Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

"Σταλινικό γεράκι" ο Θωμάς Γεράκης; Μια καταγγελία, που περιμένει μια οφειλόμενη απάντηση. (Οι εφιάλτες ενός φιλομνημονιακού δημοσκόπου).



18/2/2012 : Ο Θωμάς Γεράκης αφηγείται την εμπειρία του από την Πολωνία του Βόϊτσεχ Γιαρουζέλσκυ την εποχή της άγριας καταστολής της εξέγερσης της πολωνικής εργατικής τάξης, που με επικεφαλής την "Αλληλεγγύη", αντιστάθηκε, με σθένος στον ξενοκίνητο σταλινικό ολοκληρωτισμό. Ο αφηγητής προσπαθεί να συνδέσει την πολιτική και κοινωνική αποσύνθεση του κομμουνιστικού καθεστώτος, με μια αυριανή χρεωκοπία (είναι τόσο προπαγανδιστικός ο λόγος του, που, φυσικά, αρνείται να πει το πασίδηλο : Ότι δηλαδή η Ελλάδα έχει, ουσιαστικά, ήδη, χρεωκοπήσει, κάτι που, τώρα, επισημοποιούν οι διεθνείς Οίκοι Αξιολόγησης, ως αποτέλεσμα του υπογραφέντος νέου Μνημονίου) της Ελλάδας και δι' αυτού του τρόπου, να υπερασπιστεί (μαζί με αυτούς που τον φιλοξενούν στην εμμετική εκπομπή των Ιορδάνη Χασαπόπουλου και Μανώλη Αναγνωστάκη) το ξενόδουλο καθεστώς του Μνημονίου, που έχει επιβληθεί στον ελληνικό πληθυσμό.

Όμως, η δακρύβρεκτη αφήγηση του Θωμά Γεράκη δεν έμεινε αναπάντητη. Κάποιος συμφοιτητής του εκείνης της σκοτεινής και αιματηρής εποχής, απάντησε στους ισχυρισμούς του Θωμά Γεράκη, αποκαλύπτοντας ένα, πραγματικά, εφιαλτικό, ένα σκοτεινό παρελθόν του γνωστού δημοσκόπου, το οποίο έκρυβε "μυστικά και ντοκουμέντα".

Ας δούμε την σκληρή απάντηση (που δημοσιεύτηκε στο απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ" της 25/2/2012) του κ. Τάσου Παυλόπουλου, στα λεγόμενα και στους ισχυρισμούς του Θωμά Γεράκη, ο οποίος - αν όσα καταγγέλει και καταμαρτυρεί ο κ. Τάσος Παυλόπουλος ισχύουν, έστω και στο ελάχιστο - αποδεικνύεται ότι ήταν, εκείνη την εποχή, ένα σκληρό σταλινικό γεράκι :



Μετά αυτή την, απίστευτα, εφιαλτική καταγγελία, εις βάρος του Θωμά Γεράκη, ο γνωστός δημοσκόπος δεν μπορεί να σιωπά. Η σιωπή, στην περίπτωσή του, είναι ουσιαστική αποδοχή των όσων του καταμαρτυρούνται. 

Στην ανάγκη αυτή αναφέρθηκα, με σχόλιό μου, στο θέμα : "Οι εφιάλτες ενός δημοσκόπου" http://www.alterthess.gr/content/oi-efialtes-enos-dimoskopoy , στο οποίο αναδημοσιεύτηκε η απάντηση του κ. Τάσου Παυλόπουλου. Αυτή η σχολιαστική μου παρέμβαση έχει ως ακολούθως :


"Στον βαθμό που αληθεύουν οι καταγγελίες του κ. Τάσου Παυλόπουλου, έστω και στο ελάχιστο, ο κ. Γεράκης πρέπει να εξαφανισθεί από προσώπου γης - εάν του έχει μείνει, έστω και λίγο φιλότιμο!



Ο κ. Θωμάς Γεράκης καταγγέλεται, λοιπόν, ως σταλινικός lacee, ως καταδότης του αιματηρού καθεστώτος του στρατηγού Βόϊτσεχ Γιαρουζέλσκυ και του αλήστου μνήμης Π.Ε.Ε.Κ, του "Πολωνικού" Ενιαίου "Εργατικού" Κόμματος. Οι κατηγορίες αυτές είναι βαρύτατες και προσωπικά ατιμωτικές. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες.


Μπορεί το σταλινικό παρελθόν του σημερινού μνημονιόφρονα και καθεστωτικού δημοσκόπου, που βρυκολάκιασε, ξαφνικά, μαζύ με τις κατασκευασμένες - εν μέρει - μνήμες του από το εφιαλτικά χαφιεδίστικο καθεστώς της πολωνικής στρατιωτικής κομμουνιστικής δικτατορίας, οι οποίες επιστρατεύθηκαν από τον ίδιο και από εκείνους που τον κάλεσαν στην εκπομπή τους (περί των απαράδεκτων κ.κ. Ιορδάνη Χασαπόπουλου και Μανώλη Αναγνωστάκη ο λόγος), προκειμένου να συμβάλουν όλοι μαζί στην εκστρατεία του νεοκατοχικού μνημονιακού καθεστώτος, για την κατατρομοκράτηση του ελληνικού πληθυσμού, να μην έχει σχέση με τα παρόντα δεινά της χώρας μας.


Αλλά αυτή η επιστράτευση των, μερικώς, κατασκευασμένων μνημών του κ. Γεράκη (αναφέρομαι στην μνημονευόμενη από τον ίδιο "καταφυγή" του - αν και "ορθόδοξος χριστιανός" - στις καθολικές εκκλησίες της Πολωνίας, για την "εύρεση τροφής", ενώ, όπως λέει ο κ. Παυλόπουλος, δεν ήταν ούτε χριστιανός, αλλά ούτε και πεινασμένος, αφού ήταν άθεος κομμουνιστής και σιτιζόμενος από το πολωνικό κράτος), ανασκάλευσε μνήμες και έδωσε αυτές τις εφιαλτικού περιεχομένου καταγγελτικές απαντήσεις, για την δράση και την ποιότητα του καταγγελομένου ανδρός.


Κατόπιν αυτών, όσο και αν ο καταγγέλων (ως παθών από την δράση του κ. Γεράκη) δηλώνει ότι δεν του κρατάει κακία και όσο και αν του στρώνει το τραπέζι, για να φάει μαζί με τον ακατάσχετα βουλιμικό (κάποιος άλλος - λιγότερο ευγενής - θα τον αποκαλούσε μπουχέσα) Βενιζέλο, ο κ. Γεράκης οφείλει να απαντήσει, άμεσα.


Αλλιώς να πάει να κρεμαστεί (μιμούμενος τον Ιούδα)...


Εν αναμονή της όποιας απάντησης, σε αυτές τις απίστευτα εφιαλτικές καταγγελίες".

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Τα αδιέξοδα του νέου Μνημονίου και το τραγελαφικά αναποτελεσματικό PSI. (Η ιστορική εμπειρία των νομισματικών ζωνών και τα αδιέξοδα της ευρωζώνης, ενώπιον της ανάγκης για ανακύκλωση των πλεονασμάτων, που πανικοβάλλει την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ).


Ότι τα έδωσαν όλα είναι αλήθεια. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Η ουσία είναι ότι στην πράξη δεν πήραν τίποτε από όσα μπορούσαν να πάρουν (αν και για πρώτη φορά, έκαναν μια αχνή και εντελώς υποτυπώδη διαπραγμάτευση). Και για να είμαστε ακριβείς, πήραν ελάχιστα, τα οποία είναι και αμφισβητούμενα, αφού προφανώς δεν θα μπορέσουν να ανθέξουν σε βάθος χρόνου, διότι είναι σαφές πως και το νέο Μνημόνιο είναι εξωπραγματικό και οι στόχοι, που το ίδιο θέτει, μη ρεαλιστικοί. Οι ευρωζωνίτες θα φορτωθούν, πλήρως, το ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο θα διογκώνεται, με, απελπιστικά, ραγδαίους ρυθμούς, εις το διηνεκές (όσο δεν διαγράφεται, ή, έστω, όσο δεν συρρικνώνεται, σε μεγέθη της τάξεως κάτω του 40% του ΑΕΠ της χώρας)...


Το νέο Μνημόνιο κατέφθασε με βήμα ταχύ. Η χώρα θα γίνει κομμάτια και θρύψαλα και ο ελληνικός πληθυσμός θα καταστεί ένας πληθυσμός μοντέρνων δούλων, αφού το ελληνικό κράτος θα διαλυθεί και τα έσοδά του θα πηγαίνουν στον, υπό ίδρυση, ειδικό λογαριασμό, με διακηρυγμένο σκοπό την, κατά προτεραιότητα, ικανοποίηση των απαιτήσεων των δανειστών και στην συνέχεια, με ό,τι, κάθε φορά, απομείνει, δευτερευόντως, των αναγκών αυτού του πληθυσμού των σύγχρονων δούλων. Αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα και η ουσία των "επιτυχιών", που ήλθαν, ως προϊόν της διαπραγμάτευσης, με την τρόϊκα και τα αφεντικά της στο Eurogroup.

Τα πάντα έγιναν, υπό την απειλή της "πτώχευσης" και της εκδίωξης της Ελλάδας από την ευρωζώνη, μια εκδίωξη η οποία θα συνοδευόταν από τα άδεια ράφια των σούπερ μάρκετς και των φαρμακείων. (Ειδικά, για τα άδεια ράφια, αυτός που εκστόμισε αυτή την απειλή, προκειμένου να κατατρομοκρατήσει τον πληθυσμό της χώρας, δηλαδή ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, καλό θα ήταν παύσει να τρομοκρατεί τον πληθυσμό και να θυμηθεί τον θεσμικό του ρόλο. Να θυμηθεί, δηλαδή, ότι είναι πρωθυπουργός της χώρας - έστω και μη εκλεγμένος - και όχι υπάλληλος της Ε.Κ.Τ. και να φροντίσει να λάβει όλα τα απαιτούμενα μέτρα, για να μην μείνουν άδεια τα ράφια. Αυτή είναι η αρμοδιότητά του).

 Όσον αφορά την εκδίωξη της Ελλάδας από την ευρωζώνη, πρέπει να επαναλάβω, για πολλοστή φορά, αυτό που γράφω εδώ και καιρό :

Ό,τι και να λένε οι Γερμανοί και οι ευρωζωνίτες, μαζύ με τους εγχώριους υποτακτικούς τους, δεν προβλέπεται μια τέτοια διαδικασία εκδίωξης της Ελλάδας, ή οποιασδήποτε άλλης χώρας, που έχει υιοθετήσει, ως νόμισμά της το ευρώ, σε καμμία συνθήκη της ευρωζώνης. Μια τέτοια περίπτωση, απλά, δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει μια τέτοια περίπτωση, διότι οι ιδρυτές της ευρωζώνης δεν θέλησαν να υπάρξει, επειδή μια εκδίωξη οποιασδήποτε χώρας, από το ευρώ, θα σήμαινε και τον θάνατο του ίδιου του ευρώ και της ζώνης του, αφού, σε μια τέτοια περίπτωση, ο κίνδυνος, για το κοινό νόμισμα, καθίσταται συστημικός και του οποίου νομίσματος η αξιοπιστία θα γινόταν σκόνη, οριστικά και χωρίς οποιαδήποτε δυνατότητα αποκατάστασής της. 

