Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Game over. Σαμαροβενιζέλοι τέλος (και πιθανώς, μελλοντικοί κάτοικοι Κορυδαλλού). Οι εκλογές της 25-1-2015 οδηγούν, την ελληνική έκδοση του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", στην ζώνη του λυκόφωτος.




Τέλος παιχνιδιού. Σαμαροβενιζέλοι τέλος - τουλάχιστον, επί του παρόντος.

 Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν μπόρεσαν να βρουν τους απαραίτητους 180 βουλευτές, για να στηρίξουν την εκλογή του Σταύρου Δήμα, ως νέου προέδρου του κράτους. Έτσι, αυτοδίκαια, η βουλή που προέκυψε, από τις βουλευτικές εκλογές της 17/6/2012 και η κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων, η πιο μισητή κυβέρνηση, από την εποχή της δικτατορίας του Δημήτριου Ιωαννίδη, αποτελούν ένα κακό, ένα εφιαλτικό παρελθόν.

Game over, λοιπόν. Έτσι, πέντε, σχεδόν, χρόνια, μετά την ουσιαστική ελληνική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, η βαριά σκιά της τιμωρητικής ψήφου και της έλευσης του ΣΥΡΙΖΑ, οδηγεί την βλαχομπαρόκ ελληνική έκδοση του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", κατ' ευθείαν και χωρίς περιστροφές, στην ζώνη του λυκόφωτος.


Μέσα, στο 2015, είναι πολύ πιθανό το ευρώ να αποτελέσει παρελθόν, για την Ελλάδα.

Όσο και αν μια τέτοια εξέλιξη τρομοκρατεί την ανόητη "ευρωπαϊστική" - και κατ' ουσίαν, κοσμοπολιτική και αντιπατριωτική - πολιτικοοικονομική και  "πνευματική" ελίτ του τόπου μας, που διακατέχεται, από μια σωρευμένη και ανεπιτήδευτη επαρχιωτική νοοτροπία, ως προς την στάση της, απέναντι στις άλλες ελίτ της ευρωζώνης, οι εξελίξεις, που θα πυροδοτηθούν, από τις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, είναι, σφοδρότατα, πιθανό να οδηγήσουν την φορά των πραγμάτων, ως προς τις ελληνικές κυβερνητικές επιλογές, προς αυτή την κατεύθυνση. 

Ακόμη και αν η χρήση του ευρώ συνδυασθεί - πράγμα το οποίο είναι και το πιο πιθανό -, με, ένα παράλληλο τοπικό νόμισμα, είτε αυτό το, εσωτερικής χρήσεως, νόμισμα θα έχει την μορφή ενός ομολογιακού χρηματόγραφου, είτε όχι, προκειμένου να τονώσει την εσωτερική ζήτηση και να αυξήσει την εσωτερική παραγωγή, για ένα (μικρότερης, ή μεγαλύτερης διάρκειας) χρονικό διάστημα, κατά το οποίο θα εκδοθεί και θα κυκλοφορεί, για την εσωτερική αγορά της ελληνικής οικονομίας, οι επιπτώσεις αυτού του παράλληλου εσωτερικού νομίσματος - όπως και αν αυτό ονομασθεί - θα είναι καταλυτικές, για το ευρώ και την ζώνη του. 

Με την θεσμοθέτηση ενός παράλληλου, με το ευρώ, εσωτερικού τοπικού νομίσματος, στην Ελλάδα, η ευρωζώνη θα εισέλθει, στην επίπονη, χρονικά βραχυπρόθεσμη, ή και μεσομακροπρόθεσμη, αλλά και εν πολλοίς, ανεπίστρεπτη διαδικασία της μετατροπής της, από μια ζώνη κοινού νομίσματος, σε μια ζώνη σταθερών και κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών. 

Μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει και την επίσημη ληξιαρχική πράξη θανάτου της ευρωζώνης, ως νομισματικής ένωσης, αφού αυτού του είδους οι ζώνες των σταθερών και των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών είναι βραχύβιες και αργά, ή γρήγορα, ανάλογα, με την συγκυρία, διαλύονται, στα, εξ ων συνετέθησαν.

Αυτό, που δεν έκανε ο μοιραίος ΓΑΠ, τον Δεκέμβριο του 2009, δηλαδή την επιστροφή της χώρας, στο εθνικό της νόμισμα, την δραχμή, αν και αυτό ήταν κάτι που σκέφθηκε, επανέρχεται, στο προσκήνιο, ακολουθώντας, την φυσική φορά των πραγμάτων, την οποία διατάραξε, με καταστροφικές συνέπειες, ο πολιτικός βολονταρισμός της εντόπιας "ευρωπαϊστικής" πολιτικοοικονομικής και πνευματικής ελίτ, έτσι όπως εκφράστηκε, την περίοδο 1999 - 2002, από το επιτελείο του Κώστα Σημίτη, με την ένταξη της Ελλάδας, στην ευρωζώνη.

Όπως έχω, επανειλημμένως, γράψει, η Ελλάδα, ως οικονομία, ρέπει και τείνει προς την δραχμή. Αυτή η πραγματικότητα, όσο και να αγνοείται, όσο και αν γίνεται προσπάθεια να κρυφθεί, κάτω από το χαλί, παραμένει, ως έχει. Και φυσικά, κάνει και θα εξακολουθεί να κάνει εμφανή την παρουσία της.

Με αυτήν την πραγματικότητα, αναμετρήθηκαν όλες οι κυβερνήσεις, που πέρασαν, από αυτόν τον τόπο, από την έλευση της βαθιάς ύφεσης του 2009 και την χρεωκοπία του 2010, μέχρι την έλευση της κυβέρνησης των σαμαροβενιζέλων.

Με αυτήν την ίδια πραγματικότητα, αναμετρήθηκαν ο Αντώνης Σαμαράς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και η κυβέρνησή τους, ήδη, από την αρχή της. Από τότε, δηλαδή, που είχε, στις τάξεις της και την "ατυχήσασα" και δοκίμως, ορθώς και ευτυχώς, τερματίσασα τον πολιτικό της βίο, ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, που, τώρα, αναζητεί, μαζύ με τα λοιπά στελέχη του εξαερωθέντος αυτού κόμματος, το φιλί της ζωής, από τον ΣΥΡΙΖΑ

Η αναμέτρηση αυτή ήταν σκληρή και έλαβε ακραίες διαστάσεις, αφού το κυβερνητικό αυτό σχήμα ακολούθησε μιαν επιθετική πολιτική, για την αναχαίτιση των, δομικώς, εγγενών καταστάσεων της ελληνικής οικονομίας, που την οδηγούν, στο να τείνει και να ρέπει, προς την δραχμή. Η κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων έπραξε ό,τι μπορούσε να πράξει και πολύ περισσότερα από αυτά, υπακούοντας, σχεδόν, κατά γράμμα, σε όλα τα κελεύσματα και τις επιταγές των ξένων δανειστών. Και η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση αυτή δεν υπολόγισε το πολιτικό κόστος. Γι' αυτό και μισήθηκε, περισσότερο, από κάθε άλλη.

Παρ' όλ' αυτά, όμως, η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου έχασε την σφοδρότατη αυτή μάχη, όπως και η προηγούμενη του ΓΑΠ. Όπως την έχασε την μάχη αυτή και η άλλη, η βραχύβια κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. 

Η φυσική τάση της ελληνικής οικονομίας, προς την καθιέρωση ενός εθνικού/τοπικού νομίσματος και την αντικατάσταση/υποκατάσταση του ευρώ, από αυτό, οδήγησε και την κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων, στα αδιέξοδα, που τώρα βιώνει, με την κατάρρευσή της, με αφορμή την αδυναμία της εκπλήρωσης των προβλέψεων της συνταγματικής διάταξης, για την εκλογή νέου προέδρου του κράτους, με, τουλάχιστον, 180 βουλευτικές ψήφους.

Όμως, ακόμη και αν δεν υπήρχε αυτή η συνταγματική διάταξη, ακόμη και αν η κυβέρνηση έβρισκε τις 180 ψήφους, στην βουλή, η αντιμετώπιση του εγγενούς αυτού προβλήματος της δυναμικής ροπής της ελληνικής οικονομίας, προς την καθιέρωση ενός εθνικού νομίσματος, θα έπαιρνε μια παράταση χρόνου, κατά ενάμισυ έτος. Δηλαδή, μέχρι την λήξη της θητείας της βουλής, που διαλύεται, σήμερα, ή αύριο, μετά την χθεσινή ήττα της κυβερνήσεως, η οποία έχασε την ψηφοφορία, στην βουλή και απέτυχε να εκλέξει τον Σταύρο Δήμα, ως νέο πρόεδρο του κράτους. 

Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου δεν θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει και θα το εύρισκε, πάλι, μπροστά της, σε πολύ χειρότερη θέση, από ό,τι τώρα. Θα ήταν και πάλι ηττημένη, όπως είναι και τώρα. Ηττημένη και παραδομένη, στις δυνάμεις, που ωθούν την ελληνική οικονομία. Έρμαιο, στις κακές διαθέσεις της ελληνικής κοινωνίας, η οποία δεν θα την λυπόταν, καθόλου. Όπως, άλλωστε, συμβαίνει και τώρα.

Εκτός από μια δράκα παρατρεχάμενων και οσφυοκαμπτών, μαζύ με την παλαβωμένη και πανικόβλητη "ευρωπαϊστική" κοινωνική και οικονομική ελίτ του τόπου αυτού, δεν υπάρχουν άλλοι, που λυπούνται, για το κακό και άδοξο τέλος αυτής της κυβέρνησης των μοντέρνων Quislings, οι οποίοι λειτουργούσαν και εξακολουθούν να λειτουργούν, ως ατζέντηδες και ως μπράβοι, που υπηρετούν τα συμφέροντα των ξένων τοκογλύφων. 

Ακόμη και εκείνοι, που θα ψηφίσουν, στις βουλευτικές εκλογές, που προγραμματίζονται για την 25η Ιανουαρίου 2015, τον Αντώνη Σαμαρά, τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τα παραπαίοντα κόμματα του καταρρεύσαντος κυβερνητικού συνασπισμού και οι οποίοι θα το πράξουν, εξ αιτίας του φόβου, που διασπέρνουν και θα εξακολουθήσουν να διασπέρνουν οι απερχόμενοι συγκυβερνήτες, δεν τους λυπούνται, ακριβώς, επειδή τους σιχαίνονται.

Αυτή η σιχασία, αυτή η γενικευμένη κοινωνική απέχθεια, προς την κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων είναι που εμπόδισε και απέτρεψε την συγκρότηση μιας ευκαιριακής, έστω, ενισχυμένης πλειοψηφίας των 180 βουλευτών, που θα μπορούσε να εκλέξει πρόεδρο του κράτους, από την παρούσα βουλή, η οποία, σήμερα, κλείνει τον κύκλο της, ύστερα από δυόμισυ χρόνια ενός εκθεμελειωτικού βίου. 

