Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

Το ελληνικό κράτος, η ύφεση, η ανάπτυξη, ο κορπορατισμός και η σταδιακή εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. (Μια απάντηση στον καλό φίλο pelerin).

"Αγαπητοί και αξιότιμοι συνομιλητές, χαίρομαι που διαφωνούμε σε αρκετά σημεία και τούτο διότι ο διάλογος μπορεί και αναπτύσσεται, αποκτώντας ουσιαστικό περιεχόμενο, μόνο μέσα από την διατύπωση ετερογενών και διαφόρων στο περιεχόμενό τους απόψεων – πάντα, βέβαια, μέσα στα πλαίσια της παλαιάς καλής και ορθής σωκρατικής αντίληψης, για την αναζήτηση του ορθού λόγου και της σχετικότητας της αλήθειας.

Για να τελειώνουμε, με τον μύθο του «τεράστιου» ελληνικού κράτους, ας δούμε τα πραγματικά στοιχεία, για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε την πρακτική σημασία των δημοσιονομικών πολιτικών και την κρισιμότητα των κρατικών παρεμβάσεων στην οικονομία, πρέπει να δούμε το μέγεθος του κράτους, ως οικονομικού παράγοντα, μέσα στις σύγχρονες αναπτυγμένες γραφειοκρατικές καπιταλιστικές κοινωνίες.


(Και να καταλάβουμε – αν καταλαβαίνουμε – για ποιο πράγμα μιλάμε, όταν αναφερόμαστε στον σύγχρονο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ο οποίος – είτε είναι αρεστό, είτε όχι – έχει μετασχηματισθεί σε γραφειοκρατικό καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Αν αυτό το αντιληφθούμε και δεν αποπειρώμεθα να το κρύψουμε, τότε θα μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε και το τι συμβαίνει γύρω μας, δίχως ιδεολογικές – δηλαδή ψευδοσυνειδησιακές – φενάκες. Και αυτό το γράφω επειδή είδα κάποιες αναφορές περί «σοσιαλισμού»).

Πράγματι, με μια τάξη μεγέθους κυμαινόμενη από άνω του 50%, έως 92% του ΑΕΠ των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κοινωνιών της Ε.Ε., το κράτος ασκεί μια καθοριστικής σημασίας επίδραση στην οικονομική ζωή των κοινωνιών αυτών, έτσι ώστε ουδείς μπορεί να φανταστεί τις οικονομίες των κοινωνιών αυτών, χωρίς το κράτος, ή με ένα κράτος μικρότερου μεγέθους και – πολύ περισσότερο -με ένα κράτος, το οποίο δεν θα ασκεί δημοσιονομική πολιτική.

Ας δούμε από το FACTBOOK της αμερικανικής CIA, με υπολογιστικά στοιχεία του 2008 (εν αναμονή των στοιχείων του 2009, που θα είναι σημαντικότερα, αφού θα συνυπολογισθούν και οι εξελίξεις της οικονομικής ύφεσης, η ένταση της οποίας ξέσπασε εφέτος στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες), τα μεγέθη του ΑΕΠ, των κρατικών εσόδων δαπανών και τα ποσοστά τους επί του ΑΕΠ των παρακάτω αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών και βλέποντας τα μεγέθη αυτά, θα αντιληφθούμε ότι πολλά από τα στερεότυπα, που δημιουργήθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια της επικράτησης των νεοφιλελεύθερων ιδεών, δεν έχουν καμμία βάση :



ΕΛΛΑΔΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.


ΑΕΠ : 343,8 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 126,5 δισ.$


ΕΞΟΔΑ : 144,4 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html



ΓΕΡΜΑΝΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.500 $.


ΑΕΠ : 2,925 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 1,591 τρισ. $


ΕΞΟΔΑ : 1,591 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html



ΓΑΛΛΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.300 $.


ΑΕΠ : 2,133 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 1,407 τρισ. $


ΕΞΟΔΑ : 1,506 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 65,82%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 70,60%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/fr.html



ΒΡΕΤΑΝΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.700 $.


ΑΕΠ : 2,236 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 1,056 τρισ. $


ΕΞΟΔΑ : 1,204 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,04%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 53,85%


https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/uk.html



ΣΟΥΗΔΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 38.200 $.


ΑΕΠ : 345,1 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 259,9 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 248,1 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 75,31%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 71,89%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sw.html



ΟΛΛΑΝΔΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 40.500 $.


ΑΕΠ : 673,5 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 405,9 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 397,3 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,27%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,99%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/nl.html



ΔANΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.200 $.


ΑΕΠ : 204,1 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 188,6 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 176,3 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 92,46%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 86,38%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/da.html



ΙΡΛΑΝΔΙΑ:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 45.500 $.


ΑΕΠ : 189 δισ.


ΕΣΟΔΑ : 92,57 δισ.


ΕΞΟΔΑ : 109,9 δισ.


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 48,98%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,15%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ei.html



ΙΤΑΛΙΑ:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 31.400 $.


ΑΕΠ : 1,827 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 1,066 τρισ. $


ΕΞΟΔΑ : 1,132 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,34%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 61,96%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/it.html



ΙΣΠΑΝΙΑ:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.600 $.


ΑΕΠ : 1,402 τρισ. $


ΕΣΟΔΑ : 598,1 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 659,1 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,66%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,01%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sp.html



ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 22.200 $.


ΑΕΠ : 237,3 δισ. $


ΕΣΟΔΑ : 105,5 δισ. $


ΕΞΟΔΑ : 111,9 δισ. $


ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 44,45%


ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,16%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/po.html



Τώρα, για τον έλεγχο του τραπεζοπιστωτικού συστήματος :


Αυτός είναι απαραίτητος, μόνο και μόνο, για να μπορέσουμε να ασκήσουμε την οικονομική πολιτική, που θα στηρίξει την ανάταξη της ανάπτυξης της οικονομίας. Και τούτο διότι, αν τα πράγματα αφεθούν στην τύχη τους, δηλαδή αν αφεθούν στα χέρια των τραπεζιτών, η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη : Η ύφεση θα αποκτήσει χρόνιο χαρακτήρα και όλα τα μακροοικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας θα συνεχίσουν την καθοδική τους πορεία.

Ο λόγος είναι απλούστατος : Η όλη διαδικασία της μείωσης των κρατικών δαπανών (που στην Ελλάδα είναι μικρές, σχετικά με το μέγεθος της οικονομίας της χώρας και δεν μπορούν να παίξουν τον εξισορροπιτικό τους ρόλο, για την σταθεροποίηση και την ανάπτυξη της οικονομίας - αυτός είναι ο ρόλος της δημοσιονομικής πολιτικής στις σύγχρονες οικονομίες του γραφειοκρατικού καπιταλισμού και είναι φυσικά η μεγαλύτερη προσφορά του Κέϋνς –) θα όδηγήσει σε δραστική μείωση όλα τα μεγέθη της οικονομίας και θα εντείνει την ύφεση, χωρίς καμμία ελπίδα επανόδου της σε αναπτυξιακή τροχιά.

Ευτυχώς, κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί, στην έκταση τουλάχιστον που θα συνέβαινε αν η χώρα ακολουθούσε την πολιτική που προτείνει η ατόφια νεοφιλελεύθερη σχολή, (θα συμβεί, εν μέρει, λόγω της «ήπιας» αντιαναπτυξιακής πολιτικής του ΓΑΠ).

Η αύξηση των κρατικών δαπανών, πρέπει φυσικά να συνοδευτεί από αναδιάταξή τους (το κράτος, σήμερα, είναι ίδιο και όμοιο, με την πολιτικοκοινωνική ελίτ της χώρας), διότι η δομή τους είναι αντιαναπτυξιακή, αφού πρόκειται περί δαπανών ενός κράτους, που είναι ανοργάνωτο, σπάταλο, αντιαναπτυξιακό, αντιπαραγωγικό, αναποτελεσματικό, ανίκανο και γραφειοκρατικό. Και η αναδιάταξη αυτή πρέπει να έχει επενδυτικό προσανατολισμό.

(Π.χ. η προσπάθεια του απελθόντος πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, με το ταμείο εγγυοδοσίας – αυτά τα 28 δισ. ευρώ, που δεν απέδωσαν ως προς την ανάκαμψη της κίνησης στην αγορά – ήταν ορθή στην σύλληψή της, αλλά εσφαλμένη στην εφαρμογή της, διότι είχε επιτρεπτικό και όχι αποφασιστικό χαρακτήρα. Τα χρήματα έμειναν στις τράπεζες – χρησιμοποιήθηκαν τα 13 δισ. ευρώ και τα υπόλοιπα έμειναν αποθηκευμένα στα ταμεία των τραπεζών και λόγω των τσιγγούνικων και γραφειοκρατικών πρακτικών των τραπεζών, αλλά και επειδή το να δανειστεί κάποιος σε μια οικονομία, που παρακμάζει, ευρισκόμενη σε ύφεση, είναι κάτι το παρακινδυνευμένο και δεν το πράττει όσο οι δείκτες της κατανάλωσης βρίσκονται σε καθοδική πορεία και δεν υφίσταται προοπτική γοργής εξόδου από την ύφεση. Την εκταμίευση των ποσών αυτών έπρεπε να την κάνει το κράτος, με μια δημοσιονομική πολιτική επεκτατική, βασισμένη σε δημόσιες επενδύσεις και με αναδιάταξη των καταναλωτικών του δαπανών, έτσι ώστε οι όποιες καταναλωτικές του δαπάνες να εξασφαλιστεί ότι θα τζιραριστούν άμεσα στην παρακμάζουσα αγορά και θα στηρίξουν την κατανάλωση. Και αυτό θα γινόταν όταν οι κρατικές καταναλωτικές δαπάνες στραφούν σε τομείς, που εξασφαλίζουν αυτήν την άμεση είσοδό τους στην κατανάλωση, απομακρυνόμενες από εκείνους τους τομείς, οι οποίοι απευθύνονται σε εισοδηματικές κατηγορίες και δραστηριότητες, οι οποίες οδηγούν το χρήμα εκτός Ελλάδος – π.χ. αμυντικές δαπάνες – ή στα θησαυροφυλάκια των τραπεζών. Ο Καραμανλής δεν το τόλμησε αυτό, πελάγωσε και τα παράτησε, φεύγοντας νύχτα).

Φυσικά, δεν πρόκειται, εδώ, για τα χρήματα του γερο-λαδά! Μπορεί να τα κρατήσει όσο θέλει (δεν θα έχει, όμως, την τοκοφορία, που είχε πριν από την έλευση της ύφεσης. Ούτε, άλλωστε και ο ίδιος περιμένει κάτι τέτοιο. Αν θέλει, όμως, μπορεί να πάει να καταθέσει τα χρήματά του στο FED. Αν και εκεί δεν νομίζω ότι θα βρει καλύτερες αποδόσεις).

Ο κορπορατισμός πρέπει να αντιμετωπισθεί. Αυτό όμως πρέπει να γίνει στην ώρα του και να ξεκινήσει από την αναδιάταξη των αυξημένων κρατικών δαπανών. Πρέπει να ολοκληρωθεί, όμως, μετά την επάνοδο της ελληνικής οικονομίας σε αναπτυξιακή τροχιά, για να αποφευχθούν κοινωνικές εντάσεις – αλλά και επιπτώσεις αρνητικού χαρακτήρα στην συναθροιστική ζήτηση, την συνολική κατανάλωση και στα λοιπά μακροοικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας.

Οι αγαπητοί και αξιότιμοι συνομιλητές, δυσανασχετούν, διότι δεν προτάσσεται το αναγκαίο κτύπημα στον κορπορατισμό, ο οποίος έβλαψε την ελληνική οικονομία (σε αυτό έχουν δίκιο πλήρως) και επειδή τον ταυτίζουν με την προτεινόμενη αύξηση των κρατικών δαπανών. Και σε αυτήν την ταύτιση δεν έχουν δίκιο. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο.

Η αύξηση των κρατικών δαπανών, αν συνδυαστεί με τον κορπορατισμό (και αυτό πάει να γίνει, κατά κάποιον τρόπο, από την κυβέρνηση του ΓΑΠ, αλλά με μειωμένες δαπάνες!) θα βλάψει την ίδια την διαδικασία της ανάταξης της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας – αν και ο ΓΑΠ δεν έχει αναπτυξιακούς στόχους.

