Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Γιατί η Γερμανία θα υποχρεωθεί να πληρώσει για τις χώρες της ευρωζωνικής περιφέρειας, αν θελει να σώσει το ευρώ. (Οι μεταβιβαστικές πληρωμές από τις χώρες με πραγματική υποτίμηση, προς τις χώρες με πραγματική ανατίμηση, μέσα σε μια νομισματική ένωση).


Και όμως, όσο και αν θέλει να το αποφύγει, η Γερμανία θα υποχρεωθεί να προβεί σε μεταβιβαστικές πληρωμές, προς τις χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης (και όχι μόνον σε αυτές), αν θέλει να σώσει το ευρώ, όπως και αν μεταμφιέσει αυτές τις πληρωμές και όποιο σχήμα, ή μηχανισμό, επιλέξει να χρησιμοποιήσει. Στο τέλος της διαδικασίας, θα αναγκαστεί να προβεί σε μια συγκαλυμμένη διαγραφή των χρεών των χωρών αυτών, δια της πληθωριστικής πληρωμής τους. (Αυτό το έχω γράψει επανειλημμένως : Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : "Η συμφωνία της 25/3/2010 για τον Μηχανισμό Στήριξης της Ελλάδας : Μια αργή γραφειοκρατική απόκριση μπροστά σε πιεστικές ανάγκες"  http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/2532010_23.html , το οποίο είναι μια αναδημοσίευση παλαιότερου σχολίου μου στο άρθρο που δημοσίευσε στο e-rooster ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, με τίτλο : "Οι κακοί ξένοι" http://e-rooster.gr/03/2010/2322#comment-129951 ).  
Τελικά, μένοντας στο ευρώ, η γερμανική πολιτική και χρηματοπιστωτική ελίτ δίνει μάχη μόνο για να επιτύχει να προβεί σε όσο το δυνατόν μικρότερες μεταβιβαστικές πληρωμές. Και γι' αυτό θα μας βγάλει την ψυχή. Στο τέλος, όμως, θα πληρώσει - εκτός αν επιλέξει να επιστρέψει στο μάρκο. Κάτι, όμως, που δεν είναι εύκολο...



"Και όμως έχει σημασία το να μπορούμε να αναλύουμε την εκάστοτε συγκυρία και ειδικώτερα την παρούσα, που έχει να κάνει με την ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας, η οποία είναι βλακώδης και έχει να κάνει με την υπερφίαλη και μεγαλομανή επιθυμία της ελληνικής ελίτ να εντάξει την Ελλάδα στην ευρωζώνη, την οποία επιθυμία ανήγαγε σε στρατηγική επιλογή, που οδήγησε στα τωρινά οδυνηρά αποτελέσματα.

Ο ανηλεής ξυλοδαρμός του Κωστή Χατζηδάκη και όσοι άλλοι ακολουθήσουν, αφού η ελληνική πολιτική, οικονομική και κοινωνική ελίτ έχει στοχοποιηθεί από τον εξαγριωμένο ελληνικό πληθυσμό - ο οποίος δεν έχει συνειδητοποιήσει το γεγονός ότι, όσα υποφέρει, οφείλονται σε καθαρά τεχνικοοικονομικούς λόγους, που σχετίζονται με αυτήν την στρατηγική επιλογή και αν το καταλάβει, τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα -, δεν θα είχε συμβεί, αν η Ελλάδα δεν είχε χρεωκοπήσει, όσο σκληρός και αν είναι ο καπιταλισμός.


Ως εκ τούτου, οι αιτίες (όχι οι αφορμές) της λαϊκής δυσαρέσκειας έχουν την σημασία τους, η οποία είναι σημαντική, διότι διαυγάζουν την πραγματικότητα, αφαιρώντας τις φαντασιακές σημασίες του ιδεολογικού πέπλου (ο όρος "ιδεολογικός" χρησιμοποιείται εδώ με την μαρξική έννοια της ψευδούς συνειδήσεως), που συσκοτίζει αυτές τις αιτίες και παραπλανά τους ανθρώπους.


Φεύγοντας από τις τρέχουσες ανοησίες, που διακινεί η ελληνική πολιτικοοιοκονομική ελίτ, για να δικαιολογήσει την βλακώδη και καταστροφική επιλογή της, για την κατάργηση της δραχμής και την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη, ενοχοποιώντας τον εξαπατημένο, από την καταιγιστική προπαγάνδα της, υπέρ αυτής της επιλογής, ελληνικό πληθυσμό, πρέπει να δούμε και μια άλλη διάσταση αυτής της καταστροφικής επιλογής, που συναρτάται με την τεράστια απώλεια - γύρω στο 30% - της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, λόγω της ένταξης της χώρας στην ευρωζώνη, που χειροτέρευσε μια ήδη κακή κατάσταση, όσον αφορά το ελληνικό δημόσιο χρέος.


Πριν από την ένταξη της χώρας μας στην ευρωζώνη, όταν ακόμα το νόμισμα της Ελλάδας ήταν η δραχμή και σε περιβάλλον εύκαμπτων συναλλαγματιών ισοτιμιών, η απόκλιση των εθνικών παραγωγικών δυνατοτήτων, ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γερμανία (και ευρύτερα, ανάμεσα στις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά και του νότου) αντιμετωπιζόταν από την λειτουργία της βαλβίδας του μηχανισμού των συναλλαγματικών ισοτιμιών, που εξισορροπούσε αυτές τις αποκλίσεις.


Στις συνθήκες, όμως, του κοινού νομίσματος της ευρωζώνης, αυτός ο μηχανισμός είναι ανύπαρκτος και στις "ομαλές" συνθήκες της περιόδου 2002 - 2008, εμφανίζονται τα παρακάτω φαινόμενα :


Η Γερμανία (και ο ευρωπαϊκός βορράς), με μικρότερο ποσοστό αύξησης των τιμών, με μεγαλύτερη παραγωγικότητα και με μικρότερη αύξηση του κόστους, ανά μονάδα εργασίας (διότι, ανάμεσα στα άλλα, συγκράτησε τις αυξήσεις, ή και μείωσε τα επίπεδα των μισθών), παράγει προϊόντα φθηνά, ακολουθώντας δηλαδή την πολιτική της πραγματικής υποτίμησης - η οποία, ειρήσθω εν παρόδω αποτελεί και αυτή μια πολιτική, που εμφανίζει στρεβλωτικές τάσεις στην παραγωγική και οικονομική δομή της χώρας.


Η Ελλάδα (και ο ευρωπαϊκός νότος), με μεγαλύτερα επίπεδα αύξησης των τιμών, με μικρότερη παραγωγικότητα (αν και η ποσοστιαία αύξηση - ρυθμός - της παραγωγικότητας στην Ελλάδα ήταν μεγαλύτερη από αυτήν της Γερμανίας) και με μεγαλύτερη αύξηση του κόστους εργασίας, λόγω της αύξησης των μισθών (προσοχή, όχι με μεγαλύτερους από την Γερμανία μισθούς, αλλά με μισθούς που παρακολούθησαν, λίγο - πολύ, την μέση παραγωγικότητα της εργασίας και τούτο επειδή δεν ακολούθησε την πολιτική του dumping των μισθών, που ακολούθησε η Γερμανία), παράγει προϊόντα ακριβά, εμφανίζοντας τα φαινόμενα της πραγματικής ανατίμησης και της υψηλής ανεργίας, που φυσικά και αυτά αποτελούν στρεβλώσεις της παραγωγικής δομής και της οικονομίας.


Όσο τα πράγματα μένουν σε ισορροπία (και όσο επισφαλής και αν είναι αυτή η ισορροπία), δεν υπάρχει πρόβλημα.


Το πρόβλημα παρουσιάζεται όταν η ισορροπία διαταραχθεί. Και η ισορροπία θα διαταραχθεί, είτε από εσωτερικούς, είτε από εξωτερικούς λόγους - αλλά, πάντως, σε κάθε περίπτωση, η διαταραχή αυτή θα προέλθει, όπως ορθότατα είχε προβλέψει ο John Maynard Keynes, ήδη από το 1924, αναλύοντας την κρίση του παλαιού καπιταλιστικού συστήματος, από τον χρηματοπιστωτικό τομέα.


Στην συγκεκριμένη περίπτωση, που εξετάζουμε τώρα, η διαταραχή προήλθε από το εξωτερικό και πήρε την μορφή της οικονομικής ύφεσης του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού τομέα, με την φούσκα των ακινήτων την περίοδο Ιουλίου - Σεπτεμβρίου 2008 και εσωτερικοποιήθηκε στην ευρωζώνη, με την κρίση του δημόσιου ευρωχρέους, όπως αυτό εκφράστηκε στην Ελλάδα, με τις βλακείες του ΓΑΠ (αλλά και του ιδιωτικού ευρωχρέους, που κρατικοποιήθηκε στην περίπτωση της Ιρλανδίας).

Επανερχόμενος στις στρεβλωτικές ανισορροπίες της περιόδου 2002 - 2008, που εμφανίστηκαν στην ευρωζώνη και που περιέγραψα παραπάνω, πρέπει να πω ότι οι στρεβλωτικές αυτές αποκλίσεις στις παραγωγικές δομές των χωρών, στην πορεία του χρόνου, θα μπορέσουν να αντιμετωπισθούν, μόνον με μεταβιβαστικές πληρωμές από την χώρα, που έχει κάνει πραγματική υποτίμηση (Γερμανία - ευρωπαϊκός βορράς), προς την χώρα, που έχει κάνει πραγματική ανατίμηση (Ελλάδα, ευρωπαϊκός νότος) και έχει χάσει την ανταγωνιστικότητά της.


Αυτό, στα πλαίσια μιας πραγματικής οικονομικής ενότητας, δηλαδή στα πλαίσια ενός ομοσπονδιακού κράτους, δεν αποτελεί πρόβλημα και γίνεται συνεχώς, βοηθώντας το σύνολο των ομόσπονδων κρατών, όπως π.χ. στις Η.Π.Α., όπου η κεντρική κυβέρνηση και το FED, με όπλο την δημοσιονομική πολιτική, τις επενδύσεις και την νομισματική πολιτική (κοπή χρήματος), αναδιανέμει το παραγόμενο κοινωνικό προϊόν, μέσα στα πλαίσια της ομοσπονδίας.


Η ευρωζώνη, όμως, δεν είναι ομοσπονδιακό κράτος και με την θεσμική κουρελού, που την διαρθρώνει, δεν αποτελεί ούτε και οικονομική ένωση.


Και εδώ, ακριβώς, βρίσκεται το πρόβλημα, διότι το ζήτημα των μεταβιβαστικών πληρωμών από τις χώρες με πραγματική υποτίμηση, για την αναγκαία στήριξη, προς τις χώρες με πραγματική ανατίμηση, ετέθη στην χειρότερη δυνατή συγκυρία, δηλαδή μέσα σε συνθήκες οξείας οικονομικής ύφεσης (η Γερμανία παρουσίασε μείωση του ΑΕΠ της το 2009, κατά 4,7% και μεγάλη μείωση των εξαγωγών της) και αυτό περιέπλεξε τα πράγματα στο έπακρο, μαζί με τους φόβους του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, μπροστά στην αναγκαιότητα της ευρύτερης σεισάχθειας, που μπαίνει, ως επιτακτική αναγκαιότητα, για την λειτουργία της ευρωζώνης και του καπιταλιστικού συστήματος, με την σύστοιχη αναγκαιότητα χαλιναγώγησης των τραπεζοπιστωτικών ιδρυμάτων (επίσημων και σκιωδών), ενάντια στην οποία η χρηματοπιστωτική ελίτ είναι διατεθειμένη να παλέψει μέχρις εσχάτων.


Στα πλαίσια αυτά και όσο η ευρωζώνη δεν φαίνεται να οδεύει προς τον μετασχηματισμό της προς ένα ομοσπονδιακό μόρφωμα, η απλή οικονομική θεωρία, έτσι, όπως την προεξέθεσα, λέει ότι η Ελλάδα έπρεπε, υπό αυτές τις συνθήκες, να κρατήσει το νόμισμά της και να μην μπει στην ευρωζώνη. (Ενδεχομένως, να έπρεπε και η Γερμανία να κρατήσει το δικό της νόμισμα, για να αποφύγει αυτό που θέλει να αποφύγει και για την αποφυγή του οποίου πασχίζει με νύχια και με δόντια : Να μην προβεί σε μεταβιβαστικές πληρωμές, που θα στηρίξουν τις χώρες της πραγματικής ανατίμησης. Αλλά το τι θα έπρεπε να κάνει η Γερμανία, αυτό είναι θέμα των Γερμανών και όχι δικό μας).


Ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας, εν τέλει, πέρα από μηχανισμός στηριξης του ευρώ, είναι περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, μηχανισμός στήριξης των τραπεζών. Στην Ελλάδα ήταν μηχανισμός στήριξης κυρίως των ξένων τραπεζών και δευτερευόντως των ελληνικών - που φυτοζωούν και είναι ωριμότατες προς κρατικοποίηση.

Στην Ιρλανδία ο μηχανισμός στήριξης είναι μηχανισμός στήριξης των ιρλανδικών τραπεζών, που θα κρατικοποιηθούν, αφού εκτίναξαν το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας στο 30% του ΑΕΠ, αλλά και των ξένων τραπεζών.


