Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Το Μνημόνιο, η διαπραγματευτική ανυπαρξία του ΓΑΠ, η σταδιακή απεξάρτηση των γαλλογερμανικών τραπεζών από τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και η υπονόμευση της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας.


Δεν ξέρω αν ο ΓΑΠ έβαλε "τα ρούχα του μπαμπά του", όπως έλεγε το πολύ καλό πρωτοσέλιδο του "ΠΟΝΤΙΚΙΟΥ" της 8/1/2004, τότε που έπαιρνε το δακτυλίδι από τον Κώστα Σημίτη, για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι δεν έβαλε το μυαλό του μπαμπά του. Το αποτέλεσμα ήταν να ρίξει το πλοίο της χώρας στα βράχια, στην ουσιαστική χρεωκοπία και στην μοντέρνα μεταναζιστική Κατοχή... 



"Αυτό που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι το παντελώς άπειρο και ψοφοδεές κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο, καθώς και ο ευήθης ΓΑΠ ουδεμία διαπραγμάτευση έκαναν την περίοδο Απριλίου - Μαΐου 2010, γύρω από το περιεχόμενο των όρων του επαίσχυντου και επαχθούς Μνημονίου.


Αυτό που έκαναν, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από το να προσυπογράψουν πανικοβλημένοι το κείμενο του Μνημονίου, χωρίς καμμία αντίρρηση, έτσι όπως το συνέταξαν οι τροϊκανοί εκπρόσωποι των (επίσης πανικόβλητων) δανειστών της χώρας και το κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο της κ. Μέρκελ (ο κ. Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε και οι σύμβουλοί του).


Για τον λόγο αυτόν και οι προβλέψεις του Μνημονίου είναι εξωπραγματικές, αφού αποσκοπούσαν στην γρήγορη επάνοδο της Ελλάδας στις διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές (και συγκεκριμένα εντός του Απριλίου του 2011), προκειμένου να μην ξοδευτεί το κεφάλαιο των 110 δισ. €, που προβλέπει το Μνημόνιο για την χώρα μας, μέχρι το 2013, σε συνδυασμό με μια ταχύρρυθμη και εξουθενωτική λιτότητα, που υποτίθεται ότι θα "εξευμένιζε" και θα καθησύχαζε τις εν λόγω αγορές.


Το αστείο είναι ότι σε αυτές τις βλακείες πίστεψε και το σοσιαλνεοφιλελεύθερο επιτελείο του ΓΑΠ και πιάστηκε από αυτές προκειμένου να προπαγανδίσει ως επιτυχία το υποτιθέμενο "πρόγραμμα στήριξης της ελληνικής οικονομίας", το οποίο όμως δεν είναι τίποτε περισσότερο από πρόγραμμα στήριξης των δανειστών της χώρας, οι οποίοι κινδύνευαν εκείνη την εποχή με πτώχευση, ενώπιον του κινδύνου μιας ελληνικής στάσης πληρωμών και οι οποίοι αποτελούνταν από τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, οι οποίες ήσαν εκτεθειμένες στα ελληνικά κρατικά ομόλογα.


Βέβαια, όλες αυτές οι παραδοχές του Μνημονίου, καθώς και η στόχευσή του ήσαν βλακείες και οι αγορές τις έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, διότι ο κεντρικός πυρήνας των μακροοικονομικών πολιτικών, που εκπηγάζουν από αυτές τις παραδοχές και ο οποίος είναι η λιτότητα και η συρρίκνωση των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας (συναθροιστική ζήτηση και κατανάλωση, επενδύσεις, ΑΕΠ κλπ) οδηγούν την ελληνική οικονομία σε μια βαθιά και μακρόχρονη ύφεση, η οποία επιδεινώνοντας όλα αυτά τα μακροοικονομικά μεγέθη, οδηγεί το ελληνικό δημόσιο σε μια όλο και περισσότερο δυσμενή θέση και σε αδυναμία αποπληρωμής του ολοένα και διογκούμενου χρέους του, καθιστώντας το δημόσιο (αλλά και το ιδιωτικό) χρέος, ολοένα και μεγαλύτερο και ως απόλυτο μέγεθος και ως ποσοστό του ΑΕΠ και φυσικά αδύνατο να εξυπηρετηθεί, συμπαρασύροντας σε ανάλογη αδυναμία και την ιδιωτική οικονομία της χώρας, αφού η συνολική πίτα της οικονομίας βαίνει συρρικνούμενη έως τουλάχιστον και το 2011 (και στην καλύτερη περίπτωση στάσιμη, ή αναιμικά αυξανόμενη, από το 2012 και μετά, αν δεχθούμε, ως επιτεύξιμους τους στόχους για την εξέλιξη των μεγεθών του ΑΕΠ, έτσι όπως αυτά και αυτοί προβλέπονται από το Μνημόνιο).


Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει και αυτό είναι πλήρως γνωστό σε όλους τους ενδιαφερόμενους. Και το χειρότερο είναι ότι οι γαλλογερμανικές τράπεζες κατάφεραν, μετά την υπογραφή του Μνημονίου, σε έναν σημαντικό βαθμό, να ξεφορτωθούν από το βάρος ενός μέρους των ελληνικών κρατικών ομολόγων, πράγμα το οποίο έχει τώρα αδυνατίσει την διαπραγματευτική ικανότητα της Ελλάδας, σε σχέση με την εποχή του Μνημονίου, διότι η έκθεσή τους στα ελληνικά ομόλογα έχει περιορισθεί, αφού στο τέλος Ιουνίου 2010 η έκθεση όλων των ξένων τραπεζών σε ελληνικά ομόλογα συρρικνώθηκε στα 50 δισ. δολλάρια.


Με δεδομένο ότι τώρα το ελληνικό δημόσιο χρέος αγγίζει τα 340 δισ. € και με δεδομένο ότι, περίπου 70 δισ. € βρίσκονται στα χέρια τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων της Ελλάδας, καθώς και ότι η Ε.Κ.Τ. - που μπήκε στην αγορά ομολόγων από τον Μάϊο και μετά - κατέχει γύρω στα 40 δισ. €, παραμένουν ακόμα 180 δισ. €, τα οποία είναι στα χέρια άλλων θεσμικών επενδυτών του εξωτερικού (συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά ταμεία), που, επίσης, προσπαθούν να απεγκλωβιστούν από τα ελληνικά ομόλογα, επιδιώκοντας να τα φορτώσουν στην Ε.Κ.Τ.


Αν μάλιστα προσθέσουμε και το εξωτερικό χρέος του ιδιωτικού τομέα της ελληνικής οικονομίας, τότε η έκθεση των ξένων τραπεζών - θεσμικών επενδυτών στο συνολικό ελληνικό εξωτερικό χρέος φθάνει στα 252 δισ. €, εκ του οποίου 49 δισ. € βρίσκεται στην Γερμανία και 62,1 δισ. €, στην Γαλλία (το χρέος του ιδιωτικού τομέα σε επενδυτές στις χώρες αυτές αντιστοιχεί σε 17 δισ. € στην Γερμανία και 13,4 δισ. € στην Γαλλία).


Αυτός ήταν ο λόγος του ελληνικού bail out, που με το στανιό αποδέχτηκε η γερμανική πολιτική και χρηματοπιστωτική ελίτ και γι' αυτό έστερξαν στο να χρηματοδοτήσουν το ελληνικό δημόσιο με 110 δισ. €. Σκοπός τους ήταν να σώσουν το καταρρέον ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο θα διαλυόταν, αν η ελληνική κυβέρνηση προχωρούσε σε μια στάση εξωτερικών πληρωμών του ελληνικού κράτους τον Μάϊο του 2010.


Ο ΓΑΠ, όμως και το ψοφοδεές οικονομικό του επιτελείο ουδεμία διαπραγμάτευση έκαναν. Απλούστατα, έντρομοι (όπως όλοι θυμόμαστε εκείνο το ζοφερό κλίμα της εποχής και την νοοτροπία της πλήρους παράδοσης της χώρας στις επιθυμίες των δανειστών της χώρας και των εκπροσώπων τους) προσυπέγραψαν όλα όσα τους υπέδειξαν οι "εταίροι", που λειτούργησαν ως εκφραστές των συμφερόντων των τραπεζών τους και καταδίκασαν την χώρα, την ελληνική οικονομία και τον ελληνικό πληθυσμό στην μακροχρόνια καταστροφή, στην έντονη ύφεση και στην ανέχεια, άνευ ουσιώδους λόγου και αιτίας, ενεργώντας ως εκπρόσωποι των συμφερόντων των δανειστών της χώρας και των "εταίρων", αντί να προχωρήσουν σε μια σκληρή διαπραγμάτευση, προκειμένου να επιτύχουν μια συμφωνία η οποία θα επανέφερε την ελληνική οικονομία σε μια τροχιά ανάκαμψης, βάζοντας ευθύς εξ αρχής ζήτημα αναδιάρθρωσης/διαγραφής του χρέους και εξυπηρέτησης του ελληνικού δημόσιου χρέους (όπως και όλων των χωρών της ευρωζώνης) από την Ε.Κ.Τ. - κάτι που, ήδη άλλωστε, γίνεται, με το στανιό, τσιγγούνικα, αργά και ανεπίκαιρα, με την άσκηση από την Κεντρική Τράπεζα της ευρωζώνης της κλασσικής κεντροτραπεζικής πολιτικής της "ανοικτής αγοράς", παρά το γεγονός ότι αυτή η πολιτική ακολουθείται, κατά παράβαση των Συνθηκών της ευρωζώνης και υπό την πίεση των περιστάσεων.


