδρος του γαλλικού κράτους, στον β' γύρο των προεδρικών εκλογών της 7ης Μαΐου) καταφέρει να σχηματίσει μια κυβέρνηση συνασπισμού, η οποία να είναι - ή να μην είναι - της αρεσκείας του, τότε, είναι, που θα αρχίσουν τα δύσκολα, αφού θα πρέπει να εφαρμόσει την γνωστή αντιμεταρρυθμιστική και οπισθοδρομική οικονομική και κοινωνική του ατζέντα.

Αυτή η ατζέντα, οι εμπνευστές και οι εφαρμοστές της θα βρουν μπροστά και απέναντί τους, εκτεταμένα τμήματα της γαλλικής κοινωνίας, η οποία θα αντισταθεί, στις προθέσεις, στις επιδιώξεις και στην στοχοθεσία του "αυγουλά" και των όποιων συνεταίρων του. Και φυσικά, η επιμονή, στην εφαρμογή αυτής της ατζέντας, μαζύ με την συνεχιζόμενη διεθνή και εσωτερική υποβάθμιση της γαλλικής παραγωγής και οικονομίας, που συνοδεύεται, από μια μακροχρόνια οικονομική στασιμότητα, με υψηλή ανεργία (που φθάνει πάνω από 10% του εργατικού δυναμικού της χώρας) και το κλείσιμο και τον εκπατρισμό ενός μεγάλου τμήματος των γαλλικών επιχειρήσεων, δεν θα είναι χωρίς επιπτώσεις, οι οποίες θα τείνουν να λάβουν δραματικές επιπτώσεις.

Κάπου εκεί, ανοίγονται οι θύρες, για την μετατροπή της αυξανόμενης κοινωνικής διαίρεσης, σε έναν ανοικτό κοινωνικό διχασμό, τον οποίο η γαλλική κοινωνία, δύσκολα, θα αποφύγει. Και με δεδομένη την ανοικτή δυσαρέσκεια, της πληθυσμιακής ομάδας των νέων, που "απολαμβάνουν" μια ανεργία, της τάξεως του 20% και άνω, η έλευση ενός νέου ορμητικού και χαοτικού "Μάη", αρχίζει να αχνοφαίνεται, στον ορίζοντα. Στην πραγματικότητα, ο νέος "Μάης", που θα θυμίζει εκείνον του 1968, αλλά δεν θα έχει καμμία σχέση με αυτόν, ήδη, βρίσκεται, καθ' οδόν, χωρίς να είναι βέβαιη η ημέρα και η ώρα της άφιξής του.

Με δεδομένη την σωτηρία της γαλλικής αριστεράς, από το σχήμα, που στήριξε τον πρώην τροτσκιστή Jean-Luc Mélenchon, ο οποίος υποστηρίχθηκε, από ένα πλήθος ψηφοφόρων, το οποίο, πριν από λίγα χρόνια, ούτε και ο ίδιος θα μπορούσε να φαντασθεί, στην θέση αυτού του "Μάη", θα μπορούσε να έλθει κάτι άλλο, το οποίο θα είναι δυνατόν να θυμίζει την Κομμούνα του Παρισιού, χωρίς, φυσικά, να έχει οποιαδήποτε σχέση, με αυτήν.

Η γαλλική ολιγαρχία και οι παντοειδείς υπηρέτες της, δεν βλέπουν και δεν καταλαβαίνουν τον κίνδυνο, ενώπιον του οποίου ευρίσκονται. Αλλά και αν τον καταλαβαίνουν, φροντίζουν να το κρύβουν. (Είναι αυτό που λένε : "Ο κόσμος τόχει τούμπανο κι' αυτοί κρυφό καμάρι"). Δεν πειράζει. Θα τον καταλάβουν, πολύ γρήγορα και πολύ εύκολα, εάν και όταν έλθει η ώρα.

Βέβαια, το τί θα συμβεί και το τί δεν θα συμβεί, όσον αφορά τις εξελίξεις, στην γαλλική κοινωνία, είναι κάτι, που θα το δούμε.

Αλλά, προς το παρόν, ας δώσουμε ένα ραντεβού τον Ιούνιο. Ούτως, ή άλλως, θα είναι, ως προς τις, μετέπειτα, εξελίξεις, σημαντικός...


Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Δονάλδος Τραμπ : "I am running the joint"! Από την Συρία, μέχρι την Κορέα, ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου, σε ρόλο unpredictable John Wayne, διεκδικεί τον κυρίαρχο ρόλο, σε νέες συμμαχίες. (Η έμπρακτη δοκιμή των δυνατοτήτων των ρωσικών αντιπυραυλικών συστημάτων και τα απογοητευτικά, για τις Η.Π.Α., αποτελέσματα).




Ότι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν και τους καλούς φίλους είναι γνωστό. Στις διεθνείς σχέσεις, μάλιστα, ακόμη καλύτεροι φίλοι μπορούν να γίνουν και οι παλαιοί εχθροί, όταν υπάρχει το αμοιβαίο συμφέρον, για κάτι τέτοιο, αφού, βέβαια, αυτός, που ενδιαφέρεται, για την οικοδόμηση μιας τέτοιας φιλίας, έχει βεβαιωθεί ότι αυτή η οικοδόμηση μιας, αυτού του είδους, φιλίας, πέρα από αποδοτική, είναι και χρήσιμη. Εάν, δηλαδή, αξίζει να πραγματοποιηθεί, ή εάν είναι αχρείαστη. Και η φιλία, με έναν εχθρό, είναι χρήσιμη, όταν ο εχθρός δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί, διαφορετικά. Όταν, δηλαδή, δεν μπορεί να νικηθεί.

Αυτή, ακριβώς, είναι και η, υπό διερεύνηση και περιπετειώδης περίπτωση της σχέσης, ανάμεσα στις Η.Π.Α. του Δονάλδου Τραμπ και την Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Και αυτή η πραγματική κατάσταση είναι που απεικονίζεται, στον παραπάνω χάρτη των εκτεταμένων ρωσικών πυραυλικών αντιαεροπορικών συστημάτων A2AD, που καλύπτουν όλη την ρωσική, όπως και την εκτιμώμενη, ως απαραίτητη να καλυφθεί λευκορωσική συνοριακή γραμμή.

Οι Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, δεν μπορούν να δράσουν, όπως θα ήθελαν. Στην πράξη, η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούν να δράσουν, καθόλου, διότι, εάν το αποτολμήσουν, δεν θα έχουν, πού να στηριχθούν. Οι αεροπορικές τους δυνάμεις βρίσκονται, υπό τον πλήρη έλεγχο των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων και ως εκ τούτου, οποιαδήποτε απόπειρα ταχείας επέμβασης των αμερικανικών και των νατοϊκών στρατιωτικών δυνάμεων, στις περιοχές αυτές, καθίσταται αδύνατη διότι, εάν επιχειρηθεί, θα συντριβεί, περίπου, εν τη γενέσει της.

Οι νατοϊκοί μπορεί να δυσαρεστούνται, από αυτή την σκληρή και αδυσώπητη, γι' αυτούς, πραγματικότητα - και είναι προφανές ότι δυσαρεστούνται -, αλλά δεν μπορούν να την  αποφύγουν. Το μόνο, που μπορούν να κάνουν, είναι το να συνηθίσουν να ζουν, με αυτήν και να την υποστούν.

Η κατάσταση, μάλιστα, είναι, πολύ πιο χειρότερη, για την νατοϊκή συμμορία, διότι, φυσικά, αυτά τα αντιπυραυλικά συστήματα των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων αποτελούν την ουσιαστική και αναπότρεπτη βάση για οποιαδήποτε ταχεία ρωσική επίθεση, στον ευρωπαϊκό χώρο. Μια επίθεση, η οποία, προφανέστατα, θα μπορεί να στηρίζεται και στην χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων (αν και όχι απαραίτητα, αφού και μόνη η απειλή, η προοπτική, αλλά και η απλή υποψία, για την χρήση τους, θα μπορούσε να είναι αρκετή).

Αλλά, πέρα, από την εκτεταμένη γραμμή των ρωσικών συνόρων, στην ευρωπαϊκή ήπειρο, το ρωσικό  πυραυλικό και αντιαεροπορικό σύστημα, έχει, πλέον, εγκατασταθεί και στην Συρία. Αυτό είναι, που έχει περιπλέξει τα πράγματα, σε βαθμό, ο οποίος έχει καταστεί επικίνδυνος, αφού η νέα αμερικανική διοίκηση αποπειράθηκε, έμπρακτα, να δοκιμάσει - και ομολογουμένως, δοκίμασε - την εμβέλεια και την αποτελεσματικότητα της ρωσικής πυραυλικής ασπίδας, με, κατά βάση, απογοητευτικά, για την ίδια αποτελέσματα. Και αυτό το αποτόλμησε, διότι, όπως, είπαμε, άλλωστε, η οικοδόμηση μιας φιλίας, με έναν εχθρό, έχει νόημα, όταν αυτή είναι χρήσιμη. Και χρήσιμη είναι, όταν δεν μπορεί να αποφευχθεί. Και φυσικά, μια τέτοια φιλία δεν μπορεί να αποφευχθεί, όταν ο εχθρός δεν μπορεί να υπερνικηθεί.

Καθώς τα πρώτα βήματα, τα μπουσουλήματα, του Donald Trump, ως νέου προέδρου των Η.Π.Α. και του επιτελείου, που τον περιβάλλει, στην χάραξη και στην πρακτική εφαρμογή της εξωτερικής πολιτικής της υπερδύναμης, της οποίας ηγείται, έχουν αρχίσει να πραγματοποιούνται, η εξαγωγή των όποιων συμπερασμάτων, όσον αφορά τις στρατηγικές επιλογές της νέας αμερικανικής διοίκησης, με βάση τον - φαινομενικά, περίεργο - βομβαρδισμό της βάσης της συριακής αεροπορίας, στην οποία σταθμεύουν ρωσικές δυνάμεις και η οποία βρίσκεται, υπό την προστασία της ρωσικής αντιπυραυλικής ασπίδας, αφού, προηγουμένως, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις υποτίθεται ότι είχαν - ή και είχαν - προειδοποιηθεί, για το επικείμενο κτύπημα, αποτελεί ένα εγχείρημα, το οποίο είναι, απολύτως, πρόωρο.

Η κυβέρνηση του Δονάλδου Τραμπ εξακολουθεί, ακόμη, να διερευνά την ακολουθητέα εξωτερική πολιτική, που θα διασφαλίσει την συνέχιση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας της Ουάσινγκτων, όπως έχουμε, πρόσφατα, γράψει [δείτε το δημοσίευμά μου, σε αυτό εδώ το μπλογκ, με τίτλο : Η Κίνα, η Ρωσία και στην μέση ο Donald Trump. (Η νέα αμερικανική διοίκηση ενώπιον των δυσμενών, για την υπερδύναμη, γεωπολιτικών δεδομένων, προσπαθεί να ανασυγκροτήσει την στρατηγική της, για την διατήρηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας των Η.Π.Α.)]. Και θα εξακολουθήσει, για αρκετό καιρό, ακόμη, να διερευνά την εξωτερική πολιτική, που θα πρέπει να ακολουθήσει, προσπαθώντας, παράλληλα, να επιβάλει, όσο μπορεί, από θέση ισχύος, και τις προϋποθέσεις, που θα την καταστήσουν εφικτή και υλοποιήσιμη.

Ο συγκεκριμένος εμφανής στόχος της αμερικανικής πυραυλικής επίθεσης, στην συριακή αεροπορική βάση, δηλαδή το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασσάντ και η (υποτιθέμενη, ή πραγματική) χρήση, από την συριακή αεροπορία, όπλων χημικού πολέμου, κατά των αντικαθεστωτικών συμμάχων των Αμερικανών, στο μέτωπο του Ιντλίμπ, δεν είναι, κατ' ανάγκην και ο πραγματικός και πρωτεύων στόχος του Donald Trump,  ο οποίος, ως εγνωσμένης αξίας showman, αποφάσισε να υποδυθεί τον John Wayne, στον ρόλο του σκληρού σερίφη της άγριας αμερικανικής Δύσης και θέλοντας να δείξει ότι, στην πράξη ο ίδιος μπορεί να ισχυρίζεται ότι "I am running the joint".