Τελικά, το έργο της παράτασης της ζωής αυτής της βουλής και αυτής της κυβέρνησης υπήρξε πάρα πολύ μεγάλο, για τους ώμους των βουλευτών εκείνων, οι οποίοι κλήθηκαν να στηρίξουν την εκλογή του Σταύρου Δήμα.

Παρά τις όποιες προσπάθειες του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, οι οποίες, όπως φαίνεται, δεν ήσαν και πάρα πολλές, αφού οι δύο κυβερνητικοί εταίροι, μετά την δεύτερη ψηφοφορία, στην βουλή, παραδόθηκαν και αφέθησαν, στο να τους οδηγήσει η φορά των εξελίξεων, αντί να τις διαμορφώσουν οι ίδιοι, είτε επειδή δεν μπορούσαν, είτε και επειδή, από ένα σημείο και μετά, δεν ήθελαν κιόλας, αφού, γύρω τους, είχε σχηματισθεί ένας ασφυκτικός κλοιός από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον ΓΑΠ και τους δανειστές, τον οποίο ήταν αδύνατο να διασπάσουν.

Έτσι, το γεγονός ότι, από την μια πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυσσε ότι δεν αναγνωρίζει καμμία συμφωνία και δεν συμφωνούσε στην εκλογή νέου προέδρου, ζητώντας προσφυγή στην λαϊκή ετυμηγορία και από την άλλη ο ΓΑΠ ανέπτυσσε έναν πλήρη σχεδιασμό, για την δημιουργία ενός νέου κόμματος, το οποίο θα διέλυε τον δεύτερο κυβερνητικό εταίρο, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου, οδηγώντας, αργά, ή γρήγορα,  στην πτώση της κυβέρνησης, ενώ οι δανειστές απαιτούσαν το ξεκαθάρισμα του εσωτερικού πολιτικού τοπίου της χώρας, έδωσε την δυνατότητα, στον Αντώνη Σαμαρά και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, να αντιληφθούν ότι, ούτως, ή άλλως, η κυβέρνησή τους ήταν ξοφλημένη και ότι η προσφυγή, σε βουλευτικές εκλογές, ήταν αναπόφευκτη.

Ο Αντώνης Σαμαράς, τελικά, αποδείχτηκε ότι δεν ήταν διατεθειμένος να αποδεχθεί την απομάκρυνσή του, από την πρωθυπουργία, προς χάρη της δημιουργίας μιας "κυβέρνησης ειδικού σκοπού". Η σχετική πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου και πολλών άλλων παραγόντων της ευρύτερης δημόσιας ζωής του τόπου, όσο και αν συζητήθηκε, δεν έτυχε της αποδοχής του πρωθυπουργού, τον οποίο, άλλωστε, ουδείς τόλμησε να αμφισβητήσει, αφήνοντάς τον να βγάλει αυτός τα κάστανα, από την φωτιά. Όπως έστρωσε θα κοιμηθεί. Και αυτός και η παρακρατική ομάδα των υπογείων του Μαξίμου και ο θλιβερός κολαούζος τους, που, επί του παρόντος, κατοικοεδρεύει, στα γραφεία της οδού Ιπποκράτους.

Όπως φαίνεται, η εντόπια "ευρωπαϊστική" ελίτ δεν μπορεί, πλέον, να κάνει πολλά πράγματα. Η πενταετία της σαρωτικής κρίσης της αφαίρεσε την δυνατότητα να πάρει εκείνες τις πρωτοβουλίες, που έπαιρνε, μέχρι το πρόσφατο παρελθόν, μέσα από την απονομιμοποίησή της, στα μάτια του πληθυσμού, ο οποίος την περιφρονεί και την μισεί, βαθύτατα, αντιλαμβανόμενος ότι αυτή είναι εκείνη, που ευθύνεται, για όσα κακά του συμβαίνουν και τα οποία, με την πάροδο του χρόνου, καθίστανται ολοένα και χειρότερα.

Προφανώς, ο δρόμος, προς τις εκλογές του Ιανουαρίου, αν και θα είναι σύντομος, δεν θα είναι εύκολος. 

Ο Αντώνης Σαμαράς θα αγωνισθεί, για μια διαχειρίσιμη ήττα, αν και ο ίδιος και το "ανοιξιάτικο" επιτελείο του (ο σταλινοχρύσανθος, που είναι ο βασικός εμπνευστής και οργανωτής του πολιτικού σχεδιασμού της ομάδας, η οποία στελεχώνει τον υπηρεσιακό, πλέον, πρωθυπουργό, ο Δημήτρης Σταμάτης, ο Φαήλος Κρανιδιώτης, ο Γιώργος Μουρούτης) ελπίζουν ότι, μέσα στην προεκλογική εκστρατεία, που, ήδη ξεκίνησε, η Νέα Δημοκρατία μπορεί να επαναλάβει το επίτευγμα των βουλευτικών εκλογών της 17/6/2012, οπότε ανέτρεψε το αρχικό δημοσκοπικό προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ και να ξαναπάρει την πρώτη θέση, κάνοντας την έκπληξη.

Βέβαια, στην ζωή, ουδέν αποκλείεται και με δεδομένη την ιδεολογικοπολιτική ακαμψία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία είναι προϊόν της ριζοσπαστικοφανούς ιδεολογικοπολιτικής του πανσπερμίας και της πολύπλοκης οργανωτικής του δομής, καθώς επίσης και της ουσιαστικής του αδυναμίας να ξεκαθαρίσει, εκ των προτέρων, την στάση του, απέναντι, στους δανειστές, εάν και όταν αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας - αυτή την στάση ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζουν ότι πρέπει να αποφύγουν να την ξεκαθαρίσουν, κατά την σύντομη αυτή προεκλογική περίοδο, ακριβώς επειδή αυτοί, που θα βρεθούν, απέναντί τους, στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, θα πρέπει, μόνο, να εικάζουν και όχι να γνωρίζουν τις προθέσεις και τις επιδιώξεις της όποιας νέας κυβέρνησης σχηματίσει αυτό το κόμμα της ελληνικής Αριστεράς -, οι ελπίδες του Αντώνη Σαμαρά, του σταλινοχρύσανθου και της λοιπής παρέας της ΠΟΛΑΝ δεν είναι, εντελώς, αβάσιμες. 

Τουλάχιστον, ως προς την επίτευξη του στόχου τους, για περιορισμό της απόστασης της εκλογικής επιρροής της Νέας Δημοκρατίας, από τον προπορευόμενο ΣΥΡΙΖΑ και για μια διαχειρίσιμη ήττα, η οποία θα επιτρέψει, στον Αντώνη Σαμαρά και την ομάδα του να μείνουν, στην ηγεσία της ναυαρχίδας της συντηρητικής παράταξης της χώρας, ή, έστω, μέσα στο πολιτικό παιχνίδι, που θα εξελιχθεί, μετά την διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών της 25/1/2015, οι ελπίδες αυτές, που διατηρεί ο Αντώνης Σαμαράς, μαζύ με το στενό του επιτελείο, είναι βάσιμες. Και η επίτευξη του στόχου αυτού είναι κάτι, που μπορεί να διεκδικηθεί.

Άλλωστε, πέρα από βάσιμη, αυτή η εκλογική στόχευση του Αντώνη Σαμαρά είναι και απολύτως, αναγκαία, επειδή, στο τέλος της εκλογικής διαδικασίας, η ήττα της Νέας Δημοκρατίας θα ακολουθηθεί, από απηνείς ποινικές διώξεις, που, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι και πολυπληθείς, σε βάρος του τωρινού πρωθυπουργού, του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως Ευάγγελου Βενιζέλου και των μελών του υπουργικού συμβουλίου και θα κατατείνουν, ανάμεσα, σε πολλές άλλες και στην κατηγορία της εσχάτης προδοσίας - ιδίως εάν ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ή εάν υπάρξει, μετεκλογικά, μια κυβέρνηση συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξαρτήτων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου

Όλοι αυτοί κινδυνεύουν - ή, έστω, αισθάνονται ότι κινδυνεύουν -, εξ αιτίας της, απροκάλυπτα, εγκληματικής συμπεριφοράς τους, να γίνουν, επί μακρόν, για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα (ίσως και μόνιμοι) κάτοικοι Κορυδαλλού, όπως, άλλωστε, με μπόλικη χαιρεκακία, φώναζαν, στον, εμφανώς, ευρισκόμενο, σε κακή ψυχολογική κατάσταση, Αντώνη Σαμαρά και στους υπουργούς του, Νίκο Δένδια, Χαράλαμπο Αθανασίου, Βασίλη Κικίλια και σε όλους τους υπόλοιπους, που, με μπόλικο σκεπτικισμό, άκουγαν αυτές τις κραυγές, μετά την χθεσινή ψηφοφορία, στην βουλή, από τα έδρανα των βουλευτών της Χρυσής Αυγής, οι προφυλακισμένοι βουλευτές του νεοναζιστικού αυτού κόμματος.

Απέναντι, σε αυτές τις ποινικές διώξεις, οι οποίες θα έχουν και την, περίπου, ομόθυμη στήριξη του πληθυσμού της χώρας, ο Αντώνης Σαμαράς και η κυβερνητική νομενκλατούρα της Νέας Δημοκρατίας - όπως, άλλωστε και ο Ευάγγελος Βενιζέλος και τα ρετάλια του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ, μαζύ με το απόλυτο troll, τον Γιώργο Παπανδρέου, που έφερε την παρούσα κυβέρνηση, σε αδιέξοδο και την υποχρέωσε να παραίτηθεί, πρόωρα, με την απειλή της δημιουργίας ενός νέου κόμματος - σκοπεύουν να δημιουργήσουν ένα ικανό κομματικό και εκλογικό ανάχωμα, το οποίο θα χρησιμοποιήσουν, ως ασπίδα προστασίας, απέναντι, στις πολύ κακές προθέσεις των αντιπάλων τους. 

[Ή (ακόμη, καλύτερα, για τον Αντώνη Σαμαρά και την παρέα του) και να μπορέσουν να "κλέψουν" την πρωτιά από τον ΣΥΡΙΖΑ, έστω και για λίγο].

Αλλά το 2015 δεν είναι 2012...

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Οδεύοντας προς την έξοδο : Αποχαιρετίζει - τώρα, ή λίγο αργότερα - την εξουσία ο Αντωνάκης, αφού ο ΓΑΠ τον στέλνει, μαζύ με τον Βενιζέλο, στην κόλαση. (Λίγες οι 168 ψήφοι της 2ης ψηφοφορίας, αλλά)...