Αυτό είναι και το μεγαλύτερο έγκλημα του ΓΑΠ και του ανερμάτιστου οικονομικού του επιτελείου, το οποίο αυτοαφοπλίστηκε, πλήρως, αφού μεσούσης της κρίσης τον Μάϊο και λίγο πριν την υπογραφή του Μνημονίου, διακήρυσσε, δια του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως, ότι "εμείς αιτούμεθα και αφού αιτούμεθα, δεν μπορούμε να διαπραγματευθούμε όρους και προϋποθέσεις", οδηγώντας την χώρα, ως πρόβατο επί σφαγή και ενώ η εμφάνιση της ευρύτερης "κρίσης του ευρωπαϊκού χρέους", έθετε σε νέες βάσεις το ζήτημα της ελληνικής πιστωτικής κρίσης και έδινε μεγάλες δυνατότητες στην χώρα για να διαπραγματευθεί και να επιτύχει την γοργή επαναφορά της χώρας σε ρυθμούς ανάπτυξης, μαζύ με την προώθηση ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων, το οποίο ήταν αναγκαίο μεν, αλλά δευτερεύον σε σχέση με τα ζέοντα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, που συνοψίζονταν στην πτώση της συναθροιστικής ζήτησης, της ολικής κατανάλωσης και της συνακόλουθης ύφεσης.


(Δείτε στο μπλογκ μου και το σχετικό θέμα : «Laus Stultitiae. Η Comission, με έναν αφοπλιστικό "Μωρίας έπαινο", χρεώνει στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου (και στον ΓΑΠ) την καταλυτική ευθύνη για την άνοδο των spreads των ελληνικών κρατικών ομολόγων» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/12/laus-stultitiae-%CE%B7-comission-%CE%BC%CE%B5-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD.html ).


Δεν είναι λοιπόν, ότι η κυβέρνηση του ΓΑΠ έκανε μια κακή διαπραγμάτευση.


Στην πραγματικότητα δεν έκανε διαπραγμάτευση. Απλούστατα, προσχώρησε στις θέσεις και στις επιδιώξεις εκείνων που βρίσκονταν στην άλλη πλευρά και εξυπηρέτησε τα συμφέροντά τους.


Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Ίσως ο Νίκος ο Κοτζιάς δεν θέλει να το πει, αλλά αυτό έγινε στην πραγματικότητα. Η πραγματικότητα, όμως, είναι σκληρή και τα γεγονότα αφοπλιστικά.


Το τι διακήρυσσε, κατά την διάρκεια της κρίσιμης περιόδου λίγο πριν από την υπογραφή του επαίσχυντου Μνημονίου, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος το είδαμε παραπάνω. Θυμίζω, απλώς, ότι ο κύριος αυτός διακήρυσσε ωμότατα την πλήρη παράδοση στους δανειστές της χώρας και στους εκπροσώπους τους και την ματαιότητα οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης.


Ας δούμε τώρα το τι διακήρυσσε ο πρωθυπουργός της χώρας. Ο μοιραίος ΓΑΠ προχωρούσε, πολύ πιο πέρα, από τον αντιπρόεδρό του (ο οποίος αντιπρόεδρος, ειρήσθω εν παρόδω, το 1999, μετά την απομάκρυνσή του από το Υπουργείο Εξωτερικών, λόγω του ρόλου του στην υπόθεση Οτσαλάν, είχε δηλώσει ότι αν ο ΓΑΠ γίνει πρωθυπουργός θα φύγει από την χώρα - τελικά, όμως, προτίμησε να γίνει αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του ΓΑΠ) και δεν διακήρυσσε μόνον την ματαιότητα κάθε διαπραγμάτευσης με τους εκπροσώπους των δανειστών της χώρας, αλλά διαφήμιζε την προσχώρηση του ιδίου και της κυβέρνησής του στην υπηρεσία των συμφερόντων και των επιδιώξεων των δανειστών, σε βάρος των συμφερόντων της χώρας και του λαού της, αν και αυτός και το κόμμα του έχουν εκλεγεί από τον ελληνικό λαό, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά του και όχι για να γίνουν υπηρέτες των συμφερόντων των δανειστών και των "εταίρων".


Και αυτό που γράφω δεν είναι καθόλου υπερβολικό. Εκφράζει πλήρως την πραγματικότητα και είναι ομολογημένο από τον ίδιο τον ευήθη ΓΑΠ.


Ο βραβευμένος από τους γερμανικούς χρηματοπιστωτικούς κύκλους και τον εκπρόσωπό τους τον κ. Άκερμαν, ο ευήθης ΓΑΠ δήλωσε στην γερμανική εφημερίδα "Die Zeit" ότι : "Εάν σκοπεύαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, δηλαδή να προβούμε σε αναδιάρθρωση του χρέους, θα ήταν πιο έξυπνο να το κάνουμε όταν άρχισε η κρίση. Ακριβώς αυτό είναι που θέλουμε να αποτρέψουμε. Θέλουμε να είμαστε απόλυτα αξιόπιστοι έναντι των πιστωτών μας".


Και για να είναι "απόλυτα αξιόπιστος έναντι των πιστωτών" ο ΓΑΠ εγκατέλειψε κάθε ίχνος διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους "εταίρους" και την τρόϊκα, παραδίδοντας την χώρα σε μια άνευ προηγουμένου κρίση, με άδηλο μέλλον και με σίγουρη μια μακρά υπαναπτυξιακή πορεία, η οποία θα την εγκλωβίσει ακόμα περισσότερο στον βραχνά του χρέους, τον οποίον του φόρεσε η πολιτική ελίτ του τόπου, με την ένταξή της χώρας στην ευρωζώνη, που κατέστησε το ελληνικό χρέος μη διαχειρίσιμο, για τους λόγους, που ήδη έχω περιγράψει.


(Δείτε και στο "PETROUPOLIS FORUMS", σχετικό άρθρο μου στο θέμα : "8 μύθοι για την κρίση", στην ηλεκτρονική διεύθυνση : http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9471&mforum=pfor#9471 ).


Δυστυχώς, η αλήθεια είναι πάρα πολύ σκληρή. Και το να μην την βλέπουμε δεν βοηθάει καθόλου στην αντιμετώπιση των όσων έχουμε μπροστά μας και τα οποία είναι αποκρουστικά και ζοφερά, αφού, μετά από πολλές δεκαετίες, η ελληνική κοινωνία θα αντιμετωπίσει φαινόμενα φτώχειας και πείνας, τα οποία από ανύπαρκτα, έως περιθωριακά, που ήσαν, έως τώρα, θα αγγίξουν, από το νέο έτος, καθώς και στα επερχόμενα χρόνια, ολοένα και μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού, τα οποία θα προλεταριοποιηθούν και θα οδηγηθούν στις στρατιές των ανέργων, καθώς και σε εκείνες των πτωχά αμειβόμενων εργαζομένων, μέσα σε μια οικονομία και κοινωνία, η οποία θα παρουσιάζει μια συρρικνούμενη/στάσιμη ή αναιμικά αυξανόμενη παραγωγή, η οποία θα συνοδεύεται από μεγάλα επίπεδα ανεργίας και αμοιβές οι οποίες θα θυμίζουν τριτοκοσμική χώρα.


Αυτό θα είναι και το μεγαλύτερο "κατόρθωμα" του ΓΑΠ - αν τον αφήσουμε να το ολοκληρώσει...


Είναι απαραίτητο να διευκρινίσω, εδώ, ότι στους αριθμούς, γύρω από το ελληνικό δημόσιο χρέος, που αναφέρω στο πρώτο σχόλιό μου, υπάρχει κάτι που ξέχασα να αναφέρω και το οποίο έχει να κάνει με το ποσόν του ελληνικού δημόσιου χρέους, που έχει μείνει τώρα στα χέρια των γαλλικών και των γερμανικών τραπεζών. Το ποσόν αυτό στα τέλη του περασμένου Ιουνίου περιορίστηκε στα 50 δισ. €, διότι οι γαλλογερμανικές τράπεζες (αλλά και τα άλλα ελληνικά και διεθνή τραπεζοπιστωτικά funds) επεδίωξαν να απαλλαγούν από τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και κατάφεραν πασάρουν στην Ε.Κ.Τ. ένα ποσόν της τάξης των 40 δισ. €, όπως περιγράφει σε έκθεσή της η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS).


