Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Η αναβίωση της οικονομικής πολιτικής των Χούβερ - Μέλλον, τα ευρωχρέη, οι φόβοι των τραπεζικών ελίτ και - ξανά - για τα ευρωομόλογα. (Μια, ακόμα, απάντηση στον κ. Γιάννη Βαρουφάκη).

Herbert Hoover : Ο πρόεδρος των Η.Π.Α., που οδήγησε, με την άφρονα οικονομική του πολιτική του περιορισμού των δημόσιων δαπανών στην GREAT DEPRESSION του 1929 - 1932. Ακόμα και αυτός, όμως, στην πορεία των γεγονότων ήταν κατά των γενικευμένων μειώσεων των μισθών, παρά την, περί του αντιθέτου, ομοφωνία της κρατούσας οικονομικής θεωρίας (που στηριζόταν στον αλήστου μνήμης "νόμο του Jean-Baptiste Say", τον οποίο κονιορτοποίησε ο John Maynard Keynes) και των παπαγάλων της, που ενδημούσαν στις τάξεις των οικονομολόγων και της χρηματοπιστωτικής ελίτ, εκείνη την εποχή, όπως, ακριβώς, συμβαίνει και σήμερα...




Το κείμενο που ακολουθεί είναι, ουσιαστικά, συνέχεια  ενός άλλου απαντητικού μου σχολίου στις προτάσεις του κ. Γιάννη Βαρουφάκη. Το σχόλιό μου αυτό, που πρωτοδημοσιεύτηκε στο μπλογκ "ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ" και το αναδημοσίευσα και στο μπλογκ μου, με τίτλο : "Σκέψεις γύρω από το μέλλον της Ευρώπης που παρακμάζει. Τα ευρωομόλογα, η αναγκαιότητα για μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία και ο κίνδυνος διάλυσης της ευρωζώνης" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/11/giannis-varouphakis01.html .

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το διαβάσει, ανατρέχοντας στην ηλεκτρονική διεύθυνση, που παραθέτω, για να έχει ολοκληρωμένη εικόνα και των απόψεων του κυρίου Βαρουφάκη, αλλά και της κριτικής μου, που ακολούθησε στην συνέχεια.



"Η κρίση ουδέποτε είναι ευκαιρία.


Η κρίση, πάντοτε, μετατρέπεται σε τραγωδία, για ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού και γίνεται ένα όργανο, μέσω του οποίου προπαγανδίζονται τα, στενώς εννοούμενα, συμφέροντα της χρηματοπιστωτικής ελίτ, η οποία επιδιώκει την διάσωση του φετίχ της, ήτοι του χρήματος, το οποίο δεν πρέπει για κανένα λόγο :


1) Να "πληθωριστεί" ακριβώς επειδή οι κοινωνικές φαντασιακές σημασίες που διέπουν την ιδεολογία αυτής της ελίτ, ορίζονται από την επιθυμία τους να αποφεύγεται, πάση θυσία, η νομισματική χαλαρότητα και ο όγκος της νομισματικής κυκλοφορίας να παραμένει περίπου ανέπαφος, χωρίς την έκδοση χρήματος, το οποίο, εξ ορισμού, χαρακτηρίζεται, ως "πληθωριστικό".


2) Να εξαερωθεί, μέσα από μια διαδικασία διαδοχικών πτωχεύσεων των τραπεζών, οι οποίες πρέπει να αποφευχθούν, μέσα από την μεταφορά των πτωχεύσεων αυτών στην πραγματική οικονομία και στους παραγωγικούς συντελεστές (παραγωγικό κεφάλαιο και μισθωτή εργασία).



Andrew Mellon - Ένας από τους οικονομικούς μέντορες του ΓΑΠ, της σύγχρονης χρηματοπιστωτικής ελίτ και της μεγάλης πλειοψηφίας των εξαρτημένων από αυτήν Ευρωπαίων πολιτικών. Ο Άντριου Μέλλον υπήρξε ο μοιραίος υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Χέρμπερτ Χούβερ, κατά την οικονομική κρίση 1929 - 1932, που διακήρυσσε την αναγκαιότητα εκκαθάρισης των πάντων, προκειμένου να βγει το ... δηλητήριο από την αμερικανική οικονομία!



Αυτήν την λειτουργία επιτελεί η αναχρονιστική πολιτική του σκληρού ευρώ, η οποία είναι κυριολεκτικά βγαλμένη από τα σπλάχνα της GREAT DEPRESSION της δεκαετίας του 1930 και τις πολιτικές του Αμερικανού προέδρου Χέρμπερτ Χούβερ και του Υπουργού Οικονομικών του Άντριου Μέλλον, οι οποίοι - ιδίως ο τελευταίος - έβλεπαν την κρίση, ως μηχανισμό ... αποδηλητηρίασης της αμερικανικής οικονομίας, την στιγμή που η αμερικανική οικονομία και κοινωνία κατρακυλούσαν ιλιγγιωδώς στην ολοένα και μεγαλύτερη φτωχοποίηση.


Δυστυχώς, αυτή η νοοτροπία έχει γίνει κυρίαρχη στις ημέρες μας και δείχνει την τεράστια επιρροή των ιδεολογικών μηχανισμών της χρηματοπιστωτικής ελίτ και των πολιτικών εκφραστών της, σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα του ελληνικού και ευρωπαϊκού πληθυσμού.


Μόνη ελπίδα είναι ότι η όξυνση της κρίσης θα οδηγήσει στην απομυθοποίηση και στην πλήρη γελοιοποίηση αυτών των ιδεών και στην καταβαράθρωσή τους.


Διότι η μόνη ουσιαστική λύση στο πρόβλημα είναι η παλαιά - από το μακρυνό 1924 - πρόταση του John Maynard Keynes - για την "αναγκαία ευθανασία των εισοδηματιών (ραντιέρηδων), που αποταμιεύουν εισοδήματα χωρίς να τα επενδύουν, προκειμένου να ξεπερνιώνται οι καπιταλιστικές κρίσεις, χωρίς την πρόκληση αχρείαστου πόνου και ζημιών στους πραγματικούς παραγωγικούς συντελεστές, στην οικονομία και στο σύνολο της κοινωνίας"....


(Και φυσικά, ουδείς μπορεί να κατηγορήσει τον λόρδο Keynes, ως "κομμουνιστή". Το αντίθετο μάλιστα. Απλώς, πολλές φορές η ανάγκη δεν γνωρίζει νόμους και συνήθειες. Και τώρα βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο...)


Όσον αφορά αυτό που λέει ο κ. Βαρουφάκης, ότι δηλαδή η ευρωζώνη δεν έχει πρόβλημα χρέους, αυτό δεν είναι αληθές. Έχει και παραέχει - όσο το νόμισμά της είναι εικονικό. Το 2014 ο μέσος όρος του δημόσιου χρέους της ευρωζώνης θα είναι στο 115% του ΑΕΠ (τώρα είναι πάνω από 80%). Δεν θα είχε πρόβλημα χρέους η ευρωζώνη, αν ήταν ομοσπονδιακό κράτος, όπως δεν έχουν οι Η.Π.Α. και η Ιαπωνία, των οποίων τα δημόσια χρέη είναι εκφρασμένα στα νομίσματά τους και τα εγγυώνται οι Κεντρικές τους Τράπεζες. Γι' αυτό και η Ιαπωνία, π.χ. δεν έχει κανένα πρόβλημα για την χρηματοδότηση του δημόσιου χρέους της το οποί ανέρχεται κοντά στο 200% του ΑΕΠ της (!!!). Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με το ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο ήταν εκφρασμένο, πάνω από 85%, σε δραχμές, πριν η χώρα ακολουθήσει την καταστροφική πολιτική του Κώστα Σημίτη και της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και ενταχθεί στην ζώνη του ευρώ, με αποτέλεσμα να απωλέσει η χώρα την δυνατότητα εξυπηρέτησής του, μέσω της κοπής χρήματος από την εκδοτική της Τράπεζα.

Αυτή είναι, δυστυχώς, η αλήθεια και όλα τα άλλα είναι, επιεικώς, αποπροσανατολιστικά, σε σχέση με το πραγματικό πρόβλημα της χώρας, που είναι η ένταξή της στην ευρωζώνη, χωρίς τις απαιτούμενες εγγυήσεις, ως προς την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους της και την εκχώρηση του εκδοτικού δικαιώματος της κοπής του χρήματος από την ελληνική Κεντρική Τράπεζα στην Ε.Κ.Τ., επί της οποίας η χώρα δεν ασκεί καμμία επιρροή.


Αυτό πληρώνουμε, τώρα και για άγνωστο χρονικό διάστημα και όχι τις όποιες ελληνικές διαρθρωτικές ανισορροπίες, όπως επιθυμούν η κυρίαρχη ιδεολογία των χρηματοπιστωτικών ελίτ και οι πολιτικοί υποτακτικοί τους να μας πείσουν ότι συμβαίνει...


Υπάρχουν και άλλα σημεία των απόψεων του κ. Βαρουφάκη που μπάζουν. Π.χ. τα ευρωομόλογα. Αυτά δεν μπορεί να τα εκδώσει η Ε.Κ.Τ., αλλά το ομοσπονδιακό ευρωπαϊκό κράτος, κατά της περιουσίας του οποίου να μπορούν να στραφούν οι δανειστές αν αυτό δεν μπορέσει να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του. Αυτό το κράτος, όμως, δεν υπάρχει.


Ως εκ τούτου, η συζήτηση γίνεται περί όνου σκιάς (και γι' αυτό τον λόγο, ένα τέτοιο ευρωομόλογο, που δεν θα έχει πίσω του ένα κράτος και περιουσιακά στοιχεία, θα το ξεσκίσουν οι αγορές...)"







(Δύο σχόλιά μου της 24/11/2010 στο άρθρο του κ. Γιάννη Βαρουφάκη στο protagon.gr, με τίτλο : "Πρότασης συνέχεια"  http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=4647&reftab=218 . Δείτε και το αρχικό άρθρο του κ. Βαρουφάκη στο protagon.gr, με τίτλο : "Μια πρόταση για την Κρίση" http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=4597&reftab=378 , του οποίου είναι συνέχεια το σχολιαζόμενο από εμένα άρθρο ).

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Σκέψεις γύρω από το μέλλον της Ευρώπης που παρακμάζει. Τα ευρωομόλογα, η αναγκαιότητα για μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία και ο κίνδυνος διάλυσης της ευρωζώνης. (Μια απάντηση στον κ. Γιάννη Βαρουφάκη).

Οι Scroodge της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ κάθονται πάνω στον αποθησαυρισμένο πακτωλό των ευρώ τους, του οποίου την αξία είναι διατεθειμένοι να υπερασπίσουν, με κάθε τρόπο, εις βάρος της πραγματικής οικονομίας και των παραγωγικών συντελεστών της, όπως τότε με τον κανόνα του χρυσού, που, τελικά, τον έθαψε άκλαυτο ο Franklin Delano Roosevelt και το οικονομικό του επιτελείο. Με αυτή τους την πολιτική, όμως, οδηγούν την ευρωζώνη στο άδοξο τέλος της αλήστου μνήμης "λατινικής ένωσης" και το ευρώ στην εξαφάνισή του από το προσκήνιο της οικονομικής ιστορίας. (Ένα πολύ καλό και παραστατικό της ζώσας πραγματικότητας σκίτσο).



"Με αφορμή το ενδιαφέρον άρθρο του κ. Γιάννη Βαρουφάκη, θέλω να παραπέμψω εδώ σε παλαιότερη αρθρογραφία μου, σχετιζόμενη με το θέμα. (Δείτε στο μπλογκ μου τα άρθρα μου : "Οιονεί δημόσιο χρέος της ευρωζώνης θα γίνει το ελληνικό δημόσιο χρέος" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/05/blog-post_23.html και "Στην μαζική έκδοση κρατικών ομολόγων για άντληση ρευστού χρήματος από την ΕΚΤ, βρίσκεται η λύση του ελληνικού προβλήματος" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/10/2009-daneismos-apo-ekt.html και "Οι διαβουλεύσεις για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Οικονομικής Σταθερότητας, ως δανειστή της τελευταίας καταφυγής για τα κράτη της ευρωζώνης και τα αντιφατικά σχέδια για την απορρόφηση του ελληνικού χρέους" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/10/daneistis-tis-teleftaias-katafygis.html ).