Αλλά η ιστορία δεν σταματά εδώ. Στην πορεία του χρόνου, με την συνέχιση της πολιτικής των "διασώσεων", στον μηχανισμό στήριξης θα ενταθούν και η Πορτογαλία και η Ισπανία. Κάτω από αυτό το πρίσμα, όμως, όλη η ευρωζώνη είναι υπερχρεωμένη, αφού το 2014 - 2015 θα έχει φθάσει το δημόσιο χρέος της στο 115% του ΑΕΠ και το ιδιωτικό της χρέος, σε ιλιγγιώδη ύψη.


Αυτό που έκαναν στην πραγματικότητα οι ευρωζωνίτες, δεν ήταν να σώσουν την Ελλάδα και την Ιρλανδία, αλλά να συγκαλύψουν την ουσιαστική χρεωκοπία τους, αφου ουδείς εξηγεί το πως θα πληρώσουν αυτές οι χώρες τα χρέη τους.


Και αυτό μπορεί να γίνει, αν η ευρωζώνη αναλάβει τα χρέη τους, αφού και η ίδια στο σύνολό της είναι βουτηγμένη σε ένα τέλμα χρεών (αν δηλαδή γίνει ένα κρατικό μόρφωμα), ή, αν οι χώρες αυτές επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα, από τα οποία δεν έπρεπε να είχαν φύγει, αφού δεν είχαν σκοπό να συστήσουν ένα ομοσπονδιακό κρατικό μόρφωμα.


Γι' αυτούς τους αποϊδεολογικοποιημένους και πραγματικούς λόγους εδάρη, ανηλεώς, ο Κωστής Χατζηδάκης. Και δεν βοηθάει το να λέμε ότι δεν μας ενδιαφέρουν οι λόγοι, για τους οποίους εκδηλώνεται η βία και να γενικολογούμε, ρίχνοντας την ευθύνη στον καπιταλισμό. Αυτοί, που έχουν στοχοποιήσει την ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, δεν το γνωρίζουν αυτό, αλλά αυτή η άγνοιά τους, δεν αλλάζει τα πράγματα.


(Χωρίς, φυσικά, αυτή η εξήγηση να νομιμοποιεί την χρήση της ωμής βίας. Κάθε άλλο...)"




(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1294000567229#c5479200402302278475 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1294003135496#c7612591565393800774 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1294004575930#c938180340889508188 της 2/1/2011 στο δημοσίευμα του κ. Χαρίδημου Τσούκα, με τίτλο : "Ο δήμος ως όχλος" http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html ).

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

1938 - 2010 : Η διεθνής νομολογία από την άρνηση του Ιωάννη Μεταξά να πληρώσει ένα δάνειο του ελληνικού δημοσίου και η αμαχητί υποταγή του ΓΑΠ στις απαιτήσεις των δανειστών.


Το 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς έπραξε αυτό που επέβαλαν οι περιστάσεις και αρνήθηκε την πληρωμή του δανείου, που είχε πάρει η Ελλάδα από την βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique, επειδή, απλούστατα, δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να πληρώσει, αυτό το δάνειο, ύστερα από την πτώχευση του 1931. Το 2010, όμως, ο ΓΑΠ έπραξε αυτό που δεν έπρεπε : Υπέγραψε το Μνημόνιο της ντροπής και υπέταξε την χώρα στους δανειστές της και τους εκπροσώπους τους...



"Το προς Μουτσόπουλο επιστολόχαρτο αποτελεί μια όχι ασήμαντη πλευρά του ξεπεσμού της ελληνικής κοινωνικής ελίτ, αλλά αυτή ωχριά, μπροστά σε όσα άλλα εγκλήματα, απίστευτης εκτάσεως και μεγέθους, έχει διαπράξει ένα μεγάλο τμήμα της (για να μην πω το σύνολό της), σε βάρος αυτού του τόπου.



Το ότι η ελληνική κοινωνική ελίτ (και στην έννοια αυτή συμπεριλαμβάνω όλες τις εκφάνσεις της) είναι διεφθαρμένη δεν είναι κάτι νέο και ουδείς κομίζει γλαύκα εις τας Αθήνας, όταν αναφέρεται στην ενδημική διαφθορά της ελληνικής ελίτ.

Αυτό που φαίνεται, ως νέο - για όσους δεν έβλεπαν την πορεία την οποία είχε χαράξει από την δεκαετία του 1990 και μετά, με την επιλογή της για την ένταξη της χώρας στην γαλλογερμανικής (και αμερικανικής, παρακαλώ) εμπνεύσεως ευρωζώνη -, είναι το ότι στην ενδημική διαφθορά της προστέθηκε και το ότι η νέα γενιά των επιφανών εκπροσώπων της ελληνικής ελίτ απεδείχθη και αναποτελεσματική.


Η ίδια η διαφθορά, ως κοινωνικό φαινόμενο, ήταν μια προβληματική κατάσταση, λίγο – πολύ, όλοι μιλούσαν γι’ αυτήν, αλλά το γεγονός ότι η ελληνική ελίτ ήταν αποτελεσματική κουκούλωνε το πρόβλημα και φυσικά βοηθούσε στην συντήρησή του και στην επέκτασή του σε όλους τους αρμούς της ελληνικής κοινωνίας.


Δυστυχώς, για τον τόπο, η αποτελεσματικότητα αυτή, που είχε να κάνει και με την τύχη, αλλά και με τις στρατηγικές επιλογές των παλαιών ταγών της ελληνικής ελίτ, έπαυσε να υφίσταται και τώρα που, με την ολέθρια ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη, «ο βασιλιάς αποδεικνύεται γυμνός», διότι απεμπόλησε όλους εκείνους τους μηχανισμούς προστασίας της χώρας, που είχαν να κάνουν με την άσκηση της νομισματικής και της δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας, ο ελληνικός πληθυσμός, σχεδόν στο σύνολό του, βρίσκεται απροστάτευτος και σε πλήρη σύγχυση, μπροστά στην λαίλαπα της ήδη επελθούσας ουσιαστικής χρεωκοπίας της χώρας, καλούμενος να πληρώσει μέχρι κεραίας το βαρύτατο, το ασήκωτο χρέος της χώρας , μιας αχρείαστης και περιττής χρεωκοπίας, η οποία ουδόλως θα είχε προκύψει, αν η χώρα και η ελίτ της δεν άπλωνε την αρίδα της έξω από το πάπλωμά της - με την αποδραχμοποίησή του, την μετατροπή του σε ένα σκληρό νόμισμα (το ευρώ) και την διεθνοποίησή του, ως προς τους κατόχους των σχετικών χρεωγράφων – και η οποία χρεωκοπία υπήρξε προϊόν μιας απίστευτης γκάφας των εκπροσώπων της ελίτ της χώρας, αυτού του εγκληματικού τεχνικοοικονομικού σφάλματος, που άφησε την χώρα και την ελληνική οικονομία, χωρίς τα απαραίτητα νομισματικά τεχνικοοικονομικά εργαλεία, για την αντιμετώπιση της επελθούσας το 2009 οικονομικής ύφεσης και δίχως τον μηχανισμό του πληθωρισμού του ελληνικού δημόσιου χρέους, με την έκδοση χαρτονομίσματος και την πληρωμή των χρεών του δημοσίου.


Δύο πράγματα μου έρχονται τώρα στο νου.


Το ένα έχει να κάνει με την έρευνα που έκανε ένας Αυστριακός δικαστής για τα ελληνικά swaps και τις αθλιότητες, που διέπραξαν, την περίοδο 2000 – 2001, ο Κώστας Σημίτης και το οικονομικό του επιτελείο, με την βοήθεια της Goldman Sachs, προκειμένου να χαλκεύσουν τα δημοσιονομικά στοιχεία της χώρας και να κρύψουν το ελληνικό δημόσιο χρέος και να επιτύχουν έτσι την ένταξη της χώρας μας στην ευρωζώνη και την θεσμική κουρελού της, η οποία, τότε, είχε υποστασιοποιηθεί με την μορφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ και τους κανόνες της (δημοσιονομικό έλλειμμα έως 3% του ΑΕΠ, δημόσιο χρέος έως 60% του ΑΕΠ κλπ)


Ο Αυστριακός δικαστής εντοπίζοντας την κομπίνα του Κώστα Σημίτη και του οικονομικού του επιτελείου, μίλησε για την διάπραξη ποινικά κολάσιμων αδικημάτων από τον τότε Έλληνα πρωθυπουργό, τα οποία οδήγησαν στον κίνδυνο διάλυσης της ευρωζώνης και παρέπεμψε την υπόθεση στην ελληνική δικαιοσύνη, η οποία, πιθανότατα, θα αποστείλει την υπόθεση στην Βουλή, όπου, όμως, στην πράξη ουδέν θα συμβεί, αφού η υπόθεση αυτή είναι παραγεγραμμένη, σύμφωνα με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, που η πολιτική ελίτ της χώρας έχει ψηφίσει, προκειμένου να μένουν τα μέλη της ατιμώρητα.


Εδώ και καιρό έχω μιλήσει (και στο e-rooster και στο μπλογκ μου), για τις αθλιότητες του Κώστα Σημίτη και του επιτελείου του, προκειμένου να εντάξουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη, όπως - όπως και με κάθε παράνομο και ανήθικο μέσο, εξαπατώντας τους Ευρωπαίους (οι οποίοι είναι αλήθεια ότι ήθελαν να εξαπατηθούν και το επεδίωξαν), αλλά – το κυριότερο – εξαπατώντας και τον ελληνικό πληθυσμό, υποσχόμενοι και εξαγγέλλοντας με κάθε τρόπο, την υποτιθέμενη και ουσιαστικά ανύπαρκτη προστασία της χώρας από τους διεθνείς κερδοσκόπους, πείθοντάς τον ότι εντάσσοντας την χώρα στην ευρωζώνη, τον κάνουν μέλος του κλαμπ των πλουσίων οδηγώντας την στην ουσιαστική καταστροφή, αφού η Ελλάδα δεν εκπλήρωνε, όχι μόνον τα κριτήρια για την ένταξή της σε αυτήν, αλλά, επίσης δεν είχε την κατάλληλη οικονομική δομή, προκειμένου να σταθεί δίπλα στις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά, αλλά ούτε και είχε τις απαραίτητες εγγυήσεις ασφαλείας από τους εταίρους της ευρωζώνης, για την προστασία της από το γεγονός ότι, εγκαταλείποντας την δραχμή και υιοθετώντας το ευρώ, ως νόμισμα της χώρας, παραχωρούσε τον έλεγχο της έκδοσης και της ποσότητας του νομίσματος σε πανίσχυρους ξένους και μη ελεγχόμενους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, τραπεζοπιστωτικούς και πολιτικούς, υποτάσσοντας την Κεντρική της Τράπεζα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία ασκούσε πλέον την νομισματική πολιτική της χώρας και επί της οποίας Ε.Κ.Τ. ουδεμία επιρροή μπορούσε, πλέον, να ασκήσει η χώρα μας, λόγω της θεσμικής ανεξαρτησίας της Ε.Κ.Τ. από αυτήν.


Αυτή την στρατηγική επιλογή είναι που σάρωσε η έλευση της οικονομικής ύφεσης το 2009.


Kαι αυτήν την απύθμενη βλακεία της ελληνικής ελίτ είναι που αποκάλυψε αυτή η κατακρήμνιση της ελληνικής οικονομίας, η οποία ξεκινώντας ως οξεία δημοσιονομική κρίση, μετατράπηκε, με την βοήθεια των ηλιθιωδών ενεργειών του ΓΑΠ, σε ουσιαστική χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου και της ελληνικής οικονομίας.


Για το δεύτερο πράγμα, που μου έρχεται στο μυαλό, σχετικά με την αναποτελεσματικότητα της σύγχρονης ελληνικής ελίτ και το οποίο ουσιαστικά αποτελεί ένα μέτρο σύγκρισης με τους χειρισμούς των παλαιότερων ελληνικών ελίτ, σε παρόμοιες καταστάσεις χρεωκοπίας (διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα δεν είναι η πρώτη φορά που χρεωκοπεί, αφού έχει πτωχεύσει και το 1897 και το 1930) θα μιλήσω αργότερα, για να καταδείξω την παντελή της ανικανότητα, η οποία συμβαδίζει με την έλλειψη πατριωτισμού, που διακατέχει τα μέλη της σε αντίθεση με τις παλαιές, οι οποίες ήσαν, μεν, διεφθαρμένες και παμφάγες, αλλά είχαν το στοιχειώδες πατριωτικό αίσθημα, που τους οδηγούσε να προστατεύουν την χώρα, έστω και μέσα από την αντίληψη ότι για να μπορεί κάποια ελίτ να διοικεί την χώρα, πρέπει αυτή να υφίσταται, ως λειτουργικό μαγαζί και να έχει τον απαιτούμενο τζίρο, προκειμένου να μπορεί αυτή η ελίτ να κάνει την μοιρασιά…


------------------------------------------------------------------------------------


Στην αμέσως προηγούμενη συζήτηση στο μπλογκ αυτό, γύρω από το θέμα που άνοιξε ο κ. Χαρίδημος Τσούκας, με τίτλο : «Το επιστολόχαρτο» http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_20.html , μπορούν οι αγαπητοί αναγνώστες να δουν τα δύο παρακάτω σχόλιά μου, που ευθέως σχετίζονται και με το σημερινό θέμα, που δημοσίευσε ο αγαπητός κ. Χαρίδημος Τσούκας.