Πάντως και με αυτά τα δεδομένα και παρά το γεγονός ότι οι γαλλογερμανικές τράπεζες κατάφεραν να ξαλαφρώσουν από ένα μέρος των ελληνικών κρατικών ομολόγων, πρέπει να ειπωθεί ότι και η τωρινή κατανομή του ελληνικού δημόσιου χρέους στους ξένους "επενδυτές" δίνει αρκετά διαπραγματευτικά όπλα στην χώρα, αν αυτή μπορέσει κάποια στιγμή να απαλλαγεί από την κυβέρνηση του ΓΑΠ, η οποία έχει πλέον παραδοθεί στις ορέξεις του γαλλογερμανικού διεθυντηρίου της ευρωζώνης (και κυρίως στον γερμανικό κυβερνητικό συνασπισμό, ο οποίος καθορίζει σχεδόν τα πάντα, με την γαλλική κυβέρνηση να παίζει έναν παρακολουθηματικό ρόλο στην όλη υπόθεση, που αφορά την ακολουθητέα πολιτική στην ευρωζώνη).


Το γεγονός, όμως, ότι οι γαλλογερμανικές τράπεζες έχουν καταφέρει, κατά ένα μέρος, να απαλλαγούν από τα ελληνικά κρατικά ομόλογα έχει περιορίσει τις διαπραγματευτικές δυνατότητες της χώρας, σε σχέση με εκείνες που είχε η χώρα την περίοδο Απριλίου - Μαΐου 2010, ασχέτως εάν η κυβέρνηση του πανικόβλητου ΓΑΠ, διαπράττοντας ένα απίστευτης έκτασης έγκλημα σε βάρος των συμφερόντων της χώρας, δεν χρησιμοποίησε αυτές τις δυνατότητες, παραδίνοντάς την ανυπεράσπιστη στην βουλιμία των δανειστών της χώρας και των εκπροσώπων τους. Όπως, επίσης, είναι εγκληματικό το γεγονός ότι ο ΓΑΠ, με την υπογραφή του Μνημονίου, απεδέχθη την αλλαγή του νομικού καθεστώτος, που διέπει το ελληνικό δημόσιο χρέος και το οποίο νομικό καθεστώς, ενώ πριν από το Μνημόνιο ήταν το ελληνικό δίκαιο στο 95% των δανειστικών συμβάσεων, τώρα, μετά το επαχθές Μνημόνιο, αυτό σταδιακά αλλάζει, επειδή τα 110 δισ. €, που έχουν αρχίσει να δίνονται στην χώρα μας, υπάγονται, πλέον, στο αγγλικό δίκαιο, το οποίο, παραδοσιακά, είναι το δίκαιο που στηρίζει τα συμφέροντα των δανειστών.


Πριν από αυτήν την αλλαγή του νομικού καθεστώτος, το ελληνικό δημόσιο χρέος υπαγόταν σε αλλοδαπό δίκαιο σε ένα τμήμα του, το οποίο ήταν λιγότερο του 5%, ενώ τώρα το τμήμα του ελληνικού δημόσιου χρέους που υπάγεται στο αλλοδαπό δίκαιο θα φθάσει στο 38% περίπου και το αντίστοιχο τμήμα του, που υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο θα περιοριστεί στο 62%. Και αυτό είναι άκρως σημαντικό, διότι εξασθενίζει σημαντικά την νομική υπεράσπιση του ελληνικού δημοσίου, έναντι των δανειστών, αν οι σχετικές υποθέσεις καταλήξουν στα δικαστήρια - στην περίπτωση π.χ. που μια ελληνική κυβέρνηση στο μέλλον αποφασίσει να κουρέψει το χρέος μονομερώς, ή αποφασίσει να κάνει στάση εξωτερικών πληρωμών.


Ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι καθόλου απίθανο, διότι ό,τι και να γίνει, όσο απαραίτητη και ορθή να είναι η δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας (που δεν είναι ορθή, διότι γίνεται σε λάθος κατεύθυνση) δεν λύνει το μεγάλο πρόβλημα του τεράστιου δημόσιου χρέους. Αντίθετα, επιτείνει το πρόβλημα, καθώς πλήττει την ανάπτυξη, με αποτέλεσμα η μείωση του χρέους, ως ποσοστό του ΑΕΠ να μην επιτυγχάνεται. Η επιβολή φόρων φέρνει ύφεση και παγιδεύει τη χώρα σε υψηλό χρέος, ενώ προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργούν και οι διαρθρωτικές αλλαγές, οι οποίες, βραχυπρόθεσμα, δημιουργούν μείωση εισοδημάτων, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αύξηση της ανεργίας, πτώση της κατανάλωσης και της συναθροιστικής ζήτησης, διότι γίνονται, ακόμα και αν είναι αναγκαίες - που δεν είναι όλες αναγκαίες -, σε λάθος εποχή, στην οποία αυτό που είναι απαραίτητο είναι η αύξηση της συναθροιστικής ζήτησης και της ολικής κατανάλωσης, για την καταπολέμηση της ύφεσης και την επαναφορά της οικονομίας σε αναπτυξιακή τροχιά.


Άλλωστε, τα δάνεια του "Μηχανισμού Στήριξης" δεν πρόκειται να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας, ούτε καν τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις συντάξεις, όπως δήθεν διακηρύσσει η κυβέρνηση, η οποία έχει καταστεί υποχείριο και μηχανισμός υποτακτικών των μοντέρνων κατακτητών, τους οποίους έφερε στην χώρα.


Αν δούμε τους αριθμούς, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα : Το 2010 η χώρα θα πάρει 38 δισ. €, από τα οποία τα 32,5 δισ. € θα πάνε για τοκοχρεωλύσια (19,5 δισ. € χρεωλύσια και 13 δισ. € τόκοι), ενώ το 2011 η χώρα θα πάρει 46,5 δισ. €, από τα οποία τα 44 δισ. € θα πάνε για τοκοχρεωλύσια (28,1 δισ. € χρεωλύσια και 15,9 δισ. € τόκοι). Σχεδόν όλα τα χρήματα θα πάνε για να χρηματοδοτήσουν τους κατόχους των ομολόγων στο εξωτερικό, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν, σύμφωνα με όσα έχουμε πει, το 80% του συνολικού ελληνικού δημόσιου χρέους, ενώ και τα υπόλοιπα θα πάνε για την στήριξη του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, στο οποίο είναι επίσης εκτεθειμένοι ομολογιούχοι από το εξωτερικό, με πρώτη από όλους την Ε.Κ.Τ. (Οι μισθοί, για τους οποίους, δήθεν, κόπτεται η κυβέρνηση, ανέρχονται γύρω στα 20 δισ. € και δεν πληρώνονται από τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης. Χωρίς τα δάνεια του Μηχανισμού θα ήσαν οι δανειστές, που δεν θα πληρώνονταν και αυτοί θα είχαν το πρόβλημα, ενώ η προσφυγή τους στα δικαστήρια δεν θα τους απέφερε πολλά πράγματα και θα υποχρεώνονταν σε έναν συμβιβασμό επωφελή για το ελληνικό δημόσιο) .


Η χώρα, λοιπόν, κινδυνεύει να πέσει σε οικονομική στασιμότητα και υψηλή ανεργία και γι' αυτό, δεν είναι καθόλου απίθανο μια άλλη κυβέρνηση να προσπαθήσει να απεγκλωβίσει την οικονομία από τον βραχνά του δημοσίου χρέους με το κούρεμά του, ή με μια στάση εξωτερικών πληρωμών.


Και αυτήν την πολιτική είναι που δυσκολεύει και υπονομεύει η καταστροφική υπογραφή της κυβέρνησης του ευήθους ΓΑΠ στο επαχθές Μνημόνιο, το οποίο αποτελεί μια λεόντειο συμφωνία υπέρ των δανειστών της χώρας, ιδίως με αυτή την αλλαγή της νομικής βάσης του ελληνικού χρέους, το οποίο ήταν νομικά διαχειρίσιμο από το ελληνικό κράτος, όσο το ελληνικό χρέος στην συντριπτική του πλειοψηφία υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο.


Αυτό, όμως, άλλαξε, επί το δυσμενέστερον, με το Μνημόνιο και την υπαγωγή του χρέους των 110 δισ. €, που θα προέλθει από τον ψευδεπίγραφο Μηχανισμό στήριξης της ελληνικής οικονομίας, στις διατάξεις του αγγλικού δικαίου - μαζί με την παραίτηση του ελληνικού κράτους από την επίκληση των κυριαρχικών του δικαιωμάτων, γεγονός που επιτρέπει στους εταίρους δανειστές (ή στους διαδόχους τους, διότι το χρέος της χώρας προς μια άλλη χώρα της ευρωζώνης μπορεί να μεταβιβαστεί σε άλλη, εκτός ευρωζώνης, χώρα, ή σε ένα ιδιωτικό fund) να κατάσχουν ακόμα και τα ακατάσχετα περιουσιακά στοιχεία του κράτους, αυτά δηλαδή που βρίσκονται εκτός συναλλαγών.