Μπορεί να μοιάζει απίστευτο, αλλά η ευρωζώνη, αυτό το νεοφιλελεύθερο κατασκεύασμα του Μάαστριχτ, βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης, ακριβώς, λόγω των χαοτικών θεσμικών του ανεπαρκειών, που έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι η ευρωζώνη οικοδομήθηκε, ως μια ατελής νομισματική ένωση, πολύ πριν υπάρξει ως μια ενιαία ευρωπαϊκή αγορά και φυσικά πολύ πριν υπάρξει ως μια ομοσπονδιακή πολιτική ένωση.


Αυτό είναι το πρόβλημα της ευρωζώνης και όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ή θα γίνει ομοσπονδιακή πολιτική ένωση, με μια ενιαία αγορά (όπως π.χ. οι Η.Π.Α., οι οποίες - ό,τι και να λέγεται - είναι πλήρως προστατευμένες απέναντι στην διεθνή οικονομική ύφεση, την οποία ξεπέρασαν γρηγορότερα και ευκολότερα από την Ευρώπη), ή θα διαλυθεί στα εξ ών συνετέθη, μετασχηματιζόμενη, στην καλύτερη περίπτωση (αν δεν προχωρήσει σε ενιαία ομοσπονδιακή δομή) σε ένα μικρό κλειστό κλαμπ του ευρωπαϊκού Βορρά, που με ηγεμόνα την Γερμανία θα συμπεριλαμβάνει τον περίγυρό της και την Γαλλία - αν και η συμμετοχή της τελευταίας σε ένα τέτοιο σχήμα είναι υπό αμφισβήτηση -, αφού προηγουμένως εξωπεταχθούν από την τωρινή διευρυμένη ευρωζώνη, ως σαββούρα, οι ελλειμματικές χώρες του νότου, αλλά και του Βορρά (Ιρλανδία).


Η τρέχουσα γερμανική πολιτική (με την, κατά τον ανόητο και διαχειριστικά εντελώς ανίκανο Γιώργο Παπακωνσταντίνου, "ηθική της βάση"), ακριβώς σε αυτό φαίνεται ότι αποσκοπεί.


Η γερμανική πολιτική ελίτ (τουλάχιστον αυτή που τώρα κυβερνάει την Γερμανία και ουσιαστικά όλη την ευρωζώνη) ωθεί τις χώρες του νότου στην έξοδο, είτε μέσω του μηχανισμού που επιχειρεί να επιβάλει στην ευρωζώνη, είτε με την δημιουργία τέτοιων κοινωνικών συνθηκών, που θα οδηγήσουν τις χώρες αυτές από μόνες τους να βγουν από αυτήν, αφού η πολιτική του σκληρού ευρώ και η σύστοιχη επιμονή της ελίτ του ευρωπαϊκού (αλλά και του παγκόσμιου) χρηματοπιστωτικού συστήματος επιβάλλουν στην ευρωζώνη και στον αναπτυγμένο κόσμο μια ύφεση μεγάλης κλίμακας, συνοδευόμενη από υψηλή ανεργία, υποτιμώντας την πραγματική οικονομία και τους παραγωγούς (μισθωτή εργασία και παραγωγικό κεφάλαιο), αποσκοπώντας να αυξήσουν την πραγματική αξία του φετίχ τους, δηλαδή του χρήματος, το οποίο πρέπει κατ' αυτές τις ελίτ να μην "πληθωριστεί", μέσα από την αύξηση του όγκου της νομισματικής κυκλοφορίας του, που γι' αυτές είναι ένας εφιάλτης, που τους κυνηγάει από καταβολής του καπιταλιστικού συστήματος και έχει διατυπωθεί ως συγκεκριμένη πρόταση από τον Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, ήδη, από το 1924, όταν ο πρακτικά ριζοσπάστης (αν και πολιτικά συντηρητικός) Βρετανός οικονομολόγος, πρότεινε, ως λύση για το ξεπέρασμα των καπιταλιστικών κρίσεων την ευθανασία των εισοδηματιών (των ραντιέρηδων), μέσα από τον πληθωρισμό των αποταμιευμένων εισοδημάτων τους, τα οποία δεν επενδύουν στην πραγματική οικονομία. Μια πρόταση η οποία ουδόλως έχει χάσει την αξία της και ισχύει απολύτως σήμερα...


Ο γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός φαίνεται, λοιπόν, ότι αποσκοπεί στο να απομακρυνθούν από την ευρωζώνη, οι ελλειμματικές χώρες, τιθέμενες εκτός ευρώ, μέσα από ένα μηχανισμό, ο οποίος δεν θα είναι μηχανισμός διάσωσής τους, αλλά μηχανισμός, που θα προσπαθεί να "εξορθολογίσει" και να ελαχιστοποιήσει τις καταστροφικές επιπτώσεις αυτής της διαδικασίας στο ευρωπαϊκό τραπεζοπιστωτικό σύστημα.


Απέναντι σε έναν τέτοιο σχεδιασμό, αυτές οι χώρες της ευρωζώνης δεν έχουν πολλά περιθώρια, πέρα από το να μπουν σε μια διαδικασία αέναης πραγματικής λιτότητας, η οποία στην πορεία του χρόνου θα τις εξουθενώσει, όπως, πιθανότατα, θα εξουθενώσει και την ίδια την Γερμανία, ως εξαγωγική χώρα - εκτός αν αυτή βρει άλλες αγορές για τα προϊόντα της εκτός ευρωζώνης (το ενδιάμεσο σενάριο της επαναφοράς μιας προτεσταντικής ασκητικής ζωής, που θα στηρίζεται στην επίτευξη των στόχων του ζουρλομανδύα που λέγεται Συνθήκη του Μάαστριχτ και της εύρεσης νέων αγορών, με μερική διατήρηση των ήδη υπαρχουσών στην Ευρώπη, φαίνεται ότι είναι το επικρατέστερο στο μυαλό των σύγχρονων μεταναζιστικών ελίτ της Γερμανίας).


Φυσικά, σε μια τέτοια ευρωζώνη δεν έχουν θέση οι χώρες του νότου, η Ιρλανδία (και πιθανώς ούτε η Γαλλία). Πολύ πιθανόν, στο τέλος της διαδικασίας να μην έχει θέση ούτε και η Γερμανία.


Οι χώρες αυτές πρέπει να βγουν από την ευρωζώνη και να επαναφέρουν τα εθνικά τους νομίσματα, αφού, βέβαια, προηγουμένως δώσουν όλες τις μάχες, που πρέπει να δοθούν, για να μην περάσουν τα σχέδια του παρόντος γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού και των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ελίτ.


(Αλλά ποιοί θα δώσουν αυτές τις μάχες; Ο ευήθης ΓΑΠ, οι υποταγμένοι σοσιαλνεοφιλελεύθεροι τύπου Σόκρατες και Θαπατέρο, ή ο "δον Ζουάν" Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ή ο όποιος διάδοχός τους;)


Ουδείς εξ αυτών θα δώσει τις πρέπουσες μάχες και γι' αυτό το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, το οποίο εξελίσσεται σε ένα οικοδόμημα που κυριαρχείται από τις χρηματοπιστωτικές ελίτ, οι οποίες ουδόλως ενδιαφέρονται για την πραγματική οικονομία, οδεύει προς διάλυση, ή προς την μετατροπή του σε ένα σφαγείο των οικονομιών και των χωρών της Ευρώπης.


Η λύση του ευρωπαϊκού δράματος στην κατεύθυνση της σωτηρίας της ευρωζώνης, δεν θα είναι οικονομικής φύσεως (αν και θα δώσει οικονομολογικού τύπου λύσεις στα ευρωπαϊκά οικονομικά προβλήματα, ανάλογες με εκείνες που έδωσε το ρουζβελτιανό οικονομικό επιτελείο κατά την δεκαετία του 1930 στις Η.Π.Α.).


Η λύση του προβλήματος της ευρωζώνης στην κατεύθυνση της σωτηρίας της ευρωζώνης - αν υπάρξει - θα είναι λύση πολιτική και θα περνάει μέσα από την πολιτική και κρατική ομοσπονδιοποίηση της ευρωζώνης - και στην συνέχεια της Ε.Ε. -, με την δημιουργία ισχυρής κεντρικής κυβέρνησης, η οποία θα δίδει λόγο στον ευρωπαϊκό λαό, αν ακολουθηθούν τα δημοκρατικά πρότυπα διακυβέρνησης, που είναι η ουσιαστικά επαναστατική κληρονομιά του δυτικού πολιτισμού και θα ασκεί άμεσο και πλήρη έλεγχο στην κεντρική της τράπεζα την ΕΚΤ (η οποία δεν θα είναι αδέσποτη, όπως τώρα, γεγονός που επιτρέπει την πλήρη κυριαρχία των τραπεζοπιστωτικών ελίτ και των Γερμανών πολιτικών, μαζύ με τους Γάλλους, οι οποίοι - τουλάχιστον ο Σαρκοζύ και οι συν αυτώ - μετατρέπονται σε παρακολουθήματα των Γερμανών) και θα ασκεί δημοσιονομική πολιτική, αναδιανέμοντας το παραγόμενο κοινωνικό προϊόν, σε όλες τις χώρες της Ομοσπονδίας, όπως συμβαίνει σήμερα στις Η.Π.Α.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το σφάλμα της ανάλυσης του κ. Βαρουφάκη, μια ανάλυση η οποία έχει πολλές ενδιαφέρουσες προτάσεις, αλλά αγνοεί την ουσιωδέστατη πολιτική διάσταση του προβλήματος της ευρωζώνης.


Αναφέρεται π.χ. στα ευρωομόλογα και στην έκδοσή τους. Αλλά ποιός θα εκδώσει τα ευρωομόλογα;

Ουδείς μπορεί να τα εκδώσει. Και τούτο διότι τα κάθε είδους ομόλογα αυτού του τύπου είναι κρατικά ομόλογα και συνδέονται με συγκεκριμένα περιουσιακά δικαιώματα, επί των οποίων οι δανειστές μπορούν να ασκήσουν τις όποιες απαιτήσεις τους, όταν το κράτος, που τα εξέδωσε, αρνηθεί να τα εξοφλήσει (αυτή, άλλωστε, ήταν και η ουσία της ελληνικής κρίσης τον Μάϊο του 2010 και αυτή την αδυναμία θέλησαν η χρηματοπιστωτική ελίτ της ευρωζώνης και η τρόϊκα, που ήλθε ως εκπρόσωπος των δανειστών της χώρας μας, να αποτρέψουν, προκειμένου να μην καταρρεύσει, σαν τραπουλόχαρτο, το ευρωπαϊκό τραπεζοπιστωτικό σύστημα). Και φυσικά η ευρωζώνη δεν είναι κράτος.

Στην παρούσα φάση της κρίσης, η οποία έχει τις απαρχές τις στην οικοδόμηση της ευρωζώνης, ως ενός θεσμικού μηχανισμού, ο οποίος δημιούργησε μια ατελέστατη νομισματική ένωση (κάπως καλύτερη από την ναυαγήσασα "λατινική ένωση" του 19ου αιώνα) η ευρωζώνη έχει να αντιμετωπίσει το (και να απαντήσει στο) ζήτημα της άμεσης ανάγκης της πολιτικής - κρατικής ομοσπονδιοποίησής της.

Όμως, αυτό το ουσιώδες, επείγον και επιτακτικό της πρόβλημα είναι αυτό που δεν συζητείται. Οι πολιτικοί ηγέτες, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι χρηματοπιστωτικές και οι άλλες ελίτ της Ευρώπης συζητούν για τα πάντα, εκτός από αυτό, το οποίο αποτελεί και την καρδιά του προβλήματος της ευρωζώνης.


Δεν είναι τυχαία αυτή η συμπεριφορά τους και τούτο επειδή όλα αυτά τα χρόνια απέφυγαν να δημιουργήσουν έναν ευρωπαϊκό λαό.


Πράγματι, σε όλες τις άλλες μεγάλες οικονομικές και πολιτικές ενότητες που υπάρχουν στον πλανήτη (στις Η.Π.Α., στην Κίνα, στην Ρωσία, στην Ινδία, στην Ιαπωνία κλπ) τα εθνικά κράτη, στα οποία αυτές στηρίζονται - παρά και πέρα από την παγκοσμιοποίηση -, έχουν ως νομιμοποιητική τους βάση και αναφέρονται σε έναν λαό, στον οποίον οι εκεί ελίτ δίνουν (ή δεν δίνουν) λόγο και πάντως αναφέρονται σε αυτόν και στα μάτια του οποίου αποτελούν την ηγεσία τους, από την οποία σχηματίζεται και η κυβέρνησή τους.