Είναι προφανές ότι δεν βρίσκεται, στις ύψιστες προτεραιότητες του νέου Αμερικανού προέδρου η τιμωρία του συριακού καθεστώτος, για την (υποτιθέμενη, ή πραγματική) χρήση χημικών όπλων, κατά των αντιπάλων του. Ούτε, πλέον, ενδιαφέρεται, πολύ, για την τύχη της ένοπλης συριακής αντιπολίτευσης και των Κούρδων μαχητών. Άλλωστε, οι σαρωτικοί βομβαρδισμοί της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας, που ακολούθησαν το αμερικανικό κτύπημα, στην συριακή αεροπορική βάση, δείχνει ότι το Πεντάγωνο και ο Δονάλδος Τραμπ γνωρίζουν, πολύ καλά, τα όριά τους, ακόμη και όταν φροντίζουν να τα δοκιμάζουν, στην πράξη.

Όχι, βέβαια, ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν επιθυμεί την πτώση του συριακού καθεστώτος και ότι δεν θα εκμεταλλευόταν οποιαδήποτε δυνατότητα είχε, προκειμένου να ανατρέψει το καθεστώς της Δαμασκού, σύμφωνα με τα αποτυχημένα, στην πράξη, σχέδια της κυβέρνησης του απελθόντος warlord Barack Hussein Obama. Κάθε άλλο. Αν είχε την δυνατότητα, ο νέος Αμερικανός πρόεδρος θα ανέτρεπε τον Ασσάντ και το καθεστώς του. Αλλά δεν την έχει.

Το μπααθικό καθεστώς των Αράβων αλεβιτών, που στηρίζει τον Σύρο πρόεδρο, βρήκε την σωτηρία του, τον Νοέμβριο του 2015, μέσα από την ευθεία και απροσχημάτιστη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, που ανέτρεψε τις στρατιωτικές ισορροπίες, που είχαν παγιωθεί, επί του εδάφους των μαχών και οι οποίες λειτουργούσαν, εις βάρος της αλεβιτικής μειοψηφίας και του καθεστώτος της. Ως εκ τούτου, το καθεστώς Άσσαντ είναι, πλέον, απολύτως, εξαρτώμενο, από την Μόσχα, η οποία είναι αυτή, που ορίζει την τύχη του. Και αυτό το καθεστώς έχει την πλήρη υποστήριξη της ρωσικής ελίτ, ως προς όσα πράττει και ως προς όσα δεν πράττει.

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, που επικρατεί, στην Συρία και αυτή η πραγματικότητα, η οποία είναι, απολύτως, γνωστή, στην Ουάσινγκτων, δεν αλλάζει. Και δεν πρόκειται να αλλάξει. Ακόμη, χειρότερα, μάλιστα, η χώρα αυτή, παρά τους όποιους σχεδιασμούς των Η.Π.Α. και των νατοϊκών και των Αράβων συμμάχων τους, όπως και όποιων άλλων επιθυμούν το αντίθετο, δεν πρόκειται να διαμελισθεί. Η Ρωσία δεν θα επιτρέψει τον διαμελισμό της Συρίας. Δεν θα επιτρέψει δηλαδή να καταστεί η χώρα αυτή ορμητήριο της Δύσης και των λοιπών αντιπάλων της ρωσικής υπερδύναμης, στην μάχη για τις ενεργειακές πηγές και τους διαδρόμους της μεταφοράς τους.

Το "Σουνιστάν" των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους και των άλλων ριζοσπαστικών ισλαμιστικών ομάδων, που απορροφήθηκαν, από την οργάνωση του Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκνταντί, αυτό το ειδεχθές κρατικό μόρφωμα, που σχεδίασαν και επιχείρησαν να πραγματοποιήσουν οι Αμερικανοί, οι νατοϊκοί σύμμαχοί τους, η Σαουδική Αραβία και τα άλλα αραβικά καθεστώτα του Κόλπου, μαζύ με την Τουρκία, προικοδοτώντας το με εκτεταμένα εδάφη της Συρίας και του Ιράκ, συρρικνώνεται και οδηγείται στην στρατιωτική ήττα και την κατάρρευση.

Όπως έχουμε, πρόσφατα, πει, ο Δονάλδος Τραμπ και το επιτελείο του δεν έχουν ολοκληρώσει την στρατηγική τους, στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, που αφορούν την διατήρηση του status της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας της αμερικανικής υπερδύναμης. Μια πρωτοκαθεδρία, η οποία έχει παρουσιάσει τεράστιες ρωγμές και χάσματα​ και έχει τεθεί, υπό ανοικτή αμφισβήτηση, αφού η έλευση της μεταδυτικής εποχής και η διαμόρφωση νέων πλανητικών ισορροπιών, που θα συγκροτήσουν τον σύγχρονο μεταδυτικό κόσμο, είναι, ήδη, ορατές και συναποτελούν τμήμα της ζώσας και εξελισσόμενης πραγματικότητας.

Όλοι όσοι αποτελούν το επιτελείο του Αμερικανού προέδρου, αλλά και ευρύτερα, το σύνολο των αμερικανικών ελίτ και ιδίως εκείνο το τμήμα τους, που συγκροτεί το βαθύ αμερικανικό κράτος γνωρίζουν, πολύ καλά, τις μεγάλες ήττες και την απώλεια σημαντικών και μάλιστα, στρατηγικής σημασίας, θέσεων, που υπέστη η χώρα τους, καθώς και την υποχώρηση της ολικής ισχύος και της ηγεμονικής θέσης, που είχε το σύνολο του Δυτικού Κόσμου, ως αποτέλεσμα της πολιτικής της παγκοσμιοποίησης, η οποία ενίσχυσε τους ανταγωνιστές της Δύσης, δηλαδή τις αποκαλούμενες, ως περιφερειακές χώρες και κυρίως, τα μεγάλα εθνικά κράτη, στα οποία δεσπόζουν, πρωτίστως, η Κίνα, αλλά και η μετασοβιετική Ρωσία.





Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος ισχυρίζεται ότι επιθυμεί και σκοπεύει να είναι απρόβλεπτος. Το είπε, προεκλογικά, στην αναμέτρησή του, με την Hillary Clinton και προφανώς, λέγοντάς το, δεν το χρησιμοποιούσε, ως σχήμα λόγου. Δεν ήταν "a figure of speech". Ο Δονάλδος Τράμπ πρέπει να το εννοούσε, αυτό, που έλεγε. Και φυσικά, δείχνει ότι το προσπαθεί, με έναν ριζοσπαστικό και αντισυμβατικό τρόπο, που έχει πολλούς κινδύνους. Όμως, με δεδομένη την υποτιθέμενη, ως μη προβλεψιμότητα του καθεστώτος του Κιμ Γιόνγκουν, οφείλει να αποδείξει την δική απρόβλεπτη στάση. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Ή, διαφορετικά, "εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα"...


Το νέο στοιχείο, που λέει ότι θέλει να εισαγάγει και προσπαθεί να το εισαγάγει - ή, τουλάχιστον, προσπαθεί να πείσει τους φίλους και αντίπαλους του ότι το εισαγάγει - ο Donald Trump, στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, είναι το στοιχείο του unpredictable, του απρόβλεπου. "Υπήρξαμε, κατά το παρελθόν, προβλέψιμοι. Και αυτό ήταν τεράστιο σφάλμα. Ως εκ τούτου, πρέπει να παύσουμε να είμαστε προβλέψιμοι. Πρέπει να γίνουμε απρόβλεπτοι, για τους εχθρούς μας. Και αυτό πρέπει να γίνει, από τώρα και στο εξής", έχει ισχυρισθεί και εξακολουθεί να ισχυρίζεται, ο νέος Αμερικανός πρόεδρος.

Αυτή την στάση του απρόβλεπτου παίκτη, στην παγκόσμια σκηνή, αποφάσισε να επιδείξει ότι υιοθετεί ο Donald Trump, ξεκινώντας, από τον βομβαρδισμό, με τους tomahawks, της αεροπορικής βάσης, στην Συρία και φθάνοντας, μέχρι την αντιμετώπιση της όχι ανύπαρκτης πυρηνικής απειλής του σταλινικού καθεστώτος της "Λ. Δ." της Κορέας και του, εκεί, κυβερνώντος Κόμματος Εργασίας της Κορέας (έτσι ονομάζεται, επίσημα, το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας αυτής) του Κιμ Γιόνγκουν, ο οποίος διαδέχτηκε, "κληρονομικώ τω τρόπω" τον αποθανόντα πατέρα του, τον Κιμ Γιόνγκιλ και ο οποίος είχε διαδεχθεί, τον δικό του πατέρα και παππού του σημερινού ηγέτη της χώρας, τον Κιμ Ιλσούνγκ, ο οποίος θεωρείται, ως ο ιδρυτής του καθεστώτος, αν και ο πραγματικός ιδρυτής του δεν είναι άλλος, από τον Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος ανέδειξε τον παππού Κιμ, στην ηγεσία του κόμματος και της χώρας, την οποία, άλλωστε και διέσπασε.

Η αλήθεια είναι ότι η ιδιότυπη κληρονομική κομμουνιστική μοναρχία του καθεστώτος της "Λαϊκής  Δημοκρατίας" της Κορέας μάχεται για την ύπαρξη της και οι προοπτικές καθίστανται επικίνδυνες, διότι η σταλινική γραφειοκρατία, που κυβερνά την χώρα αυτή, δεν πρόκειται να αποδεχθεί την κατάργησή της, το ίδιο εύκολα, με τις αντίστοιχες γραφειοκρατικές ελίτ των χωρών της ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες, στην κυριολεξία, προδόθηκαν, χωρίς δισταγμό, από την​ γραφειοκρατία του Κ.Κ.Σ.Ε. και τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και παραδόθηκαν, σχεδόν, αμαχητί, κατά την θυελλώδη περίοδο 1989 - 1991, οπότε και κατέρρευσε η παραδοσιακή εκδοχή του "υπαρκτού σοσιαλισμού", μαζύ με την "Σοβιετική Ένωση", στους αντιπάλους τους.

Η ιδιότυπη σταλινική απολυταρχία του Κιμ Γιόνγκουν, δείχνει ότι δεν πρόκειται να διστάσει και ως πυρηνική δύναμη, η οποία μπορεί να σαρώσει τις πολυπληθείς αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις, στην Νότια Κορέα και τις συμμαχικές των Η.Π.Α. χώρες, στην περιοχή και είναι ικανή και φαίνεται διατεθειμένη να χρησιμοποιήσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο, ακόμη και κατά των ανατολικών ακτών του αμερικανικού εδάφους, το οποίο, από ό,τι φαίνεται, δεν είναι, επαρκώς, προστατευμένο, από ένα τέτοιο κτύπημα.

Ως εκ τούτου, τα εκατοντάδες τρισεκατομμύρια δολλάρια, που έχουν ξοδέψει, οι αμερικανικές κυβερνήσεις, από την εποχή του Dwight Eisenhower και του John F. Kennedy, δεν έχουν πιάσει τόπο, αφού, ακόμη και μία λιλιπούτεια χώρα, σαν την "Λ. Δ." της Κορέας, μπορεί να πλήξει, με βαλλιστικούς πυραύλους, οπλισμένους με πυρηνικές κεφαλές, το αμερικανικό έδαφος.

Δεν είναι, μόνο, ότι το περασμένο Σάββατο το κορεάτικο κομμουνιστικό καθεστώς έκανε μία παρέλαση, στην οποία επέδειξε τον οπλισμό του. Δεν είναι, καν, το γεγονός της επίδειξης της ενότητας της ηγετικής ομάδας του κόμματος και του κράτους, αφού, στην παρέλαση, εμφανίστηκαν οι - υποτιθέμενοι ως νεκροί - "εκδιωχθέντες", δηλαδή ο στρατηγός Κιμ Ρακγκιόμ και ο αρχηγός των Μυστικών Υπηρεσιών Κιμ Ουόνχονγκ, οι οποίοι "αναστήθηκαν", ξαφνικά, αφού, από τον περασμένο Φεβρουάριο, οι νοτιοκορεατικές μυστικές υπηρεσίες, η - πανταχού παρούσα - C.I.A. και φυσικά, τα προπαγανδιστικά όργανά της, δηλαδή το Reuters και η πολεμοχαρής φυλλάδα των "New York Times", είχαν ανακοινώσει την εκτέλεσή τους, από τον Κιμ Γιόνγκουν, για διάφορους λόγους, οι οποίοι αποδείχτηκαν ψευδείς και κατασκευασμένοι, αφού το καθεστώς, με μία επίδειξη διασκεδαστικού τρολλαρισματος και αποδόμησης των δυτικών προπαγανδιστικών μηχανισμών, τους εμφάνισε, στο πλευρό του Κιμ Γιόνγκουν.