Αποτελούν και αυτές οι προβλέψεις στις διατάξεις του Μνημονίου δείγματα της ουσιαστικής ανυπαρξίας διαπραγμάτευσης της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία κυριολεκτικά παρέδωσε την χώρα στις ορέξεις και στις (πολλές φορές) διαστροφικές επιθυμίες των δανειστών της και των εκπροσώπων τους, οι οποίοι εμφανίστηκαν, υπό την λεοντή των "εταίρων".


Η χώρα, λοιπόν, έμεινε ανυπεράσπιστη τον Μάϊο του 2010. Και εξακολουθεί να μένει ανυπεράσπιστη, χάνοντας, σιγά - σιγά και όλα τα διαπραγματευτικά της ατού, γεγονός το οποίο θα επιβεβαιωθεί και θα συνεχισθεί και στην επερχόμενη κρίσιμη Σύνοδο των χωρών της Ε.Ε., στην οποία η Ελλάδα θα εκπροσωπηθεί και πάλι από τον ΓΑΠ και το επιτελείο του, που, για μία ακόμη φορά, θα υποταχθούν στις επιθυμίες της κ. Μέρκελ και των ομοίων της.


Γι' αυτό και η απομάκρυνση του ΓΑΠ και της κυβέρνησής του αποτελεί άμεση αναγκαιότητα για τον τόπο.


Όσο αυτή η απομάκρυνση καθυστερεί, ολοένα και περισσότερο θα σωρεύονται τα δεινά για την χώρα, η οποία έχει εισέλθει σε ένα τεράστιας έκτασης υπαναπτυξιακό τούνελ, από το οποίο θα κάνει δεκαετίες για να εξέλθει..."




(Σχόλιά μου http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/12/blog-post_7531.html?showComment=1292431241002#c3574256012484410863 και http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/12/blog-post_7531.html?showComment=1292434589393#c8377809614724868269 και http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/12/blog-post_7531.html?showComment=1292437794233#c7780262469648555156 της 15/12/2010 και http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/12/blog-post_7531.html?showComment=1292450994157#c5154126615022831247 και http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/12/blog-post_7531.html?showComment=1292454096983#c7785657197583330627 της 16/12/2010 στο αναδημοσιευμένο άρθρο του Νίκου Κοτζιά, στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, με τίτλο : "Όταν η κυβέρνηση βαπτίζει την αποτυχία ως επιτυχία" http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/12/blog-post_7531.html ).

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Ελλάδα και Ιρλανδία 2010 - 2011 : Ψάχνοντας για έναν Nestor Kirchner. (Θα μπορούσε να είναι ο Αντώνης Σαμαράς; Δύσκολο.)

Νέστωρ Κίρχνερ - Ο προσφάτως εκλιπών Πρόεδρος της Αργεντινής, κατά την περίοδο της αργεντίνικης στάσης πληρωμών, με την οποία πέτυχε το κούρεμα, κατά 30%, του δημόσιου χρέους της χώρας, επανέφερε την καθημαγμένη, κατά την περίοδο της μεγάλης κρίσης (1998 - 2002) χώρα του σε μεγέθη ταχύρρυθμης ανάπτυξης. Στην Ελλάδα του Μνημονίου και της ουσιαστικής χρεωκοπίας, καθίσταται απαραίτητη, ολοένα και περισσότερο, η εύρεση ενός προσώπου, που θα προτείνει και θα ηγηθεί μιας τέτοιας προσπάθειας, όσο η Ε.Κ.Τ. δεν προσφεύγει στην έκδοση πληθωριστικού χρήματος, το οποίο θα εξυπηρετήσει το χρέος της Ελλάδας καιτων άλλων χωρών της ευρωζώνης, τις οποίες πνίγει, αργά και βασανιστικά, η θανατηφόρα θηλιά του υπερτιμημένου ευρώ. Το αστείο στην όλη υπόθεση είναι ότι οι ευρωπαϊκοί χρηματοπιστωτικοί κύκλοι, οι ευρωγραφειοκρατικές ελίτ και οι πολιτικές θεραπαινίδες τους, δεν θέλουν ούτε καν μια κάποια μορφή αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους και των δημόσιων χρεών των άλλων χωρών της ευρωζώνης, που θα πάρουν σειρά στην πορεία προς την πτώχευση, διότι θεωρούν ότι το ευρώ δεν θα επιβιώσει από την κρίση, που θα ξεσπάσει. Η αναδιάρθρωση των χρεών, ισχυρίζονται οι χρηματοπιστωτικές ελίτ, είναι ίδιον των τριτοκοσμικών χωρών και όχι χωρών, που ανήκουν στο κλαμπ των πλουσίων. Στις πλούσιες χώρες, για τις χρηματοπιστωτικές ελίτ, η αναδιάρθρωση των δημόσιων χρεών είναι, απλώς, αδιανόητη και γι' αυτόν τον λόγο, τα χρέη αυτά πρέπει να πληρωθούν, ίσως με κάποιες διευκολύνσεις, που θα αφήνει τα συνολικά ποσά των τοκοχρεωλυσίων ακέραια (και φυσικά απληθώριστα). Βέβαια, όλοι αυτοί οι, άκρως, συμφεροντολογικοί ισχυρισμοί, από οικονομικοτεχνική - χρηματοοικονομική σκοπιά, αποτελούν μνημεία ανοησιολογίας, αλλά, μέχρι τώρα, αποτελούν την πεμπτουσία της κρατούσας και συνάμα βαρύγδουπης "οικονομικής σοφίας". Αυτό, που μένει να δούμε, είναι το πόσο θα επιμείνουν σε αυτή την πολιτική, η οποία είναι αδιέξοδη και μέχρι ποιό σημείο θα την φέρουν σε πέρας...



"Όσον αφορά την ονοματολογία, ως προς την κ. Ντόρα, αγαπητέ Παύλε, η όλη συζήτηση γίνεται περί όνου σκιάς. Η κυρία Ντόρα μπορούσε (και μπορεί) να πάρει όποιο όνομα θέλει. Επέλεξε το Μπακογιάννη. Δικαίωμά της. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποκήρυξε το πατρώνυμό της, για το οποίο να είσαι σίγουρος ότι είναι υπερήφανη.



Και δεν είναι μειωτικό το να λέγεται Μητσοτάκη. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού αυτό δηλώνει την καταγωγή της κυρίας και την ρίζα της από μια μεγάλη και ιστορική πολιτική οικογένεια του τόπου, η οποία έχει άμεση συγγένεια με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος υπήρξε θείος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, εκ μητρός, αφού αυτή ήταν αδελφή του μεγάλου Κρητικού πολιτικού.


Λες ότι το Μνημόνιο αποτελεί τύχη, για την χώρα και τον λαό της. Ακριβώς, τα ίδια έλεγαν οι οπαδοί του κατοχικού καθεστώτος, την περίοδο 1941 - 1944, για την τριπλή Κατοχή της χώρας και ιδίως, για την Κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς. Αυτή η στάση δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια στάση απελπισίας, από μια στάση παράδοσης στις υπέρτερες δυνάμεις αυτών, που επέβαλαν την μοντέρνα Κατοχή και μια εύκολη δικαιολογία, για εκείνους οι οποίοι έφεραν τους μοντέρνους κατακτητές, στους οποίους παρέδωσαν αμαχητί τα κλειδιά της διακυβέρνησης της χώρας, καθιστάμενοι απλοί τοποτηρητές και μεταφραστές των οδηγιών - ντιρεκτίβων τους.


Το πρόβλημα με το Μνημόνιο έχει να κάνει - κατά πρώτον - με το ότι επεβλήθη στον ελληνικό λαό, χωρίς αυτός να ερωτηθεί. Χωρίς καν να έχει υποψιασθεί το που τον οδηγούσε η νεοεκλεγμένη ηγεσία του τον Οκτώβριο του 2009, μέσα από έναν απίθανο ορυμαγδό ψευδολογιών και απατεωνίστικων υποσχέσεων, οι οποίες στην πράξη τον οδήγησαν στο να δώσει μια μεγάλη πλειοψηφία στον ΓΑΠ και το σοσιαλνεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ, μια πλειοψηφία, η οποία στήριξε μια συγκεκριμένη εντολή στην νέα κυβέρνηση, η οποία εντολή καταστρατηγήθηκε πλήρως και μετασχηματίστηκε στο αντίθετό της, λόγω και της απίθανης ευήθειας, της απειρίας και της ανικανότητας του ΓΑΠ και του επιτελείου του, που δεν ήσαν ικανοί να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα.