Στα σχόλιά μου αυτά ( http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_20.html?showComment=1293785652123#c2500983648136175864 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_20.html?showComment=1293785757322#c2746749579337332696 ), περιγράφονται τα αίτια της συσσωρευόμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας, που οδηγούν την ελληνική κοινωνία, σχεδόν στο σύνολό της, σε μη προβλεπόμενες συμπεριφορές, ως αποτέλεσμα της ουσιαστικής χρεωκοπίας της χώρας από την ανείπωτη βλακεία της σύγχρονης ελληνικής ελίτ, η οποία, κάτω από την ασφυκτική πίεση των δανειστών της χώρας και των εκπροσώπων τους, που εμφανίζονται, ως "εταίροι" και δρουν, ως μοντέρνοι μεταναζιστές κατακτητές, είναι παραζαλισμένη και ευρίσκεται σε πλήρη σύγχυση και τελεί υπό συνθήκες ενός παρατεταμένου ντεζαβύ από τις καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου 12μηνου, καθιστάμενη, ολοένα και περισσότερο, ένας σάκος του μποξ για την λοιπή ελληνική κοινωνία, η οποία υφίσταται τα επίχειρα των εγκληματικών και τραγικά εσφαλμένων στρατηγικών της επιλογών και συγκεκριμένα της μεγαλομανούς και ανόητης στρατηγικής επιλογής να ενταχθεί η Ελλάδα στην ευρωζώνη, γεγονός που την οδήγησε, με την έλευση της απρόσμενης οικονομικής ύφεσης του 2008, στην οξεία δημοσιονομική κρίση του 2009 και από εκεί, με την βοήθεια των βλακωδών ενεργειών του ευήθους ΓΑΠ και του παιδικής νοοτροπίας οικονομικού του επιτελείου στην αδυναμία πληρωμής του δυσβάστακτου ελληνικού δημόσιου χρέους, για να φθάσουμε έτσι στην μοντέρνα Κατοχή, η οποία υπήρξε προϊόν της αντιπατριωτικής και τυφλά παγκοσμιοποιημένης λογικής της σύγχρονης ελίτ της χώρας, η οποία με την πολιτική του ΓΑΠ παραδόθηκε αμαχητί στις διεστραμμένες ορέξεις των δανειστών της, προκειμένου να σωθεί το ευρώ και η ευρωζώνη και προκειμένου να συγκαλυφθεί η αποκάλυψη της εξαπάτησης του ελληνικού πληθυσμού από την καταιγιστική προπαγάνδα, που στήριξε την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη, με μαϊμουδένια στοιχεία και με την διαφήμιση μιας υποτιθέμενης, αλλά στην πραγματικότητα ανύπαρκτης προστασίας, που (υποτίθεται) ότι θα παρείχε το ευρώ στην ελληνική οικονομία από τις επιθέσεις των διεθνών κερδοσκόπων.


Ο Αυστριακός δικαστής, όμως, αυτές τις ημέρες, απογύμνωσε, εντελώς, την απατεωνιά της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ελίτ, η οποία δια του Κώστα Σημίτη την περίοδο 2000 - 2001 έστησε την ιστορία με τα ελληνικά swaps και με την βοήθεια της Goldman Sachs, προκειμένου να μπορέσει να εντάξει την Ελλάδα στην ευρωζώνη, για να την οδηγήσει στην καταστροφή, καθιστώντας το ελληνικό δημόσιο χρέος, από ένα χρέος σε μαλακό νόμισμα (δραχμή), που ήταν πριν από την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, σε ένα χρέος σε σκληρό νόμισμα (ευρώ), το οποίο θα ήταν αδύνατο να εξυπηρετηθεί, όταν θα ερχόταν μια περίοδος οικονομικής ύφεσης (συνοδευόμενη, απαραιτήτως και από μια κυβέρνηση παιδικής χαράς, σαν αυτήν του ευήθους ΓΑΠ, όπως τώρα), γεγονός που θα οδηγούσε την χώρα μας στην χρεωκοπία.



Τα δύο σχόλιά μου στο προηγούμενο θέμα του μπλογκ του κ. Τσούκα («Το επιστολόχαρτο» http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_20.html ), αναφερόμενος στην βλακεία και την αναποτελεσματικότητα της σύγχρονης ελληνικής ελίτ, τα έκλεινα, με τα παρακάτω λόγια :


"Αυτή την στρατηγική επιλογή είναι που σάρωσε η έλευση της οικονομικής ύφεσης το 2009.
Και αυτήν την απύθμενη βλακεία της ελληνικής ελίτ είναι που αποκάλυψε αυτή η κατακρήμνιση της ελληνικής οικονομίας, η οποία ξεκινώντας ως οξεία δημοσιονομική κρίση, μετατράπηκε, με την βοήθεια των ηλιθιωδών ενεργειών του ΓΑΠ, σε ουσιαστική χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου και της ελληνικής οικονομίας.
Για το δεύτερο πράγμα, που μου έρχεται στο μυαλό, σχετικά με την αναποτελεσματικότητα της σύγχρονης ελληνικής ελίτ και το οποίο ουσιαστικά αποτελεί ένα μέτρο σύγκρισης με τους χειρισμούς των παλαιότερων ελληνικών ελίτ, σε παρόμοιες καταστάσεις χρεωκοπίας (διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα δεν είναι η πρώτη φορά που χρεωκοπεί, αφού έχει πτωχεύσει και το 1897 και το 1930) θα μιλήσω αργότερα, για να καταδείξω την παντελή της ανικανότητα, η οποία συμβαδίζει με την έλλειψη πατριωτισμού, που διακατέχει τα μέλη της σε αντίθεση με τις παλαιές, οι οποίες ήσαν, μεν, διεφθαρμένες και παμφάγες, αλλά είχαν το στοιχειώδες πατριωτικό αίσθημα, που τους οδηγούσε να προστατεύουν την χώρα, έστω και μέσα από την αντίληψη ότι για να μπορεί κάποια ελίτ να διοικεί την χώρα, πρέπει αυτή να υφίσταται, ως λειτουργικό μαγαζί και να έχει τον απαιτούμενο τζίρο, προκειμένου να μπορεί αυτή η ελίτ να κάνει την μοιρασιά…"




Περιττό να πω ότι, σε αυτό το δεύτερο πράγμα, που μου έρχεται στο νου, σχετικά με την παροιμιώδη αναποτελεσματικότητα της σύγχρονης ελληνικής ελίτ, που έχει να κάνει και με την έλλειψη ενός στοιχειώδους πατριωτικού αισθήματος, εκ μέρους της, θα αναφερθώ στο παρόν θέμα...


Μιλώντας για το μειωμένο (έως ανύπαρκτο) πατριωτικό αίσθημα, που διακατέχει ένα μεγάλο τμήμα της σύγχρονης ελληνικής ελίτ και λαμβάνοντας υπόψη μας τα όσα άθλια διέπραξε η κυβέρνηση του ευήθους ΓΑΠ κατά την κρίσιμη περίοδο του Ιανουαρίου 2010 - Μαΐου 2010, οπότε και αλυσόδεσε την χώρα μας στα δεσμά το επαχθέστατου Μνημονίου της Κατοχής και της ντροπής (δεν είναι μόνον το ότι δεν διαπραγματεύτηκε, είναι και το τι απεδέχθη ως όρους της δανειακής σύμβασης με τους "εταίρους", οι οποίοι έδρασαν ως εκπρόσωποι των δανειστών της χώρας και θα θυμίσω εδώ ότι η κυβέρνηση του ΓΑΠ απεδέχθη ανάμεσα στα άλλα και τον όρο ότι το δανειζόμενο μέρος - δηλαδή η Ελλάδα - παραιτείται από την απαίτηση συμψηφισμού των οφειλών της, που απορρέουν από την δανειακή σύμβαση, με άλλες εκκρεμείς χρηματικές απαιτήσεις, ή αποζημιώσεις της, έναντι των δανειστών της. Ο κατάπτυστος αυτός όρος, που προβλέπεται στο άρθρο 7 (ή 4) νομίζω της δανειακής σύμβασης έχει τεθεί από το επιτελείο των Μέρκελ - Σόϊμπλε, για να αποφύγουν πιθανή μελλοντική πρόταση κάποιας ελληνικής κυβέρνησης, για τον συμψηφισμό των γερμανικών αποζημιώσεων, που μένουν εκκρεμείς από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την ναζιστική κατοχή της Ελλάδας και γι' αυτό και η Γερμανία δεν μετέχει η ίδια ως Κράτος, στην δανειακή σύμβαση, αλλά έχει βάλει την κρατική τράπεζα KFV να εμφανίζεται ως το αντισυμβαλλόμενο μέρος με το ελληνικό δημόσιο), ας δούμε ένα ιστορικό παράδειγμα, το οποίο αποτελεί και μια οπό τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις στη διεθνή νομολογία που αφορά την άρνηση κρατών να αποπληρώσουν τα χρέη τους, προς τους διεθνείς τραπεζοπιστωτικούς οργανισμούς.


Το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε να συνεχίσει να πληρώνει το δάνειο που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυβέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου της Κοινωνίας των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις.


Η φασιστική κυβέρνηση εκείνης της εποχής υπέβαλε υπόμνημα στο δικαστήριο, όπου, ανάμεσα στα άλλα, προέβαλε τους παρακάτω ισχυρισμούς, οι οποίοι και έγιναν πανηγυρικά δεκτοί από το δικαστήριο αυτό :



«Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για την διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο» («Yearbook of the International Law Commission*. 1980, v.l, σελ. 25).




Η υπόθεση τράβηξε σε μάκρος και το 1938, η τότε ελληνική κυβέρνηση - η φασιστική κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά -, υπέβαλε νέο υπόμνημα, όπου τόνιζε τα παρακάτω αυτονόητα, τα οποία δεν τόλμησε ούτε καν να σκεφθεί το ψοφοδεές και εν τοις πράγμασι, προδοτικό επιτελείο του ΓΑΠ, αλλά πιστεύω και η μεγίστη πλειοψηφία της ελληνικής ελίτ, η οποία διακατέχεται από ένα ελλειμματικό πατριωτισμό :


«Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση «η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους: οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό;... Η θεωρία αναγνωρίζει σ' αυτό το ζήτημα ότι το καθήκον μιας Κυβέρνησης να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα Κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή συνολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση όπου η πληρωμή του χρέους του θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή ή τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι, κατά τους συγγραφείς, υποχρεωμένη να διακόψει, ή ακόμη και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους» (στο ίδιο).




Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχτηκε το σκεπτικό της ελληνικής φασιστικής κυβέρνησης, δικαίωσε την Ελλάδα και φιλοτέχνησε ένα ουσιώδες νομικό προηγούμενο που χρησιμοποίησαν πολλές χώρες ανάμεσα σε αυτές και η Αργεντινή του αειμνήστου προέδρου Νέστορ Κίχνερ, ο οποίος το 2003 επέλεξε, έναντι της εξαθλίωσης του λαού που επέβαλλαν τα προγράμματα του ΔΝΤ, να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους.


Αυτό, που τόλμησε και επέτυχε η φασιστική Ελλάδα του Μεταξά το 1938, αρνείται ακόμη και να το σκεφθεί η δημοκρατική Ελλάδα του ΓΑΠ (και της ουσιαστικά απάτριδος ελληνικής ελίτ), ο οποίος διακήρυξε την, εξ αρχής, άρνησή του να προβεί σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, για να προστατεύσει τους ... δανειστές της χώρας και όχι τον ελληνικό πληθυσμό, λέγοντας στην γερμανική εφημερίδα "die Zeit" ότι :


"Εάν σκοπεύαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, δηλαδή να προβούμε σε αναδιάρθρωση του χρέους, θα ήταν πιο έξυπνο να το κάνουμε όταν άρχισε η κρίση. Ακριβώς αυτό είναι που θέλουμε να αποτρέψουμε. Θέλουμε να είμαστε απόλυτα αξιόπιστοι έναντι των πιστωτών μας".


Και για να είναι "απόλυτα αξιόπιστος έναντι των πιστωτών" ο ΓΑΠ εγκατέλειψε κάθε ίχνος διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους "εταίρους" και την τρόϊκα, παραδίδοντας την χώρα στις διεστραμμένες ορέξεις των δανειστών της και οδηγώντας την στο απόλυτο κοινωνικό αδιέξοδο και στην καταστροφή...


Και μετά ψάχνει ο αγαπητός κ. Τσούκας να βρει την αιτία, για την οποία "πέφτουν φάπες". Καλόν είναι να μην απορεί και να μην το ψάχνει.


Και τούτο, όχι επειδή οι φάπες αποτελούν την λύση του προβλήματος, αλλά επειδή οι αιτίες τους είναι πασίδηλες και σιγά - σιγά, γίνονται κτήμα όλων...''