Και υπάρχει και ένα άλλο σκέλος των βλαπτικών επιπτώσεων του κορπορατισμού, το οποίο οι φίλοι συνομιλητές, ουδόλως το έθιξαν.

Αυτό έχει να κάνει με την στρέβλωση που έχει επιφέρει στην ελληνική αγορά εργασίας και την δημιουργία μιας προνομιούχας κάστας εργαζομένων, οι οποίοι απολαμβάνουν τα μύρια όσα, ενώ άλλοι εργαζόμενοι στο δημόσιο με την ίδια εργασία, δεν έχουν ούτε τα ελάχιστα των απολαβών αυτών. π.χ. για τα επιδόματα στα οποία αναφέρεται ο αξιότιμος κ. Χασαπογιάννης. Στην κατηγορία αυτών των εργαζομένων, που δεν απολαμβάνουν τίποτε είναι οι εργαζόμενοι σε ασφαλιστικά ταμεία και ουκ ολίγοι άλλοι. Αλλά περισσότερο όλων είναι οι εργαζόμενοι στα STAGE στο Δημόσιο, τους οποίους απέλυσε ο ΓΑΠ, προς … εξοικονόμηση πόρων, την στιγμή, που οι άνθρωποι αυτοί έβγαζαν όλη την «λάντζα» στο Δημόσιο και ελάμβαναν μισθό 400 ή 500 €, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ασφάλιση! Να μια χαρακτηριστικά βλακώδης περικοπή κρατικών δαπανών. Ο ΓΑΠ κράτησε τους κορπορατιστές εργαζόμενους – οι οποίοι είναι αλήθεια ότι λίγα προσφέρουν -, ενώ αυτοί λαμβάνουν μισθούς οι οποίοι οδεύουν περισσότερο προς την αποταμίευση και σε δραστηριότητες, που στήριζαν φούσκες και έδιωξε ανθρώπους οι οποίοι ελάμβαναν μισθούς πείνας και οι οποίοι, λόγω των υποχρεώσεών τους και του απαράδεκτα χαμηλού επίπέδου των μισθών τους, έριχναν όλα τα εισοδήματά τους στην κατανάλωση, την οποία και στήριζαν, δι’ αυτού του τρόπου και μάλιστα ιδιαίτερα τώρα σε καιρούς χαλεπούς. Πέρα από το γεγονός ότι έβγαζαν, όπως είπα, όλη την δουλειά. Χαρακτηριστική, λοιπόν, είναι αυτή η περίπτωση περικοπής λειτουργικής και παραγωγικής κρατικής δαπάνης και δείχνει το πόσο απροετοίμαστο είναι αυτό το κράτος, για να αντιμετωπίσει την ύφεση και το πόσο ανίκανη είναι η πολιτική ελίτ του τόπου, η οποία αδυνατεί να προβεί στην διάκριση λειτουργικών και μη λειτουργικών κρατικών δαπανών! Γι΄ αυτό είναι και επικίνδυνη και μη εμπιστεύσιμη.


Η βλαπτικότητα του κορπορατισμού δεν αφορά μόνον αυτούς τους εργαζόμενους των STAGE, που πετάχτηκαν στον δρόμο, παρά την λειτουργικότητά τους και ως προς το αντικείμενο της εργασίας τους και ως προς την σχέση μισθού / κατανάλωσης. Αφορά, πολύ περισσότερο, τους μεσο / μακροπρόθεσμα ανέργους, οι οποίοι έχουν μείνει σε αυτήν την κατάσταση επειδή τα μέλη του δημόσιου (και όχι μόνο του δημόσιου, αλλά και του ιδιωτικού) κορπορατισμού δεν τους επιτρέπουν την πρόσβασή τους στην αγορά εργασίας, με την επιβάρυνση του μισθωτικού κόστους, που έχει απομακρύνει την όποια πιθανότητα απασχόλησής τους, καταδικάζοντάς τους στην ανεργία. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι, οι οποίοι υφίστανται την διπλή καταπίεση (ο όρος χρησιμοποιείται με την κοινωνιολογική και οικονομική του έννοια), που απορρέει, αφ’ ενός μεν από την ίδια την λειτουργία της αγοράς – παρά τους όποιους επανορθωτικούς κοινωνικούς μηχανισμούς, που στην χώρα μας οι παρελθούσες κυβερνήσεις των «σοσιαλιστών» του Κώστα Σημίτη και των «φιλελεύθερων» του Κώστα Καραμανλή φρόντισαν να αποδυναμώσουν – και αφ’ ετέρου από την ασφυκτική παρουσία των κορπορατιστών, οι οποίοι, με τους μηχανισμούς τους (συνδικαλιστικούς, εργασιακούς, κοινωνικοασφαλιστικούς και άλλους), κατέστησαν αδύνατη την πρόσβαση των ανέργων στην ενεργό αγορά εργασίας, καθιστώντας τους, ως ένα σημαντικό «εφεδρικό βιομηχανικό στρατό», για να θυμηθούμε μια παλιά ορολογία, η οποία, όμως, παραμένει χρήσιμη, ακριβώς επειδή εκφράζει μια εν τοις πράγμασι κοινωνική κατάσταση. Και φυσικά, αυτός ο εφεδρικός βιομηχανικός στρατός των ανέργων, που είναι πολύ περισσότεροι από τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της χώρας, τα οποία είναι για γέλια και για κλάματα, βρισκόταν σε υψηλά επίπεδα όλα τα προηγούμενα 15 χρόνια (1994 – 2008) των παχειών αγελάδων και αυτό δεν ήταν κάτι τυχαίο, αφού αυτό το φαινόμενο ήταν προϊόν και του κορπορατισμού, που περιγράφει ο κ. Αβραντίνης, ένα φαινόμενο, το οποίο δείχνει ότι στον σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλισμό το πρόβλημα δεν έχει να κάνει απλώς με την αναδιάταξη της σχέσης υπεραξίας/μεταβλητού κεφαλαίου, όπως αφελώς νομίζουν οι μαρξιστές, αλλά αφορά, σε πολύ σημαντικό βαθμό και την ίδια την κατηγορία των μισθών, η εσωτερική κλιμάκωση των οποίων πρέπει να αναδιαταχθεί, μέσα από μια μαζική ανακατανομή τους, διότι το ακραίο άνοιγμα της ψαλίδας εντός των μισθωτικών στρωμάτων του πληθυσμού, έχει και αυτή συμβάλλει τα μάλα, στην διαδικασία της απότομης συρρίκνωσης της κατανάλωσης, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008 και οδήγησε στην επιμένουσα ύφεση, που έφθασε και στην χώρα μας. Και η ενδομισθωτική διεύρυνση του ανοίγματος της ψαλίδας έπαιξε τον ρόλο της στην συρρίκνωση της κατανάλωσης, διότι – όπως και ο … γερολαδάς του αγαπητού φίλου pelerin – οι κορπορατιστές μισθωτοί του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, ως ανήκοντες σε υψηλές εισοδηματικές κατηγορίες, διεύρυναν την ροπή τους προς αποταμίευση, εξασθενόντας την ροπή τους προς κατανάλωση και τζόγαραν τις αποταμιεύσεις τους σε φρούδες «επενδύσεις» – οι λιγότεροι εντός και οι περισσότεροι εκτός Ελλάδας -, οι οποίες πηγαίνοντας στα χέρια του σαθρού χρηματοπιστωτικού συστήματος του εξωτερικού και ολιγότερο της χώρας μας, παρήγαγαν την παρούσα ύφεση, η οποία ναι μεν, χάρη στα κλασσικά κεϋνσιανά νομισματικά και δημοσιονομικά όπλα, που χρησιμοποίησαν οι νεοσυντηρητικοί πολιτικοί των Η.Π.Α., απετράπη από το να εξελιχθεί σε κατακλυσμιαία οικονομική κρίση και να οδηγήσει σε παταγώδη πτώση το σύστημα, αλλά απεδείχθη επίμονη και λόγω των σύγχρονων μηχανισμών της παγκοσμιοποίησης (που δεν υπήρχαν π.χ. το 1987 όταν η οικονομική πολιτική των Βόλκερ και Ρήγκαν έφερε την ύφεση εκείνης της εποχής), αλλά και λόγω των διστακτικών μέτρων, που πάσχουν από έντονο μονεταρισμό, περισσότερο των κεντροτραπεζιτών της Ε.Κ.Τ. και λιγότερο του FED.

Ο κορπορατισμός, λοιπόν, είναι πρόβλημα, το οποίο πρέπει να αντιμετωπισθεί στην ώρα του. Πρέπει να αντιμετωπισθεί, μαζύ με το τεράστιο πρόβλημα, που έχει η χώρα και αφορά το σκέλος των κρατικών εσόδων, τα οποία παραείναι λίγα, για να επιτελέσουν το έργο, που πρέπει να γίνει και που αφορά την όσο το δυνατόν αυτοδύναμη στήριξη – μέσω της κλασσικής δημοσιονομικής πολιτικής των κρατικών δαπανών – των μακροοικονομικών μεγεθών της εληνικής οικονομίας (συναθροιστικής ζήτησης, ολικής κατανάλωσης και επένδυσης, Α.Ε.Π. κλπ), ήτοι με μικρότερη εξάρτηση, μεσομακροπρόθεσμα, από τον δημόσιο δανεισμό, για να μειωθεί σε μεσομακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα και το δημόσιο χρέος της χώρας.


Πρέπει, δηλαδή, να αντιμετωπισθεί η φοροδιαφυγή, η εισφοροδιαφυγή, η παραοικονομία και η διαφθορά, προκειμένου να βρεθούν τα κατάλληλα έσοδα για να στηρίξουν την παραπάνω διαδικασία.


Αλλά όλα αυτά (η αντιμετώπιση του κορπορατισμού στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, η φοροδιαφυγή κλπ) πρέπει να γίνουν στο κατάλληλο timing. Όχι τώρα πάνω στην ένταση της ύφεσης, διότι θα αποδυναμώσουν την ήδη σε πτωτική πορεία ευρισκόμενη συναθροιστική ζήτηση και συνολική κατανάλωση και θα βλάψουν την διαδικασία επαναφοράς της ελληνικής οικονομίας σε αναπτυξιακή τροχιά.


Αυτά πρέπει να γίνουν όταν η ελληνική οικονομία μπει σε αναπτυξιακή τροχιά, κάτι που για να συμβεί, πρέπει να έλθει, έστω και αμυδρά, η ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας – αν και τα μηνύματα, κυρίως από την Ε.Ε. δεν είναι ενθαρρυντικά, λόγω του πείσματος των Γερμανών και των ευρωτραπεζιτών (με σημαντικές αντιφάσεις και επαναπροασανατολισμούς, είναι η αλήθεια) στην μονεταριστική πολιτική του σκληρού ευρώ.

Και όπως, ήδη, έχω γράψει όλα αυτά έπρεπε να είχαν αντιμετωπισθεί στην περίοδο των παχειών αγελάδων, αλλά οι αγκυλώσεις του πολιτικού μας συστήματος και τα συμφέροντα, που αυτό εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί, μαζύ με την ενδημούσα παραβατική συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνικοοικονομικής ελίτ (σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται και οι συνδικαλιστές), απέτρεψαν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Η μόνη λύση στην παρούσα φάση είναι – όσο και αν δεν αρέσει αυτό – η σταδιακή έναρξη των μεταρρυθμίσεων, η οποία πρέπει να είναι στοχευμένη σε λειτουργικά τμήματα των κρατικών δαπανών και εσόδων και βραχυμεσοπρόθεσμη αύξηση του δημόσιου δανεισμού, έτσι ώστε αυτά τα δύο μέτρα να βοηθήσουν στην μαζική στήριξη της αγοράς, προκειμένου να ανακάμψει και να δημιουργήσει εισόδημα το οποίο θα την ανατροφοδοτήσει και θα την θέσει σε σταθερή αναπτυξιακή τροχιά, έτσι, ώστε στην συνέχεια να περάσουμε στην εφαρμογή των μέτρων, για την αντιμετώπιση των χρόνιων διαρθρωτικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας και στην σταδιακή μείωση του δημόσιου χρέους της χώρας.