Στην Ευρώπη κάτι τέτοιο δεν υπάρχει (μόλις μιλούν και προσπαθούν να εφαρμόσουν ένα αντιδημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο, το οποίο, μάλιστα, βρίσκεται στα σπάργανα του σχηματισμού του και το οποίο ακούει στο όνομα της "οικονομικής διακυβέρνησης", η οποία θα ασκείται από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών καθ' υπόδειξη των χρηματοπιστωτικών ελίτ και των Γερμανών μεταναζιστών πολιτικών και η οποία "οικονομική διακυβέρνηση" θα πνίγει ως ζουρλομανδύας όλες τις οικονομίες της ευρωζώνης χωρίς να δίνει λογαριασμό σε καμμία εκλεγμένη ομοσπονδιακή αρχή). Και γι' αυτό πάντοτε οι Αμερικανοί πολιτικοί κορόϊδευαν και κοροϊδεύουν τους Ευπρωπαίους συνάδελφούς τους, λέγοντάς τους ότι Ευρώπη δεν υφίσταται, επειδή δεν υπάρχει ευρωπαϊκός λαός, σε αντίθεση με τις Η.Π.Α., όπου υπάρχει αμερικανικός λαός, αφού όλοι οι πολίτες των Η.Π.Α., παρά τον πολυφυλετικό χαρακτήρα της αμερικανικής κοινωνίας, αισθάνονται ως ένας λαός, έχουν αναπτυγμένο εθνικό συναίσθημα και είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν και να πεθάνουν για τις Η.Π.Α., κάτι που ουδείς Ευρωπαίος είναι διατεθειμένος να το πράξει για την Ευρώπη, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει στον πληθυσμό της η έννοια του ανήκειν σε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό έθνος, με το αντίστοιχο κρατικό μόρφωμα, ως απότοκο μιας ενιαίας ευρωπαϊκής κοινωνίας.


Γι’ αυτό και οι όποιες άλλες απαντήσεις, σαν αυτές του κ. Βαρουφάκη, είναι καλές, ως άσκηση επί χάρτου και όχι ως ρεαλιστική λύση. Και γι' αυτό η πορεία των πραγμάτων θα είναι αργή, βασανιστική και φοβερά επίπονη...

(Και κάτι για τον φίλο Πάνο :


Η κομμουνιστική Κίνα, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα υβρίδιο μιας άγριας μορφής καπιταλισμού, συνδυασμένη με μια σταλινογενή πολιτική απολυταρχία, η οποία μετετράπη στην πορεία σε έναν πολιτικοκοινωνικό πινοσετισμό, όταν ο Μίλτον Φρήντμαν δίδαξε στον Ντενγκ Ξιάοπινγκ και στους Κινέζους γραφειοκράτες τα μυστικά του πρακτικά εφαρμοστέου νεοφιλελευθερισμού, όταν κλήθηκε το 1988 - λίγο πριν από τα αιματηρά γεγονότα της Τιεν Ανμέν - από το Κ.Κ.Κ. και την κυβέρνηση της Κίνας να τους διδάξει την μετάβαση από μια κρατικά οργανωμένη οικονομία, σε μια κοινωνία οικονομικού νεοφιλελευθερισμού. Αυτό το υβρίδιο - μαζύ με το δικαίωμά τους να ιδιοποιηθούν την κρατική περιουσία - υπερασπίστηκαν ο Ντενγκ Ξιάοπινγκ και η πλειοψηφία των Κινέζων γραφειοκρατών, απέναντι στην εξεγερμένη κοινωνία εκείνη την εποχή. Και αυτό το δικαίωμα των Κινέζων γραφειοκρατών του Κ.Κ.Κ. υπερασπίστηκε ο Χένρυ Κίσσινγκερ, λέγοντας ότι "καμμία κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να αφήσει την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσάς της να την έχουν καταλάβει χιλιάδες ανθρώπων για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα").


Αυτά, για να μην μπερδεύουμε τον όποιον "κομμουνισμό" (με ή χωρίς εισαγωγικά), με αυτό που συμβαίνει στην Κίνα.


Γιώργο, καλό το "κούρεμα", καλή και η αναδιάρθρωση (το θέμα είναι ποιός θα τα κάνει, πως και με ποιούς όρους θα γίνουν). Καλά όλα αυτά. Αλλά χωρίς πολιτική ενοποίηση και ομοσπονδιακή δομή, με εκλεγμένη κεντρική κυβέρνηση, η Ευρώπη θα σέρνεται.


Και μαζύ με αυτήν θα σέρνονται και οι λαοί της...


Σε κάθε περίπτωση, η διαδικασία θα είναι αργή και επίπονη, διότι οι συνειδήσεις των ανθρώπων βρίσκονται πολύ πίσω από τις επιταγές της πραγματικότητας. Με ευθύνη, φυσικά, των ελίτ που διοικούν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, τις οποίες ουδόλως προετοίμασαν σε αυτήν την κατεύθυνση, αφού την ευρωζώνη την έκαναν έντρομοι μπροστά στην γερμανική ενοποίηση και τους παλαιούς εφιάλτες, που αυτή επανέφερε στις ελίτ της ευρωπαϊκής ηπείρου, χρησιμοποιώντας αυτό το θεσμικό εργαλείο, προκειμένου να υποτάξουν το υπό επανεμφάνιση γερμανικό θηρίο.


(Το θηρίο, όμως, είναι τώρα πια πάλι παρόν. Και αυτήν την φορά δεν είναι ούτε αυτοκρατορικό, όπως το 1914, ούτε ναζιστικό, όπως το 1939. Είναι μεταναζιστικό και δημοκρατικό, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία των προβλημάτων)...


Ο Βαρουφάκης στις αξιοπρόσεκτες προτάσεις του κάνει ένα βασικό λάθος. Το έχω ξαναγράψει.


Το λάθος βρίσκεται στην λογική του, για το ευρωομόλογο, που υποτίθεται ότι θα εκδώσει η Ε.Κ.Τ.


Όμως, τα κρατικά ομόλογα εκδίδονται από κράτη και τις κυβερνήσεις τους (γι' αυτό και λέγονται κρατικά, ή δημόσια) για να μπορούν οι ομολογιούχοι να στρέφονται κατά της περιουσίας του κράτους, που έχει εκδώσει το όποιο ομόλογο, όταν το κράτος αυτό αρνείται, ή αδυνατεί να πληρώσει το ομόλογο στην ώρα του.


Αυτό που μπορεί να κάνει μια Κεντρική Τράπεζα (εδώ η Ε.Κ.Τ.) είναι να αγοράζει και να πουλάει τα κρατικά ομόλογα. Και κυρίως να εγγυάται την πληρωμή των ομολόγων του κράτους της.


Αυτός είναι ο ρόλος της Ε.Κ.Τ. Και αυτόν τον ρόλο δεν τον παίζει, ή, όταν τον παίζει, το κάνει τσιγγούνικα, με το στανιό και ανεπίκαιρα. Και πάντως, αρνείται πεισματικά να εγγυηθεί τα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης, γεγονός το οποίο δημιουργεί όλες αυτές τις τραγικές καταστάσεις στην ευρωζώνη και ειδικά στις χώρες με τις πιο ευάλωτες οικονομίες. Και όλα αυτά, μεσούσης μιας οικονομικής ύφεσης, η οποία είχε (και έχει) ξεπεραστεί στον υπόλοιπο κόσμο και η οποία έχει εγκλωβιστεί στον χώρο της ευρωζώνης, αποκτώντας τοπικά χαρακτηριστικά, τα οποία, λόγω της σπουδαιότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας στο παγκόσμιο πεδίο, απειλούν την επανατροφοδότηση της ύφεσης και την κάμψη όλων των οικονομιών.


Αυτή η κατάσταση είναι που έχει οδηγήσει στην δυσπιστία των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών, απέναντι στις χώρες της ευρωζώνης και στην αξιοπιστία του ευρώ, το οποίο οδηγείται στην εξαφάνιση, λόγω των θεσμικών ανεπαρκειών της ευρωζώνης και της επιμονής των ευρωπαίων γραφειοκρατών και των γερμανών πολιτικών, σε πολιτικές οι οποίες είναι εκτός τόπου και χρόνου και δρουν στραγγαλιστικά για τις περιφερειακές οικονομίες της, σήμερα και για τις υπόλοιπες αύριο.


Η Ε.Κ.Τ., λοιπόν, δεν μπορεί να εκδώσει ευρωομόλογα (μπορεί, όμως και πρέπει να εγγυηθεί τα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης και να τα θεωρήσει ως οιονεί ευρωομόλογα).


Ευρωομόλογα μπορεί να εκδώσει μόνον μια κεντρική ευρωπαϊκή κυβέρνηση (πρόπλασμα της οποίας θα μπορούσε να είναι ο κ. Ρομπάϊ και η Comission). Η οποία κεντρική κυβέρνηση θα έχει ως χρηματοδότη των ομολόγων της την Κεντρική της Τράπεζα (την Ε.Κ.Τ., η οποία θα παύσει να είναι αδέσποτη, όπως είναι τώρα και να είναι έτσι έρμαιο των διαθέσεων των δύο μεγάλων χωρών της ευρωζώνης όπως, επίσης, είναι τώρα) και θα στηρίζεται σε ένα ευρωπαϊκό κράτος, το οποίο θα έχει περιουσία, η οποία θα μπορεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών της. Όμως, θεσμικά, η όλη υπόθεση της ευρωκυβέρνησης βρίσκεται πολύ πίσω από τις ανάγκες, που η ωμή πραγματικότητα θέτει.


Και γι' αυτό δεν ευθύνονται, μόνον, οι Γερμανοί - αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς...


Υπ' αυτές τις συνθήκες και για όσον χρόνο τα πράγματα δεν αλλάζουν, η Ελλάδα πρέπει να απομακρυνθεί τάχιστα από αυτόν τον θανάσιμο εγκλωβισμό της στην θηλιά του σκληρού ευρώ..."




(Σχόλιά μου http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/protagon.html?showComment=1290274706540#c4582761613864243737 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/protagon.html?showComment=1290276709425#c6379479908146381738 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/protagon.html?showComment=1290279641113#c7889303720559388619 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/protagon.html?showComment=1290280588284#c6458935035226607678 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/protagon.html?showComment=1290281342201#c8009410766307704301 της 20/11/2010 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/protagon.html?showComment=1290546774038#c8669857751852883251 της 23/11/2010 στο άρθρο του κ. Γιάννη Βαρουφάκη, με τίτλο : "Μια πρόταση για την Κρίση" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/protagon.html , που αναδημοσιεύτηκε στο μπλογκ "ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ" ).

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές 2010 : Μια προσπάθεια τελικής αποτίμησης. (Η εντυπωσιακή εκλογική καθίζηση του ΠΑΣΟΚ προοιωνίζει και το δυσοίωνο μέλλον του).

