Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Από τον Γρηγόρη Ψαριανό στη Νίκη Τζαβέλλα. Η αποδόμηση της ευρωζώνης, τα κωμικοτραγικά αδιέξοδα του ελληνικού (αριστερού και δεξιού) κοσμοπολιτικού "ευρωπαϊσμού" και η πορεία της χώρας προς την καταστροφή.



Ένας Γρηγόρης Ψαριανός, κυριολεκτικά για γέλια, αλλά συνάμα και (πολύ περισσότερο) για κλάματα. Μπορείτε να τον ... απολαύσετε στην συνέντευξή του στο informer, όπως αναδημοσιεύεται στο μπλογκ "ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ"  http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html . Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μία (αναλόγως) απολαυστική δική μου απάντηση στα όσα εξέμεσε και σε αυτήν την συνέντευξη, αλλά και στην πρόσφατη, εμετικά φιλομνημονιακή, εκπομπή του "ετέρου Καππαδόκη", του ομογάλακτού του - περί του κ. Σταύρου Θεοδωράκη, ο λόγος. (Έχει να πέσει πολύ γέλιο, με όσα όλη αυτή η παρέα των πανικόβλητων υπηρετών της επίσης πανικόβλητης - και συνάμα ανόητης και καταστροφικής - "ευρωπαϊστικής"/κοσμοπολιτικής ελληνικής ελίτ προπαγανδίζει και με όσα ήδη συμβαίνουν και στην συνέχεια πρόκειται να ακολουθήσουν στην δυστυχή ελληνική κοινωνία, η οποία οδηγείται προς την πείνα την εξαθλίωση και την καταστροφή.



Ακριβώς, όπως το περιέγραψε η ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Νίκη Τζαβέλλα στην ευρωβουλή : "Αν είναι να καεί η Ελλάδα, ας καεί, για να σωθεί η ευρωζώνη").

Ομολογουμένως, όλοι αυτοί οι παγκοσμιοποιημένοι κοσμοπολίτες "ευρωπαϊστές" δεν πάνε καλά στα μυαλά τους. Προφανώς (πέρα από τον δεδομένο πανικό τους, μπροστά στις καταιγιστικά καταστροφικές εξελίξεις, που έχουν ενσκήψει, στην πατρίδα μας και στην χαοτική ευρωζώνη), κάτι έχουν πιεί και δεν μας το λένε... 

Ας δούμε, όμως, το παρακάτω κείμενό μου :




Δεν ξέρω αν ο κ. Βορίδης είναι (σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του αφελούς παγκοσμιοποιημένου μεταναζιστή κ. Ψαριανού) πρώην φασίστας. Μπορεί και να είναι.



Αυτό για το οποίο είμαι βέβαιος είναι ότι ο κ. Ψαριανός ήταν και παραμένει, νυν και αεί, κρετίνος.


(Και φυσικά, εσαεί, κατάπτυστος).

 Στην εκπομπή του ομογάλακτού του (του κ. Σταύρου Θεοδωράκη) ο κ. Γρηγόρης Ψαριανός ήταν για γέλια και για κλάματα. (Περισσότερο για κλάματα και λιγότερο για γέλια, αν αναλογισθεί κανείς την κατάντια του ανδρός).


Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Ψαριανός, ο όψιμος (;) φίλος (ντροπαλός image maker και ολίγον συγκεκαλυμένος αριστερός αποκαθαρτής) των πολιτικών απογόνων του Γεώργιου Παπαδόπουλου, προκάλεσε, σε όλους όσους έχουν παρακολουθήσει την πορεία του, μια μελαγχολική θυμηδία, με όσα υποστήριξε σε αυτήν την θλιβερή κουϊσλινγκική φιλομνημονιακή εκπομπή.


Φυσικά, ο καθένας έχει δικαίωμα να λέει και να υποστηρίζει ό,τι επιθυμεί. Ακόμα και το δικαίωμα του αυτοεξευτελισμού είναι αναφαίρετο.


Και η άσκηση, από τον κ. Ψαριανό, αυτού του δικαιώματος είναι καλοδεχούμενη, διότι η ελληνική κοινωνία οφείλει να γνωρίζει (και γνωρίζει) με ποιόν έχει να κάνει...


Όσον αφορά το ποιός τράκαρε το "όχημα Ελλάς", καλόν είναι, με το απειροελάχιστο ψήγμα μυαλού που του έχει απομείνει, να σταματήσει να αποδίδει - με την κλασική "λογική" της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας και του μεταναζιστικού επαρχιωτικού εθνικισμού της συντηρητικής γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ - τις ευθύνες στον ελληνικό πληθυσμό. Αν είχε στοιχειώδη οικονομική και κοινωνιολογική παιδεία - πού να την βρει όμως, αφού δεν πωλείται σε τιμή ευκαιρίας; - θα γνώριζε ότι το ελληνικό όχημα τράκαρε στην ανόητη, έως βλακώδη και συνάμα καταστροφική στρατηγική επιλογή της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, ήτοι στο ίνδαλμα του αγαπητού κ. Γρηγόρη. Δηλαδή στο ευρώ, χάριν του οποίου ο στυγνός και στεγνός μεταναζιστής κ. Ψαριανός είναι διατεθειμένος να υποβάλει το σύνολο του ελληνικού - αλλά και του ευρωπαϊκού - πληθυσμού στα "μαρτύρια εξιλέωσης" και εξόντωσης των σύγχρονων απογόνων της Ιεράς Εξέτασης και της λουθηρανικής "κοινωνικής καθαρότητας".


Αυτό το ευρώ των συνθηκών της ευρωζώνης από το Μάαστριχτ, μέχρι την Λισαβώνα - το οποίο με νύχια και με δόντια υπερασπίζεται, ως νέος Ιγνάτιος Λογιόλα, με εκτελεστικά όργανα τους "φαναρτζήδες" της τρόϊκας των εκπροσώπων των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας μας, ο αφελής κ. Ψαριανός και ουκ ολίγοι απόγονοι του ιστορικά εκπεσόντος ευρωκομμουνισμού, δηλαδή οι ευρωκομμουνιστονεοφιλελεύθεροι - οδεύει προς τον θάνατό του, αφού προηγουμένως οδηγεί προς τον ασφυκτικό πνιγμό τις ευρωπαϊκές οικονομίες και τους πληθυσμούς της γηραιάς ηπείρου.


Το ευτύχημα είναι ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν θα επιτρέψουν σε αυτό το, κοινωνικά αντιδραστικό και πολιτικά αντικοινωνικό, συνονθύλλευμα ενός κυριαρχούντος οικονομικού οπισθοδρομικού δογματισμού και των συμφερόντων του χρηματιστικού κεφαλαίου, που αυτός ο δογματισμός εκφράζει, να τους οδηγήσει στην πυρά και δεν θα επιτρέψουν να μετατραπούν σε καύσιμη ύλη, που θα τροφοδοτήσει αυτήν την πυρά. Και η δραχμή, το παλαιό οθνείο νόμισμα, θα ήταν μία λύση, όσο και αν φρικιά μπροστά σε μια τέτοια εξέλιξη ο μικρόνους κ. Ψαριανός.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό το ευρώ, των κοινωνικά κομφουζιονιστικών και οικονομικά χαοτικών ευρωσυνθηκών, που υπερασπίζεται ο "μοδάτος" κ. Γρηγόρης, οδεύει στον τάφο του, όσο και αν αυτή η εξέλιξη δεν αρέσει στον όψιμο μεταναζιστή βουλευτή και "εραστή" του στυγερού εκπρόσωπου της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας - περί του κ. Λουκά Παπαδήμου ο λόγος. Και φυσικά, ουδείς λόγος υπάρχει για να λυπηθούμε για τον θάνατο αυτού του ευρώ, το οποίο δεν είναι τίποτε περισσότερο από την τραγική πρακτική αποτυχία μιας χρήσιμης, αναγκαίας, καλής και ορθής ιδέας. Της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας, η οποία δεν θα πεθάνει μαζί με αυτό το ευρώ των διαλυτικά καταστροφικών ευρωσυνθηκών.



Ο κ. Ψαριανός, η παρηκμασμένη παρέα του και οι υπηρετούντες τα συμφέροντά τους Έλληνες και Ευρωπαίοι μπατιροτραπεζίτες, καθώς και οι πολιτικοί lacees αυτών των μπατιροτραπεζιτών, μπορούν να λυπηθούν, όσο επιθυμούν, για τον θάνατο του ευρώ τους, το οποίο έκοψαν και έραψαν, αποκλειστικά, στα δικά τους μέτρα. Ο υπόλοιπος ελληνικός και ευρωπαϊκός πληθυσμός ουδένα πραγματικό λόγο έχει για να λυπηθεί. Και φυσικά, ουδόλως, θα λυπηθεί...




Δεν νομίζω ότι ο κ. Ψαριανός είναι πουλημένος. Τα πράγματα, όσον αφορά αυτόν τον ακραίο (και χυδαίο) μεταναζιστή βουλευτή της παρακμιακής (ψευδο)ανανεωτικής αριστεράς, είναι πολύ περισσότερο πεζά και απλά. Και εξηγούμαι :



Ο κ. Ψαριανός είναι ενσωματωμένος - και όχι πουλημένος - στην κυρίαρχη ολιγαρχία του βλακώδους και έντρομου (από τις καταιγιστικές εξελίξεις και τις απίθανα θηριώδεις αποτυχίες στρατηγικής του) "ευρωπαϊστικού"/κοσμοπολίτικου τμήματος της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, το οποίο καταβαράθρωσε την ελληνική οικονομία και κοινωνία, με την καταστροφική επιλογή της ένταξης της Ελλάδας στην χαοτικά θεσμική ευρωζώνη και ενώ η χώρα δεν πληρούσε ούτε ένα κριτήριο για να εισέλθει σε αυτήν.


Αυτήν την ενσωμάτωση και την αυξανόμενη δογματοποίηση του ολέθριου στρατηγικού αυτού σφάλματος, που συνοδεύεται από μια ανάλογη και δεδομένη, σε αυτές τις περιπτώσεις, ιδεολογικοπολιτική τύφλωση, εκφράζει ο κ. Ψαριανός και οι συντηρητικοποιημένοι νεοφιλελευθερίζοντες κληρονόμοι του παλαιού και τεθνεώτος ευρωκομμουνιστικού ρεύματος της ελληνικής (και της ευρωπαϊκής) αριστεράς.


Αυτό σημαίνει ότι, στην περίπτωσή τους, έχουμε να κάνουμε με την περίπου απόλυτη κυριαρχία του αποπροσανατολιστικού φαινόμενου vertigo, ή την επικράτηση μιας κατάστασης dejavu, στο οποίο, ή στην οποία, έχουν περιπέσει, ακριβώς επειδή βρίσκονται μπροστά σε μια αφόρητα πιεστική πραγματικότητα, η οποία έχει δραστικά και με ιλιγγιώδεις ταχύτητες ανατρέψει όλα τα δεδομένα και τις στερεοτυπικές συμπεριφορές, που στήριζαν όλες τις θεμελειακές τους πεποιθήσεις, οι οποίες συγκεφαλαιώνονταν, γύρω από το ζήτημα - taboo αυτής της ομάδας των ανθρώπων, οι οποίοι γαλουχήθηκαν με την ιδεοληψία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, η οποία ως ιδέα και ως πράξη, αντιμετωπίζεται, ως ζήτημα υπεράνω κριτικής και ως ινδική ιερή αγελάδα, αφού πάνω σε αυτήν οικοδόμησαν την κυρίαρχη - έως πρόσφατα - πεποίθηση της ιστορικής ιδεολογικής τους δικαίωσης απέναντι στην σταλινική αριστερά. Μια πεποίθηση, η οποία ήταν ένα βάλσαμο για την πικρή (και κατ' αυτούς, άδικη) ιστορική τους ήττα στο πεδίο της πραγματικής ιστορικής εξέλιξης, έτσι όπως αυτή η εξέλιξη έλαβε χώρα, μετά την μεταπολίτευση και κυρίως, μετά την κατάρρευση της "Ε.Σ.Σ.Δ." και του "υπαρκτού".


Αυτά τα ιδεολογικά στερεότυπα και αυτές τις εγκαθιδρυμένες ιδεοληπτικές πεποιθήσεις ήλθε να κατακρημνίσει η παρούσα και συνάμα θυελλωδώς εξελισσόμενη αποδομητική κρίση της ευρωζώνης, αυτού του πρακτικού αντικρύσματος του ιδεολογικού εποικοδομήματος και της δομής των ψευδοανανεωτικών (και εν τοις πράγμασι, νεοσυντηρητικών) απομειναριών του καταρρεύσαντος ευρωκομμουνισμού.