Το δυστύχημα είναι ότι και να ήθελε η χώρα μας να βγει από την ευρωζώνη, οι ευρωζωνίτες δεν θα το επέτρεπαν, καθώς μια τέτοια κίνηση θα ξεκινήσει μια διαδικασία επιτάχυνσης της διάλυσής της, αφού τα spreads της Ιταλίας και των ομολόγων του EFSF θα καθίσταντο απαγορευτικά και η Ιρλανδία θα αντιμετώπιζε μια μαζική φυγή των κεφαλαίων της, η οποία θα ανάγκαζε την ελίτ της χώρας να επιβάλει φραγμούς στις μεταφορές κεφαλαίων, προκειμένου να τα κρατήσει, εντός των συνόρων της, γεγονός το οποίο θα ήταν πρωτοφανές για την ευρωζώνη και φυσικά παράνομο. Μετά από αυτά, η Γερμανία δεν θα ήταν διατεθειμένη να στηρίξει το καταρρέον ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και τις χώρες της ευρωζώνης, με τα απίστευτα ποσά των τρισεκατομμυρίων ευρώ, που θα ήσαν απαραίτητα και μια ωραία πρωία (ή μια θεοσκότεινη νύχτα) θα ανακοίνωνε την επάνοδό της στο μάρκο, μαζύ με τους όποιους δορυφόρους της, που θα ήσαν διατεθειμένοι να την ακολουθήσουν, σε μια νέα "μικρή ζώνη του μάρκου"

Αυτή η αποχώρηση (όπως-όπως) της Γερμανίας, από την ευρωζώνη, είναι και η μόνη πραγματική (;) απειλή που προβάλλεται στα παρασκήνια από την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ. Και αυτή η απειλή είναι που καθιστά τις ελίτ των άλλων χωρών τόσο υποχωρητικές και πειθήνιες στις γερμανικές προτροπές...

Βέβαια, η αποχώρηση της Γερμανίας από την ευρωζώνη δεν βρίσκει ομοφωνία, μέσα στην πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας αυτής. Και αυτό δεν είναι αμελητέο. Αλλά, πέραν τούτου, η έξοδος της Γερμανίας από την ζώνη του ευρώ δεν είναι ένα ζήτημα, το οποίο θα το αποφασίσει μόνη της η κυβέρνηση Μέρκελ, ή οποιαδήποτε άλλη γερμανική κυβέρνηση, ούτε θα το αποφασίσει μόνο του το σύνολο του πολιτικού και οικονομικού κόσμου της χώρας αυτής.

Το έχω γράψει και άλλες φορές.

Η επιστροφή (ή μη) της Γερμανίας στο μάρκο θα αποφασισθεί, κυρίως, στην Ουάσινγκτων και στο Λονδίνο.  Και μια τέτοια απόφαση δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα αποδέχεται την όποια απόφαση της γερμανικής ελίτ, για έξοδο από την ευρωζώνη. Το περισσότερο πιθανό είναι ότι δεν θα την αποδέχεται, ή, εάν την αποδεχθεί, θα την αποδεχθεί με τέτοιους όρους, που θα επαναδιαπραγματεύονται την ενιαία συγκρότηση του γερμανικού κράτους, ή/και θα έχουν ένα δυσβάστακτο περιεχόμενο για την Γερμανία. Οι νικητές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Η.Π.Α. και η Βρετανία, δεν θα δεχθούν η ηττημένη Γερμανία να αφεθεί με λυμένα τα χέρια, ανεξέλεγκτη και χωρίς βαρύδια, να κάνει ό,τι θέλει στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Θα πει κάποιος ότι υπάρχει το ΝΑΤΟ, για να ελέγξει την Γερμανία. Καλό το ΝΑΤΟ, αλλά δεν αρκεί, για να ανασχέσει την Γερμανία και τον οικονομικοπολιτικό της δυναμισμό, ο οποίος, λόγω της ιδιαιτερότητας της χώρας, που είναι μια τεράστια βιομηχανική και εξαγωγική δύναμη, την οδηγεί στο να θέλγεται από το να ξεφύγει από τον τοπικό ευρωπαϊκό της ρόλο, όσο και αν κάτι τέτοιο την φοβίζει, λόγω του έντονου εθνικισμού και του σύστοιχου επαρχιωτισμού, που διακατέχει την νοοτροπία της γερμανικής ελίτ.

Και αν το ΝΑΤΟ είναι ανεπαρκές να ελέγξει τον γερμανικό δυναμισμό, αντιθέτως, η ευρωζώνη, την οποία η γερμανική ελίτ δημιούργησε, σύμφωνα με τις φιλελεύθερες/συντηρητικές οικονομικές αντιλήψεις της και την παροιμιώδη στενοκεφαλιά, που την διακατέχει, αποδείχτηκε, ως η χειρότερη φενάκη γι' αυτήν την, μεσομακροπρόθεσμα, ανόητη ελίτ, αφού η νεοφιλελεύθερη/ανταγωνιστική δομή των θεσμών της ζώνης του ευρώ, που φιλοτεχνήθηκε από τους Γερμανούς, φθάνοντας στα όριά της, με την έλευση της διεθνούς οικονομικής ύφεσης του 2008 και την κρίση του ευρωπαϊκού χρέους, που άρχισε στα τέλη του 2009 και στις αρχές του 2010, οδηγήθηκε στην διάρρηξη και την αποσύνθεση αυτών των θεσμών, όπως, αναλόγως, συνέβη σε κάθε οικονομική ζώνη στο παρελθόν, αφού οι ανταγωνιστικές δομές των οικονομικών και νομισματικών θεσμών κάθε νομισματικής ένωσης χωρών, με διαφορετικές οικονομίες, δεν συμπληρώνονται από, διεθνικά, αλληλέγγυους οικονομικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς ανακύκλωσης των παραγόμενων πλεονασμάτων από τις πλεονασματικές χώρες στις ελλειμματικές, ούτε από ανάλογους μηχανισμούς αντιμετώπισης των παραγόμενων κρατικών (αλλά και ιδιωτικών) χρεών, αλλά ούτε και από μηχανισμούς που να θέτουν, υπό έλεγχο την εκάστοτε Κεντρική Τράπεζα, για τον έλεγχο και την παραγωγή του κυκλοφορούντος χρήματος, ανάλογα με τις ανάγκες, που κάθε φορά παρουσιάζονται, ιδίως σε περιόδους ύφεσης, οι οποίες, τοιουτοτρόπως, μεταπίπτουν σε κρίσεις.

Έτσι έγινε με την Λατινική Ένωση του 19ου αιώνα. Έτσι, λίγο-πολύ, έγινε και με όλες τις άλλες νομισματικές ενώσεις του παρελθόντος (π.χ. την Σκανδιναυϊκή Ένωση του 20ου αιώνα), οι οποίες ανήκουν όλες στην παγκόσμια νομισματική ιστορία. Και ανήκουν στην παγκόσμια νομισματική ιστορία επειδή, όταν έπρεπε, αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν, διότι τα ζητήματα, που η εκάστοτε ιστορική συγκυρία τους έθετε και τα οποία άγγιζαν την ίδρυση αλληλέγγυων μηχανισμών ανακύκλωσης των παραγόμενων πλεονασμάτων από τις πλουσιότερες περιοχές των ζωνών αυτών, στις λιγότερο πλούσιες, οι ζώνες αυτές ηρνούντο να αντιμετωπίσουν τέτοιου είδους ζητήματα, διότι μια τέτοια αντιμετώπιση οδηγούσε τις χώρες αυτές και τις ελίτ τους (μαζύ με τους πληθυσμούς τους), σε μια αναδιανομή του αποκτούμενου εισοδήματος και ανακατανομή της παραγωγής, εντός των νομισματικών αυτών ζωνών, υπέρ των λιγότερο αναπτυγμένων περιοχών. Αυτή την αναδιανομή του αποκτούμενου εισοδήματος και την ανακατανομή της παραγωγής οι ελίτ των περισσότερο ευνοημένων, από τον ανταγωνισμό, περιοχών ουδέποτε θέλησαν να την πραγματοποιήσουν στην έκταση, που, κάθε φορά, χρειαζόταν και τούτο διότι αυτή η διαδικασία οδηγούσε στην επανακατανομή και αναδιανομή του πλούτου, εις βάρος τους, ενώ οι ελίτ των ολιγότερο ευνοημένων χωρών δεν ήθελαν να εξακολουθήσουν να αποδέχονται την, εις βάρος τους, λειτουργία του ανταγωνισμού. 

Τα σωρευτικά αποτελέσματα της δυσμενούς ανισοκατανομής των εισοδημάτων, που ήσαν προϊόντα της λειτουργίας του ανταγωνισμού, μέσα στις διεθνικές νομισματικές ζώνες, για να αντιμετωπισθούν, χρειάζονταν έναν μεγάλο διακρατικό προϋπολογισμό, μέσω του οποίου θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί η ανακύκλωση των πλεονασμάτων και η αντιμετώπιση των χρεών. Αλλά ένας τέτοιος διακρατικός προϋπολογισμός απαιτούσε μια στοιχειώδη ομοσπονδιακή δομή και μια ενιαία κυβέρνηση. Απαιτούσε, δηλαδή, τον μετασχηματισμό των νομισματικών ζωνών σε ομοσπονδιακά κράτη.

Αλλά ένας τέτοιος μετασχηματισμός απαιτούσε, παράλληλα, την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας και της κρατικής κυριαρχίας των ελίτ και των πληθυσμών των χωρών των νομισματικών ζωνών και την μεταβίβαση των σχετικών αρμοδιοτήτων σε μια κεντρική κυβέρνηση, η οποία υπερέβαινε τις τοπικές ελίτ. Και όλα αυτά, χωρίς την καλλιέργεια μιας νέας εθνικής ταυτότητας, που να συγκροτεί και να ενοποιεί τους πληθυσμούς των χωρών αυτών. Έτσι, οι ελίτ αυτές και ιδία βουλήσει, αλλά και υπό το βάρος των πιέσεων των πληθυσμών τους, αποφάσιζαν την διάλυση του συνεταιρισμού, δηλαδή των οικονομικών ζωνών, που ιστορικά εμφανίστηκαν, μέχρι τις ημέρες μας.

Έτσι πάει να γίνει και με την σύγχρονή μας Ευρωζώνη, η οποία βρίσκεται σε μια διαδικασία αποδόμησης και τείνει να εξαφανισθεί από προσώπου γης, όσο παραμένει, ως έχει και όσο δεν αποφασίζει να προχωρήσει στην διαδικασία μετασχηματισμού της σε ένα ομοσπονδιακό κράτος.

Σε αυτήν την διαδικασία μετασχηματισμού της ευρωζώνης, σε ένα ομοσπονδιακό ευρωπαϊκό κράτος, είναι που αντιστέκονται, παντί σθένει, όλες οι ευρωπαϊκές ελίτ των πλεονασματικών χωρών, με πρώτη, φυσικά, την επαρχιωτική και εθνικιστική γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία διακρίνεται από την "σκατοκεφαλιά" της και η οποία, με λίγα λόγια, αρνείται την αναγκαία δημιουργία ενός ομόσπονδου ευρωπαϊκού κρατικού προϋπολογισμού, της τάξεως, τουλάχιστον, του 20% του ΑΕΠ της ευρωζώνης (έναντι του κοινοτικού προϋπολογισμού, που ογκούται στο μόλις 2% του ΑΕΠ της Ε.Ε.), ο οποίος να μπορεί να ελέγξει - μέσα από μια κεντρική κυβέρνηση, η οποία, προφανώς, θα πρέπει να είναι δημοκρατικά εκλεγμένη - την επικίνδυνα αδέσποτη Ε.Κ.Τ. και τους ευρωμπατιροτραπεζοκράτες και να είναι ικανός να ανακυκλώνει τα, εντός της ευρωζώνης, παραγόμενα πλεονάσματα.