Εν τέλει, δεν είναι, απλώς, το γεγονός ότι την παρέλαση αυτή ακολούθησε η - υποτιθέμενη ως, ή η πραγματικά, αποτυχημένη - εκτόξευση του βαλλιστικού πυραύλου, από το καθεστώς της Πιονγκγιάνγκ, παρά το ξεκίνημα της αμερικανικής αρμάδας, η οποία κατευθύνεται, στην περιοχή (και η οποία, προφανώς, επιτηρείται, από ρωσικά και κινέζικα πολεμικά πλοία και υποβρύχια, όπως επίσης και από βορειοκορεατικά υποβρύχια, τα οποία είναι ικανά να πλήξουν τον αμερικανικό στόλο, όπως επιδείχθηκε, στην στρατιωτική παρέλαση της Πιονγκγιάνγκ).

Αυτό που έχει σημασία, είναι το πασίδηλο γεγονός ότι το καθεστώς της ιδιότυπης κληρονομικής σταλινικής απολυταρχίας, που εδρεύει στην Πιονγκγιάνγκ, έγραψε, στα παλαιότερα των υποδημάτων του, τις προειδοποιήσεις και την μη προβλεψιμότητα του Δονάλδου Τραμπ, προκαλώντας τον, να πραγματοποιήσει τις απειλές του, ή να ευτελισθεί, στα μάτια των αντιπάλων του - οι οποίοι, προφανώς, μειδιούν, ενώπιον του διλήμματος, που έχει τεθεί ο Αμερικανός πρόεδρος -, όπως επίσης και των συμμάχων του, αλλά και της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Όμως, αυτά, που συμβαίνουν, στην κορεατική χερσόνησο και στην γύρω περιοχή, είναι τα λιγότερο επικίνδυνα, από όσα έπραξαν αυτές τις ημέρες ο Donald Trump και το επιτελείο του. Και τούτο, επειδή η επίθεση, με 59 πυραύλους tomahawk, από πλοία του αμερικανικού στόλου, στα ανοικτά της Κρήτης (προκειμένου αυτά να προστατεύονται, από ενδεχόμενη ρωσική επίθεση, από τα ηλεκτρονικά συστήματα, που βρίσκονται, στην αμερικανική βάση της Σούδας) είναι, απείρως, περισσότερο επικίνδυνη. Το γιατί συμβαίνει αυτό έχει γίνει κατανοητό, από όσα, ήδη, προαναφέρθηκαν.

Ο Αμερικανός πρόεδρος και οι ένοπλες δυνάμεις των οποίων ηγείται αποφάσισαν να επιχειρήσουν και επιχείρησαν την παράτολμη ενέργεια της δοκιμής, στην πράξη, δηλαδή στο πεδίο της μάχης, των δυνατοτήτων του ρωσικού αντιαεροπορικού και πυραυλικού συστήματος, που έχει εγκατασταθεί, στην Συρία. Και για τον λόγο αυτόν προέβησαν, στον βομβαρδισμό της βάσης της συριακής αεροπορίας. Αυτή ήταν η καταλληλότερη ευκαιρία να δοκιμασθεί, στην πράξη και όχι στα λόγια, η ισχύς αυτού του συστήματος, προκειμένου να βγουν τα κατάλληλα και απαραίτητα συμπεράσματα.

Αυτό, λοιπόν, που δεν τόλμησε η κυβέρνηση του Barack Hussein Obama, το 2013, το τόλμησε η κυβέρνηση του Donald Trump, το 2017. Φυσικά και στις δύο περιπτώσεις, η επίκληση της χρήσης χημικών όπλων, από το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασσάντ, υπήρξε προσχηματική, είτε το καθεστώς χρησιμοποίησε και στις δύο περιπτώσεις χημικά όπλα, κατά των αντιπάλων του, είτε όχι.

Και για να είμαστε καθαροί, σε όσα λέμε, είναι απαραίτητο να διευκρινισθεί ότι το καθεστώς του Σύρου προέδρου είναι αποδεδειγμένο ότι είχε χημικά όπλα, τουλάχιστον, μέχρι το 2013, όταν η Ρωσία και οι Η.Π.Α, όπως και το ίδιο το συριακό καθεστώς, συμφώνησαν να τα καταστρέψουν και τα οποία υποτίθεται ότι τα κατέστρεψαν. Επίσης, αλήθεια είναι ότι κάποιες ποσότητες χημικών όπλων είχαν πέσει και στα χέρια των αντικαθεστωτικών, οι οποίοι και χρησιμοποίησαν αυτά τα όπλα, όπως κάποιες ποσότητες χρησιμοποίησε και ο συριακός στρατός.

Αυτό που είναι πιθανότατο - το θεωρώ περίπου, βέβαιο -, είναι ότι κάποιες ποσότητες χημικών όπλων του συριακού καθεστώτος δεν έχουν καταστραφεί, παρά τις διαβεβαιώσεις των Ρώσων. Ως εκ τούτου, είναι ανοικτό το ζήτημα του, εάν η συριακή αεροπορία, με ορμητήριο την αεροπορική βάση Σαριάτ της περιοχής Χομς, βομβάρδισε τους αντιπάλους της, με χημικά όπλα. Στην πραγματικότητα, το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασσάντ δεν είχε κανέναν λόγο για να πλήξει, με χημικά όπλα τους αντιπάλους του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να το έπραξε. Αλλά δεν είναι αυτό, που μέτρησε, στην απόφαση του επιτελείου του Αμερικανού προέδρου, να βομβαρδίσει την συριακή αεροπορική βάση.

Ο Donald Trump επιθυμούσε να βρει μια ευκαιρία, για να δοκιμάσει τις ικανότητες και τις δυνατότητες του ρωσικού αντιαεροπορικού και πυραυλικού συστήματος και ως εκ τούτου, αυτή την ευκαιρία θα την έβρισκε, ή θα την κατασκεύαζε. Αυτή την ευκαιρία φυσικά, την βρήκε/την κατασκεύασε, με την ευκαιρία του βομβαρδισμού των ένοπλων αντικαθεστωτικών, από την συριακή πολεμική αεροπορία και την αστραπιαία προπαγανδιστική καμπάνια, που αναπτύχθηκε, στην Δύση, προκειμένου να καλλιεργηθεί το κατάλληλο κλίμα.

Έτσι, στα ξημερώματα της 7ης Απριλίου 2017, οι 59 αμερικανικοί πύραυλοι tomahawk "ταχυδρομήθηκαν", στην συριακή αεροπορική βάση και υποτίθεται ότι δοκίμασαν την ρωσική αντιπυραυλική και αντιαεροπορική ασπίδα. Το Πεντάγωνο, έτσι μπόρεσε να δει, στην πράξη, την ρωσική αντίδραση και πιθανότατα, να βγάλει κάποια συμπεράσματα. Εμείς, βέβαια, ως εξωτερικοί παρατηρητές, δεν μπορούμε να έχουμε πλήρη εικόνα, ως προς το τί συνέβη και το τί δεν συνέβη, αλλά μπορούμε να βγάλουμε κάποια πρώτα - έστω και επισφαλή και ως εκ τούτου ανοικτά, προς αναθεώρηση - συμπεράσματα.

Τα αποτελέσματα του, εκ του μακρόθεν, βομβαρδισμού της συριακής αεροπορικής βάσης μπορούν να εκτιμηθούν, ως πενιχρότατα και απογοητευτικά, για το αμερικανικό Πεντάγωνο. Η ρωσική αντιπυραυλική ασπίδα και η αντιαεροπορική άμυνα είναι, μακράν, η καλύτερη και ως εκ τούτου, δεν είναι, επί του παρόντος, όπως και στο προβλεπτό μέλλον, αντιμετωπίσιμη, από τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ. Η Ευρώπη ευρίσκεται ενώπιον ενός τεράστιου προβλήματος, απέναντι στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, αφού το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να πετάξει ούτε ένα απλό περιστέρι, χωρίς τον άμεσο κίνδυνο να καταρριφθεί, από τα συστήματα A2/AD.

Το γιατί συμβαίνει αυτό, γίνεται, άμεσα, αντιληπτό, μόλις κάποιος δει τα δεδομένα της αμερικανορωσικής αντιπαράθεσης, που είχε επίκεντρο την συριακή αεροπορική βάση. Ας τα δούμε, ένα, προς ένα :

1) Το ρωσικό αντιπυραυλικό και αντιαεροπορικό σύστημα, στην συριακή αεροπορική βάση δεν επέδειξε τις αμυντικές και επιθετικές του δυνατότητες, κατά αεροπορικών στόχων. Και τούτο, επειδή δεν χρησιμοποιήθηκε, για επίθεση. Θα μπορούσε, βέβαια, κάποιος να πει ότι οι Αμερικανοί δεν είχαν σκοπό να δοκιμάσουν αυτές του τις δυνατότητες και γι' αυτό δεν χρησιμοποίησαν αεροπορική δύναμη, προκειμένου να βομβαρδίσουν την βάση αυτή. Το επιχείρημα αυτό, προφανώς, είναι βάσιμο, αλλά δείχνει και το περιορισμένο εύρος του αμερικανικού πειραματισμού, αφού είναι σαφές ότι οι Αμερικανοί στρατιωτικοί φοβήθηκαν ότι, εάν επιχειρούσαν αεροπορικό βομβαρδισμό, τα αεροπλάνα τους θα καταρρίπτονταν.

2) Το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα δεν επέδειξε τις δυνατότητές του, ούτε κατά ναυτικών στόχων, αφού ο αμερικανικός στολίσκος, που έριξε τους 59 πυραύλους βρισκόταν, εκτός της εμβέλειας αυτού του συστήματος.

3) Το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα δεν σήκωσε, όπως φαίνεται, ούτε έναν πύραυλο, για να αντιμετωπίσει - δηλαδή να αναχαιτίσει - τους αμερικανικούς. Αυτό γνωρίζουμε, μέχρι τώρα και μέχρις ότου αυτό (τώρα, ή αργότερα) να ανασκευασθεί. Και αυτό, εφόσον έχει συμβεί, αποτελεί, πιθανότατα και την μεγαλύτερη αμερικανική απογοήτευση.

4) Όσον αφορά την τύχη και την αποτελεσματικότητα των 59 αμερικανικών πυραύλων tomahawk, οι οποίοι κοστίζουν 1.000.000,00 $ δολλάρια ο καθένας και είναι από τα καλύτερα όπλα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, τα συμπεράσματα, που μπορούν να βγουν, από την, σε συνθήκες πραγματικού πολέμου, αμερικανορωσική αντιπαράθεση, είναι απογοητευτικά, για το αμερικανικό Πεντάγωνο και κατ' επέκταση, για το ΝΑΤΟ. Από τους 59 αμερικανικούς πυραύλους, στόχους βρήκαν οι 23, εκ των οποίων, όπως λέγεται, ελάχιστοι ήσαν σοβαρής εμβέλειας, ενώ 36 πύραυλοι αστόχησαν. Και προφανώς, δεν αστόχησαν, τυχαία. Κάθε άλλο.

5) Με δεδομένο το γεγονός ότι οι αμερικανικοί πύραυλοι, που αστόχησαν, δεν αστόχησαν, τυχαία και εφόσον δεχθούμε, ως γεγονός, το ότι η ρωσική αντιπυραυλική ασπίδα της συριακής αεροπορικής βάσης δεν σήκωσε (μέχρις ότου να αποδειχθεί το αντίθετο) κανέναν πύραυλο, κατά των αμερικανικών πυραύλων, το πρώτο συμπέρασμα, που βγαίνει, είναι ότι οι 36 άστοχοι αμερικανικοί πύραυλοι αναχαιτίσθηκαν, χωρίς να καταρριφθούν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει, με κάποιον τρόπο, να αποπροσανατολίστηκαν, από τα ρωσικά ηλεκτρονικά συστήματα και να κατέπεσαν, σε ερημικές περιοχές. Και αυτό, εάν και εφόσον συνέβη, αποτελεί μια σκέτη τραγωδία, για τις αμερικανικές και τις νατοϊκές ένοπλες δυνάμεις.