Με βάση τα αποτελέσματα των δύο γύρων των περιφερειακών εκλογών και παρά τις επικοινωνιακού περιεχομένου εντυπώσεις, που δημιουργήθηκαν στον δεύτερο γύρο, η εκλογική καθίζηση του ΠΑΣΟΚ, που αγγίζει τα όρια της πανωλεθρίας, δεν μπορεί να αποκρυβεί. Τα στοιχεία του παραπάνω πίνακα είναι σαφέστατα :
Και στον δεύτερο γύρο, όπου οι ψηφοφόροι, που προσήλθαν στις κάλπες, έχοντας να επιλέξουν ανάμεσα στους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ υπέστη σαφέστατη μείωση των ψήφων του, παίρνοντας 1.887.252 ψήφους και ποσοστό 50,8%, έναντι 49,2%, που πήρε η Ν.Δ., η οποία κατάφερε σε επίπεδα ποσοστών να καλύψει την τεράστια απόσταση, που την χώριζε από το ΠΑΣΟΚ στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009. Η απόστασή τους, σε σύνολο ψήφων, έχει μειωθεί δραματικά σε 109.532 ψήφους υπέρ του ΠΑΣΟΚ, στον πρώτο γύρο και σε 61.891 ψήφους στον δεύτερο γύρο. Αυτό φαίνεται ακόμα καλύτερα, αν υπολογίσουμε στο σύνολο των 56 εκλογικών περιφερειών του 2009, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε επικρατήσει σε όλες, ενώ εφέτος η Ν.Δ. προηγείται σε 32, έναντι 24, στις οποίες προηγείται το ΠΑΣΟΚ. Η ουσία του πράγματος είναι ότι η Ν.Δ. μπορεί και ψηφίζεται και να προτιμάται, πλέον, από το ΠΑΣΟΚ και από ψηφοφόρους, οι οποίοι ανήκουν σε άλλους πολιτικούς χώρους, ενώ το ΠΑΣΟΚ, μόνον με συμμαχίες μπόρεσε να πάρει ένα ελάχιστο (αλλά κρίσιμο για την δημιουργία εντυπώσεων) κομμάτι ψηφοφόρων, που βρίσκονται εκτός του πολιτικού του χώρου. Ακόμα πρέπει να ειπωθεί ότι, περίπου, 1.235.000 ψηφοφόροι, οι οποίοι προσήλθαν στον πρώτο γύρο, στο δεύτερο γύρο προτίμησαν την αποχή, γεγονός που δείχνει ότι δεν έχουμε να κάνουμε με την συνηθισμένη αύξηση της αποχής, στον δεύτερο γύρο των τοπικών εκλογών. Το ίδιο δείχνει και η αύξηση, κατά 32%, μεταξύ των δύο γύρων, που σημειώθηκε. στις λευκές ψήφους, που ήσαν, περίπου, 65.000 περισσότερες στον δεύτερο γύρο. Ακόμα, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. στον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών έλαβαν, μαζί, το 67,2% των ψήφων, ενώ όλα τα άλλα κόμματα πήραν το 32,8%. Στις 11 περιφέρειες, που κρίθηκαν στον δεύτερο γύρο, το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί, σε σχέση με τον πρώτο γύρο, σε 1.609.000 ψηφοφόρους, που επιμένουν να στρέφονται, κατά και των δύο κομμάτων εξουσίας. Στον δεύτερο γύρο, αυτοί οι ψηφοφόροι, οι οποίοι δεν επέλεξαν τους υποψηφίους των δύο μεγάλων κομμάτων στον πρώτο γύρο, δεν τους επέλεξαν ούτε στον δεύτερο, σε ποσοστό που μπορεί να προσεγγίζει και το 77%, ήτοι οι 8 στους 10.
Αυτός ο συσχετισμός, όμως, όσο περνάει ο καιρός, θα λειτουργεί εις βάρος του ΠΑΣΟΚ. Και εδώ βρίσκεται η η ουσία του αυτοχειριασμού της ελληνικής αριστεράς στο σύνολό της, η οποία, με την διασπαστική καρεκλομαχία, στην οποία έχει επιδοθεί, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να στρώνει τον δρόμο για την επανάκαμψη του δικομματισμού - αυτήν την φορά, με την επαναφορά της Ν.Δ. σε τροχιά εξουσίας. Ή, με την εμφάνιση μιας νέας πολτικής δύναμης στον ευρύτερο συντηρητικό χώρο - κάτι που, προφανώς, επιδιώκει να καλύψει η Ντόρα Μπακογιάννη, ασχέτως αν οι πολιτικές της θέσεις και η προσωπική και οικογενειακή της ιστορία δεν την βοηθούν σε αυτήν την κατεύθυνση...


"Στερείται ουσίας το παραπάνω άρθρο ( http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/11/blog-post_5088.html ) και τούτο, διότι κινείται σε επίπεδο εντυπωσιοθηρίας, όπως ακριβώς σε επίπεδο εντυπωσιοθηρίας κινούνται και τα αποτελέσματα του β' γύρου των ελληνικών τοπικών εκλογών.



Η ουσία της όλης υπόθεσης δεν βρίσκεται στην κατανομή των περιφερειών, ή των δήμων. Όχι ότι δεν έχουν σημασία αυτές οι κατανομές. Έχουν και παραέχουν. Αλλά η σημασία τους εντοπίζεται όταν γίνουν συγκριτικές αποτιμήσεις των τωρινών εκλογικών αποτελεσμάτων, με τα περυσινά εκλογικά αποτελέσματα των βουλετικών εκλογών της 4/10/2009.


Υπ' αυτήν την έννοια, οι 5 περιφέρειες που πήρε η Ν.Δ. δεν είναι καθόλου λίγες, αν σκεφθεί κάποιος το γεγονός ότι πέρυσι βρισκόταν πίσω σε όλες τις περιφέρειες και μάλιστα στις περισσότερες με χασματικές διαφορές από το προπορευόμενο ΠΑΣΟΚ.



Από εκεί και πέρα, αυτό που ανέδειξαν αυτές οι εκλογές είναι :



1) Την τεράστια έκταση της αντιμνημονιακής ψήφου και ως προς το θετικό της σκέλος, αν αθροίσουμε τις ψήφους των πολιτικών δυνάμεων, που τοποθετήθηκαν κατά του Μνημονίου και τις συγκρίνουμε με τις ψήφουε που έλαβαν οι υποψήφιοι οι οποίοι στηρίχθηκαν από τις πολιτικές δυνάμεις, που στήριξαν το Μνημόνιο (φανερά ή κρυφά), αλλά και ως προς το αρνητικό της σκέλος, λαμβάνοντας υπόψη μας το άθροισμα των ψήφων που δεν μετρήθηκαν στην κάλπη, ως έγκυροι ψήφοι, ή δεν μετρήθηκαν καθόλου (δηλαδή την τεράστια αποχή, τα λευκά και τα άκυρα, τα οποία όλα τους ήσαν σε μεγέθη πρωτοφανή για τα ελληνικά εκλογικά χρονικά - 39% η αποχή στον πρώτο γύρο, πάνω από 55% στον δεύτερο γύρο και ειδικά στην Αθήνα στον δεύτερο γύρο η αποχή έφθασε στα επίπεδα του 65%).


2) Τον εκλογικό καταποντισμό του ΠΑΣΟΚ, που φάνηκε στον πρώτο γύρο, με την απώλεια 12 μονάδων, σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, μόλις δηλαδή πριν 13 μήνες. Τον εκλογικό αυτόν καταποντισμό τον καμουφλάρισαν τα αποτελέσματα του β' γύρου, στον οποίο, όμως, συμμετείχε ένα διαφορετικό εκλογικό σώμα από εκείνο που συμμετείχε στον πρώτο γύρο, μια εβδομάδα προηγουμένως και τούτο διότι η έκταση της αποχής στο β' γύρο ήταν τέτοιας έκτασης, που κατέστησε τα αποτελέσματα αυτά μη αντιπροσωπευτικά των πραγματικών διαθέσεων του εκλογικού σώματος. (Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν διατηρεί ένα μικρό πλεονέκτημα απέναντι στην Ν.Δ. Προφανώς το διατηρεί, αλλά αυτό πια δεν είναι της τάξεως των 10,48 μονάδων των εκλογών του 2009, αλλά αυτό το πλεονέκτημα έχει πλέον σμικρυνθεί σε επίπεδα της τάξεως του 2% και οδεύει προς εξαφάνιση - αν και μια νέα διάσπαση στον χώρο της κεντροδεξιάς, μπορεί να δώσει μια ανάσα στο ΠΑΣΟΚ, εν όψει του σκληρού χειμώνα, που έρχεται.


3) Η Ν.Δ. επανακάμπτει στο πολιτικό παιχνίδι, με μέλλουσες αξιώσεις, αφού πια το ΠΑΣΟΚ του ευήθους ΓΑΠ δεν κατέχει την πολιτική μονοκρατορία, που του έδωσαν οι εκλογές του περασμένου χρόνου. Το πως θα διαχειριστεί η Ν.Δ. αυτήν την κατάσταση, είναι κάτι το διαφορετικό και μένει να δούμε το πόσο καλά θα αντιμετωπίσει ο Σαμαράς τα πράγματα.


4) Η ελληνική αριστερά στο σύνολό της κέρδισε κάποιους θετικούς πόντους στο πολιτικό παιχνίδι, αλλά αυτή της η τακτική νίκη την οδηγεί σε στρατηγική ήττα, η οποία θα είναι προϊόν της πολυδιάσπασης και του κατακερματισμού της, που αποτελούν πάγιες και διαχρονικές της παθογένειες και έχουν να κάνουν με τον αδιάπτωτο σεκταρισμό, που ενυπάρχει στον χώρο της και τον επίμονο καρεκλοπόλεμο, που επικρατεί στις τάξεις της, όπου τα επί μέρους "μαγαζιά" που πολλαπλασιάζονται με αμοιβαδικές διαδικασίες και ταχύτητες, συντηρούν έναν φθοροποιό πόλεμο όλων εναντίον όλων, που δεν επιτρέπει στην ελληνική αριστερά να ηγεμονεύσει στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, ενώ οι συνθήκες της οξύτατης κρίσης, που έχουν σωρευθεί στην Ελλάδα της δίνουν την ευκαιρία, για πρώτη φορά, μετά τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, να θέσει ζήτημα πολιτικής της ηγεμονίας, με ένα μίνιμουμ πρόγραμμα, που θα δίνει λύσεις στα οξύτατα προβλήματα του πληθυσμού.


5) Την συνεχόμενη κρίση του ατελούς ελληνικού δικομματισμού, μια κρίση, η οποία εκφράζεται, δια της αποχής. Όμως, αυτή η κρίση μπορεί να παύσει να υφίσταται στο μέλλον, διότι η κοινωνία και η πολιτική δεν ανέχονται το κενό. Και όσο δεν υπάρχει, ή δεν προκύπτει άλλη εναλλακτική λύση, είτε από τα δεξιά, είτε από τα αριστερά, ο ελληνικός δικομματισμός θα αναβιώσει, ακόμα και με το στανιό, έστω και μόνον διότι η χώρα πρέπει να διοικηθεί.



Αυτά, σαν πρώτες και πρωτόλειες σκέψεις για τα εκλογικά αποτελέσματα, την Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, τον δικομματισμό και την ελληνική αριστερά...

 Οι αγαπητοί φίλοι του ημιθανούς ΠΑΣΟΚ θα είχαν δίκιο στους ισχυρισμούς τους, αν η αποχή στον α΄ και ιδιαίτερα στον β΄ γύρο δεν έφθανε σε αυτά τα πρωτοφανή επίπεδα. Όμως, η αποχή έφθασε σε αυτά τα δυσθεώρητα επίπεδα και (μαζύ με την αναδιάταξη των συσχετισμών των πολιτικών δυνάμεων, που έφερε η κατακόρυφη πτώση των ψήφων που έλαβε το ΠΑΣΟΚ, σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009) και το να αγνοεί κάποιος αυτήν την εξέλιξη δεν είναι τίποτε περισσότερο από στρουθοκαμηλισμός.







Και φυσικά αυτή η αποχή δεν ήταν αποχή ... ευχαρίστησης. Ήταν αποχή έντονης δυσαρέσκειας για το Μνημόνιο, για το κυβερνητικό "έργο", αλλά και απέναντι στο πολιτικό σύστημα, το οποίο δεν παράγει εναλλακτικές λύσεις - όχι γιατί δεν τις γνωρίζει ποιές είναι, αλλά επειδή δεν τις τολμά, αφού αυτές οι λύσεις (π.χ. επιθετική επαναδιαπραγμάτευση/διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους, μέσα από μια στάση εξωτερικών πληρωμών, συνοδευόμενη από την απειλή εξόδου από το ευρώ, το οποίο έχει γίνει μια κρεατομηχανή, που αλέθει ολόκληρες οικονομίες και λαούς - χθες της Ελλάδας, τώρα της Ιρλανδίας, αύριο της Πορτογαλίας και έπεται συνέχεια με Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία κλπ) προϋποθέτουν σύγκρουση με την διεθνή χρηματοπιστωτική ελίτ και τις ψοφοδεείς εντόπιες προεκτάσεις της).




Για να γίνει αντιληπτό το εύρος της σαρωτικής αποδοκιμασίας του ΠΑΣΟΚ και στον πρώτο, αλλά και δεύτερο γύρο των πρόσφατων τοπικών εκλογών, μπορούμε να δούμε χαρακτηριστικά την περίπτωση του Δήμου Αθηναίων και το τι έγινε εκεί.


Στις δημοτικές εκλογές του 2006, στον πρώτο γύρο, το ψηφοδέλτιο Σκανδαλίδη (που ήταν ένα ψηφοδέλτιο αμιγώς ΠΑΣΟΚ) πήρε γύρω στις 78.000 ψήφους, που αντιστοιχούσαν, περίπου, στο 28% των ψηφισάντων.


Στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009 το ΠΑΣΟΚ στην Α' Αθήνας πήρε, περίπου, 108.000 ψήφους και για πρώτη φορά μετά το 1982 ξεπέρασε την Ν.Δ., η οποία πήρε γύρω στους 96.000 ψήφους.