Οι 168 ψήφοι, που απέσπασε ο Αντώνης Σαμαράς, στην δεύτερη ψηφοφορία, υπέρ της υποψηφιότητας του Σταύρου Δήμα, δεν είναι αρκετές. Δεν είναι, καν, ικανοποιητικές και απέχουν, μακράν, από τον σωτήριο, για τον ίδιο και την κυβέρνησή του, αριθμό των 180, που απαιτούνται, στην ψηφοφορία της 29ης Δεκεμβρίου - την τρίτη, κατά σειρά και φαρμακερή -, προκειμένου να εκλεγεί ο αντικαταστάτης του Κάρολου Παπούλια, στην προεδρία του ελληνικού κράτους, για την προσεχή πενταετία.

Με λίγα λόγια :

Αυτές οι 168 ψήφοι, που μάζεψε, χθες, ο κυβερνητικός συνασπισμός είναι, βέβαια, περισσότερες, από τις 160 ψήφους της πρώτης ψηφοφορίας, αλλά είναι λίγες. Πολύ λίγες. Και ως εκ τούτου, ανεπαρκείς.

Ακόμη χειρότερα,  και η τρίτη ψηφοφορία, στην βουλή, που θα ακολουθήσει, στις 29 Δεκεμβρίου, είναι και αυτή φανερή, όπως και οι δύο προηγούμενες. Δεν υπάρχει κάλπη και έτσι δεν μπορεί να βρεθεί κάποιος να την κλέψει και να την μεταφέρει, στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, όπως έπραξε ο αμίμητος Λευτέρης Καλογιάννης, στις 23 Μαρτίου 1985, πριν διενεργηθεί η δεύτερη, κατά σειρά, ψηφοφορία, στην βουλή, στην αντίστοιχη διαδικασία εκείνης της εποχής, για την εκλογή προέδρου του κράτους. Εκείνη την εποχή, η ψηφοφορία, για την εκλογή προέδρου του κράτους ήταν μυστική και έτσι ο, τότε, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας μπόρεσε, με την άνεσή του, να πάρει την κάλπη, να την βάλει, στον ώμο του, να την περιφέρει, μπροστά από τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (όπως φαίνεται και από το παραπάνω αναρτημένο φωτογραφικό ντοκουμέντο της εποχής) και να την πάει, στα γραφεία του κόμματός του, με σκοπό να εμποδίσει την διεξαγωγή της ψηφοφορίας και να εκφράσει την διαμαρτυρία του - η οποία, για να πούμε και του λόγου του αληθές, δεν ήταν αβάσιμη, αφού ο Ανδρέας Παπανδρέου, επέβαλε την, εντελώς, διαβλητή χρήση χρωματιστών ψηφοδελτίων και ημιδιαφανών φακέλλων, για να κατευθύνει και να ελέγξει τις ψήφους των βουλευτών του, υπέρ της υποψηφιότητας του Χρήστου Σαρτζετάκη, κάτι που κατόρθωσε, στην τρίτη ψηφοφορία, της 30ης Μαρτίου 1985, φθάνοντας τον λυτρωτικό αριθμό των 180 βουλευτικών ψήφων.

Δυστυχώς, για τον Αντώνη Σαμαρά, τον Ευάγγελο Βενιζέλο και την κυβέρνησή τους, τώρα δεν υπάρχει κάλπη, ούτως ώστε να την κλέψουν. Η ψηφοφορία είναι φανερή και έτσι, δεν έχουν ούτε την δυνατότητα να στηριχθούν, στην λυτρωτική μυστικότητα της ψήφου, που θα έδινε την ευκαρία, σε πολλούς βουλευτές, οι οποίοι θέλουν να ψηφίσουν, υπέρ του Σταύρου Δήμα, χωρίς να εκτεθούν, στο εκλογικό τους κοινό και στην ελληνική κοινωνία, να υπερψηφίσουν τον εκλεκτό της κυβέρνησης, άνευ κόστους. Μιμητές του Λευτέρη Καλογιάννη, σήμερα, δεν μπορούν να υπάρξουν.

Οι ψήφοι, όμως, που χρειάζεται ο Αντώνης Σαμαράς, για να σώσει την κυβέρνησή του, είναι πολλές. Ως εκ τούτου, άλλα περιθώρια δεν έχει. Εξαντλήθηκαν - ή ορθότερα, τα εξάντλησε. Τώρα, του μένει μία και μόνη κίνηση, που θα μπορούσε να τον κρατήσει, σαν ένα σημαντικό παίκτη, στην ελληνική πολιτική σκηνή, με την διατήρηση των τωρινών πολιτικών και κομματικών ισορροπιών, έτσι όπως αυτές εκφράζονται, με την παρούσα σύνθεση της βουλής, που προέκυψε από τις βουλευτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012.

Αυτή η κίνηση, που θα μπορούσε να παράξει αποτελέσματα και να οδηγήσει, στην εκλογή νέου προέδρου του κράτους, στις 29 Δεκεμβρίου, είναι η ανακοίνωση της παραίτησής του, από την πρωθυπουργία και η παράδοσή της, σε ένα άλλο πρόσωπο.

Το ποιό θα μπορούσε να είναι αυτό το πρόσωπο, προφανώς, μπορεί να συμφωνηθεί, με τους όποιους ενδιαφερόμενους αποδέκτες μιας τέτοιας πρότασης του Αντώνη Σαμαρά, δεν αποτελεί πρόβλημα. Είναι κάτι, που μπορεί, εύκολα, να διευθετηθεί.



Αντώνης Σαμαράς : Οδεύοντας, προς την έξοδο...



Μια τέτοια πρωτοβουλία, που θα τον έθετε, εκτός πρωθυπουργίας, είναι πολύ οδυνηρή, για τον Αντώνη Σαμαρά. Και ως εκ τούτου, είναι πολύ δύσκολη. Αλλά, ακόμη και αυτό είναι κάτι, που μπορεί να τακτοποιηθεί. Ο πρωθυπουργός μπορεί να καταπιεί το πικρό αυτό ποτήρι, μέχρι την τελευταία γουλιά, όσο και αν δεν του αρέσει. Δεν θα είναι το πρώτο πικρό ποτήρι, που θα γευθεί, στην μακριά πολιτική του διαδρομή, η οποία έχει πολλά σκαμπανεβάσματα. 

Οι πολιτικές πίκρες, με έντονο προσωπικό χαρακτήρα, είναι κάτι, που είναι συνηθισμένο, για αυτόν τον παλαιό νεοδημοκράτη, που, αν και γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, που έχει τις ρίζες της στον παλαιό μεγιστάνα Εμμανουήλ Μπενάκη, έχει κατηγορηθεί, ως - και υπήρξε - τραμπούκος, στα νειάτα του και ο οποίος διέσπασε το κόμμα του και έριξε, τον Οκτώβριο του 1993, από την εξουσία την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με την ίδρυση της "Πολιτικής Άνοιξης" - αν και καλώς, έπραξε, που έριξε εκείνη την φαύλη και καταστροφική κυβέρνηση, έστω και αν εξυπηρέτησε άλλα συμφέροντα, δηλαδή αυτά του Σωκράτη Κόκκαλη, της Intracom και της Siemens, όπως έχει καταγγείλει, πλειστάκις, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, τον οποίο, υπέργηρο πια, κοντά στα 97 του χρόνια και με άπλετη ευχαρίστηση, η οποία, ομολογώ ότι φθάνει, στα όρια της χαιρεκακίας, παρακολουθώ να προσπαθεί να περισώσει την καταρρέουσα κυβέρνηση του ανατροπέα της δικής του κυβέρνησης και να "ψήσει" τον Πάνο Καμμένο να στηρίξει την υποψηφιότητα του Σταύρου Δήμα, εισπράττοντας την ευγενική άρνηση του αρχηγού των "Ανεξαρτήτων Ελλήνων".

Έτσι, αν μια ανακοίνωση της παραίτησης του Αντώνη Σαμαρά, από την πρωθυπουργία, πρόκειται να είναι χρήσιμη, για την κομματική ελίτ της Νέας Δημοκρατίας και για την ευρύτερη "ευρωπαϊστική" πολιτικοοικονομική ελίτ του τόπου, όπως, επίσης και για το έμπρακτο ιδεολόγημα και την κουρελαρία του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", αυτή η παραίτηση θα υποβληθεί, είτε με το καλό, είτε με το άγριο. Όμως, ακόμη και αν ανακοινωθεί η παραίτηση του Αντώνη Σαμαρά και αν ζητηθεί ο σχηματισμός μιας ευρύτερης συμμαχικής κυβέρνησης, με, επί κεφαλής, άλλο πρόσωπο, αυτή η παραίτηση μπορεί να αποδειχθεί ατελέσφορη.

Το πρόβλημα είναι ότι εδώ που έχουν φθάσει τα πράγματα, ακόμη και μια τέτοια δραματική ανακοίνωση του Αντώνη Σαμαρά, είναι πιθανό να μην βρει αποδέκτες. Όπως έχω γράψει, η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, η οποία, θεωρητικά, μπορεί να είναι η, κυρίως, ενδιαφερόμενη κομματική δύναμη, ως αποδέκτης μιας τέτοιας προσφοράς του πρωθυπουργού, δεν έχει κάποιο ενεργό συμφέρον να την αποδεχθεί, αφού η συμμετοχή της, στην κυβέρνηση Σαμαρά, την περίοδο 2012 - 2013, υπήρξε τραυματική και θανατηφόρα, για τον κομματικό αυτόν σχηματισμό.

Έτσι, με δεδομένο αυτό το συμβάν του τραυματικού παρελθόντος και εν όψει της διαφαινόμενης σύμπηξης μιας εκλογικής συμμαχίας, με τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα περισώσει και θα κρατήσει, στο πολιτικό παιχνίδι και στην πολιτική σκηνή, τα στελέχη και κάποιους από τους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, μια πρόταση του Αντώνη Σαμαρά, που θα τον έθετε, εκτός πρωθυπουργίας, είναι πολύ πιθανόν να μην βρει ανταπόκριση.






Οι ημέρες λιγοστεύουν και μετρούν αντίστροφα, ενώ, από την άλλη πλευρά, το ΠΑΣΟΚ του συνεταίρου του, στην κυβέρνηση Ευάγγελου Βενιζέλου έχει περιέλθει, σε κατάσταση πλήρους αποσταθεροποίησης, η οποία θα το οδηγήσει, στον πολιτικό του αφανισμό, λόγω της επικείμενης ίδρυσης νέου κόμματος, από τον γνωστό "άρχοντα του χάους", από το απόλυτο τρολλ, τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος εκφράζει, έτσι, το άσβηστο μίσος, που τρέφει εναντίον και των δύο τωρινών συγκυβερνητών, που τον ανέτρεψαν, πριν από 3 χρόνια, με την βοήθεια της ευρωγραφειοκρατίας, του Nicolas Sarkozy και της Angela Merkel. Ο, πάντοτε, απρόβλεπτος ΓΑΠ , ο οποίος, σταθερά, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες υψηλού ρίσκου, υπό καθεστώς άγνοιας κινδύνου, παίρνει, έτσι, την δική του εκδίκηση, αποσυντονίζοντας, πλήρως, τον όποιο κυβερνητικό σχεδιασμό και στέλνοντας τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά, στα αζήτητα.