Άλλωστε, το γεγονός ότι, εντός ολίγων ωρών (γύρω στις 10, με 12, ή και λιγότερο), η συριακή αεροπορική βάση ήταν έτοιμη, για νέες επιχειρήσεις της συριακής και της ρωσικής αεροπορίας, οι οποίες και διεξήχθησαν, ιδίως από την ρωσική, η οποία τις επόμενες ημέρες σάρωσε τους αντικαθεστωτικούς συμμάχους των Η.Π.Α., στην περιοχή αυτή, αποδεικνύει ότι η αμερικανική επιχείρηση υπήρξε αναποτελεσματική, αν και βέβαια, είναι σαφές ότι υπήρξε πρόσφορη, για την εξαγωγή κάποιων χρήσιμων, έως πολύτιμων συμπερασμάτων, για τις ρωσικές αντιπυραυλικές και αντιαπεροπορικές δυνατότητες.

Και το κυριότερο συμπέρασμα, για τα πεδία των μαχών στην Συρία και την Ευρώπη, είναι ότι οι Η.Π.Α. και οι σύμμαχοί τους, στο ΝΑΤΟ, πρέπει να ξεχάσουν την δράση μονάδων ταχείας επέμβασης, στα μέτωπα αυτά. Και τούτο, επειδή αυτές οι μονάδες δεν μπορούν να υποστηριχθούν, από αέρος, αλλά και ούτε από το έδαφος.

Και αυτό το συμπέρασμα αποτελεί την μεγαλύτερη τραγωδία, για τις Η.Π.Α. και την Δύση, ως σύνολο.

Ως εκ τούτου, η νέα αμερικανική ηγεσία, όσο και αν το επιθυμεί, δεν μπορεί να αγνοήσει την τεράστια ρωσική δύναμη. Και φυσικά, δεν μπορεί να αγνοήσει και τον αυξανόμενο μελλοντικό δυναμισμό του κινεζικού κράτους και της κινεζικής οικονομίας, που, μέσα από μια δυναμική χιονοστιβάδας, θα οδηγήσουν τις Η.Π.Α. και την Δύση, σε υποδεέστερη θέση, σε ένα όχι και πολύ απόμακρο χρονικό διάστημα, από σήμερα. 

Παρά την τακτική υποχωρητικότητα του προέδρου Xi Jinping και της κομματικής και κρατικής ηγεσίας του Πεκίνου, απέναντι, στην νέα αμερικανική ηγεσία (η Κίνα απέσχε, από την ψηφοφορία, που έγινε, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., προκειμένου να καταδικασθεί η υποτιθέμενη, ή πραγματική επίθεση του καθεστώτος Άσσαντ, με χημικά όπλα, κατά των αντικαθεστωτικών και δεν προέβαλε veto, όπως η Ρωσία, ενώ εμφανίζεται, ως "συνεργάσιμη", στο ζήτημα των βαλλιστικών πυραύλων του καθεστώτος της Πιόνγκγιανγκ, αν και τα μαθήματα της Ιστορίας και της γεωπολιτικής, που αναδεικνύει και η εμπειρία της ανατολικής Ευρώπης της περιόδου 1989 - 1991, υποδεινκύουν ότι μια μεγάλη δύναμη δεν μπορεί να αφήνει τους συμμάχους της και να εκχωρεί γεωστρατηγικό χώρο, στους ανταγωνιστές της, χωρίς να τιμωρηθεί), η πικρή αλήθεια, για την αμερικανική ηγεσία, είναι ότι ο πραγματικός μελλοντικός αντίπαλος των Η.Π.Α. είναι η Κίνα και όχι η Ρωσία.

Έτσι, λοιπόν, οι προοπτικές και οι επιλογές, που έχει να κάνει ο Δονάλδος Τραμπ και η κυβέρνησή του, δεν έχουν αλλάξει, στο παραμικρό, από όσα έχουν συμβεί, στο συριακό μέτωπο και στο μέτωπο της Κορέας και των Θαλασσών της Νότιας Κίνας.

Αντίθετα, μάλιστα, με δεδομένη την όχι άνετη, αλλά, σε κάθε περίπτωση, σημαντική επικράτηση του Recep Tayyip Erdoğan, στο δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής, η κατάσταση, για τις Η.Π.Α. και την Δύση, έχει επιδεινωθεί.

Κατόπιν τούτων και με δεδομένα τα όσα προαναφέρθηκαν, οι επιλογές του Donald Trump και του επιτελείου του, μπορεί, εάν αντιμετωπισθούν, ψυχρά και χωρίς αυταπάτες, να είναι ελάχιστες και να τους οδηγούν, στην αγκαλιά της Ρωσίας, η οποία, όμως, προφανώς, θα προβάλει τις δικές της απαιτήσεις, οι οποίες θα είναι και επώδυνες, για τους συμμάχους των Η.Π.Α., στον ευρωπαϊκό χώρο, αλλά δεν είναι δεδομένες και αναπόφευκτες.

Οι αυταπάτες των αμερικανικών ελίτ, παρά την προεκλογική ρητορική και την επεισοδιακή εκλογή του Donald Trump, παραμένουν ισχυρές, έχοντας, ως κεντρικό τους πυρήνα, την, επ' αόριστον, διατήρηση της αμερικανικής κυριαρχίας, στον πλανήτη.

Ως εκ τούτου, τίποτε, ακόμη, δεν έχει κριθεί. Και φυσικά, όλα μένουν ανοικτά και απροσδιόριστα.

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

7/4/2017 : Η υποτιθέμενη και άνευ ουσίας και συνουσίας "συμφωνία", στο Eurogroup, ανάμεσα στους δανειστές και την κυβέρνηση, ως ένα υπό κατάρτιση και επισφαλές προσύμφωνο, για το 4ο Μνημόνιο του 2018. (Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΔΝΤ, η γερμανική κυβέρνηση, οι αβέβαιες γαλλικές εκλογές και τα αδιέξοδα του ελληνικού δημόσιου χρέους).





Οι εξελίξεις, μετά την "συμφωνία", που - υποτίθεται ότι - επιτεύχθηκε, αυτή την φορά, στο Eurogroup της 7ης Απριλίου 2017, στην Μάλτα, ανάμεσα, στους Ευρωπαίους δανειστές του ελληνικού κράτους και στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία ανακοίνωσαν, για μία ακόμη φορά, αν και η αλήθεια είναι ότι αυτή την φορά το έπραξαν, με έναν όχι και τόσο πανηγυρικό τρόπο, οι Jeroen René Victor Anton Dijsselbloem και Ευκλείδης Τσακαλώτος, είναι πυκνές και ραγδαίες και φυσικά κονιορτοποιούν το ουσιαστικό περιεχόμενο αυτής της υποτιθέμενης συμφωνίας. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο και οφείλεται, στο γεγονός ότι αυτή, η, άρον-άρον, υποτιθέμενη συμφωνία, δεν έχει αγγίξει τα ουσιαστικά ζητήματα, τα οποία θα έπρεπε να είχε κλείσει. 

Πρόκειται, περί μιας υποτιθέμενης συμφωνίας, άνευ ουσίας και συνουσίας. Αυτή - εάν υπάρξει - θα έλθει, αργότερα.

Με αυτό το ... άνυδρο περιεχόμενο, αυτή η υποτιθέμενη συμφωνία (δηλαδή αυτό το ιδιότυπο "καπάρο", χωρίς αντίκρισμα) της 7/4/2017 ανακοινώθηκε, χωρίς να έχει καταρτισθεί, ούτε, καν, ως προσύμφωνο, προφανώς, για λόγους, που έχουν να κάνουν, με το γεγονός ότι το ΔΝΤ δεν έχει ξεκαθαρίσει την στάση του, ενώ παράλληλα, απαιτεί συγκεκριμένες δεσμεύσεις από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, για την λήψη μέτρων ουσιαστικής ελάφρυνσης του ελληνικού δημόσιου χρέους και με την δυσχερή εκκρεμότητα των ευρωελίτ και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, που σχετίζεται με τις αινιγματικές και αμφίρροπες γαλλικές προεδρικές εκλογές και τις, απολύτως, αβέβαιες, ως προς την έκβασή τους, βουλευτικές εκλογές, που θα ακολουθήσουν, τον Ιούνιο, στην μεγάλη αυτή χώρα.

Έτσι και ο Jeroen Dijsselbloem  και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δεν υπήρξαν, καθόλου, διαφωτιστικοί, αντιθέτως υπήρξαν, πλήρως, ασαφείς, αφήνοντας να εκκρεμούν τα κάτωθι κρίσιμα ζητήματα, για τα οποία γινόταν (και θα εξακολουθήσει να γίνεται) η μακρόσυρτη "διαπραγμάτευση" :

1) Η δόση του δανείου, που εκκρεμεί, δεν πρόκειται να δοθεί. Μένει σε εκκρεμότητα. Και μένει σε εκκρεμότητα, διότι έχουν μείνει, σε εκκρεμότητα, όλα τα φλέγοντα ζητήματα, που αφορούν την συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης, με τους ξένους δανειστές.

2) Δεν ξεκαθαρίζεται το εάν το ΔΝΤ θα συμμετάσχει, στο τρέχον Μνημόνιο. Ούτε και το τί θα πράξει, μετά από αυτό. Και αυτό το ζήτημα, μένει, σε εκκρεμότητα, η οποία - υποτίθεται ότι - θα κλείσει, κάπου ανάμεσα, στις 21 και 23 Απριλίου, όταν θα γίνει η σύνοδος του ΔΝΤ, στην Ουάσινγκτων, την ίδια στιγμή, που η συμμετοχή του ΔΝΤ, είναι ζωτικής σημασίας, για το Βερολίνο. Αλλά το ΔΝΤ έχει την δική του ατζέντα και τα δικά του αφεντικά, στα οποία λογοδοτεί.

3) Ουδεμία αναφορά γίνεται, στο ζωτικό ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, επειδή το γεγονός ότι το ΔΝΤ ζητεί εγγυήσεις, για την ουσιαστική ελάφρυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους δυσκολεύει τα πράγματα. Αυτές, τις εγγυήσεις η γερμανική κυβέρνηση δεν θέλει να τις δώσει, λόγω εκλογών, αλλά και για λόγους ουσίας. Μπορεί ο Jeroen Dijsselbloem να είπε ότι η "βιωσιμότητα" του ελληνικού χρέους θα εξετασθεί τις επόμενες εβδομάδες (προφανώς, από το ΔΝΤ), αλλά η κ. Καγκελάριος δεν ενδιαφέρεται, για κάτι τέτοιο, αφού θεωρεί ότι θα την βλάψει.

Στα πλαίσια αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να δήλωσε (χθες 9/4/2017), στην Κ. Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ότι "η συμφωνία δεν μπορεί να εφαρμοσθεί, χωρίς την ύπαρξη βραχυπρόθεσμων μέτρων, για την ελάφρυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους", εκμεταλλευόμενος, ίσως, το γεγονός ότι η γερμανική κυβέρνηση είναι εγκλωβισμένη, μέσα σε έναν δύσκολο συνδυασμό των δικών της προεκλογικών αναγκών, με την ευρύτερη και ευαίσθητη συγκυρία, που προσδιορίζεται, από όσα συμβαίνουν, στην Γαλλία και στην έδρα του ΔΝΤ, στην Ουάσινγκτων, αλλά η Angela Merkel, λόγω της άμεσης και συνεχούς κοινωνικής, πολιτικής και εσωκομματικής πίεσης, την οποία δέχεται, εν όψει των γερμανικών βουλευτικών εκλογών της 24ης Σεπτεμβρίου 2017, οδηγήθηκε, στο να ξεκαθαρίσει την θέση της και να στηρίξει, με επίσημη ανακοίνωση της κυβέρνησής της, τις σκληρές θέσεις του Wolfgang Schäuble, σε όλες τους τις κατευθύνσεις.

Έτσι, η Καγκελάριος κατέστησε σαφές ότι :

1) Χωρίς το ΔΝΤ δεν μπορεί να υπάρξει ένα νέο "ελληνικό πρόγραμμα" (εννοεί ένα 4ο Μνημόνιο, όπως και αν αυτό χαρακτηρισθεί). Εάν το ΔΝΤ δεν συμμετάσχει, το παρόν "ελληνικό πρόγραμμα" (το 3ο Μνημόνιο) ακυρώνεται.