Ποιός θα τα κάνει αυτά; Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, που δεν έκανε τόσα χρόνια αυτό που έπρεπε να κάνει; Οι λόγοι που με κάνουν να αμφιβάλλω είναι πολλοί και εύλογοι. Και όλοι έχουν να κάνουν και με την ανικανότητα των ανθρώπων αυτών να πράξουν το σωστό, αλλά και με τα κατεστημένα συμφέροντα, με τα οποία αυτοί είναι συνδεδεμένοι και τα οποία τους οδηγούν στην διαρκή αναβλητικότητα, επειδή δεν επιθυμούν να βλαφθούν.

Από την άλλη, η αλήθεια είναι ότι η ανάγκη, πολλές φορές, οδηγεί εκ των πραγμάτων στην λήψη αναγκαίων μέτρων και μεταρρυθμίσεων.

Αν και προσωπική μου εντύπωση είναι ότι το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, μετά από το συντριπτικό κτύπημα που δέχτηκε η Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, δεν θεωρεί ότι υφίσταται τέτοιας έκτασης ανάγκη.

Ο ΓΑΠ, μάλλον, ετοιμάζεται για μια τρέχουσα εμβαλωματική οικονομική πολιτική, που θα συμμαζέψει την τρέχουσα διαχείριση, η οποία είναι η αλήθεια ότι είχε ξεφύγει από το τραγελαφικό επιτελείο των Σουφλιά – Παπαθανασίου (όχι τόσο από τον Αλογοσκούφη, στον οποίο καταμαρτυρούνται και πράγματα για τα οποία δεν ευθύνεται – π.χ. δεν ευθύνεται για το γεγονός ότι του προέκυψε η … παγκόσμια ύφεση τον Σεπτέμβριο του 2008, ούτε για το γεγονός ότι ο Καραμανλής αρνήθηκε να ακολουθήσει την πολιτική που του πρότεινε για το συμμάζεμα των δημοσιονομικών μεγεθών, ήτοι των εσόδων) και θα περιμένει την ανάκαμψη της αμερικανικής και της παγκόσμιας οικονομίας, προκειμένου να στηριχθούν οι ελληνικές εξαγωγές και – κυριότατα – ο ελληνικός τουρισμός και συνακόλουθα η ελληνική εσωτερική ζήτηση.


Μπορεί και να μην κάνει λάθος σε αυτόν τον τακτικισμό του – πολύ περισσότερο όταν γνωρίζει ότι οι Ευρωτραπεζίτες και η Κομισσιόν μπλοφάρουν με τις απειλές που εκτοξεύουν.


Μπορεί, όμως και να κάνει λάθος. Όχι στο αν μπλοφάρουν οι ευρωτραπεζίτες και ο Αλμούνια. Μπορεί να κάνει λάθος στην αναμονή μιας γρήγορης ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας, διότι τα τωρινά στοιχεία είναι αντιφατικά και η εξέλιξη ακόμα απρόβλεπτη και ασταθής.





John Kenneth Galbraith









Milton Friedman


(Όσον αφορά τους οικονομολόγους :

Υπάρχουν οικονομολόγοι και οικονομολόγοι. Υπάρχουν από την μια (ως κληρονομιά, διότι έχουν και οι δύο πεθάνει) ο Τζων Κέννεθ Γκαλμπραίηθ και ο Μίλτον Φρήντμαν, ως κορυφές και ως σκαπανείς ιδεών και εφαρμοσμένων πολιτικών και αξίζουν κάθε σεβασμού και αναγνώρισης.


Αλλά πέρα από αυτούς, υπάρχει και το πλήθος των αγοραίων οικονομολόγων της τρέχουσας χρηματοπιστωτικής λειτουργίας του συστήματος, που όπως έγραψα στο προηγούμενο σημείωμά μου, έπαιξαν τον ρόλο του «κράχτη» σε έναν τζόγο επιπέδου παπατζήδων της Ομόνοιας, ή του «γκρουπιέρη» στον «καπιταλισμό – καζίνο», επιπέδου καζίνο Μον Παρνές και στις φούσκες, που αυτή η χρηματοπιστωτική λειτουργία δημιούργησαν κοροϊδεύοντας «επενδυτές» και «καταναλωτές».


Σε αυτούς τους οικονομολόγους δεν έχω καμμία απολύτως εκτίμηση, αγαπητοί συνομιλητές και αξιότιμε pelerin, ή για την ακρίβεια, έχω την ίδια εκτίμηση, που έχω και για τα τσιράκια των τζογαδόρων, διότι περί αυτού πρόκειται. Και μπορώ να σας αποκαλύψω ότι, όταν θέλω να γελάσω, τους διαβάζω στις οικονομικές στήλες του ελληνικού και ξένου τύπου.. Και όχι μόνον για όσα γράφουν τώρα. Πολύ περισσότερο ξεκαρδίζομαι στα γέλια όταν διαβάζω π.χ. το τι έγραφαν, πριν από την έλευση της ύφεσης, στην «Wall Street Journal», ή στον «Economist», για την χρηματοπιστωτική λειτουργία του συστήματος, τα «επενδυτικά τραπεζοπιστωτικά ιδρύματα», την Λήμαν Μπράδερς, την A.I.G. και ούτω καθεξής.


Ή διαβάζω το τι εκτιμούσαν οι διεθνείς «Οίκοι Αξιολόγησης» – που έχουν γίνει τελευταία της μόδας και στην Ελλάδα – για την Λήμαν Μπράδερς).

Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα, σε όλη την ομήγυρι…"



Το κείμενο αυτό γράφτηκε στις 12/1/2010 στο e-rooster.gr, (  http://e-rooster.gr/01/2010/2061#comment-127503 ) στην συζήτηση, που ακολούθησε το άρθρο του κ. Τάσου Αβραντίνη, με τίτλο : "Αντιπαράθεση με τις συντεχνίες" και είναι αναδημοσίευση απάντησής μου στον καλό και άγνωστο φίλο pelerin, για όσα έγραψε απαντώντας μου στο κείμενό μου, που δημοσίευσα και στο μπλογκ μου (δείτε το θέμα : http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/02/j-k-galbraith-wall-street.html . Δείτε, επίσης, και το κείμενο του pelerin στο : http://e-rooster.gr/01/2010/2061#comment-127481 ).

J K Galbraith : "Πολύ χρήμα και λίγο μυαλό στην Wall Street". (Οι αιτίες της ύφεσης και ο αδύναμος ελληνικός κρατισμός).

"Αυτά που γράφει ο κ. Αβραντίνης δείχνουν ότι δεν έχει κατανοήσει την αιτία της σύγχρονης οικονομικής ύφεσης, αλλά και ότι έχει στην φαρέτρα του εσφαλμένες συνταγές, για την αντιμετώπισή της, διότι την εμπλέκει με τον κορπορατισμό, που επικρατεί σε ένα τμήμα της ελληνικής αγοράς εργασίας και ειδικά στο δημόσιο, ένα πρόβλημα το οποίο είναι διαχρονικό (αφορά την τελευταία 35ετία τουλάχιστον) και το οποίο πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπισθεί (για την ακρίβεια θα έπρεπε να είχε αντιμετωπισθεί, μαζύ με πολλά άλλα και αφού προηγουμένως είχαν αντιμετωπισθεί αυτά τα άλλα, τα οποία συνίστανται στην εκτεταμένη παραοικονομία, την φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή και την δομική διαφθορά της ελληνικής κοινωνίας – θέματα, τα οποία, περιέργως δεν αγγίζει ο κ. Αβραντίνης), αλλά αυτή η αντιμετώπιση δεν μπορεί να γίνει, τώρα, μεσούσης της υφέσεως, χωρίς την λήψη, προηγουμένως, των κατάλληλων μακροοικονομικών μέτρων από το κράτος , με κυρίαρχο όπλο την κλασσική δημοσιονομική πολιτική.


Αν δεν γίνει αντιληπτή η αιτία της παρούσας ύφεσης, είναι απόλυτα φυσιολογικό να καταφεύγουμε στα μέτρα που προτείνει ο κ. Αβραντίνης και τα οποία οδηγούν – αν ακολουθηθούν – στην επιμήκυνση και εμβάθυνση της ύφεσης και στην σαρωτική κατάρρευση όλων των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας (συναθροιστική ζήτηση ολική κατανάλωση, επένδυση, αποταμίευση, απασχόληση, Α.Ε.Π. κλπ).

Η αιτία της παρούσας ύφεσης δεν υπήρξε απρόβλεπτη. Αυτή η εκκωφαντική πτώση της συναθροιστικής ζήτησης και συνακόλουθα της συνολικής κατανάλωσης, υπήρξε αποτέλεσμα της διαδικασίας υπεραποταμίευσης, που εξελίχθηκε τις περασμένες δεκαετίες στις γραφειοκρατικές (και όχι ελεύθερες) χρηματοπιστωτικές αγορές των Η.Π.Α., η οποία διαδικασία για να αντιμετωπισθεί, οδήγησε στην δημιουργία χρηματοπιστωτικών και χρηματιστηριακών φουσκών, από τις περιβόητες «επενδυτικές» τράπεζες, με την παράλληλη και άκρως σημαντική αποδόμηση των ελεγκτικών μηχανισμών του FED από τον νεοφιλελεύθερης – νεοσυντηρητικής ιδεολογίας Άλαν Γκρήνσπαν και τους golden boys and girls του εκεί αγοραίου γραφειοκρατικού συστήματος.


John Kenneth Galbraith.


Για όσον καιρό το μπαλόνι φούσκωνε βρίσκοντας πελατεία, όλα ήσαν καλά, παρά τα όσα ορθά έλεγε ο – μακαρίτης πια – John Kenneth Galbraith (1997), ο οποίος δεν πρόλαβε να δεί την πανηγυρική δικαίωση των λεγομένων του. Ας τα απολαύσουμε, για να δούμε το μέγεθος της ανευθυνότητας των Αμερικανών ιθυνόντων της εποχής εκείνης και την λειτουργική αγραμματοσύνη των οικονομολόγων και λοιπών opinion makers εκείνης της εποχής, που λειτουργούσαν, ως «κράχτες» στο πελώριο παιχνίδι, που γινόταν, σε βάρος των αφελών «αποταμειευτών – επενδυτών» και των «δανειζόμενων», ένα παιχνίδι, που έμοιαζε – στην δομή του – με το παιχνίδι των παπατζήδων στην Ομόνοια :

«Το ότι τη στιγμή που γράφουμε, το 1997, έχουμε να κάνουμε με μια σημαντική κερδοσκοπική επίδειξη είναι εμφανές σε όλους όσοι δεν είναι αιχμάλωτοι ανόητης φιλοδοξίας. Τώρα στα χρηματιστήρια ρέει πολύ περισσότερο χρήμα απ’ ότι νοημοσύνη για την καθοδήγησή του. Υπάρχουν πολύ περισσότερα αμοιβαία κεφάλαια απ’ ότι οικονομικά ευφυείς και άνδρες και γυναίκες με αναπτυγμένη ιστορική συνείδηση για να τα διαχειριστούν. Δεν κάνω προβλέψεις. Οι προβλέψεις των ανθρώπων ξεχνιούνται, θυμούνται καλά μόνο τα λάθη τους. Όμως, εδώ έχουμε μια βασική και επαναλαμβανόμενη διαδικασία. Αρχίζει με την άνοδο των τιμών μετοχών, ακινήτων, έργων τέχνης και άλλων. Αυτή η αύξηση προσελκύει την προσοχή και τους αγοραστές, που ωθούν ακόμη υψηλότερα τις τιμές. Έτσι οι προσδοκίες δικαιώνονται ακριβώς από την δράση που ανεβάζει τις τιμές. Η διαδικασία συνεχίζεται, η αισιοδοξία με τα αποτελέσματά της είναι στην ημερήσια διάταξη. Οι τιμές ανεβαίνουν ακόμα περισσότερο. Τότε για λόγους που θα είναι πάντα αντικείμενο συζήτησης, έρχεται το τέλος. Η πτώση είναι ακόμη πιο ξαφνική από την άνοδο. Ένα μπαλόνι που σκάει, δεν ξεφουσκώνει ποτέ ήσυχα». (Πρόλογος του JKG στην έκδοση του 1997 του βιβλίου του «Το μεγάλο κραχ του 1929″.