Σε αυτή της την άρνηση είναι που επιμένει, λυσσωδώς, η βλακώδης γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία, με τρόμο, βλέπει ότι έχει παγιδευτεί (έτσι ακριβώς όπως επιθυμεί ο αγγλοσαξωνικός κόσμος, ένθεν, κακείθεν του Ατλαντικού), μέσα στην ευρωζώνη και θα οδηγηθεί (ήδη οδηγείται, με κόπο, με ιδρώτα, με αίμα και με δάκρυα) σε μια ευρείας έκτασης και καθόλου επιθυμητή από αυτήν, αναδιανομή του εισοδήματος, που κέρδισε από την δημιουργία της ευρωζώνης, η οποία αναδιανομή θα ξεπερνά, ίσως και κατά πολύ, τα κέρδη αυτά. 

Για τον λόγο αυτόν, η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, με όπλο της την "νεοφιλελεύθερη" συντηρητική ιδεολογία (ο όρος χρησιμοποιείται με την μαρξική κοινωνιολογική και φιλοσοφική έννοια της ψευδούς συνειδήσεως) και με τους διάφορους "γερμανικούς ποιμενικούς", εντός και εκτός της Γερμανίας [και εντός της χώρας μας, με πρώτους και καλύτερους το ψοφοδεές αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας, τον "πνευματικό" κόσμο (όπου πρωταγωνιστεί ο απύθμενα ανόητος Στέλιος Ράμφος), αλλά και τον κόσμο των Μ.Μ.Ε. (όπου διακρίνονται ο παλαιός Κνίτης Μπάμπης Παπαδημητρίου, ο παλαιός μαρξιστής και "Ηρακλής" του Μνημονίου της νέας Κατοχής Γιάννης Στουρνάρας, ο ανοηταίνων Πάσχος Μανδραβέλης και πλείστοι  άλλοι υμνητές του νέου Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου)], προκειμένου να περάσει την γραμμή της, που αποσκοπεί στο να αφήσει την ευρωζώνη, ως έχει και να μην ανακυκλώσει τα πλεονάσματα που έχει αποκομίσει, μέτρο των οποίων είναι οι αλληλόχρεοι λογαριaσμοί ανάμεσα στην Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας και των ελλειμματικών χωρών της ευρωζώνης, στους οποίους λογαριασμούς οι Κεντρικές Τράπεζες των ελλειμματικών χωρών οφείλουν στην Bundesbank, γύρω στα 511 δισ. €!!!

Φυσικά, η γερμανική ελίτ φρικιά, μπροστά σε ένα ενεδεχόμενο μιας ανακύκλωσης, σε μια τέτοια έκταση και θα συνεχίσει να προσπαθεί να ελέγξει τις εξελίξεις στην ευρωζώνη και θα αποπειραθεί να την εγκαταλείψει, εάν δεν τα καταφέρει. Μάταιος κόπος! Δεν θα τα καταφέρει...

(Και το χειρότερο, γι' αυτήν, είναι ότι, πιθανότατα, οι Αγγλοσάξωνες δεν θα της επιτρέψουν και να αποχωρήσει).


Μέσα σε όλα αυτά, η ελληνική πολιτική ελίτ κατέβασε κυριολεκτικά τα πανταλόνια. Ίσως διότι η ίδια έχει πεισθεί και αισθάνεται ένοχη, απέναντι στις άλλες ελίτ της ευρωζώνης, ως η πρώτη υπεύθυνη, για την αποκάλυψη της γύμνιας του ευρώ και της ζώνης του, μέσα από την οπερεττική έναρξη της κρίσης του ευρωπαϊκού χρέους στα τέλη του 2009 και στις αρχές του 2010.

Ας δούμε, όμως τώρα ένα σημερινό κείμενό μου, που γράφτηκε στο μπλογκ "ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ", ως σχολιασμός στο άρθρο : "Ως εδώ ήταν"... ή, η Αριστερά και τα ασημικά της  . (Δείτε τα σχόλια http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2012/02/blog-post_2396.html?showComment=1330160782203#c4962702553083245898 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2012/02/blog-post_2396.html?showComment=1330162925251#c9029824975891826124 της 25/2/2012). Το κείμενο αυτό αφορά τα αδιέξοδα του νέου Μνημονίου, που υπογράφτηκε αυτές τις ημέρες και το οποίο κείμενο δείχνει, ανάγλυφα, τα αδιέξοδα και του Μνημονίου αυτού, το οποίο θα οδηγήσει την Ελλάδα στον όλεθρο, αν επιτρέψουμε την εφαρμογή του :


"Ας μείνουμε στην ουσία του θέματος που βάζει ο αγαπητός Γιώργος και η οποία αφορά το ελληνικό δημόσιο χρέος, το PSI και την ψήφο της ΔΗΜΑΡ.


Ο αγαπητός Γιώργος γνωρίζει ότι την ίδρυση της ΔΗΜΑΡ την είδα, με την μέγιστη δυνατή καχυποψία, αφού την θεώρησα (και σε αυτήν την άποψή μου εμμένω), ως μια διασπαστική κίνηση στον χώρο της αριστεράς, η οποία στο βάθος (όπως και η διασπαστική κίνηση της Ντόρας Μπακογιάννη στον χώρο της δεξιάς) αποσκοπούσε στο να στηρίξει το μνημονιακό μπλοκ, που άρχισε να σχηματίζεται εκείνη την εποχή και έχει, πλέον, σχηματοποιηθεί, συμπεριλαμβάνοντας και την Ν.Δ. στους κόλπους του. (Μετά τις βουλευτικές εκλογές, όταν αυτές γίνουν, το κόμμα του κ. Κουβέλη είναι το αμέσως επόμενο, από εκείνα, που, έως τώρα, εμφανίζονται ως αντιμνημονιακά, που είναι υποψήφιο, για μια ανάλογη μεταστροφή, εάν και όταν οι πολιτικές συνθήκες το επιβάλλουν).


Όμως, οι βαθύτατες πολιτικές διαφωνίες μου με την ΔΗΜΑΡ και η πεποίθησή μου, περί του ότι οι προθέσεις του κ. Κουβέλη και της ομάδας του είναι ανειλικρινείς και στο εσώτερο περιεχόμενό τους, ανομολόγητες, δεν με εμποδίζουν να πω ότι, ως προς το PSI και το σχετιζόμενο με αυτό, ελληνικό δημόσιο χρέος, η αρνητική ψήφος του κόμματος αυτού είναι ορθή και ήταν επιβεβλημένη. Ο αγαπητός Γιώργος έχει άδικο.


Το ελληνικό δημόσιο χρέος, ήδη, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, έχει φθάσει στα 367,9 δισ. €, δηλαδή πάνω από το 170% του ΑΕΠ της χώρας. Στην πραγματικότητα, βέβαια, το ποσόν αυτό είναι μεγαλύτερο και έχει ξεπεράσει τα 380 δισ. € και ίσως να φθάνει, ήδη, στα 400 δισ. €. Ας μείνουμε, όμως, στα επίσημα στοιχεία.


Το δεύτερο Μνημόνιο, με τα 130 δισ. € της "βοήθειας" προς την Ελλάδα (πρόκειται για βοήθεια, κυρίως, προς το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα δηλαδή την ευρωμπατιροτραπεζοκρατία), προβλέπει ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος θα φθάσει, το 2020, στο 120% του ΑΕΠ της χώρας.

Στην πραγματικότητα ουδείς το πιστεύει αυτό. Στην καλύτερη περίπτωση, το ελληνικό δημόσιο χρέος το 2020 θα βρίσκεται και πάλι στα επίπεδα του 160% του ΑΕΠ και φυσικά, αυτό θα συμβεί, εφ' όσον πραγματοποιηθεί η υπόθεση εργασίας του νέου Μνημονίου και η οποία προβλέπει ότι η Ελλάδα θα επιστρέψει σε ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης από το 2014.

Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί και η έντονη υφεσιακή λογική του Μνημονίου αυτού, εγγυάται ότι αυτό θα αποτύχει στους στόχους, που έχει θέσει, ακριβώς, όπως συνέβη και με το πρώτο Μνημόνιο.


Το μαζικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, που υποτίθεται πως θα μειώσει το ελληνικό δημόσιο χρέος, κατά 50 δισ. €, περιορίστηκε στα 30 δισ. €, και θα ξεκινήσει, μετά από χρόνια. Άλλωστε, θα βρει αγοραστές, που θα επιδιώξουν να αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα βρει πρόθυμους πωλητές, κάτω από αυτές τις συνθήκες. (Αν και ακόμα και αν συγκεντρωθούν αυτά τα 50, ή τα 30 δισ. € η επίπτωσή τους θα είναι μηδαμινή στην, ιλιγγιωδώς, αυξητική μεγέθυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Ομοίως, ανεπαίσθητη θα είναι και η όποια επιτυχία του ελληνικού PSI, που έχει μακρύ δρόμο μπροστά του και το οποίο θα καταλήξει και στην ολοκλήρωση της επισημοποίησης της χρεωκοπίας του ελληνικού κράτους, η οποία, για πρώτη φορά, διακηρύχθηκε, με την απόφαση των ευρωζωνιτών της 21/7/2011).


Ειδικά, για το "ελληνικό" PSI, πρέπει να πω ότι ο εξαναγκασμός των ιδιωτών επενδυτών να αποδεχθούν ένα κούρεμα της τάξεως του 75% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων τους και η ενεργοποίηση των cds, θα καταστρέψει την αξιοπιστία της Ελλάδας στα μάτια των επενδυτών, γεγονός, το οποίο είναι εκείνο που κάνει τον Σόϋμπλε να ωρύεται, διότι, σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα θα εξαρτάται (ακόμα και δια παντός!) από τα δάνεια της ευρωζώνης. Γι' αυτό και αυτή η μανία των ευρωζωνιτών, για τα μηδενικά ελλείμματα και τα πρωτογενή πλεονάσματα, που θα χρηματοδοτήσουν το ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο δεν μπορεί να αναχρηματοδοτηθεί από τις διεθνείς αγορές.


Έτσι, η Ελλάδα θα χρειαστεί και νέο πακέτο δανείων. Το ΔΝΤ μιλάει για άλλα 50 δισ., μετά το 2014, αλλά θα υποχρεωθούν να δώσουν πολύ περισσότερα. (Θυμίζω πως στο Πρώτο Μνημόνιο έδωσαν 110 δισ. € και έλεγαν πως, ίσως, χρειασθούν και άλλα 70 δισ. €. Τελικά, το "κοστούμι", μέχρι τώρα, τους βγήκε πολύ πιο πάνω, από τα 200 δισ. € και έπεται συνέχεια)...


Φυσικά, οι υπουργοί της ευρωζώνης γνώριζαν αυτές τις εξελίξεις και είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί αποδέχτηκαν, έστω και με βαριά καρδιά, έστω και με απειλές και ύβρεις το δεύτερο "πακέτο στήριξης" προς την Ελλάδα.


Το έκαναν διότι, προφανώς, δεν είχαν άλλη εναλλακτική λύση. Ο συστημικός κίνδυνος, για το ευρώ και την ευρωζώνη, που αντιπροσωπεύει η Ελλάδα είναι, πάντοτε, παρών, ενεργός και άμεσος. Το ευρώ και η ζώνη του θα εξαφανιστούν από το ιστορικό προσκήνιο, αν η Ελλάδα αφεθεί στην τύχη της.


Το έκαναν, διότι, παρά τα σκληρά λόγια, τις προσβολές και τις υστερικές μεγαλοστομίες, δεν επιθυμούν την άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας και, ενώπιον της ανυπαρξίας οποιασδήποτε εναλλακτικής λύσης, με το δεύτερο πακέτο στήριξης της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας και του ευρώ, κέρδισαν έναν ανάλογο χρόνο, ακριβώς, όπως τον κέρδισαν και με το πρώτο, ο οποίος χρόνος κατασπαταλήθηκε.


Το τι θα κάνουν με το επόμενο Μνημόνιο, μένει να το δούμε, όταν έλθει η ώρα.