2) Περιθώρια, για μια ουσιαστική ελάφρυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως την ζητάει το ΔΝΤ, δεν υπάρχουν. Το ελληνικό δημόσιο χρέος πρέπει, με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο, να εξυπηρετηθεί.

3) Εκταμίευση των δόσεων, χωρίς την ύπαρξη συμφωνίας, στην οποία να συμμετέχει το ΔΝΤ, δεν μπορεί να γίνει.


Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, μπορεί να προτίθεται να υπογράψει ένα προσύμφωνο, το οποίο, σύμφωνα, με τον σχεδιασμό των ευρωσταλινικών ηγετών του ΣΥΡΙΖΑ, θα ολοκληρωθεί, με το 4ο, στην σειρά, Μνημόνιο, το οποίο - πάντα, με τα υποθετικά και ασταθή δεδομένα του ίδιου σχεδιασμού - θα υπογραφεί, κάπου, μέσα, ή αμέσως, μετά το καλοκαίρι του 2018, αλλά τα πράγματα δεν εξελίσσονται, έτσι όπως τα θέλουν οι εντόπιοι ευρωσταλινικοί.

Προφανώς, ο ίδιος σχεδιασμός των κυβερνώντων πρέπει να προβλέπει και την προκήρυξη βουλευτικών εκλογών, κάπου, προς το τέλος της άνοιξης, ή μέσα στο καλοκαίρι του 2018, με το ηρεμότερο, δυνατόν, πολιτικό κλίμα, ούτως ώστε να υπάρχουν κάποιες πιθανότητες πολιτικής και εκλογικής επιβίωσης του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς την εφαρμογή των σκληρών μέτρων, που θα προβλέπει το, προς υπογραφή προσύμφωνο και το τελικό 4ο Μνημόνιο, όπως και αν αυτό ονομασθεί. Αν τους κάτσει και αν δεν προκύψει κάποιο απρόοπτο.

Με λίγα λόγια, σπάνε όλα τα ρεκόρ και προτίθενται να προνομοθετήσουν ένα προσύμφωνο, για το 4ο Μνημόνιο του καλοκαιριού του 2018, αφού, προηγουμένως, κάνουν εκλογές, μπας και σωθούν.

 Δεν θα σωθούν.
Δυστυχώς, για τους ευρωσταλινικούς (παλαιούς και πρόσφατους) του ΣΥΡΙΖΑ, τα απρόοπτα, όπως, ήδη, αυτά, παραπάνω, περιγράφονται, έχουν αρχίσει να εμφανίζονται. Και είναι, απολύτως, σοβαρά. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτό που μένει, όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι το να τεθεί και η επίσημη ημερομηνία του πολιτικού θανάτου του, η οποία θα τεθεί την ημέρα των εκλογών, που όσο και αν η γνωστή πινακοθήκη των ευρωσταλινικών ηλιθίων θέλει να την πάει όσο πιο μακριά γίνεται, τελικά, θα οδηγηθεί, έστω και εκ των πραγμάτων, σε αυτή την ημερομηνία. Αυτό, άλλωστε, είναι κάτι που το γνωρίζουν.

Απλώς, τους αρέσει να εθελοτυφλούν, ίσως επειδή όλος αυτός ο εσμός μένει, στην κυβέρνηση, με την βοήθεια των δανειστών, που κάνουν την δουλειά τους, εξυπηρετούμενοι από την αριστερή πολιτική ιδιότητα των μελών αυτού του εσμού και την αριστερή χροιά των Μνημονίων που αυτά υπογράφουν.

Αλλά όλο αυτό το φουτουριστικό σκηνικό θα έχει ένα τέλος το οποίο θα είναι ορατό, ευθύς ως τεθούν, τώρα, οι υπογραφές στην συμφωνία, με τους δανειστές, η οποία, όπως είπαμε, παρά τα θρυλούμενα, δεν έχει, ακόμη, κλείσει, αφού το ΔΝΤ δεν έχει πει το τί σκοπεύει να πράξει και ενώ η κ. Καγκελάριος επανέρχεται, στις γνωστές θέσεις του υπουργού της, επί των Οικονομικών, λόγω των δικών της προεκλογικών αναγκών και την σκληρή πίεση που δέχεται, στα δεξιά της, από το ευρωσκεπτικιστικό AfD, αλλά και από το επανεμφανιζόμενο FDP, ενώ και το βαυαρικό CSU, που συνεργάζεται, με το CDU της κ. Merkel, όπως και αρκετοί βουλευτές του κόμματός της, δεν πρόκειται να δεχθούν, εύκολα, την συμμετοχή της Γερμανίας, σε ένα 4ο ελληνικό Μνημόνιο.


Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η γερμανική κυβέρνηση φαίνεται να επανέρχεται, στην παλαιά πρόταση του Wolfgang Schäuble, προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο, το 2011, για μια επιστροφή, έστω και αν αυτή ονομαζόταν προσωρινή, στην δραχμή.

"Του είχα πει" - έχει αναφέρει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών - "ότι η προσαρμογή την οποία θα πρέπει να κάνετε είναι, τρομερά δύσκολη, αν δεν έχετε στη διάθεσή σας το εργαλείο της υποτίμησης του νομίσματος. Το Grexit θα ήταν, ίσως, ένα ακόμη πιο απεχθές βήμα, ο λαός θα υπέφερε. Αλλά, από την επόμενη ημέρα, ξεκινάει η ανοδική πορεία. Το έχω ζήσει και ο ίδιος. Κάποιος σας πυροβολεί και βρίσκεστε, στο έδαφος. Και κάποια στιγμή υπάρχει και πάλι, ανόρθωση και κάθε μέρα, τα πράγματα γίνονται λίγο καλύτερα. Στην παρούσα διαδικασία, τίθεται, ωστόσο, το ερώτημα : Είναι αυτό που συμβαίνει κάτι που μπορεί να συντηρηθεί πολιτικά, για πολλά χρόνια;".


Σε αυτή την πρόταση του Wolfgang Schäuble ο, τότε, υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, ο, αιθεροβάμων και συνάμα, ιδιοφέστατος αφελής Ευάγγελος Βενιζέλος είχε απαντήσει αρνητικά. Δεν αποδέχτηκε την έναρξη μιας διαδικασίας, για μια "προσωρινή" επιστροφή της Ελλάδας, στο εθνικό της νόμισμα. Και φυσικά, θεώρησε δυνατή την συντήρηση, επί μακρόν, αυτής της κατάστασης, που δημιουργήθηκε, στην ελληνική κοινωνία, εξ αιτίας της αντικατάστασης της δραχμής, από το ευρώ.

Σε μια ανάλογη πρόταση, που του έγινε, πάλι, από τον Wolfgang Schäuble, ο, επίσης, ιδιοφυέστατος αφελής (αλλά όχι αιθεροβάμων) Γιάννης Βαρουφάκης, αρνήθηκε να συζητήσει την πρόταση μιας "βελούδινης" εξόδου της Ελλάδας, από το ευρώ και την ζώνη του. Ήταν ένα βαρύτατο λάθος, αλλά, τουλάχιστον, αυτός είχε μια εφαρμόσιμη πολιτική αντάρτικου, εντός της ευρωζώνης, η οποία, εάν εφαρμοζόταν, είχε βάσιμες πιθανότητες επιτυχίας.


Αυτή την πολιτική του Γιάννη Βαρουφάκη, η οποία στηριζόταν, στην εισαγωγή ενός νομίσματος IOU, με την παράλληλη ανακοίνωση της εκτύπωσης κάποιων απροσδιόριστων ποσοτήτων ευρώ, από την Τράπεζα της Ελλάδος (από την οποία θα είχε, προηγουμένως, εκδιωχθεί ο Γιάννης Στουρνάρας), χωρίς την λήψη άδειας και με απλή ενημέρωση της Ε.Κ.Τ. του Mario Draghi, την οποία είχε ετοιμάσει ο, τότε, υπουργός Οικονομικών και το αμερικανικής καθοδήγησης επιτελείο του, το καλοκαίρι του 2015, δεν δέχτηκε να εφαρμοστεί ο Αλέξης Τσίπρας. Την απέρριψε και υπέγραψε το κείμενο του 3ου Μνημονίου, το οποίο του υπέδειξαν οι ευρωζωνίτες.

Ως εκ τούτου, τα τραγικά αδιέξοδα, που αντιμετωπίζει και ενώπιον των οποίων ευρίσκεται, είναι όλα δικά του, όπως επίσης και του ηγετικού επιτελείου, στο οποίο στηρίχτηκε και τις εισηγήσεις του οποίου αποδέχτηκε, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, που, ως κόμμα, μαζύ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμμένου, έχουν σχηματίσει αυτή την κυβέρνηση, η οποία λειτουργεί ως ιμάντας μεταβίβασης και ως εφαρμοστής των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών επιλογών και εντολών των ξένων τοκογλύφων.

Ο διεθνής εξευτελισμός της χώρας είναι μία από τις πλείστες αρνητικές και καταστροφικές επιπτώσεις των ολέθριων στρατηγικών επιλογών της "ευρωπαϊστικής" οικονομικής και πολιτικής ελίτ του τόπου μας. Και αυτός ο εξευτελισμός είναι σαφέστατος, όταν προέρχεται, από τον γνωστό Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος, με δεδομένη την σαρωτική νίκη του, στο δημοψήφισμα της ερχόμενης Κυριακής, χλευάζει την Ελλάδα, την οποία χαρακτηρίζει, ως μια χώρα, η οποία τελειώνει, κάτω από το βάρος των περίπου 400 δισ. $, που χρωστάει, στους ευρωθεσμούς. (Και δυστυχώς, εάν η κατάσταση δεν αλλάξει, ριζικά, αυτό που λέει ο ισλαμιστής ηγέτης μπορεί να πραγματοποιηθεί).

Μαζύ με την Ελλάδα, ο Τούρκος πρόεδρος χλευάζει και τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, οι οποίοι αξιολογούν την Τουρκία, με μια βαθμολογία, πολύ χειρότερη από αυτή της χώρας μας. Και φυσικά, έχει δίκιο, αφού το δεκαετές ελληνικό κρατικό ομόλογο κυμαίνεται, στις 662,9 μονάδες βάσης, ενώ το αντίστοιχο τουρκικό κρατικό ομόλογο κυμαίνεται, στις 1055,6 μονάδες βάσης, χωρίς αυτό να ενδιαφέρει, καθόλου, την Τουρκία και χωρίς να επηρεάζει την τουρκική οικονομία, η οποία αναπτύσσεται, σταθερά και ακάθεκτα, παρά τα όσα λέγονται και παρά τις, όντως, συνταρακτικές εξελίξεις, μέσα στην ίδια την χώρα, αλλά και στον περίγυρό της, αφού το 2016, το τουρκικό ΑΕΠ συνέχισε να αυξάνεται και η ανάπτυξη της οικονομίας της γειτονικής χώρας να βρίσκεται, στα επίπεδα του 3,3%, την ίδια στιγμή, που η ελληνική οικονομία βρίσκεται, σε μια πολυετή σαρωτική κρίση.

Ο Recep Tayyip Erdoğan δεν έχει άδικο, στους ισχυρισμούς του. Γνωρίζει το τί λέει.

Το γιατί συμβαίνουν αυτά, στην Τουρκία, σε αντίστιξη, με την Ελλάδα, είναι, απολύτως, σαφές και εύκολα, κατανοητό. Έχει την λογική εξήγησή του. Δεν είναι, μόνο, το γεγονός ότι το τουρκικό δημόσιο χρέος είναι μικρό (αντιστοιχεί, στο 32,7% του τουρκικού ΑΕΠ). Αυτό είναι ένα δεδομένο, το οποίο δεν είναι και το πιο σημαντικό. Η Τουρκία το 2001 είχε χρειασθεί την βοήθεια του ΔΝΤ, με το ίδιο μικρό μέγεθος του χρέους της.

Αυτό που είναι σημαντικό, είναι το γεγονός ότι το τουρκικό δημόσιο χρέος είναι εκφρασμένο, στην μεγίστη πλειοψηφία του, στην τουρκική λίρα, την οποία εκδίδει και κυκλοφορεί το τουρκικό κράτος και όχι, σε ξένα νομίσματα, την έκδοση και την κυκλοφορία των οποίων, δεν την ελέγχει η Άγκυρα.