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο και έχει να κάνει με τον ίδιο τον χρηματοπιστωτικό τομέα του συστήματος, ως ανεξέλεγκτα ιδιωτικοποιημένο (και τώρα και γραφειοκρατικοποιημένο), ο οποίος όσο μένει ανεξέλεγκτος (τώρα είναι και γραφειοκρατικός) θα παράγει τέτοιου είδους καταστάσεις.

Αυτά τα έχω περιγράψει και στο θέμα, που έχει ανοίξει ο κ. Αβραντίνης με τίτλο «Η οικονομία – ελικόπτερο» http://e-rooster.gr/12/2009/2024/comment-page-1#comment-127070 , αλλά και στο μπλογκ μου με τον τίτλο : ‘‘Προϋπολογισμός 2010 : Ένας Προϋπολογισμός μακροχρόνιας αντιαναπτυξιακής λογικής και ομιχλώδους στόχευσης’’ http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/11/proypologismos-2010.html .

Η ελληνική εκδοχή της ύφεσης, δεν έχει να κάνει με τον οποιονδήποτε «κρατισμό» της ελληνικής κοινωνίας. Το ελληνικό κράτος και μικρό είναι, σε σχέση με τα ευρωπαϊκά (αλλά τώρα και με τα αμερικανικά) δεδομένα και ανίκανο να παίξει τον ρόλο του, ως σταθεροποιητή των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας και να αντιμετωπίσει την ύφεση. Αν ακολουθηθεί η οικονομική πολιτική της περικοπής των δημόσιων δαπανών, που προτείνει ο κ. Αβραντίνης, η ύφεση στην ελληνική οικονομία θα επιδεινωθεί , η οποία θα αποσταθεροποιηθεί πλήρως και θα ακολουθήσει την κλασσική πορεία την οποίαν προέβλεψε ο Κέϋνς, όταν ανέλυε την εγγενή αστάθεια του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλιστικού συστήματος. Την πορεία, δηλαδή, προς την μόνιμη ύφεση και την καθοδική σπειροειδή κίνηση όλων των μακροοικονομικών της μεγεθών.

Θα είχε δίκιο στις προτάσεις του ο κ. Αβραντίνης, αν το πρόβλημα της παγκόσμιας και ειδικότερα της ελληνικής οικονομίας ήταν πρόβλημα υποεπένδυσης και χαμηλής παραγωγής, που δεν μπορεί να ικανοποιήσει την ζήτηση. Τότε τα «οικονομικά της προσφοράς» (ο αναδιατυπωμένος, για τα δεδομένα της εποχής μας, απαρχαιωμένος «νόμος του J-B Say», περί σταθεροποίησης του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, με τους μηχανισμούς της τόνωσης της παραγωγής) θα είχαν ρόλο να παίξουν, όπως – εν μέρει – τον έπαιξαν σε τριτοκοσμικές χώρες, σαν την Χιλή του Αουγκούστο Πινοσέτ.


Όπως είναι ευρύτερα γνωστό, το πρόβλημα της σύγχρονης ύφεσης δεν είναι πρόβλημα υποεπένδυσης και υποπαραγωγής – τουλάχιστον στο αναπτυγμένο γραφειοκρατικό καπιταλιστικό κόσμο, διότι στον υπανάπτυκτο κόσμο τέτοιο πρόβλημα υπάρχει. Είναι πρόβλημα απότομης πτώσης της παγκόσμιας και εγχώριας κατανάλωσης, που ήλθε σαν αποτέλεσμα της απότομης πτώσης της κατανάλωσης στις Η.Π.Α., μετά το σπάσιμο των φουσκών των λεγόμενων «επενδυτικών» τραπεζοπιστωτικών ιδρυμάτων, που βρίσκονταν εκτός FED, τον Σεπτέμβριο του 2008.

Αυτό έχουμε, τώρα, να αντιμετωπίσουμε, ως προτεραιότητα και ο κ. Αβραντίνης προτείνει ένα λάθος φάρμακο, για την συγκεκριμένη ασθένεια. Ένα φάρμακο, το οποίο επιδεινώνει, αντί να λύσει την κατάσταση, διότι η μείωση των κρατικών δαπανών, οδηγεί σε, περαιτέρω, πτώση της συναθροιστικής ζήτησης και της συνολικής κατανάλωσης, αφού καλείται το κράτος να παίξει τον ρόλο του επιταχυντή της ύφεσης και όχι τον ρόλο του επιταχυντή της ανάπτυξης – κάτι που μπορεί να συμβεί μόνον με εκτεταμένες δημόσιες δαπάνες, στοχευμένες σε ένα ευρύ πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και στην στήριξη της συνολικής καταναλωτικής δαπάνης στην ελληνική οικονομία, εν αναμονή της διεθνούς ανάκαμψης, όταν αυτή έλθει.


Το ελληνικό πρόβλημα στην παρούσα ύφεση έχει την διεθνή του διάσταση, λόγω της πτώσης της διεθνούς ζήτησης και εκφράστηκε, μερικώς στις εξαγωγές της χώρας και κυρίως στην αρκετά μεγάλη πτώση του τουρισμού, που αποτελεί έναν οιονεί τομέα βαριάς βιομηχανίας, για την χώρα.


Αυτό το πρόβλημα έλαβε και την εσωτερική του διάσταση, αφού επηρέασε και την εσωτερική ζήτηση στην χώρα, η οποία εσωτερική ζήτηση, προηγουμένως είχε, ήδη, επηρεασθεί από τα διεθνή «μαντάτα», όπως αυτά έρχονταν από την Αμερική και τον υπόλοιπο κόσμο και έκανε τους καταναλωτές επιφυλακτικούς στις αγορές τους, δίνοντας ένα μεγάλο κτύπημα στην φούσκα του διογκωμένου ελληνικού καταναλωτικού δανεισμού, πάνω στον οποίον στηριζόταν και στηρίζεται η ελληνική αγορά.


Η μεγάλη πτώση, λοιπόν, της εσωτερικής κατανάλωσης και η συνακόλουθη πτώση της εξωτερικής ζήτησης, χρειάζεται την τονωτική παρέμβαση του κράτους, για να αντιμετωπισθεί (ακριβώς επειδή είναι η ιδιωτική οικονομία, που έχει μπλοκάρει και οι μηχανισμοί της δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στην υπάρχουσα ύφεση) και την θέση υπό έλεγχο του τραπεζοπιστωτικού συστήματος της χώρας, έτσι ώστε το κράτος να παίξει πλήρως τον ρόλο του, ως σταθεροποιητή των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας, που όλα τους συμπιέζονται από την έλευση της ύφεσης και πρώτ’ απ’ όλα ο «βασιλιάς της οικονομίας», αυτός που για χάρη του παράγονται όλα – δηλαδή η συνολική κατανάλωση, η ανάταξη της οποίας θα οδηγήσει και στην ανάταξη και των λοιπών μακροοικονομικών μεγεθών.

Τα υπόλοιπα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας – και αυτά που αναφέρει ο κ. Αβραντίνης και αυτά που δεν αναφέρει – πρέπει να αντιμετωπισθούν, αμέσως μόλις σταθεροποιηθούν τα μακροοικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας και σταθεροποιηθεί η αναπτυξιακή της τροχιά.

Κάθε τι άλλο, θα χειροτερεύσει τα πράγματα και θα οδηγήσει τους κυβερνώντες να φύγουν νύχτα (για την ακρίβεια : άγρια μεσάνυχτα), όπως ο Καραμανλής και οι μαθητευόμενοι μάγοι του.


Αυτό φυσικά, θα είναι και το ολιγότερο ενδιαφέρον, για εμάς τους πολίτες.


Το κυριότερο είναι ότι θα υποστεί μεγαλύτερη βλάβη η ελληνική οικονομία και φυσικά εμείς οι ίδιοι (όχι όλοι, βέβαια, διότι οι τραπεζίτες π. χ. δεν θα βλαβούν).


Γι’ αυτό, λοιπόν, κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο….''


(Αναδημοσίευση σχολίου μου http://e-rooster.gr/01/2010/2061#comment-127466 στο e-rooster.gr, στις 11/1/2010, ως απάντηση στο άρθρο του κ. Τάσου Αβραντίνη, με τίτλο : "Αντιπαράθεση με τις συντεχνίες" http://e-rooster.gr/01/2010/2061 ).

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Ευρώ : Μια παραλυτικά άρρωστη νομισματική μονάδα που την κρύβουν πίσω από τον φόβο του ... πληθωρισμού. (Ένας διάλογος με τον καλό φίλο rebel@work).

 Στο e-rooster.gr και στην συζήτηση, γύρω από το άρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου : "Καθαρές κουβέντες για την οικονομία", αναπτύχθηκε ένας ουσιώδης διάλογος με τον άγνωστο φίλο rebel@work, γύρω από ζητήματα της παρούσας οικονομικής ύφεσης, του αβαθούς και παραλυτικού ευρώ, της ευρωζώνης, της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, της GREAT DEPRESSION, ακόμα και για τις μαρξικές εξισώσεις και θεωρίες για την - υποτιθέμενη - κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος.

Αυτόν τον ωραίο διάλογο, αλλά και άλλους διαλόγους, που, αποσπασματικά, ήδη έχω αρχίσει να δημοσιεύω στο μπλογκ μου, θα αναδημοσιεύσω , σταδιακά, εδώ, για να αποκτήσω ένα, ούτως ειπείν, "coryright", για να μπορώ εύκολα να ανατρέχω στις απόψεις, που κατά καιρούς και για διάφορα θέματα, έχω εκφράσει και οι οποίες είναι διασκορπισμένες στο Διαδίκτυο. Για να μπορώ, επίσης, εύκολα να εξετάσω το κατά πόσον αυτές οι απόψεις άντεξαν στην πάροδο του χρόνου και κατά πόσον επιβεβαιώθηκαν, ή όχι.

Εδώ, δημοσιεύω μια απάντησή μου στον φίλο rebel@work , γύρω από την ανυπαρξία κινδύνου πληθωρισμού στην Ευρωζώνη και για το αβαθές και την παραλυτική αρρώστια του ευρώ, που στραγγαλίζει τις ευρωπαϊκές οικονομίες και οδηγεί τις χρηματοπιστωτικές αγορές στην επίθεση εναντίον του. Το σχετικό σχόλιό μου http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-128454 , δημοσιεύτηκε στις 6/2/2010, σε απάντηση σχολίου του rebel@work της 5/2/2010 ( http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-128438 ), σε προηγούμενο δικό μου σχόλιο (http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-128412 ), το οποίο αναδημοσίευσα και στο μπλογκ μου [δείτε το θέμα :  "2008 – 2009 : Η αριθμητική της βαθιάς ύφεσης της παγκόσμιας οικονομίας (προϊόν της βλακώδους και συμφεροντολογικής πολιτικής της ελίτ των γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/02/2008-2009.html ]. 

Το απαντητικό αυτό σχόλιό μου έχει ως εξής :


"Όπως καταλαβαίνεις, φίλε rebel, το πρόβλημα της Ευρωζώνης δεν είναι ο πληθωρισμός. Είναι ο έντονος αντιπληθωρισμός και τα στοιχεία της CIA είναι, κυριολεκτικά, αφοπλιστικά, ως προς αυτό.


Ας αφήσουμε, λοιπόν, τον κίνδυνο του … πληθωρισμού (που δεν υπάρχει), ως επιχείρημα και ως φόβο της ελίτ της χρηματοπιστωτικής κοινότητας. Για να εκτίθεται, όταν τον προβάλει.


Το ευρώ, ως αβαθές νόμισμα, έχει πολλά χουνέρια να πάθει στο προσεχές χρονικό διάστημα. Είναι μια παραλυτικά άρρωστη νομισματική μονάδα, διότι δεν έχει το απλούστατο, που έχει το δολλάριο : Δεν στηρίζεται σε μια ουσιαστική πολιτική και οικονομική ενότητα, σε ένα ενιαίο κράτος και σε μια ομοιογενή κοινωνία.