Τώρα, μένει να απολαύσουμε την διαδικασία της κλωτσοπατινάδας που θα αρχίσει με το PSI και η οποία θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, αφού θα καταλήξει σε αυτό που ο θλιβερός ΓΑΠ και η παρέα του - υποτίθεται ότι - ήθελαν να αποφύγουν (και γι' αυτό - υποτίθεται ότι - υπέγραψαν το Πρώτο Μνημόνιο). Δηλαδή την ολοκλήρωση της επισημοποίησης της χρεωκοπίας του ελληνικού δημοσίου. Αν και τώρα, ο ανεκδιήγητος Ευάγγελος Βενιζέλος, μας λέει ότι δεν τον ενδιαφέρει η ενεργοποίηση των cds...


Αυτό είναι και το έγκλημα του εντόπιου αστικού πολιτικού κόσμου, που υπέκυψε, άνευ ουσιώδους διαπραγμάτευσης, στις αξιώσεις των ευρωζωνιτών, "για να μην καταστρέψουμε το ευρώ και την ζώνη του", όπως είπε ο Βενιζέλος. Για να συμπληρώσει ότι "το θέμα δεν είναι να καταστραφείς και να χαίρεσαι που θα καταστραφούν και οι άλλοι μαζύ σου".


Ο Φώτης Κουβέλης, λοιπόν, είχε δίκιο, που δεν ψήφισε το PSI και την δανειακή σύμβαση.


Μόνο που υποψιάζομαι ότι δεν πιστεύει σε αυτό που ψήφισε..."





Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Δεκέμβρης 1944 : Η πολιτική διαχείριση των μαχών στην Αθήνα και η ήττα του ΕΛΑΣ. (Το παραμύθι του Στάλιν που έβγαλε "εκτός γραμμής" του ΚΚΣΕ την καθοδήγηση Δημητρώφ στον Σιάντο)!





Αυτές τις ημέρες συμπληρώθηκαν 67 χρόνια από την Συμφωνία της Βάρκιζας (13/2/1945), η οποία έσωσε την χώρα μας από την διχοτόμηση και με την οποία Συμφωνία το Κ.Κ.Ε. υποχρεώθηκε, από τον Ιωσήφ Στάλιν, εν όψει της συμφωνίας της Γιάλτας, να παραδώσει (έστω και μερικώς) τα όπλα και την πλήρη κυριαρχία, που είχε στην χώρα, ακόμα και μετά την πρόωρη ήττα του, από τους Βρετανούς του Winston Churchill,  στην μάχη των Αθηνών, τον Δεκέμβριο του 1944 και την εσπευσμένη, διατεταγμένη, σχεδιασμένη και συμφωνημένη αποχώρηση του ΕΛΑΣ, από την Αθήνα στις 5/1/1945, μια αποχώρηση, που έγινε, κάτω από τις οδηγίες του Γκιόργκυ Δημητρώφ και ύστερα από την καθοδήγηση που έγινε στον ηγέτη του Κ.Κ.Ε. Γιώργη Σιάντο, για την διεξαγωγή των μαχών στην Αθήνα και η οποία δεν είχε καμμία στρατιωτική/πολεμική λογική, αλλά ήταν προϊόν μιας πολιτικής διαχείρισης του πολέμου, με σκοπό την εξυπηρέτηση των ευρύτερων "Σοβιετικών" συμφερόντων, εν όψει της αντιπαράθεσης του Στάλιν, με τους ηγέτες της Βρετανίας και των Η.Π.Α., στην σχεδιαζόμενη διάσκεψη της Γιάλτας και υπό το φως της σίγουρης ήττας της ναζιστικής Γερμανίας. Ο Ιωσήφ Στάλιν, όμως, όπως προκύπτει και από το βιβλίο του Ιορντάν Μπάεφ : "Μια ματιά απ' έξω. Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα" (εκδόσεις ΦΙΛΙΣΤΩΡ), έβγαλε την ουρά του απ' έξω και είπε στον Μήτσο Παρτσαλίδη, πολλά χρόνια αργότερα, ότι η καθοδήγηση ("οι συμβουλές") του Γκιόργκυ Δημητρώφ στον Γιώργη Σιάντο, για την διεξαγωγή της πολυαίμακτης και καταστροφικής σύγκρουσης με τους Βρετανούς στην Αθήνα, τον Δεκέμβρη του 1944, ήταν "εκτός γραμμής" του Κ.Κ.Σ.Ε.! Φυσικά το ψεύδος των ισχυρισμών του είναι αυταπόδεικτο. Ο κυνικός ηγέτης της "Ε.Σ.Σ.Δ." εστερείτο οιωνδήποτε ηθικών, ή άλλου είδους, αναστολών. Οι νίκες ήσαν, πάντοτε, δικές του, ενώ οι ήττες είχαν, για πατέρα, πάντα, τους άλλους...

Το ότι έγινε καθοδήγηση στο Κ.Κ.Ε. από την ''Ε.Σ.Σ.Δ.'', για να πράξει όπως έπραξε, ήταν, εξ αρχής, φανερό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. παρασύρθηκε από τους καθοδηγητές της. Αντίθετα, μάλιστα, επιθυμούσε, διακαώς, την κατάληψη της εξουσίας στην Ελλάδα, μετά την ναζιστική, την φασιστική και την βουλγαρική κατοχή και προετοιμάστηκε, πλήρως, για μια τέτοια εξέλιξη, μετά την απελευθέρωση, ξεκινώντας τον Σεπτέμβριο του 1943, μετά την κατάρρευση του μουσσολινικού καθεστώτος στην Ιταλία και την παράδοση σχεδόν ολόκληρου του οπλισμού των Ιταλικών στρατευμάτων κατοχής, που βρίσκονταν στην χώρα μας, στον ΕΛΑΣ, μια παράδοση που έκανε τον ΕΛΑΣ μια αντάρτικη οργάνωση με συντριπτική υπεροπλία, έναντι των άλλων ομάδων αντίστασης στους κατακτητές.


Δεν υπήρχαν, όμως, οι αποδείξεις. Αυτές ήλθαν, μέχρι ενός σημείου, με την κατάρρευση των καθεστώτων του ''υπαρκτού'' και κυρίως αυτό της Βουλγαρίας.



Σημαντικότερη απόδειξη όλων, για την καθοδήγηση που έγινε στο Κ.Κ.Ε., είναι το παραπάνω τηλεγράφημα της 14/12/1944 του ευρισκόμενου στην Μόσχα ηγέτη του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος και Υπεύθυνου του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Σ.Ε. Γκιόργκυ Δημητρώφ (και ο Δημητρώφ και ο Σιάντος ήσαν μέλη του Κ.Κ.Σ.Ε. και υπόλογοι σε αυτό και τον Ιωσήφ Στάλιν) προς τον Κοστώφ, όπου του λέει (λίγο - πολύ) ότι αυτά, που ζητούν οι άλλοι του Κ.Κ.Ε. (Ρούσος κλπ), είναι αχρείαστα, διότι ο Σιάντος έχει άμεση επαφή μαζί του.


Περιττό να πω ότι αυτό το ντοκουμέντο λύνει όλους τους γρίφους, που υπήρχαν, σχετικά με την επικοινωνία Κ.Κ.Ε. - Κ.Κ.Σ.Ε. και τον τρόπο της άμεσης καθοδήγησης, που χρειαζόταν η ηγεσία του κόμματος εκείνη την δύσκολη περίοδο των πολεμικών συγκρούσεων στην Αθήνα.

Το ντοκουμέντο αυτό δείχνει ότι αυτό που ζητούσε ο Ρούσος από τον Κοστώφ, δηλαδή την αποκατάσταση ασύρματης επικοινωνίας του Κ.Κ.Ε. με την Μόσχα, είχε ήδη γίνει, μεταξύ Δημητρώφ - Σιάντου και προφανέστατοι λόγοι ασφαλείας είχαν κρατήσει αυτή την άμεση επαφή των δύο ανδρών κρυφή από τρίτους. (Παρά την όντως, κακή μετάφρασή του, από τον Έλληνα μεταφραστή του βιβλίου του Ιορντάν Μπάεφ, διότι ο Ρούσος δεν "ήλθε στο Βελιγράδι και έφυγε", αλλά "ήλθε από το Βελιγράδι και έφυγε").
Από εκεί και πέρα, πρέπει να περιμένουμε και το άνοιγμα των σοβιετικών αρχείων - που, προφανώς, θα πάρει πολύ χρόνο για να συμβεί, λόγω της παραδοσιακής ρωσικής κρυψίνοιας και μυστικοπάθειας, η οποία μπορεί να ξεπεράσει τον δικό μας βιολογικό κύκλο - για να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες, στο μέτρο που αυτές έχουν διασωθεί, αν και είναι πολύ πιθανόν αυτές οι άμεσες/διαρκείς επαφές Σιάντου - Δημητρώφ να μην έχουν πρακτικογραφηθεί.

Η ουσία είναι ότι η καθοδηγητική επαφή του Δημητρώφ και του Πολιτικού Γραφείου του Κ.Κ.Ε. (Σιάντος) - για να μείνουμε στο κείμενο του τηλεγραφήματος, της 14/12/1944, του Δημητρώφ, που βρισκόταν στην Μόσχα, προς τον Κοστώφ, ο οποίος βρισκόταν στην Σόφια και στον οποίο, απλώς, δινόταν η πληροφόρηση, που δεν είχε ο Ρούσος, ότι υπήρχε άμεση, ή ( κατά τον Ντασκάλωφ) διαρκής προσωπική επαφή του ηγέτη του Βουλγαρικού Κ.Κ. και επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων της Κ.Ε. του Κ.Κ.Σ.Ε., ειδικά, με τον Σιάντο - ήταν :





1) διαρκής/ τακτική και σε καθημερινή βάση, λόγω των πολεμικών αναγκών. Ο Δημητρώφ δεν μιλάει για μία επαφή, αφού χρησιμοποιεί, ενεστώτα διαρκείας και όχι αόριστο, ή μέλλοντα. (Στο μπλογκ μου μπορείτε να τους διαβάσετε περισσότερα, ειδικά στο θέμα : ''14/12/1944 : Ο ΔΗΜΗΤΡΩΦ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΣΥΡΜΑΤΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΙΑΝΤΟ. (Η γελοιοποίηση των ισχυρισμών του σταλινικού 'βαρώνου Μυνχάουζεν' KillKiss)!"  http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/07/killkiss.html ). Όμως, με τα προσκομιζόμενα, παραπάνω, ντοκουμέντα, από το βιβλίο του Ιορντάν Μπάεφ : "Μια ματιά απ' έξω. Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα", τεκμηριώνεται η, από τον Νοέμβριο του 1944, απ' ευθείας, ασύρματη επικοινωνία της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. με την Μόσχα, μέσω των κατασκοπευτικών μηχανισμών της "Σοβιετικής Ένωσης" και των ανθρώπων αυτού του μηχανισμού, με πρώτους, από ελληνικής πλευράς, τον Νίκο Βαβούδη (ο οποίος, μετά τον εμφύλιο, ενεπλάκη και στην υπόθεση Νίκου Μπελογιάννη, ως χειριστής του ασύρματου, με τον οποίο εξασφαλιζόταν η επαφή με τους κατασκοπευτικούς μηχανισμούς του σταλινικού καθεστώτος. Ο Νίκος Βαβούδης θα προτιμήσει να σκοτωθεί, στο σπίτι του Λαζαρίδη, αρνούμενος να παραδοθεί και ο οποίος, πριν από λίγους μήνες, αποκαταστάθηκε από το Κ.Κ.Ε.) και τον αρχηγό της γνωστής Ο.Π.Λ.Α. Στέργιο Αναστασιάδη. Από τα ντοκουμέντα, προκύπτει ότι η άμεση ασύρματη επικοινωνία Κ.Κ.Ε. - Κ.Κ.Σ.Ε. έγινε με την χρήση των κωδικών επικοινωνίας της Βουλγαρίας με την "Ε.Σ.Σ.Δ.", που δόθηκαν στον Στέργιο Αναστασιάδη, ενώ οι φόβοι ότι οι Βρετανοί μπορεί να είχαν σπάσει κάποιους κωδικούς της ασύρματης επαφής Κ.Κ.Β. - Κ.Κ.Σ.Ε. και οι οποίοι φόβοι εκφράστηκαν από τον στρατηγό Φίτιν, οδήγησαν στην προσωρινή χρήση και του εφεδρικού τριγωνικού ραδιοασύρματου μηχανισμού Δημητρώφ - Κοστώφ - Σιάντου, με μεσολαβητή τον Κοστώφ, ενώ, παράλληλα, οι Δημητρώφ και Σιάντος, συνέχιζαν την  απ' ευθείας, επαφή τους, όπως λέει ο Δημητρώφ στον Κοστώφ (προφανώς, όταν αισθάνονταν ασφαλείς) και ενώ η λοιπή ηγεσία του Κ.Κ.Ε. δεν γνώριζε τις λεπτομέρεριες - ούτε την ουσία και την καθημερινή εξέλιξη - αυτών των επαφών, όπως δείχνει η άγνοια που είχε ο Ρούσος, ο οποίος ζητούσε να γίνει αυτό που είχε, ήδη, πραγματοποιηθεί (δηλαδή η ασύρματη επικοινωνία του Κ.Κ.Ε., απ' ευθείας, με το Κ.Κ.Σ.Ε., προκειμένου να παίρνει γραμμή), έστω και αν προσωρινά είχε υποκατασταθεί από την τριγωνική επαφή Δημητρώφ - Κοστώφ - Σιάντου.  