Για να μην χαθούμε σε ανούσιες και υποκειμενικού χαρακτήρα ερμηνείες και τοποθετήσεις, η αναφορά σε κάποιους αριθμούς είναι ικανή να περιγράψει το μέγεθος της ανικανότητας και της ασυναρτησίας, που επικράτησε στο οικονομικό κυβερνητικό επιτελείο του ΓΑΠ, αμέσως μετά τις εκλογές της 4/10/2009 : Η χώρα αντιμετωπίζοντας, εκείνη την εποχή, ένα οξύτατο δημοσιονομικό πρόβλημα οδηγήθηκε, σταδιακά, από τις αρχές του 2010, σε μια οξύτατη κρίση χρέους, η οποία κατέληξε τον Απρίλιο του 2010 να μετατραπεί σε μια χρόνια αδυναμία εξωτερικού δανεισμού, δηλαδή σε μια ουσιαστική χρεωκοπία.

Ο όψιμος δουλικός υπηρέτης του ΓΑΠ - ο Θεόδωρος Πάγκαλος - διακήρυξε, τον Απρίλιο του 2010, την πλήρη παράδοση στις απαιτήσεις της τρόϊκας των μοντέρνων μεταναζιστών κατακτητών και την μταιότητα κάθε διαπραγμάτευσης των όρων του επαχθούς και αποικιοκρατικού Μνημονίου, με την περίφημη φράση του :  "εμείς αιτούμεθα και αφού αιτούμεθα δεν μπορούμε να διαπραγματευθούμε όρους και προϋποθέσεις". Από εκεί και πέρα, τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους προς την καταστροφή.


 Στην αφετηρία του προβλήματος (Σεπτέμβριος του 2009) τα διαφορικά επιτόκια του των ομολόγων δεκαετούς διάρκειας του ελληνικού δημοσίου - τα spreads - βρίσκονταν σε επίπεδα κάτω των 120 μονάδων βάσεως. Τον Οκτώβριο του 2009 ο μέσος όρος των ίδιων επιτοκίων ήσαν στις 133 μονάδες βάσεως. Τον Νοέμβριο του 2009 έφθασαν στις 170 μονάδες βάσεως και τον Δεκέμβριο του 2009 έφθασαν στις 250 μονάδες βάσεως. Από τον Ιανουάριο του 2010 - όταν ο αφελής(;) ΓΑΠ άρχισε την πολιτική της ... διεθνοποίησης του ζητήματος του ελληνικού δανεισμού - τα spreads ξεπέρασαν τις 300 μονάδες βάσεως, για να φθάσουμε τον Απρίλιο - Μάϊο του 2010 να φθάσουν και να ξεπεράσουν τις 1000 μονάδες (!!!), με αποτέλεσμα ο ΓΑΠ και το επιτελείο του να παραδώσουν την χώρα στους "εταίρους" και τους δανειστές της, πανικόβλητοι και ψοφοδεείς, χωρίς ουδεμία διαπραγμάτευση και υπογράφοντας το κείμενο του περιβόητου Μνημονίου, ουσιαστικά, σε λευκές σελίδες, τις οποίες συμπλήρωσαν, κατά το δοκούν, οι τροϊκανοί κατακτητές, διαφημίζοντας μάλιστα, τότε ότι "οι Έλληνες δεν έφεραν καμμία αντίσταση στις ρυθμίσεις του Μνημονίου"! (Και πως να φέρουν αντίσταση, όταν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης τις ημέρες εκείνες διακήρυσσε, δημοσίως, ότι "εμείς αιτούμεθα και αφού αιτούμεθα δεν μπορούμε να διαπραγματευθούμε όρους και προϋποθέσεις"!!!


Τέτοια "τύχη" είναι το Μνημόνιο για την χώρα, αγαπητέ Παύλε. Τύχη είναι, σίγουρα. Μόνο που είναι η κακορρίζικη τύχη του αποικιοκρατούμενου, απέναντι στον αποικιοκράτη του. Η τύχη του δούλου, απέναντι στον αφέντη του. Και μια τέτοια τύχη πρέπει να αντικρουσθεί και θα αντικρουσθεί από τον ελληνικό λαό, ο οποίος έχει αρκετά γρήγορα αντιληφθεί το που τον οδηγούν ο ΓΑΠ, η συμμαχία των εθελόδουλων προθύμων και οι ξένοι δανειστές και οι κατοχικοί τροϊκανοί εκπρόσωποί τους. Βέβαια, τα αποτελέσματα της αντίκρουσης αυτής είναι το ζητούμενο και όχι το δεδομένο. Αλλά γι' αυτά έχουμε όλον τον καιρό μπροστά μας να δούμε το τι πρόκειται να συμβεί.


Πέραν, όμως, από τον κατοχικό χαρακτήρα του νεοαποικιοκρατικού Μνημονίου, αυτό - μαζί με όλα τα άλλα κουσούρια του - είναι και αδιέξοδο, επειδή είναι εσφαλμένο, ως προς τις ορίζουσές του και τις παραδοχές τις οποίες κάνει. Και είναι εσφαλμένο επειδή αυτό που ενδιαφέρει τους δανειστές της χώρας και τους τροϊκανούς εκπροσώπους τους δεν είναι η χώρα αυτή και ο πληθυσμός της αλλά η διασφάλιση ότι το χρεωκοπημένο μαγαζί θα μπορέσει να κάνει ταμείο, έτσι ώστε να πληρωθούν οι δόσεις των χρεών στους δανειστές στην ώρα τους, προκειμένου να μην καταρρεύσει το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα και το ευρώ.


Φυσικά, ούτε και αυτό θα το καταφέρουν, λόγω της απίστευτης προχειρότητας των όρων του Μνημονίου, της τσαπατσουλιάς του και της πλήρους ασχετοσύνης των ξένων συντακτών του (αφού οι "δικοί" μας ουδεμία διαπραγμάτευση έκαναν). Αυτή η απίστευτη τσαπατσουλιά και το ανεδαφικό περιεχόμενο του αποικιοκρατικού Μνημονίου της αποφράδας Πρωτομαγιάς του 2010 γίνονται ορατά από τα απόνερα της ιρλανδικής κρίσης των ημερών μας και την αναγκαστική επιμήκυνση της αποπληρωμής των δόσεων του δανείου των 110 δισ. €, που δίνεται στην χώρα μας και η οποία αποπληρωμή θα επεκταθεί έως το 2021, κονιορτοποιώντας τις αρχικές προβλέψεις του Μνημονίου για τριετή αποπληρωμή από το 2013 έως το 2015. Για τέτοια τσαπατσουλιά μιλάμε! Βέβαια, ο γραφικός Όλι Ρεν και οι όπισθεν αυτού κρυπτόμενοι Γερμανοί πολιτικοί, λειτουργώντας ως νέοι Scroodge McDuck, θα απαιτήσουν υψηλότερο επιτόκιο (5,8% - 6,05% από το 5,2% που είναι τώρα) και ένα νέο Μνημόνιο, αλλά και πάλι βλακεία θα κάνουν, διότι, ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος και έτσι θα υποχρεωθούν να δώσουν και άλλα δάνεια στην χώρα, πέραν των 110 δισ. €, εάν ο ελληνικός λαός τους ανεχθεί και δεν τους στείλει από εκεί που ήλθαν).


Αυτού του είδους την "τύχη", για την χώρα, επιδιώκουν οι μετέχοντες στην εθελόδουλη συμμαχία των προθύμων της εφαρμογής του κατοχικού Μνημονίου και αυτήν την τύχη υπερασπίζονται οι ευήθεις και αφελείς οπαδοί τους.


Τα αποτελέσματα θα είμαστε εδώ, για να τα δούμε. Απλώς, αυτό που έχω να πω είναι ότι είμαστε ακόμα πολύ μακρυά από την κορύφωση του δράματος, η οποία θα είναι άκρως οδυνηρή για την ελληνική κοινωνία, αφού, αν πραγματοποιηθούν οι προβλέψεις του Μνημονίου - έτσι όπως αυτό θα επικαιροποιηθεί -, το ελληνικό ΑΕΠ και το αντίστοιχο βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού της χώρας μας θα πέσουν κατά 30%, σε σχέση με τα αντίστοιχα του 2008, εκτός εάν ευρεθεί κάποιος Νέστωρ Κίρτσνερ στην χώρα μας και στείλει όλους αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες σπίτι τους, κουρεύοντας/διαγράφοντας, εν όλω, ή εν μέρει, το ελληνικό δημόσιο χρέος - κάτι, δηλαδή που θα γίνει κάποια στιγμή. Το θέμα είναι πότε και ποιός θα το κάνει. Και κυρίως πως θα διαπραγματευθεί, με ποιούς όρους και υπέρ ποίων θα κάνει την διαπραγμάτευση. Και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο, διότι, αν την διαπραγμάτευση την κάνει ο ΓΑΠ (ή η συμμαχία των προθύμων), θα την κάνει έτσι όπως (δεν) την έκανε τον περασμένο Μάϊο και θα υπερασπισθεί τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και της ευρωζώνης και όχι του ελληνικού πληθυσμού, που τον (και τους) εξέλεξε.