Αυτό βλέπουν οι «κερδοσκόποι» και θα του επιτεθούν αμείλικτα ακόμα περισσότερο και καλά κάνουν, ακριβώς επειδή βλέπουν την χαώδη ανομοιομορφία των κοινωνιών και των οικονομιών, στις οποίες το ευρώ στηρίζεται, καθιστάμενο ένας «γίγαντας» με πήλινα πόδια.


Το ευρώ αποτελεί, πρακτικά, μια νομισματική ενότητα, που στηρίζεται στον αέρα, δηλαδή στο πουθενά και έχει να πάθει «των παθών του τον τάραχο», από τις αρπακτικές γραφειοκρατικές ελίτ του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.


Μόνη λύση είναι ο μετασχηματισμός της Ε.Ε. σε πραγματική πολιτική ενότητα, με ενιαίο κέντρο πολιτικοοικονομικών αποφάσεων, στο οποίο να υπάγεται η Ε.Κ.Τ., η οποία πρέπει να καταστεί μια ουσιαστική Κεντρική Τράπεζα, με όλες τις σχετικές αρμοδιότητες και με πλήρη κάλυψη των κρατών της Ένωσης (αρχικά της Ευρωζώνης), ακριβώς, όπως το FED, το οποίο υπαγόμενο στην κεντρική κυβέρνηση των Η.Π.Α. καλύπτει, πλήρως όλες τις Πολιτείες της χώρας.


Όσο δεν γίνεται αυτό το ευρώ θα παραπαίει, πιεζόμενο από τις αρπακτικές διαθέσεις των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι οποίες θα κάνουν παιχνίδι με αυτήν την αδυναμία του αβαθούς ευρώ (και όλα τα άλλα, που αφορούν την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία – και αύριο την Ιταλία -, είναι εκδηλώσεις αυτών των ουσιωδώς χασματικών διαρθρωτικών αδυναμιών του ευρώ).


Και φυσικά πρέπει να κόψει νόμισμα η ΕΚΤ. Και σε αυτό ποντάρουν οι γραφειοκρατικές αγορές. Και με δεδομένο ότι οι Γερμανοί, ο Τρισέ και η παρέα τους, θα υποχρεωθούν να το πράξουν αυτό – αργά ή γρήγορα -, εγκαταλείποντας την πολιτική του σκληρού ευρώ, καλό είναι να το πράξουν γρήγορα, σχεδιασμένα και οργανωμένα, για να βγει από την βαθιά, πλέον, ύφεση η ευρωπαϊκή οικονομία.

Και φυσικά η άφθονη κοπή νομίσματος δεν είναι αρκετή. Το χρήμα αυτό θα πρέπει και να μπει στην κυκλοφορία και να δαπανηθεί. Αυτό, με δεδομένο το βαρύτατο κλίμα στην ευρωπαϊκή οικονομία, πρέπει να γίνει, με εργαλείο την κλασσική κεύνσιανή δημοσιονομική πολιτική ( "όπως Αμερική", που έλεγε και στις διαφημίσεις της δεκαετίας του 1970 η Υβέτ Τζάρβις).
Αυτά τα ολίγα, προς το παρόν. Περισσότερα, στην συνέχεια, μετά την μελέτη (ή καλύτερα στην διάρκεια της μελέτης) των νεώτερων στοιχείων της CIA., τα οποία δείχνουν το τεράστιο μέγεθος των απίστευτων ηλιθιοτήτων της πολιτικής και τραπεζοπιστωτικής ελίτ του αναπτυγμένου δυτικού κόσμου, οι οποίες μένουν ατιμώρητες, λόγω της παντελούς έλλειψης επαναστατικού και μεταρρυθμιστικού υποκειμένου.


Πάντα φιλικά…"

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

ΙΟΥΛΙΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2008 : Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΜΕΣΩΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΦΕΣΗ (Ένα επίκαιρο κείμενο που κόπηκε από την λογοκρισία του "ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ")

Ας δούμε ένα επίκαιρο κείμενό μου, που δημοσιεύτηκε στις 14/9/2008 και λογοκρίθηκε, δια ολοκληρωτικού κοψίματος και ουδέποτε αναδημοσιεύτηκε στις μεταγενέστερες "εκδόσεις" της συζήτησης για τον Κορνήλιο Καστοριάδη, με τίτλο : "Κορνήλιος Καστοριάδης : Ένας απολογισμός, μια ερμηνεία", η οποία χακεύτηκε από παράγοντες του ίδιου του "ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ". [Δείτε την τελευταία - νομίζω 4η - επανέκδοση (Απρίλιος 2009) της συζήτησης στο "ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ", με τίτλο : "Κορνήλιος Καστοριάδης : Ένας απολογισμός. (Η ΚΡΙΣΗ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ)". http://www.politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?t=17364&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=  . Δεν θα βρείτε πουθενά αυτό το κείμενο...].




Δημοσιεύθηκε: Κυρ Σεπ 14, 2008 4:30 pm Θέμα δημοσίευσης: ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

"Αγαπητέ κύριε Βήχε, ας δούμε την ζώσα εξέλιξη στην παγκόσμια οικονομία, για να γίνει χειροπιαστά, αντιληπτό το γιατί το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα δεν σαπίζει, αλλά καταφέρνει - με τις όποιες δυσλειτουργίες του, που δεν συνιστούν δομική κρίση, αλλά εντάσσονται, μέσα στις φυσιολογικές εξελίξεις της λειτουργίας του συστήματος, το οποίο εξακολουθεί, βέβαια, να είναι ανισόμετρο και εκμεταλλευτικό - να αναπτύσσει αδιάκοπα τις παραγωγικές δυνάμεις, σε παγκόσμιο επίπεδο, χωρίς, εξ αντικειμένου, όριο λήξεως αυτής του της λειτουργίας.

Τα παρακάτω στοιχεία είναι από το FACTBOOK της CIA και αποτελούν εκτίμηση του 7/2008 (όποιος έχει άλλα εγκυρότερα στοιχεία από αυτά της CIA, παρακαλώ να τα προσκομίσει, εφ' όσον αμφιβάλλει για την εγκυρότητά τους. Καλά θα κάνει, πάντως, να μην αμφιβάλλει διότι οι Αμερικανοί δεν είναι βλάκες και - για όσους δεν το ξέρουν - η παγκόσμια γραφειοκρατική καπιταλιστική ελίτ αυτά τα στοιχεία συμβουλεύεται πρώτα από όλα, για να πάρει τις τρέχουσες επενδυτικές της και άλλες αποφάσεις) :

Με μια ανάπτυξη σε παγκόσμιο επίπεδο της τάξης του 5% (το 2007), πληθυσμό 6.706.993.000, ΑΕΠ 65.610.000.000.000 δολάρια και κατά κεφαλήν εισόδημα της τάξης, περίπου, των 10.000 δολαρίων, ποιος μπορεί να πει, στα σοβαρά, ότι το καπιταλιστικό σύστημα φθίνει, ή μαραζώνει, ή πεθαίνει; Νομίζω, κανείς.

Με δεδομένη την αντιπαραγωγική κατανομή των ανθρώπινων πόρων, σε παγκόσμιο επίπεδο [αφού το 40,2% του ενεργού παγκόσμιου πληθυσμού απασχολείται στον αγροτικό τομέα και παράγει μόλις το 4% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ στην βιομηχανία απασχολείται το 20,5%, παράγοντας το 32% του παγκόσμιου ΑΕΠ και στις υπηρεσίες απασχολείται το 39,3%, παράγοντας το 64% του παγκόσμιου ΑΕΠ], το καπιταλιστικό σύστημα έχει πολύν δρόμο μπροστά του και όλες τις δυνατότητες να συνεχίσει την αδιάκοπη ανάπτυξη, παρά και ενάντια στις μαρξιστικές ιερεμιάδες, που βλέπουν την ‘‘τελική πτώση’’, ή την κατάρρευση του καπιταλισμού, η οποία δεν επέρχεται, παρά τις προβλέψεις της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας. Και τούτο διότι κανένα κοινωνικό σύστημα δεν απέρχεται από την ιστορική σκηνή πριν εξαντλήσει όλες του τις δυνατότητες, για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Έτσι, έλεγε ο Καρλ Μαρξ και – παρά το μηχανιστικό περιεχόμενο του όλου συλλογισμού -φαίνεται ότι η διαπίστωση αυτή εμπεριέχει κάποια στοιχεία αληθείας.

Αρεστόν, ή όχι, λοιπόν ο καπιταλισμός αναπτύσσεται σταθερά και με μεγάλους ρυθμούς παγκοσμίως, δημιουργώντας έναν πλούτο απίθανων και μυθικών – για τα δεδομένα του παρελθόντος, πρόσφατου ή παλαιότερου – διαστάσεων. Και ένα κοινωνικό σύστημα που αναπτύσσεται με αυτές τις διαστάσεις δεν σαπίζει, ούτε καταρρέει, ούτε πεθαίνει. Όταν κάνουμε μεταφυσική, μπορούμε να πεθάνουμε ή να σαπίσουμε τον καπιταλισμό, όσο θέλουμε. Όχι, όμως, κινούμεθα πάνω στην εξέλιξη των στοιχείων της ζώσας οικονομικής πραγματικότητας. Δείτε : ΚΟΣΜΟΣ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/xx.html#Econ


Τα στοιχεία για τις ΗΠΑ είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 2,2%, (ως ώριμη καπιταλιστική χώρα δεν μπορεί να έχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης), πληθυσμός γύρω στα 303.000.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 45.800 δολάρια, άριστη κατανομή των ανθρώπινων πόρων, υψηλή τεχνολογία, ΑΕΠ γύρω στα 13.840.000.000.000 δολάρια. Δείτε : ΗΠΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/us.html#Econ


Τα στοιχεία για την Ε.Ε. είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 3%, (ως ώριμη καπιταλιστική περιοχή δεν μπορεί να έχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης), πληθυσμός γύρω στα 491.000.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 32.300 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, που επιδέχεται βελτίωση [απασχολείται το 4,4% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 2% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 27,1% και 27,1% και σε υπηρεσίες 67,1% και 70%] υψηλή τεχνολογία, ΑΕΠ γύρω στα 14.380.000.000.000 δολάρια. Δείτε : Ε. Ε. https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ee.html#Econ


Τα στοιχεία ακόμη και για την Ελλάδα είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 4%, (ως ώριμη καπιταλιστική χώρα δεν μπορεί να έχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης), πληθυσμός γύρω στα 10.720.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 29.200 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, κάτω του μετρίου, η οποία επιδέχεται βελτίωση [απασχολείται το 12% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 3,6% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 20% και 24,8% και σε υπηρεσίες 68% και 71,6%], ΑΕΠ γύρω στα 324.600.000.000 δολάρια. Δείτε ΕΛΛΑΣ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html#Econ


Τα στοιχεία και για την Γερμανία είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 3,1%, (ως ώριμη καπιταλιστική χώρα δεν μπορεί να έχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης), υψηλή τεχνολογία, πληθυσμός γύρω στα 82,369.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 34.200 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, κακή [απασχολείται το 2,8% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 0,8% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 18,9% και 23% και σε υπηρεσίες 63,8% και 70,1%], ΑΕΠ γύρω στα 2.810.000.000.000 δολάρια. Δείτε ΓΕΡΜΑΝΙΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html#Econ


Τα στοιχεία για την Βρετανία είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 4%, (ως ώριμη καπιταλιστική χώρα δεν μπορεί να έχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης), υψηλή τεχνολογία, πληθυσμός γύρω στα 60.943.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 35.100 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, καλή, η οποία επιδέχεται βελτίωση [απασχολείται το 1,4% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 0,9% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 20% και 24,8% και σε υπηρεσίες 80,4% και 75,7%], ΑΕΠ γύρω στα 2.137.000.000.000 δολάρια. Δείτε ΒΡΕΤΑΝΙΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/uk.html#Econ