2) όχι πολυπρόσωπη, αλλά περιορισμένη σε δύο πρόσωπα (Δημητρώφ και Σιάντος).


3) ασύρματη, διότι τότε δεν υπήρχαν συστήματα τηλεδιάσκεψης.


4) άγνωστη σε εκείνους, που ζητούσαν την αποκατάσταση άμεσης επικοινωνίας Κ.Κ.Ε. με Μόσχα - προφανώς για λόγους ασφαλείας και παραπλάνησης του εχθρού.


Αλλά και την απόφαση για την σύγκρουση, που οδήγησε στα Δεκεμβριανά, ο Σιάντος, δεν την πήρε μόνος του.




Ο Ιωαννίδης είναι σαφής, ως προς το γεγονός ότι η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. πήρε την απόφαση, για την σύγκρουση με τους Βρετανούς, αποσκοπώντας στην κατάληψη της εξουσίας στην χώρα, αλλά προφανώς δεν γνώριζε τις συναντήσεις του Σιάντου με τον Ποπώφ και ιδιαίτερα εκείνην την μακρά και μοιραία συνάντηση της παραμονής της σύγκρουσης, την οποία κατέγραψαν οι Βρετανοί κατάσκοποι.


Ο Σιάντος, λοιπόν, δεν ήταν μόνος του, όταν πήρε την απόφαση αυτή, για την σύγκρουση την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Η απόφαση αυτή εγκρίθηκε/καθοδηγήθηκε από τον συνταγματάρχη Ποπώφ της ''σοβιετικής'' στρατιωτικής αποστολής στον ΕΛΑΣ, ο οποίος πήρε, άμεσα, μέρος στις διαβουλεύσεις της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., στην πορεία προς την σύγκρουση και την μεθόδευσε, σύμφωνα με τα συμφέροντα της ''Ε.Σ.Σ.Δ.''.


Οι Βρετανοί δεν ήσαν ανόητοι και ήσαν ενήμεροι (όπως φαίνεται από το παραπάνω δίφυλλο του βιβλίου του Φοίβου Οικονομίδη ''ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ'' - δείτε το δεύτερο φύλλο στο κάτω κυκλωμένο κείμενο), για το γεγονός ότι την στιγμή, αμέσως πριν την σύγκρουση και όταν το ΕΑΜ είχε πάρει την απόφαση για την αποχώρηση των υπουργών του από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, οι Ποπώφ και Σιάντος είχαν μια μακρά συνάντηση, στην οποία προσδιορίστηκαν οι λεπτομέρειες (σύμφωνα πάντοτε με τις προδιαγραφές που όριζαν οι Ρώσοι, των οποίων η θέση ήταν πολύπλοκη και αλλόκοτη, όπως λέει ο Βάλιας Σεμερτζίδης, ο μεταφραστής του Ποπώφ στις συναντήσεις του με την ηγεσία του Κ.Κ.Ε.) του πραξικοπήματος, που θα επιχειρούσε το Κ.Κ.Ε., με αφορμή το συλλαλητήριο της 3/12/1944 στο Σύνταγμα. Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες κατέγραψαν το γεγονός, ετοιμάστηκαν καταλήλως και ενημέρωσαν τους ανωτέρους τους (Ήντεν και Τσώρτσιλλ).


Ο Σιάντος, ως παλαιός κούτβης και μέλος του Κ.Κ.Σ.Ε., δεν μπορούσε, ως άμεσα υπόλογος στην ηγεσία του (δηλαδή στον ίδιο τον Ιωσήφ Στάλιν), να πάρει πρωτοβουλίες, χωρίς την έγκριση και την καθοδήγηση των ''Σοβιετικών'', ακόμα και στην περίπτωση αυτή, κατά την οποία διακαής επιθυμία όλης της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. ήταν η κατάληψη της εξουσίας στην Ελλάδα.


Η ευτυχής συγκυρία - σύμφωνα με αυτά που νόμιζε ο Σιάντος - έδειχνε ότι υπήρχε ταύτιση συμφερόντων Κ.Κ.Ε. και Ε.Σ.Σ.Δ., όπου και οι δύο πίστευαν ότι η συνέχεια του πολέμου, κατά των Γερμανών και των Ιαπώνων, θα καθιστούσε τους Βρετανούς ανίκανους να ανοίξουν μέτωπο στην Ελλάδα και ότι η κατάληψη της εξουσίας στην Ελλάδα ήταν ένα εύκολο σενάριο, που μπορούσε να πραγματοποιηθεί, σε διάφορες παραλλαγές, με σταθερό μοτίβο, όμως, την κυριαρχία του Κ.Κ.Ε. στην νέα κυβέρνηση, που θα προέκυπτε, μετά την νικηφόρα έκβαση του πραξικοπήματος (προπαγάνδιζαν για μια κυβέρνηση Ζεύγου, με την προσθήκη κάποιων υποχείριων στο Κ.Κ.Ε. αστών πολιτικών).


Τα πράγματα, όμως, δεν εξελίχθηκαν έτσι, διότι ο Τσώρτσιλλ αντέδρασε απρόσμενα και κατέβασε δυνάμεις στην Αθήνα, αφαιρώντας τις δυνάμεις αυτές και από πεδία των μαχών, κατά των Γερμανών, με αποτέλεσμα, στην πορεία των εξελίξεων, οι καθοδηγούντες τον Σιάντο (δηλαδή οι Δημητρώφ - Στάλιν) να διαφοροποιήσουν τους στόχους της σύγκρουσης στην Αθήνα, αναπροσαρμόζοντάς τους, από ένα σημείο και μετά (χρονικά μπορούμε να το προσδιορίσουμε κοντά στις 19/12/1944), ήτοι στοχεύοντας πια όχι στην κατάληψη της εξουσίας, αλλά παζαρεύοντας τις εξελίξεις στην Αθήνα, σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παίγνιο, με τους άλλους εταίρους τους στην αντιφασιστική συμμαχία και συγκεκριμένα με την κατάσταση στην κεντροανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια.


12/2008  ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ : "Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ".

Το γεγονός ότι - από ένα σημείο και πέρα - οι αποφάσεις της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., κατά την διάρκεια των μαχών του Δεκέμβρη, δεν είχαν έναν στρατιωτικό χαρακτήρα και προσανατολισμό και ότι περιείχαν άλλου είδους σκοπιμότητες και σχεδιασμούς, δεν διέφυγε από την άμεση εμπειρική παρατήρηση των απλών μαχητών της κομμουνιστικής αριστεράς. Χαρακτηριστική είναι η παραπάνω αφήγηση του κ. Νίκου Σφακιανάκη, ο οποίος έλαβε, ως διοικητής μονάδας, μέρος στην μάχη της Αθήνας, κατά την διάρκεια του αιματηρού Δεκέμβρη του 1944 και είδε στην πράξη (χωρίς να μπορεί να εξηγήσει, φυσικά, το τι συνέβαινε πίσω από τις κουρτίνες και στις άμεσες επικοινωνίες, δι' ασυρμάτου, ανάμεσα στον Σιάντο και τον Δημητρώφ) το άσκοπο και ατελέσφορο του στρατιωτικού σχεδιασμού της διοίκησης του ΕΛΑΣ.


Αυτό, που στην πραγματικότητα συνέβαινε, είναι το γεγονός ότι ο σχεδιασμός του Σιάντου δεν είχε έναν, καθαρά, στρατιωτικό χαρακτήρα και προσανατολισμό, αλλά ότι ο εν λόγω σχεδιασμός περιείχε και μια ουσιαστική πολιτική στρατηγική και τακτική διάσταση, που εντασσόταν μέσα στον διεθνή πολιτικοστρατιωτικό σχεδιασμό της ''Ε.Σ.Σ.Δ.'', κάτι που ήταν, απόλυτα, λογικό από την πλευρά των Στάλιν και Δημητρώφ και είναι προφανές ότι ταίριαζε με τα συμφέροντά τους. Και αυτό, θα φανεί, έτι περαιτέρω, αν και όταν ανοιχθούν τα σχετικά αρχεία της ''Ε.Σ.Σ.Δ.''.



Το τι παιζόταν εκείνη την εποχή είναι πλέον γνωστό (αν και ήταν πάντοτε γνωστό - απλώς, τώρα, είναι και πλήρως τεκμηριωμένο). Ο Ιωσήφ Στάλιν μαχόταν για την Πολωνία και το μετέπειτα σοσιαλιστικό στρατόπεδο (και αν η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. κατάφερνε να του φέρει και την Ελλάδα, μια τέτοια εξέλιξη δεν θα του χαλούσε καθόλου την διάθεση). Και το Κ.Κ.Ε., με την τακτική του στην Αθήνα, βοήθησε, τα μάλα, στους στόχους του αυθέντη του, που υποχρέωσε τους Αγγλοοαμερικανούς να αποδεχθούν το νέο status quo, που εγκαθίδρυσε στην Ευρώπη ο συσχετισμός των δυνάμεων, που ήλθε ως αποτέλεσμα της ήττας της ναζιστικής Γερμανίας. Μπορεί η ηγεσία του να έχασε την εξουσία στην χώρα μας (και ευτυχώς), αλλά τους "διεθνιστικούς" της στόχους τους πέτυχε...

 
Το ερώτημα είναι, αν ο Σιάντος γνώριζε τους σκοπούς των καθοδηγητών του. Κατά πάσαν πιθανότητα, από ένα σημείο και μετά, τους γνώριζε, ή τους αντιλήφθηκε. Αλλά αυτό μικρή, έως ασήμαντη, σημασία έχει, διότι η νοοτροπία των κούτβηδων της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. ήταν δομημένη με την λογική ότι το Κ.Κ.Ε. ήταν μέρος ενός διεθνούς ''επαναστατικού'' (με ή χωρίς εισαγωγικά) στρατού, που δίνει μάχες σε ένα ευρύτερο πεδίο και ότι υπέρτατο συμφέρον είναι το συμφέρον της ''Σοβιετικής Ένωσης'', του ''λίκνου του σύγχρονου προλεταριάτου''. Αυτά τους υπαγόρευε η ιδεολογία τους (η ψευδής τους συνείδηση) και αυτά έπραταν, με την πεποίθηση ότι αυτά ήσαν και εκείνα που έπρεπε να πράξουν, χωρίς να θεωρούν ότι υπήρξε κάποιο ''πούλημα'' των αγώνων τους, από τους καθοδηγητές τους.