Όπως προκύπτει και από το παραπάνω βίντεο, ο, εξ απορρήτων, συνεργάτης του Ευάγγελου Βενιζέλου βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτης Ρήγας ομολογεί ότι ο ΓΑΠ, με τις αποσταθεροποιητικές του κινήσεις του και με την σχεδιαζόμενη, από τον ίδιο, διάσπαση του ΠΑΣΟΚ, έσυρε, τον Αντώνη Σαμαρά και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, στην πρωτοβουλία, για την πρόωρη διεξαγωγή των ψηφοφοριών, για την εκλογή προέδρου του κράτους, μέσα, στον Δεκέμβριο, αναγκάζοντάς τους, επίσης, τον προπερασμένο μήνα, εν όψει αυτής της αναμενόμενης κίνησής του, να ζητήσουν ψήφο εμπιστοσύνης, για την κυβέρνησή τους, ως, έστω, προσωρινή ασπίδα προστασίας, αφού, ούτως, ή άλλως, ο Γιώργος Παπανδρέου θα τους έριχνε, σε, περίπου, δύο μήνες, από τώρα.

Με λίγα λόγια :

Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, είτε τώρα, με αφορμή την μη εκλογή νέου προέδρου της χώρας, είτε λίγο αργότερα, είναι τελειωμένη. Όπως τελειωμένοι είναι και οι δύο τους. Η εκδίκηση του ΓΑΠ, για την συνομωσία των Καννών, πριν από τρία χρόνια, τους στέλνει σπίτι τους και τους ανοίγει την οδό, για πιθανές προσωπικές περιπέτειες...


Άλλα περιθώρια δεν έχει ο πρωθυπουργός. Μπορεί, βέβαια, να ελπίζει, στο όποιο δυσώδες, ή/και μη δυσώδες παρασκήνιο, το οποίο στήνει το όποιο κανονικό, ή παρακρατικό, επιτελείο ασχολείται με την άγρα ανεξάρτητων, ή, κομματικά, ενταγμένων βουλευτών.


Μπορεί, δηλαδή, ο Αντώνης Σαμαράς να ελπίζει, στην αποστασία αρκετών βουλευτών, από την ΔΗΜΑΡ και τους ΑΝΕΛ.

Σε κάτι τέτοια, ο Αντώνης Σαμαράς, (το κόμμα του οποίου, έλαβε, στις βουλευτικές εκλογές της 17/6/2012, το αστείο ποσοστό του 29,66% των ψήφων - και ενώ, στις, αμέσως, προηγηθείσες βουλευτικές εκλογές της 6/5/2012, η Νέα Δημοκρατία, πάντα, υπό την αρχηγία του, "κατάφερε" να πάρει το 18,85% των ψήφων του εκλογικού σώματος - μπόρεσε, με πολλούς κόπους, με πολλές "τσόντες" και με πλείστες όσες βοήθειες, να αποσπάσει την πρωτιά, από τον ΣΥΡΙΖΑ και να χαρίσει, στον αρχηγό της, την πρωθυπουργία, την οποία κατέχει και κρατάει, με νύχια και με δόντια), ως παλαιός δολοπλόκος, που είναι, έχει αποδειχθεί ικανότατος - αφού κατάφερε το ακατόρθωτο και ανέτρεψε, με αποστασία, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον "αρχιερέα της αποστασίας" του Ιουλίου του 1965 - αλλά τα χρονικά όρια φθάνουν, στο τέρμα τους.

Τίποτε, δεν είναι απίθανο, μέχρι την τελευταία στιγμή της τρίτης ψηφοφορίας, αλλά τα πράγματα γίνονται, ολοένα και περισσότερο, δύσκολα, ολοένα και πιο καταθλιπτικά και σκούρα, για την παρούσα κυβέρνηση, η οποία λειτουργεί, ως, οιονεί, υπηρεσιακή. Έχει εκμετρήσει το ζειν και ουσιαστικά, είναι ένα ζόμπυ, το οποίο, ακόμη, μένει άταφο.


Ό,τι είναι να κάνει και ό,τι μπορεί να κάνει ο Αντώνης Σαμαράς, θα το κάνει, μέχρι την ερχόμενη Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου, αλλιώς, θα ακολουθήσουν, στα τέλη Ιανουαρίου, ή στις αρχές Φεβρουαρίου 2015, οι αναπόφευκτες βουλευτικές εκλογές και η επονείδιστη ήττα.

Και αυτά, που μπορεί να κάνει, δεν είναι πάρα πολλά. Έχουν περιγραφεί και είναι λίγα. Πολύ λίγα - έως ελάχιστα.

Αλλά ακόμη και αν πράξει αυτά, που πρέπει, για να παρατείνει τον βίο αυτής της κυβέρνησης, ή της όποιας άλλης την διαδεχθεί, χωρίς την διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, το πολιτικό τέλος του είναι προδιαγεγραμμένο, ούτως ή άλλως και αναπόφευκτο.

Έστω και αν το τέλος αυτό επέλθει, λίγο αργότερα...


Έτσι, αναγκαστικά, θέλοντας και μη, ο Αντωνάκης αποχαιρετίζει την κυβέρνηση και την εξουσία, τώρα, ή, έστω, λίγο αργότερα, αφού, ο ΓΑΠ, στέλνει αυτόν και την κυβέρνησή του, μαζύ, με τον Βαγγέλη Βενιζέλο, στην πολιτική τους κόλαση.

Είπε κανείς ότι η εκδίκηση δεν είναι ένα πιάτο, που τρώγεται κρύο;

(Όποιος είπε κάτι τέτοιο, προφανώς, σφάλλει. Και μάλιστα, βαρύτατα)...


Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Ο Αντωνάκης, πριν την 2η ψηφοφορία, για εκλογή προέδρου, εγκαταλείπει πανικόβλητος τις "καθαρές λύσεις" και αρχίζει το strip tease, μοιράζοντας υπουργεία. Τα αδιέξοδα οδηγούν στην ανάγκη, για αποστασία βουλευτών από ΑΝΕΛ και ΔΗΜΑΡ, αλλά...


Όντως,  είναι δύσκολες οι εξισώσεις της εκλογής προέδρου του κράτους, από την παρούσα σύνθεση της βουλής, έτσι, όπως αυτή προέκυψε, από τις βουλευτικές εκλογές της 17/6/2012. Αλλά τα αποτελέσματά τους είναι καθαρά και συγκεκριμένα : Στην πρώτη περίπτωση έχουμε τρίτο Μνημόνιο και νέα μέτρα, στην δεύτερη περίπτωση βουλευτικές εκλογές και σφοδρή πιθανότητα, για αλλαγή πολιτικής...




"Όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, πρέπει να πεις ψέμματα".

 
Ο Αντωνάκης βλέποντας να έρχεται η παραπομπή του, στην αμείλικτη και φυσικά, καταδικαστική κρίση της λαϊκής ετυμηγορίας, αλλά και η μετέπειτα παραπομπή του, στην κρίση του δικαστικού συστήματος της χώρας, γεγονός το οποίο θα τον εκθέσει, σε μια σειρά δικαστικών περιπετειών, άρχισε να αφήνει, στην άκρη, τις σκληράδες και τους εγωισμούς. Τέρμα, πια οι "καθαρές λύσεις". Τώρα, καλές είναι και οι επαμφοτερίζουσες, οι "βρώμικες λύσεις", αρκεί να τον κρατούν, στην καρέκλα του πρωθυπουργού, όπως-όπως και για όσο κρατήσουν.

Δυστυχώς, γι' αυτόν και για το επιτελείο του, στο Μαξίμου (σταλινοχρύσανθος, Δημήτρης Σταμάτης και σια), όλοι αυτοί ευρισκόμενοι ενώπιον των αδιεξόδων της προεδρικής εκλογής εγκαταλείπουν  αυτή την κουτσαβακική, αλλά και ανόητη και αυτοκτονική φιλολογία, για τις "καθαρές λύσεις", αφού αυτές οι λύσεις, τις οποίες, όντως, χρειάζεται η χώρα, δεν είναι συμφέρουσες, για την κυβέρνηση, με δεδομένο ότι ο, έως χθες, επιδεικνυόμενος κουτσαβακισμός δεν εδράζεται, σε κάποιες σοβαρές κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες, οι οποίες να στηρίζουν το τωρινό κυβερνητικό σχήμα και τα κόμματα, που το απαρτίζουν.

Η κοινωνία, απλούστατα, τους έχει γυρίσει την πλάτη και περιμένει μια αφορμή, για να τους στείλει στο σπίτι τους και πολλούς από αυτούς, στην φυλακή. Και η διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών θα είναι μια πολύ καλή ευκαιρία, για κάτι τέτοιο.

Έτσι ο Αντωνάκης άρχισε να επιδίδεται στο strip tease.

Άφησε, στην άκρη τα εκβιαστικά διλήμματα, προς τους βουλευτές εκείνους, τους οποίους θέλει να προσελκύσει, στις επόμενες δύο ψηφοφορίες, για την εκλογή του Σταύρου Δήμα, για να φθάσει τον μαγικό και λυτρωτικό αριθμό των 180 ψήφων, στις 29 Δεκεμβρίου, αφού είδε και κατάλαβε ότι αυτά τα εκβιαστικά διλήμματα δεν περνούν.

Έτσι, ο Αντώνης Σαμαράς το έριξε, στις προσφορές υπουργείων, μέσα από έναν ανασχηματισμό της κυβέρνησής του, στην οποία θα μπορεί να συμμετάσχει, όποιος ανεξάρτητος βουλευτής και όποιο κόμμα ψηφίσει, στην βουλή, υπέρ του Σταύρου Δήμα, ενώ, παράλληλα, άφησε και μια χαραμάδα, για την διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, σε έναν χρόνο από τώρα.

Η αλήθεια είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς άργησε να προβεί, σε αυτή την ενέργεια.

Πίστευε ότι θα μπορούσε να περάσει την πρόταση, για την εκλογή του Σταύρου Δήμα, ως νέου προέδρου της χώρας, περισσότερο εύκολα. Είχε την πεποίθηση ότι η πρόωρη διεξαγωγή των τριών ψηφοφοριών, στην βουλή, θα δημιουργούσε ένα ευνοϊκό, γι' αυτόν και την κυβέρνησή του, κλίμα στην κοινωνία, που θα του επέτρεπε να μην κάνει σοβαρές παραχωρήσεις, σε όσους δεν μετέχουν, στο κυβερνητικό σχήμα, και ότι, εν πάση περιπτώσει, μια κάποια προσφορά υπουργείων, ή κάποιων άλλων ανταλλαγμάτων, πριν την τρίτη ψηφοφορία, θα αρκούσε, για να λύσει το πρόβλημα, που είχε να αντιμετωπίσει.