Αυτή την συναισθηματικά και ιδεολογικοπολιτικά αποδομητική κατάσταση ζει ο κ. Ψαριανός και η παρακμιακή συντηρητική του παρέα (η οποία δεν περιλαμβάνει μόνον αυτόν, αφού μπορεί κάποιος να διαβάσει όσα, εσχάτως, γράφει ο κ. Γιώργος Προκοπάκης στο μπλογκ "Μη μαδάς τη μαργαρίτα" και να χαμογελάσει, μελαγχολικά, με την εναγώνια - και συνάμα κωμική - προσπάθειά του να δει φως από την διαδικασία του ελληνικού PSI, τα discount rates των νέων ελληνικών ομολόγων και τις "προσπάθειες" του νέου δημίου του ελληνικού πληθυσμού - περί του κ. Παπαδήμου ο λόγος. Μ' αυτά και μ' αυτά, ο αγαπητός κ. Προκοπάκης, ιδεοληπτικά τυφλωμένος, ως "ευρωπαϊστής", που είναι πιάνεται από τα μαλλιά του, όπως ο πνιγμένος και αδυνατεί, ή καμώνεται πως αδυνατεί, να δει ότι, ακόμα και η "καλύτερη" λύση στο ελληνικό PSI - δηλαδή ένα κούρεμα της τάξης του 80% του ελληνικού δημόσιου χρέους προς τους "ιδιώτες" -, θα οδηγήσει την χώρα στην διάλυση, όσο δεν διαγράφεται το σύνολο - σχεδόν - του τοκογλυφικού χρέους του ελληνικού κράτους. Δεν πειράζει. Σιγά - σιγά, θα το δει. Και θα το ζήσει. Και αυτός και ο κ. Ψαριανός και η παρέα τους...).


Ίσως να είσαι αγαθιάρης, όπως λες, αγαπητέ φίλε. Μπορεί, όμως και να μην είσαι.



Πιο πιθανό μου φαίνεται να είσαι καλοπροαίρετος και εύπιστος, έναντι των ανθρώπων (ή, τουλάχιστον, έναντι της εικόνας, που αυτοί διαχέουν στους άλλους, για τον εαυτό τους - όπως ο κυρ-Ψαριανός, "καλή ώρα". Τι "καλή", δηλαδή. Μαύρη και άραχνη είναι, αλλά, τέλος πάντων...)


Πάντως, είτε συμβαίνει το ένα, είτε το άλλο, οι εξελίξεις θα είναι τόσο ραγδαίες και καταιγιστικές, όσον αφορά την πορεία του τόπου και του πληθυσμού, που τον κατοικεί, προς την εξαθλίωση και την πείνα και θα λάβουν τέτοιες διαστάσεις, που δεν θα αφήσουν, σε κανέναν από όλους εμάς, το παραμικρό περιθώριο να μην καταλάβουμε (ή να καμωνόμαστε πως δεν καταλαβαίνουμε), περί τίνος πρόκειται.


Ως εκ τούτου, εκ των πραγμάτων και υπό την αφόρητη πίεση των εξελίξεων, που, ήδη, έχουν φθάσει και εκτυλίσσονται, οι πάντες θα καταλάβουν, πολύ καλά, το που πάει η κατάσταση και το τι υπερασπίζονται οι κ. κ. Γρηγόρης Ψαριανός, Σταύρος Θεοδωράκης, Γιώργος Προκοπάκης και η απίθανα παρηκμασμένη παρέα τους...


Εγώ πάντως, σε ό,τι με αφορά, "Dixi et salvavi animam meam", για να θυμηθώ και μια σπάνια ευαγγελική αναφορά του αείμνηστου Karl Marx. Ή, επί το ελληνικότερον : "Μίλησα και έσωσα την ψυχή μου". Ή, ακόμα καλύτερα και ορθότερα : "Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν, ουκ έχω"...




(Σχόλιά μου http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html?showComment=1322293326889#c7844852975600969584 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html?showComment=1322293621804#c4362701597096455242  και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html?showComment=1322329194983#c5371657510435819385 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html?showComment=1322342921730#c3952622844211932585 της 26/11/2011, στο θέμα, που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ "Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ", με τίτλο : "Όταν, σωστά, την απαιτείς (την Απλή Αναλογική) και λες όχι στις συνεργασίες, είσαι διαταραγμένη φύση!" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html ).

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Η δραχμή δεν είναι η μοίρα μας. Όμως, η επιστροφή σε αυτήν μπορεί να αποτελέσει, ceteris paribus, μια αναγκαία και χρήσιμη επιλογή μας. (Γιατί η ευρωζώνη θα καταρρεύσει, εάν η Ελλάδα υποχρεωθεί να βγει από αυτήν).



Στα τέλη του 2009, έχοντας να επιλέξει ανάμεσα στο ευρώ και την δραχμή, ο ΓΑΠ πήρε λάθος δρόμο, επιλέγοντας να βαδίσει το μονοπάτι προς το ευρώ, με αποτέλεσμα να οδηγήσει την Ελλάδα στο σημερινό αδιέξοδο. Επιλέγοντας έναν τρίτο ενδιάμεσο δρόμο, ο οποίος θα μπορούσε να οδηγήσει την χώρα είτε στην μία, είτε στην άλλη κατεύθυνση, θα μπορούσε να διαπραγματευθεί από θέση ισχύος, αποσπώντας, από τον γαλλογερμανικό άξονα, τα μεγαλύτερα δυνατά ανταλλάγματα (μεταξύ των οποίων και την διαγραφή του δημόσιου χρέους), υπέρ της ελληνικής οικονομίας και στην περίπτωση, που η Ελλάδα θα επέλεγε να μείνει στο ευρώ, όπως, επίσης και στην περίπτωση, που θα ακολουθούσε τον δρόμο της επιστροφής στο παλαιό εθνικό νόμισμα. Τώρα, τα έχει κάνει θάλασσα. Αυτό, όμως, μπορεί να διορθωθεί...



Αποτελεί η επιστροφή στην δραχμή μια κακή μας μοίρα; Σίγουρα, όχι. Μπορεί, όμως, να αποτελέσει επιλογή μας. Και όσο η ευρωζώνη μένει σε αυτή την κατάσταση της μακρόσυρτης αποδιοργάνωσης, στην οποία έχει εισέλθει και η οποία έχει δημιουργηθεί από την επαρχιωτική νοοτροπία της εθνικιστικής γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η επιστροφή στην δραχμή καθίσταται μια αδήριτη αναγκαιότητα, όσες δυσκολίες και αν έχει ένα τέτοιο εγχείρημα, το οποίο, με δεδομένη την ανικανότητα της πανικόβλητης ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, αγγίζει τα όρια του τολμήματος.


Μια επιστροφή της Ελλάδας στην δραχμή, πέρα από τις όποιες δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος, δεν μπορεί να γίνει διά μιάς, χωρίς, προηγουμένως, να έχει προηγηθεί μια διαπραγμάτευση με τους λοιπούς ευρωζωνίτες. Η διαπραγμάτευση αυτή θα πρέπει να έχει, ως μια εναλλακτική πρόταση, την επιστροφή της χώρας στην δραχμή, αλλά θα πρέπει, πρώτ' απ' όλα, να έχει, ως στόχο της, την παραμονή στο ευρώ και τον μετασχηματισμό της ευρωζώνης, σε μια ομοσπονδιακή δημοκρατική πολιτική/κρατική ένωση, με την απαραίτητη νομισματική χαλάρωση, που θα αποδομήσει την φυσιογνωμία του ευρώ, ως σκληρού νομίσματος, δια της μετατροπής του σε ένα φυσιολογικό μαλακό νόμισμα.


Είναι δεδομένο ότι ο γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός θα αντισταθεί σε μια τέτοια εξέλιξη. Αλλά η χώρα μας δεν είναι άοπλη ενώπιον της γερμανικής στενοκεφαλιάς, αφού μπορεί, έστω και τώρα, να πράξει αυτό, που δεν έκανε ο αφελής και πανικόβλητος ΓΑΠ, στις αρχές του 2010 : Να προχωρήσει, περιπτωσιολογικά, σε στάση πληρωμών, αρνούμενη να πληρώσει συγκεκριμένα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, τα οποία βρίσκονται στα χέρια της ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας, κηρύσσοντας κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ζητώντας από την Ε.Κ.Τ. να προβεί σε έκδοση νομίσματος, για την χρηματοδότηση των αναγκών του ελληνικού κράτους και (σε περίπτωση άρνησης της Ε.Κ.Τ.) να προχωρήσει, χωρίς δεύτερη κουβέντα, σε εκτύπωση νομίσματος (ευρώ), χρησιμοποιώντας τα, εντός της χώρας, νομισματοκοπεία και μπλοκάροντας, κατά περίπτωση, στα συμβούλια της ευρωζώνης, την έκδοση αποφάσεων, οι οποίες θα έρχονταν σε αντίθεση με τα συμφέροντα της χώρας, ή/και για λόγους άσκησης περισσότερης πίεσης στους Μέρκελ - Σόϋμπλε - Ρέσλερ και στους λοιπούς ευρωζωνίτες, οι οποίοι δεν έχουν πολλά όπλα αντεπίθεσης, αφού η απειλή της εκδίωξης της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι μια απειλή χωρίς περιεχόμενο, εάν η ίδια δεν αποχωρήσει, οικεία βουλήσει.


Μπροστά σε μια τέτοια εξέλιξη, οι ευρωζωνίτες δεν θα μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα, πέρα από το να διαπραγματευθούν την οικειοθελή αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα θα μπορούσε να βάλει, από θέση ισχύος, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τα όποια αιτήματά της, πρώτιστο των οποίων θα πρέπει να είναι η διαγραφή του δημόσιου χρέους της και η εξασφάλιση της παραμονής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση (εάν και εφ' όσον αυτή επιβιώσει και εάν η χώρα μας κρίνει ότι εξακολουθεί να είναι συμφέρουσα η παραμονή της σε αυτήν).


Το αστείο στην όλη υπόθεση είναι ότι οι ευρωζωνίτες δεν μπορούν να δεχθούν ούτε την οικειοθελή άρνηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη! Το γιατί δεν μπορούν να δεχθούν την ελληνική έξοδο από το κοινό νόμισμα, το έχω περιγράψει, εκτενώς, στο θέμα που έχω δημοσιεύσει στο μπλογκ μου, με τίτλο : "Δύο χρόνια από την αποφράδα ημέρα των εκλογών της 4/10/2009, που έφερε τον ευήθη ΓΑΠ στην εξουσία και οδήγησε την χώρα στην εξελισσόμενη παρούσα καταστροφή. (Ώρα να φύγει - αν και δεν έπρεπε να είχε έλθει)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/10/4102009.html , αλλά δεν βλάπτει να δούμε και πάλι, από μια άλλη οπτική γωνία, τους λόγους, για τους οποίους οι ευρωζωνίτες δεν μπορούν να δεχθούν την ελληνική έξοδο από την ευρωζώνη, αφού μια ελληνική έξοδος θα οδηγήσει στην εξαφάνιση του ευρώ και της ζώνης του.


Είναι αλήθεια ότι στις Βρυξέλλες και πολύ περισσότερο στην Γερμανία συζητούν και ψάχνουν τρόπους, εναγωνίως, για να βγάλουν την Ελλάδα από την ευρωζώνη. Η γερμανική ελίτ δεν κρύβει καθόλου αυτή την επιθυμία της, αλλά, για να μπορέσει να την κάνει πραγματικότητα, είναι υποχρεωμένη να βγάλει από την ευρωζώνη την Γερμανία! Και αυτή είναι η μόνη δυνατή και αποτελεσματική απειλή, όχι τόσο έναντι της χώρας μας, αλλά έναντι των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης.


Ας υποθέσουμε ότι ο γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός και οι λοιπές χώρες της ευρωζώνης, συμφωνούν να βγει η Ελλάδα, με την θέλησή της και με τα όποια ζητηθέντα ανταλλάγματα (ή και χωρίς αυτά), από την ευρωζώνη. Αυτό, που θα ακολουθήσει, δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από την εξαφάνιση του ευρώ, από προσώπου γης, μαζί με την ζώνη του.