(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_20.html?showComment=1293785652123#c2500983648136175864 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_20.html?showComment=1293785757322#c2746749579337332696 της 31/12/2010 στο δημοσίευμα που έκανε στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", ο κ. Χαρίδημος Τσούκας, με τίτλο : «Το επιστολόχαρτο» http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_20.html και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1293809638867#c7421634675160007212 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1293809791783#c1930300617020751221 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1293829606349#c1724902908597730156 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1293829813677#c7552694895544921998 της 31/12/2010 στο δημοσίευμα του κ. Χαρίδημου Τσούκα, με τίτλο : "Ο δήμος ως όχλος" http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html ).

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Η κρίση της ευρωζώνης, ως ειδική εκδήλωση της κρίσης του ευρωπαϊκού και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και οι βλακείες του ΓΑΠ και των ευρωζωνιτών. (Μια απάντηση στον Nuriel Roubini).

Η ευρωπαϊκή τραπεζική φούσκα, σε όλη της την έκταση. Οι 40 μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες και το ενεργητικό τους σε σχέση με το ΑΕΠ των χωρών από τις οποίες προέρχονται. Τα μεγέθη του ενεργητικού τους είναι εξωπραγματικά, μέσα στις παρούσες συνθήκες της ύφεσης. Προφανώς, το ενεργητικό αυτό είναι πολλαπλώς υπερτιμημένο και αναμένει το ξεφούσκωμά του, ενώ οι εντελώς ανεπαρκείς κεφαλαιακές τους καλύψεις χρηματοδοτούνται από τα κράτη της ευρωζώνης και την Ε.Κ.Τ., με χαμηλότοκο δανεισμό. Το ξεφούσκωμα, που θα ακολουθήσει, όλοι φοβούνται ότι θα είναι παταγώδες...



Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια ουσιαστική ενότητα δύο άρθρων μου (
http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9628&mforum=pfor#9628 και http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9638&mforum=pfor#9638 στο PETROUPOLIS FORUMS, που δημοσιεύτηκαν στις 24/10/2010 και στις 25/10/2010, στο θέμα που άνοιξε εκεί, εκείνη την εποχή, ο αγαπητός μου φίλος Γιάννης Μιχαλόπουλος, με τίτλο : "Η άνοδος του ευρώ θα προκαλέσει μαζικό πόνο στις PIGS" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=2158&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor . Περιττό να πω ότι οι επακολουθήσασες εξελίξεις, με την ένταξη της Ιρλανδίας στον ψευδεπίγραφο "Μηχανισμό Στήριξης των χωρών της ευρωζώνης", ο οποίος στην πραγματικότητα είναι Μηχανισμός Στήριξης του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και η επικείμενη ένταξη σε αυτόν και της Πορτογαλίας, καθώς και το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ευρωζώνη από τις επιθέσεις των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών, καθιστούν το κείμενο αυτό άκρως επίκαιρο...

Nuriel  Roubini - Καλά τα λέει, αλλά...


"Σε γενικές γραμμές φαίνεται σωστή η τοποθέτηση του Νουριέλ Ρουμπινί, γύρω από τα ζητήματα που αφορούν την νομισματική πολιτική της Ε.Κ.Τ.

Όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά, ειδικά, όσον αφορά το ζήτημα της ποσοτικής διάστασης στην νομισματική κυκλοφορία του ευρώ. Η αλήθεια είναι ότι η Ε.Κ.Τ. αύξησε την ποσότητα του χρήματος το 2009 στην ζώνη του ευρώ. Δηλαδή άσκησε το εκδοτικό της δικαίωμα και εξέδωσε αρκετές ποσότητες χρήματος, το οποίο ποσοστιαία έφθασε στα επίπεδα του 14%, περίπου, σε σχέση με το 2008.


Αυτό το κλασσικό κεϋνσιανό μέτρο νομισματικής πολιτικής ήταν απόρροια της αιφνιδιαστικής κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων στις Η.Π.Α. και του κλυδωνισμού που υπέστη το αμερικανικό (και στην συνέχεια το διεθνές) χρηματοπιστωτικό σύστημα τον Σεπτέμβριο του 2008, με την απίθανη ανοησία των Μπους - Πώλσον - Μπερνάνκι να αφήσουν την Lehman Bros να καταρρεύσει. Οι Ευρωζωνίτες ακολούθησαν στην συνέχεια την νομισματική πολιτική των Αμερικανών, πολύ διστακτικά (κράτησαν τα αναπροεξοφλητικά επιτόκια σε υψηλά επίπεδα, την στιγμή που οι ιθύνοντες του FED μηδένισαν, ή και κατέστησαν αρνητικό το δικό τους αναπροεξοφλητικό επιτόκιο) και τούτο το έπραξαν επειδή πίστευαν (βλακωδώς) ότι το δικό τους τραπεζικό σύστημα ήταν πολύ περισσότερο προστατευμένο από τους κινδύνους, στους οποίους είχε εκτεθεί το αντίστοιχο αμερικανικό και ότι η ευρωζώνη προστάτευε ικανοποιητικά την ευρωοικονομία.


Για να αντιληφθούμε το μέγεθος των διαφορών των νομισματικών ποσοτήτων που βγήκαν στην πιάτσα, μέσα στις νομισματικές περιοχές του δολλαρίου και του ευρώ πρέπει να αναφέρω ότι τώρα στις Η.Π.Α., σε σχέση με την πριν την έλευση της ύφεσης του 2008 περίοδο, εκδόθηκε από το FED μια τεράστια ποσότητα δολλαρίων της τάξης του 60%, ενώ στην ευρωζώνη η αντίστοιχη ποσότητα του ευρώ που έκοψε η Ε.Κ.Τ. δεν ξεπέρασε (ούτε καν έφθασε) το ήμισυ των προαναφερόμενων ποσοτήτων του δολλαρίου.


Βέβαια, με έναν πληθωρισμό στην ευρωζώνη της τάξης λίγο πιο κάτω του 1% (το 2009) οι ποσότητες του χρήματος που κόπηκε στην ευρωζώνη από την Ε.Κ.Τ. φαίνονται υπεραρκετές, για την χρηματοδότηση της συγκράτησης της οικονομίας από την πτώση στην δίνη της ύφεσης και για την τροφοδότηση της αναπτυξιακής διαδικασίας (το 14% της αύξησης της ποσοτικής διάστασης της νομισματικής κυκλοφορίας, σε σχέση με το κάτι λιγότερο από το 1% του πληθωρισμού στην ευρωζώνη δεν είναι καθόλου λίγο - στην Ελλάδα, έτσι για να θυμόμαστε, ο πληθωρισμός πριν έλθουν ο ΓΑΠ και οι μαθητευόμενοι μάγοι της τρόϊκας, το 2009 ήταν στο 0,8%). Δεν ήσαν όμως.


Δεν ήσαν αρκετές αυτές οι νέες ποσότητες χρήματος, όπως δεν ήσαν αρκετές και οι αντίστοιχες νέες ποσότητες χρήματος στην αμερικανική οικονομία - αν και η αμερικανική οικονομία βγήκε πιο γρήγορα από την ύφεση από την ευρωζώνη, μέσα στο 2009 (μέσος όρος πτώσης του αμερικανικού ΑΕΠ : -2,4%, όταν στην ευρωζώνη το αντίστοιχο νούμερο ήταν γύρω στο -4,5%) και μάλιστα από το τελευταίο τρίμηνο του 2009 επανήλθε σε αναπτυξιακούς ρυθμούς πάνω από το 5%, με αρκετά σκαμπανεβάσματα από τότε και με επιμένουσα υψηλή ανεργία, αλλά πάντοτε σε θετικούς ρυθμούς.




Το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης είναι έτοιμα για φούντο, αφού αποτελείται από τράπεζες - ζόμπυ, που έχουν κατακλυσθεί από τεράστιες επισφαλείς απαιτήσεις και χρέη, που δεν θα αποπληρωθούν.


Και δεν ήσαν αρκετές αυτές οι νέες ποσότητες του χρήματος που κυκλοφόρησε στην ευρωζώνη, διότι αυτές δεν τροφοδότησαν την οικονομία των χωρών, που την αποτελούν, αλλά εγκλωβίστηκαν και λίμνασαν στο τραπεζοπιστωτικό σύστημα (βέβαια, αυτές οι ποσότητες, φαίνεται ότι επέτρεψαν, σε έναν βαθμό, την αποκόλληση της ευρωζώνης από τους έντονα αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, αφού το -4,5% του 2009 δεν θα υπάρξει για το 2010 - πλην Ελλάδας, λόγω ΓΑΠ και τρόϊκας, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στις υπάρχουσες ανάγκες, διότι η ύφεση στην ευρωζώνη παραμένει, ενώ η ανεργία αυξάνεται).


Γιατί έγινε αυτό και λίμνασαν στις τράπεζες οι νέες (αλλά και ένα μεγάλο μέρος από τις παλιές) ποσότητες του κυκλοφορήσαντος στην ευρωζώνη νομίσματος; Για τους ίδιους λόγους που αυτό συμβαίνει όταν η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση/κρίση. Διότι δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στις πραγματικές δυνατότητες της οικονομίας, διότι τα επιτόκια παρέμειναν υψηλά, σε σχέση με την πραγματική κατάσταση της οικονομικής δραστηριότητας και κυρίως, διότι το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης γνωρίζοντας τις επισφάλειές του (οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες είναι τράπεζες ζόμπυ με τεράστια κενά στην κεφαλαιακή τους επάρκεια) και ως εκ τούτου, εκτεθειμένο σε κινδύνους, που μέσα σε μια υφεσιακή κατάσταση της πραγματικής οικονομίας, όπως η παρούσα, δεν επιτρέπει στην τραπεζοπιστωτική γραφειοκρατία να προβαίνει σε τέτοιου είδους ανοίγματα και στην ασφαλή χρηματοδότηση των επιχειρήσεων.


Αλλά και οι επιχειρήσεις, μέσα στο αρνητικό οικονομικό περιβάλλον, που επικρατούσε και εξακολουθεί να επικρατεί, δεν ήσαν διατεθειμένες να προβούν σε νέο δανεισμό, πέραν αυτού που σχετίζεται με την εκπλήρωση των πιεστικών άμεσων αναγκών τους. Και τούτο διότι, μέσα σε ένα κλίμα γενικής πτώσης, ή στασιμότητας της κατανάλωσης, της αντίστοιχης ζήτησης για τα αγαθά και τις υπηρεσίες τους και συνακόλουθα του τζίρου τους, οι επιχειρήσεις δεν ήσαν και δεν είναι διατεθειμένες να προβούν σε επενδύσεις, αφού αυτές οι επενδύσεις θα δημιουργήσουν προϊόντα, τα οποία δεν θα βρουν αγοραστές, όσο η ολική ζήτηση στην οικονομία των χωρών της ευρωζώνης θα είναι σε καθοδική πορεία, ή σε στασιμότητα.


Η Ε.Κ.Τ. και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εγγυήθηκαν στις τράπεζες μεγάλα ποσά για την χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας, αλλά τα αποτελέσματα υπήρξαν από πενιχρά, έως απογοητευτικά. Σίγουρα δεν λειτούργησαν, μέσα στο 2009, ενώ και στο 2010 παρουσιάζονται μεγάλα προβλήματα, διότι οι τράπεζες είναι τσιγγούνικες και δεν χρηματοδοτούν, σε μεγάλο βαθμό, ούτε τις τρέχουσες δαπάνες των επιχειρήσεων, δημιουργώντας συνθήκες ασφυξίας στην αγορά και μια ολοένα και αυξανόμενη ανεργία, αλλά και επειδή δεν υπάρχουν ενδιαφερόμενοι για να προβούν σε αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, μέσα σε ένα περιβάλλον, που δεν εγγυάται την επάνοδο σε μια σταθερή και προβλέψιμη αναπτυξιακή πορεία.