Για τον λόγο αυτόν και φυσικά πλήρως καθοδηγούμενοι από τον Δημητρώφ, δέχτηκαν την πρόωρη στρατιωτική ήττα και την ανακωχή στις 5/1/1945, αποχωρώντας από την Αθήνα, όταν πήραν την σχετική εντολή από τον καθοδηγητή τους, ο οποίος τους καθοδήγησε προς αυτήν την κατεύθυνση, όταν οι διαβουλεύσεις των ''Σοβιετικών'', με τους Αγγλοαμερικανούς κατέληξαν σε μια ισορροπία, η οποία δεν διασπούσε την συμμαχία κατά των Γερμανών και λίγο - πολύ, οδηγούσε στην διαμόρφωση μιας αποδοχής των τετελεσμένων που είχε δημιουργήσει ο Κόκκινος Στρατός στην κεντροανατολική Ευρώπη, η οποία αποδοχή οδήγησε στην Γιάλτα (διεθνώς) και στην Βάρκιζα (στην Ελλάδα) τον Φεβρουάριο του 1945 - πάντα με την μπαμπεσιά του μαζικού κρυψίματος των όπλων του ΕΛΑΣ, ύστερα από την τηλεγραφική διαταγή του αρχηγείου του ΕΛΑΣ, που υπέγραφε ο Άρης Βελουχιώτης, στις 31/1/1945, εν αναμονή του επόμενου γύρου.


Το τι συνέβη, από εκεί και πέρα, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο...


Ο Ιωσήφ Στάλιν, χρόνια μετά από την καθοδήγηση, που έκανε μέσω του Δημητρώφ στον Σιάντο και ενώ και οι δύο κούτβηδες ήσαν πια νεκροί (με την γνωστή τακτική του να φορτώνει τις ήττες πάντα στους άλλους και να κρατά τις επιτυχίες για τον εαυτό του), είπε στον Μήτσο Παρτσαλίδη, όταν αυτός του έθεσε το θέμα της καθοδήγησης Δημητρώφ το αμίμητο και φυσικά υποκριτικό ότι οι συμβουλές αυτές : "δεν εξέφραζαν την γνώμη της Κ. Ε. του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκοι)".


Θα ήσαν για γέλια, αν δεν ήσαν για κλάματα τα όσα είπε ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς.


Στην πραγματικότητα, όλα αυτά είναι για γέλια και για κλάματα και αποτελούν σταλινικές κουτοπονηριές, που αποδεικνύουν όχι μόνο την αθλιότητα του χαρακτήρα του ανδρός, αλλά και την σαθρή ποιότητα ενός ολόκληρου μηχανισμού, ο οποίος βρισκόταν πίσω από αυτόν και δρούσε στο όνομά του. Δεν είχαν καν το θάρρος να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ο ίδιος ο Στάλιν και ο μηχανισμός του, όσον αφορά την περίπτωση της Ελλάδας.


Και ως εκ τούτου, ο παμπόνηρος Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς ανακήρυξε τον Δημητρώφ (που ήταν πια νεκρός και δεν μπορούσε να ανταπαντήσει – όχι ότι ο Βούλγαρος υποτακτικός του είχε το σθένος να αντιταχθεί στην γεωργιανή αλεπού, αλλά ο Στάλιν μπορούσε να ομιλεί εκ του ασφαλούς), ως ευρισκόμενο …. εκτός γραμμής!


Λες και θα μπορούσε να ακολουθηθεί μια πολιτική, εκτός της κομματικής νομιμότητας, στο ζήτημα της έναρξης και της διαχείρισης των Δεκεμβριανών του 1944, χωρίς ο έχων την πρωτοβουλία να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων!


(Βέβαια, ο Στάλιν μίλησε, για το τι ήξερε το Κ.Κ.Σ.Ε. Αυτό, όμως, δεν λέει τίποτε, διότι οι πρωτοβουλίες ανήκαν στον ίδιο και σιγά μην η γεωργιανή αλώπηξ συγκαλούσε τα κομματικά όργανα, για να αποφασίσει την ακολουθητέα γραμμή στο ελληνικό ζήτημα τον Δεκέμβρη του 1944).

Φυσικά, αυτές είναι ιστορίες για μικρά παιδιά και όποιος θέλει μπορεί να έχει την αυταπάτη ότι κρύβεται πίσω από αυτές.


Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού. Όπως, εκ του πονηρού, είναι και αυτά που είπε στις 10/1/1945, μετά την ήττα του Δεκέμβρη στον Δημητρώφ.



Τι είπε ο Στάλιν; Είπε ότι : «Εγώ συμβούλευσα την Ελλάδα να μην αρχίσουν αυτόν τον αγώνα. Οι άνθρωποι του ΕΛΑΣ δεν έπρεπε να βγουν από την κυβ(έρνηση) του Παπανδρέου. Καταπιάστηκαν με δουλειά για την οποία δεν τους επαρκούν οι δυνάμεις. Φαίνεται υπολόγιζαν ότι ο Κόκκινος Στρατός θα κατέβει ως το Αιγαίο. Εμείς αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε. Εμείς δεν μπορούμε να στείλουμε και στην Ελλάδα δικά μας στρατεύματα. Οι Ελληνες έκαναν βλακεία».


Ο Στάλιν, φυσικά, δεν έλεγε όλη την αλήθεια, ως προς το ότι είπε στους ζαχαριαδικούς να μην μπουν σε αυτόν τον πόλεμο. Αν ήθελε να τους το πει, θα τους το έλεγε, μέσω του Δημητρώφ και θα απέτρεπε τις εξελίξεις, ή τουλάχιστον θα είχε το είχε προσπαθήσει. Η καθοδήγηση Δημητρώφ δείχνει ότι η "σοβιετική" ηγεσία, μέσω του τοπικού εκφραστή της στα Βαλκάνια, καθοδήγησε την συνέχιση των Δεκεμβριανών. Σε κάθε περίπτωση πάντως τα τεκταινόμενα της ήσαν γνωστά. Και αυτά λέγονται από μένα, που ουδόλως συμπαθώ τους ζαχαριαδικούς, αλλά πρέπει να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Απλά, ο Στάλιν τους πέταξε στα σκυλιά, μετά την ήττα και τους φόρτωσε όλη την ευθύνη, απεκδυόμενος των δικών του ευθυνών.


Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η ζαχαριαδική ηγεσία παρασύρθηκε από τους "σοβιετικούς", ή τον Δημητρώφ. Ήθελε την εξουσία και βάδισε σχεδιασμένα και υπολογισμένα για την κατάκτησή της. Τον πόλεμο τον επεδίωξε τον Δεκέμβρη, ανεξάρτητα από τα, επί μέρους, συμβάντα και είχε σχεδιάσει την σύγκρουση, με τους Βρετανούς, πριν από το συλλαλητήριο της 3/12/1944, το οποίο ήταν η σχεδιασμένη απαρχή της σύγκρουσης, με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας με μία κυβέρνηση Γιάννη Ζεύγου.


Αλλά το γεγονός ότι οι ζαχαριαδικοί δεν παρασύρθηκαν από τον Στάλιν και την παρέα του και ότι επεδίωξαν την σύγκρουση, με τους Βρετανούς και τους κυβερνητικούς στην Αθήνα, δεν σημαίνει ότι δεν έπεσαν θύμα της πανουργίας του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς και της παρέας του (δηλαδή του Δημητρώφ), που τους χρησιμοποίησαν για τα δικά τους γεωστρατηγικά σχέδια και παιχνίδια.


Οι ζαχαριαδικοί, βέβαια, (ομιλώ για την ηγεσία) ήταν ένα εθελόδουλο θύμα, το οποίο, από ένα σημείο και μετά, γνώριζε το που πάνε τα πράγματα. Τα όσα λένε παραπάνω ο Ρούσος και ο Σιάντος είναι σαφή και συγκεκριμένα.

Είχαν γνώση, για το που πήγαιναν τα πράγματα, με την καθοδήγηση από τον επιφορτισμένο (από τον Ιωσήφ Στάλιν), με την διαχείριση του ελληνικού Δεκέμβρη υπεύθυνο του Τμήματος Εξωτερικών Υποθέσεων της Κ. Ε. του Κ. Κ. Σ. Ε. Γκιόργκυ Δημητρώφ, ο οποίος φυσικά δεν δρούσε ‘‘εκτός γραμμής’’.


Μόνον οι απλοί μαχητές της κομμουνιστικής αριστεράς, σαν τον κ. Νίκο Σφακιανάκη, δεν γνώριζαν.....


Αυτό, όμως δεν αλλάζει την πορεία των πραγμάτων, διότι όσα έπραξαν (και κυρίως ο Σιάντος, ο οποίος είχε και το κύριο βάρος της ηγεσίας και της λήψης των αποφάσεων σε επίπεδο τακτικής και στρατηγικής, επί ελληνικού εδάφους) δεν τα έπραξαν μόνοι και αβοήθητοι…


(Δείτε στο μπλογκ μου και το συναφές θέμα : "3/12/1944 : ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2008/12/3121944.html ).

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Αν στην πανικόβλητη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ έχει απομένει ελάχιστο μυαλό, θα αφήσει τους βουλευτές της να καταψηφίσουν το νέο Μνημόνιο. (Germania metanazistica delenda est).