Ως εκ τούτου, το τουρκικό κράτος δεν έχει ανάγκη τις ξένες χρηματαγορές και την διεθνή μπατιροτραπεζοκρατία, για να αναχρηματοδοτήσει το χρέος του και ως εκ τούτου, αδιαφορεί, για το ύψος των επιτοκίων ενός δανεισμού, στον οποίον δεν προσφεύγει, παρά μόνον, σε μικρές και ελεγχόμενες ποσότητες, όταν κρίνει ότι αυτό απαιτείται.

Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα, επειδή δεν έχει δικό της νόμισμα και στην θέση του, έχει το ευρώ, το οποίο εκδίδεται και κυκλοφορεί, από την Ε.Κ.Τ., δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος της, των 326 δισ. € (συν τα 28 δισ. € του βραχυπρόθεσμου χρέους, το οποίο, κάθε έτος, χρηματοδοτείται, με ένα ετήσιο δανεισμό της τάξεως των 500 δισ. €), ακριβώς, επειδή αυτό το χρέος είναι εκφρασμένο, σε ευρώ, δηλαδή, σε ένα νόμισμα το οποίο λειτουργεί, ως ξένο νόμισμα, επειδή το ελληνικό κράτος δεν ελέγχει τους όρους της ύπαρξης και της κυκλοφορίας αυτού του νομίσματος. Αυτός είναι ο απλός λόγος, για τον οποίο, το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να εξυπηρετήσει, ούτε τα 5 δισ. €, που πρέπει να πληρώνει, κάθε χρόνο, μόνο, για τόκους.

Αυτό, που, μάλιστα, είναι, απολύτως, σημαντικό και δεν είναι, ευρύτερα, γνωστό, είναι ότι, αυτόν τον καιρό, με βάση τα Μνημόνια, το ελληνικό δημόσιο έχει ένα moratorium, για τα ευρωπαϊκά δάνεια (που ανέρχονται, περίπου, στα 251 δισ. €), από το 2012, μέχρι το 2020, για τα διακρατικά δάνεια και μέχρι το 2022, για τα υπόλοιπα. Για τον λόγο αυτόν, η χώρα μας, όλο αυτό το χρονικό διάστημα, δεν πληρώνει, όσο αναλογεί, για ολόκληρο το  ελληνικό δημόσιο χρέος, αλλά, μόνο, για ένα "μικρό" τμήμα του, αφού, τώρα, καλείται να εξυπηρετήσει, μόνο, το 22% του συνολικού της χρέους. Και δεν το μπορεί. 

Ως εκ τούτου, με δεδομένο ότι η χώρα δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει, ούτε, καν, το 22% του δημόσιου χρέους της, γίνεται κατανοητό το τεράστιο μέγεθος του εγκλήματος, που διέπραξε η εντόπια ελίτ, με την ένταξη της ελληνικής οικονομίας, στην ευρωζώνη και το, αντίστοιχα, τεράστιο μέγεθος του εγκλήματος, το οποίο επιμένουν να διαπράττουν οι εντόπιοι ευρωσταλινικοί, που συστρατεύθηκαν, με την εντόπια "ευρωπαϊστική"ελίτ, στην προσπάθειά της να κρατήσουν, πάση θυσία (του πληθυσμού της χώρας), την Ελλάδα, στην τοξική ευρωζώνη.

Αλλά, αυτοί, που ανέλαβαν την ευθύνη, για την εξαθλιωτική πορεία, στην οποία οδηγούν τον πληθυσμό αυτού του τόπου - και τα 3,6 δισ. € των μέτρων λιτότητας, με την περικοπή των συντάξεων και την αύξηση της φορολογίας, που ανακοινώθηκαν, μετά το Eurogroup της 7/4/2017, είναι, μόνο, ένα τμήμα των μέτρων, που πρόκειται να ακολουθήσουν -, θα υποστούν το βαρύτατο πολιτικό κόστος, που τους αναλογεί.

Γι' αυτό οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να μετακυλίσουν αυτό το βαρύτατο πολιτικό κόστος, στο απώτερο μετεκλογικό μέλλον. Ευελπιστούν, σε μια ασφαλή γωνιά, που θα περισώσει την πολιτική τους ύπαρξη. Δεν θα τα καταφέρουν, διότι οι δανειστές έχουν τις δικές τους ανάγκες και προτεραιότητες, που είναι πολύ διαφορετικές, από αυτές των ευρωσταλινικών και της ελληνικής "ευρωπαϊστικής" πολιτικοοικονομικής ελίτ. Ασφαλείς φωλιές δεν υπάρχουν. Κανείς δεν είναι ασφαλής. Τώρα πια ούτε και πολλοί, από την παλαιά ολιγαρχία, που την σαρώνει η κρίση.

Ότι η κοινωνία θα κρίνει αυτό, που θα γίνει, αυτό είναι σίγουρο. Άλλωστε, τώρα, έχει όλα τα δεδομένα μπροστά της. Και όχι μόνο τα παραμύθια περί "σκισίματος των Μνημονίων", περί "παράλληλων προγραμμάτων" και περί "μηδενικών δημοσιονομικών αποτελεσμάτων", ή άλλων αηδών ευρωσταλινικών προπαγανδιστικών κατασκευών.

Τώρα πλησιάζει, με τους δικούς της ρυθμούς, βέβαια, η ώρα της ηχηρής αποδοκιμασίας και της πολιτικής εξαέρωσης. Μετά, θα ακολουθήσει και η ώρα του λόγον διδόναι.

Αλλά, ας περιμένουμε, να κλείσει, τώρα, η εκκρεμής συμφωνία και μετά βλέπουμε.


Κατόπιν, θα έλθει η ώρα του απολογισμού. Και κυρίως, όπως προανέφερα, η ώρα του "λόγον διδόναι".

Τότε είναι, που θα εμφανισθούν και πολλές "μετανοούσες Μαγδαληνές". Μόνο που, δυστυχώς, δεν θα βρουν ώτα ευήκοα...

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Το ασήκωτο βάρος του τοκογλυφικού ελληνικού δημόσιου χρέους και οι επιδιώξεις των ξένων δανειστών οδηγούν στην δημοσκοπική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και στην νέα κατεδάφιση του επισφαλούς ελληνικού πολιτικού σκηνικού. (Ο ζουρλομανδύας του ευρώ, οι επιτυχείς προβλέψεις του Milton Friedman και η ενεργός ιστορική αστοχία του ελληνικού φιλελευθερισμού).



 

 Ενώ οι αντιπαραθέσεις, μέσα στο ευρύτερο "ευρωπαϊστικό" και μνημονιακό στρατόπεδο του ελληνικού πολιτικού σκηνικού, καλά κρατούν και φουντώνουν, ως αποτέλεσμα της τεράστιας ρευστότητας, που επικρατεί, στο εκλογικό σώμα της χώρας και η οποία καταγράφεται, πολύ παραστατικά, στις διενεργούμενες δημοσκοπήσεις, που, προφανέστατα, αποσκοπούν στον άμεσο επηρεασμό της κοινωνίας, υπέρ εκείνων, οι οποίες πληρώνουν, για να πραγματοποιηθούν και οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τα ανησυχούντα μέλη της ευήθους και εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσας πολιτικοοικονομικής ελίτ της χώρας, η οποία, αν και ευρίσκεται, σε κατάσταση απελπισίας, προσπαθεί να αγκιστρωθεί και να ανατάξει τις ελπίδες της, στην ταχεία κοινωνική και πολιτική αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, το ζήτημα της διόγκωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους και οι ευθύνες, που αναλογούν στις προηγούμενες κυβερνήσεις επανέρχεται - και θα συνεχίσει να επανέρχεται - στην επικαιρότητα, αφού η ύπαρξη αυτού του θεόρατου χρέους, του οποίου η μετατροπή της νομισματικής του απεικόνισης και εξυπηρέτησης, από ένα ακίνδυνο δραχμικό χρέος, σε ένα, άκρως, επικίνδυνο χρέος, εκφρασμένο σε ευρώ, το κατέστησε, απόλυτα, τοξικό και θανατηφόρο, για την ελληνική οικονομία, οδηγώντας την, στην χρεωκοπία.


Βλέποντας τα αναλυτικά στοιχεία του παραπάνω πίνακα, τον οποίο έχω αναδημοσιεύσει, σε αρκετά κείμενά μου, που έχω αναρτήσει, σε αυτό εδώ το μπλογκ, από το 2010, δηλαδή από την αρχή της ελληνικής χρεωκοπίας και της υπαγωγής της χώρας μας και του πληθυσμού της, στο νεοαποικιακό καθεστώς της πεονικής χρεωδουλείας, που επέβαλαν, οι ξένοι δανειστές, με την πλήρη αποδοχή του κατεστημένου πολιτικού προσωπικού, το οποίο αποτελεί, πλέον, μια ιδιότυπη ομάδα μπράβων τους, η αλήθεια είναι ότι, κατά την περίοδο 2004 - 2009, η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή υπήρξε πολύ προσεκτική, όσον αφορά τον δημόσιο δανεισμό, στον οποίο προέβη. Δεν ήταν αυτή που υπερχρέωσε την χώρα, όπως δείχνουν οι απολογιστικοί αριθμοί του Ελεγκτικού Συνεδρίου, οι οποίοι απεικονίζονται, στον, εν λόγω, πίνακα.

Ο πραγματικός δημόσιος δανεισμός, στον οποίο προέβη η κυβέρνηση του νεώτερου Καραμανλή, αυτός, δηλαδή, ο δανεισμός, που αφορούσε τις μη δανειακές ανάγκες του ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού και την χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας, ήταν πολύ μικρός (λιγότερο από 16 δισ. €, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι τα έτη 2004 και 2009 δεν ανήκουν ολόκληρα, ως προς την χρήση, που έγινε, κατά την διάρκειά τους, στην κυβέρνηση Καραμανλή, αφού ήσαν έτη εκλογών και οι πριν από αυτήν - κυβερνήσεις Σημίτη - και οι μετά από αυτήν - κυβέρνηση ΓΑΠ - προέβησαν σε δικούς τους δανεισμούς), ενώ ήταν διογκωμένος ο δανεισμός, που αφορούσε την εξυπηρέτηση του ήδη υπάρχοντος δημόσιου χρέους της χώρας, το οποίο, στην πραγματικότητα, ήταν μη εξυπηρετίσιμο, από τότε, επειδή η επιτοκιακή του επιβάρυνση το φούσκωνε, σε επίπεδα, πολύ μεγαλύτερα, από αυτά που μπορούσε να αντέξει η ελληνική οικονομία.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος, που από το επίπεδο των 143,608 δισ. €, στο τέλος του 2000, εξακοντίστηκε, στο τέλος του 2009, στα 298,524 €, είχε, πλέον, προ πολλού, αποκτήσει μια αδυσώπητη τοκογλυφική διάσταση, την οποία, άλλωστε, εξακολουθεί να την έχει και θα την έχει, όσο το χρέος αυτό δεν διαγράφεται, σε ένα επίπεδο, το οποίο να το περιορίζει, πολύ κάτω των 100 δισ. €. Και φυσικά, αυτό το δημόσιο χρέος δεν μπορούσε, προ πολλού και εξακολουθεί να μην μπορεί να εξυπηρετηθεί. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, μέσα σε συνθήκες οξείας ύφεσης και καταποντιστικής οικονομικής κρίσης, όπως αυτή που διέρχεται, εδώ και πάνω από 7 χρόνια, η ελληνική οικονομία.


Αυτό ήταν και το μέγιστο έγκλημα των, πάσης φύσεως, "εκσυγχρονιστών" του Κώστα Σημίτη, οι οποίοι ενήργησαν, ως λειτουργικά, αγράμματοι - ο Γιάννης Στουρνάρας, ως επί κεφαλής των διαπραγματεύσεων, για την ένταξη της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, ήταν ένας από τους χειρότερους, από αυτούς -, που έβαλαν την Ελλάδα, στο ευρώ και την ζώνη του, με την γνωστή πλαστογράφηση των μακροοικονομικών στοιχείων της χώρας και ιδιαίτερα, με ένα τέτοιο δημόσιο χρέος, το οποίο δεν μπορούσε να εξυπηρετηθεί, οδηγώντας την στην χρεωκοπία, η οποία, αφανώς, επήλθε, αμέσως μόλις η χώρα εντάχθηκε στην ευρωζώνη και εγκατέλειψε την δραχμή, στην οποία το χρέος αυτό ήταν, μέχρι τότε, εκφρασμένο, κατά 85%. 