(Αυτό συνέβη και στην ελληνική οικονομία το 2009. Από τα 28 δισ. ευρώ που εγγυήθηκε η κυβέρνηση Καραμανλή στις τράπεζες, για να χρηματοδοτήσουν την σε ύφεση ευρισκόμενη ελληνική οικονομία, χορηγήθηκαν μόλις τα 12 δισ. και από αυτά τα 12 δισ. ένα μέρος τους επανακατατέθηκε στις τράπεζες, ως κάλυψη για μελλοντικούς κινδύνους και δεν εισήλθε στην παραγωγική διαδικασία, με αποτέλεσμα την πτώση του ελληνικού ΑΕΠ στο -2% και στην εκτόξευση του ελλείμματος, περίπου στο 15%, όσο δηλαδή είχε το προβλέψει ο πρώην διοικητής της ΕΣΥΕ Μανώλης Κοντοπυράκης τον Οκτώβριο του 2009 και το είχε αποστείλει, πριν απομακρυνθεί, ως προβλεπόμενο ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα, για το 2009, στον νέο Υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου, άσχετα αν αυτός τότε παρουσίασε στην Eurostat και στην Comission, ως ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα το 12,7% του ΑΕΠ και όχι το 14,8% του ΑΕΠ, που του παρουσίασε ο Κοντοπυράκης. Και αυτό το γράφω για να μην μας λένε οι δυο χαζογιώργηδες ότι δεν ήξεραν, ευθύς εξ αρχής, το μέγεθος του προβλήματος και ότι τώρα το μαθαίνουν. Το ήξεραν και το παραήξεραν. Απλώς, το απέκρυψαν, νομίζοντας, ανοήτως και αποδεικνύοντας το πόσο άσχετοι από οικονομική διαχείριση και διοίκηση είναι, ότι η ανακοίνωση του ψευδούς 12,7% του ΑΕΠ, ως ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος, για το 2009, θα ... καθησύχαζε τους ευρωζωνίτες !!!- και τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές!!! Φυσικά, έπεσαν τραγικά έξω στους βλακώδεις υπολογισμούς τους και αυτό το πλήρωσε η χώρα και ο πληθυσμός της, αφού αμέσως μετά ακολούθησαν οι υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από τους Οίκους Αξιολόγησης και η σκληρή αντίδραση του Ζαν-Κλωντ Τρισέ, που ανακοίνωσε ότι από 1/1/2011 τα υποβαθμισμένα ελληνικά ομόλογα δεν θα γίνονται δεκτά από την Ε.Κ.Τ., για να ακολουθήσει στην συνέχεια η ελληνική τραγωδία που οδήγησε στο Μνημόνιο και ενώ ο ευήθης και ανίκανος ΓΑΠ και το επιτελείο του ήσαν εκτός τόπου και χρόνου και πελαγοδρομούσαν, χωρίς συγκεκριμένη πολιτική και οικονομική τακτική και στρατηγική στόχευση, μη αντιλαμβανόμενοι που πάει το πράγμα).

 
Με λίγα λόγια το τραπεζοπιστωτικό σύστημα στην ευρωζώνη κάνει αυτό που κάνει πάντοτε, κάθε τραπεζοπιστωτικό σύστημα, σε περιόδους οικονομικής ύφεσης/κρίσης : Δεν ανταποκρίνεται στην απαραίτητη λειτουργία του και παύει να χρηματοδοτεί την πραγματική οικονομία, μη εκταμιεύοντας τις κατατεθειμένες σε αυτό αποταμιεύσεις προς την επένδυση και την κατανάλωση.


Και φυσικά, όσο οι ευρωτραπεζίτες θέτουν, ως πρώτη προτεραιότητά τους την αντιμετώπιση του πληθωρισμού και επιμένουν (άκρως στενά συμφεροντολογικά) να απαιτούν την απόδοση των όποιων επενδύσεών τους με τα επιτόκια του παρελθόντος, από την τρέχουσα νομισματική κυκλοφορία, με τις ίδιες πάνω – κάτω ποσότητες κυκλοφορούντος χρήματος, απαιτώντας την παρούσα αξία των επενδύσεών τους, δεν πρόκειται ποτέ να συναινέσουν στον «εκπληθωρισμό» του εισοδήματος των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των «επενδυτών», που αυτοί εκπροσωπούν (αν και στην πραγματικότητα αυτό που διακυβεύεται, περισσότερο, είναι η εξουσία και τα εισοδήματα της γραφειοκρατικής τεχνοδομής του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η απομάκρυνσή τους από το επίκεντρο της λήψης των αποφάσεων για τις επιχειρήσεις τους και για την οικονομία, ως σύνολο, αφού ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχει την στρατηγική ιδιαιτερότητα, μέσα σε μια οικονομία, να ελέγχει αποφασιστικά την οικονομική δραστηριότητα).


Ως εκ τούτου, το θεσμικό χάος, που επικρατεί στην ευρωζώνη, το οποίο ανέδειξε η ελληνική κρίση του 2010, είναι μερικώς βολικό για τους ευρωτραπεζίτες και το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, αφού τους και το καθιστά πολύ σημαντικούς, έως κυρίαρχους παράγοντες στους ασθενείς μηχανισμούς λήψης των αποφάσεων της ζώνης αυτής. Και τους καθιστά, μάλιστα, κυρίαρχους, ακριβώς επειδή δεν υπόκεινται σε κανέναν υπερκείμενο κρατικό έλεγχο, αφού δεν υπάρχει ομοσπονδιακή κεντρική κυβέρνηση στην Ευρώπη, αλλά - το κυριότερο - και επειδή δεν υπόκεινται σε κανέναν δημοκρατικό έλεγχο, αφού, θεσμικά, ευρωπαϊκός λαός δεν υπάρχει, όπως επίσης και οι επιμέρους λαοί των χωρών της ευρωζώνης δεν έχουν λόγο για αυτού του είδους τις αποφάσεις, αφού η ελίτ της γραφειοκρατικής τεχνοδομής του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος (Ε.Κ.Τ. κλπ) δεν είναι εκλεγμένη και έχει καταστήσει υποχείριά της σχεδόν το σύνολο της πολιτικής ελίτ που εκλέγουν οι ευρωπαϊκοί λαοί, στους οποίους λαούς χρεώνουν οι ελίτ αυτές τις δικές τους εγκληματικά εσφαλμένες στρατηγικές οικονομικές αποφάσεις, καθιστώντας τους μάλιστα και «ηθικά υπεύθυνους».


(Κλασσικό παράδειγμα η χώρα μας και ο ελληνικός πληθυσμός. Τα έχω γράψει πολλές φορές, αλλά δεν βλάπτει να το ξαναγράψω : Η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ ενέταξε την Ελλάδα στην ευρωζώνη, ενώ η χώρα μας δεν είχε τις προϋποθέσεις να ενταχθεί σε αυτήν, όπως επίσης δεν είχε ούτε την ίδια οικονομική δομή με τις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά, ούτε και τις απαραίτητες εγγυήσεις ασφαλείας, αν η εξέλιξη των πραγμάτων πήγαινε άσχημα στην πορεία. Και από κοντά, η ευρωπαϊκή ελίτ δέχτηκε την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη, γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα δεν πληρούσε τους όρους της ένταξης. Και αυτό το έπραξε, για λόγους καθαρά συμφεροντολογικούς, για τους οποίους μίλησε με μισόλογα, μόλις πρόσφατα ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ και που έχουν να κάνουν με την απρόσκοπτη και εύκολη πώληση των - κυρίως, αλλά όχι μόνον - γαλλικών και γερμανικών βιομηχανικών και άλλων προϊόντων τους στην χώρα μας. Το αστείο, μάλιστα, είναι ότι η Ελλάδα, μετά τις εκλογές της 7/3/2004 και την νίκη του Κώστα Καραμανλή ετέθη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, λόγω της περιβόητης απογραφής του Γιώργου Αλογοσκούφη, σε καθεστώς επιτήρησης, μέχρι το 2008 και φυσικά απεδέχθη όλες τις αλχημείες που διέπραξε, σχετικά με τα στατιστικά στοιχεία, τις οποίες γνώριζαν όλοι οι ευρωζωνίτες ιθύνοντες και φυσικά ουδείς εξ αυτών είπε κουβέντα. Και τώρα, που το πρόβλημα έσκασε, λόγω των απίθανων βλακειών του ΓΑΠ και του ανίκανου, παντελώς απροετοίμαστου και εντελώς άσχετου οικονομικού του επιτελείου, όλοι αυτοί, με πρώτη την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, που είναι πλήρως συνυπεύθυνη για όλα όσα έχουν συμβεί στην χώρα μας, φορτώνουν τις ευθύνες στον ελληνικό λαό!).


Φυσικά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η εξέλιξη στην ευρωζώνη είναι πλήρως αρνητική και θέτει, επί τάπητος, το ζήτημα, αν αυτή θα αντέξει σε βάθος χρόνου. Λύση υπάρχει, βέβαια και η ποσοτική χαλάρωση στην νομισματική κυκλοφορία του ευρώ, την οποία προτείνει ο Νουριέλ Ρουμπινί είναι ένα μέρος αυτής της λύσης - αν και όχι το κυριότερο, όπως προκύπτει από όσα προανέφερα. Και τούτο διότι, όσες ποσότητες νομίσματος και να ρίξει η Ε.Κ.Τ. στην αγορά, αν αυτές οι ποσότητες δεν εισέλθουν μέσα στην πραγματική οικονομία, αν δεν χρηματοδοτήσουν την παραγωγική διαδικασία και δεν ανατάξουν, πρωτίστως, την συναθροιστική ζήτηση και συνακόλουθα την συνολική κατανάλωση, δίνοντάς τους μιαν ανοδική πορεία, που θα θέσει σε λειτουργία το σύνολο της παραγωγικής δυναμικότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας, δεν πρόκειται να υπάρξει ουσιαστική λύση του προβλήματος της ύφεσης στην ευρωζώνη, η οποία θα βολοδέρνει ανάμεσα στην ύφεση, στην στασιμότητα, ή, στην καλύτερη περίπτωση, στην αναιμική ανάπτυξη, που δεν θα καλύπτει τις ανάγκες του ευρωπαϊκού πληθυσμού και βοηθούσης της μεγάλης ανισότητας στην κατανομή των εισοδημάτων, θα διατηρεί μεγάλα επίπεδα ανεργίας, μεγάλα επίπεδα φτώχειας και έντονη χρηματοπιστωτική αστάθεια, που θα εμφανίζεται, ενδημικά και θα συγκλονίζει την σταθερότητα του συστήματος, το οποίο αποσταθεροποιήθηκε, σταδιακά, από την επικράτηση των νεοφιλελεύθερων ιδεών από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και την ξέφρενη παγκοσμιοποίηση του διεθνούς οικονομικού και ειδικά του χρηματοπιστωτικού, συστήματος, το οποίο κατέστη ανεξέλεγκτο, μετά την απορρύθμιση των ελέγχων, που οι προηγούμενες γενεές είχαν θέσει, προκειμένου να αποφεύγουν την αποσταθεροποίηση της οικονομίας, διδασκόμενες από τα μαθήματα της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης της δεκαετίας του 1930 και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ακολούθησε.


Ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς μας έμαθε ότι το καπιταλιστικό σύστημα σε περιόδους κρίσης έχει πρόβλημα μπαταρίας και ότι η ελίτ του βρίσκεται σε σύγχυση διότι δεν γνωρίζει πως να μεταχειριστεί μια ευαίσθητη μηχανή. Οι σύγχρονες χρηματοπιστωτικές ελίτ φρόντισαν να τον επιβεβαιώσουν...


Αυτές τις κλασσικές ανισορροπίες του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο όσο μένει χωρίς τις απαραίτητες ρυθμίσεις, ρέπει προς μεγάλα επίπεδα ανεργίας, συνδυασμένα με την χρόνια αργία ενός σημαντικότατου τμήματος του συνολικού δυναμικού της παραγωγικής υποδομής της χώρας, σε αγαθά και υπηρεσίες, η ιδιωτική οικονομία αδυνατεί να τις αντιμετωπίσει, όπως μας έχει διδάξει η πείρα από την εποχή της GREAT DEPRESSION της δεκαετίας του 1930 και όπως μας έχει καταδείξει ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, ο οποίος παραστατικά μιλώντας για τα προβλήματα, που παρουσιάζει το καπιταλιστικό σύστημα στην σύγχρονη γραφειοκρατική μορφή του, είπε ότι «έχουμε πρόβλημα γεννήτριας», αφού το παραγωγικό σύστημα, η οικονομική μηχανή, ήταν σε γενικές γραμμές σε καλή κατάσταση, αλλά η ζωτικής σημασίας μπαταρία – η γεννήτρια - του συστήματος, δηλαδή ο χρηματοπιστωτικός τομέας του οικονομικού συστήματος δεν λειτουργούσε. Για να συμπληρώσει ότι : «Βρισκόμαστε σε πολύ μεγάλη σύγχυση και έχουμε χειριστεί αδέξια μια ευαίσθητη μηχανή, την λειτουργία της οποίας δεν κατανοούμε».


Περιττό να πω ότι και οι δύο αυτές διαπιστώσεις του Κέϋνς ισχύουν σήμερα απολύτως, όπως ίσχυαν και τότε. Αυτό που συνέβη και επήλθε και στις ημέρες μας αυτή η νέα μεγάλη σύγχυση, όπως είχε γίνει και στην δεκαετία του 1930 έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι γενιές που ακολούθησαν, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έθεσαν ένα αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο στον τραπεζοπιστωτικό τομέα, προκειμένου να αποφευχθούν οι τρομακτικές δυσλειτουργίες του, που είχαν οδηγήσει στην κρίση της δεκαετίας του 1930, θέτοντάς το κάτω από ένα προστατευτικό δίκτυο ασφαλείας, για να μην παρουσιαστούν οι ανισορροπίες ανάμεσα στην κατανάλωση, την επένδυση και την αποταμίευση, ενώ παράλληλα περιορίστηκαν οι διεθνείς κινήσεις των κεφαλαίων, οι οποίες έπαιξαν καθοριστικά αποδιοργανωτικό ρόλο, κατά την δεκαετία εκείνη, επιταχύνοντας και βαθαίνοντας αυτήν την κρίση, λόγω της τεράστιας ανισοκατανομής του εισοδήματος, που φυσικά ευνοούσε τις εύπορες τάξεις του πληθυσμού και αυξάνοντας τις αποταμιεύσεις, ωθούσε σε δύο αντιφατικές κατευθύνσεις, που ήταν απόλυτα βέβαιο ότι στην πορεία θα έφθαναν το σύστημα στα όριά του, αφού, με αυτές, φούσκωναν μια σειρά από φούσκες οι οποίες θα έσπαγαν με παταγώδη θόρυβο :

1) Από την μια πλευρά, η τεράστια ανισοκατανομή του εισοδήματος συγκέντρωνε το χρήμα στα χέρια λίγων κοινωνικά εύπορων ομάδων, γεγονός που μίκραινε τα όρια επέκτασης της κατανάλωσης, αφού οι εύπορες τάξεις στην πορεία του χρόνου στρέφονται, ολοένα και περισσότερο στην αποταμίευση και


2) Από την άλλη πλευρά, η ολοένα και μεγαλύτερη συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των ομάδων αυτών και η αυξανόμενη αποταμίευση οδηγούσαν τις τράπεζες και τα hedge funds, σε ολοένα και περισσότερο ριψοκίνδυνες χρηματοπιστωτικές πρακτικές (επενδύσεις), με σκοπό την αποκόμιση υψηλών αποδόσεων, οι οποίες επενδύσεις, όμως, ενείχαν ολοένα και μεγαλύτερους κίνδυνους και επισφάλειες.