 Δεν είναι σχήμα λόγου, μια τέτοια εξέλιξη. Αν αποφασισθεί η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και την ζώνη του, μια τέτοια απόφαση θα οδηγήσει, με μαθηματική ακρίβεια, στην κατάρρευση της ευρωζώνης και θα φέρει στην επιφάνεια μιαν άλλη στρατηγική της Γερμανίας και των πλεονασματικών χωρών, οι οποίες θα προτιμήσουν να προχωρήσουν γρήγορα στην δική τους έξοδο από την ευρωζώνη, για να αποφύγουν την κατάρρευση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και για να μην πληρώσουν τα σπασμένα, παρά το γεγονός ότι θα πληγεί η βιομηχανία τους.


Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα φέρει την Γερμανία μπροστά σε μια νέα κατάρρευση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και θα την οδηγήσει στο να επανακεφαλαιοποιήσει την Ε.Κ.Τ., σε επίπεδο τουλάχιστον 300 δισ. € και να διασώσει τις γαλλικές, τις γερμανικές τράπεζες και τις λοιπές τράπεζες της ευρωζώνης, οι οποίες είναι εκτεθειμένες στο δημόσιο και στο ιδιωτικό ελληνικό χρέος.


Αυτό δεν θα είναι αρκετό. Η Γερμανία (και οι άλλες πλεονασματικές χώρες) θα πρέπει, μαζί με την Ε.Κ.Τ., να παράσχουν ρευστότητα, με απίστευτες ποσότητες χρήματος, σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα, στα πλαίσια του οποίου ουδείς θα είναι διατεθειμένος να δανείσει οποιονδήποτε (όπως, άλλωστε συμβαίνει και σήμερα, μέσα στα πλαίσια της, ουσιαστικά, χρεωκοπημένης ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας).


Ακόμα και αν οι Γερμανοί αποφασίσουν να καταβάλουν αυτό το τεράστιο κόστος, το κακό, γι' αυτούς και την ευρωζώνη, δεν σταματά σε αυτό το σημείο. Το πρόβλημα, που θα έχουν να αντιμετωπίσουν, είναι ότι, αμέσως, θα ακολουθήσουν την Ελλάδα και οι λοιπές χώρες της ευρωζώνης, οι οποίες θα απαγορεύσουν την εξαγωγή κεφαλαίων από αυτές, επειδή οι επενδυτές στις χώρες αυτές  θα τα ρευστοποιήσουν και θα προσπαθήσουν να τα βγάλουν έξω από αυτές. Οι περιορισμοί αυτοί θα καταστούν αναγκαίοι, για να μπορέσουν οι οικονομίες των χωρών αυτών να έχουν μια στοιχειώδη ρευστότητα, αφού, με την κατάργηση της ελευθερίας διακίνησης του κεφαλαίου, που σκοπό θα έχει την παραμονή των χωρών αυτών στο ευρώ,  οι αγορές θα οδηγήσουν στα επουράνια τα διαφορικά επιτόκια δανεισμού (spreads) αυτών των χωρών (της Ισπανίας, της Ιταλίας, το Βελγίου, της Γαλλίας, αλλά και της Αυστρίας και της Ολλανδίας, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας).


Εντός ολίγων ημερών από την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, η Γερμανία θα βρεθεί μπροστά στο αμείλικτο ερώτημα, που αφορά την διάσωση, ή μη, της ευρωζώνης και θα κληθεί να καταβάλει ουκ ολίγα τρισεκατομμύρια ευρώ, για να σώσει ό,τι έχει απομείνει από αυτήν.


Φυσικά, θα αρνηθεί να το πράξει. Και θα προτιμήσει να προχωρήσει στο "κρυφό" εναλλακτικό σχέδιό της. Θα ανακοινώσει την επιστροφή της στο μάρκο. (Αν αυτό της επιτραπεί από τις Η.Π.Α., οι οποίες θα είναι η εναλλακτική πηγή διάσωσης της ευρωζώνης, με ένα νέο πρόγραμμα Marshall. Κάτι τέτοιο είναι που, ουδόλως, επιθυμούν οι γερμανικές ελίτ).


Η απειλή της εκδίωξής μας από το ευρώ δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια, άνευ περιεχομένου, προσπάθεια κατατρομοκράτησης του ελληνικού πληθυσμού και της ελίτ που τον διοικεί, έτσι ώστε να αποδεχθούν, πλήρως και αυτός και εκείνη (αν και εκείνη την έχει αποδεχθεί) την διαχείριση των οικονομικών και των πόρων της χώρας από τους δανειστές.
 

Ας δούμε, τώρα, το παρακάτω κείμενό μου, που το δημοσίευσα, υπό την μορφή σχολίων, στις 14, 15 και 16/11/2011, στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα, που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", με τίτλο : "Η δραχμή είναι η μοίρα μας" http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post_12.html :


"Αρχίζετε, αγαπητέ κύριε Χαρίδημε, να προσαρμόζεσθε σε μια κατάσταση, η οποία οδεύει προς το να γίνει πραγματικότητα και η οποία καθίσταται αναγκαία, λόγω της επαρχιωτικής εθνικιστικής νοοτροπίας του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού, του δογματισμού, που τον διακατέχει και της υπεράσπισης των κοντόθωρων συμφερόντων, που αυτός ο συνασπισμός εκπροσωπεί.


Πράγματι, η επαναφορά του μη οθνείου νομίσματος (της δραχμής), έχει καταστεί απολύτως, αναγκαία, όσο η κατάσταση στην ευρωζώνη μένει ως έχει, γεγονός το οποίο οδηγεί στην έξοδο της χώρας μας από το ευρώ (με αποτέλεσμα και την διάλυση της ευρωζώνης). Η δραχμή, λοιπόν, είναι προ των πυλών. Και αυτό όχι επειδή φταίμε εμείς (ο διοικούμενος, από την σύγχρονη ανόητη πολιτικοοικονομική και πνευματική ελίτ, πληθυσμός της χώρας μας), αλλά επειδή αυτή η ελίτ, διακατεχόμενη από την αριστοτελική ακρισία, ενέταξε την Ελλάδα στην θεσμικά χαοτική ευρωζώνη - μια ζώνη σκληρού νομίσματος -, χωρίς η ελληνική οικονομία να πληροί ούτε ένα κριτήριο, για την εισοδό της σε αυτήν, με αποτέλεσμα, η αλλαγή της νομισματικής βάσης του ελληνικού δημόσιου χρέους (που, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, υπερέβαινε το 100% του ΑΕΠ της χώρας), με την μετατροπή του από ένα χρέος δραχμικό, σε χρέος σε ευρώ, σε συνδυασμό με το συστηματικά - προς χάρη των γερμανικών συμφερόντων - υπερτιμημένο ευρώ (το οποίο έχει τρέχουσα ισοτιμία 1 προς 1,37 δολλάρια, ενώ η πραγματική του ισοτιμία είναι 1 προς 0,95 δολλάρια), να οδηγήσει το ελληνικό δημόσιο και την ελληνική οικονομία στην πλήρη χρεωκοπία. (Ο εθνικιστής συμφεροντολόγος και ημιπαράφρων Volfgang Schaueble ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια δεκαετία λιτότητας, για να καταστήσει ανταγωνιστική την οικονομία της, αλλά δεν λέει ότι με ένα τόσο ακριβό ευρώ, η ελληνική οικονομία θα διαλυθεί πολύ πριν καταστεί ανταγωνιστική και ουδέποτε θα εισέλθει σε αναπτυξιακή τροχιά).


Ως εκ τούτου, αγαπητέ κύριε Χαρίδημε, σφάλλετε όταν αποδίδετε αποκλειστικά το πρόβλημα στην ελληνική μικροπολιτική. Προφανώς και η ελληνική μικροπολιτική έχει το μερίδιό της σε αυτό το πρόβλημα, που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία. Αλλά αυτό το μερίδιο είναι μικρό και η οποιαδήποτε βελτιωτική αναδόμηση της ελληνικής πολιτικής ελίτ, ή η αντικατάστασή της από τεχνοκράτες των Βρυξελλών και της Φραγκφούρτης, είτε αυτοί μιλούν ελληνικά, είτε όχι, δεν λύνει το πρόβλημα. Πολύ περισσότερο όταν αυτοί εκπροσωπούν τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, του γαλλογερμανικού άξονα και της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας και όχι τα συμφέροντα του ελληνικού πληθυσμού.


Αρεστόν, ή όχι, το κέντρο, η καρδιά και η μέγιστη έκταση του τρέχοντος ελληνικού προβλήματος έχει να κάνει με το τεράστιο ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο δεν είναι βιώσιμο (ούτε και με την συμφωνία της 26-27/10/2011, η οποία είναι η ταφόπλακα του ευρώ και της ζώνης του) και με το υπερτιμημένο ευρώ - όπως, επίσης, έχει να κάνει και με την μαζική διαδικασία αποεπένδυσης, που έχει πλήξει την ελληνική (και την ευρωζωνική) οικονομία και η οποία μόνο με εκτεταμένες δημόσιες επενδύσεις μπορεί να ανατραπεί.


Όμως, όλα αυτά, για να γίνουν, απαιτούν την κρατικοποίηση της ελληνικής (και της ευρωπαϊκής) μπατιροτραπεζοκρατίας, προκειμένου να διαγραφεί το ελληνικό (και το διευρωζωνικό) δημόσιο χρέος, να ισορροπήσει το ευρώ στα πραγματικά του επίπεδα και να τροφοδοτηθεί η οικονομία με δημόσιες επενδύσεις.


Ποιός θα τα κάνει αυτά, εντός ευρωζώνης; Ουδείς φαίνεται διατεθειμένος να τα κάνει. Ουδείς έχει ένα τέτοιο πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα. (Θα μπορούσε ο Francois Hollande να έχει και να πυροδοτήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα, αν εκλεγεί στις προσεχείς γαλλικές προεδρικές εκλογές, αλλά η Γαλλία είναι σε ασθενή θέση, έναντι της Γερμανίας, ενώ η Βρετανία, που θα μπορούσε να πειθαναγκάσει την γερμανική ελίτ, έχει επιλέξει να μένει εκτός ευρωζώνης).


Αυτό είναι το ανεπίλυτο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας και όσο αυτό δεν αντιμετωπίζεται, η επιστροφή στην δραχμή (την οποία, εγκληματικά, κατήργησαν οι Κώστας Σημίτης και Λουκάς Παπαδήμος, το 2002, βιάζοντας και δολοφονώντας την κοινή λογική και παραποιώντας, συνάμα, τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία, με την πλήρη συνενοχή της γαλλογερμανικής ελίτ) είναι αναπόφευκτη και αναγκαία.


Όλα τα άλλα, παίζουν ένα δευτερεύοντα ρόλο στην εξελισσόμενη ελληνική τραγωδία. Όσο και αν οι χειρισμοί της περιόδου Οκτωβρίου 2009 - Μαΐου 2010 ήσαν βλακώδεις και καταστροφικοί. Όσο και αν οι χειρισμοί αυτής της περιόδου θα μπορούσαν να είχαν συμμαζέψει τα πράγματα, αν ήσαν διαφορετικοί και εφ' όσον στο ελληνικό κυβερνητικό επιτελείο δεν βρισκόταν ο γνωστός τοις πάσι "άρχοντας του χάους" και η ομάδα της παιδικής χαράς, που προέβη στην εντελώς ερασιτεχνική διαχείριση της κρίσης (Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Φίλιππος Σαχινίδης, Λούκα Κατσέλη, αλλά και η Στέλλα Μπαλφούσια).


Από εκεί και πέρα, το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν αναγκαίο και αναπόφευκτο, ευθύς εξ αρχής, με το ξέσπασμα της κρίσης τον Οκτώβριο του 2009, αμέσως μόλις ο Παπακωνσταντίνου προέβη στην βλακώδη ανακοίνωση του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009.


Η καθυστέρηση της απόφασης για το κούρεμα αυτό, το οποίο πρέπει να φθάσει μέχρι την πλήρη (σχεδόν) διαγραφή του, περιέπλεξε τα πράγματα στην ευρωζώνη και τα κατέστησε μη διαχειρίσιμα, οδηγώντας στην αποδόμηση της ευρωζώνης (η Ιταλία είναι ουσιαστικά χρεωκοπημένη, η Ισπανία - παρά το μικρό της χρέος - η Ιρλανδία και η Πορτογαλία θα χρειασθούν ανάλογη μείωση του χρέους τους, ενώ, οσονούπω, ακολουθούν η Σλοβενία, η Κύπρος, το Βέλγιο, η Γαλλία κλπ), στην διαρκή φτωχοποίηση του ελληνικού πληθυσμού και στην καταστροφή του παραγωγικού ιστού της χώρας μας.