Στον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών της 7/11/2010 το ψηφοδέλτιο Γ. Καμίνη (που ήταν ένα συνεργατικό ψηφοδέλτιο, δηλαδή όχι αμιγώς ΠΑΣΟΚ) πήρε γύρω στις 51.000 ψήφους, που αντιστοιχούν σε ένα ποσοστό που είναι ίδιο με αυτό του Κώστα Σκανδαλίδη στον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών του 2006, δηλαδή 28%. (Ο Κακλαμάνης πήρε 67.000 ψήφους και ποσοστό 35%).


Στον δεύτερο γύρο της 14/11/2010 ο Καμίνης πήρε 77.000 ψήφους και ποσοστό 51% περίπου.


Με λίγα λόγια, στον πρώτο γύρο ο Καμίνης σαρώθηκε από τους ψηφοφόρους και στον δεύτερο γύρο πήρε λιγότερους ψήφους από αυτούς που πήρε ο Σκανδαλίδης στον πρώτο γύρο του 2006 (77.000 έναντι 78.000). Οι ψήφοι αυτοί αντιστοιχούν, μόλις, στο 15,2% του εκλογικού σώματος του Δήμου Αθηναίων!!!.


(Αντίστοιχα, το ψηφοδέλτιο του Γιάννη Μπουτάρη - που ήταν και αυτό συνεργατικό ψηφοδέλτιο και όχι αμιγώς ΠΑΣΟΚ - εξελέγη, μόλις, από το 20% του εκλογικού σώματος!!!)


Το κτύπημα που έδωσαν οι ψηφοφόροι στο ΠΑΣΟΚ είναι συντριπτικό και όσο και αν η εντυπωσιοθηρία θέλει να το κρύψει, αυτό το συντριπτικό κτύπημα δεν μπορεί να κρυφθεί, για όσους δεν τους ενδιαφέρουν οι εντυπώσεις.


Τέτοιες "νίκες", σαν κι' αυτές των πρόσφατων δημοτικών εκλογών, το ΠΑΣΟΚ του ευήθους ΓΑΠ έχει να κάνει πολλές.


Μόνο που στο τέλος της διαδρομής δεν του μένει παρά η κοινωνική του καταβαράθρωση και ο πολιτικός του αφανισμός..."







(Σχόλιά μου http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/11/blog-post_5088.html?showComment=1289927249099#c8729948634575542093 και http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/11/blog-post_5088.html?showComment=1289927298499#c8588660372886465728 της 16/11/2010 και http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/11/blog-post_5088.html?showComment=1290111644014#c5158676329007652497 της 18/11/2010 στο άρθρο, που δημοσιεύτηκε στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, με τίτλο : "ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΡΑΤΑΞΗ" http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/11/blog-post_5088.html ).

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Η συνεργασία ΠΑΣΟΚ - Δημοκρατικής Αριστεράς δεν είναι απλό λάθος. Είναι έγκλημα. (ΔΝΤ, μηχανισμός στήριξης και ευρωζώνη : Μια σίγουρη πορεία προς την καταστροφή).

Κουβέλης - Καρατζαφέρης (δεν συμπεριλαμβάνεται και το τρίτο δεκανίκι του ΓΑΠ, δηλαδή η Ντόρα Μπακογιάννη) : Τα δεκανίκια, που έκαναν, επικοινωνιακά, διαχειρίσιμη την σαρωτική ήττα του ΠΑΣΟΚ. (Ένα πολύ παραστατικό σκίτσο του ΣΤΑΘΗ.




"Κωστή μου χαίρομαι πολύ που παρενέβης στην συζήτηση.


Φυσικά, δεν έχω βρίσει κανέναν. Δεν υπάρχουν προσωπικές ύβρεις εναντίον ουδενός από τους καθ' όλα αξιότιμους συνομιλητές.


(Ούτε και υπερασπίζομαι τις θέσεις του ΣΥΝ ή του ΣΥΡΙΖΑ, αφού και αυτοί έχουν τις δικές τους "αμαρτίες", που εκδηλώνονται αυτές τις ημέρες, με την κλασσική διαδικασία αμοιβαδοποίησης, που παρακολουθεί εδώ και χρόνια την ελληνική αριστερά και στην οποία αμοιβαδοποίηση συνέβαλε τα πλείστα ο κ. Φώτης Κουβέλης. Προτιμώ να κρατώ τις αποστάσεις μου από όλα αυτά).


Θα μου επιτρέψεις να πω ότι ουδεμία αντίφαση υπάρχει ανάμεσα στην επιχειρηματολογία που ανέπτυξα στο πρώτο σχόλιό μου και σε εκείνην που ανέπτυξα στο τελευταίο. Διαφορά ύφους προφανώς υπάρχει. Όχι όμως ουσίας. Και δεν θα μπορούσε να υπάρχει διαφορά ουσίας διότι άλλο θέμα αντιμετωπίζει το πρώτο σχόλιο (κοινό κομματικό ψηφοδέλτιο ΠΑΣΟΚ - Δημοκρατικής Αριστεράς υπό τον κ. Γ. Καμίνη στην Αθήνα) και με άλλο θέμα καταπιάνεται το τελευταίο (ρόλος του Δ.Ν.Τ. και την Ε.Ε. στο αποικιοκρατικό Μημόνιο του αίσχους).


Και η αλήθεια πρέπει να λέγεται, είτε αυτή είναι αρεστή, είτε όχι.


Και αυτό το λέω π.χ. για τον ρόλο του Δ.Ν.Τ. στην όλη υπόθεση του Μνημονίου, που υπέγραψε η νεοκατοχική κυβέρνηση του ΓΑΠ, ο οποίος ρόλος έχει υπερτιμηθεί από τους αριστερούς συνδικαλιστές της παλαιάς κοπής, στους οποίους αναφέρεσαι και μου τους ... χρεώνεις (ως συμπεριφορά εννοώ).


Ο σκληρός πυρήνας του Μνημονίου , όπως έγραψα, δεν χρεώνεται κυρίως στο Δ.Ν.Τ., παρά τα όσα αρέσκονται να ισχυρίζονται οι παλαιομοδίτες αριστεροί (και οι δεξιοί), αλλά στην Ε.Ε. και την Comission, τη εμπνεύσει του τραγελαφικού κυβερνητικού συνασπισμού των Μέρκελ - Βεστερβέλλε - Σόϊμπλε.


Αυτή είναι η αλήθεια και το να το κρύβουμε είναι στρουθοκαμηλισμός.


Και εδώ ερχόμαστε στον σκληρό πυρήνα του προβλήματος, που έχει να κάνει με την (και είναι η ίδια η) ευρωζώνη - και εν μέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση.


Κατ' αρχήν, μην ανησυχείς. Οι "εταίροι" δεν έκαναν το Μνημόνιο και δεν δέσμευσαν τα 110 - 180 δισ. €, για χάρη της Ελλάδας, ώστε να την εγκαταλείψουν έτσι εύκολα, όπως φοβάσαι.


Ο βλακώδης και τσιγγούνικος μηχανισμός στήριξης δεν είναι μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας, όπως ψευδωνύμως επιγράφεται. Είναι ένας χοντροκομμένος και άπελπις μηχανισμός στήριξης του ευρωπαϊκού (και διεθνούς) τραπεζικού συστήματος και κυρίως των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών, που είναι εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα.


Όπως επίσης είναι και ένας μηχανισμός προστασίας του ευρώ και της ευρωζώνης από την διάλυση, η οποία - προς το παρόν - μόλις απεφεύχθη την 9/5/2010, με την δημιουργία του δεύτερου μηχανισμού στήριξης των χωρών της ευρωζώνης, με την προικοδότηση των 750 δισ. € (και αυτός ο μηχανισμός είναι χοντροκομμένος, ανεπαρκής και τσιγγούνικος και γι' αυτό θα καταστεί αναποτελεσματικός).


Και οι δύο αυτοί μηχανισμοί δεν πρόκειται να λύσουν το πρόβλημα της ευρωζώνης και δεν πρόκειται να την γλυτώσουν από την διάλυση.


Για να γλυτώσει η ευρωζώνη από την διάλυση η λύση είναι άλλη και έχει να κάνει με την λειτουργία της Ε.Κ.Τ. και της ίδιας της ευρωζώνης, η οποία πνίγεται στα χρέη (στο 80% του ΑΕΠ της ανέρχεται το χρέος των χωρών της ευρωζώνης και το 2015, καλώς εχόντων των πραγμάτων το χρέος αυτό θα φθάσει στο 115% του ΑΕΠ της).


Η Ε.Κ.Τ. για να μην διαλυθεί η ευρωζώνη πρέπει να αναλάβει την εξυπηρέτηση των χωρών της ευρωζώνης, εγγυούμενη γι' αυτά και να καταστήσει ευρωομόλογα τα ομόλογα των κρατών της και φυσικά να κόψει χρήμα για να χρηματοδοτήσει την εξυπηρέτηση αυτών των χρεών, καθώς και τις δημοσιονομικές πολιτικές των χωρών της ευρωζώνης, μαζύ με την επάνοδο των οικονομιών τους στην αναπτυξιακή διαδικασία.


Το τραπεζοπιστωτικό σύστημα και οι πολιτικοί κολαούζοι του, αρνούνται να ακολουθήσουν μια τέτοια πολιτική και δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να τους την επιβάλλει, (αφού όλες οι ευρωσυνθήκες οικοδομήθηκαν πάνω στην άρνηση αντιμετώπισης αυτών των ουσιωδών προβλημάτων της Ευρώπης, για την ακρίβεια αποκλείοντας την αντιμετώπισή τους), διότι η ευρωζώνη είναι ένα σκορποχώρι, όπου κυριαρχούν οι γερμανικές πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με την συνεπικουρία των Γάλλων ομολόγων τους.


Και εδώ ερχόμαστε στο πολιτικό πρόβλημα της ευρωζώνης. Όσο η Ε.Κ.Τ. μένει αδέσποτη και όσο δεν υπάρχει μια ευρωπαϊκή ομοσπονδιακή δομή, με κεντρική κυβέρνηση (φυσικά υπόλογη στον ευρωπαϊκό πληθυσμό), που να ορίζει την νομισματική και κυρίως την δημοσιονομική και αναπτυξιακή πολιτική που πρέπει να ακολουθηθεί, ουδέν θα γίνει, από τα όσα πρέπει να γίνουν.


Έτσι, φυσικά η ευρωζώνη πάει για φούντο (χάρη στον ... ΓΑΠ - ναι, ναι στον ΓΑΠ, όσο και αυτό σου φαίνεται απίθανο - και την απύθμενη αφέλειά του).


Μόνον αν αλλάξουν οι πολιτικές που ακολουθούνται στην ευρωζώνη, αυτή θα σωθεί. Αυτό δεν είναι απίθανο, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο, πολύ χρονοβόρο και πολύ, μα πάρα πολύ επώδυνο και για τον ελληνικό πληθυσμό, που η ευήθεια του ΓΑΠ τον στοχοποίησε στις διεθνείς αγορές, αλλά και για τον ευρωπαϊκό και τούτο διότι ο συνασπισμός συμφερόντων, που εδώ και τρεις περίπου δεκαετίες, που ηγεμονεύει στην Ευρώπη και ο οποίος αποκαλύφθηκε - μιλώ για την χρηματοπιστωτική ελίτ της ευρωζώνης και την συμβιωτική της σχέση με την πολιτική ελίτ, η οποία έχει απομακρυνθεί, εντελώς, από τις παλαιές κοινωνικές της αναφορές και δεσμεύσεις -, δείχνοντας το χειρότερο πρόσωπό του από το 2008 και μετά, δύσκολα θα χάσει την ηγεμονία του, αφού ο λαϊκός παράγοντας είναι κατακερματισμένος, εντός των χωρών της Ευρώπης και δεν έχει ευρύτερη ευρωπαϊκή διάσταση και αντίληψη των πραγμάτων - όπως στις Η.Π.Α., ή στην Ιαπωνία για παράδειγμα, όπου εκεί ο λαϊκός παράγοντας, μέσα από το κλασσικό ιδεολόγημα του έθνους - κράτους, είτε αυτό είναι ομοσπονδιακό, είτε όχι, έχει λόγο στα πράγματα.


Όσο τα πράγματα μένουν έτσι, η Ελλάδα δεν έχει καμμιά δουλειά σε αυτό το κακόγουστο τσίρκο. Ως εκ τούτου, θα είναι ευχής έργον να αποφασίσουν οι "εταίροι" να σταματήσουν το Μνημόνιο και την "βοήθεια" στην Ελλάδα.