Φυσικά, όταν οι δύο αυτές αλληλοσυγκρουόμενες τάσεις του συστήματος, το οποίο εκείνη την εποχή είχε γίνει περισσότερο πολύπλοκο από ποτέ στο παρελθόν, αντικαθιστώντας την κλασσική μορφή του ολιγοπωλιακού καπιταλισμού, με αυτήν του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού (του οποίου η ύπαρξη διαπιστώθηκε, μέσα στο καμίνι της κρίσης της δεκαετίας του 1930), έφθασαν στα όριά τους, με την παύση της αύξησης της κατανάλωσης και την συνακόλουθη αδυναμία του τραπεζοπιστωτικού συστήματος να μετατρέψει τις αποταμιεύσεις σε επενδύσεις, ήλθε η κατάρρευση της Wall Street στις 29/10/1929 και η επακολουθήσασα κατάρρευση του αμερικανικού τραπεζοπιστωτικού συστήματος, το οποίο μέσα σε τρία χρόνια κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, με αποτέλεσμα να σαρωθεί η πραγματική οικονομία των Η.Π.Α. από τον γιγαντιαίο αποχρηματισμό της πιο σύγχρονης οικονομίας του κόσμου, αφού οι Η.Π.Α. έχασαν το 1/3 περίπου της αξίας του ΑΕΠ τους, ενώ και η ανεργία εξακοντίστηκε σε ανάλογα επίπεδα, λόγω της έντονης αποπληθωριστικής πολιτικής που ακολουθήθηκε, εξ αιτίας του γεγονότος ότι η «οικονομική σοφία» της εποχής απέδιδε την κρίση στην «δηλητηρίαση» της αμερικανικής οικονομίας, σε όλη την προηγούμενη δεκαετία (η δεκαετία του 1920 ήταν κυρίως μια δεκαετία ανάπτυξης, η οποία ήταν, βέβαια, στρεβλή, όπως προείπα, δείχνοντας και τα σημεία της στρεβλότητάς της, αλλά, εν πάση περιπτώσει, ήταν μια δεκαετία ανάπτυξης, της οποίας οι στρεβλώσεις έπρεπε να διορθωθούν με μια νέα αναπτυξιακή διαδικασία, που θα θεράπευε αυτές τις στρεβλώσεις, επιβάλλοντας μια δικαιότερη ανακατονομή του εισοδήματος και ρυθμίζοντας τις λειτουργίες του χρηματοπιστωτικού τομέα και όχι να οδηγήσουν σε μια αντιπληθωριστική πολιτική, την ώρα που δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος πληθωρισμού και δι’ αυτής της πολιτικής στην υπανάπτυξη) και δικαίωνε πρακτικά και θεωρητικά την έλευση της οικονομικής κρίσης, την οποία η κατεστημένη οικονομική σοφία της εποχής την έβλεπε, ως έναν νομισματικό μηχανισμό «αποδηλητηρίασης» της οικονομίας, σύμφωνα με τον τότε υπουργό Οικονομικών των Η.Π.Α. Άντριου Μέλλον, ο οποίος επιθυμούσε και διακήρυττε την ανάγκη της ρευστοποίησης των πάντων - εργατικού δυναμικού, εργοστασίων, χρηματικών αποθεμάτων κλπ -, προκειμένου να αποδηλητηριασθεί η οικονομία.


Οι ίδιες δυνάμεις, που έδρασαν τότε (η τεράστια ανισοκατανομή του εισοδήματος και οι συνακόλουθες ριψοκίνδυνες «επενδυτικές» πρακτικές, ως απόρροια του αποσυντονισμού των ρυθμιστικών ελέγχων του χρηματοπιστωτικού συστήματος), έδρασαν και σήμερα για να φθάσει η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια οικονομία στα χάλια που τώρα έχει – αν και αυτό που συμβαίνει στην εποχή μας δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια light εκδοχή της κρίσης της δεκαετίας του 1930, αφού υπάρχουν ακόμα ενεργοί οι κεϋνσιανοί προστατευτικοί μηχανισμοί, που προστάτευσαν το σύστημα από την κατάρρευση και μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν από την ρεπουμπλικανική κυβέρνηση του Τζώρτζ Μπους jr, η οποία έσωσε το αμερικανικό και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα από την κατακλυσμιαία κατάρρευση τον Σεπτέμβριο του 2008, με τα κλασσικά κεϋνσιανά όπλα της χαλάρωσης της νομισματικής πολιτικής (μηδενικά επιτόκια και άφθονη έκδοση χρήματος για την σωτηρία του τραπεζοπιστωτικού συστήματος και της πραγματικής οικονομίας των Η.Π.Α., μια πολιτική που συνέχισε, με μεγάλες ανεπάρκειες, αλλά την συνέχισε και την επέκτεινε ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα.


Αυτό που συνέβη το έχουμε περιγράψει. Το βαρετό και προβλέψιμο, αλλά και συνάμα ασφαλές χρηματοπιστωτικό σύστημα, που είχαν θέσει υπό έλεγχο και συγκεκριμένες ρυθμίσεις οι γενιές, μετά τον πόλεμο, κατέστη και πάλι απρόβλεπτο, ανασφαλές και επικίνδυνο, από την δεκαετία του 1990, ως προϊόν της αχαλίνωτης παγκοσμιοποίησης του οικονομικού συστήματος, δημιουργώντας το περιβάλλον για μια σειρά από νομισματικές κρίσεις, κατά την δεκαετία αυτή και την παγκόσμια οικονομική ύφεση του 2008, η οποία συνεχίζεται, λαμβάνοντας στην ευρωζώνη ειδικά και τοπικά χαρακτηριστικά, τα οποία εντείνονται από την θεσμική ανεπάρκεια αυτής της ατελέστατης οικονομικής ένωσης, η οποία αρνείται να πράξει τα απολύτως αναγκαία, απαραίτητα και φυσιολογικά σε όλες τις νομισματικές και οικονομικές ζώνες, που επιβίωσαν σε όλες τις εποχές : 

1) Να ολοκληρώσει την οικονομική αυτή ένωση, εγγυώμενη, δια της Κεντρικής της Τράπεζας, ή ενός άλλου θεσμού, ο οποίος θα στηρίζεται σε αυτήν την τράπεζα, τα χρέη των χωρών της ευρωζώνης και


2) Να ομοσπονδιοποιηθεί πολιτικά, δημιουργώντας μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, που να ελέγχει την Κεντρική Τράπεζα της ευρωζώνης και να ασκεί την νομισματική και δημοσιονομική πολιτική που είναι απαραίτητη, υπαγόμενη φυσικά στους κανόνες του δημοκρατικού ελέγχου από το εκλογικό σώμα της Ομοσπονδίας.


Επανερχόμενος στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα πρέπει να πω ότι, με την απορρύθμισή του, τα πράγματα από βαρετά απέκτησαν και πάλι ενδιαφέρον, αφού η ανάπτυξη του σκιώδους τραπεζικού συστήματος (hedge funds, επενδυτικές τράπεζες, τράπεζες που είναι και επενδυτικές και εμπορικές, ασφαλιστικά ταμεία, που εκτελούν και επενδυτικές τραπεζικές δραστηριότητες και πλείστοι άλλοι οργανισμοί, οι οποίοι εκτελούν και τραπεζικές εργασίες) δημιούργησε συνθήκες για αναλήψεις κατατεθειμένων κεφαλαίων σε νέα μαζική κλίμακα, με το κλικ ενός ποντικιού Η/Υ, χωρίς την ύπαρξη αλλόφρονων, τρομοκρατημένων και εξαγριωμένων καταθετών μπροστά στους γκισέδες, ή έξω από τις κλειδαμπαρωμένες θύρες πτωχευμένων τραπεζών, χωρίς όμως αυτό να κάνει αυτές τις νέου τύπου αναλήψεις λιγότερο καταστροφικές από τις παλαιού τύπου αναλήψεις, που είχαν ζήσει οι πατεράδες και οι παππούδες μας στην δεκαετία του 1930.


Αυτή η νέα κατανομή του εισοδήματος και η συνακόλουθη επιβολή των απαραίτητων ρυθμίσεων στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, δεν είναι δυνατόν να αφεθεί στην «οικονομία της αγοράς», που άλλωστε δεν υπάρχει, αφού η σύγχρονη γραφειοκρατική καπιταλιστική οικονομία είναι μια ολιγοπωλιακή οικονομία, ούτε, φυσικά μπορούν να τεθούν ρυθμιστικοί κανόνες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα από την χρηματοπιστωτική ελίτ. Και οι δύο κεντρικοί άξονες της σύγχρονης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής πρέπει να ασκηθούν, με βασική έως καθοριστική παρέμβαση του κράτους και μάλιστα ειδικά για το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, πρέπει να τεθούν κανόνες για την διεθνή ροή των κεφαλαίων σε διακρατικό επίπεδο, φθάνοντας, μέχρι την ανοικτή (πλήρη ή μερική / οριστική ή προσωρινή) κρατικοποίησή του, όσο και αν αυτό τρομάζει τις χρηματοπιστωτικές ελίτ - και όχι μόνον αυτές -, αφού στην πράξη, άλλωστε, είναι τα διάφορα κράτη του αναπτυγμένου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, που κρατούν στην ζωή το μέγιστο μέρος του τραπεζικού συστήματος, παρέχοντάς του αφειδώς κεφαλαιακή στήριξη, από την εποχή της έλευσης της ύφεσης του 2008.

Ο βασικός κανόνας, για την επιβολή ρυθμιστικών μηχανισμών στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, πρέπει να είναι παραπάνω από σαφής και ως εκ τούτου να προσδιορίζει και την έκταση του υπό ρύθμιση επίδικου υποκειμένου, καθορίζοντας και το ποιοι οργανισμοί περιλαμβάνονται στην έννοια του χρηματοπιστωτικού συστήματος :

Κάθε τι που πρέπει στην διάρκεια μιας χρηματοπιστωτικής κρίσης να διασωθεί από το κράτος, επειδή παίζει σημαντικό ρόλο στον χρηματοπιστωτικό μηχανισμό και λειτουργεί ως οιονεί τράπεζα, πρέπει, παράλληλα, στις περιόδους που δεν υπάρχει κρίση, να τελεί υπό ένα ρυθμιστικό πλαίσιο κανόνων λειτουργίας, προκειμένου να μην αναλαμβάνει και να εκτίθεται σε μεγάλα και επικίνδυνα για την λειτουργία του συστήματος ρίσκα.


Οι ρυθμιστικοί μηχανισμοί και οι κανόνες δεν είναι άγνωστοι. Από την δεκαετία του 1930 είχε αποφασισθεί να διαχωρισθούν οι εμπορικές από τις επενδυτικές τράπεζες και υπήρχε η υποχρέωση των εμπορικών τραπεζών να έχουν επαρκή κεφάλαια και αποθεματικά ρευστοποιήσιμων περιουσιακών στοιχείων, τα οποία να μετατρέπονται γρήγορα σε μετρητά, όταν αυτό ήταν απαραίτητο, περιορίζοντας τα είδη των επενδύσεων που κάνουν, προκειμένου να έχουν τις κρατικές εγγυήσεις που χρειάζονταν, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά.

Αυτό το σύστημα ελέγχων και ρυθμίσεων δεν πήγαινε καθόλου άσχημα, μέχρι και την δεκαετία του 1980, όταν οι νεοφιλελεύθερες ιδέες των Ρήγκαν και Θάτσερ άρχισαν να κυριαρχούν, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση του ρυθμιστικού πλαισίου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, που επιτάθηκε, κατά την δεκαετία του 1990, με την έλευση της άκρατης παγκοσμιοποίησης και την δημιουργία ενός ευρύτατου φάσματος από επιχειρηματικούς οργανισμούς, που επισήμως, λειτουργούν, ως μη τραπεζικοί οργανισμοί, οι οποίοι όμως στην πράξη ασκούν τραπεζικές εργασίες και αποτελούν ένα σκιώδες τραπεζικό σύστημα.