Αφού, λοιπόν, τα έκαναν τόσο χάλια, φώναξαν και τον Λουκά Παπαδήμο, που είναι υπεύθυνος για την παρούσα καταστροφή και συνέβαλε τα μέγιστα στην οργιαστική προπαγάνδα εξαπάτησης του ελληνικού πληθυσμού, που διοργάνωσε και ενορχήστρωσε το βλάκιστο και διακατεχόμενο από μια βλαχομπαρόκ επαρχιωτική νοοτροπία και λογική, "ευρωπαϊστικό"/κοσμοπολιτικό τμήμα της ελληνικής πολιτικοοικονομικής και πνευματικής ελίτ, προκειμένου ο πληθυσμός αυτός να αποδεχθεί την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη και ο οποίος μας έλεγε, πριν λίγες ημέρες, ότι το κούρεμα είναι καταστροφή, για να διαχειρισθεί αυτό στο οποίο ουδέποτε πίστεψε!


Έτσι, αντί η ελληνική κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους, σαν διαπραγματευτικό χαρτί, προς όφελος της χώρας, αυτή η διετής καθυστέρηση, έφερε την χώρα σε μειονεκτική θέση και την οδήγησε να παρακολουθεί, εκ του μακρόθεν, τους άλλους να διαπραγματεύονται αυτήν την υπόθεση, προφανώς, εξυπηρετώντας τα δικά τους συμφέροντα (και όχι αυτά του ελληνικού πληθυσμού) και αφυδατώνοντας την όλη διαδικασία μείωσης του τοκογλυφικής υφής και συστάσεως ελληνικού δημόσιου χρέους, υπέρ της τοκογλυφούσας μπατιροτραπεζοκρατίας.


Αυτοί οι απλοί λόγοι θα οδηγήσουν την Ελλάδα έξω από την ευρωζώνη και θα καταστήσουν αδήριτη αναγκαιότητα την δραχμή. Και αυτοί οι λόγοι σχετίζονται, αποκλειστικά, με την θεσμική συγκρότηση του ευρώ και της ζώνης του.


Άλλωστε, αυτή ίδια η διαδικασία, που αποδομεί το ευρώ, θα οδηγήσει, αργά και βασανιστικά, άλλες χώρες της ευρωζώνης εκτός αυτής, ακόμα και αν η Ελλάδα, μαζοχιστικώ τω τρόπω, επιμείνει να κρατάει το ευρώ ως νόμισμά της.


Η Ιταλία (μια μεγάλη βιομηχανική χώρα, η 7η οικονομία στον κόσμο και με τεράστια παραγωγική βάση, η οποία δεν συγκρίνεται με την δική μας) θα οδηγηθεί, εκ των πραγμάτων, λόγω και του χρέους της, αλλά και λόγω του σκληρού ευρώ, εκτός ευρωζώνης. Θα το επιλέξει και θα καταργήσει το ευρώ, ως νόμισμα της χώρας, προκειμένου να σώσει την παραγωγική της βάση και προκειμένου να απαλλαγεί από το πνιγηρό δημόσιο χρέος της (ανέρχεται, περίπου, στα 1.901.000.000.000,00 € και αγγίζει το 120% του ΑΕΠ της), το οποίο και αυτή, λόγω της βλακείας της πολιτικοοικονομικής της ελίτ, το μετέτρεψε από λιρέττες σε ευρώ.


Σε μια τέτοια ευρωζώνη, η οποία θα καταρρεύσει, η Ελλάδα δεν έχει θέση. Ούτε και θα την ρωτήσουν, άλλωστε...


(Περιμένω, αγαπητέ κύριε Χαρίδημε, με μεγάλο ενδιαφέρον, τις απόψεις σας για το παρδαλό κυβερνητικό σχήμα του κ. Λουκά).




Ceteris paribus. Ορθόν το λεχθέν. Αν η ευρωζώνη δεν αλλάξει, δραστικότατα, αν δεν μετασχηματισθεί σε ομοσπονδία, η Ελλάδα θα βγεί από το ευρώ. Και όχι μόνον αυτή. Οι εξελίξεις αυτού του καιρού προδιαγράφουν την πορεία των πραγμάτων, αν αυτά αφεθούν στην τύχη τους. Και η πορεία αυτή δεν είναι άλλη από αυτή που, εδώ και σχεδόν δύο χρόνια περιγράφω (σχεδόν μονομανώς, όπως λέει ο αγαπητός κ. Τσούκας). Δηλαδή η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα και η διάλυση της ευρωζώνης. (Και γι' αυτό δεν θα φταίει ουδείς άλλος, εκτός από την επαρχιωτική εθνικιστική νοοτροπία του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού και της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ).


Αλλά, όσον αφορά το ευρώ και την ζώνη του, δεν έχει χαθεί κάθε ελπίδα επιβίωσης. Τα πράγματα έχουν δυσκολέψει κατά πολύ, σε σχέση με την αρχή της "ευρωπαϊκής κρίσης χρέους", που εκδηλώθηκε, με την ελληνική χρεωκοπία, αλλά παίρνουν επιδιόρθωση.


Αυτή η επιδιόρθωση έχει να κάνει με το τέταρτο μεγάλο πρόβλημα της ευρωζώνης (τα άλλα τρία, όπως έχω γράψει, αφορούν α) τα δημόσια χρέη των χωρών της ευρωζώνης, β) την ουσιαστική πτώχευση του χρηματοπιστωτικού της συστήματος και γ) την κατάρρευση των επενδύσεων στην ευρωζώνη), που αφορά την θεσμική της ανοργανωσιά και την ανάγκη υπέρβασής της, με τον μετασχηματισμό της, από μια ατελέστατη νομισματική ζώνη και μια ελλιπέστατη οικονομική ένωση, σε μια ομοσπονδιακή ένωση αμερικανικού τύπου.


Και εδώ βρίσκεται η τεράστια δυσκολία του εγχειρήματος, αφού, ούτε οι δομές υπάρχουν, ούτε η νοοτροπία, ούτε η κοινότητα συμφερόντων, ούτε η ανάλογη κοινή ευρωπαϊκή εθνική συνείδηση στους λαούς της ευρωζώνης και της Ε.Ε., με αποτέλεσμα να απαιτούνται, επειγόντως και ταυτοχρόνως, ένας George Washington και ένας Franklin Delano Roosevelt μαζί, χωρίς ουδείς να είναι διαθέσιμος, γι' αυτόν τον ρόλο.


Όμως, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Και πεθαίνει τελευταία, διότι η Ιστορία δεν είναι μοίρα, ούτε απλό καθίζημα των προηγουμένων διεργασιών. Η Ιστορία είναι κοινωνική δημιουργία, μια δημιουργία, στην οποία πάντοτε ενεδρεύει το απρόβλεπτο (επί τα χείρω, ή επί τα βελτίω).


Ως εκ τούτου, το ευρώ και η ζώνη του μπορούν να έχουν την ευκαιρία επιβίωσής τους, δια του ριζικού μετασχηματισμού τους. Αλλιώς, θα έχουν την τύχη της αλήστου μνήμης "Ε.Σ.Σ.Δ.". (Δείτε στο μπλογκ μου και το θέμα : “Την τύχη της "Ε.Σ.Σ.Δ." επιφυλάσσουν οι γερμανικές ελίτ στην ευρωζώνη. Οι αιτίες των γερμανικών αρνήσεων για την έκδοση κοινών ομολόγων των κρατών της ευρωζώνης και ο στραγγαλισμός των οικονομιών των ευρωπαϊκών κρατών” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/12/german-no-to-eurobonds.html ).


(Τελικά, μπορεί να απέχουν πολύ οι απόψεις μας, αγαπητέ κύριε Χαρίδημε, αλλά κάπου έχουν αρχίσει, κάπως, να πλησιάζουν. Και αυτό οφείλεται, σε έναν βαθμό και στην σχεδόν μονομανή - αλλά παράλληλα και χρήσιμη, βάσει του παλαιού γνωμικού, που, σοφώτατα, μας έχει διδάξει ότι : "repetitio est mater studentiae" - επιχειρηματολογία μου για την μη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους, παρά την, έως πρόσφατα, διαρκή και μονότονη κυβερνητική και ευρωζωνική καταστροφολογική προπαγάνδα (η οποία κατευθυνόταν από την ευρωπαϊκή μπατιροτραπεζοκρατία, παπαγαλάκι της οποίας υπήρξε - και παραμένει - ο κ. Λουκάς Παπαδήμος), γύρω από το απόλυτο κακό της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Κάτι είναι και αυτό)."



 (Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post_12.html?showComment=1321301318719#c7471483378355422034 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post_12.html?showComment=1321304693700#c1137493915982129112 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post_12.html?showComment=1321304821892#c2490194777836303164 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post_12.html?showComment=1321362604913#c3921057398647708364 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post_12.html?showComment=1321387925918#c6306189512847008751 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post_12.html?showComment=1321475585072#c7705017524363546206 στο προαναφερθέν άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα).

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Λουκάς Παπαδήμος : Ο εκφραστής της περίπου απόλυτης δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου ανέλαβε την πρωθυπουργία, για να θυσιάσει την χώρα, προς χάρη της σωτηρίας του ευρώ.


Λουκάς Παπαδήμος : Ο βασικός υπεύθυνος για την ολέθρια ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη και για την παρούσα καταστροφή του τόπου, που ήλθε ως αποτέλεσμα εκείνης της εγκληματικά εσφαλμένης στρατηγικής επιλογής του βλακωδώς ανίκανου να σκεφθεί με όρους στρατηγικής "ευρωπαϊστικού"/κοσμοπολίτικου τμήματος ελληνικής πολιτικοοικονομικής και πνευματικής ελίτ, αποδέχθηκε την εκχώρηση της πρωθυπουργίας, για να εκφράσει την, περίπου, απόλυτη δικτατορία της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και για να σώσει το ευρώ και την ζώνη του, αναλώμασι του ελληνικού πληθυσμού. Φυσικά, συνεχίζοντας την πολιτική του μοιραίου και ανίκανου ΓΑΠ, θα μας πάει για φούντο...




"Ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν θα είναι ο νέος Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος. (Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : "Ο σύγχρονος Γεώργιος Τσολάκογλου φεύγει. Ποιός θα είναι ο σύγχρονος Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος; (Ελπίζω πως όχι ο Βαγγέλης Βενιζέλος)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/11/georgios-tsolakoglou-konstantinos.html ). Αυτό είναι κάτι καλό για τον ίδιο (όσο και αν δεν το καταλαβαίνει αυτό). Αυτό το καλό, όμως, εξουδετερώνεται, εάν παραμείνει υπουργός Οικονομικών στην νέα κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου.

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος θα είναι, λοιπόν, ο νέος πρωθυπουργός της υπό κατοχήν ευρισκόμενης χώρας μας. Και η επιλογή του, από τους ΓΑΠ - Αντώνη Σαμαρά - Γιώργο Καρατζαφέρη, καθ' υπόδειξη της Αγγέλας Μέρκελ και της Ε.Κ.Τ., έρχεται να εκφράσει, εναργέστατα, το νεοκατοχικό status της Ελλάδας και την υπαγωγή της στο καθεστώς της περίπου απόλυτης δικτατορίας της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ.


Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, ως επίλεκτο μέλος της παρέας του Κώστα Σημίτη και Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, είναι άμεσα υπεύθυνος για την παρούσα καταστροφή, που υπέστη η χώρα μας. Μια καταστροφή, η πορεία της οποίας ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και απέχει μακράν από την ολοκλήρωσή της. Η κατηγορία αυτή, την οποία απευθύνω στον κ. Παπαδήμο δεν είναι πρόχειρη, ούτε γίνεται εν θερμώ, αφού ο άνθρωπος αυτός είναι βασικός υπεύθυνος, μαζί με τον Κώστα Σημίτη, τον Νίκο Θέμελη, τον Γιάννη Στουρνάρα, τον Γιάννο Παπαντωνίου, τον Νίκο Χριστοδουλάκη και τον Παναγιώτη Ιωακειμίδη, για την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη το 2002, χωρίς η χώρα μας να πληροί ουδεμία προϋπόθεση για την ένταξη αυτή, γεγονός το οποίο την αποστέρησε από το νόμισμά της και την κυριαρχία της στην άσκηση της νομισματικής και της δημοσιονομικής της πολιτικής, με αποτέλεσμα τον παρόντα εγκλωβισμό της ελληνικής οικονομίας στην οξύτατη και βαθιά κρίση της τελευταίας διετίας και στην αδυναμία χρηματοδότησης των αναγκών της, λόγω της ασκουμένης πολιτικής της υπεράσπισης του σκληρού και υπερτιμημένου ευρώ, που ακολουθεί η νεοφιλελεύθερης νοοτροπίας Ε.Κ.Τ., με την συνεπικουρία της γερμανικής μεταναζιστικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των Γάλλων collaborateurs του Νικολά Σαρκοζύ, με την πεισματική και ξεροκέφαλη άρνησή τους να υποτιμήσουν το ευρώ (γεγονός που σημαίνει ότι, ουσιαστικά, αρνούνται να προσαρμόσουν την τιμή του νομίσματος της ευρωζώνης στα πραγματικά της επίπεδα), προτιμώντας, αντί αυτής της προσαρμογής της τιμής του νομίσματος, να προσαρμόσουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες στις ανάγκες της εξυπηρέτησης της πολιτικής του σκληρού και υπερτιμημένου ευρώ, οδηγώντας τις οικονομίες αυτές στην μακροχρόνια ύφεση, η οποία βαθαίνει ολοένα και περισσότερο, το τραπεζικό σύστημα στην επιταχυνόμενη πτώχευση, τα ευρωπαϊκά κράτη στην χρεωκοπία (τελευταίο θύμα η Ιταλία και επόμενο η Γαλλία) και να οδηγήσουν την ευρωζώνη στην διάλυση - και όλα αυτά για χάρη της "ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας" των οικονομιών της ευρωζώνης, μια πολιτική η οποία οξύνει τα αδιέξοδα, ακριβώς, όπως συνέβη και κατά την εξέλιξη της Great Depression της περιόδου κατά την τελευταία δεκαετία του Μεσοπολέμου, από το 1929, έως το 1939, οπότε και ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος).


Η Ελλάδα ουδέποτε εκπλήρωσε τα κριτήρια, που είχαν τεθεί, για την ένταξή της στην ευρωζώνη και πριν και μετά την είσοδό της σε αυτήν την ζώνη σκληρού νομίσματος. Ο παραπάνω πίνακας, που αφορά την χρονική περίοδο 1999 - 2009, είναι απολύτως παραστατικός του εγκλήματος, που διέπραξε, εις βάρος της χώρας και του πληθυσμού της η ανόητη (και ανίκανη να προβεί σε οποιαδήποτε στρατηγική ανάλυση και πρόβλεψη της ζοφερής προοπτικής της ελληνικής οικονομίας, εντός της χαοτικής, θεσμικά, ευρωζώνης) ελληνική "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολιτική ελίτ, με βασικό όργανο τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Λουκά Παπαδήμο και την παραποίηση των στατιστικών στοιχείων της ελληνικής οικονομίας, την οποία αυτός κατηύθυνε και συντόνισε, με την σιωπηρή συμφωνία και ενθάρρυνση των ευρωπαϊκών (κυρίως των γαλλογερμανικών) πολιτικών και οικονομικών ελίτ, προκειμένου να επιτευχθεί, όπως - όπως, η ένταξη, που οδήγησε την χώρα στην παρούσα καταστροφή. Αυτού του είδους, η αβαρία, δεν έγινε, άλλωστε, μόνον στην Ελλάδα. Όπως δείχνει ο πίνακας, αναλόγου είδους διευθετήσεις έγιναν σε όλες, σχεδόν, τις χώρες που εντάχθηκαν στην ευρωζώνη το 2002. Ακόμα και στην Γερμανία!!! 



Γι' αυτούς τους λόγους, οι ευθύνες του κ. Παπαδήμου είναι βαριές. Και γίνονται βαρύτατες, ακριβώς επειδή, ως κεντροτραπεζίτης, είχε ενεργή και απροσχημάτιστη συμμετοχή στην παραποίηση των ελληνικών στατιστικών στοιχείων, κατά την περίοδο 1999 - 2001, οπότε ελήφθησαν οι αποφάσεις για την ελληνική συμμετοχή στην ευρωζώνη, προκειμένου να εμφανισθεί ότι η χώρα μας πληροί τα κριτήρια για την ένταξή της στην νομισματική αυτή ζώνη του σκληρού νομίσματος και ενώ, όπως είπαμε, δεν πληρούσε ούτε ένα από τα κριτήρια αυτά (δημόσιο έλλειμμα κάτω από 3% του ΑΕΠ, δημόσιο χρέος έως 60% του ΑΕΠ ήσαν κάποια από αυτά τα κριτήρια, τα οποία δεν εκπληρώθηκαν από την χώρα μας).


Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζύ, κατά την διάρκεια των γαλλικών προεδρικών εκλογών του 2007, είχε, δημόσια και απερίφραστα, καταγγείλει τον Λουκά Παπαδήμο, που, τότε, ήταν αντιπρόεδρος της Ε.Κ.Τ., για τον ρόλο του αυτόν στην απόκρυψη των ελληνικών στατιστικών στοιχείων και την απατεωνίστικη ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη και πρόσφατα, ανέφερε και πάλι ότι η Ελλάδα εντάχθηκε στην ευρωζώνη με ψευδή στοιχεία και χωρίς η οικονομία της να είναι έτοιμη για μια τέτοια ένταξη. Η ευρωπαϊκή ελίτ, βέβαια, έχει, τώρα, μετανιώσει για το γεγονός ότι αποδέχθηκε την χώρα μας στην ευρωζώνη, αν και γνώριζε ότι η Ελλάδα (όπως και άλλες χώρες) δεν πληρούσαν τα κριτήρια για την ένταξή της σε αυτήν. Τώρα, όμως, είναι αργά. (Αν και πρέπει να επισημανθεί ότι και πάλι λόγοι συμφέροντος - οι οποίοι έφθασαν και σε επίπεδο άνομων συναλλαγών κάτω από το τραπέζι - υπαγόρευσαν στις γαλλογερμανικές πολιτικοοικονομικές ελίτ να δεχθούν την Ελλάδα στην ευρωζώνη. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν οι ευρωζωνίτες να προσποιούνται τους ανήξερους).


Το χειρότερο, για τον κ. Λουκά Παπαδήμο, όμως, είναι ότι ο βασικός και ουσιαστικός ρόλος που έπαιξε στην ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, δείχνει και την τεχνοκρατική ανεπάρκειά του, παρά και ενάντια στην τρέχουσα προπαγάνδα των παπαγαλακίων της ανόητης και τρομαγμένης ελληνικής πολιτικοοικονομικής και πνευματικής ελίτ, που επιθυμεί να τον παρουσιάσει, ως ικανότατο τεχνοκράτη.


Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη αποδεικνύει ότι ο κ. Παπαδήμος είναι πολύ κακός τεχνοκράτης, διότι με την παραποίηση των στοιχείων της ελληνικής οικονομίας, συνέβαλε στην παραπληροφόρηση και στην αποπληροφόρηση του ελληνικού και του ευρύτερου ευρωπαϊκού πληθυσμού, για το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν πληρούσε τις σχετικές προϋποθέσεις ένταξης στην ευρωζώνη, επιτρέποντας στους πολιτικούς απατεώνες να κοροϊδέψουν τον ελληνικό πληθυσμό.


Και όχι μόνον αυτό. Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος απέδειξε ότι δεν έχει στρατηγικό νου, αφού όλες αυτές οι αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, που έπρεπε να κουκουλωθούν, για να ενταχθεί η χώρα στην ευρωζώνη, σε συνδυασμό με το χαοτικό θεσμικό υπόβαθρο της ευρωζώνης, δεν του επέτρεψαν να λειτουργήσει, ως κοινωνικός μηχανικός και να δει ψύχραιμα ότι η χώρα (και η ευρωζώνη μαζί της, αλλά εδώ μας ενδιαφέρει περισσότερο η χώρα μας) θα οδηγείτο με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή και στο καθεστώς της σύγχρονης πεονίας, που της ετοιμάζουν οι ευρωζωνίτες δανειστές της και να φροντίσει να αποτρέψει αυτές τις ολέθριες εξελίξεις, ή να παραιτηθεί, εάν δεν μπορούσε να τις αποτρέψει.


Αντί αυτού, ο κ. Παπαδήμος προτίμησε να συμμετάσχει σε αυτήν την οδυνηρή και καταστροφική, για τον ελληνικό και τον ευρύτερο ευρωπαϊκό πληθυσμό, φαρσοκωμωδία, χωρίς να επιδείξει οιαδήποτε ικανότητα μεσομακροπρόθεσμης πρόβλεψης, για την επερχόμενη καταστροφή, η οποία θα εξεδηλώνετο, με την εμφάνιση της μετρίας εντάσεως χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, η οποία ξεκίνησε από το ξεφούσκωμα της αμερικανικής μπατιροτραπεζοκρατίας και συνεχίστηκε με την τωρινή κρίση της ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας, η οποία βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και η οποία θα αποδομήσει την ευρωζώνη, αυτήν την πραγματικά τραγική πρακτική αποτυχία της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας, παρά τις απαράδεκτες εκκλήσεις του ομογάλακτου του κ. Παπαδήμου (του δυστυχούς κ. Ξενοφώντα Γιαταγάνα), που εξέφρασε, ως γνήσιο τέκνο της ευρωπαϊκής γραφειοκρατικής ελίτ, την επιθυμία του για την απώλεια της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, προς χάρη της ευρωζώνης.


Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος μόλις σήμερα (10/11/2011) διακήρυξε ότι σκοπός της νέας κυβέρνησής του είναι να εφαρμόσει την Συμφωνία της 26-27/10/2011, για το κούρεμα του ελληνικού χρέους προς τους ιδιώτες κατά 50% (δεν θα είναι τόσο, θα είναι πολύ λιγότερο, αλλά τέλος πάντων). Αλλά, πολύ πρόσφατα και μάλιστα λίγες ημέρες προηγουμένως, ο εντολοδόχος πρωθυπουργός είχε εκφράσει την διαφωνία του με το κούρεμα του ελληνικού χρέους! Είναι και αυτή η δημόσια τοποθέτησή του δείγμα της τεχνοκρατικής ανεπάρκειας και της προσωπικής ασυνέπειας του ανδρός. Όπως, επίσης αυτή του η τοποθέτηση, η οποία συνάδει με τις απόψεις της διεθνούς μπατιροτραπεζοκρατίας, είναι ένα σαφές και εναργές δείγμα των συμφερόντων που έχει επιλέξει να υπερασπίζει...


Στην πραγματικότητα, ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, με τις χαοτικές τεχνοκρατικές του ανεπάρκειες, δεν έρχεται να κάνει τίποτε περισσότερο από το να βυθίσει την χώρα ακόμα περισσότερο στην κινούμενη άμμο στην οποία την ενέπλεξε, κατά την περίοδο 1999 - 2002, με την ένταξή της στην ζώνη του ευρώ και να ολοκληρώσει τον ασφυκτικό της θάνατο, αφού, ουσιαστικά, είναι ο άνθρωπος της ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας και υποστηρικτής της αδιέξοδης και καταστροφικής πολιτικής του δόγματος της νομισματικής σταθερότητας.


Αυτό, άλλωστε, δεν θα αργήσει να φανεί...




Μπορεί, αγαπητέ κύριε Χαρίδημε, ο τίτλος του παρόντος άρθρου σας ("Ο μοιραίος πρωθυπουργός"), που αναφέρεται στον ευήθη ΓΑΠ, να είναι επιτυχημένος, αλλά, μετά από την σημερινή (11/11/2011) ορκωμοσία του Λουκά Παπαδήμου, ως πρωθυπουργού και κυρίως μετά την ορκωμοσία των μελών του υπουργικού του συμβουλίου, θα πρέπει να παραδεχθείτε ότι ο νέος πρωθυπουργός βαδίζει πάνω στα χνάρια του απελθόντος μοιραίου προκατόχου του, καθιστάμενος και ο ίδιος (όσον αφορά την διαφαινόμενη τύχη της χώρας μας και του πληθυσμού της) το ίδιο μοιραίος με εκείνον.