Κάποιοι φίλοι αμφισβητούν ότι ο Αντώνης Σαμαράς έχει μια πραγματικά αντιμνημονιακή τοποθέτηση. Τις αμφιβολίες, περί αυτού, τις έχω και εγώ. Αλλά πρέπει να του αναγνωρισθεί ότι, με την στάση του, απεγκλώβισε μεγάλες μάζες συντηρητικών ψηφοφόρων από το Μνημόνιο και βοήθησε στην αντιμνημονιακή στάση του ελληνικού πληθυσμού, κάτι που εκφράστηκε και στις τοπικές εκλογές και στις δημοσκοπήσεις. Αυτή η συνεισφορά του Αντώνη Σαμαρά είναι σημαντικότατη και έχει και προσωπικό χαρακτήρα, διότι αυτή η στάση δεν πέρασε χωρίς αντίσταση μέσα στην Ν.Δ., ενώ δυσαρέστησε στο έπακρο την Αγκέλα Μέρκελ και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, στο οποίο μετέχει η Ν.Δ., η οποία μειοψήφισε, καταψηφίζοντας το Μνημόνιο, στην σχετική συνεδρίαση του Ε.Λ.Κ. στα τέλη Απριλίου - αρχές Μαϊου 2010.


Αυτή την στάση του Αντώνη Σαμαρά, που βοήθησε στην ταχεία απονομιμοποίηση του Μνημονίου στην λαϊκή συνείδηση, δεν του την έχουν συγχωρέσει ούτε οι ξένοι μοντέρνοι μεταναζιστές κατακτητές (κυρίως οι Γερμανοί, των οποίων ο εθνικισμός τους τώρα δεν εκφράζεται μέσα από τον ναζισμό, αλλά μέσα από την νεοφιλελεύθερη ιδεολογία (που εμπεριέχει και θεμελειώδεις βάσεις κεϋνσιανού νεοσυντηρητισμού) και η οποία προτάσσει, μέσα από αυτό το ιδεολόγημα, μια νέα μορφή μιας ευρωπαϊκής pax germanica, ήτοι μιας γερμανικής επικυριαρχίας στην Ευρώπη, η οποία πρέπει να μετασχηματισθεί σε μια ένωση γερμανικών προτεκτοράτων, με την βοήθεια - την επιστασία για την ακρίβεια - της Γαλλίας.


Και δεν έχουν συγχωρέσει τον Αντώνη Σαμαρά, γι' αυτήν του την στάση, διότι έχει χαλάσει την σούπα, που σερβίρεται στον ελληνικό πληθυσμό, καθιστώντας άκρως επισφαλή τα (πενιχρά, ούτως ή άλλως) αναμενόμενα αποτελέσματα, ακόμα και αν η στάση αυτή του Αντώνη Σαμαρά έχει μικροπολιτικά ελατήρια, χωρίς να εμπεριέχει στοιχεία ουσιαστικής εναντίωσης στο Μνημόνιο.


Ο αγαπητός Θάνος λέει κάποια πράγματα για την Ν.Δ. και εμένα. Αυτό που θα επισημάνω, εδώ, είναι μόνον το ότι αυτά που εγώ λέω, δεν είναι θέσεις της Ν.Δ. Ούτε και έχουν καμμία σχέση με τις θέσεις της. Και φυσικά τα πράγματα δεν είναι καλώς καμωμένα στην Ν.Δ. Κάθε άλλο μάλιστα.


Αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται σε σωστό δρόμο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι αυτόν τον δρόμο θα τον ολοκληρώσει. Και τούτο διότι και ο ίδιος είναι τμήμα της ελληνικής πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ελίτ, η οποία βαρύνεται με μια στρατηγική επιλογή, η οποία υπήρξε τραγικά εσφαλμένη και η οποία είναι η αιτία της παρούσας κρίσης την οποία διέρχεται η χώρα μας και η οποία την έχει εγκλωβίσει σε μια θανάσιμη θηλιά, που έχει τυλιχθεί στον λαιμό της και που σφίγγεται ολοένα και περισσότερο, οδηγώντας την στον ασφυκτικό θάνατο.


Η τραγικά εσφαλμένη στρατηγική επιλογή της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ για την οποία μιλώ, έχει να κάνει με την ένταξη της χώρας μας στην ζώνη του ευρώ και την καταστροφική κατάργηση της δραχμής, που απογύμνωσε την Ελλάδα από τα νομισματικά και εν τέλει και τα δημοσιονομικά μέσα, για την αντιμετώπιση της οικονομικής ύφεσης και δημιούργησε στο ελληνικό δημόσιο την παρούσα κρίση χρέους, την επακολουθήσασα αδυναμία δανεισμού και την ουσιαστική χρεωκοπία, αφού μετέτρεψε το δραχμικό χρέος της χώρας, σε χρέος ενός ξένου ουσιαστικά νομίσματος (διότι το ευρώ είναι ουσιαστικά ξένο για την χώρα νόμισμα, αφού δεν ελέγχει τους όρους και τον όγκο της νομισματικής του κυκλοφορίας και αδυνατεί να κόψει νόμισμα και να χρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος, κάτι που μπορούσε, επί δραχμής, αφού τότε το ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο και τότε υπερέβαινε το 100% του ελληνικού ΑΕΠ, ήταν εκφρασμένο σε δραχμές, σε ποσοστό άνω του 85%, γεγονός το οποίο απέκλειε κάθε πιθανότητα ελληνικής χρεωκοπίας, όπως συμβαίνει σήμερα στις Η.Π.Α., των οποίων το δημόσιο χρέος είναι εκφρασμένο σε δολλάρια, ή το ιαπωνικό δημόσιο χρέος, το οποίο, αν και ανέρχεται στο 200% του ιαπωνικού ΑΕΠ (!!!), είναι εκφρασμένο σε γεν και χρηματοδοτείται απρόσκοπτα από την ιαπωνική Κεντρική Τράπεζα, κάτι που δεν πράττει η Ε.Κ.Τ., για τις χώρες της ευρωζώνης, λόγω των προβλέψεων των ευρωσυνθηκών, τις οποίες αφρόνως και εγκληματικώς υπέγραψαν οι Έλληνες πολιτικοί, με πρώτον τον απερίγραπτα ανίκανο, μοιραίο και μωρό "κύριο καθηγητή" - περί του κ. Κώστα Σημίτη ο λόγος.


Από αυτήν την στρατηγική επιλογή είναι δύσκολο να απεγκλωβιστεί ο Αντώνης Σαμαράς. Δεν ξέρω αν το θέλει κιόλας. Ίδωμεν...

(Δείτε στο μπλογκ μου και τα θέματα : "Οιονεί δημόσιο χρέος της ευρωζώνης θα γίνει το ελληνικό δημόσιο χρέος" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/05/blog-post_23.html και "Στην μαζική έκδοση κρατικών ομολόγων για άντληση ρευστού χρήματος από την ΕΚΤ, βρίσκεται η λύση του ελληνικού προβλήματος" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/10/2009-daneismos-apo-ekt.html και "Οι διαβουλεύσεις για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμoύ Οικονομικής Σταθερότητας, ως δανειστή της τελευταίας καταφυγής για τα κράτη της ευρωζώνης και τα αντιφατικά σχέδια για την απορρόφηση του ελληνικού χρέους" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/10/daneistis-tis-teleftaias-katafygis.html ) και "Σκέψεις γύρω από το μέλλον της Ευρώπης που παρακμάζει. Τα ευρωομόλογα, η αναγκαιότητα για μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία και ο κίνδυνος διάλυσης της ευρωζώνης" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/11/giannis-varouphakis01.html ).


(Ως προς το αν είναι αποστάτης, ήδη το έχω γράψει. Αυτό, όμως, δεν απενοχοποιεί την κ. Μητσοτάκη. Επίσης, για την εκλογή του Βασίλη Μιχαλολιάκου, ισχύουν όσα έχω γράψει για την εκλογή των Καμίνη και Μπουτάρη. Προφανώς και ο Μιχαλολιάκος είναι μειοψηφικός δήμαρχος, λόγω της ασυνήθιστα μεγάλης αποχής και στον Πειραιά. Η αναφορά στους δύο δημάρχους, που εξέλεξε το ΠΑΣΟΚ, έγινε επειδή ο κ. Θεοδωράκης θέλησε να μας παρουσιάσει την εκλογή τους, ως ένα αποτέλεσμα ενός πλειοψηφικού ρεύματος που διαμορφώθηκε σε Αθήνα - Θεσσαλονίκη, κάτι που είναι αστείο και να το σκέφτεται κάποιος και όχι μόνο να το λέει. Και επαναλαμβάνω ότι με τον μπαρμπα-Γιάννη Μπουτάρη έχει να πέσει ουκ ολίγον γέλιο, με τα καμώματά του - "πάλιν τον καύκον έπιας, πάλιν τον νουν απώλεσας" -. Όσον αφορά τον Καμίνη δεν περιμένω να πέσει γέλιο, διότι ο πρώην Συνήγορος του Πολίτη, που ζήλωσε το να είναι κομματικός υποψήφιος του σοσιαλνεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ, είναι σοβαρός άνθρωπος και δεν πρόκειται να δώσει τροφή σε ευθυμογραφήματα).