Αυτή η νέα εξέλιξη, που έχει να κάνει με την δημιουργία χρηματοπιστωτικών κρίσεων από ένα ευρύ φάσμα σκιωδών τραπεζοπιστωτικών οργανισμών, που από κεφαλαιακή άποψη και από άποψη κύκλου εργασιών φθάνουν σε μέγεθος όσο και το επίσημο χρηματοπιστωτικό σύστημα των χωρών του αναπτυγμένου γραφειοκρατικού καπιταλιστικού συστήματος, μπορεί να αντιμετωπισθεί με την επέκταση των κανόνων και των ρυθμίσεων από το κράτος, όχι μόνον στις κλασσικές εμπορικές τράπεζες, αλλά και σε όλον αυτόν τον τεράστιο σε έκταση σκιώδη χρηματοπιστωτικό τομέα της σύγχρονης οικονομίας και στην σύγχρονη γραφειοκρατική τεχνοδομή που τον διοικεί, η οποία χρησιμοποίησε ριψοκίνδυνες πρακτικές και ανέλαβε επικίνδυνα ρίσκα και οι οποίοι, εν πολλοίς, είναι υπεύθυνοι για την απορρύθμιση και αποσταθεροποίηση του σύγχρονου οικονομικού συστήματος και την έλευση της τωρινής ύφεσης και όχι η πραγματική οικονομία και οι συντελεστές της, ή οι λαοί, στις πλάτες των οποίων ( δηλαδή της πραγματικής οικονομίας, των παραγωγικών συντελεστών και των λαών) επιχειρούν προπαγανδιστικά και με την βοήθεια του κυρίαρχου τμήματος μιας εμετικής και πληρωμένης πνευματικής ελίτ (και ειδικά με τους εκπροσώπους του – κατά τον James Galbraith - ατιμασμένου επαγγέλματος των οικονομολόγων), να φορτώσουν ηθικά και οικονομικά τις αιτίες και τα βάρη της κρίσης.


Έχει, λοιπόν, μερικώς δίκιο ο Νουριέλ Ρουμπινί, αλλά αυτά που λέει είναι η μισή αλήθεια, ενώ για όσα συμβαίνουν εδώ και πολλά χρόνια και οι δικές του ευθύνες είναι τεράστιες...


Φυσικά, όσον αφορά την ευρωζώνη, μέσα σε αυτό το αποπνικτικό κλίμα που έχει σκοπό να δημιουργήσει, για την Ελλάδα και τις χώρες του νότου, η γραφειοκρατία της Ε.Κ.Τ. και η γαλλογερμανική πολιτική ελίτ και εφ' όσον αυτή η νομισματική και δημοσιονομική πολιτική δεν αλλάξει, η χώρα μας δεν έχει καμμία δουλειά να παραμείνει στην ευρωζώνη και πρέπει να αρχίσει να σκέπτεται την υλοποίηση ενός εναλλακτικού σχεδίου εξόδου από το ευρώ, αφού προηγουμένως, βέβαια, απαλλαγεί από τον ΓΑΠ και την ανίκανη και συνάμα επικίνδυνη παρέα του...




Είδα σήμερα (25/10/2010) τον (χαζο)γιώργη να λέει ότι και αυτός και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν περίμεναν ότι οι αγορές θα αντιδρούσαν, με αυτόν τον τρόπο, που αντέδρασαν, καθιστώντας την Ελλάδα, ουσιαστικά, αναξιόχρεη, όταν άρχισε η κλωτσοπατινάδα, ανάμεσα στους ΓΑΠ - Τρισέ και Μέρκελ, γύρω από το αν η Ε.Κ.Τ. θα δέχεται (και μέχρι πότε θα δέχεται) τα ελληνικά κρατικά ομόλογα (ένα ερώτημα που στην συνέχεια μετατράπηκε στο αν η ευρωζώνη εγγυάται το ελληνικό δημόσιο χρέος και κατ' επέκταση, αν εγγυάται όλα τα δημόσια χρέη των κρατών της).


"Δεν περιμέναμε ότι οι αγορές θα αντιδρούσαν έτσι και ότι θα ξέσπαγαν στην Ελλάδα" είπε ο ευήθης ΓΑΠ!!! Πρέπει να είναι αλήθεια αυτό που είπε.

Δεν περίμεναν ότι οι αγορές θα αντιδρούσαν βίαια στην έμπρακτη εμφάνιση και στην ουσιαστική ενεργοποίηση του μπαχαλοειδούς θεσμικού πλαισίου της ευρωζώνης, το οποίο απαγορεύει την διάσωση μιας χώρας του ευρώ από την χρεωκοπία. Και φυσικά, δεν περίμεναν (πρώτ' απ' όλα, ο ίδιος ο αφελής ΓΑΠ και το πλήρως ανίκανο και απροετοίμαστο οικονομικό του επιτελείο και σε δεύτερο πλάνο οι ευρωζωνίτες) ότι αυτό θα το πλήρωνε η Ελλάδα, ενώ ήταν αυτή που βρέθηκε στο επίκεντρο του προβλήματος, αφού η ηγεσία της με την δημοσιοποίηση όλων των εσωτερικών μυστικών της χώρας, με την διεκτραγώδηση της κατάστασής της στα διεθνή ΜΜΕ, με την διατυμπανιζόμενη, παντί τρόπω, την χρεωκοπία της και με την διεθνοποίηση του ελληνικού προβλήματος, την κατάστησε πρώτο στόχο με πρωτοβουλία του ίδιου του πρωθυπουργού!!!


Όλα αυτά, φαίνονται και είναι παιδαριώδη, αλλά παρ' όλ' αυτά, (πρέπει να) είναι, έστω και μερικώς, αληθινά. Και αυτή η διαπίστωση αποδεικνύει το απλούστατο και πασιφανές γεγονός, το οποίο φαίνεται απίστευτο στον πολύ κόσμο, ακόμα και στον εγγράμματο πληθυσμό : Ότι, δηλαδή, η βλακεία και η ανικανότητα είναι παντοδύναμες, όχι μόνον μέσα στους κύκλους της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ, αλλά και μέσα στον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής και της διεθνούς πολιτικής και οικονομικής ελίτ.


Γι' αυτό και οδήγησαν το ελληνικό και το ευρωζωνικό καράβι για φούντο (όπως και οι Αμερικανοί ιθύνοντες - και όχι μόνον αυτοί - οδήγησαν το αμερικανικό και μαζί και το παγκόσμιο καράβι, για φούντο, με το ξέσπασμα της ύφεσης του 2008, αφού, κατά τις προηγούμενες δύο δεκαετίες, είχαν απορρυθμίσει το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, με τα γνωστά αποτελέσματα)...




Οκτώβριος 2009  Μάϊος 2010 : Η διακύμανση των ελληνικών διαφορικών επιτοκίων (spreads), χάρη στις απίθανες ανοησίες του ΓΑΠ, του  Γιώργου Παπακωνσταντίνου και του οπερεττικού κυβερνητικού επιτελείου...


Όπως και να το κάνουμε, όσο και αν δεν μπορούμε να το πιστέψουμε, είναι αδιαφιλονίκητη η αλήθεια ότι η ανοησία και η βλακεία είναι δυνάμεις που είναι παντοδύναμες μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. Και οι κυβερνώσες και ιθύνουσες ελίτ δεν ξεφεύγουν από αυτόν τον κανόνα.


Το αντίθετο, μάλιστα...

Γι' αυτό και ο ΓΑΠ δημοσιοποίησε το ελληνικό δημοσιονομικό πρόβλημα και κουτοπόνηρα το διεύρυνε, διατυμπανίζοντας ότι η Ελλάδα είναι χρεωκοπημένη και παρομοιάζοντάς την με τον "Τιτανικό".


Γι' αυτό άρχισε και έναν ατέλειωτο κύκλο ταξιδιών διεθνοποιώντας όλα τα παραπάνω και διεκτραγωδώντας την επικρατούσα διαφθορά στην χώρα, στοχοποιώντας την στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, οι οποίες φοβούμενες από την εποχή της κρίσης στο Ντουμπάϊ ότι θα σκάσει κάπου κανόνι, εξέλαβαν ότι όλα αυτά λέγονταν, διότι σχεδιαζόταν η πτώχευση της χώρας και γι' αυτό ανέβασαν στα ύψη τα spreads και έκλεισαν τις κάνουλες του δανεισμού στην Ελλάδα.


Γι' αυτό και πέταξε στα σκουπίδια την ευκαιρία να συνάψει, τότε που μπορούσε, έναν σημαντικό δανεισμό, με χαμηλά επιτόκια, προκειμένου να μπορέσει η χώρα να αποφύγει την επιβολή της ουσιαστικής Κατοχής στην χώρα και το επαχθές και απεχθές Μνημόνιο, δίνοντάς της μιαν άνεση χρόνου για να αντιμετωπίσει τα πιεστικά της οικονομικά και δημοσιονομικά προβλήματα και να αποφύγει να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, κατά την διάρκεια μιας έντονα αρνητικής συγκυρίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε στις αρχές του 2010.


Γι' αυτό και δεν πίεσε τους "εταίρους" να βρουν ένα τρόπο, ώστε να χορηγήσει η Ε.Κ.Τ. στην Ελλάδα ένα μακροπρόθεσμο και χαμηλότοκο δάνειο (παρά την αντίδραση της Γερμανίας, η Γαλλία, τότε, ήταν θετική) και έχασε την ευκαιρία να αποφύγει το Μνημόνιο (αν ήθελε να το αποφύγει).


Γι' αυτό και δεν κατέφυγε σε άλλες πηγές δανεισμού εκτός των διεθνών αγορών (π.χ. Κίνα), υποκύπτοντας στις πιέχεις των Γερμανών και υπογράφοντας, με το Μνημόνιο, την δέσμευση της χώρας να μην καταφύγει σε διακρατικό δανεισμό, εκτός της ευρωζώνης.


Γι' αυτό και δεν κατέφυγε στον εσωτερικό δανεισμό (τον είχε προτείνει ο Μίμης Ανδρουλάκης, αλλά τον απέρριψε ο Παπακωνσταντίνου, για να "μην λείψει η ρευστότητα από την αγορά"!!! - λες και μετά το Μνημόνιο η αγορά έχει ... γεμίσει από την ρευστότητα!!!), προκειμένου να αντιμετωπίσει τις πιεστικές ανάγκες κάλυψης των δαπανών του προϋπολογισμού και ενώ θα μπορούσε να προβεί σε έκδοση εντόκων γραμματίων, απευθείας στους Έλληνες αποταμιευτές, όπως έκανε και στο παρελθόν και όπως κάνει και τώρα.


Γι' αυτό και δεν προχώρησε, ευθύς εξ αρχής, στην επαναδιαπραγμάτευση, με τους πιστωτές της χώρας, του ελληνικού δημόσιου χρέους, για να επιτύχει την μείωση του ύψους του και την επιμήκυνση της καταβολής του (επειδή, όπως αφελώς έχει πει, αυτό ακριβώς ήθελε να αποφύγει, για να είναι ειλικρινής και συνεπής απέναντί τους).


Γι' αυτό και υπέγραψε το επαχθές και κατοχικό Μνημόνιο της ντροπής, χωρίς καμμία διαπραγμάτευση.

Διότι η βλακεία, η ανοησία, η απρονοησία και η ανικανότητα ήσαν, είναι και παραμένουν κυρίαρχες μέσα στο περιβάλλον κάθε εξουσίας.


Και ο ΓΑΠ και το επιτελείο του είναι, απλώς, μια ακραία εκδήλωση αυτού του κοινότυπου φαινομένου..."




(Δύο άρθρα μου στο θέμα που άνοιξε στο "PETROUPOLIS FORUMS", ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, με τίτλο : Η άνοδος στο ευρώ, θα προκαλέσει μαζικό πόνο στις PIGS ).

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Γιατί και πως όλα τα ποσά του δήθεν "Μηχανισμού Στήριξης της Ελλάδας" χρηματοδοτούν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και όχι τους μισθούς.


Ένα ακόμα πολύ καλό σκίτσο του ΤΣΙΟΛΑΚΗ, που απεικονίζει την δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση του ΓΑΠ και η χώρα, ως αποτέλεσμα των ανόητων στρατηγικών επιλογών της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ να εντάξει την χώρα μας στην ευρωζώνη και να καταργήσει την δραχμή, γεγονός το οποίο, με την έλευση της διεθνούς οικονομικής ύφεσης και των βλακωδών χειρισμών του ΓΑΠ, την οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο. Όμως, υπό τις παρούσες συνθήκες και με την επιμονή των Γερμανών να αρνούνται να συμβάλουν στην χρηματοδότηση της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους της ευρωζώνης (παρά το γεγονός ότι η άνοδος του γερμανικού ΑΕΠ το 2010 έφθασε στο 3,6%, το εξωτερικό πλεόνασμα τον Σεπτέμβριο του 2010 έφθασε στα 182,7 δισ. €, ο πληθωρισμός διατηρήθηκε στο 1,1%, αν και η ανεργία έμεινε στο 7,5% του ενεργού πληθυσμού, με ένα δημοσιονομικό έλλειμμα που ίσως φθάνει στο 3,7% του ΑΕΠ)  η επιστροφή της Ελλάδας στην δραχμή καθίσταται αναπόφευκτη, διότι η γερμανική πολιτική, που αποκοπεί στο να μην συμμετάσχει η Γερμανία στην αποπληρωμή του χρέους των χωρών της ευρωζώνης, μέσα από τον εκπληθωρισμό του ευρώ, οδηγεί την χώρα μας και τις άλλες χώρες του νότου - και όχι μόνον αυτές - στην απώλεια του πλεονεκτήματος (που άτυπα είχαν) του εύκολου δανεισμού. Εκτός εάν η γερμανική πολιτική στην πορεία αλλάξει...