Στην συντριπτική του πλειοψηφία το νέο υπουργικό συμβούλιο αποτελείται από μέλη της απερχόμενης κυβέρνησης του ανίκανου ΓΑΠ. Συγκεκριμένα, 39 μέλη της "νέας" κυβέρνησης προέρχονται από την προηγούμενη, με ελάχιστες προσθήκες - τον φίλο και κολλητό του νέου πρωθυπουργού και γνωστό από παλαιά, ως μέλος της μοιραίας, για τον τόπο, παρέας του Κώστα Σημίτη, που οδήγησε το σκάφος της χώρας μας στα βράχια (περί του Τάσου Γιαννίτση ο λόγος) - και με ελάχιστες ανακυκλώσεις κάποιων μελών της στις υπουργικές καρέκλες. Σε αυτόν τον εσμό των αποτυχημένων σοσιαλνεοφιλελεύθερων, ήλθαν να προστεθούν 6 "εξωκοινοβουλευτικά" στελέχη της Ν.Δ. (αν μπορεί ο κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος να ονομασθεί εξωκοινοβουλευτικός, αφού παραιτήθηκε μόλις σήμερα από την βουλευτική του έδρα, για να μην γίνει το Κ.Κ.Ε. αξιωματική αντιπολίτευση - τι κόλπο είναι πάλι αυτό; Με ποιά συνταγματική και κοινοβουλευτική λογική, μπορεί να μείνει η συγκυβερνώσα Νέα Δημοκρατία ... αξιωματική αντιπολίτευση; Αντιλαμβάνονται ποίου είδους συνταγματική εκτροπή ετοιμάζουν και σε ποιό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα οδηγούνται; -). Και για να ολοκληρωθεί το κομφουζιονιστικό περιεχόμενο της νέας κυβέρνησης του κ. Λουκά Παπαδήμου, σε όλους αυτούς προσετέθησαν και 4 στελέχη του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, κάποιοι εκ των οποίων, με δυσκολία, αποκρύπτουν την αντικοινοβουλευτική τους νοοτροπία και τον φιλοδικτατορικό τους προσανατολισμό (όσον αφορά την δικτατορία της 21/4/1967), ενώ κάποιοι είναι και γραφικοί, αν θυμηθούμε και το πρόσφατο άρθρο σας για "τα γομάρια" του κ. Ροντούλη.


Έτσι, λοιπόν, μαζί με τον ανεπίσημο εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της ευρωπαϊκής γραφειοκρατικής ελίτ, στον οποίον η παραπαίουσα ελληνική αστική πολιτική ελίτ εκχώρησε (προσωρινώς; ) την διακυβέρνηση της χώρας, σε αυτήν την διακυβέρνηση συμμετέχουν οι αποτυχημένοι σοσιαλνεοφιλελεύθεροι, οι παλαιομοδίτες συντηρητικοί - κάποιοι εκ των οποίων είναι και κλασσικοί νεοφιλελεύθεροι π.χ. Μουρμούρας - και οι όψιμοι ακροδεξιοί νεοφιλελεύθεροι του Γιώργου Καρατζαφέρη, είτε αυτοί είναι αξιοπρόσεκτοι, σαν τον Μάκη Βορίδη, είτε αγγίζουν τα όρια της ευήθειας, σαν τον αγαπητό Άδωνι Γεωργιάδη, οι οποίοι είδαν φως και μπήκαν, προκειμένου να πάρουν ένα κομμάτι από την "λάμψη" της εξουσίας.


Έτσι, λοιπόν, ο κ. Λουκάς Παπαδήμος (Ε.Κ.Τ.), οι σοσιαλνεοφιλελεύθεροι και οι προεδρικοί πρασινοφρουροί του ΓΑΠ, οι συντηρητικοί καραμανλικοί και οι νεοφιλελεύθεροι της Ν.Δ., μαζί με τους εκφυλισμένους εθνικιστές ακροδεξιούς νεοφιλελεύθερους του ΛΑΟΣ, (ισχυρίζονται ότι) ήλθαν για να σώσουν - και αυτοί - τον τόπο, συνεχίζοντας το κατεδαφιστικό έργο του μοιραίου ΓΑΠ.


Με δεδομένη την ακραία και γοργή εμβάθυνση της κρίσης στην ευρωζώνη και την ουσιαστική χρεωκοπία της Ιταλίας (η οποία δεν είναι διαχειρίσιμη, με την παρούσα διάρθρωση της ευρωζώνης), όλοι αυτοί δεν πρόκειται να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να εμβαθύνουν και την εξελισσόμενη ελληνική κρίση. Και τούτο, όχι μόνον, λόγω της πολιτικής, που θα ακολουθήσουν και η οποία θα βρίσκεται ακριβώς, πάνω σε όσα "έκτισε" (δηλαδή γκρέμισε) η κυβέρνηση του απελθόντος μοιραίου ΓΑΠ, αλλά και λόγω του παρδαλού σχήματος στο οποίο συμμετέχουν, όπως επίσης και ένεκεν της αλληλοϋπονόμευσης στην οποία, για λόγους προεκλογικής σκοπιμότητας, θα επιδοθούν. Ακόμα και αν πράξουν (που θα τα πράξουν) αυτά, για τα οποία έχουν δεσμευθεί στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο και στο Παρίσι και εξ αιτίας αυτών που θα πράξουν.


"Όλα τα μωρά στην πίστα", λοιπόν. Το γέλιο και ο πόνος που θα ακολουθήσουν αυτήν την απίθανη συγκυβέρνηση (η οποία αποτελεί την πολιτική αντιστροφή των, περίπου, προ 20ετίας προσωρινών συγκυβερνήσεων των αείμνηστων Τζαννή Τζαννετάκη και Ξενοφώντα Ζολώτα, στις οποίες τότε συμμετείχαν το Κ.Κ.Ε. και ο Συνασπισμός) θα λάβουν τέτοιες διαστάσεις που δεν θα έχουν προηγούμενο.


(Θα βοηθήσει, σε αυτήν την εξέλιξη και ο "άρχοντας του χάους", ο μοιραίος ΓΑΠ, ο οποίος από την Ιπποκράτους θα οργανώσει την άμυνά του έναντι των δελφίνων του και των εξαγριωμένων οπαδών του ΠΑΣΟΚ - όσων έχουν απομείνει - που θέλουν την κεφαλή του, επί πίνακι. Και την οποία ουδόλως είναι έτοιμος να παραδώσει. Αντιθέτως, μάλιστα πιστεύει ότι η πάροδος του χρόνου θα τον βοηθήσει και θα τον ... δικαιώσει).


Η όλη κατάσταση, που διαμορφώνεται, μετά την ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση Παπαδήμου, αποκτάει στοιχεία σασπένς και παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον. Εδώ είμαστε, για να την παρακολουθήσουμε (και να την υποστούμε).


(Και φυσικά, αναμένω να δω και τις απόψεις σας για την κυβέρνηση αυτή και για τον αρχηγό της. Προφανώς θα έχουν πολύ ενδιαφέρον).


Οψόμεθα..."




(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post.html?showComment=1320956960378#c8575883113661682252 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post.html?showComment=1320957043746#c1068319638352352136 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post.html?showComment=1320957096225#c1105003825550322085 της 10/11/2011 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post.html?showComment=1321043231327#c6920331187422837909 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post.html?showComment=1321043609925#c3873836558742726029 της 11/11/2011, στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα : "Ο μοιραίος πρωθυπουργός" http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post.html , που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ'').





Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ο σύγχρονος Γεώργιος Τσολάκογλου φεύγει. Ποιός θα είναι ο σύγχρονος Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος; (Ελπίζω πως όχι ο Βαγγέλης Βενιζέλος).


Θα είναι ο Βαγγέλης Βενιζέλος ο σύγχρονος Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος; Ελπίζω πως όχι...


"Πιθανότατα, αγαπητέ κύριε Χαρίδημε, μεταβαίνουμε από την μεταναζιστική νεοκατοχική κυβέρνηση του σύγχρονου Γεωργίου Τσολάκογλου στην συνέχειά της. Δηλαδή σε μια κυβέρνηση ενός σύγχρονου Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου.



Έτσι προστάζουν οι μεταναζιστές απόγονοι των Γερμανών ναζιστών και οι κληρονόμοι (και συνεχιστές) των Γάλλων collaborateurs.


Το πρώτο ερώτημα είναι, εάν ο σύγχρονος Τσολάκογλου εννοεί όσα λέει και είναι διατεθειμένος να παραδώσει την εξουσία, σε ένα διάδοχο σχήμα - έστω και εν μέρει, ακόμα και αν κρατήσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ.


Φαίνεται ότι είναι. (Αλλά, ας μη το δέσουμε κόμπο. Ας περιμένουμε, αφού ο ΓΑΠ θέλει να μείνει μέσα στο παιχνίδι).


Το δεύτερο ερώτημα έχει να κάνει με το ποιός θα παίξει τον ρόλο του σύγχρονου Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου.


Θα είναι ο Βαγγέλης Βενιζέλος, που θα αναλάβει τον ρόλο της αρχιεπιστασίας στην ολοκλήρωση του έργου, που προσδιορίζει και καθοδηγεί η νεοκατοχική τρόϊκα των εκπροσώπων των τοκογλυφικών δανειστών του ελληνικού κράτους;


Φαίνεται πολύ πιθανό. (Βέβαιο δεν είναι, αλλά είναι πολύ πιθανό). Ο ίδιος ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν το αρνείται. Και όποιος τον γνωρίζει, αντιλαμβάνεται ότι ο ρόλος αυτός του είναι αρεστός.


Και του είναι αρεστός ένας τέτοιος ρόλος, ανάμεσα στα άλλα και επειδή μια τέτοια εξέλιξη φαίνεται στα δικά του τα μάτια ότι αποτελεί την δικαίωσή του για την πικρή (και άδικη) ήττα του από τον ΓΑΠ το 2007.


Τι το καλύτερο, γι' αυτόν, από το να γίνεται παράκλητος του βαθέος ΠΑΣΟΚ, το οποίο, ως στελεχειακός μηχανισμός και ως λαϊκή βάση, ουδέποτε είδε τον Βαγγέλη Βενιζέλο με καλό μάτι, αφού του είχε κολλήσει την "ρετσινιά" του δεξιού.


Ως εκ τούτου, ο αθεράπευτος είρωνας Βαγγέλης Βενιζέλος, μπορεί να γελάει με (και να περιγελάει) το βαθύ ΠΑΣΟΚ, για την ταύτισή του με τον πινοσετικό νεοφιλελευθερισμό, εκδικούμενος για τα όσα υπέστη από αυτό.


Ο αγαπητός Βαγγέλης μπορεί (και δικαιούται) να απολαμβάνει μια τέτοια εκδίκηση. Αλλά, δυστυχώς, γι' αυτόν, ταυτίστηκε και ο ίδιος με αυτήν την πολιτική του ιδιότυπου γιωργοπαπανδρεϊκού σοσιαλνεοφιλελευθερισμού, της οποίας έγινε και ο ουσιαστικός εκφραστής.


Όμως, το χειρότερο γι' αυτόν (και τον τόπο) είναι αυτό που φαίνεται ότι έρχεται, αφού ο Βαγγέλης Βενιζέλος, υπακούοντας στα κελεύσματα των ξένων αφεντικών του τόπου μας και στην εγωιστική του μωροφιλοδοξία, έχει ράψει πρωθυπουργικό κοστούμι, έστω και αν αυτό το κοστούμι θα αντιστοιχεί σε μια νεοκατοχική και δοτή πρωθυπουργία, η πολιτική της οποίας θα είναι υπαγορευόμενη και στην παραμικρή της λεπτομέρεια, από τους δανειστές του ελληνικού δημοσίου και τους δευτεροκλασσάτους τροϊκανούς πραίτορες, που αυτοί έχουν εξαπολύσει στην χώρα μας, την οποία, ουσιαστικά, διοικούν, όπως ακριβώς την διοικούσε ο "Mr. Dirty" (ο περιβόητος Gust Avrakotos), από το ξενοδοχείο Χίλτον, κατά την περίοδο της δικτατορίας του 1967 - 1974.


Βέβαια, η πρωθυπουργοποίηση του Βαγγέλη Βενιζέλου δεν είναι απόλυτα σίγουρη. Είναι πολύ πιθανή, αλλά δεν είναι εντελώς εξασφαλισμένη. Υπάρχουν, άλλωστε, ουκ ολίγοι, πρόθυμοι, για την ανάληψη μιας τέτοιας εξευτελιστικής πρωθυπουργίας [η οποία θυμίζει, λίγο ή πολύ, την αναλόγως εξευτελιστική πρωθυπουργοποίηση ενός άλλου δοτού, που υπήρξε ένας λαμπρός πνευματικός άνθρωπος, ο οποίος ήταν μια ιδιοφυΐα, αλλά συνάμα και πολιτικά άτυχος. Περί του Σπύρου Μαρκεζίνη ο λόγος, ο οποίος Σπύρος Μαρκεζίνης απεδέχθη την πρωθυπουργία που του πρότεινε ο εκλέξας τον εαυτό του, ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Γεώργιος Παπαδόπουλος, κατά την περίοδο Οκτωβρίου - Νοεμβρίου 1973, μόνο και μόνο επειδή, κατά την διάρκεια του δημοκρατικοφανούς προδικτατορικού πολιτικού βίου της χώρας, δεν μπόρεσε να γίνει πρωθυπουργός, λόγω της σύγκρουσής του, με τον πρωθυπουργό και αρχηγό του "Ελληνικού Συναγερμού" Αλέξανδρο Παπάγο].