Όμως, οι "εταίροι" δεν είναι κορόϊδα και δεν θα το κάνουν, διότι όλη αυτή η διαδικασία είναι μια τριετής αναστολή του προβλήματος, προκειμένου να κερδίσουν χρόνο και να δουν τι θα κάνουν, αφού δώσουν τα απαραίτητα χρονικά περιθώρια στην Ισπανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Γαλλία και ούτω καθεξής, για να πάρουν τα μέτρα που - αυτοί νομίζουν ότι πρέπει να πάρουν - για να αποτρέψουν την επερχόμενη χρηματοπιστωτική κατάρρευση του συστήματος, με τα χαρακτηριστικά που αυτή έχει μέχρι σήμερα και όπως αυτά διαμορφώθηκαν μετά την δεκαετία του 1980, με απαρχές στις πολιτικές Θάτσερ και Ρήγκαν και ύστερα από την κατάρρευση της "Ε.Σ.Σ.Δ." και την επελθούσα άκρατη και αχαλίνωτη παγκοσμιοποίηση, με την επικράτηση των νεοφιλελεύθερων ιδεών, των οποίων τα καταστροφικά αποτελέσματα ζούμε σήμερα και των οποίων προϊόν είναι η ηγεμονική επικράτηση των χρηματοπιστωτικών γραφειοκρατικών ελίτ και στην Ε.Ε και διεθνώς.


Απαραίτητη προϋπόθεση, για να πάει η χώρα μπροστά, είναι η απεμπλοκή της από το Μνημόνιο, το συντομότερο δυνατόν - ακόμα και χθες αν αυτό ήταν δυνατόν.


Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την απομάκρυνση της νεοκατοχικής κυβέρνησης των μοντέρνων Quislings και την επαναδιαπραγμάτευση με τους "εταίρους", για μια νέα συμφωνία, πάνω στις βάσεις, που λίγο - πολύ πιο πάνω περιέγραψα, μένοντας στην ευρωζώνη (στην οποία εγκληματικά έβαλε την Ελλάδα ο ολετήρας του τόπου μας ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του - οι κύριοι Μουζέλης, Θέμελης, Παπαντωνίου, Χριστοδούλάκης, Γκίκας Χαρδούβελης, Παπαδήμος, Στουρνάρας, Γκαργκάνας και δεν συμμαζεύεται και ενώ η χώρα δεν είχε τα εχέγγυα να εισέλθει σε αυτόν τον λάκκο των λεόντων, αφού έχανε τον έλεγχο στο νόμισμά της και την Κεντρική της Τράπεζα, την οποία κατάργησε και αποδραχμοποιούσε το χρέος της, το οποίο κατά 85% ήταν εκφρασμένο σε δραχμές, βάζοντας έτσι τα θεμέλια για την τωρινή της χρεωκοπία, που βασίζεται στην αδυναμία της να εκδώσει χρήμα, έτσι ώστε να αποπληρώσει τις δόσεις των δανείων της και να χρηματοδοτήσει την αναπτυξιακή πορεία της χώρας).


Και αν οι "εταίροι" δεν συμφωνήσουν η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε επιλεκτική στάση των εξωτερικών της πληρωμών και να τους αφήσει να βράσουν στο ζουμί τους.


Και αν χρειασθεί να αποχωρήσει από την ευρωζώνη επαναδραχμοποιώντας το χρέος της...


Να είσαι σίγουρος, αγαπητέ Κωστή μου, ότι έτσι η χώρα θα εισέλθει, γρήγορα, σε μια διαδικασία ταχύρρυθμης ανάπτυξης και θα σταθεί δυνατόν να αποπληρώσει το χρέος της.


Δες στο μπλογκ μου και το θέμα : "Η ανάληψη της εξυπηρέτησης του ελληνικού δημόσιου χρέους - και όλων των δημόσιων χρεών στην Ευρωζώνη - από την ΕΚΤ, θα καταστήσει ανεπίκαιρη την συζήτηση για την αναδιάρθρωσή του." http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/costas-kalloniatis.html .


Αντιλαμβάνεσαι, λοιπόν, γιατί πιστεύω ότι είναι σφάλμα (τι σφάλμα, δηλαδή, εδώ πρόκειται για έγκλημα) η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ και των σοσιαλνεοφιλελεύθερων και η επιλογή του Γιώργου Καμίνη; Και να μην λέμε ότι δεν υπάρχουν προτάσεις απέναντι σε όσα πρεσβεύουν ο νεοσυντηρητικός κ. Φώτης Κουβέλης και η παρέα του. Προτάσεις υπάρχουν και μόλις τις εξέθεσα. Θέλουν, βέβαια, πολλή δουλειά για να υλοποιηθούν. Αλλά αυτό είναι μιας άλλης τάξεως ζήτημα. Όπως, άλλης τάξεως ζήτημα είναι και η διαφωνία με αυτές. Μια διαφωνία, που όταν υπάρχει είναι σεβαστή. Και μάλιστα απολύτως.


1983 02 "ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ" : Το εξώφυλλο του τεύχους Νο 8 του περιοδικού που εκδιδόταν στην Θεσσαλονίκη, όπου αρθρογραφούσαμε, για ένα διάστημα εγώ και ο παλιός φίλος των φοιτητικών μου χρόνων Κωστής Ανδρέου, από τον οποίο είναι περιττό να πω ότι έχω πολύ καλές αναμνήσεις...

(Με συγκίνηση, πάντως, σε θυμάμαι από εκείνη την παλιά καλή εποχή της νιότης μας την περίοδο 1982 - 1983 στην "ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ". Να είσαι πάντα καλά. Ελπίζω να μην κάνω λάθος και να είσαι ο Κωστής ο Ανδρέου. Αν, πάλι, κάνω λάθος, sorry...)"




(Σχόλιά μου http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html?showComment=1284573183021#c5156809952128866819 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html?showComment=1284573400491#c7290718903438103523 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html?showComment=1284573935119#c8445682777755845696 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html?showComment=1284574217099#c4580628332461016031 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html?showComment=1284574524940#c5920602319303560671 της 15/9/2010, στο θέμα, που άνοιξε ο παλιός καλός φίλος Κωστής Ανδρέου, με τίτλο : "Τι δεν θέλω ν' ακούσω από τον Καμίνη" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html ).

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Τοπικές εκλογές Νοεμβρίου 2010 : Η πολυδιάσπαση οδηγεί την ελληνική αριστερά σε στρατηγική ήττα - Μια απάντηση στον παλιό μου φίλο Costis (Κωστή Ανδρέου).

Αθήνα : Ομέρ Πριόνης vs Ομέρ Μνημόνης - και στην μέση οι νεοναζί. (Πολύ επιτυχημένο σκίτσο του Δερβενιώτη).


"Αγαπημένε μου Κωστή, τα πράγματα, όσον αφορά τις ερχόμενες εκλογές του Νοεμβρίου, έχουν πάρει την πορεία τους. Και αυτό δεν αλλάζει, ό,τι και να γίνει από εδώ και πέρα.



Τα συνεργατικά ψηφοδέλτια ΠΑΣΟΚ - Δημοκρατικής Αριστεράς ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ - ναι υπάρχουν και αυτά, όσο και αν φαίνεται περίεργο) θα σαρωθούν από την επερχόμενη αντιμνημονιακή ψήφο εκατομμυρίων οργισμένων συμπολιτών μας και φυσικά οι κατασκευαστές αυτών των ψηφοδελτίων θα αποδοκιμασθούν αγρίως και καθόλου ευγενικά από τους χειμαζόμενους ψηφοφόρους, για το γεγονός ότι για μια ακόμη φορά δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν την πασίδηλη κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, που διαμορφώνει στην χώρα μας το επαχθέστατο και απεχθέστατο αποικιοκρατικό Μνημόνιο, που υπέγραψε η κυβέρνηση του ευήθους ΓΑΠ, μετά από μια σειρά εγκληματικών χειρισμών και ύστερα από μια μηδενική διαπραγμάτευση, με τους "εταίρους", που λειτούργησαν ως εκφραστές των πιο στενών και βραχυπρόθεσμων συμφερόντων των δανειστών της χώρας μας και τους οποίους πλήρως εξυπηρέτησε ο ΓΑΠ και το επιτελείο του.


Φυσικά, όπως αντιλαμβάνεσαι, είμαστε ακόμα στην αρχή της ελληνικής τραγωδίας, που παίζεται με το Μνημόνιο και μάλιστα στην πολύ πρώιμη αρχή του, αφού το χειρότερο σημείο της βασανιστικής και κατεδαφιστικής πορείας, στην οποία έχει εισέλθει η χώρα, είναι ακόμα πολύ μακριά. Για τον λόγο αυτό ο χώρος της παλιάς ευρωκομμουνιστικής αριστεράς, θα πρέπει, μετά τις εκλογές, να αναδιατάξει την πολιτική του και να λάβει υπόψη του την ρέουσα και αποπνικτική πολιτική, κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, που έχει διαμορφωθεί και που θα αποκτήσει ζοφερές διαστάσεις στο άμεσο προσεχές μέλλον.


Και αυτό πρέπει να το πράξει, αν θέλει να έχει οποιαδήποτε πιθανότητα πολιτικής επιβίωσης, ή έστω και μόνον για να αποτινάξει από πάνω του, το στίγμα της "συνεργασίας" (που θα του κολλήσουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι, αλλά και που οι συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ - Καμίνης και Μπουτάρης - έχουν οδηγήσει ένα τμήμα του εκλογικού σώματος και όχι μόνον της αριστεράς, να πιστεύει ότι η Δ.Α. αποτελεί δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ), με το ιδιότυπο νεοκατοχικό καθεστώς του ΓΑΠ, της Ε.Κ.Τ., της Comission και του Δ.Ν.Τ., το οποίο καθεστώς όχι μόνον θα καταδικαστεί σφοδρά από το ελληνικό εκλογικό σώμα, αλλά και θα αποκτήσει το ιστορικό "προνόμιο" να συγκρίνεται και να παραβάλλεται με τις κυβερνήσεις της αυθεντικής περιόδου της τριπλής κατοχής της περιόδου 1941 - 1944, ή τις πιο ζοφερές περιόδους της αμερικανοκρατίας, αμέσως μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.

Εν πάση περιπτώσει, τα σφάλματα είναι μέσα στην ζωή. Είναι για τους ανθρώπους. Αυτό, όμως, που, εν τέλει, έχει σημασία είναι το να μπορούμε και να τα αναγνωρίζουμε, να τα αποδεχόμαστε και - το κυριότερο - να τα διορθώνουμε.


Και αυτό, ειλικρινά, το εύχομαι στην νεότευκτη Δημοκρατική Αριστερά, η οποία, αντιλαμβάνομαι ότι έπραξε αυτά που έπραξε, ως πολιτική τακτική, για λόγους πολιτικής επιβίωσης, ανάμεσα στις συμπληγάδες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Αυτό είναι κατανοητό, αλλά ήταν σφάλμα, μέσα στα πλαίσια της παρούσας συγκυρίας, η οποία έχει μέλλον μπροστά της και θα καθορίσει, επί μακρόν, την ιστορική πορεία του τόπου μας...


Τα εκατομμύρια των οργισμένων συμπολιτών μας, αγαπητέ Μάκη, θα τα δεις αποτυπωμένα στα αποτελέσματα των εκλογών του Νοεμβρίου (και στους δύο γύρους) και, όπως αντιλαμβάνομαι, θα εκπλαγείς.


Οι οργισμένοι συμπολίτες μας δεν σημαίνει ότι είναι και εξεγερμένοι. Τουλάχιστον, όχι ακόμα. Και τούτο διότι η οργή δεν μετατρέπεται αμέσως σε εξέγερση. Οι διαδρομές έκφρασης της οργής του πληθυσμού είναι περισσότερο πολύπλοκες και καθόλου μονοσήμαντες, αφού ακολουθούν διάφορες κατευθύνσεις. Μία από αυτές είναι και η ψήφος, οποτεδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο δοθεί η θεσμική αυτή δυνατότητα στους έντονα δυσφορούντες πολίτες.


Τώρα βρισκόμαστε, ακριβώς, σε αυτήν φάση έκφρασης της δυσαρέσκειας του πληθυσμού της χώρας. Δηλαδή στην έκφραση της οργής του πληθυσμού μέσα από τις κάλπες.