"Ουδεμία σχέση (ή μια πολύ μακρινή σχέση και αυτή εντοπιζόμενη σε ορισμένες κατηγορίες υπαλλήλων οι οποίοι ανήκουν στα ρετιρέ του δημοσίου και έχουν να κάνουν βασικά με το πολιτικό προσωπικό της χώρας) έχει η μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων με το δημόσιο χρέος.


Η επιβάρυνση έχει να κάνει με τα παίγνια των επιτοκίων, με τις άστοχες επενδυτικές πολιτικές των κυβερνήσεων (και τις μίζες που δόθηκαν και εισπράχθηκαν από τους ενδιαφερόμενους, δες τα σαπίζοντα στην κυριολεξία "ολυμπιακά έργα") και κυρίως, με την μετατροπή του χρέους από δραχμικό χρέος, (το οποίο πληρωνόταν άνετα, ακριβώς επειδή η χώρα είχε τον έλεγχο στην Κεντρική της Τράπεζα, η οποία ασκούσε το εκδοτικό της δικαίωμα και τύπωνε νόμισμα, εξυπηρετώντας το χρέος αυτό), σε χρέος σε ευρώ, κάτι που συνέβη με την άστοχη και εγκληματική είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη. Όλα αυτά μαζύ και κυρίως το τελευταίο, κατέστησαν το ελληνικό δημόσιο χρέος ένα επαχθές χρέος, το οποίο πρέπει να σταματήσει να πληρώνεται, διότι στην πλειοψηφία του έχει, ήδη, εισπραχθεί.


Πρέπει να ειπωθεί εδώ ότι η χώρα πρέπει άμεσα να παύσει να λαμβάνει την "βοήθεια" του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης των γαλλογερμανικών τραπεζών (που, κατ' ευφημισμόν, αποκαλείται "Μηχανισμός στήριξης της ελληνικής οικονομίας"), διότι αυτή η βοήθεια προς τις γαλλογερμανικές τράπεζες καθιστά μεσομακροπρόθεσμα δυσχερή την διαπραγματευτική θέση της χώρας και διότι τα χρήματα αυτά δεν βοηθούν την αναπτυξιακή πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Αν δούμε τους αριθμούς, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα : Το 2010 η χώρα θα πάρει 38 δισ. €, από τα οποία τα 32,5 δισ. € θα πάνε για τοκοχρεωλύσια (19,5 δισ. € χρεωλύσια και 13 δισ. € τόκοι), ενώ το 2011 η χώρα θα πάρει 46,5 δισ. € από τα οποία τα 44 δισ. € θα πάνε για τοκοχρεωλύσια (28,1 δισ. € χρεωλύσια και 15,9 δισ. € τόκοι). Σχεδόν όλα τα χρήματα θα πάνε για να χρηματοδοτήσουν τους κατόχους των ομολόγων στο εξωτερικό, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το 80% του συνολικού ελληνικού δημόσιου χρέους, ενώ και τα υπόλοιπα θα πάνε για την στήριξη του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, στο οποίο είναι επίσης εκτεθειμένοι ομολογιούχοι από το εξωτερικό, με πρώτη από όλους την Ε.Κ.Τ. (Οι μισθοί, για τους οποίους, δήθεν, κόπτεται η κυβέρνηση, ανέρχονται γύρω στα 20 δισ. € και δεν πληρώνονται από τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης. Ούτε, φυσικά, και οι συντάξεις. Και για να μην ακούγονται και γράφονται τερατολογίες, πρέπει να ειπωθεί ότι το συνολικό μισθολογικό κόστος του δημοσίου τομέα στην Ελλάδα ανέρχεται στο 20% του ΑΕΠ της χώρας και κυμαίνεται περίπου, στα μέσα επίπεδα των χωρών της ευρωζώνης. Αυτή είναι η αλήθεια).


Χωρίς τα δάνεια του Μηχανισμού θα ήσαν οι δανειστές που δεν θα πληρώνονταν και αυτοί θα είχαν το πρόβλημα, ενώ η προσφυγή τους στα δικαστήρια δεν θα τους απέφερε πολλά πράγματα και θα υποχρεώνονταν σε έναν συμβιβασμό επωφελή για το ελληνικό δημόσιο).


Για τον λόγο αυτό, δεν έχουμε κανένα λόγο να κοπτόμεθα για την όποια χασούρα των δανειστών και οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι, πέρα από τις ανοησιολόγες θεωρίες των παπαγαλακίων της διεθνούς και της εντόπιας χρηματοπιστωτικής ελίτ και των πολιτικών θεραπαινίδων τους, το ελληνικό δημόσιο τον Απρίλιο - Μάϊο του 2010 μπορούσε (και όφειλε) να διαπραγματευθεί από θέση ισχύος απέναντί τους, αν δεν είχε προηγηθεί η δυσκόλως, πλέον, κρυπτόμενη προδοτική πολιτική του ευήθους ΓΑΠ και του ανερμάτιστου επιτελείου του.


Αλλά θα μου αντιτείνεις, αγαπητέ mantz, ότι αν κάναμε κάτι τέτοιο θα αποκοπτόμασταν από την διεθνή χρηματοπιστωτική αγορά.


Βέβαια, αυτό συμβαίνει ήδη και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει, για πολύ καιρό ακόμα, ακριβώς λόγω του επαχθούς και βλακωδώς δογματικού Μνημονίου, στις λευκές σελίδες του οποίου υπέγραψε ο ΓΑΠ τον περασμένο Μάϊο - παρά τις προβλέψεις όλων των ανοητούντων δημοσιογραφικών παπαγαλακίων του μοντέρνου μεταναζιστικού καθεστώτος, που αποστηθίζοντας τις πεποιθήσεις της Μέρκελ και του Σόϊμπλε πίστευαν ότι η εφαρμογή των όρων του Μνημονίου θα οδηγούσε την Ελλάδα στις αγορές, για δανειοδότηση τον Απρίλιο του 2011 (θυμάμαι τις σχετικές βαρύγδουπες αναλύσεις των γραφικών αυτών τύπων - μιλάω για τον άσχετο Πάσχο Μανδραβέλη και τον ακόμα πιο άσχετο Μπάμπη Παπαδημητρίου - και ξεκαρδίζομαι στα γέλια).


Με επαναφορά στη δραχμή και με την σύστοιχη επαναφορά του ελέγχου του νομίσματος και της κυκλοφορίας του από την χώρα, μέσω της Τραπέζης της Ελλάδος, η χώρα δεν θα είχε καμμία ανάγκη τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Το ελληνικό πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα (της τάξης του 3,9% του ΑΕΠ) θα καλυπτόταν ανετότατα από την εσωτερική αγορά, όπως συνέβαινε και πριν από την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη, ακόμα και αν τα spreads των ελληνικών κρατικών ομολόγων θα έφθαναν στον θεό, όπως άλλωστε είχε συμβεί και παλαιότερα, χωρίς αυτό να ανακόψει την αναπτυξιακή πορεία της χώρας.


Άλλωστε, η παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου, η οποία είναι απαραίτητη διότι το ευρώ ρήμαξε την παραγωγική δομή της χώρας, με μια πτώση της ανταγωνιστικότητάς της, της τάξης του 30% και η επαναφορά της οικονομίας της χώρας σε ρυθμούς μεγάλης ανάπτυξης θα αποκαθιστούσε γρήγορα την εμπιστοσύνη των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών στην Ελλάδα και έτσι και την απρόσκοπτη χρηματοδότησή της από αυτές, μια χρηματοδότηση, που τόσο βλακωδώς διέκοψαν ο ΓΑΠ και ο παντελώς ανίκανος και άσχετος, ακόμα και με απλά ζητήματα διαχείρισης μπακάλικου Γιώργος Παπακωνσταντίνου...


Φυσικά, η επαναφορά της δραχμής δεν είναι ένα εύκολο εγχείρημα και για να γίνει θέλει επιδέξιους χειριστές, που δεν τους έχουμε. Και αυτό είναι το πρόβλημα, σήμερα.


Διότι, αν το εγχείρημα αυτό αποπειραθεί να το κάνει ο ΓΑΠ, τότε είμαστε για κλάματα, αφού στα χέρια του το εγχείρημα αυτό θα εξελιχθεί σε μια πλήρη καταστροφή.


Και αυτό που με φοβίζει ακόμη περισσότερο είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχουν ικανοί χειριστές, που θα μπορούσαν να φέρουν σε πέρας αυτό το εγχείρημα, όχι μόνο στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και ευρύτερα, σε ολόκληρη την ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ.


Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά...


Και για να σου δώσω, αγαπητέ φίλε mantz, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου το μισθολογικό κόστος έχει μια (μακρυνή) σχέση με το δημόσιο χρέος, θα σου φέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:


Κλασσική περίπτωση αποτελεί η περίπτωση του χρηματισμού του τέως υπουργού Μεταφορών Τάσου Μαντέλη από την SIEMENS. Θα με ρωτήσεις γιατί ο παράνομος αυτός χρηματισμός μπαίνει στα στοιχεία του μισθολογικού κόστους.


Μπαίνει και παραμπαίνει. Και μπαίνει, διότι ο κ. Τάσος Μαντέλης από καθαρά λογιστική άποψη ήταν ένας λειτουργός του δημοσίου, επί μισθώ. Ο μισθός του αυτός εισέρχεται στα στοιχεία του μισθολογικού κόστους του δημοσίου. Και μαζύ με τον νόμιμο μισθό του ως υπουργού, στα στοιχεία του μισθολογικού κόστους του ελληνικού δημοσίου, πρέπει να προσμετρηθούν και οι πάσης φύσεως αμοιβές που έλαβε, ακόμα και αυτές, οι οποίες είναι παράνομες - σαν και αυτές που έλαβε από τους δήθεν "αδιάφθορους" Γερμανούς της SIEMENS. Οι αμοιβές αυτού του είδους, που, εν τέλει, πλήρωσε, αφανώς, το ελληνικό δημόσιο, χωρίς να καταγραφούν επισήμως πουθενά, αποτελούν στοιχείο του δημόσιου μισθολογικού κόστους και επιβάρυναν, μακροπρόθεσμα, κατά πολύ το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα και δι' αυτού το ελληνικό δημόσιο χρέος.


Βέβαια, όπως γίνεται ευκόλως αντιληπτό, το πρόβλημα αυτό δεν αφορά, φυσικά, μόνον τον κ. Μαντέλη.


Αφορά όλη την ελληνική πολιτική και οικονομική τάξη και τις διεθνείς επιχειρήσεις - δηλαδή, για να έλθουμε και στο προκείμενο της υπόθεσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, τους δανειστές της χώρας και τους εκπροσώπους τους, οι οποίοι εμφανίζονται στην τωρινή περίσταση, ως "εταίροι".


Γι' αυτό και αυτό που ισχυρίζομαι είναι και το σωστό :


Ένα τεράστιο μέρος από τα ελληνικά δημόσια χρέη έχουν εισπραχθεί από τους δανειστές και πρέπει να παύσουν να πληρώνονται. Και αυτό πρέπει να το πράξει κάποια μελλοντική ελληνική κυβέρνηση, η οποία πρέπει να συστήσει μια ευρεία επιτροπή, που θα ξεσκονίσει όλες τις συμβάσεις με τους Έλληνες και ξένους δανειστές της χώρας, για να δει τι πραγματικά πρέπει να πληρωθεί και τι όχι. Και να προχωρήσει σε μια επιλεκτική στάση πληρωμών, έναντι εκείνων στους οποίους θα προκύψει ότι το χρέος προς αυτούς είναι ένα επαχθές χρέος. Όπως, επίσης, πρέπει να βρει και από που έχει λαμβάνειν, ως αποζημίωση για τις μίζες που εισπράχθηκαν και για το επαχθές χρέος που φορτώθηκε στο ελληνικό δημόσιο και στον ελληνικό λαό...


Και αυτό, βέβαια, δεν θα το κάνει ο ευήθης ΓΑΠ, ο οποίος είναι πλέον, ένας πιστός υποτακτικός της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και απλός εκτελεστής τω εντολών της..."




(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post.html?showComment=1293399106592#c7522360638239150127 της 26/12/2010 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post.html?showComment=1293401057720#c6075843060372212541 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post.html?showComment=1293404711003#c2290050973637802202 της 27/12/2010 στο άρθρο που δημοσίευσε ο κ. Χαρίδημος Τσούκας στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", με τίτλο : "Μικροί άνθρωποι…" http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post.html ).