Δεν σου προτείνω να καταπιείς τίποτε αμάσητο, αγαπητέ Ηλιοπότη. Το αντίθετο, μάλιστα.


Για τον Αντώνη Σαμαρά ήμουν σαφής στα όσα έγραψα. Η συνεισφορά του υπήρξε και είναι ανεκτίμητη, όσον αφορά την ταχεία εμπέδωση μιας αντιμνημονιακής στάσης στις πλατιές μάζες των συντηρητικών ψηφοφόρων και κατ' επέκταση στον ευρύτερο ελληνικό πληθυσμό. (Όχι, βέβαια, ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε μέσα σε ένα βάθος χρόνου. Θα συνέβαινε, κατά πάσα πιθανότητα, λόγω της έντασης των λαμβανόμενων μέτρων και λόγω της μακράς τους χρονικής διάρκειας, αφού το Μνημόνιο οδηγεί στην φτωχοποίηση ευρύτατων στρωμάτων του πληθυσμού, αλλά θα αργούσε πάρα πολύ και θα συνοδευόταν από μια μεγάλη σύγχυση στις τάξεις του πληθυσμού).


Φυσικά, μπορεί ο Σαμαράς να κάνει μικροπολιτική, να επιδίδεται σε ψηφοθηρία και να μην πιστεύει σε όσα λέει. Αυτό δεν το αποκλείω καθόλου. Το αντίθετο, μάλιστα. Αν και η δική μου πεποίθηση είναι ότι ο Σαμαράς βρίσκεται εγκλωβισμένος στην καταστροφική και αδιέξοδη στρατηγική της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ, που έδεσε την χώρα μας στο άρμα της ευρωζώνης. Και αυτό είναι ακόμα χειρότερο από το να ψεύδεται.


Πάντως, το γεγονός ότι συντηρεί αυτή την αντιμνημονιακή ρητορική αποτελεί μια ενθαρρυντική εξέλιξη, διότι, εξ αντικειμένου, βλάπτει τον σχεδιασμό των μοντέρνων κατακτητών και των υποτακτικών τους, ενώ παράλληλα απεγκλωβίζει την αντιμνημονιακή τοποθέτηση από τις όποιες δογματικές αγκυλώσεις της ελληνικής κομμουνιστικής, ή κομμουνιστικογενούς, αριστεράς και απομυθοποιεί το επιχείρημα του ΓΑΠ ότι η αντιμνημονιακή τοποθέτηση είναι αδιέξοδη και εξωπραγματική, ως προϊόν μιας ξεπερασμένης ιδεολογικής αντίληψης. (Θυμίζω εδώ ότι στην συζήτηση στην Βουλή για το Μνημόνιο ο ΓΑΠ απευθυνόμενος στην Αλέκα Παπαρρήγα και στο ΚΚΕ είπε ότι "καταλαβαίνει την αντίληψή τους για την ανατροπή του καπιταλισμού, αλλά δεν χρειάζεται να ξεκινήσουν την επανάσταση από την Ελλάδα"!!!)


Το τι συμβαίνει με τον Σαμαρά (που βρίσκεται σε καλό δρόμο, αλλά και που είναι πολύ δύσκολο και να ολοκληρώσει αυτόν τον δρόμο) είναι υπό απόδειξη και θα το δούμε.


Πάντως, ο πλήρης μηδενισμός δεν βοηθάει. Και δεν βοηθάει διότι οι διαφορές στην πολιτική έχουν την αξία τους.


Λες ότι το γεγονός ότι ο ΓΑΠ είναι ανίκανος και επικίνδυνος δεν κάνει ικανό και ακίνδυνο τον Αντώνη Σαμαρά. Προφανώς και έχεις δίκιο. Ουδείς είναι ακίνδυνος. Αυτό, όμως, δεν εξαφανίζει τις αποχρώσεις.


Ας δούμε ένα παράδειγμα, ξεκινώντας από τα πρόσφατα γεγονότα της Ιρλανδίας :


Στην παρούσα ιρλανδική κρίση, που απέδειξε και εμπράκτως ότι το πρόβλημα του σύγχρονου ευρωπαϊκού γραφειοκρατικού καπιταλισμού δεν ήταν η χώρα μας και τα όποια διαρθρωτικά προβλήματά της (όπως θέλησαν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι νεοφιλελεύθεροι, τα παπαγαλάκια της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ - θυμάμαι αυτόν τον αχαρακτήριστο Πάσχο Μανδραβέλη, αλλά και τον γραφικό Μπάμπη Παπαδημητρίου, που μας έλεγαν, αφήνοντας στο διάβα του χρόνου "μνημεία" ακατάσχετης δημοσιογραφικής αρλουμπολογίας, ότι αν κάνουμε όλα όσα λέει το Μνημόνιο, τότε πολύ γρήγορα οι "αγορές" θα εκτιμήσουν αυτές τις προσπάθειες και η Ελλάδα τον Απρίλιο του 2011 θα ξαναβγεί σε αυτές και θα γίνει δεκτή, με δόξα και τιμή, για δανεισμό, ακριβώς όπως έλεγε και η κ. Μέρκελ, η οποία επέβαλε τις εξωπραγματικές ρυθμίσεις του Μνημονίου, επειδή ήθελε να επιτύχει την ταχεία επάνοδο της χώρας μας στις αγορές για δανεισμό, προκειμένου, ανάμεσα στα άλλα, να μην ξοδευτεί όλο το κεφάλαιο των 110 δισ. € - και φυσικά η κυβέρνηση του ΓΑΠ) , αλλά βρίσκεται στην καρδιά του συστήματος και έχει να κάνει με την δυσλειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που οδηγεί στην ένταση της ύφεσης και στην κρίση του ευρωπαϊκού χρέους και στους μηχανισμούς χρηματοδότησής του, η πίεση του ιρλανδικού πληθυσμού στην παραπαίουσα κυβέρνηση Κόουεν, οδήγησε τον Ιρλανδό πρωθυπουργό να κάνει μια στοιχειώδη διαπραγμάτευση, η οποία έφερε ένα - έστω και λίγο - καλύτερο αποτέλεσμα, για την Ιρλανδία, δηλαδή ένα Μνημόνιο, το οποίο δεν έχει τις αβαρίες του ελληνικού, στο οποίο ουδεμία διαπραγμάτευση έγινε από τον ΓΑΠ. Ο Κόουεν πέτυχε ένα δάνειο 85 δισ. €, το οποίο ποσοστιαία είναι πολύ μεγαλύτερο από το ελληνικό, αφού αυτό το ποσόν αντιστοιχεί στο 60% του ιρλανδικού ΑΕΠ, ενώ το ελληνικό δάνειο των 110 δισ. €, αντιστοιχεί στο 47% του ελληνικού ΑΕΠ, με διάρκεια αποπληρωμής τα 4+7=11 έτη (αντί για 3+2=5 έτη του ελληνικού), με κατανομή των διαρθρωτικών μέτρων σε 4 έτη (αντί για 3 του ελληνικού), αν και το επιτόκιο υπήρξε αλμυρότερο, λόγω της επιμήκυνσης του διαστήματος αποπληρωμής (αυτό όμως είναι ανοικτό, διότι θα επακολουθήσουν εκεί εκλογές, οι οποίες θα έχουν ως αντικείμενό τους και το ύψος του επιτοκίου και με δεδομένη την σκληρή στάση του ιρλανδικού πληθυσμού, δεν είναι καθόλου σίγουρο το τελικό ύψος του επιτοκίου, όπως δεν είναι δεδομένη ακόμα και η σύναψη της συμφωνίας για το Μνημόνιο.


Ποιό ήταν το όπλο του καταρρέοντος Κόουεν; Πολύ απλά έθεσε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους "εταίρους" της Ιρλανδίας το ενδεχόμενο της στάσης πληρωμών της χώρας, κάτι που δεν άρεσε καθόλου στους Γαλλογερμανούς (και στους Βρετανοσουηδούς). Έτσι κατέληξαν σε αυτήν την συμφωνία για το ιρλανδικό Μνημόνιο, που κατέδειξε και την τσαπατσουλιά του ελληνικού Μνημονίου και το εξωπραγματικό περιεχόμενό του, υπέρ του οποίου όμνυαν όχι μόνον τα ελληνικά δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, αλλά και οικονομολόγοι "περιωπής", σαν τον Λουκά Παπαδήμο, τον Γκίκα Χαρδούβελη, τον Γιάννη Στουρνάρα και όλη εκείνη την "γλυκειά συμμορία" του Κώστα Σημίτη, που έβαλε την χώρα μας στην ευρωζώνη, υπογράφοντας την ληξιαρχική πράξη θανάτου της ελληνικής οικονομίας και την χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου.