Οι μνηστήρες μιας τέτοιας πρωθυπουργίας, λοιπόν, που έχουν μαζευτεί στους προθαλάμους των τροϊκανών και των αφεντικών όλων τους (περί των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας ο λόγος) είναι πολλοί - μα πάρα πολλοί. Ως εκ τούτου, ο Βαγγέλης δεν έχει εξασφαλισμένο τον πρωθυπουργικό θώκο, αφού, σε αυτές τις περιπτώσεις, "η νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη" και οι δανειστές και οι νεοκατοχικοί εκπρόσωποί τους θα επιλέξουν εκείνον που θα είναι ο περισσότερο υπάκουος, εί δυνατόν ο απόλυτα δουλικότερος όλων.


Όμως, σήμερα, ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει το προβάδισμα. Έχει τις περισσότερες πιθανότητες.


(Πως σου φαίνεται, αγαπητέ κύριε Χαρίδημε, ο Βαγγέλης, ως πρωθυπουργός;)


Εγώ, πάντως, του εύχομαι να μην γίνει. Και το εύχομαι αυτό, με όλη μου την καρδιά, για να περισώσει το όποιο επιστημονικό και πνευματικό κύρος του έχει απομείνει (αν του έχει απομείνει).


Δεν πειράζει. Ας μην γίνει ένας τέτοιος πρωθυπουργός. Μακροπρόθεσμα, θα ωφεληθεί από μια τέτοια εξέλιξη. Τώρα μπορεί να μην μπορεί να το αντιληφθεί αυτό. Με τον καιρό, θα το καταλάβει.


Οψόμεθα...


Gust Avrakotos - Ο αφανής κυβερνήτης της χώρας, κατά την περίοδο της δικτατορίας 1967 - 1974.



Υ.Γ. : Ο Gust Avrakotos (ο περιβόητος "Mr. Dirty") ήταν ένας Ελληνοαμερικανός πράκτορας της C.I.A., που υπηρετούσε, πριν και κατά την διάρκεια της δικτατορίας του 1967, στην Αθήνα. Ο Avrakotos ήταν κολλητός των συνταγματαρχών, που είχαν κάνει το πραξικόπημα της 21/4/1967 και ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της χώρας, εκείνη την περίοδο. Την διοικούσε από το ξενοδοχείο Χίλτον, όπου διέμενε. Η εμπλοκή του στο πραξικόπημα του Δημήτριου Ιωαννίδη, με το οποίο ανετράπη ο Γεώργιος Παπαδόπουλος στις 25/11/1973 και απομακρύνθηκε από την πρωθυπουργία ο Σπύρος Μαρκεζίνης, είναι δεδομένη, όπως και η εμπλοκή του στο πραξικόπημα, κατά του προέδρου της Κύπρου αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις 15/7/1974, που οδήγησε στην εισβολή των Τούρκων στην μεγαλόνησο και την κατοχή του βόρειου τμήματός της, μέχρι σήμερα. Ένα ανάλογο έργο, με αυτό του Gust Avrakotos, έχει αναλάβει, σήμερα, στην Ελλάδα η τροϊκανή junta των δανειστών της χώρας. Μπορεί τα μέλη της να μην έχουν τον άξεστο και vulgar χαρακτήρα του "Mr. Dirty" (το προσωνύμιο, που του είχαν δώσει οι συνάδελφοί του στην C.I.A., ήταν προσδιοριστικό του χαρακτήρα και των μεθόδων, που χρησιμοποιούσε, π.χ. όταν οι δικτάτορες είχαν συλλάβει τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο Avrakotos πήγε ως απεσταλμένος της κυβέρνησης των Η.Π.Α. και τους είπε ότι "η κυβέρνησή του τους ζητάει να αφήσουν ελεύθερο τον Ανδρέα, αλλά ο ίδιος τους συμβουλεύει να σκοτώσουν αυτόν τον γιό της σκύλας, διότι θα τον βρουν μπροστά τους". Ο Ανδρέας Παπανδρέου την γλύτωσε, επειδή οι δικτάτορες προτίμησαν να υπακούσουν στα κελεύσματα του προέδρου Lynton B. Johnson και όχι στις επιθυμίες του Avrakotos) και κατά πάσαν πιθανότητα, δεν έχουν έναν τέτοιο χαρακτήρα. Αυτό, όμως, δεν αλλάζει την ουσία των πραγμάτων και των εξελίξεων..."




(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post.html?showComment=1320506388369#c901846107541626743 και
http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post.html?showComment=1320506428727#c1495910873385433611 της 5/11/2011 στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα : "Ο μοιραίος πρωθυπουργός" http://htsoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post.html , που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ'').

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Δημοψήφισμα; Ο ΓΑΠ λέει ότι θέλει να δοκιμάσει την τύχη του. Μπορεί και να του βγει (αν η ανοήτως πανικόβλητη ελίτ τον αφήσει να το κάνει)...



Αργά θυμήθηκαν το δημοψήφισμα ο δυστυχής ΓΑΠ και ο κωλοτούμπας οπορτουνιστής Βαγγέλης Βενιζέλος (ο Βαγγέλης τώρα κάνει και τον ανήξερο!). Αν αφήσουν τον ΓΑΠ να το κάνει, αν το εννοεί και αν το τολμήσει, θα μπορούσε και να του βγεί. Αλλά...


Και όμως, το δημοψήφισμα είναι μια λύση, παρά το γεγονός ότι  η εξαγγελία του είναι προϊόν του πανικού του ΓΑΠ και του στενού κυβερνητικού επιτελείου. Η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, όμως, το φοβάται και φαίνεται ότι είναι διατεθειμένη να κάνει ό,τι μπορεί, για να το αποτρέψει. Και θέλει να το αποτρέψει, ακριβώς επειδή φοβάται την λαϊκή ετυμηγορία, η οποία μπορεί να οδηγήσει την χώρα, πίσω στην δραχμή και την ευρωζώνη στην διάλυση.


Οι φόβοι ενός ευάριθμου τμήματος της παραζαλισμένης και πανικόβλητης κοσμοπολίτικης/"ευρωπαϊστικής" ελίτ του τόπου δεν είναι αβάσιμοι. Όμως, μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι αναπότρεπτη, ούτε μοιραία. Μπορεί να καταστεί αναγκαία, αλλά, πριν συμβεί, θα πρέπει να γίνει αντικείμενο σκληρής διαπραγμάτευσης, με τους ευρωζωνίτες, των οποίων η ζώνη, κατά πάσα βεβαιότητα, δεν θα επιβιώσει, σε μια τέτοια περίπτωση. 

Αλλά, εδώ, που έφθασαν τα πράγματα, με τους τυφλούς (και μικρονοϊκά συμφεροντολογικούς) δογματισμούς της εθνικιστικής γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και την συνεργατική τακτική του Νικολά Σαρκοζύ, δεν υπάρχουν περιθώρια, για άλλες κινήσεις, από πλευράς του ΓΑΠ. Το δημοψήφισμα είναι το μόνο όπλο, που μπορεί να του δώσει μια ανάσα και να συνετίσει τους ανόητους και λειτουργικά αγράμματους ευρωζωνίτες, οι οποίοι δεν μπορούν να δουν αυτό που είναι μπροστά τους και το οποίο δεν είναι τίποτε περισσότερο από το απλούστατο γεγονός ότι όλες οι ενέργειές τους δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να αποδομούν το ευρώ και την ζώνη του.


Και αυτή η κίνηση του ΓΑΠ δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να τοποθετεί τους ευρωζωνίτες ενώπιον των ευθυνών τους και ενώπιον των επιλογών, έναντι των οποίων πρέπει να τοποθετηθούν :


Θέλουν να επιζήσει η ευρωζώνη; Αν η απάντησή τους είναι καταφατική, τότε πρέπει να θεσμοθετήσουν μηχανισμούς ανακύκλωσης των περισσευμάτων των πλεονασματικών χωρών, εντός της ευρωζώνης και μάλιστα εντός των ελλειμματικών χωρών και να βάλουν εμπρός για την οικοδόμηση ομοσπονδιακών δομών, μετατρέποντας την ευρωζώνη σε ομοσπονδιακό κράτος, το οποίο θα υπακούει στην βασική αστική δημοκρατική αρχής της πλειοψηφίας και της λαϊκής κυριαρχίας, οι οποίες αρχές έχουν καταπατηθεί βάναυσα, από την ευρωζωνίτικη ολιγαρχική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία αποτελείται από την σύγχρονη ευρωπαϊκή μπατιροτραπεζοκρατία και είναι υπηρέτης και εκφραστής της, περίπου, απόλυτης δικτατορίας του ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου.


Αν δεν θέλουν να επιζήσει η ευρωζώνη, τότε το ελληνικό δημοψήφισμα έρχεται αρωγός στο ξεκαθάρισμα της κατάστασης, με την παύση αυτού του οπισθοδρομικού τέλματος, στο οποίο αυτή, εδώ και δύο χρόνια, έχει περιέλθει, με σκοπό την αγορά χρόνου και την εξυπηρέτηση των στενών και επαρχιωτικής νοοτροπίας συμφερόντων των βόρειων πλεονασματικών χωρών και της μπατιροτραπεζοκρατίας.


Αυτή την κίνηση, η οποία έχει οδηγήσει την ευρωζώνη και την διεθνή οικονομία, σε έναν εξελισσόμενο πανικό και στην αποδιοργάνωση, ο ΓΑΠ άργησε να την κάνει. Και γι' αυτό και τώρα μπορεί να αποδειχθεί ότι η κίνηση αυτή ήλθε πολύ αργά και να καταστεί αναποτελεσματική, αφού ουδεμία λαϊκή νομιμοποίηση έχει και αυτό το γεγονός τον κάνει πολύ ευάλωτο, μπροστά στο σκηνικό της ανατροπής του (ή της ανατροπής της συγκεκριμένης επιλογής του, για την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος), που έχει στηθεί και το οποίο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.


Αυτή την κίνηση - σε διάφορες παραλλαγές - θα μπορούσε να την κάνει τον Απρίλιο του 2010, πριν την υπογραφή του επαίσχυντου Μνημονίου, στο οποίο τον οδήγησε η ανοησία και το χαοτικό περιεχόμενο των ενεργειών του, μαζί με τον άφατο πανικό, στον οποίο είχε οδηγηθεί από τις ραγδαίες εξελίξεις που είχαν έλθει, ως αποτέλεσμα των ανόητων χειρισμών του, που έριξαν την χώρα στα βράχια και ως αποτέλεσμα των ομοίως - ή και περισσότερο - ανόητων και ξιπασμένων ευρωζωνιτών, οι οποίοι, αν και είχαν μεγαλύτερη επίγνωση, από το πανικόβλητο επιτελείο του ΓΑΠ, για τις επιπτώσεις των ενεργειών τους, επέβαλαν μια αδιέξοδη πολιτική με το ολέθριο Μνημόνιο, προκειμένου να αγοράσουν χρόνο και προκειμένου να μην προκαλέσουν το γερμανικό "θηρίο", το οποίο απειλούσε με την έξοδό του από το ευρώ και την ζώνη του, αν η Ελλάδα και η ευρωζώνη δεν υιοθετούσαν την δική του πολιτική, η οποία συνοψιζόταν στην άρνηση του "να βάλει το χέρι στην τσέπη", να ανακυκλώσει, δηλαδή, τα πλεονάσματά του, εντός των ελλειμματικών χωρών της ευρωζώνης και να δεσμευθεί οριστικά, με την παραμονή του εντός της ευρωζώνης. Αυτούς τους ύπουλους και στενά συμφεροντολογικούς (αλλά μεσομακροπρόθεσμα καταστροφικούς για την Γερμανία) προσανατολισμούς μιας βλακωδέστατης μερίδας της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, που βρίσκεται στους κυβερνητικούς θώκους της μεγάλης αυτής χώρας, μπορούσε ο ΓΑΠ να τους αντιμετωπίσει, αν είχε την διαπραγματευτική ικανότητα του αειμνήστου πατέρα του (στον οποίο ουδέποτε μπόρεσε να μοιάσει, όσο και αν το επιθυμεί, παρά το γεγονός ότι ουδέποτε θέλησε να αποδεχθεί αυτήν του την επιθυμία).