Τα παλαιά γερμανικά "panzer", επί το καταστροφικόν τους έργον. Ομοίως και η σύγχρονη εκδοχή τους συνεχίζει αυτό το καταστροφικό έργο, πάνω σε ένα διαφορετικό, μεν, αλλά παρόμοιο, δε, μοτίβο. Η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι, ενώπιον του οικονομικού αφανισμού της και παραπαίει, έχοντας να αντιμετωπίσει το φάσμα της επελαύνουσας μοντέρνας πείνας και εξαθλίωσης, από την ωμή και ανελέητη έκφραση του σύγχρονου γερμανικού εθνικισμού. Είτε με τον πρωσικό "αυτοκρατορικό μεγαλοϊδεατισμό", είτε με τον  "ναζισμό", είτε με τον "νεοφιλελευθερισμό", η επαρχιωτικής νοοτροπίας γερμανική πολιτικοικονομική ελίτ, διαχρονικά, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να εκφράζει τον βαθιά ριζωμένο εθνικισμό της και την ανικανότητά της να ασκήσει έναν, πραγματικά, ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη, ρίχνοντας, για μία ακόμη φορά, την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Μπροστά σε αυτόν τον σύγχρονο σκληρό πόλεμο, ο οποίος θα αφανίσει τουλάχιστον το 30% του ελληνικού ΑΕΠ (όπως, άλλωστε, θα έκανε και ένας κανονικός πόλεμος) και ο οποίος, ήδη, έχει αρχίσει να κοστίζει και θα κοστίσει, ακόμα περισσότερο στο προσεχές μέλλον, με "πολύ αίμα, ιδρώτα και δάκρυα", καιρός είναι να αντισταθούμε  και να αποκρούσουμε αυτή την ωμή και στυγνή έκφραση αυτού του εθνικισμού, πριν η χώρα μας οδηγηθεί στον πλήρη κοινωνικό και οικονομικό αφανισμό της. Και η καταψήφιση του νέου Μνημόνιου είναι μια καλή αρχή. Η Γερμανία έχει εγκλωβιστεί στην παγίδα, την οποία η ίδια δημιούργησε για τους άλλους, με μόνο όπλο την πιστωτική ασφυξία της Ε.Κ.Τ. σε βάρος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, ώστε να υποχρεώσει την Ελλάδα να βγει από την ευρωζώνη. Αλλά μια τέτοια κίνηση η χώρα μας δεν είναι καθόλου απαραίτητο να την κάνει. Θα μπορούσε να την κάνει. Και στο τέλος της όλης υπόθεσης, ίσως και να την κάνει. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να προτρέξει. Κάθε πράγμα στον καιρό του. Και ο καιρός της εξόδου από το ευρώ, μπορεί, κάλλιστα, να μην είναι της παρούσης και θα πρέπει να έλθει μόνον μετά από μια σκληρή και επίπονη διαπραγμάτευση, που θα κατοχυρώνει τα συμφέροντα της χώρας μας, με μια πλήρη διαγραφή του συνόλου του δημόσιου χρέους της. Η Ελλάδα, αν η Ε.Κ.Τ. ασκήσει εκβιαστική πολιτική πιστωτικής ασφυξίας σε βάρος της χώρας μας, μπορεί να απειλήσει με - και να ασκήσει - ένα ιδιότυπο seigniorage, δηλαδή με την εκτύπωση χρήματος ευρώ, για την ικανοποίηση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Αλλά, μια τέτοια πολιτική στραγγαλισμού της ελληνικής οικονομίας από την Ε.Κ.Τ., θα είχε μεγαλύτερο κόστος για την ίδια, και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, από ότι για την χώρα μας, αφού ο διατραπεζικός δανεισμός των Κεντρικών Τραπεζών του βορρά προς τις αντίστοιχες του νότου φθάνει στα 600 δισ. €, γεγονός που σημαίνει ότι μια τέτοια κίνηση της Ε.Κ.Τ. θα σαρώσει το διατραπεζικό σύστημα δανεισμού και πληρωμών της ευρωζώνης, την στιγμή που η Ε.Κ.Τ. θα εξακολουθήσει να δέχεται όλα τα σκουπίδια που θα της παρουσιάζουν οι ελληνικές τράπεζες, ως εχέγγυα, για να μπορεί να έχει την απαραίτητη ρευστότητα  και τα οποία σκουπίδια η Ε.Κ.Τ. δεν θα μπορεί να αρνηθεί, διότι, αν τα αρνηθεί, θα υποχρεωθεί να αρνηθεί όλα τα ανάλογα σκουπίδια, που της παρουσιάζουν, ω εχέγγυα, όλες οι τράπεζες της ευρωζώνης, γεγονός το οποίο θα σαρώσει το ευρώ και θα το εξαφανίσει από προσώπου γης. Και όλα αυτά, χωρίς η Ελλάδα να επιστρέψει, εξ αρχής, στην δραχμή.
Αλλά, πέρα από αυτά, εξακολουθούν, πάντοτε, να ισχύουν όσα έχω γράψει στο μπλογκ μου, τον Νοέμβριο του 2011, στο θέμα : "Η δραχμή δεν είναι η μοίρα μας. Όμως, η επιστροφή σε αυτήν μπορεί να αποτελέσει, ceteris paribus, μια αναγκαία και χρήσιμη επιλογή μας. (Γιατί η ευρωζώνη θα καταρρεύσει, εάν η Ελλάδα υποχρεωθεί να βγει από αυτήν)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/11/greek-strategy-among-drachma-and-euro.html . Θα θυμίσω κάποιες βασικές σκέψεις του άρθρου αυτού :
"Αν αποφασισθεί η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και την ζώνη του, μια τέτοια απόφαση θα οδηγήσει, με μαθηματική ακρίβεια, στην κατάρρευση της ευρωζώνης και θα φέρει στην επιφάνεια μιαν άλλη στρατηγική της Γερμανίας και των πλεονασματικών χωρών, οι οποίες θα προτιμήσουν να προχωρήσουν γρήγορα στην δική τους έξοδο από την ευρωζώνη, για να αποφύγουν την κατάρρευση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και για να μην πληρώσουν τα σπασμένα, παρά το γεγονός ότι θα πληγεί η βιομηχανία τους. Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα φέρει την Γερμανία μπροστά σε μια νέα κατάρρευση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και θα την οδηγήσει στο να επανακεφαλαιοποιήσει την Ε.Κ.Τ., σε επίπεδο τουλάχιστον 300 δισ. € και να διασώσει τις γαλλικές, τις γερμανικές τράπεζες και τις λοιπές τράπεζες της ευρωζώνης, οι οποίες είναι εκτεθειμένες στο δημόσιο και στο ιδιωτικό ελληνικό χρέος. Αυτό δεν θα είναι αρκετό. Η Γερμανία (και οι άλλες πλεονασματικές χώρες) θα πρέπει, μαζί με την Ε.Κ.Τ., να παράσχουν  ρευστότητα, με απίστευτες ποσότητες χρήματος, σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα, στα πλαίσια του οποίου ουδείς θα είναι διατεθειμένος να δανείσει οποιονδήποτε (όπως, άλλωστε συμβαίνει και σήμερα, μέσα στα πλαίσια της, ουσιαστικά, χρεωκοπημένης ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας). Ακόμα και αν οι Γερμανοί αποφασίσουν να καταβάλουν αυτό το τεράστιο κόστος, το κακό, γι' αυτούς και την ευρωζώνη, δεν σταματά σε αυτό το σημείο. Το πρόβλημα, που θα έχουν να αντιμετωπίσουν, είναι ότι, αμέσως, θα ακολουθήσουν την Ελλάδα και οι λοιπές χώρες της ευρωζώνης, οι οποίες θα απαγορεύσουν την εξαγωγή κεφαλαίων από αυτές, επειδή οι επενδυτές στις χώρες αυτές θα τα ρευστοποιήσουν και θα προσπαθήσουν να τα βγάλουν έξω από αυτές. Οι περιορισμοί αυτοί θα καταστούν αναγκαίοι, για να μπορέσουν οι οικονομίες των χωρών αυτών να έχουν μια στοιχειώδη ρευστότητα, αφού, με την κατάργηση της ελευθερίας διακίνησης του κεφαλαίου, που σκοπό θα έχει την παραμονή των χωρών αυτών στο ευρώ, οι αγορές θα οδηγήσουν στα επουράνια τα διαφορικά επιτόκια δανεισμού (spreads) αυτών των χωρών (της Ισπανίας, της Ιταλίας, το Βελγίου, της Γαλλίας, αλλά και της Αυστρίας και της Ολλανδίας, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας). Εντός ολίγων ημερών από την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, η Γερμανία θα βρεθεί μπροστά στο αμείλικτο ερώτημα, που αφορά την διάσωση, ή μη, της ευρωζώνης και θα κληθεί να καταβάλει ουκ ολίγα τρισεκατομμύρια ευρώ, για να σώσει ό,τι έχει απομείνει από αυτήν. Φυσικά, θα αρνηθεί να το πράξει. Και θα προτιμήσει να προχωρήσει στο "κρυφό" εναλλακτικό σχέδιό της. Θα ανακοινώσει την επιστροφή της στο μάρκο. (Αν αυτό της επιτραπεί από τις Η.Π.Α., οι οποίες θα είναι η εναλλακτική πηγή διάσωσης της ευρωζώνης, με ένα νέο πρόγραμμα Marshall. Κάτι τέτοιο είναι που, ουδόλως, επιθυμούν οι γερμανικές ελίτ). Η απειλή της εκδίωξής μας από το ευρώ δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια, άνευ περιεχομένου, προσπάθεια κατατρομοκράτησης του ελληνικού πληθυσμού και της ελίτ που τον διοικεί, έτσι ώστε να αποδεχθούν, πλήρως και αυτός και εκείνη (αν και εκείνη την έχει αποδεχθεί) την διαχείριση των οικονομικών και των πόρων της χώρας από τους δανειστές".
Germania metanazistica delenda est! Όπως γίνεται αντιληπτό, τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, για την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ (διότι περί αυτής ομιλώ και όχι για τον απλό γερμανικό λαό, που, ιστορικά, έχει υποστεί και εξακολουθεί να υφίσταται και αυτός τα πάνδεινα στα χέρια αυτής της διεστραμμένης ελίτ). Εμπρός, λοιπόν, να την υποχρεώσουμε να πέσει στα γόνατα. Και θα πέσει στα γόνατα, αν η χώρα μας αποκτήσει σχέδιο και βούληση να το εφαρμόσει. Hic Rhodus, hic salta...




"Όλο το σκεπτικό (και οι συγκρίσεις) του παραπάνω άρθρου - πρόκειται για το άρθρο του Γιώργου Καισάριου, που δημιοσιεύτηκε στην "Αριστερή Στρουθοκάμηλο", με τίτλο : "Αν επικρατήσουν οι λαϊκιστές. Παράλληλοι βίοι του λαϊκισμού σε Ελλάδα και Αίγυπτο" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2012/02/blog-post_11.html και στο οποίο σχολιογράφησα - είναι ένα απέραντο λάθος.



Ο αγαπητός φίλος (από τα παλιά) Γιώργος Καισάριος ευρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου.


Ουδεμία σχέση έχει η Αίγυπτος (με τις αδύνατες παραγωγικές δομές και τον υπερπληθυσμό της), με την Ελλάδα - ακόμα και αν η χώρα μας βγει από την τοξική ευρωζώνη.


Λέει, επίσης, ο αγαπητός Γιώργος ότι οι δανειστές (και "εταίροι") θα διαγράψουν, με κάποιο τρόπο το ελληνικό δημόσιο χρέος. Λάθος το σκεπτικό, διότι τους αποδίδει προθέσεις που δεν έχουν (τουλάχιστον στην έκταση που χρειάζεται) και επειδή η διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν εξαρτάται από αυτούς, έτσι όπως είναι τώρα οργανωμένοι.


Με λίγα λόγια, η ευρωζώνη, ως νομισματική και ως (λιγότερο) οικονομική ένωση, δεν μπορεί να διαγράψει το ελληνικό δημόσιο χρέος, στα επίπεδα που είναι απαραίτητα, για την βιωσιμότητά του. Αν μπορούσε να το κάνει και να διαγράψει σε σημαντική έκταση το χρέος αυτό, θα έκανε κάτι άλλο πολύ πιο ορθολογικό. Θα έκανε αυτό που έχω προτείνει, εδώ και πάνω από δύο χρόνια, σε παλαιές συζητήσεις μας στο e-rooster. Θα το πλήρωνε. Αυτό, άλλωστε, πρέπει, τελικά, να κάνει, όχι μόνο για την Ελλάδα - και γι' αυτό δεν το κάνει.


(Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το τοκογλυφικό χρέος της χώρας μας δεν θα διαγραφεί, ή ότι δεν θα πληρωθεί. Και θα διαγραφεί και θα πληρωθεί. Το πώς και πόσο και από ποιόν θα διαγραφεί, καθώς και το πως και από ποιόν θα πληρωθεί, θα το δούμε. Στην μεγάλη του πλειοψηφία, πάντως, δεν θα πληρωθεί από την Ελλάδα).


Αυτό, όμως, μια νομισματική ένωση (σαν αυτή που έκαναν οι βόρειοι, με σκοπό να τα πάρουν, ο ένας από τον άλλον και όλοι μαζύ, από τους νότιους) δεν μπορεί να το κάνει. Όποιος γνωρίζει, έστω και ελάχιστα, την ιστορία των νομισματικών ζωνών, αντιλαμβάνεται, περί τίνος πρόκειται. Γι' αυτό και η ευρωζώνη ευρίσκεται, εν αποδρομή και διασωληνωμένη στην εντατική, περιμένοντας το μοιραίο - δηλαδή τον θάνατό της.


Ο θάνατος της ευρωζώνης, που ξέρουμε (αυτής της απίστευτης, αλλά και συνάμα τραγικής αποτυχίας της ορθής και χρήσιμης ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας, που για μένα ήταν αναμενόμενη, ως αποτυχία), είναι δεδομένος και ο παρατεταμένος επιθανάτιος ρόγχος της, απλώς, πολυπλοκοποιεί την όλη υπόθεση. Το ζήτημα δεν είναι αν η ευρωζώνη θα αποδημήσει, εκ του κόσμου τούτου.