Τα στοιχεία για την Γαλλία είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 1,9%, (ως ώριμη καπιταλιστική χώρα δεν μπορεί να έχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, αλλά η ιδιαιτερότητά της έχει να κάνει με την θέσπιση του 35ωρου από την κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, που καλά έκανε και το θέσπισε, αποδεικνύοντας ότι ένα καπιταλιστικό σύστημα μπορεί να λειτουργήσει και με ριζοσπαστικά μέτρα και να έχει και θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης), υψηλή τεχνολογία, πληθυσμός γύρω στα 64.057.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 33.200 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, καλή, η οποία επιδέχεται κάποια βελτίωση [απασχολείται το 4,1% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 2,2% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 24,4% και 21% και σε υπηρεσίες 71,5% και 76,7%], ΑΕΠ γύρω στα 2.047.000.000.000 δολάρια. Δείτε ΓΑΛΛΙΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/fr.html#Econ


Τα στοιχεία για την Ιταλία είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 1,9%, (ως ώριμη καπιταλιστική χώρα δεν μπορεί να έχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, αλλά έχει και ιδιαιτερότητες, που έχουν να κάνουν με την βραδύτητα των μεταρρυθμίσεων στην χώρα αυτή), πληθυσμός γύρω στα 58.145.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 30.400 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, κάτω του μετρίου, η οποία επιδέχεται βελτίωση [απασχολείται το 5% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 1,9% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 32% και 28,9% και σε υπηρεσίες 63% και 69,2%], ΑΕΠ γύρω στα 1.786.000.000.000 δολάρια. Δείτε ΙΤΑΛΙΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/it.html#Econ


Τα στοιχεία για την Ισπανία είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 3,8%, (ως ώριμη καπιταλιστική χώρα δεν μπορεί να έχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης), πληθυσμός γύρω στα 40.491.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 30.100 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, μέτρια, η οποία επιδέχεται βελτίωση [απασχολείται το 5,3% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 3,5% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 30,1% και 29,8% και σε υπηρεσίες 64,6% και 66,6%], ΑΕΠ γύρω στα 1.352.000.000.000 δολάρια. Δείτε ΙΣΠΑΝΙΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sp.html#Econ


Τα στοιχεία για την Κίνα είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 11,4%, (χώρα τριτοκοσμική με διφυές υβριδικό γραφειοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα), πληθυσμός γύρω στα 1.330.044.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 5.300 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, πολύ κακή, [απασχολείται το 43% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 11,3% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 25% και 48,6% και σε υπηρεσίες 25% και 48,6%], ΑΕΠ γύρω στα 6.991.000.000.000 δολάρια. Δείτε ΚΙΝΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ch.html#Econ


Τα στοιχεία για την Αυστραλία είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 3,9%, (ως ώριμη καπιταλιστική χώρα δεν μπορεί να έχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης), πληθυσμός γύρω στα 21.007.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 36.300 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, καλή, η οποία επιδέχεται βελτίωση [απασχολείται το 3,6% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 3% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 21,2% και 26,4% και σε υπηρεσίες 75,2% και 70,6%], ΑΕΠ γύρω στα 760.800.000.000 δολάρια. Δείτε ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/as.html#Econ


Τα στοιχεία για την Ρωσία είναι επίσης, συντριπτικά : από τους πρωτοπόρους στους ρυθμούς ανάπτυξης, οδεύει στο να ξεπεράσει την χρόνια υπανάπτυξή της), πληθυσμός γύρω στα 140.200.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 14.700 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, κακή, αλλά βελτιούμενη, [απασχολείται το 10,8% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 4,7% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 28,8% και 29,1% και σε υπηρεσίες 60,5% και 56,2%], ΑΕΠ γύρω στα 2.088.000.000.000 δολάρια. (Καμμιά σχέση με την αθλιότητα επί Σοβιετικής Ένωσης και με την Ρωσία του Γέλτσιν). Δείτε ΡΩΣΙΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/rs.html#Econ


Τα στοιχεία για την Βραζιλία είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 5,4%, (ως τριτοκοσμική καπιταλιστική χώρα μπορεί να έχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης), πληθυσμός γύρω στα 196.342.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 9.700 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, πολύ κακή, η οποία επιδέχεται βελτίωση [απασχολείται το 20% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 5,5% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 14% και 28,7% και σε υπηρεσίες 66% και 65,8%], ΑΕΠ γύρω στα 1.836.000.000.000 δολάρια. Δείτε ΒΡΑΖΙΛΙΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/br.html#Econ 


Τα στοιχεία για την Ινδονησία είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 6,3%, (ως τριτοκοσμική χώρα μπορεί να έχει πολύ υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης), πληθυσμός γύρω στα 237.512.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 3.700 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, πολύ κακή, η οποία μπορεί να βελτιωθεί [απασχολείται το 43,13% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 13,8% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 18% και 46,7% και σε υπηρεσίες 38,7% και 39,4%], ΑΕΠ γύρω στα 837.800.000.000 δολάρια. Δείτε ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/id.html#Econ


Τα στοιχεία για την Ινδία είναι επίσης, συντριπτικά : Ανάπτυξη 9,2%, (ως τριτοκοσμική χώρα μπορεί και έχει έναν από τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης), πληθυσμός γύρω στα 1.147.995.000, κατά κεφαλήν εισόδημα 2.700 δολάρια, κατανομή των ανθρώπινων πόρων, κάκιστη, η οποία μπορεί να βελτιωθεί [απασχολείται το 60% στο αγροτικό τομέα, συνεισφέροντας το 17,6% του ΑΕΠ – αντίστοιχα ποσοστά σε βιομηχανία 12% και 29,4% και σε υπηρεσίες 28% και 52,9%], ΑΕΠ γύρω στα 2.989.000.000.000 δολάρια. Δείτε ΙΝΔΙΑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/in.html#Econ

(Τις χώρες τις πήρα δειγματοληπτικά. Μπορούμε να συνεχίσουμε με όποιες θέλετε).


Φυσικά, αντιλαμβάνεσθε, μετά από όλα αυτά τα στοιχεία γύρω από την πραγματική παγκόσμια οικονομία, ότι ο γραφειοκρατικός καπιταλισμός της εποχής μας δεν είναι ένας θνήσκων κοινωνικοικονομικός σχηματισμός - όπως οι μεταφυσικές νεοϊερεμιάδες θέλουν να εμφανίζουν -, ακόμα και αν τον δούμε μέσα από το μαρξιστικό πρίσμα : Όσο αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις, έχει μέλλον. Θα σαπίσει όταν δεν θα μπορεί, όπως μας είπε ο Καρλ Μαρξ.


Και, όπως, πάλι, ίδιος ο Μαρξ είπε : Κανένα κοινωνικό σύστημα δεν φεύγει από την σκηνή της Ιστορίας πριν εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες που έχει για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Και ο σύγχρονος καπιταλισμός αναπτύσσει δυναμικά την παγκόσμια οικονομία και έχει τεράστιες δυνατότητες περαιτέρω ανάπτυξης, βλέποντας τους ρυθμούς παγκόσμιας ανάπτυξης και συνολικά και κατά χώρα. Ενώ ο αλήστου μνήμης ''υπαρκτός σοσιαλισμός'' πήγε στο ‘‘χρονοντούλαπο της Ιστορίας’’ – για να θυμηθούμε και τον Ανδρέα Παπανδρέου – άκλαυτος και ανίκανος να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις στις χώρες που είχε εγκλωβίσει.


Γι’ αυτό, ας αφήσουμε τις ιερεμιάδες και τις παραμυθολογίες – σαν αυτές του φίλου ΚΚε – και ας επικεντρωθούμε στην πραγματική ζωή, που είναι ωμή, πεζή, ξεροκέφαλη και πάντοτε πικρή, για όσους καλλιεργούν αυταπάτες, ακριβώς επειδή είναι πεισματάρα.


Αν δεν το πράξουμε, καλλιεργούμε μύθους, αυταπάτες και εκκολάπτουμε ολοκληρωτισμούς, μέσα από έναν ψευδή, επιστημονικοφανή μυστικισμό.


Πικρόν, αλλά αληθές. Και η ωμή, η απροσχημάτιστη αλήθεια είναι ο μόνος τρόπος προσέγγισης της πραγματικότητας. Και η αλήθεια λέει ότι ο σύγχρονος γραφειοκρατικός καπιταλισμός αναπτύσσει πολύ καλά τις παραγωγικές δυνάμεις και έχει όλες τις δυνατότητες να συνεχίσει να το πράττει αυτό και στο απροσδιόριστο μέλλον.


Όσο και αν αυτό δεν αρέσει. Το ζήτημα δεν είναι το τι μας αρέσει, αλλά το τι γίνεται στην πράξη. Τα υπόλοιπα είναι μεταφυσική.


Αυτά τα ολίγα.


(Και όποιος έχει άλλα στοιχεία, ας τα προσκομίσει, για να τα μάθουν και οι ηγέτες των σύγχρονων γραφειοκρατικών καπιταλιστικών ελίτ του κόσμου, για να παύσουν να στηρίζονται στα στοιχεία της CIA.)


Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα….

_________________
Tassos



Έχει επεξεργασθεί από τον/την Τάσος Αναστασόπουλος στις Τετ Σεπ 17, 2008 6:27 pm, 2 φορές συνολικά.''

 
 

Από τότε, που γράφτηκε αυτό το κείμενο, έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι.
 
Αμέσως, μετά ήλθε η οικονομική ύφεση με την κατάρρευση της Lehman Bros, που, ανοήτως, οι Μπους, Πώλσον και Μπερνάκι άφησαν στην τύχη της, για να οδηγήσουν την αμερικανική και την παγκόσμια οικονομία στον πανικό και την ύφεση, για να υποχρεωθούν στην συνέχεια, να εγκαταλείψουν τον νεοφιλελεύθερο δογματισμό και με μαζικές νεοκεϋνσιανές χρηματοδοτικές παρεμβάσεις τους, με πακέτα στήριξης του τραπεζοπιστωτικού και βιομηχανικού τομέα των Η.Π.Α., (ύψους 700.000.000.000 $, που συνεχίστηκαν και από την κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, με ένα νέο πακέτο 780.000.000.000 $ και άλλα συμπληρωματικά μέτρα, ανάμεσα στα οποία και κρατικοποιήσεις), κατάφεραν, κυριολεκτικά, να σώσουν την αμερικανική οικονομία από μια παταγώδη κατάρρευση, ανάλογη και πολύ - μα πάρα πολύ - μεγαλύτερη από εκείνην της GREAT DEPRESSION της δεκαετίας του 1930.
 
Καλόν είναι τέτοια κείμενα να σώζωνται...

(Τα στοιχεία, βέβαια, είναι εκτιμήσεις της CIA, με βάση τα στοιχεία του 2007 και έχουν γίνει πριν από την έλευση της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Φυσικά, από τότε τα πράγματα έχουν διαφοροποιηθεί, αφού τα όσα, τώρα αναφέρονται, δεν είναι στοιχεία του 2007-2008, αλλά πολύ μεταγενέστερα. Γι' αυτό και αυτά, που εδώ παρουσιάζονται, έχουν, ανάμεσα στα άλλα και την ιστορική τους αξία).

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Η "Wall Street Journal" και η διεθνής οικονομική ύφεση : Ένα εργαλείο των παπατζήδων των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών.

Στο e-rooster και στο γνωστό θέμα, που άνοιξε εκεί ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, με τίτλο : "Καθαρές κουβέντες για την οικονομία", δημοσίευσα, σήμερα, το παρακάτω σχόλιο http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-128518 , για τον ρόλο της της δημοσιογραφικής ναυαρχίδας των αμερικανικών και των διεθνών γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών (περί της Wall Street Journal" ο λόγος), κατά την διάρκεια της προ της παρούσας διεθνούς οικονομικής ύφεσης, εποχής :

''Και κάτι ακόμα για την ναυαρχίδα των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών. Την εφημερίδα που «θεοποίησε» τον γνωστό και μη εξαιρετέο Άλαν Γκρήνσπαν και τον κατέστησε γκουρού των διεθνών γραφειοκρατικών τραπεζοπιστωτικών αγορών, παίζοντας τον ρόλο του σοβαροφανούς «κράχτη» στο παιχνίδι των διεθνών παπατζήδων τις προηγούμενες δύο δεκαετίες (και κυρίως την τελευταία) πριν την έλευση της διεθνούς ύφεσης τον Σεπτέμβριο του 2008:




Περί της «Wall Street Journal» ο λόγος – σε άρθρο της οποίας (για την Ελλάδα) ο αγαπητός Κώστας έκανε αναφορά .