Δεν του πήγαν τα πράγματα, έτσι, όπως ήθελε. Η πρώτη ψηφοφορία ήταν απογοητευτική, αφου οι 160 ψήφοι, που μάζεψε, αποτελούν μια καταστροφική συγκομιδή, ενώ το κλίμα, στην κοινωνία, ακόμη και αν δεν επιβαρύνθηκε, για την κυβέρνηση, δεν επηρεάστηκε και δεν ανέτρεψε την, ήδη, κακή κατάσταση και το αντικυβερνητικό περιεχόμενο, που επικρατεί, σε αυτήν.

Με λίγα λόγια :

Εάν ο Αντώνης Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία δεν αποφύγουν τις βουλευτικές εκλογές και συρθούν, σε αυτές, θα συντριβούν. Και μετά θα αρχίσουν οι δικαστικές περιπέτειες.

Ήδη, ο Αλέξης Τσίπρας τους προειδοποίησε ότι έρχονται φυλακίσεις και κατασχέσεις περιουσιών. Μπορεί να μην το εννοεί. Αλλά και μόνο, η διατύπωση αυτής της θέσης, σε αυτό το βεβαρυμένο κλίμα, αρκεί, για να εμπνέει τον φόβο, αφού μια κυβέρνηση της Αριστεράς, ακόμη και να μην το επιθυμεί, μπορεί να συρθεί, από τις περιστάσεις και τις ανάγκες, για την επιβίωσή της, να πραγματοποιήσει όσα υπόσχεται.

Η διαπίστωση αυτής της σκληρής πραγματικότητας, η οποία έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά, τα οποία την προσδιορίζουν, ως ανεπίστρεπτη, έγινε από το "ανοιξιάτικο" επιτελείο των υπογείων του Μαξίμου και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος, χθες, έκανε ένα αιφνιδιαστικό και συνάμα, αγχωτικό διάγγελμα (προφανώς, για να δεσμευθεί, δημόσια, έναντι των βουλευτών και των κομμάτων, που ήσαν αποδέκτες των προτάσεών του), με το οποίο προέβη, τώρα, πριν από την διεξαγωγή της δεύτερης ψηφοφορίας, στην βουλή, στις παροχές εκείνες, στις οποίες θα προέβαινε, μετά την διεξαγωγή της και λίγο πριν, από την διεξαγωγή της τρίτης, ανάλογα, με το αποτέλεσμα.

Είναι, μάλιστα, αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο Αντώνης Σαμαράς διεύρυνε την προσφορά του, υποσχόμενος πιθανή διεξαγωγή και βουλευτικών εκλογών, στο τέλος του επόμενου έτους, κάτι, που δεν προβλεπόταν, στον αρχικό του σχεδιασμό, σε κανένα χρονικό διάστημα εντός του 2015, με το λογικότατο επιχείρημα του γεγονότος ότι, εάν προγραμματισθεί η διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, οποτεδήποτε, μέσα στο έτος αυτό, η χώρα θα συρθεί, σε μια μακρά προεκλογική περίοδο, η οποία θα εκτρέψει οποιονδήποτε σχεδιασμό.

Η νέα αυτή πρόταση του Αντώνη Σαμαρά, εάν αποκτήσει ένα περισσότερο εξειδικευμένο και συγκεκριμένο περιεχόμενο είναι δυνατόν να διευκολύνει και να επιτρέψει, σε ορισμένους ανεξάρτητους βουλευτές, αλλά και σε κάποιους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, να ψηφίσουν, υπέρ της υποψηφιότητας του Σταύρου Δήμα, αλλά και πάλι, οι ψήφοι αυτοί δεν αρκούν, για να συγκεντρωθεί ο αριθμός των 180, ούτως ώστε να αποφευχθεί η διεξαγωγή πρόωρων βουλευτικών εκλογών, στα τέλη Ιανουαρίου, ή στις αρχές Φεβρουαρίου του 2015. 

Η χθεσινή του πρωτοβουλία δεν είναι αρκετή, διότι δεν είναι ουσιαστική, πέραν του γεγονότος ότι μπορεί να εκληφθεί - και προφανώς, θα εκληφθεί, ως μια προσφορά συναλλαγής, με όσους ψηφίσουν τον Σταύρο Δήμα. Αυτή η συναλλαγή, βέβαια, είναι, πολιτικά, θεμιτή, αφού η διεύρυνση των κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών και η προσφορά υπουργικών θώκων είναι μέσα στο πολιτικό παιχνίδι, αλλά δεν παύει να είναι συναλλαγή, που ελάχιστη σχέση έχει με οποιοδήποτε ιδεολογικό υπόβαθρο.

Και φυσικά, ο Αντώνης Σαμαράς δεν αρκεί να προσεγγίσει όσους ανεξάρτητους βουλευτές προσπαθεί να προσεγγίσει - με όποιους τρόπους το προσπαθεί. Ο πρωθυπουργός, εάν θέλει να επιβιώσει η κυβέρνησή του και να αποφύγει τις βουλευτικές εκλογές και την συντριβή, που περιμένει τον ίδιο και το κόμμα του, καθώς και τον κυβερνητικό του εταίρο, πρέπει να συνδιαλλαγεί και να διαπραγματευθεί, με συντεταγμένα κόμματα, αλλιώς προκοπή δεν θα δει.

Ήδη, από την μεριά των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, μετά το ξέσπασμα της υπόθεσης του χρηματισμού του βουλευτή Παύλου Χαϊκάλη, ο αρχηγός του κόμματος Πάνος Καμμένος ξεκαθάρισε χθες ότι η προσφορά του Αντώνη Σαμαρά απορρίπτεται. Από τους ΑΝΕΛ, λοιπόν, ο Αντώνης Σαμαράς και η κυβέρνησή του, δεν μπορούν να δουν φως. Μόνο κάποιον - ή κάποιους - βουλευτές μπορούν να αποσπάσουν, αλλά και αυτό, με το κλίμα, που έχει δημιουργηθεί, είναι πολύ δύσκολο, έως αδύνατο, αφού η κατηγορία του χρηματισμού θα στιγματίσει όποιον, ή όποιους βουλευτές των Ανεξαρτήτων Ελλήνων επιχειρήσουν να διαφοροποιηθούν, από την επίσημη γραμμή του κόμματος, η οποία είναι σαφής και φυσικά, αρνητική, για την ψήφιση οποιουδήποτε, ως πρόεδρου του κράτους, από την παρούσα βουλή.


Ο αποκαμωμένος και απελπισμένος Αντώνης Σαμαράς, στο ξαφνικό χθεσινό του διάγγελμα της απελπισίας και της μοιρασιάς υπουργικών θώκων, με το οποίο άρχισε το πολιτικό strip tease. Κάποιοι, έτοιμοι από καιρό (Βασίλης Οικονόμου, Γιάννης Κουράκος, Βασίλης Καπερνάρος και μερικοί άλλοι, που θα ακολουθήσουν), ανταποκρίθηκαν, αλλά δεν είναι αρκετοί. Οπότε έπεται συνέχεια...




Ως εκ τούτου, το μόνο συντεταγμένο κόμμα, με το οποίο μπορεί ο πρωθυπουργός να διαπραγματευθεί, είναι η ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, ο οποίος, όμως, πριν ενάμισυ χρόνο, συμμετείχε, στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά και όπως έχουμε πει, παλαιότερα, έχει τραυματικές εμπειρίες, από την συμμετοχή του, σε αυτήν, αφού αυτή η συμμετοχή και η διαχείρισή της, οδήγησε την Δημοκρατική Αριστερά, στον πολιτικό αφανισμό.

Και με τον αρχηγό της ΔΗΜΑΡ, τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, για τον Αντώνη Σαμαρά και την κυβέρνησή του. Είναι πολύ δύσκολα. Ο Φώτης Κουβέλης μισεί, αν όχι θανάσιμα, πάντως, υπερβαλλόντως, ικανά, και τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά και - πολύ περισσότερο -, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελο Βενιζέλο, για όσα αυτοί διέπραξαν το καλοκαίρι του 2013, με το κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ. και το άδειασμα της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση.

Αυτό σημαίνει ότι ο Αντώνης Σαμαράς είναι υποχρεωμένος να κάνει και άλλες υποχωρήσεις, οι οποίες θα πρέπει να είναι ουσιαστικές και φυσικά οδυνηρές, εάν θέλει να συγκεντρώσει τις 180 ψήφους, στην τρίτη ψηφοφορία, που θα γίνει στις 29 Δεκεμβρίου.

Και αυτές τις υποχωρήσεις τις οποίες, πιθανότατα, θα του ζητηθούν (εάν δεν του έχουν, ήδη, ζητηθεί και εφ' όσον δεν απορριφθεί, από τον Φώτη Κουβέλη, οποιαδήποτε διαπραγμάτευση μαζύ του), ο Αντώνης Σαμαράς δεν μπορεί να τις αποδεχθεί, χωρίς να αποδεχθεί ένα βαρύ προσωπικο κόστος, αφού αυτές θα περιλαμβάνουν την απομάκρυνσή του, από την πρωθυπουργία.

Βέβαια, όπως έχουμε πει, αυτά που διακυβεύονται, στην Ελλάδα σήμερα, ως προς την σοβαρότητα και την κρισιμότητά τους, υπερβαίνουν, κατά πολύ, τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά και την προσωπική του τύχη. Αυτός και αυτή είναι ασήμαντες υποσημειώσεις, μπροστά στο διακύβευμα, που η "ευρωπαϊστική" πολιτικοοικονομική ελίτ της Ελλάδας και της ευρωζώνης έχουν ενώπιόν τους.

Αυτό το διακύβευμα είναι η ίδια η έννοια και η υπόσταση του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", έτσι όπως αυτός εκφράζεται, έμπρακτα, μέσα από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού η κατάρρευση της πρώτης (ή οποία, όπως, επίσης, έχω γράψει, πολλές φορές, είναι ένα ζόμπυ, ένα πτώμα, το οποίο παραμένει άταφο, επειδή ουδείς έχει την τόλμη να παραδεχθεί τον θάνατο της ευρωζώνης και να την θάψει) συμπαρασύρει και την δεύτερη.

Έτσι, είναι η διατήρηση (όπως-όπως και κακήν-κακώς) της ευρωζώνης, ως έμπρακτης εφαρμογής και υλοποίησης του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", που διακυβεύεται, μέσα από αυτήν την διαδικασία, που ξεκίνησε, στην Ελλάδα, τον Μάϊο του 2010, με την ελληνική χρεωκοπία και στην παρούσα φάση της, περνάει, μέσα από την εκλογή προέδρου του ελληνικού κράτους και την σφοδρή πιθανότητα να ακολουθήσουν βουλευτικές εκλογές, οι οποίες θα δώσουν την νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ και θα ολοκληρώσουν αυτό που δεν έγινε, για λόγους, που αφορούν, περισσότερο την τύχη, στις δίδυμες βουλευτικές εκλογές του 2012.