Το ζήτημα είναι, άλλο και πολύ πιο κρίσιμο και αφορά το εάν θα μπορέσει να μετεξελιχθεί, σε μια κρατική ομοσπονδία, αμερικανικού τύπου, με κεντρική κυβέρνηση, που θα θέσει την, εν τυμπανιαία καταστάσει, ευρισκόμενη ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και κυρίως την Ε.Κ.Τ., υπό έλεγχο, ή, εάν ο μαρτυρικός θάνατος της σύγχρονης "κληρονόμου" της αλήστου μνήμης "Ε.Σ.Σ.Δ." (η οποία, εν πάση περιπτώσει, ήταν κράτος μιας ιδιότυπης ελίτ, αλλά χωρίς την πραγματική ομόθυμη βούληση των λαών της - και σε αυτό μοιάζει πολύ με την ευρωζώνη), θα ακολουθηθεί, σε μια πρώτη φάση, από ένα ευρωπαϊκό χάος, το οποίο θα δώσει την θέση του σε μια νέα διακρατική και οικονομική κατάσταση στον ευρύτερο ευρασιατικό χώρο.

Αυτό είναι το ζήτημα και φυσικά, υπό το φως όλων αυτών των εξελίξεων, πρέπει να δούμε το τι πρέπει να κάνει η χώρα μας, σε κάθε περίπτωση και σε κάθε εναλλακτικό σενάριο.Η ιδεολογικοποίηση της συζήτησης και οι επικρατούσες επιβιώσεις των ιδεοληψιών του παρελθόντος συσκοτίζουν τα πραγματικά δεδομένα και αποπροσανατολίζουν την ελληνική ελίτ και τον ελληνικό πληθυσμό από τα ουσιώδη και τεράστια προβλήματα, που τίθενται ενώπιόν τους, από την εξελισσόμενη - σε αργή κίνηση - αποδόμηση της ευρωζώνης.


Πολύ περισσότερο, όταν και οι δύο (και η ελληνική ελίτ - και ο αγαπητός Γιώργος Καισάριος αποτελεί ένα τυπικό δείγμα - και ο ελληνικός πληθυσμός) υιοθετούν την (ή παρασύρονται από την) "νεοφιλελεύθερη" ιδεολογία του σύγχρονου μεταναζιστικού εθνικισμού και της επαρχιωτικής νοοτροπίας της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία, διαχρονικά, μας αποδεικνύει ότι δεν έχει τα απαραίτητα πνευματικά, ηθικά, αλλά και οικονομικά προσόντα, για να ασκήσει τον απαραίτητο ηγετικό ρόλο που χρειάζεται η μετεξέλιξη της θνήσκουσας νομισματικής ένωσης της Ευρώπης, σε ευρωπαϊκή κρατική ομοσπονδία.


Όταν γίνει κατανοητό - και η αλήθεια είναι ότι γίνεται ολοένα και περισσότερο - ότι οι, κατά καιρούς, ιδεολογίες της επαρχιωτικής γερμανικής ελίτ, είτε εκφράζονταν από τον "πρωσικό αυτοκρατορισμό", είτε από τον, ιδιοτύπως, εργατιστικό και ρατσιστικό "εθνικοσοσιαλισμό", είτε (τώρα) από τον "φιλελευθερισμό", δεν ήσαν, τίποτε περισσότερο, από προσχήματα (κάποτε λιγότερο και κάποτε περισσότερο φανερά και ωμά) και ψευδοσυνειδησιακά περιτυλίγματα του παλαιού κλασσικού και αδίστακτου γερμανικού εθνικισμού, όλα θα γίνουν περισσότερο εύκολα και έτσι θα σταθεί δυνατό η χώρα μας και ο πληθυσμός της να κατανοήσουν τον δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσουν, αφού καταστρωθούν τα πρέποντα σχέδια (τα οποία τώρα, δυστυχώς, δεν υφίστανται), ενώπιον της απειλής του γερμανικού εθνικισμού, η οποία απειλή, όσο ακολουθούνται οι κανόνες που οι εκπρόσωποί του έχουν θέσει, είναι παρούσα και άμεση, αλλά όσο οι κανόνες αυτοί δεν ακολουθούνται, είναι κούφια και μπορεί να αντιμετωπισθεί.


Ο γερμανικός εθνικισμός, βέβαια, ουδόλως έχει ένα μυστικιστικό περιεχόμενο. Δεν πρόκειται περί αυτού. Ο διαχρονικός εθνικισμός της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, σε όλες του τις μορφές, εκφράζει (σήμερα, μάλιστα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η σαρωτική ήττα υποχρέωσε την Γερμανία να είναι ένα παρακολούθημα των νικητριών δυνάμεων) την αδιάλλακτη άρνησή της να παραχωρήσει τον πυρήνα της εθνικής της κυριαρχίας, σε υπέρτερα υπερεθνικά ευρωπαϊκά όργανα και να παραδώσει το "πορτοφόλι" της χώρας σε αυτά.


Και οι Γερμανοί (εκτός από crabs), είναι πεισματάρηδες και ξεροκέφαλοι σε αυτά τα ζητήματα. Και όπως μας έχουν δείξει στο παρελθόν, δεν διδάσκονται εύκολα από την πραγματικότητα.


Εκτός, εάν έλθουν κάποιοι άλλοι (π.χ. οι, ένθεν κακείθεν, Αγγλοσάξωνες) να τους συνετίσουν.


Όλα τα άλλα που βάζει, ο αγαπητός Γιώργος Καισάριος, μπορεί να τον ικανοποιούν, μέσα στα πλαίσια της ιδεολογίας του, νοουμένης με την μαρξική έννοια της ψευδούς συνειδήσεως (η οποία δυστυχώς είναι η ίδια με εκείνην, που εξυπηρετεί σήμερα τα συμφέροντα της γερμανικής ελίτ), αλλά είναι άνευ ουσίας και συνουσίας...


Εάν η παραζαλισμένη και πανικόβλητη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ έχει, έστω και ελάχιστο μυαλό, θα επιτρέψει (ή θα καθοδηγήσει) την πλειοψηφία της Βουλής, που ελέγχει, να καταψηφίσει (ή να μην υπερψηφίσει) το νέο Μνημόνιο, χωρίς, φυσικά, να βγάλει την χώρα από την ευρωζώνη, αφήνοντας τους ευρωζωνίτες να αναλάβουν νέες πρωτοβουλίες (ή καμμία) και ασκώντας πλήρως τα δικαιώματά της, σε όλα τα συλλογικά όργανα της οπερετικής νομισματικής ένωσης, στην οποία - ανοήτως ποιούσα - μετέχει.


Το γέλιο που έχει να πέσει, με τα πανικόβλητα καμώματα του γαλλογερμανικού άξονα και των λοιπών βόρειων ευρωζωνιτών (μπροστά, π.χ., σε μια κήρυξη της χώρας μας σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης και σε ένα ενδεχόμενο άσκησης ενός ιδιότυπου seigniorage από την χώρα μας) δεν περιγράφεται.


Και τότε θα δούμε, όλους τους μύθους να καταρρέουν, με έναν εκκωφαντικό πάταγο.


Αλλά μια τέτοια ενέργεια "θαρσείν χρη". Κάτι τέτοιο, όμως, δεν πωλείται και δεν ευρίσκεται, εν επαρκεία, στην χώρα μας και ιδιαίτερα στους κύκλους που κινείται η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, από την εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε τα εγκόσμια (1996) και το βλάκιστο, διαχειριστικά ανίκανο και μειωμένου πατριωτισμού "ευρωπαϊστικό"/κοσμοπολιτικό τμήμα της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, ανέλαβε την διοίκηση του τόπου, για να οδηγήσει το πλοίο που λέγεται "Ελλάς" στα βράχια και στην πορεία προς την αύτανδρη και παρατεταμένη καταβύθισή του στην άβυσσο.


[Αν και οι δανειστές και "εταίροι" της χώρας μας, σκέπτονται και φοβούνται ένα τέτοιου είδους κάζο, εκ μέρους της ελληνικής πλευράς. Είτε τώρα, είτε αργότερα, κατά την διάρκεια της εφαρμογής των μέτρων του Μνημονίου, εφόσον αυτό ψηφιστεί. Πολύ περισσότερο, που ο αυξανόμενος εκνευρισμός τους οφείλεται στο απλούστατο γεγονός ότι στην Ελλάδα (με όσα έπραξαν, εξ αιτίας του τυφλού φανατικού και συνάμα ανόητου γερμανικού δογματισμού και της πεισματάρικης ξεροκεφαλιάς, που διακρίνει το τρίο Μέρκελ - Σόϋμπλε - Ρέσλερ, κατά την τελευταία διετία) δεν έχουν, πλέον, έναν αξιόπιστο πολιτικό συνομιλητή και αντιλαμβάνονται ότι ευρίσκονται μπροστά στον εφιάλτη όλων τους, ο οποίος εφιάλτης συνίσταται στο φρικτό, γι' αυτούς, ενδεχόμενο να πληρώσουν τον λογαριασμό, τώρα, για την Ελλάδα και στην συνέχεια να ακολουθήσουν στην σειρά λογαριασμοί άλλων, τους οποίους, επίσης, θα κληθούν να πληρώσουν.
(Την ευρωζώνη, όμως, δεν την έκαναν για να πληρώσουν τους λογαριασμούς άλλων. Την έκαναν για να εισπράξουν. Αν ήθελαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς άλλων, δεν θα έκαναν μια ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Θα έκαναν μια ευρωπαϊκή κρατική ομοσπονδία). Αυτό είναι το δράμα που ζουν οι γερμανικές ελίτ και οι άλλες των πλεονασματικών χωρών. Τις κατανοώ πλήρως, αλλά, δυστυχώς, γι' αυτές, πέρασε ο καιρός των απλών εισπράξεων. Τώρα ήλθε η ώρα, όχι μόνον των εισπράξεων, αλλά και των πληρωμών. (Μια οχληρή και αμείλικτη πραγματικότητα, την οποία οι πολύπειροι και παλαιές καραβάνες του καπιταλιστικού συστήματος, οι νησιώτες Βρετανοί την είχαν αντιληφθεί εγκαίρως, από την εποχή της πρωθυπουργίας της Μάργκαρετ Θάτσερ και δια του μνημειώδους λόγου της στην Βουλή των Κοινοτήτων, με τα "τρία όχι" αρνήθηκαν - τότε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 - να εισέλθουν στην υπό κατασκευή ευρωζώνη). Οι γαλλογερμανοί ακολούθησαν τον δικό τους δρόμο, βάζοντας, μάλιστα και τους νότιους στην κοινή ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, με σκοπό να τους τα πάρουν. Και όντως τους τα πήραν (κυρίως οι Γερμανοί, με το 1 τρισ. € των εξαγωγών τους, τα 138 δισ. € του εμπορικού τους ισοζυγίου και το 16% του παγκόσμιου εμπορίου που ελέγχουν τώρα, έναντι του 12%, που έλεγχαν το 2003, διότι οι Γάλλοι είναι χρεωμένοι, ως μη ανταγωνιστικοί, για να χάσουν από το 2003, έως τώρα, ένα μεγάλο μερίδιο από την θέση τους στο διεθνές εμπόριο, πέφτοντας σπό το 6% του 2003 στο, περίπου 3% τώρα και να καταστούν ελλειμματικοί και ως κράτος - όπως σχεδόν πάντα - αλλά και στο εξωτερικό εμπόριο). Γι' αυτό και θα υποστούν τις συνέπειες. Δηλαδή, θα πληρώσουν].


Για να δούμε..."