Αυτή την πραγματική κατάσταση, που, μέχρι τις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, με το ζόρι, κρατιόταν στην αφάνεια, ήλθε να καταδείξει η κυβέρνηση του ανερμάτιστου ΓΑΠ. Με τα γνωστά αποτελέσματα.

[Όλα αυτά τα έχουμε περιγράψει, σε αυτό εδώ το μπλογκ, έγκαιρα και παραστατικά. Ενδεικτικά, όποιος επιθυμεί, μπορεί να δει το δημοσίευμά μου, με τίτλο : Η τοκογλυφική διάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους : Από το σύνολο των 345 δισ. €, τα 293 δισ. €, έως 310 δισ. € είναι πανωτόκια, ενώ το ποσόν που πραγματικά εισπράχθηκε φθάνει τα 35 δισ. €, έως 52 δισ. €. Όπως, επίσης, έγκαιρα και παραστατικά, με σαφή αναφορά, σε συγκριτικά, στοιχεία, τα οποία είναι συντριπτικά, αποδείξαμε την καταστροφή, που έφερε, στην ελληνική οικονομία, η μνημονιακή λαίλαπα : Δείτε και πάλι ενδεικτικά, το κείμενο, που δημοσίευσα, στο παρόν μπλογκ, με τίτλο : Οι ελληνικές επενδύσεις, πριν και κατά την διάρκεια της ύφεσης, το ιδεολόγημα του παραγωγισμού και οι μισές αλήθειες για την ελληνική "υπερκατανάλωση"].

Αυτή η ζοφερή κατάσταση, δυστυχώς, για όλους τους μνημονιακούς, όλων των αποχρώσεων του αυτοαποκαλούμενου "συνταγματικού τόξου" των "ευρωπαϊστών" του κατεδαφισμένου ελληνικού πολιτικού σκηνικού δεν αλλάζει. Όλοι αυτοί μπορεί να υπόσχονται, την επιτυχία των μνημονιακών υποχρεώσεων, που έχουν αναλάβει όλες οι πολιτικές συνισταμένες τους, για την επίτευξη θηριωδών πρωτογενών πλεονασμάτων των κρατικών προϋπολογισμών της τάξεως του 3,5% του ΑΕΠ της χώρας, επί σειρά ετών, με παράλληλη μείωση των φόρων και με έναν συνδυασμό υποτιθέμενων και πραγματικών μεταρρυθμίσεων, αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ωμή και πικρή, αφού, στα πλαίσια των μνημονίων και των στόχων τους, ουδεμία παραγωγική ανασύνταξη και ανασυγκρότηση μπορεί να γίνει.

Η παραπάνω παρουσίαση των δεδομένων του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο, αφού έφθασε, τον Ιανουάριο του 2012, στα 345 δισ. €, μετά τον Φεβρουάριο του 2012 και το PSI, που, τότε, έγινε, την εποχή της κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου, με υπουργό Οικονομικών τον, επιεικώς, αφελή Ευάγγελο Βενιζέλο και με την αποδοχή των ξένων δανειστών, μειώθηκε, στα 280 δισ. €, για να ανέλθει, τώρα, στα επίπεδα των 326 δισ. €, καθιστά κατανοητό, το γιατί οι μνημονιακοί στόχοι είναι τόσο αδυσώπητοι και εξουθενωτικοί. Και αυτό, που καθίσταται κατανοητό είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν, επειδή έχουν την ρίζα τους, στο, γιγαντιαίων διαστάσεων, δημόσιο χρέος της χώρας, το οποίο έχει τοκογλυφική σύσταση και διάρθρωση και φυσικά, στην ακόρεστη τοκογλυφία των ξένων δανειστών.

Έτσι η μόνη πραγματική μεταρρύθμιση, η οποία έχει υπόσταση, μέσα σε όλο το πακέτο των Μνημονίων και η μόνη παραγωγική ανασύνταξη και ανασυγκρότηση, που επιτρέπεται να πραγματοποιηθεί, είναι η δραματική συρρίκνωση του εισοδήματος της μισθωτής εργασίας, στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα, μαζύ με την σύστοιχη και μεγαλύτερη συρρίκνωση των εισοδημάτων του τεράστιου αριθμού των αυτοαπασχολούμενων στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, μέσα από την καταστροφή του μικρομεσαίου επιχειρηματία, παρά τα θρυλούμενα ιδεολογήματα, για την "τόνωση της επιχειρηματικότητας", τα οποία ακούγονται, μόνον, ως κακόγουστα αστεία.

Και όλα αυτά, για να έλθει ο ξένος επενδυτής - ή ο εντόπιος επενδυτής, που έχει βγάλει τα χρήματά του, στο εξωτερικό, ή τα έχει κρύψει, σε θυρίδες, ή σεντούκια.

Αυτή είναι η "κρυφή" ατζέντα των ξένων δανειστών και σε αυτά - στην εξαθλίωση του ελληνικού εργατικού δυναμικού, δηλαδή της μισθωτής εργασίας, των αυτοαπασχολουμένων, των ελεύθερων επαγγελματιών και των μικρομεσαίων στρωμάτων του πληθυσμού της χώρας, με την δημιουργία ενός μεγάλου εφεδρικού στρατού ανέργων και υποαπασχολουμένων - εξαντλούνται οι επιδιώξεις των Μνημονίων όλα αυτά τα χρόνια.

Αλλά όλα αυτά αποτελούν ανοησίες. Και μάλιστα, μέγιστες. Με αυτές τις συνθήκες, ουδείς πρόκειται να φέρει τα χρήματά του, στην ελληνική οικονομία, πέραν από κάποιες αεριτζίδικες δουλειές, που θα φέρουν γρήγορα και άμεσα κέρδη.

Κάπως έτσι, αναδεικνύονται και οι αληθείς στόχοι των ξένων δανειστών, που δεν είναι άλλοι, από την, όσο το δυνατόν, μεγαλύτερη και ασφαλέστερη εξυπηρέτηση των δανείων, που έχουν χορηγήσει και θα εξακολουθήσουν να χορηγούν, μαζύ με την μέριμνα, για την μελλοντική εξασφάλισή τους, ότι η ελληνική οικονομία και το ελληνικό δημόσιο δεν θα δημιουργήσουν νέα ελλείμματα και έτσι δεν θα χρειασθεί οποιαδήποτε επιπρόσθετη χρηματοδότησή τους.

Με αυτόν τον τρόπο, όμως, η ελληνική οικονομία, η ελληνική παραγωγή και το ελληνικό ΑΕΠ δεν πρόκειται να δουν πραγματική ανάπτυξη και δεν πρόκειται να επανέλθουν, στα επίπεδα του 2009 - το οποίο, μάλιστα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν ένα έτος βαθιάς ύφεσης -, στον αιώνα τον άπαντα.




Μέσα σε αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες, που έχουν οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια γοργή δημοσκοπική κατάρρευση, όπως δείχνει και η πρόσφατη (τέλη Μαρτίου 2017) μέτρηση της "PALMOS ANALYSIS" - η οποία, εννοείται, ότι δεν είναι καθόλου "αθώα", αφού εντάσσεται, μέσα στα πλαίσια του τρέχοντος πολιτικού παιχνιδιού -, η, έτι περαιτέρω, κατεδάφιση του, ήδη, κατεδαφισμένου ελληνικού πολιτικού σκηνικού, το οποίο βρήκε, μέσα από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις του 2015, μια προσωρινή και άκρως, επισφαλή ισορροπία, με την ανάδειξη ως μεγάλου κόμματος του πολιτικού διάττοντος αστέρα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι, απολύτως, εμφανής.

Αυτή, όμως, που δεν είναι εμφανής είναι η διάδοχη κατάσταση, γεγονός το οποίο παραπέμπει, στην πολύ μεγάλη πιθανότητα ενός μέλλοντος πολιτικού κατακερματισμού, ο οποίος, κάλλιστα, μπορεί να καταστεί και χαοτικός, δεδομένης της μεγάλης απογοήτευσης των ψηφοφόρων και του ογκούμενου ρεύματος, κατά του ευρώ και υπέρ της επιστροφής στην δραχμή, το οποίο, πιθανότατα, είναι πλειοψηφικό, μέσα στην κοινωνία, παρά το γεγονός ότι η μέτρηση, που έκανε η "PALMOS ANALYSIS", δείχνει μια οριακή πλειοψηφία, στο ευρώ, της τάξεως του 48%, έναντι 47%, υπέρ της επιστροφής, στο εθνικό νόμισμα. (Άλλες δημοσκοπήσεις, όμως, δείχνουν ότι η επιστροφή, στο εθνικό νόμισμα πλειοψηφεί, με μεγαλύτερα ή μικρότερα ποσοστά).

Κάπου εδώ, η παραπαίουσα ελληνική "ευρωπαϊστική" ελίτ θέλει να ελπίζει, σε μια κάποια "νεκρανάσταση" του ΠΑΣΟΚ, η οποία να στηρίζεται, στα ερείπια του ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο να ευρεθεί ένας σταθερός και ικανοποιητικού μεγέθους εταίρος της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, σε ένα μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα. 

Όμως, η πικρή, για όλους τους ελπίζοντες, αλήθεια, είναι ότι το ΠΑΣΟΚ έχει καταντήσει ένα εύκολο πελατάκι, για όλους. Και αυτό έχει συμβεί, επειδή η νομενκλατούρα του ξεπούλησε τα πάντα.

Ως εκ τούτου, απλούστατα, δεν υπάρχει επιστροφή, αφού το παλαιό κοινωνικό ΠΑΣΟΚ δεν έχει συγχωρήσει και δεν πρόκειται να συγχωρήσει αυτή την νομενκλατούρα, η οποία επιμένει να ακολουθεί την ίδια γραμμή της εξαθλίωσης του ελληνικού πληθυσμού, προς χάρη του ευρώ και της ζώνης του, στρεφόμενη κατά των συμφερόντων της κοινωνικής βάσης, πάνω στην οποία στηρίχθηκε. Και την οποία, φυσικά, πρόδωσε, χωρίς καμμία επιφύλαξη και χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, για το ΠΑΣΟΚ και τον χώρο της αυτοπροσδιοριζόμενης ως κεντροαριστεράς.

Λύση υπάρχει; Ναι υπάρχει, αλλά δεν είναι αρεστή, στην "ευρωπαϊστική" πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας, την οποία υπηρετεί όλος αυτός ο εσμός. Και η λύση αυτή είναι μια και μόνη :

Επιστροφή στις, ιστορικές και πλήρως δικαιωμένες πολιτικές θέσεις του παλαιού ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί, μέχρι το 1981.
[Δείτε το δημοσιευμά μου, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, με τίτλο : 1970 - 2008 Ελλάδα - "Ευρωπαϊκή Ένωση" - Ευρωζώνη : Η μαθηματική καταγραφή της καταστροφής, που υπέστη η ελληνική οικονομία, από την ένταξή της στην ΕΟΚ και στην ευρωζώνη, μέσα από την syntheticcounterfactual (SCM) οικονομετρική μελέτη των N. Campos, F. Corricelli και L. Moretti].

Μόνο έτσι θα μπορούσε ο χώρος αυτός να ορθοποδήσει και τούτο διότι άλλη ελπίδα δεν έχει, αφού ο κατηφορικός δρόμος της χώρας, εντός ευρωζώνης, θα είναι μακρύς και πρακτικά, ατελεύτητος και ως εκ τούτου (παρά τις φρούδες και αστείες, ως προς το περιεχόμενό τους, ελπίδες όλων των πρώην σοσιαλιστών), η κατάσταση θα συνεχίσει να επιδεινώνεται και το ευρώ θα συνεχίσει να κατατρώγει τα σπλάγχνα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.
 
Αλλά, όπως είπαμε, κάτι τέτοιο δεν είναι επιθυμητό, από την εντόπια "ευρωπαϊστική" ελίτ, την οποία υπηρετεί όλος αυτός ο εσμός, που αποτέλεσε και αποτελεί την πασοκική νομενκλατούρα και η οποία επιμένει, στις ιδεοληψίες και στα στενά συμφέροντά της, διακινδυνεύοντας, ακόμη και την έλευση μιας χαοτικής εξέγερσης, προκειμένου να μείνει πιστή, στο ευρώ και στην ζώνη του, όπως επίσης και στις δεσμεύσεις, που έχει αναλάβει, έναντι των ξένων δανειστών.  