Ως εκ τούτου, η προσωπική πολιτική τύχη του Αντώνη Σαμαρά είναι άνευ ουσίας και απολύτως, ασήμαντη, μπροστά, σε αυτό το διακύβευμα. Βέβαια, το γεγονός ότι είναι, αυτή την στιγμή, πρωθυπουργός, σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό πολιτικό τοπίο και με δεδομένες τις αυταπάτες των κύριων παικτών του πολιτικού παιχνιδιού, δίνει, στον Αντώνη Σαμαρά τις πρωτοβουλίες των κινήσεων ικανά περιθώρια, για να πράξει, σύμφωνα, με τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις του. Και προφανώς, αυτό κοιτάζει να κάνει.

Αλλά τα περιθώρια, που έχει, στενεύουν και οι κινήσεις, στις οποίες μπορεί να προβεί, περιορίζονται. Ήδη, χθες, έκανε την πρώτη του υποχώρηση, η οποία μπορεί να μην είναι, επί του παρόντος, ουσιαστική, όμως, εάν εξειδικευτεί και εάν επεκταθεί και σε τομείς, που ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς δεν θέλει να αγγίξει, μπορεί, υπό προϋποθέσεις να γίνει αποδεκτή, από την ΔΗΜΑΡ.

Πιθανή - όχι, όμως, δεδομένη, διότι ο Φώτης Κουβέλης μπορεί να μην δεχθεί, καν, να μπει, σε μια τέτοια συζήτηση - βασική προϋπόθεση, για να γίνει δεκτή η πρόταση του Αντώνη Σαμαρά και για να συμμετάσχει η ΔΗΜΑΡ και πάλι, σε ένα νέο κυβερνητικό σχήμα, είναι η απομάκρυνση του ίδιου του Σαμαρά, από την πρωθυπουργία και του Ευάγγελου Βενιζέλου, από το κυβερνητικό σχήμα.

Η πρόταση του Αντώνη Σαμαρά, για την πιθανότητα πρόωρης διεξαγωγής βουλευτικών εκλογών, σε έναν χρόνο από τώρα, είναι άνευ ουσίας. Και να γίνει αποδεκτή από τον Φώτη Κουβέλη και την ΔΗΜΑΡ θα είναι καταστροφική, γι' αυτούς, αφού η επάνοδός τους, στην κυβέρνηση, με τα μέτρα της σαρωτικής λιτότητας, που θα πάρει αυτή, θα εκμηδενίσει, πολιτικά την ΔΗΜΑΡ και τον ίδιο τον Φώτη Κουβέλη, όπως έγινε και με την προηγούμενη συμμετοχή του κόμματος αυτού, στην πρώτη κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

Δεν είναι ο χρόνος των εκλογών, που απασχολεί την ΔΗΜΑΡ. Όποτε και να γίνουν οι εκλογές η ΔΗΜΑΡ θα εξαφανισθεί, ως ανεξάρτητο κομματικό σχήμα. Άλλωστε, η πρόταση του Αντώνη Σαμαρά, για την πιθανότητα διεξαγωγής βουλευτικών εκλογών, στο τέλος του 2015, ακόμη και εάν εξειδικευθεί, είναι άνευ αξίας, διότι, ουδεμία δέσμευση υπάρχει ότι αυτή η πρόταση θα υλοποιηθεί.

Πολύ χαρακτηριστικά και εκφράζοντας ένα διαχρονικό καταστάλαγμα της σοφίας, που έχει εξαχθεί, από την ίδια την λειτουργία του εξουσιαστικού πολιτικού παχνιδιού, ο αμίμητος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker έχει εκστομίσει το καταπληκτικό απόφθεγμα, που λέει ότι : "Όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, πρέπει να πεις ψέμματα".

Και όσα λέει ο Αντώνης Σαμαράς, περί διεξαγωγής βουλευτικών εκλογών στο τέλος του 2015 εμπίπτουν, σε αυτή την κατηγορία των υποσχέσεων, οι οποίες όταν έφθάσει η στιγμή, για την υλοποίησή τους, αποδεικνύονται ψευδείς. Όταν έλθει εκείνη η εποχή και με δεδομένη την κατάσταση, που θα επικρατεί, ο Σαμαράς θα παραπέμψει, στο τέλος της τετραετίας, η οποία, άλλωστε, θα απέχει, μόλις, έξι μήνες, τους οποίους θα ελπίζει να χρησιμοποιήσει, προκειμένου να διασωθεί, εκλογικά. Αλλά και αλήθεια να λέει ο Αντώνης Σαμαράς, αυτό είναι αδιάφορο, για την ΔΗΜΑΡ και τα στελέχη της, αφού και εκλογές να γίνουν, στο τέλος του 2015, η ΔΗΜΑΡ θα καταποντισθεί. 

Ως εκ τούτου, μόνη ασφαλιστική δικλείδα, για τους όποιους σοβαρούς παίκτες της πολιτικής σκηνής, που υποτίθεται ότι θα δεχθούν μια νέα κυβερνητική συνεργασία, με τον Αντώνη Σαμαρά και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, είναι η απομάκρυνση του Αντώνη Σαμαρά, από την πρωθυπουργία και του Ευάγγελου Βενιζέλου, από την κυβέρνηση. Αν αυτές οι εξελίξεις υπάρξουν, θα μπορούσε να εξετασθεί και να πιθανολογηθεί μια συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ, σε ένα κυβερνητικό σχήμα, ριζικά, αναμορφωμένο.

Όμως, ακόμη και η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ, σε ένα τέτοιο κυβερνητικό σχήμα, εάν ο Αντώνης Σαμαράς αποδεχθεί την απομάκρυνσή του, από την πρωθυπουργία, θα ήταν καταδικαστική, γι' αυτήν και τα στελέχη της, έστω και εάν ο Φώτης Κουβέλης θα αντικαθιστούσε, τον Σταύρο Δήμα, ως κοινός υποψήφιος Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ και διάφορων ανεξάρτητων, για την προεδρία του κράτους, κατά την τρίτη ψηφοφορία της 29ης Δεκεμβρίου.

Ετσι, υπ' αυτές τις συνθήκες, η ΔΗΜΑΡ δεν φαίνεται να μπορεί να δεχθεί την συμμετοχή της, σε μια τέτοια κυβέρνηση. Κάτι τέτοιο θα ήταν, απολύτως, αυτοκτονικό, εκτός εάν θα συμμετείχε, σε αυτήν και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν έκανε αποδεκτή μια τέτοια συμμετοχή.

Βέβαια, τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ, μέσα από την ψευδή τους συνείδηση, που εκφράζεται, πλήρως, από το ιδεολόγημα του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", έχουν αποδείξει, έμπρακτα, ότι εμφορούνται, πολιτικά, από έντονες ιδέες "αυτοκτονικού ιδεασμού" και ως εκ τούτου, μένει να δούμε το τί θα πράξουν, εάν και όταν ο Αντώνης Σαμαράς προχωρήσει, σε μια τέτοια πρόταση, που θα τον θέτει, εκτός της πρωθυπουργίας.


Περισσότερο πιθανό φαίνεται να συμβεί κάτι άλλο. Και αυτό το  άλλο είναι μια πολιτική και εκλογική συνεργασία της ΔΗΜΑΡ, με τον ΣΥΡΙΖΑ, με την πιθανή εκλογή του Φώτη Κουβέλη, ως νέου προέδρου του κράτους, μετά την διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών και αφού αποβούν άκαρπες οι τρεις ψηφοφορίες, στην παρούσα βουλή.

Μια τέτοια συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ θα φέρει σε αδιέξοδο τις όποιες προσπάθειες του Αντώνη Σαμαρά, είτε επιμείνει, στην κατοχή της πρωθυπουργίας, από τον ίδιο, είτε αποδεχθεί την απομάκρυνσή του, από αυτήν και την παραχώρησή της, σε άλλο πρόσωπο.

Αυτό είναι και το χειρότερο σενάριο, μπροστά, στο οποίο βρίσκεται ο ίδιος και η εντόπια "ευρωπαϊστική" ελίτ. Και αυτό το σενάριο είναι, σχεδόν, μη αντιμετωπίσιμο, αφού αποκλείει κάθε δυνατότητα, για λύση, η οποία θα στηρίζεται, σε θεσμικές διαδικασίες συνεννόησης μεταξύ κομματικών οργανισμών, με δεδομένο ότι ο Σαμαράς δεν μπορεί να στραφεί προς την "Χρυσή Αυγή", η ηγεσία της οποίας είναι υπόδικη και ως επί το πλείστον, προφυλακισμένη. (Άλλωστε και να ήθελε ο Σαμαράς τις ψήφους των χρυσαυγιτών βουλευτών - που τις θέλει -, αυτές δεν του δίδονται).

Έτσι, ο μόνος δρόμος, που μένει, στον Αντώνη Σαμαρά και στην διαπλεκόμενη ευρύτερη "συμμορία του ευρώ", είναι ο δρόμος της απόσπασης βουλευτών, από τις κοινοβουλευτικές ομάδες των συντεταγμένων κομμάτων.

Αυτός ο δρόμος είναι, ο παλαιός γνωστός δρόμος της αποστασίας βουλευτών, από τους Ανεξάρτητους Έλληνες και την ΔΗΜΑΡ.


Ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος και δύσβατος. Και πιθανότατα, δεν θα έχει πολλούς καρπούς. Οι ψήφοι, που λείπουν, για τους 180 βουλευτές, που απαιτούνται, για την εκλογή του Σταύρου Δήμα, στην τρίτη και καθοριστική ψηφοφορία της 29ης Δεκεμβρίου 2014, δεν είναι λίγες. Είναι πολλές.

Αυτός ο δρόμος, όμως, όσο δύσκολος και όσο δύσβατος και αν είναι, δεν είναι απροσπέλαστος. Μέχρι το τέλος, μέχρι και την ώρα της διεξαγωγής της τρίτης ψηφοφορίας, η οποία είναι φανερή και όχι μυστική, όπως ήταν παλαιότερα, τίποτε δεν είναι οριστικό. Πολύ περισσότερο, που το παρασκήνιο οργιάζει και ακούγονται και λέγονται πολλά και διάφορα, τα οποία δεν είναι, καθόλου, αστεία.

Ως εκ τούτου, πολλά έχουν να δουν τα μάτια μας. Και θα τα δουν...

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν, με 160 ψήφους στην πρώτη ψηφοφορία. Ο Αντώνης Σαμαράς οδηγείται προς την έξοδο, ενώ τα αναμενόμενα μέτρα του 3ου Μνημονίου εμποδίζουν την ψήφιση νέου προέδρου της χώρας.