Η φούσκα της ευρωπαϊκής και της διεθνούς μπατιροτραπεζοκρατίας (λιγότερο της αμερικανικής) σε όλο της το "μεγαλείο"! Το σχεδιαζόμενο από τον ΓΑΠ δημοψήφισμα θέτει, επί τάπητος, το ζήτημα της εκρηκτικής διάρρηξης αυτής της φούσκας. Μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι κακή. (Γι' αυτό και το δημοψήφισμα αυτό δεν έχει πολλές ελπίδες, για να πραγματοποιηθεί, εν όψει των καταιγιστικών εξελίξεων, που θα ακολουθήσουν. Αν και στην ζωή ουδείς μπορεί να γνωρίζει το μέλλον. Πολύ περισσότερο, αν ο ΓΑΠ καταφέρει να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης και αν επιμείνει στην πρότασή του, για την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Αν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης - κάτι διόλου εύκολο - και αν έχει διδαχθεί από τα τραγικά λάθη του, θα επιμείνει. Αν δεν έχει διδαχθεί, θα ανακαλέσει αυτή του την απόφαση). Οψόμεθα...


Η ευρωπαϊκή μπατιροτραπεζοκρατία (αλλά και η διεθνής, όπως δείχνει η σημερινή παρέμβαση του Μπαράκ Ομπάμα) δεν αντέχει το ελληνικό δημοψήφισμα, το οποίο θα κάνει ό,τι μπορεί για να το αποτρέψει, παρά τα πονηρά λοξοκοιτάγματα της Αγκέλας Μέρκελ, η οποία βλέπει ότι αυτό το δημοψήφισμα μπορεί να της δώσει ένα άλλοθι, για μια έξοδο από την ευρωζώνη. Αλλά μια τέτοια έξοδος δεν είναι εύκολη για την Γερμανία. Δεν υπάρχει ομοφωνία στην γερμανική ελίτ για κάτι τέτοιο. Ούτε και της επιτρέπεται - τουλάχιστον, μέχρι τώρα και χωρίς ανταλλάγματα. Το σκηνικό κατάρρευσης της ευρωζώνης, που, ήδη, αρχίζει να λαμβάνει κατακλυσμιαίες διαστάσεις (προπομπός μιας πιο light εκδοχής αυτής της κατάρρευσης, άρχισε να διαφαίνεται, δύο 24ωρα μετά την κωμικοτραγική απόφαση των ευρωζωνιτών της 27/10/2011 και τις καταστροφικές επιπτώσεις της στην Ιταλία), αποδεικνύει του λόγου το αληθές και την χαμένη ιστορική ευκαιρία του ΓΑΠ να βάλει τα πράγματα σε μια τάξη.


Τώρα, απ' ό,τι φαίνεται, το πουλάκι έχει πετάξει. Αν και η αλήθεια είναι ότι ο ΓΑΠ θα πουλήσει ακριβά το τομάρι του. Και αν τον αφήσουν να πράξει αυτό, που σχεδιάζει, ίσως και να του βγει...


Υπέρ δύο δημοψηφισμάτων είχα τοποθετηθεί είχα ταχθεί, από τις 19/9/2011, σε σχολιαστικές μου παρεμβάσεις σε άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα, το οποίο δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ" (δείτε τα σχόλιά μου :  http://htsoukas.blogspot.com/2011/09/blog-post_19.html?showComment=1316419394471#c6800953740166174432 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/09/blog-post_19.html?showComment=1316421168845#c448379696646395196 στο κείμενο του κ. Τσούκα : http://htsoukas.blogspot.com/2011/09/blog-post_19.html ).

Ας δούμε τα κείμενα αυτά :




"Ατάλαντος δεν είναι ο αγαπητός κ. Τσούκας. (Η διαπίστωση ότι τον τελευταίο καιρό τα άρθρα του πάσχουν, είναι ορθή).


Άλλο είναι αυτό που του συμβαίνει και αυτό το άλλο το έχω περιγράψει στην σχολιαστική συζήτηση, που συνόδευσε το άρθρο του της 4/8/2010, για τους περίφημους "Φον Φούφουτους". Και αυτό που του συμβαίνει δεν αφορά μόνον αυτόν, αλλά το σύνολο της ελληνικής πολιτικοοικονομικής, κοινωνικής και πνευματικής ελίτ.


Πρόκειται για την πλήρη σύγχιση, στην οποία έχει περιέλθει, εξ αιτίας των καταιγιστικών εξελίξεων, που ακολούθησαν την έλευση της μοντέρνας μεταναζιστικής Κατοχής, που επέβαλαν οι τοκογλυφικοί δανειστές της χώρας μας, ύστερα από πρόσκληση, την οποία την έλαβαν από την εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου, η οποία τους παρέδωσε τα κλειδιά της διακυβέρνησης του τόπου, μετά από την ουσιαστική της χρεωκοπία.


Η σύγχυση αυτή, η οποία αποτελεί ένα είδος προσωπικής και ομαδικής/κοινωνικής ψυχολογικής παραίτησης, οδηγώντας στην υποταγή στην κουλτούρα της ύφεσης - ένα φαινόμενο το οποίο παρατηρήθηκε στην διανόηση, κατά την διάρκεια της GREAT DEPRESSION της δεκαετίας του 1930 -, προσιδιάζει, πλήρως, στο αποπροσανατολιστικό φαινόμενο vertigo (υπό το κράτος του οποίου οι πιλότοι μπερδεύουν την θάλασσα, με τον ουρανό και κατευθύνουν το αεροπλάνο τους προς την θάλασσα, νομίζοντας ότι το οδηγούν προς τον ουρανό), το οποίο είναι προϊόν της απελπισίας και του πανικού, στην οποία και στον οποίο έχει περιέλθει το σύνολο, σχεδόν, της εντόπιας ελίτ - με προεξάρχουσα την αποκαλούμενη ως "πνευματική" τοιαύτη -, η οποία, αντιλαμβανόμενη την τεράστιας έκτασης στρατηγική ήττα, που υπέστη ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός, με την καταστροφική στρατηγική επιλογή της ένταξής του στην χαοτική θεσμικά ευρωζώνη, φοβάται ότι αποτελεί, για την ευρωπαϊκή/ευρωζωνική ελίτ, ένα αμελητέο και μη λαμβανόμενο υπόψη μέγεθος, το οποίο θεωρεί ότι είναι σαφώς και εύκολα αναλώσιμο και η οποία ευρωπαϊκή ελίτ προτίθεται να το καταστρέψει, άνευ δισταγμού και χωρίς δεύτερη κουβέντα, προς χάρη των δικών της επιδιώξεων και συμφερόντων.


Εξ ου και οι όποιες αυτοκατηγορητικές εξηγήσεις, στις οποίες καταφεύγουν ο κ. Τσούκας και οι συν αυτώ, οι οποίες στρέφονται προς την κοινωνία και κατά αυτής, προβαίνοντας σε μια στρεβλωτική αντιστροφή της πραγματικότητας, δια της οποίας στρεβλωτικής αντιστροφής δεν είναι η μπατιροτραπεζοκρατία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ευθύνεται για την παρούσα κρίση, αλλά η κοινωνία και οι αδυναμίες της, οι οποίες εμπλουτίζονται από μια έντονη (και συνάμα υποκριτική) απαξία...


Ο κ. Τσούκας και το σύνολο της ελληνικής ελίτ - με προεξάρχουσα την "πνευματική" - έχουν παγιδευτεί σε μια ανάλογη παγίδα, με αυτήν που ο John Maynard Keynes έχει περιγράψει, μιλώντας για τις οικονομίες που βρίσκονται σε ύφεση, ως "παγίδα ρευστότητας". Μόνον που εδώ έχουμε να κάνουμε με την παγίδα του αποπροσανατολιστικού φαινόμενου vertigo, που περιέγραψα παραπάνω.


Φυσικά, διέξοδος υπάρχει και είναι ο απεγκλωβισμός από τις ενοχοποιητικές κατηγοριοποιήσεις, στις οποίες έχουν εγκλωβίσει την την ελληνική ελίτ και μέρος του ελληνικού πληθυσμού οι γερμανικές ελίτ, τμήμα των οποίων μεθοδεύουν την φυγή της Γερμανίας από την ευρωζώνη, με άλλοθι την ελληνική χρεωκοπία και την έξοδο της χώρας μας από το ευρώ και την ζώνη του. [Δείτε στο μπλογκ μου το κατατοπιστικό θέμα : "Η μπατιροτραπεζοκρατία και ο ΓΑΠ χρεωκοπούν ανεξέλεγκτα τον ελληνικό πληθυσμό. (Ελλάδα και Γερμανία : Φοβάται ο Γιάννης το θεριό, αλλά και το θεριό τον Γιάννη - αρκεί ο Γιάννης να μάθει ότι τον φοβάται και το θεριό...)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/09/batirotrapezokratia-gap-xreokopoun.html  ].


Ως προς το αίτημα της διενέργειας βουλευτικών εκλογών, συμφωνώ, με τον κύριο Τσούκα. Μόνον που αυτές θα έπρεπε να είχαν διεξαχθεί πριν από την υπογραφή του Μνημονίου, αφού ο ΓΑΠ είχε λάβει άλλου είδους εντολή στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009 και δεν είχε εξουσιοδότηση να πράξει όσα, με ένα απίθανο hijacking, διέπραξε, παραδίδοντας την διακυβέρνηση του τόπου στους δανειστές της χώρας και στους εκπροσώπους τους, υποτάσσοντας την χώρα και τον πληθυσμό της στην ωμή και άμεση δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου, δηλαδή της ευρωπαϊκής και της διεθνούς τραπεζομπατιροκρατίας.


Τις βουλευτικές εκλογές τις θεωρώ, ως λύση ανάγκης, διότι προκειμένου να μην τεθεί οιοδήποτε ερώτημα στο ελληνικό εκλογικό σώμα, όπως επιδιώκει ο ΓΑΠ και τροϊκανή χούντα των τοκογλυφικών και υπό χρεωκοπία δανειστών της χώρας, μαζύ με τους εκπροσώπους των μπατιριμένων δανειστών, που εμφανίζονται, ως "εταίροι", η έλευση αυτών των εκλογών θέτει, έστω και έμμεσα το ερώτημα στο εκλογικό σώμα, για το τι πρέπει να γίνει.



Αυτό, όμως, που είναι ορθό να γίνει είναι άλλο. Το ορθό και αυτό που πρέπει να γίνει (και αυτό που θα έπρεπε να γίνει και τον Μάϊο του 2010 πριν υπογραφεί το κατοχικό Μνημόνιο) είναι να τεθούν, ευθέως, δύο ερωτήματα στο εκλογικό σώμα :


1) Πρέπει το ελληνικό δημόσιο να αποπληρώσει τα (τοκογλυφικά) χρέη του. η θα πρέπει να κηρύξει στάση πληρωμών και να διαπραγματευθεί την μερική - έως και πλήρη διαγραφή τους;


2) Πρέπει η Ελλάδα να μείνει ή να εξέλθει από την ευρωζώνη (και αν μείνει πρέπει η κυβέρνηση να κηρύξει την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, λόγω της έκρυθμης οικονομικής κατάστασης, αναλαμβάνοντας οικονομικές εξουσίες που προσιδιάζουν στην κατάσταση αυτή);


Και φυσικά, αυτά τα άμεσα και ευθέως τιθέμενα ερωτήματα, μπορούν να υποβληθούν στο εκλογικό σώμα μόνον με έναν τρόπο :


Με Δ Η Μ Ο Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α - ή με περισσότερα του ενός δημοψηφίσματα, αν χρειασθεί (που θα χρειασθεί).


Η ελληνική ελίτ, βέβαια, φοβάται την δημοψηφισματική λαϊκή ψήφο, διότι αυτή μπορεί να καταστεί ανεξέλεγκτη - ιδίως τώρα σε αυτές τις συνθήκες, που επικρατούν στην ελληνική κοινωνία την τρέμει...


Θα μπορούσε, όμως, να δοκιμάσει την τύχη της. Μπορεί και να της βγει, όσο δύσκολο και απίθανο αν ακούγεται κάτι τέτοιο..."