Λες για την αντιμνημονιακή ψήφο τον Ψωμιάδη και τον Κακλαμάνη. Δεν θα αποφύγω να σου απαντήσω. Το έχω ξαναγράψει αρκετές φορές, αλλού.


Η ελληνική αριστερά στο σύνολό της αυτοκτονεί, πολιτικά, χάνοντας μια τεράστια ιστορική ευκαιρία - την πρώτη πραγματική ιστορική ευκαιρία που της δόθηκε, μετά τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο - να ανατρέψει το παγιωμένο ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Και το έπραξε αυτό υπονομεύοντας και ναρκοθετώντας, ηθελημένα και εν ψυχρώ, κάθε δυνατότητα ευρύτερων μετωπικών συνεργασιών και πολιτικών συγκλίσεων πάνω σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα, που θα έδινε πρακτικές πολιτικές λύσεις στον ελληνικό πληθυσμό. Και αυτό το έπραξε, λόγω των χρονίων δογματικών αγκυλώσεών της, καθώς και λόγω της σεκταριστικής φύσεως νοοτροπίας του καρεκλοπόλεμου, που διακατέχει τις συνιστώσες της.


Η ωμή πραγματικότητα είναι ότι τακτικά η αριστερά στο σύνολό της θα κερδίσει κάποιους πόντους, μέσα σε αυτόν τον πόλεμο όλων εναντίον όλων, στον οποίο έχει επιδοθεί. Αλλά θα χάσει, στρατηγικά, διότι δεν θα κερδίσει την πολιτική ηγεμονία, που θα μπορούσε να διεκδικήσει, αν είχε ευρύτερη πολιτική στόχευση, με ευρύτερες πολιτικές συνεργασίες και προγραμματικές συγκλίσεις, πάνω σε ένα πρακτικό αντιμνημονιακό πρόγραμμα, που θα απαντούσε στις πιεστικές ανάγκες του πληθυσμού. Έναν τέτοιον προσανατολισμό και ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν το έχει. Ούτε και έχει τέτοιου είδους επιδιώξεις.


Η κοινωνία και η πολιτική, όμως, δεν κινούνται στο κενό. Γι' αυτό και το κενό που δεν έρχεται να καλύψει η ελληνική αριστερά, θα το καλύψει, τελικά, είτε ένα ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ το οποίο θα έχει πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τον ευήθη ΓΑΠ και την ερασιτεχνική του επιτελική ομάδα (αυτό είναι πολύ δύσκολο και το λιγότερο πιθανό, όσο περνάει ο καιρός), είτε η δεξιά του Αντώνη Σαμαρά (ή κάποιου άλλου, διότι η βαρύτητα σε τέτοιες οριακές περιστάσεις δεν πέφτει στα πρόσωπα μόνον).


Ως εκ τούτου, δεν έχει καμμία σημασία το αν εγώ, ή εσύ, θεωρούμε, ως αντιμνημονιακά, ή όχι, τα ψηφοδέλτια Ψωμιάδη και Κακλαμάνη. Ούτε έχει μεγάλη σημασία το πως αυτά παρουσιάζονται. Αν ο πληθυσμός θεωρήσει ότι είναι αντιμνημονιακά (που αυτό θεωρεί) και τα ψηφίσει, τότε δεν μπορώ ούτε εγώ, ούτε οποιοσδήποτε άλλος να αγνοήσει την ψήφο του πληθυσμού, ακόμα και αν πιστεύουμε ότι μια τέτοια ψήφος είναι εσφαλμένη.


Από εκεί και πέρα οι ευθύνες για αυτήν την ψήφο του κόσμου πρέπει να αναζητηθούν αλλού. Και συγκεκριμένα στην ίδια την ελληνική αριστερά, η οποία στο σύνολό της, για πολλοστή φορά, αδυνατεί να αντιληφθεί την υπάρχουσα συγκυρία και να εναρμονιστεί με τις ανάγκες του εκλογικού σώματος, το οποίο -υποτίθεται ότι - υπηρετεί.


Τώρα, αγαπητέ Μάκη, λες ουσιαστικά ότι ο αγώνας των ψηφοδελτίων Καμίνη και Μπουτάρη γίνεται για να "σταθούν αξιοπρεπώς". Τι σημαίνει αυτό; Ποιό είναι το όριο της όποιας "αξιοπρέπειας" των ψηφοδελτίων αυτών; Και πως μετριέται;


Να είσαι σίγουρος ότι η ήττα τους (περισσότερο του Καμίνη, λιγότερο του Μπουτάρη) θα είναι σαφής. Όχι γιατί είναι κακοί οι εν λόγω υποψήφιοι, αλλά γιατί είναι κακή γι' αυτούς η τρέχουσα συγκυρία.


Τόσο απλά είναι τα πράγματα. (Και εν πάση περιπτώσει, ο διάλογος δεν γίνεται για να ζητηθούν οποιεσδήποτε συγγνώμες, αλλά για να ειπωθούν οι διαπιστώσεις των συνομιλητών και να ανταλλαγούν γνώμες - είτε αυτές είναι ορθές. είτε δεν είναι).


Άλλωστε, "κοντός ψαλμός, αλληλούϊα"..."




(Σχόλιά μου http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/10/blog-post_20.html?showComment=1287685900807#c9200385742770167978 της 21/10/2010 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/10/blog-post_20.html?showComment=1287700546215#c5083637612355348631 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/10/blog-post_20.html?showComment=1287700628846#c827758120835704567 της 22/10/2010 στο άρθρο του παλιού μου φίλου Κώστα Ανδρέου, που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ "ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ", με τίτλο : "Η Δημοκρατική Αριστερά, το Μνημόνιο και οι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/10/blog-post_20.html ).

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Μια πρώτη αποτίμηση των εκλογών της 7/11/2010 : Το επαχθές και απεχθές αποικιοκρατικό Μνημόνιο οδήγησε το ΠΑΣΟΚ σε μια πρωτοφανή ήττα.

Οι "φάκελλοι - βόμβες" οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ σε μια πρωτοφανή ήττα, μόλις 13 μήνες μετά την θριαμβευτική εκλογή του στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009. Περιττό να αναφέρω ότι η "απειλή" του ΓΑΠ, για την διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, αν καταψηφίζονταν οι υποψήφιοί του και αν η διαφορά με την Ν.Δ. έπεφτε κάτω από το 5%, αποδείχτηκε ότι ήταν ένα πυροτέχνημα, προκειμένου να καταφέρει ο πρωθυπουργός να νικήσει τον ... Γιάννη Δημαρά (κάτι που το κατάφερε, αλλά με τεράστιες απώλειες, αφού, παρά το εκβιαστικό δίλημμα που τέθηκε στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, το ψηφοδέλτιο του Δημαρά στην περιφέρεια Αττικής έλαβε το 16% των ψήφων...)



"Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ, αγαπητέ μου Γιώργο, οδηγείται και τοποθετείται, εκτός ΠΑΣΟΚ, όπως έδειξαν οι εκλογές της χθεσινής ημέρας, ακριβώς την ώρα που η "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ" ταυτίζεται με αυτό το σοσιαλνεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ. (Και όταν λέω ότι ταυτίζεται, εννοώ ότι ταυτίζεται στην συνείδηση του κόσμου - και αυτό είναι το χειρότερο).



Από τα σχόλια που διάβασα και τα οποία γράφηκαν, αμέσως μετά την ανακοίνωνση των εκλογικών αποτελεσμάτων της 7/11/2010, βλέπω ότι ορισμένοι αγαπητοί φίλοι δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της ήττας του ΠΑΣΟΚ.


Το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, αγαπητοί φίλοι, υπέστη μία πρωτοφανή ήττα στις χθεσινές τοπικές εκλογές. Δεν είναι, μόνον, το 34% που φαίνεται ότι αθροιστικά έλαβε, επί των ψηφισάντων, σε πανελλαδικό επίπεδο. Αυτό είναι το λιγότερο κακό, που έπαθε.


Το χειρότερο κακό, που του συνέβη και το οποίο κακό θα ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ στην συνέχεια των επερχόμενων εξελίξεων είναι ότι, λαμβανομένης υπόψιν και της επιπλέον αποχής των ψηφοφόρων σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, το ΠΑΣΟΚ εμφανίζει μια αποχή προερχόμενη από τις τάξεις των ψηφοφόρων του, που (μαζύ με τους μετακινηθέντες), ανέρχεται περίπου στο 1.100.000 ανθρώπους, ενώ στην Ν.Δ. οι απέχοντες ψηφοφόροι της (μαζύ με τους μετακινηθέντες) ανέρχονται, γύρω στους 500.000.


Στην πραγματικότητα, λοιπόν, αγαπητέ μου Γιώργο, η ήττα του ΠΑΣΟΚ είναι ... περιφανής(!!!), διότι βρίσκεται πίσω από τη Ν.Δ. γύρω στην μία μονάδα, έχοντας ένα ποσοστό ψήφων, που βρίσκεται λίγο κάτω από το 30%.

 
Βέβαια, το πόσο ηττήθηκε το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να είναι και αδιάφορο για την κουβέντα μας (δεν είναι αδιάφορο, αλλά ας πούμε ότι είναι αδιάφορο). Αυτό που έχει σημασία είναι το τι κάνει ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ. Και ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ, πλέον, στην μεγάλη του πλειοψηφία είναι, ήδη, εκτός ΠΑΣΟΚ, αφού αυτό το ΠΑΣΟΚ που κυβερνά είναι πλέον σοσιαλνεοφιλελεύθερο και εκφράζει τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και όχι τα συμφέροντα του κόσμου, που το εξέλεξε.


Η "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΉ ΑΡΙΣΤΕΡΑ", αντί να κοιτάξει να τραβήξει, με το μέρος της, αυτόν τον κόσμο, που εγκαταλείπει το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, υποτίθεται ότι επιδιώκει να συνεργαστεί με τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, που το εγκαταλείπει, ... συνεργαζόμενη με το εγκαταλειπόμενο ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, σύμφωνα με τα όσα γράφεις! Βέβαια, αυτού του είδους η επιχειρηματολογία δείχνει ότι δεν έχει γίνει αντιληπτό το περιεχόμενο του μηνύματος της χθεσινής ψηφοφορίας και της στάσης των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ (και κατά δεύτερο λόγο της Ν.Δ.). Ίσως μάλιστα και ένα κομμάτι των φίλων της Δ.Α. να μην θέλουν να αντιληφθούν το περιεχόμενο αυτό. Ίσως να προτιμούν να το αγνοούν. (Και αυτό το γράφω, διότι κάπου διάβασα ότι το περιεχόμενο της χθεσινής ψηφοφορίας δεν είχε αντιμνημονιακό μήνυμα. Όσοι έχουν τέτοιες αυταπάτες δεν είναι μόνον ότι πλανώνται πλάνην οικτράν, αλλά θα εκπλαγούν και από τα όσα θα συμβούν από εδώ και πέρα).


Δυστυχώς, δεν φαίνεται ότι η ηγεσία της "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ" ενδιαφέρεται για τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, που εγκαταλείπει το σκάφος του μεταλλαγμένου σοσιαλνεοφιλελεύθερου κόμματος. Φαίνεται ότι αυτό που την ενδιαφέρει είναι να συνεργαστεί, με την ηγεσία του. Και αυτό δείχνουν οι επιλογές της.


Μακάρι να κάνω λάθος. Αλλά οι ανάγκες πολιτικής επιβίωσης φαίνεται ότι εκεί έχουν οδηγήσει την ηγεσία της Δ.Α. Φυσικά, αυτό στην πορεία μπορεί να αλλάξει. Και αυτό το εύχομαι με όλη μου την καρδιά.


Κάποιος φίλος έγραψε ότι ο δικομματισμός δεν έπαθε ζημιά. Δεν είναι αλήθεια αυτό. Ζημιά έπαθε, κυρίως, δια της αποχής. Η ζημιά αυτή είναι κρυφή και μπορεί να κουκουλωθεί - γι' αυτό και ο Αντώνης Σαμαράς ομιλεί, περί "ολικής επαναφοράς της Ν.Δ."

Όμως, το γεγονός ότι 1.000.000 ψηφοφόροι των βουλευτικών εκλογών της 4/10/2009 δεν πήγαν στην κάλπη της 7/11/2010, μπορεί να δείχνει ότι ο δικομματισμός υπέστη νέα ζημιά, αλλά δείχνει, επίσης, ότι σε ένα βάθος χρόνου, η ζημιά αυτή είναι ανατάξιμη και μπορεί να επαναφέρει τον δικομματισμό στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής της χώρας, όσο η ελληνική αριστερά αδυνατεί να αποτελέσει την εναλλακτική δύναμη, που θα ελκύσει το εκλογικό σώμα, με την παρουσίαση μιας μίνιμουμ πρότασης διακυβέρνησης.