Ώδινεν όρος και έτεκεν μύν!

Ο Αντωνάκης, χθες, το βράδυ, τα έκανε λίμπα. Πέρα από τα "γαλλικά", που μεταχειρίστηκε, προκειμένου να αντιμετωπίσει το βαρύ ψυχολογικό φορτίο, που του δημιούργησε η χαμηλή πτήση των 160 ψήφων, που αποκομίστηκαν, κατά την διάρκεια της πρώτης ψηφοφορίας, στην Βουλή, με την οποία αποδοκιμάστηκε η υποψηφιότητα του Σταύρου Δήμα, ο, υπό προθεσμία, πρωθυπουργός της χώρας, αντιλαμβάνεται ότι οδηγείται, προς την έξοδο. Οι ημέρες του, στην πρωθυπουργία και στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, τελειώνουν.

Το καντήλι του θλιβερού Αντωνάκη σβήνει, μέσα στον γενικό κατεξευτελισμό, ακόμη και εάν καταφέρει να αποσπάσει - κάτι που δεν είναι, εντελώς, απίθανο - τις πολυπόθητες 180 ψήφους των βουλευτών, κατά την διάρκεια της τρίτης ψηφοφορίας, στην βουλή, για την εκλογή του νέου προέδρου της χώρας, είτε αυτός είναι ο Σταύρος Δήμας, είτε άλλος.

Ο Αντώνης Σαμαράς, ο άνθρωπος, που υποτάχτηκε, στις θελήσεις και στις, κάθε είδους, ορέξεις και απαιτήσεις των ξένων δανειστών και πρόδωσε όλα όσα επαγγέλθηκε, στο παρελθόν, προκειμένου να γίνει ένας κουτσουρεμένος, ένας δοτός, από τους επικυρίαρχους ξένους τοκογλύφους, πρωθυπουργός, βλέπει ότι ο πολιτικός του χρόνος τελειώνει.

Ακόμη και εάν καταφέρει να εκλέξει τον Σταύρο Δήμα, ξέρει ότι, στην συνέχεια, ακολουθεί ένα τεράστιο πακέτο νέων σκληρών μέτρων λιτότητας, το οποίο θα είναι υποχρεωμένος να το περάσει, από την βουλή και να το εφαρμόσει, προκειμένου να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση της τρόϊκας των εκπροσώπων των ξένων δανειστών, για το τρέχον Μνημόνιο, που λήγει, αλλά και σε εφαρμογή του νέου - του 3ου, κατά σειρά - Μνημονίου, το οποίο θα υπογράψει και θα υλοποιήσει.

Ο Αντώνης Σαμαράς αποδέχτηκε την λογική των ξένων δανειστών, όπως είχε κάνει, πριν από αυτόν, ο μοιραίος, για τον τόπο, Γιώργος Παπανδρέου και όπως έκανε, από την πρώτη στιγμή και εξακολουθεί να κάνει, ο Ευάγγελος Βενιζέλος. 

Η λογική των δανειστών είναι απλή και τετράγωνη :

Η Ελλάδα πρέπει να παράγει, επί μακρόν, συνεχή και θηριώδη πλεονάσματα, τα οποία, όμως, έρχονται, με την άσκηση μιας πολιτικής η οποία στηρίζεται, στην δραστική λιτότητα και στις λεγόμενες "μεταρρυθμίσεις", οι οποίες πρέπει να σαρώσουν το εργατικό κόστος και την περιττή και αναποτελεσματική επιχειρηματικότητα των μικρομεσαίων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Και φυσικά, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των πλεονασμάτων πρέπει να το επιστρέψει, στους δανειστές, για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους της χώρας.


Αυτή την λογική ενστερνίστηκαν και ενσωμάτωσαν, στις ασκούμενες πολιτικές τους, όλοι οι, έως τώρα, κυβερνήτες αυτού του τόπου, από την εποχή της ελληνικής χρεωκοπίας του 2010. Αυτήν ακολούθησε και ο Αντώνης Σαμαράς, με μιαν πιστή και ακραία εφαρμογή των κελευσμάτων των ξένων δανειστών.

Αλλά αυτή η πολιτική της σαρωτικής λιτότητας και της πλήρους αγνόησης των επιθυμιών και των αναγκών των πολιτών αυτής της χώρας, με την σάρωση του βιοτικού επιπέδου ευρύτατων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, που οδηγήθηκαν και οδηγούνται, στην φτώχεια, στην περιθωριοποίηση και στην εξαφάνισή τους, ως συγκροτημένων κοινωνικών ομάδων, έχει παύσει να έχει, έστω και τα ελάχιστα, ερείσματα.

Η ελληνική κοινωνία, αν και στην μεγίστη πλειοψηφία της, δεν είναι αριστερή, ως προς τα πολιτικά της πιστεύω, στρέφεται, στην Αριστερά και μάλιστα, σε ένα μικρό κόμμα, σαν τον ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ήταν, μέχρι πριν την έλευση της χρεωκοπίας, στο περιθώριο της κοινοβουλευτικής πολιτικής ζωής της χώρας, ευρισκόμενο, πάντοτε, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αφού η κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση δεν ήταν δεδομένη, πριν από τις διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών, όποτε αυτές διενεργούνταν.


Έτσι η παρούσα κυβέρνηση έφθασε στα όριά της, τα οποία κοιτάζει, τώρα, απεγνωσμένα, να παρατείνει.


Εννοείται, βέβαια, ότι αυτά τα πολυσύνθετα νέα σκληρά μέτρα λιτότητας ο Αντώνης Σαμαράς και ο κολαούζος του, ο Βαγγέλης Βενιζέλος, δεν μπορούν να τα περάσουν, χωρίς να κονιορτοποιηθούν, εκλογικά και πολιτικά. Και φυσικά, η τωρινή βουλή είναι πολύ δύσκολο να ψηφίσει αυτόν τον ορυμαγδό των μέτρων. Αυτή η αδυσώπητη πραγματικότητα είναι, που εμποδίζει και κάνει διστακτικούς τους 25 βουλευτές, που έχουν ανεξαρτητοποιηθεί, από τα κόμματά τους και τους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ και των ΑΝΕΛ να ψηφίσουν υπέρ της υποψηφιότητας του Σταύρου Δήμα, ή οποιουδήποτε άλλου.




Αλλά, για τον Αντώνη Σαμαρά και τον Βαγγέλη Βενιζέλο, το χειρότερο δεν είναι αυτό. Η απώλεια της εξουσίας, από μόνη της, είναι κάτι, που μπορούν να υποφέρουν.

Αυτό, που φοβούνται ότι θα ακολουθήσει την απομάκρυνσή τους, από την εξουσία, είναι η λογοδοσία και η νέμεσις.

Αυτή η νέμεσις, η σκληρή τιμωρία, για τους κυβερνήτες αυτού του τόπου, που κατάντησαν τους εαυτούς τους, να συμπεριφέρονται, στον πληθυσμό της χώρας, σαν μπράβοι των ξένων τοκογλύφων φαίνεται ότι αρχίζει να παίρνει το δρόμο της, προκειμένου να πραγματοποιήσει το ραντεβού της, με τους αποδέκτες της. Αυτό το προσωπικό τους ραντεβού, με την τιμωρία, για τα πεπραγμένα τους, που ισοδυναμούν, με το ατιμωτικό αδίκημα της εσχάτης προδοσίας, είναι ο χειρότερος εφιάλτης, για τους τωρινούς συγκυβερνήτες, οι οποίοι βλέπουν, με τρόμο ότι είναι πολύ πιθανό η τύχη τους να αφεθεί, στα χέρια των πολιτικών τους αντιπάλων, στο έλεος των οποίων θα βρεθούν. Κάτι, που δεν είναι και ό,τι καλύτερο, για τους ίδιους.

Αλλά, ακόμα και αν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι είναι διατεθειμένοι να τους χαριστούν, δυστυχώς, για τον Αντώνη Σαμαρά και τον Βαγγέλη Βενιζέλο, η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας δεν πρόκειται να συμμεριστεί μια τέτοια χάρη. Θέλει να τους δει, στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Θέλει να τους δει κάθιδρους και φοβισμένους να απολογούνται, για τις πράξεις τους. Και στο τέλος να τιμωρούνται, γι' αυτές, με ποινές, αρκούντως, βαριές.

Αυτή η κατάσταση, που έχει διαμορφωθεί, στην ελληνική κοινωνία, η οποία, στην πλειοψηφία της, επιθυμεί να κάτσουν στο σκαμνί όλοι όσοι συμμετείχαν, στα υπουργικά συμβούλια των κυβερνήσεων, τουλάχιστον, από το 1996 και μετά - και ακόμη περισσότερο, από το 2002 και μετά, ή έστω, από την εποχή της ελληνικής χρεωκοπίας του 2010 -, γνωρίζουν οι τωρινοί συγκυβερνήτες ότι μπορεί να ωθήσει τους πολιτικούς τους αντιπάλους, έστω και αν δεν επιθυμούν να τους τιμωρήσουν, στο να υποχρεωθούν να τους στείλουν κατηγορουμένους, για ένα πλήθος από αδικήματα. Πολύ περισσότερο, αφού κάτι τέτοιο θα τους βοηθήσει να περάσει η πρώτη δύσκολη φάση της διακυβέρνησης της χώρας, αποσπώντας την προσοχή της κοινής γνώμης, με τις μακρόσυρτες δίκες, για τα πεπραγμένα των τωρινών συγκυβερνητών. Και αυτό είναι, που τους ανησυχεί περισσότερο, από όλα.

Για να αποφύγουν, έστω και προσωρινά, μια τέτοια εξέλιξη, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι διατεθειμένοι να κάνουν ό,τι μπορούν, στις επόμενες δύο ψηφοφορίες, για την εκλογή του νέου προέδρου της χώρας, που θα γίνουν, στην βουλή, στις 23 και στις 29 Δεκεμβρίου. Αυτό σημαίνει ότι έχουν πολλά να δουν, ακόμη, τα μάτια μας και να ακούσουν τα αυτιά μας - και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Και φυσικά, όλα θα κριθούν, στην τρίτη ψηφοφορία, όπου οι απαιτούμενες ψήφοι, για την εκλογή προέδρου του κράτους, πέφτουν, από 200, στις 180.




Δεν είναι εύκολο το έργο τους.

Τα σκυθρωπά πρόσωπα, στα κυβερνητικά έδρανα, στις βουλευτικές θέσεις των κομμάτων της συμπολίτευσης και στους διαδρόμους και στους άλλους χώρους της βουλής, κατά την χθεσινή συνεδρίασή της, δείχνουν ότι τα περιθώρια ελιγμών, των παρασκηνιακών διαβουλεύσεων και των πάσης φύσεως, συναλλαγών, πάνω και κάτω, από το τραπέζι, στενεύουν.