Είναι πραγματικά … ιστορικά κειμήλια τα άρθρα των οικονομολόγων (;) της, πριν την έλευση της παρούσας ύφεσης τον Σεπτέμβριο του 2008.


Όταν έχω κακή διάθεση, φροντίζω να τα διαβάζω, προκειμένου να δω και την αστεία όψη της ζωής και να ευθυμήσω, έχοντας υπόψη μου ότι αυτοί οι άνθρωποι έγραφαν, όσα έγραφαν, για τις «ανίκητες αγορές» και το «ξεπέρασμα των οικονομικών της ύφεσης» (καθώς και άλλα φαιδρά και απίθανα – δήθεν – «ευφυολογήματα»), μιλώντας σοβαρά ή σοβαροφανώς – άλλοι, μεν, σοβαρά διότι πίστευαν αυτά που έγραφαν και άλλοι, δε, σοβαροφανώς, διότι εκτελούσαν διατεταγμένη υπηρεσία των αφεντικών τους, στα οποία μίσθωναν τις γραφίδες τους, προκειμένου να πλανέψουν τους αφελείς επενδυτές και αποταμιευτές να στραφούν στις δραστηριότητες – φούσκες που τα εν λόγω αφεντικά πυροδοτούσαν και οι μισθωμένοι αρθρογράφοι συντηρούσαν, ως «κράχτες», με την εξεύρεση άφθονης αφελούς πελατείας, για τις «ευαγείς» και «αξιοσέβαστες» δραστηριότητες των αφεντικών τους…


Νάναι καλά όλοι αυτοί (και το δημοσιογραφικό τους όργανο, που δεν είναι, βέβαια, το μόνο), για την ευθυμία, που, ενίοτε, μου χαρίζουν, διότι – εδώ που τα λέμε – η ζωή είναι σκληρή ( η ύφεση την έχει κάνει ακόμα σκληρότερη) και είναι πάντοτε, σε τέτοιες εποχές και σε αυτές τις δύσκολες περιστάσεις, απαραίτητη μια κάποια πηγή ευθυμίας, έστω και αν την προσφέρει μια άφθονη αρθρογραφία, σαν αυτήν της εφημερίδας «Wall Street Journal», η οποία – είναι η αλήθεια – συνεχίζει τα ευθυμογραφήματά της και μετά την έλευση της ύφεσης, που κατέδειξε ότι και στο δικό της «σοβαρό» δημοσιογραφικό επίπεδο, «ο βασιλιάς είναι γυμνός».


Ευτυχώς, τώρα, μετά την παταγώδη έλευση της οδυνηρής υφεσιακής εμπειρίας, ολοένα και λιγότεροι είναι πρόθυμοι να εξαπατηθούν και η WSJ έχει προβλήματα, ως προς την αξιοπιστία της.


Αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε, in long term. Οι καιροί έχουν γυρίσματα. Και αυτά τα γυρίσματα λειτουργούν υπέρ των «θεσμών», που μπορεί, in short term, να επηρεάζονται, αλλά στο βάθος του χρόνου καταφέρνουν να ξεπερνούν τα όποια προβλήματα αξιοπιστίας αντιμετωπίζουν.


Και η «Wall Street Journal» είναι «θεσμός». Θα το ξεπεράσει και αυτό, όπως τόσα άλλα…


(Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι εγώ – όπως και κάποιοι άλλοι, που θυμούνται – δεν θα ευθυμώ με τις απίθανες … πατάτες των γραφομένων των οικονομολόγων της).


Όμως, η WSJ μπορεί, άνετα, να ζήσει και με έναν τέτοιο χλευασμό από κάποιους «περίεργους», σαν και μένα. Και φυσικά, μπορεί να (και θα) τον ξεπεράσει, όπως το έχει ξανακαταφέρει, κατά την διάρκεια του μακρού βίου της.


Έχει και θα βρει, στην πορεία του χρόνου, άφθονους νέους πελάτες, πρόθυμους να την πιστέψουν, ως «πηγή της αυθεντικής αλήθειας».


Γιατί η κοινωνία, αενάως, τροφοδοτεί τα μέλη της, με μια «λογική» νεοϊεχωβαδικού προτεσταντισμού, που παράγει τέτοιους πελάτες για τους «θεσμούς» σαν την WSJ.


Οπότε, ουδέν πρόβλημα, για τον συγκεκριμένο «θεσμό»…"

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Ζώνη του Euro : Να μείνει η Ελλάδα, ή όχι; Η έξοδος πρέπει να αντιμετωπισθεί μόνον ως έσχατη λύση.





Στο e-rooster.gr και στην συζήτηση, για το άρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου "Καθαρές κουβέντες για την οικονομία" έγραψα - στις 20 Ιανουαρίου 2010 - το παρακάτω σχόλιο http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-127878, γύρω από το ευρώ και την παραμονή, ή μη, της χώρας μας στην ευρωζώνη. Εν όψει των εξελίξεων που ακολούθησαν, καλόν είναι να δημοσιεύσω και εδώ το σχόλιό μου αυτό, που είναι πάντοτε επίκαιρο :


''Δεν είναι μπαμπούλας η επιστροφή στην δραχμή. Θα ήταν μια λύση, αλλά και αυτή θα ήταν μια δύσκολη λύση.



Και είναι μια δύσκολη λύση, διότι δεν έχουμε σοβαρή πολιτικοοικονομική και κοινωνική ελίτ.


Αν είχαμε μια σοβαρή στην συμπεριφορά της ηγεμονεύουσα ελίτ, δεν θα χρειαζόταν να μπούμε και στην ζώνη του ευρώ, στην οποία μπήκαμε με απατηλές μεθοδεύσεις των Παπαδήμου, Γκαργκάνα και Σημίτη, την στιγμή που το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας ήταν πολύ πάνω από το 3% του ΑΕΠ, που απαιτούσε η Συνθήκη (ορθότερα : ο ζουρλομανδύας) του Μάαστριχτ, έχοντας φθάσει πάνω από το 6% του ΑΕΠ το 2001 – 2002.


Μπήκαμε, λοιπόν, με απατεωνίστικες πρακτικές και οι Ευρωπαίοι μας ανέχθηκαν να μπούμε, σε μια εποχή παχιών αγελάδων και με φρούδες υποσχέσεις της ελληνικής ελίτ ότι θα συμμαζέψουμε τα πράγματα.


Κάτι τέτοιο δεν έγινε τότε και μας ζητούν τώρα – σε εποχές ισχνών αγελάδων – να κάνουμε αυτό που δεν κάναμε τότε που όλα ήσαν ευνοϊκά.

Φυσικά αυτό που ζητούν είναι λάθος και εξωπραγματικό, διότι δεν μπορείς να ασκείς περιοριστική πολιτική σε εποχές ύφεσης.


Και γι’ αυτό η επιστροφή στην δραχμή θα ήταν μια συνετή κίνηση και θα αποδεικνυόταν σωτήρια (η Δανία και η Σουηδία π.χ. δεν βλάφτηκαν από το γεγονός ότι δεν εισήλθαν στην ευρωζώνη), αν είχαμε μια συνετή, σοβαρή και κοινωνικά υπεύθυνη ηγεμονεύουσα πολιτική και οικονομική ελίτ.


Δεν έχουμε, όμως και αυτό καθιστά δύσκολα τα πράγματα και το ευρώ ένα μη οθνείο μεν νόμισμα, αλλά δύσκολο, δε, να αντικατασταθεί από την παλιά, καλή και δική μας δραχμή…


Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα μπορούσε, λοιπόν, να ήταν η λύση του δράματος.


Καλύτερα θα ήταν, όμως, να μην είχε εισέλθει η χώρα στην ζώνη του Ευρώ, αφού δεν είχε τις προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο. Αλλά αυτό είναι πια ιστορία και αφορά τις απατηλές μεθοδεύσεις των Σημίτη, Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκη και Παπαδήμου, που μαγείρεψαν τα στοιχεία και οδήγησαν την χώρα απροετοίμαστη σε ένα εγχείρημα, το οποίο ήταν, όπως φαίνεται, πάνω από τις δυνάμεις της.


Αλλά και η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν είναι κάτι εύκολο πια. Πριν την έλευση της ύφεσης, τον Σεπτέμβριο του 2008 μπορούσε να γίνει περισσότερο εύκολα. Τώρα, μέσα στην δίνη της ύφεσης, η οποία δεν έχει ορατό τέλος, η έξοδος από το Ευρώ και η επαναφορά της παλαιάς καλής μας δραχμής αποτελεί επίσης ένα δύσκολο εγχείρημα.


Δεν υπάρχουν τα εχέγγυα ότι το ελληνικό πολιτικό προσωπικό και η ελληνική κοινωνικοοικονομική ελίτ μπορούν να φέρουν σε πέρας ένα τέτοιο εγχείρημα.


Γι’ αυτό, στην παρούσα φάση, αποτελεί ρεαλιστική επιλογή η παραμονή στην ζώνη του Ευρώ και η διαμόρφωση πολιτικών συμμαχιών, εντός της Ευρωζώνης, για την αλλαγή της νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ των Γερμανών και του Τρισέ, με την εγκατάλειψη της αδιέξοδης πολιτικής του σκληρού Ευρώ και την υιοθέτηση πολιτικών, που θα στηρίζουν την στήριξη της συναθροιστικής ζήτησης, με εκτεταμένες δημοσιονομικές πολιτικές, προκειμένου να εξέλθει η Ε.Ε. από την στασιμότητα στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία της και να αρχίσει η διαδικασία επαναφοράς της ανάπτυξης, με μαζικά προγράμματα δημοσίων επενδύσεων και στήριξης της συνολικής κατανάλωσης.


Αυτές οι πολιτικές συμμαχίες είναι δυνατές, με την απόσπαση της Γαλλίας από την επιρροή των ευρωτραπεζιτών και ειδικά των χρηματοοικονομικών elites της Γερμανίας. Το σενάριο αυτό είναι ρεαλιστικό και πραγματοποιήσιμο και σε κάθε περίπτωση, μπορεί να επιτευχθεί, αφού τα στοιχεία της συνολικής κατανάλωσης στην Ευρωζώνη, στο τέλος του 2009, είναι απογοητευτικά και δείχνουν ότι είναι πολύ νωρίς για να μιλάμε για ανάκαμψη, καθώς και ότι η πολιτική του σκληρού Ευρώ των ευρωτραπεζιτών είναι μια σκέτη αποτυχία, αφού δεν κάνει τίποτε άλλο από το να παρατείνει την ύφεση στην ευρωπαϊκή οικονομία.


Η ΕΚΤ πρέπει να αυξήσει την κυκλοφορία του χρήματος και η Ε.Ε. και τα κράτη να εξασφαλίσουν την αύξηση της ταχύτητας αυτής της κυκλοφορίας, μέσω εκτεταμένων επενδυτικών προγραμμάτων, που θα στηριχθούν από τις δημοσιονομικές τους πολιτικές και που έτσι θα εξασφαλίσουν ότι τα χρήματα αυτά θα εισέλθουν στην αγορά και θα την ανατροφοδοτήσουν, προκειμένου να λειτουργήσει, υπέρ της επέκτασης του εμπορίου και της ανάπτυξης – συνεπικουρούμενη με μαζικές δημόσιες επενδύσεις (παρά τα όσα αναφέρει ο αξιότιμος κ. Ανδριανόπουλος) -, η εξίσωση του Ίρβινγκ Φίσερ, για την αξία του χρήματος : P = M1xV1+M2xV2 / T, όπως μας δίδαξε η παλαιά μεν, αλλά πάντοτε χρήσιμη νομισματική ιστορία των Η.Π.Α. και η αποτυχία του οικονομικού επιτελείου του Franklin Delano Roosevelt το 1933 στην εποχή της μεγάλης δομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος.


Τα παθήματα του παρελθόντος καλόν είναι να γίνονται μαθήματα.

Περισσότερα στο μπλογκ μου στα θέματα : ‘‘Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 1929 – 1932 ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ ΤΟΥ 2008 – 2009 : ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΔΥΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΩΝ’’ http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/04/1929-1932-2008-2009.html και : "29/10/1929 Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ 80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ!'' http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/10/29101929-80.html .