Και αυτή η αδυναμία είναι το μέγιστο έγκλημα του συνόλου των "μαγαζιών" της ελληνικής αριστεράς, που έχουν επιδοθεί σε μια διαδικασία πολυδιάσπασης και ενός συνηθισμένου καρεκλοπόλεμου, ο οποίος της αποφέρει κάποιους θετικούς πόντους, μέσα στην παρούσα συγκυρία της οικονομικής ύφεσης, αλλά την οδηγεί παράλληλα σε μια μεγάλη στρατηγική ήττα, όπως έχω γράψει, σε μια άλλη μας κουβέντα, αφού η κοινωνία και η πολιτική δεν ανέχονται το κενό.


Αυτό σημαίνει ότι ο ισχυρισμός του Αντώνη Σαμαρά, περί ολικής επαναφοράς της Ν.Δ., που στις παρούσες συνθήκες φαίνεται πειστικός (ενώ δεν είναι), σύντομα θα καταστεί και αληθινός, αφού τα όσα μέλλεται να συμβούν στην ελληνική κοινωνία, λόγω του Μνημονίου και της πλήρους παράδοσης του ΓΑΠ στους όρους και τις επιθυμίες των εκπροσώπων των δανειστών της χώρας, θα στρέψουν τον κόσμο στο άλλο σκέλος του δικομματισμού (την Ν.Δ.), όσο δεν εμφανίζεται άλλη εναλλακτική πρόταση.


Και δυστυχώς, πέρα από τον καρεκλοπόλεμο, η ελληνική αριστερά στο σύνολό της δεν έχει εναλλακτική πρόταση.




(Για τον Καμίνη και τον Μπουτάρη, δεν θα κάνω καμμία αναφορά, προς το παρόν, αγαπητέ Γιώργο, διότι θα σας στενοχωρήσω. Θα πω μόνον ότι ήταν δεδομένο ότι δεν ήταν δυνατόν να έχουν την τύχη της Μαρίας Δαμανάκη - όπως έχω, ήδη, αναφέρει. Η σαρωτική νίκη του ΠΑΣΟΚ στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009 είναι πολύ πρόσφατη, για να πέσουν τα ποσοστά τους, σε τέτοια επίπεδα. Μην ξεχνάμε ότι σε εκείνες τις εκλογές, πριν μόλις 13 μήνες, το ΠΑΣΟΚ και στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη είχε πλειοψηφίσει, για πρώτη φορά από τις βουλευτικές εκλογές της 18/10/1981, τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πάρει εκείνο το μεγάλο ποσοστό του 48,07% - ειδικότερα, μάλιστα, το ΠΑΣΟΚ στην Αθήνα στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου του 1982 είχε οριακά πλειοψηφίσει, ενώ στην Θεσσαλονίκη είχε βρεθεί 7 μονάδες πίσω από τον υποψήφιο της Ν.Δ. Σωτήρη Κούβελα. Από τότε και μετά, μόλις πέρυσι, το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να πάρει την πρωτιά σε αυτές τις δύο μεγάλες πόλεις.


Και αυτό λέει πολλά, για τα ποσοστά των Καμίνη και Μπουτάρη, όπως επίσης και για τα ποσοστά των Κακλαμάνη και Γκιουλέκα...

Και κάτι ακόμα Γιώργο μου :



Ο απίθανος αυτός τύπος που μας κυβερνά, πέρα από την ευήθειά του, αποδεικνύεται, για μια ακόμη φορά, ψοφοδεής και συστηματικός ψεύτης, επιπέδου βαρώνου Μυνχάουζεν.


Αναφέρομαι στο δίλημμα που έθεσε στο εκλογικό σώμα (και ειδικά στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ των βουλευτικών εκλογών της 4/10/2010), ζητώντας την υπερψήφιση των υποψηφίων του, λέγοντας ότι, σε αντίθετη περίπτωση, αν αισθανθεί ότι δεν έχει την έγκριση του ελληνικού λαού, θα καταφύγει σε νέες βουλευτικές εκλογές.


Μάλιστα, έβαλε και τα παπαγαλάκια του δημοσιογράφους (θυμάμαι αυτήν την ανεκδιήγητη Κάτια Μακρή), αλλά και στελέχη της κυβέρνησής του (τον Ραγκούση, τον Χυτήρη, τον Χρυσοχοΐδη κ.α.) να προσδιορίσουν ότι, αν η διαφορά του ΠΑΣΟΚ με την Ν.Δ. θα έπεφτε κάτω από το 5%, τότε η προσφυγή στις κάλπες, για ανάδειξη νέας Βουλής, θα ήταν αναπόφευκτη.


Φυσικά, αυτό το έκανε, όχι επειδή είχε οποιεσδήποτε δημοκρατικές ευαισθησίες, ούτε γιατί ήθελε να αποδράσει από την εξουσία, όπως, προς στιγμήν, φάνηκε (το αντίθετο, μάλιστα, παραμένει γαντζωμένος σε αυτήν). Το έκανε για να νικήσει τον ... Γιάννη Δημαρά και να κρατήσει τον Γιάννη Σγουρό ζωντανό στον δεύτερο γύρο στην Περιφέρεια Αττικής!!!


Τελικά, τα κατάφερε και ... νίκησε τον Γιάννη Δημαρά, στέλνοντάς τον στην τρίτη θέση, αλλά με βαρύτατες απώλειες, για τον ΓΑΠ, που έδειξαν την απίστευτη κοινωνική και πολιτική του γύμνια, αφού, παρά το δίλημμα, οι ψηφοφόροι έδωσαν στον Γιάννη Δημαρά ένα 16%, το οποίο δεν είναι καθόλου αμελητέο.


Το αντίθετο, μάλιστα, πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, το οποίο δείχνει ότι, αφού άντεξε σε αυτήν την πίεση του ΓΑΠ, οι ψηφοφόροι αυτοί δεν πρόκειται να γυρίσουν στην στρούγκα του μεταλλαγμένου σοσιαλνεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ.


Όμως, πέρα από την όποια "νίκη" του, επί του Γιάννη Δημαρά, το ΠΑΣΟΚ υπέστη μια σαρωτική πτώση των πανελλαδικών ποσοστών του και όπως έχω γράψει, αν συνυπολογίσουμε και την αποχή ως μετρήσιμο μέγεθος και δεν μείνουμε στους ψηφίσαντες, τότε βλέπουμε ότι, εκτός από αυτήν την σαρωτική πτώση των ποσοστών του, έχει ηττηθεί, αφού το ποσοστό του, πανελλαδικά, βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το 30% (ή στο 30%), με την Ν.Δ. να το ξεπερνάει οριακά, ή αν αυτό δεν συμβαίνει, να ισοψηφούν, όπως φαίνεται και από το γεγονός ότι η Ν.Δ. κατάφερε να προηγηθεί σε 6 από τις 13 περιφέρειες.


Παρ' όλ' αυτά, ο ΓΑΠ, ζηλεύοντας την δόξα του βαρώνου Μυνχάουζεν, δεν τόλμησε να προκηρύξει εκλογές, προφανώς διότι δεν ήταν μέσα στον σχεδιασμό του, η προκήρυξή τους και φυσικά, στέρησε το δικαίωμα στο εκλογικό σώμα να εκφράσει την άποψή του, για όσα έχει πράξει, κατά την διάρκεια του καταστροφικού 13μηνου, που κυβερνάει την χώρα, υποκλέπτοντας την ψήφο του.


Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι δεν έκανε τις εκλογές, επειδή δεν το επιτρέπει η κατάσταση της οικονομίας. Ανοησίες. Ο ΓΑΠ αδιαφορεί για την κατάσταση της οικονομίας. Αν ενδιαφερόταν, δεν θα έβαζε το δίλημμα, το οποίο πυροδότησε την αβεβαιότητα και ξαναστοχοποίησε την Ελλάδα στις διεθνείς αγορές, ανεβάζοντας τα διαφορικά επιτόκια στις 950 μονάδες βάσης, κάτι που δεν θα αλλάξει τόσο εύκολα, διότι οι διεθνείς αγορές θα ποντάρουν, πλέον, στην αδυναμία του και στην ανικανότητά του να κυβερνήσει. (Τώρα, μετά τις εκλογές της 7/11/2010, τα spreads παραμένουν στις 905 μονάδες βάσης και αυτό δεν θα αλλάξει έτσι εύκολα...)


Ο άνθρωπος αυτός είναι και ευήθης και ανίκανος και πραγματικά επικίνδυνος, λόγω όλων αυτών, που συνδυάζονται με την ακόρεστη δίψα του, για την εξουσία..."



(ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΤΗΣ 11/11/2010 ) :

"Τον Γκράμσι και εγώ προσωπικά δεν τον γνωρίζω, αγαπητή μου (mike). Ούτε και αποτελεί μια από τις πηγές των αναφορών μου (αν και το έργο του δεν είναι αναξιόλογο).


Προσπαθώ να αντιληφθώ αυτά που προσπαθείς να πεις και ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί τα λες.


Δεν νομίζω ότι το πρόβλημά μας είναι το πόσο αντιμνημονιακοί είναι οι Δημαράς και Μητρόπουλος. Μπορούν να είναι όσο θέλουν να είναι. Ούτε αν είναι, ή όχι παλαιοπασόκ (φυσικά είναι παλαιοπασόκ).


Αυτό που έχει σημασία είναι το τι κάνει το νέο ΠΑΣΟΚ, που μας κυβερνά, δηλαδή το σοσιαλνεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ (ο οποίος είναι ευήθης), το οποίο - για να μην ξεχνιόμαστε - είναι ευθεία εξέλιξη του ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη.


Τα υπόλοιπα έχουν μια κάποια αξία και μπορούμε να τα συζητήσουμε, αλλά το ουσιαστικό πρόβλημα της χώρας είναι η περίπου πλήρης επικράτηση των νεοφιλελεύθερων ιδεών, έστω και στην "σοσιαλιστική" εκδοχή τους, έτσι όπως αυτή εμφανίζεται από τον ΓΑΠ και την παρέα του, που έχουν γίνει, εδώ και ένα χρόνο περίπου, οι πιστοί υπηρέτες του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο έσωσαν, με όσα έπραξαν , (δηλαδή με την υπογραφή του επαχθούς Μνημονίου) τον Απρίλιο - Μάϊο του 2010, αφού, προηγουμένως, κατέστησαν την χώρα αναξιόχρεη, δηλαδή, ουσιαστικά, χρεωκοπημένη.


Αυτό είναι το ουσιαστικό και μείζον πρόβλημα του τόπου και των πολιτών αυτής της χώρας.


(Και βέβαια, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω με αυτά που προσπαθείς να πεις, διότι ουδόλως προτιμώ να πεθάνει η Ελλάδα, προκειμένου να μην έλθει ο όποιος Μητρόπουλος, ή Δημαράς. Η Ελλάδα πρέπει να επιβιώσει και με τον Μητρόπουλο και με τον Δημαρά και με όλους τους πολίτες της, καθώς και με τα πολιτικοκοινωνικά ρεύματα, που εκφράζονται μέσα σε αυτήν. Η διατράνωση της όποιας πίστης, ή επιθυμίας, για το αντίθετο, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια επίδειξη φανατισμού και μισαλλοδοξίας, που οποιεσδήποτε αναφορές στους Φρόϋντ και Ράϊχ ουδόλως μπορούν να συγκαλύψουν).


Γι' αυτό και το μόνο που συνιστώ είναι ψυχραιμία και νηφαλιότητα.


Προβλέψεις δεν κάνω. Απλά, την γνώμη μου λέω - η οποία, άλλωστε, δεν είναι απαραίτητο να είναι και ορθή.


Το αλάθητο ουδείς μπορεί να το κατέχει. Πολύ περισσότερο από όλους, δεν το κατέχω εγώ..."






(Σχόλιά μου http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/blog-post_06.html?showComment=1289241211917#c3523863050455388089 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/blog-post_06.html?showComment=1289241243448#c9062737379813560047 της 8/11/2010  και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/blog-post_06.html?showComment=1289258012455#c2934105375615145755 της 9/11/2010 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/blog-post_06.html?showComment=1289258012455#c2934105375615145755 της 11/11/2010 στο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ "ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ", με τίτλο : "Στα βουνά της Ελεύθερης Αττικής" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/11/blog-post_06.html ).