Ο χρόνος κυλάει αντίστροφα, οι ημέρες ολοένα και λιγοστεύουν και τα πρώτα αποτελέσματα είναι, όχι μόνο πενιχρά, αλλά και απολύτως, απογοητευτικά, αφού η κυβερνητική παράταξη και ιδιαίτερα, το παρακρατικό επιτελείο των υπογείων της εξουσίας, δεν μπόρεσε να μαντρώσει, ούτε τον ανεξάρτητο βουλευτή Παναγιώτη Μελά, ο οποίος, μέχρι χθες, πριν την ψηφοφορία, εθεωρείτο, ως - και ήταν, κατά δήλωσή του - σίγουρος υποστηρικτής της υποψηφιότητας του Σταύρου Δήμα. Εξ ου και τα διάφορα "γαλλικά" του Αντώνη Σαμαρά, μετά την ψηφοφορία και την διαπίστωση του απογοητευτικού αποτελέσματός της.

Βέβαια, οι ημέρες, που θα ακολουθήσουν, θα είναι μεστές. Το παρασκήνιο θα οργιάσει, προκειμένου τα πράγματα να συμμαζευτούν, μέχρι την τρίτη ψηφοφορία, αλλά το κλίμα είναι πολύ βαρύ, για την κυβέρνηση. Όπως, άλλωστε, είναι πολύ βαριά και τα μέτρα, που θα κληθεί να ψηφίσει η κυβερνητική πλειοψηφία, εάν ο Σταύρος Δήμας - ή όποιος άλλος, στην θέση του -, τελικά, εκλεγεί.

Αυτή η σύνθεση της βουλής είναι δύσκολο να ψηφίσει υπέρ της εκλογής προέδρου. Πολλοί ανεξάρτητοι βουλευτές, αλλά και οι βουλευτές της αφανισμένης ΔΗΜΑΡ, όπως και κάποιοι άλλοι, από τους ΑΝΕΛ, που φημολογείται ότι θα ήθελαν να στηρίξουν την εκλογή προέδρου του κράτους, από αυτή την βουλή, δυσκολεύονται να προχωρήσουν, σε μια τέτοια ενέργεια, επειδή αυτή η εκλογή πηγαίνει πακέτο, με την ψήφιση των μέτρων, που θα ολοκληρώσουν το τρέχον, μέχρι τα τέλη του ερχόμενου Φεβρουαρίου, Μνημόνιο και θα ξεκινήσουν, ένα νέο Μνημόνιο, με τους δανειστές. Μια υπερψήφιση της υποψηφιότητας του Σταύρου Δήμα, ή οποιουδήποτε άλλου, στην θέση του, θα τους εξαφανίσει όλους, πολιτικά, ένω όλοι τους δεν θα μπορούν να βγουν, ούτε έξω από το σπίτι τους, στις κοινωνίες, εντός των οποίων διαβιούν.

Το ίδιο θα συμβεί, ακόμη και αν αλλάξει το κυβερνητικό σχήμα και απομακρυνθούν, από τις κυβερνητικές θέσεις οι Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Βενιζέλος, όπως προτείνει ο ΓΑΠ και διάφοροι άλλοι παράγοντες, που προτείνουν, μια νέα κυβέρνηση "ειδικού σκοπού", με άλλον πρωθυπουργό - κατά προτίμηση εξωπολιτικό.

Ακόμη και αν μια τέτοια κυβέρνηση σχηματισθεί - χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά -, δεν θα έχει κάποια πραγματική και σοβαρή αντιπροσωπευτική νομιμοποιητική βάση. Ο Πάνος Καμμένος έκοψε, χθες, κάθε κουβέντα, για την στήριξη μιας τέτοιας κυβέρνησης, οπότε, με δεδομένη την άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τα περιθώρια γίνονται ασφυκτικά και ο σχηματισμός της εξαρτάται, από την ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, η οποία δεν φαίνεται να είναι πρόθυμη, για μια στήριξη, σε μια τέτοια κυβέρνηση, αφού θα αποτελεί μια "εκσυγχρονισμένη" αναβίωση της τρικομματικής κυβέρνησης της πριόδου Ιουνίου 2012 - Ιουνίου 2013, από την οποία η ΔΗΜΑΡ έχει μια τραυματική εμπειρία, που την οδήγησε, στον πολιτικό της αφανισμό. 

Και φυσικά, μια τέτοια κυβέρνηση "ειδικού σκοπού" θα πρέπει να ψηφίσει το πακέτο των δύο Μνημονίων, για τα οποία κάναμε λόγο. Τα υπολειπόμενα μέτρα του 2ου Μνημονίου και το σύνολο των μέτρων του καινούργιου, του 3ου Μνημονίου.

Αυτή η κυβέρνηση "ειδικού σκοπού", προφανώς, δεν θα μπορούσε  να υποσχεθεί και να δεσμευθεί, για μια συγκεκριμένη ημερομηνία διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών, εντός του 2015, αφού μια τέτοια δέσμευση, θα έσερνε την χώρα, σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και θα απενεργοποιούσε, σε μεγάλο βαθμό την εφαρμογή των, αδυσώπητα, σκληρών νέων μνημονιακών μέτρων.




Αλλά, για να δρομολογηθούν αυτές οι εξελίξεις, που θα είναι και αλυσιτελείς, θα πρέπει να τις αποδεχθεί, με κάποιο τρόπο, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει την καθαρή πρωτιά, στις δημοσκοπήσεις, όπως προκύπτει και από την παραπάνω δημοσκόπηση του Οκτωβρίου του 2014, που έγινε από την ερευνητική ομάδα του καθηγητή Επαμεινώνδα Πανά. Από ό,τι φαίνεται,  το κόμμα αυτό της ριζοσπαστικοφανούς αριστεράς, πιθανότατα, θα αναπτύξει μια δυναμική η οποία θα του δώσει μια πολύ μεγάλη απόσταση, από την Νέα Δημοκρατία, η οποία, προφανώς, θα συντριβεί.

Με αυτά τα δεδομένα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται ότι επιθυμεί να πράξει κάτι τέτοιο. Και δεν έχει κανέναν λόγο να το πράξει - αν και θα μπορούσε να το κάνει, με την σιωπηρή ανοχή του, σε ένα τέτοιο κυβερνητικό σχήμα, το οποίο θα καταψήφιζε στην βουλή. Όμως, ούτε και αυτό φαίνεται να το επιθυμεί.

Πέραν, όμως, από το τί κάνει και το τί δεν κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, μια τέτοια αλλαγή του κυβερνητικού σχήματος, που θα συνοδεύεται και από την αλλαγή πρωθυπουργού, θα πρέπει να την αποδεχθεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός - ο Αντώνης Σαμαράς. Μια τέτοια εξέλιξη, ο ίδιος, δια του επιτελείου του, την αποκλείει.

Αυτή η άρνηση του Αντώνη Σαμαρά να παραδώσει, σε άλλον, την πρωθυπουργία, είναι, βέβαια, κάτι, που συμβαίνει, τώρα. Ουδείς εγγυάται ότι θα συμβαίνει και αύριο - εκτός από τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του ίδιου του Σαμαρά, ο οποίος δεν επιθυμεί να γίνει ΓΑΠ και δεν θέλει να παραδώσει την εξουσία.

Προφανώς, πιστεύει ότι μια προσφυγή, στις κάλπες, εάν η κατάσταση οδηγηθεί εκεί, μπορεί να του προσφέρει ασυλία, αφού το επιτελείο του τον κάνει να πιστεύει ότι μπορεί να περιορίσει την απόσταση, που τον χωρίζει, από τον ΣΥΡΙΖΑ και ότι θα του επιτρέψει, με την καλλιέργεια του φόβου και του τρόμου, στους πολίτες αυτής της χώρας, να επιβιώσει, πολιτικά και ο ίδιος και το κόμμα του, το οποίο, επίσης, δεν επιθυμεί να παραδώσει, σε κάποιον διάδοχό του.

Σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό πολιτικό σύστημα, όπως το ελληνικό, προφανώς, ο Αντώνης Σαμαράς έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, έχει περιθώρια, για να επιβάλει τις θελήσεις του και να ακολουθήσει, τις όποιες πολιτικές τακτικές επιθυμεί, προκειμένου να επιβιώσει, ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, ακόμη και ως πρωθυπουργός, ή ως αυριανός παράγοντας μιας πολυκομματικής κυβέρνησης.

Αλλά αυτά τα περιθώρια, που, σε ομαλούς και ήρεμους καιρούς, διαθέτει, τώρα στενεύουν, ασφυκτικά. Όλοι, μέσα στο πλαίσιο των κοινωνικών, των πολιτικών και των κομματικών δεσμεύσεων, που έχει, περιμένουν, πλέον, τις πρωτοβουλίες του ίδιου του Αντώνη Σαμαρά, προσδοκώντας την ανακοίνωση, από τον ίδιο, της αυτόβουλης απομάκρυνσής του, από την πρωθυπουργία και σε μια δεύτερη φάση, την αποχώρησή του, από την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι μαθημένος και δεν είναι εύκολος, σε τέτοιες συμπεριφορές, που τον θέτουν, εκτός του πολιτικού παιχνιδιού. Και φυσικά, δεν θα ενδώσει, χωρίς να αντισταθεί.

Στην πολιτική, όμως, όπως και στην ζωή, για όλα υπάρχει μια αρχή. Το παιχνίδι, που παίζεται, ξεπερνάει, κατά πολύ το πρόσωπο του όποιου πρωθυπουργού. Ο ίδιος ο Σαμαράς φαντάζει ασήμαντος, ενώπιον των διακυβευμάτων, που αφορούν την πλειοψηφία της εντόπιας ελίτ - και ιδίως, του "ευρωπαϊστικού" - και εν τοις πράγμασι - κοσμοπολιτικού τμήματός της.

Αυτά, που διακυβεύονται, στην Ελλάδα, είναι αυτά, που καταρρέουν, παταγωδώς. Δηλαδή η "ευρωπαϊστική" ιδεολογία και ο "υπαρκτός ευρωπαϊσμός", ως έμπρακτη εφαρμογή αυτής της ιδεολογίας και των συμφερόντων, που εξέφρασε ο συνδυασμός τους, ως ιδεολογία και ως έμπρακτη εφαρμογή.


Αλλά, όσο ασήμαντος και αν είναι, ως πρόσωπο, ο Αντώνης Σαμαράς, δεν παύει να είναι ο πρωθυπουργός και να έχει, ακόμη, μέσα από το αξίωμά του, την πρωτοβουλία των κινήσεων, όσο και αν αυτές είναι, πλέον, περιορισμένες.

Οπότε, αυτό, που χρειάζεται, είναι η υπομονή. Οι ημέρες είναι μπροστά μας...