Αλλιώς, η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι η μόνη λύση. Αλλά αυτή θα πρέπει να είναι η έσχατη λύση. Μια λύση ανάγκης, στην οποία μπορούμε να μην φθάσουμε…


Υ.Γ1. : (Τελευταία γίνεται σύγκριση της Ελλάδας με την Αργεντινή. Λάθος μέγα. Η Ελλάδα δεν έχει σχέση με την Αργεντινή. Η Ελλάδα δεν είναι τριτοκοσμική χώρα. Η Αργεντινή δεν εισήλθε σε κάποια ζώνη του δολλαρίου, έτσι ώστε να έχει την κάλυψη των Η.Π.Α. Η Αργεντινή συνέδεσε το νόμισμά της με το δολλάριο, με δική της πρωτοβουλία και χωρίς την κάλυψη των Η.Π.Α. Αντιθέτως, η Ελλάδα είναι στην ζώνη του Ευρώ και έχει την κάλυψη της Ε.Ε., έστω και αν αυτή τυπικά δεν υπάρχει. Είναι πολύ δύσκολο η Ε.Ε. να αφήσει στην τύχη της την Ελλάδα. Για την ακρίβεια, κάτι τέτοιο είναι έως απίθανο. Οι απειλές των ευρωτραπεζιτών είναι χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Ως εκ τούτου δεν υπάρχει σύγκριση των δύο περιπτώσεων).


Υ.Γ.2 : (Και φυσικά, το ελληνικό κράτος δεν είναι … εκτεταμένο! Σπάταλο και αναποτελεσματικό είναι σίγουρα, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή είναι ένας εγκαταλελειμμένος στην τύχη του – και ως εκ τούτου στην διαφθορά – παρίας. Και γι’ αυτό φταίει πάλι η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία επιφύλαξε στο κράτος της αυτόν τον άθλιο ρόλο και ουδέποτε το κατέστησε στρατηγείο της ανάπτυξης. Περισσότερα, στο άρθρο μου στο protagon.gr , με τίτλο : ‘‘Και αύριο δεν θα είναι πια αργά (Μια απάντηση στον Μίμη Ανδρουλάκη). http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=168&forumid=3&threadid=1031&scope=posts και στο μπλογκ μου τα θέματα που έχω ανοίξει εκεί, με τίτλο : ''Προϋπολογισμός 2010 : Ένας προϋπολογισμός αντιαναπτυξιακής λογικής και ομιχλώδους στόχευσης'' http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/11/proypologismos-2010.html , αλλά και «Επιστροφή στην δραχμή : Θα ήταν μια λύση αν είχαμε μια σοβαρή πολιτικοοικονομική ελίτ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/12/blog-post_12.html .

Διότι είναι εύκολο να λέμε μεγάλες κουβέντες, αλλά δύσκολο να τις τεκμηριώνουμε).''

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010

2008 - 2009 :Η αριθμητική της βαθιάς ύφεσης της παγκόσμιας οικονομίας (προϊόν της βλακώδους και συμφεροντολογικής πολιτικής της ελίτ των γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών).

Για να αντιληφθούμε την καταστροφική πολιτική του σκληρού ευρώ και της ασφυξίας, που έχει φέρει αυτή η πολιτική στην ευρωπαϊκή οικονομία, ας δούμε τα νέα στοιχεία της CIA για τις οικονομικές εξελίξεις, κατά το 2009, στις αναπτυγμένες γραφειοκρατικές καπιταλιστικές χώρες της Δύσης :



ΕΛΛΑΔΑ :

2008 :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
ΑΕΠ : 343,8 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 126,5 δισ.$
ΕΞΟΔΑ : 144,4 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 97,4%.

2009 :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,5%
ΑΕΠ : 339,2 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 108,7 δισ.$
ΕΞΟΔΑ : 145,2 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 32,06%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,81%.
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 108,1%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html


ΓΕΡΜΑΝΙΑ :


2008:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.500 $.
ΑΕΠ : 2,925 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,591 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%


2009:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.200 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5%
ΑΕΠ : 2,812 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,398 τρισ.$
ΕΞΟΔΑ : 1,540 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 49,71%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,76%.
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 77,2%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html



ΓΑΛΛΙΑ :


2008 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.300 $.
ΑΕΠ : 2,133 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,407 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,506 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 65,82%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 70,60%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 68,1%.


2009:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.800 $.
ΑΕΠ : 2,113 τρισ. $
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,1%
ΕΣΟΔΑ : 1,227 τρισ.$
ΕΞΟΔΑ : 1,245 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,07%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 68,39%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 79,7%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/fr.html



ΒΡΕΤΑΝΙΑ :


2008:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.100 $.
ΑΕΠ : 2,236 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,056 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,204 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,04%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 53,85%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 51,8%.


2009:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.400 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,3%
ΑΕΠ : 2,165 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 819,9 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,132 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 37,87%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 52,29%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 68,5%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/uk.html



ΣΟΥΗΔΙΑ :


2008:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 38.200 $.
ΑΕΠ : 345,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 259,9 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 248,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 75,31%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 71,89%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 36,7%.


2009:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.800 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,6%
ΑΕΠ : 333,2 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 196,9 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 211,4 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 59,09%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 63,44%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 43,2%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sw.html



ΟΛΛΑΝΔΙΑ :


2008:


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 40.500 $.
ΑΕΠ : 673,5 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 405,9 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 397,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,27%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,99%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 58,2%.


2009 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.800 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -4,3%
ΑΕΠ : 652,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 335,4 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 372,5 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 51,42%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 57,11%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 62,3%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/nl.html



ΔANΙΑ :

2008 :


ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.200 $.
ΑΕΠ : 204,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 188,6 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 176,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 92,46%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 86,38%

ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 35,5%.


2009 :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.200 $.
ΑΕΠ : 199,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 162,1δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 170,7 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 81,42%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 85,74%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 38,1%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/da.html



ΙΡΛΑΝΔΙΑ:

2008:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 45.500 $.
ΑΕΠ : 189 δισ.
ΕΣΟΔΑ : 92,57 δισ.
ΕΞΟΔΑ : 109,9 δισ.
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 48,98%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,15%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 44,2%.

2009:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 42.200 $
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -7,3%
ΑΕΠ : 177,3 δισ.
ΕΣΟΔΑ : 74,82 δισ.
ΕΞΟΔΑ : 104,6 δισ.
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,20%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 59,00%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 63,7%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ei.html



ΙΤΑΛΙΑ:

2008 :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 31.400 $.
ΑΕΠ : 1,827 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,066 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,132 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,34%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 61,96%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 105,8%.

2009 :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 30.200 $
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -5%
ΑΕΠ : 1,756 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 960,1 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 1,068 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,67%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,82%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 115,2%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/it.html



ΙΣΠΑΝΙΑ:

2008 :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 34.600 $.
ΑΕΠ : 1,402 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 598,1 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 659,1 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,66%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,01%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 40,7%

2009:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.700 $.
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -3,7%
ΑΕΠ : 1,367 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 489,2 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 640,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 35,79%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 46,84%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 59,5%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sp.html



ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ:

2008:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 22.200 $.
ΑΕΠ : 237,3 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 105,5 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 111,9 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 44,45%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 47,16%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 66,4%.

2009:

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 21.700 $
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -3,3%
ΑΕΠ : 232,2 δισ. $
ΕΣΟΔΑ : 91,89 δισ. $
ΕΞΟΔΑ : 106,8 δισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 40,43%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 45,99%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 75,2%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/po.html



ΗΠΑ:

2008 :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 47.500 $.
ΑΕΠ : 14,440 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 2,524 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 2,978 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 17,48%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 20,62%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 34,6%


2009 :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 46.400 $
ΑΝΑΠΤΥΞΗ : -2,4%
ΑΕΠ : 14,250 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ : 1,914 τρισ. $
ΕΞΟΔΑ : 3,615 τρισ. $
ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 13,43%
ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 25,37%
ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ : 39,7%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/us.html


Με λίγα λόγια : Οι λεβέντες των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών τα έκαναν ρόϊδο.

Όμως, αξίζει να γίνουν κάποιες πρώτες παρατηρήσεις :


Οι Η.Π.Α. τα κατάφεραν πολύ καλύτερα από όλους τους Ευρωπαίους (εντός και εκτός ευρώ), με το μαλακό δολλάριο και την αστείρευτη κρατική υποστήριξη της οικονομίας τους. Μάλιστα το τελευταίο τρίμηνο του 2009 την απογείωσαν στο 5,7%, ενώ οι εγκλωβισμένοι στην μονεταριστική πολιτική της τραπεζοπιστωτικής γραφειοκρατικής ελίτ Ευρωπαίοι, ασθμαίνουν και βρίσκονται πολύ πίσω, μέσα στο σκοτεινό βάθος του αντιαναπτυξιακού υφεσιακού τούνελ, που τους έχει εμπλέξει η ατταβιστική και κοντόφθαλμα συμφεροντολογική πολιτική του σκληρού ευρώ.

Και να πούμε και την αλήθεια, η χώρα μας δεν είναι και η χειρότερη στις επιδόσεις. Και οι πλείστοι των λοιπών Ευρωπαίοι την ακολουθούν, κατά πόδας (ακόμα και στο χρέος). Τώρα, βέβαια, μετά την ποδηγέτηση του ΓΑΠ στο μονεταριστικό άρμα των γραφειοκρατών της ΕΚΤ και της γερμανικής ελίτ, η χώρα βαδίζει στα βήματα των λοιπών χωρών της ευρωζώνης. Δηλαδή πηγαίνει, κατ’ ευθείαν, στον γκρεμό, με την καλπάζουσα επιτάχυνση της ύφεσης, η οποία θα γκρεμίσει τα ελληνικά μακροοικονομικά μεγέθη. (Και φυσικά η πτώση του ελληνικού ΑΕΠ το 2009 είναι στο -2,5% και όχι αυτή, που, αναληθώς, ανακοίνωσε ο ΓΑΠ, όπως και είναι μεγαλύτερη η πτώση όλων των μεγεθών της ελληνικής οικονομίας. Προφανώς, η CIA έχει και άλλες πηγές, για την Ελλάδα, πέρα από αυτές της αναξιόπιστης ΕΣΥΕ. Και βέβαια το -0,3% της πτώσης του ΑΕΠ, που προέβλεψε ο ΓΑΠ, για το 2010 είναι όνειρο θερινής νυκτός. Η πτώση του ΑΕΠ εφέτος θα είναι πολύ, μα πολύ, μεγαλύτερη).

 
Η αγαπητή παρέα των συνομιλητών, ας δει τα προσκομιζόμενα στοιχεία, που καταρρίπτουν πολλούς μύθους, που καλλιεργούνται από τις χρηματοπιστωτικές ελίτ και την Κομισσιόν, οι οποίες οδηγούν την ευρωπαϊκή οικονομία (και την ελληνική) σε μια μακροχρόνια ύφεση, η οποία εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε κρίση, αν η ιστορία με το σκληρό ευρώ και την επιγενόμενη χρηματοδοτική ασφυξία των ευρωπαϊκών οικονομιών, συνεχιστεί, για χάρη της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των ευρωτραπεζιτών.

Αυτό που χρειάζεται, λοιπόν, είναι η – όσο το δυνατόν γρηγορότερα – αλλαγή της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής και η άρση της χρηματοδοτικής ασφυξίας της ευρωπαϊκής οικονομίας, κατά τα αμερικανικά πρότυπα των Μπους (στην ύστερη πολιτική του πρώην προέδρου των Η.Π.Α., που κατάφερε με τα πακέτα Πώλσον να σώσει την αμερικανική οικονομία από την παταγώδη κατάρρευση) και Ομπάμα.

Θα ακολουθήσει συνέχεια, αφού μελετήσω περισσότερο τα στοιχεία που μόλις πριν από λίγη ώρα είδα…


(Βελτιωμένη αναδημοσίευση σχολίου μου (5/2/2010) στο e-rooster.gr στο άρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, με τίτλο : "Καθαρές κουβέντες για την οικονομία" http://e-rooster.gr/01/2010/2106#comment-128412 ).