Αλλά, παράλληλα και τα χάλια, στον αυτοαποκαλούμενο φιλελεύθερο και νεοφιλελεύθερο πολιτικό χώρο του τόπου μας, δεν είναι μικρότερα. Κάθε άλλο. Και τούτο, διότι, απλούστατα, όλοι όσοι τον αποτελούν έχουν παύσει, μέσα από την, μέχρι υστερίας, υπεράσπιση του, ακραία, ανορθολογικού κατασκευάσματος της ευρωζώνης, εδώ και πολύν καιρό, να είναι φιλελεύθεροι (εάν δηλαδή ήσαν κάποτε). Το πρόβλημα, που αφορά το ευρώ και την ζώνη του, άλλωστε ο Milton Friedman το είχε περιγράψει, γλαφυρότατα και έγκαιρα. Πολύ έγκαιρα.

Παρά το γεγονός αυτό, οι εντόπιοι φιλελεύθεροι και νεοφιλελεύθεροι καμώνονται ότι δεν βλέπουν το πρόβλημα της χαοτικής ανισορροπίας, που έχει φέρει η ύπαρξη του ευρώ και επιμένουν να υπερασπίζονται, μαζύ με τους ευρωσταλινικούς, το φάντασμα του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", που αποτελεί το τελευταίο υπόλειμμα του τεθνεώτος "υπαρκτού σοσιαλισμού". Δικαίωμά τους, αλλά, δυστυχώς, γι' αυτούς, ευρίσκονται - και πάλι - εκτός της ροής της ζώσας πραγματικότητας και της ενεργού ζωής των σύγχρονων κοινωνιών.


[Το γιατί συμβαίνει αυτό, το έχουμε περιγράψει, εκτενώς, σε αυτό εδώ το μπλογκ. Δείτε, το κείμενό μου, με τίτλο :  Η υποταγή του Αλέξη Τσίπρα, στο δόγμα του "There Is No Alternative" και το επερχόμενο πολιτικό τέλος του ΣΥΡΙΖΑ. (Ο ντροπαλός ολοκληρωτισμός του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" και τα αδιέξοδά τους, μέσα από τις αναλύσεις της Margaret Thatcher και του Milton Friedman, που αποδεικνύονται περισσότερο διορατικοί και λιγότερο αναλγητοί, από την για "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνηση των ορφανών του ελληνικού σταλινισμού)].




Ο παραπάνω εικονιζόμενος Milton Friedman υπήρξε σφοδρός επικριτής του ευρώ, επειδή οι ζημιές, από την εγκατάλειψη ενός προσαρμοστικού μηχανισμού συναλλαγματικών ισοτιμιών, για χάρη των υποτιθέμενων ωφελειών, από την νομισματική πειθαρχία και το χαμηλό κόστος των συναλλαγών, πρόκειται να είναι (και είναι), πάντοτε, μεγαλύτερες, από τα οφέλη. Αυτή η επιβεβαιωμένη, πλέον, εξέλιξη, θα προέκυπτε (και προέκυψε), επειδή τα ευρωπαϊκά κράτη δεν έχουν, μισθούς και τιμές, με την απαραίτητη ελαστικότητα, ούτε την κινητικότητα, που χρειάζεται, στον χώρο της εργασίας και κυρίως, δεν έχουν έναν ενιαίο αποτελεσματικό ευρωπαϊκό δημοσιονομικό μηχανισμό, σαν αυτόν, που υπάρχει, στις Η.Π.Α. και ο οποίος, μαζύ με τα άλλα οικονομικά μεγέθη, να διορθώνει την ανυπαρξία ενός ευπροσάρμοστου μηχανισμού των συναλλαγματικών ισοτιμιών.

Ο Milton Friedman δεν έμεινε, στα παραπάνω, αφού γνωρίζοντας ότι η δημιουργία του ευρώ και της ζώνης του ήταν μια πολιτική επιδίωξη, προκειμένου να αποφευχθεί ένας μελλοντικός πόλεμος, στην Ευρώπη, προέβλεψε ότι, το ευρώ θα φέρει αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις, μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, που θα συμμετείχαν, στο εγχείρημα, μετατρέποντας τις εμφανιζόμενες οικονομικές υφέσεις, που θα μπορούσαν να απορροφηθούν, μέσα από έναν προσαρμοστικό και ευέλικτο μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών, σε οικονομικές κρίσεις και σε έντονες και αποδιοργανωτικές πολιτικές διαμάχες.

Για τον Milton Ftiedman, το ευρώ δεν μπορεί να είναι προτιμητέο, επειδή, για να γίνει βιώσιμο, πρέπει η ανεργία, στις χώρες της Ο.Ν.Ε., να υπερβεί, σε μέσο επίπεδο το 10%, ή και το 20% του εργατικού δυναμικού, αναλόγως, με την οικονομική δυναμικότητα της κάθε μιας, από αυτές, προκειμένου να είναι σύμφωνο, με τις διανεμητικές απαιτήσεις των πλεονασματικών χωρών, των οποίων το πλεόνασμα θα πρέπει να διαφυλαχθεί, διαχρονικά, μέσα από το ευρώ, το οποίο, για τον λόγο αυτόν, πρέπει να είναι και να παραμείνει, στο διηνεκές, ένα σταθερό και σκληρό νόμισμα. 

Με αυτά τα δεδομένα, ο Milton Friedman προέβλεψε ότι η νομισματική ένωση, που επιβάλλεται, κάτω από αυτές τις χαοτικές συνθήκες, που επικρατούν, στον βορρά και τον νότο της ευρωπαϊκής υποηπείρου, θα οδηγηθεί, στο να είναι εμπόδιο, στην διαδικασία της - υποτιθέμενης ως επιδιωκόμενης και στην πραγματικότητα, μη επιδιωκόμενης - ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης, αφού το ευρώ θα γίνει μια μεγάλη πηγή προβλημάτων και όχι ένας μηχανισμός βοήθειας και αλληλεγγύης.
 
Για τον λόγο αυτόν, το ευρώ ήταν, για τον μεγάλο αυτόν οικονομολόγο, ένα ψευδές νόμισμα. Και προφανώς, το αντιμετώπιζε, ως έναν ιδιότυπο σταθερό και απροσάρμοστο μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών, που λειτουργεί, ως κρεββάτι του Προκρούστη, με δεδομένο το γεγονός ότι, στον ευρωπαϊκό χώρο, δεν υπάρχει η απαιτούμενη ελαστικότητα, γεγονός το οποίο καθιστά αναγκαία την ύπαρξη ενός μηχανισμού κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών.
 
Αυτό συμβαίνει, επειδή, η έλευση μιας οικονομικής κρίσης, που πρέπει να συνδυασθεί, με την μείωση των μισθών, θα μπορέσει να αντιμετωπισθεί, με την αλλαγή των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Κάτι, που ο ζουρλομανδύας του σταθερού/σκληρού μηχανισμού συναλλαγματικών ισοτιμιών, τον οποίο, πραγματικά, αντιπροσωπεύει και που είναι, το ευρώ, δεν επιτρέπει.
 
Αυτή είναι η ωμή αλήθεια, την οποία περιέγραψε, γλαφυρώτατα, ο Milton Friedman. Αυτή την αλήθεια, αποφεύγουν και παρακάμπτουν οι Έλληνες φιλελεύθεροι και νεοφιλελεύθεροι. Αλλά η αλήθεια είναι απλούστατη και απεικονίζεται στα αριθμητικά μεγέθη, πέρα και πάνω, από οποιονδήποτε βολονταρισμό.

Η Ελλάδα, λοιπόν, διαχρονικά, κατεστράφη, από την είσοδό της, στο υπόλειμμα της σοβιετικής περιόδου, που, κλεψιδανείως, αυτοαποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτά τα λένε και οι οικονομετρικές αναλύσεις, τις οποίες η αφελής πολιτικοοικονομική ελίτ του τόπου μας και οι εντόπιοι φιλελεύθεροι και νεοφιλελεύθεροι αποφεύγουν, επειδή, προφανώς, δεν τους συμφέρουν.

Αλλά, ακριβώς επειδή οι κοινωνίες είναι πάντοτε διαφορετικές και δεν μπορούν να μπουν, επί μακρόν, σε καθεστώς ενός νεοσταλινικού ζουρλομανδύα, για τον λόγο αυτόν, το πρόβλημα εντοπίζεται στο πασίδηλο γεγονός ότι η δομή και η σύνθεση της ελληνικής οικονομίας δεν προσιδιάζει στα δεδομένα μιας νομισματικής ένωσης, όπως, άλλωστε, ήταν γνωστό, από την εποχή της Λατινικής Ένωσης και την ελληνική χρεωκοπία του 1893, που ακολούθησε, όπως επίσης και από την εποχή της "χρυσής δραχμής" και της συναφούς ελληνικής χρεωκοπίας του 1932, που αφρόνως ποιών, ο ελληνικός αστισμός παράβλεψε.
[Για τις ιστορικές αυτές χρεωκοπίες, όποιος θέλει μπορεί να δει, το παλαιό δημοσίευμά μου, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, με τίτλο : 1893 - 1932 - 2010 : Από την Λατινική Νομισματική Ένωση στην ΟΝΕ. Ομοιότητες και διαφορές τριών ελληνικών χρεωκοπιών. (Seigniorage, ευρωομοσπονδία και επιστροφή στην δραχμή)].

Δυστυχώς, όμως, η ζωή, αυτού του είδους τις στρατηγικές ανοησίες δεν τις λησμονεί και φυσικά, τις τιμωρεί, αμείλικτα, όσες δεκαετίες και αν περάσουν. Και όπως όλοι, πλέον, μπορούμε να αντιληφθούμε, βρισκόμαστε, σε αυτό το χρονικό σημείο.

Αυτό, που επίσης, οι εντόπιοι φιλελεύθεροι και νεοφιλελεύθεροι δεν θέλουν να δουν και να μιλήσουν, γι' αυτό, όχι, επειδή δεν είναι ορατό, αλλά επειδή δεν τους είναι αρεστό, είναι ότι η όλη υπόθεση με την σταλινοειδή και τοξική ευρωζώνη, έχει συνέχεια, αφού η προαναφερθείσα οικονομετρική μελέτη των N. Campos, F. Coricelli, L. Moretti, σταματά στο (προ κρίσης, έτος) 2008.

Ως εκ τούτου, η ύπαρξη των οποίων κερδών των άλλων χωρών της ευρωζώνης, έχει πλήρως αντιστραφεί. Τα κέρδη έχουν μετατραπεί, σε τεράστιες ζημιές.

Ο λόγος, για τον οποίο συμβαίνει αυτό (θα πρέπει να) είναι, στους φιλελεύθερους, στους νεοφιλελεύθερους, όπως και σε όλους, πλέον, γνωστός.

Και τούτο, επειδή ο αείμνηστος Milton Friedman είχε και έχει, διαχρονικά, δίκιο.
 
Το ευρώ δεν είναι ένα πραγματικό νόμισμα. Είναι ένας σκληρός και δυσπροσαρμοστικός μηχανισμός συναλλαγματικών ισοτιμιών, που λειτουργεί ως ζουρλομανδύας. Και ως εκ τούτου, πρέπει να καταργηθεί, ως ένα, άκρως, τοξικό και θανατηφόρο κατασκεύασμα...
 
Και αυτό το αφύσικο και εκτρωματικό κατασκεύασμα του ευρώ και της ζώνης του, είναι η ζώσα μαρτυρία και η ορατή τραγωδία της ενεργού ιστορικής αστοχίας του ελληνικού φιλελευθερισμού και νεοφιλελευθερισμού.
 
Βέβαια, για να μην είμαστε άδικοι, πρέπει να πούμε ότι αυτό το έκτρωμα αποτελεί και την ζώσα ιστορική αποτυχία του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού και νεοφιλελευθερισμού.
 
Και όχι μόνον αυτών. Και τούτο επειδή αυτό το έκτρωμα είναι έργο και έκφραση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών και οικονομικών ελίτ της Ευρώπης. Όποια χροιά και κατεύθυνση και αν έχουν. Δεξιά, Κέντρο και Αριστερά...