Βέβαια, η ιρλανδική πολιτική ελίτ, δια της καταρρέουσας κυβέρνησης της χώρας, το πάλεψε - αν και δεν χρησιμοποίησε περισσότερο το χαρτί της στάσης πληρωμών. Και πέτυχε κάποια, έστω και κάπως καλύτερα αποτελέσματα από την ελληνική. Και προκήρυξε εκλογές οι οποίες θα βάλουν μέσα στο παιχνίδι και τον άμεσα ενδιαφερόμενο : Τον ιρλανδικό λαό, γεγονός που εισάγει έναν σημαντικό παράγοντα απροσδιοριστίας στις μέλλουσες εξελίξεις. Το τι θα επακολουθήσει, μένει να το παρακολουθήσουμε και θα έχει ενδιαφέρον.


Το τι έκαναν οι "δικοί" μας τον περασμένο Μάϊο, το έχω ήδη πει. Δεν διαπραγματεύτηκαν και αποδέχτηκαν όλα όσα τους υπέδειξαν οι μοντέρνοι μεταναζιστές κατακτητές της χώρας. Και όχι μόνον αυτό, αλλά εκπροσώπησαν τα συμφέροντα, όχι του ελληνικού πληθυσμού που τους εξέλεξε, αλλά τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας.

Μπορεί αυτό να φαίνεται υπερβολικό, αλλά δεν είναι. Δυστυχώς, για τον ΓΑΠ, αυτό είναι δηλωμένο από τον ίδιο και αυτή του η δήλωση θα τον κυνηγά, δια βίου, ιδίως όταν, κάποια στιγμή, κληθεί να απολογηθεί, για όσα εγκληματικά διέπραξε, κατά της χώρας, τους πρώτους δέκα μήνες της διακυβέρνησής του. Και για του λόγου το αληθές παραθέτω την σχετική αναφορά του πρωθυπουργού στην γερμανική εφημερίδα «Die Zeit», όπου αναφερόμενος στο γιατί απέκλεισε την επιλογή της αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, πριν και κατά την διαπραγμάτευση, είπε : "Εάν σκοπεύαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, δηλαδή να προβούμε σε αναδιάρθρωση του χρέους, θα ήταν πιο έξυπνο να το κάνουμε όταν άρχισε η κρίση. Ακριβώς αυτό είναι που θέλουμε να αποτρέψουμε. Θέλουμε να είμαστε απόλυτα αξιόπιστοι έναντι των πιστωτών μας". (Δείτε και το σχετικό κείμενό μου στο «PETROUPOLIS FORUMS” http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9471&mforum=pfor#9471 , στο θέμα που άνοιξε ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, με τίτλο : «8 μύθοι για την κρίση».)

Και για να είναι "εντελώς αξιόπιστος έναντι των πιστωτών" ο ΓΑΠ εγκατέλειψε κάθε ίχνος διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους "εταίρους" και την τρόϊκα, παραδίδοντας την χώρα σε μια άνευ προηγουμένου κρίση, με άδηλο μέλλον και με σίγουρη μια μακρά υπαναπτυξιακή πορεία, η οποία θα την εγκλωβίσει ακόμα περισσότερο στον βραχνά του χρέους, τον οποίον του φόρεσε η πολιτική ελίτ του τόπου, με την ένταξή της χώρας στην ευρωζώνη, που κατέστησε το ελληνικό χρέος μη διαχειρίσιμο, για τους λόγους, που ήδη έχω περιγράψει.


Γι' αυτή την ανοικτά προδοτική πολιτική δεν ομιλεί κανείς, αγαπητέ Ηλιοπότη. Για την ακρίβεια, έχει μιλήσει η σταλινική Αλέκα Παπαρρήγα. Και έχει πράξει πολύ καλά, που έχει μιλήσει, διότι έχει δίκιο και είναι καιρός να παύσουμε να τυφλωνόμαστε από την όποια ιδεολογία κουβαλάει οποιοσδήποτε από εμάς και να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα δίκια των άλλων, αφού αυτό που χρειάζεται η χώρα και ο πληθυσμός της είναι η εύρεση των κοινών εκείνων σημείων, που θα μας οδηγήσουν έξω από το Μνημόνιο, μια ώρα αρχύτερα και όχι η αχρείαστη και αποπροσανατολιστική διαίρεση, που βοηθά τους κατακτητές και την συμμαχία των εθελόδουλων προθύμων να επιτύχουν τους στόχους τους, που συνοψίζονται σε ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα διάλυσης του τόπου.


Και μπορεί η ανικανότητα και η επικινδυνότητα του ΓΑΠ να μην κάνουν ικανό και ακίνδυνο τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά, όταν έχεις να συγκρίνεις αυτούς τους δύο, εύκολα αντιλαμβάνεσαι ότι, εκ των δύο, ο ΓΑΠ είναι πολύ (μα πάρα πολύ) πιο επικίνδυνος, ακριβώς επειδή είναι απίστευτα ανίκανος, τόσο όσο κανείς άλλος.


Αν θέλεις, ακόμα και για πρακτικούς λόγους, ο Αντώνης Σαμαράς είναι λιγότερο επικίνδυνος από τον ΓΑΠ. Διότι, όπως πάντοτε συμβαίνει και όπως απέδειξε και η ιρλανδική κρίση, το να διαπραγματεύεσαι είναι πολύ καλύτερο από το να μην διαπραγματεύεσαι. Και διότι το να έχεις και να κρατάς τις όποιες θέσεις σου είναι πολύ καλύτερο από το να προσχωρείς στις θέσεις και να εξυπηρετείς τις επιδιώξεις του αντισυμβαλλόμενου μέρους στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης..."


(Σχόλια μου της 29/11/2010 και 30/11/2010 - κάνετε κλικ στα σχόλια, για να τα δείτε - στο άρθρο του κ. Σταύρου Θεοδωράκη, που δημοσιεύτηκε στο protagon.gr, με τίτλο : "Εδώ ο κόσμος χάνεται..." http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=4710&reftab=37&t ).

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Αργεντινή 2002 και Ελλάδα 2010 : Πως ο ΓΑΠ αιτιολόγησε στην εφημερίδα "Die Zeit" την άρνησή του να προβεί σε αναδιάρθρωση του χρέους, όταν άρχισε η ελληνική κρίση. (Μια απάντηση στον Κώστα Βεργόπουλο).










Ο Πωλ Κρούγκμαν για την αργεντίνικη κρίση του 2002. (Από το βιβλίο του "Η κρίση του 2008"). Οι ομοιότητες με την ελληνική κρίση είναι πασίδηλες και πασιφανείς, αφού στην πρώτη περίπτωση, οι Αργεντίνοι φόρεσαν τον σκληρό κορσέ του δολλάριου, με το οποίο συνέδεσαν δογματικά το πέσο, ενώ οι Έλληνες φόρεσαν (τον πιο σκληρό) κορσέ του ευρώ. Τα αποτελέσματα ήσαν αναμενόμενα, πολύ περισσότερο που ο ΓΑΠ ήλθε για να ... διαφημίσει στις διεθνείς αγορές το αναξιόχρεο της Ελλάδας.




"Ο κυρ-Μπάμπης (Παπαδημητρίου), αγαπητέ Θοδωρή, κάνει τις κωλοτούμπες του και τα γυρνάει, κατά εκεί που θέλει, αφού είναι το πιστό σκυλί των αφεντικών του. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε αναφορά σε αυτόν, αποτελεί μάταιο κόπο και χάσιμο χρόνου.


Κώστας Βεργόπουλος : Παρά την σταθερά αντιμνημονιακή του τοποθέτηση, έχει και αυτός περιπέσει σε σύγχιση, όπως όλη η ελίτ του τόπου...



 Ας αφήσουμε, λοιπόν, τον κυρ-Μπάμπη στον βούρκο του και ας πιάσουμε τον κυρ-Βεργόπουλο, ο οποίος δεν μας τα λέει καλά. Και αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού αποτελεί ένα δείγμα της σύγχισης και του πολιτικοϊδεολογικού αποπροσανατολισμού, που διακατέχει την ελληνική πνευματική ελίτ στό σύνολό της, ως απότοκο της επελθούσας καταιγιστικής κρίσης στην ελληνική οικονομία, μιας κρίσης, που ήταν απρόσμενη, όσο και αν όλοι τώρα, εκ των υστέρων, λένε ότι την γνώριζαν και την περίμεναν.


(Βλακείες. Ούτε την γνώριζαν, ούτε την περίμεναν, σε αυτήν την έκταση. Γι' αυτό και δεν πήραν τα μέτρα που έπρεπε και γι' αυτό η ελληνική πολιτική ελίτ και ιδιαίτερα η μοιραία κυβέρνηση του ΓΑΠ, την οδήγησε, μαζί με τους Ευρωπαίους εταίρους της - οι οποίοι λειτούργησαν σαν μαθητευόμενοι μάγοι -, στο έσχατο σημείο, μετατρέποντάς την από οξεία ελληνική δημοσιονομική κρίση, σε χρόνια κρίση χρέους της ευρωζώνης και κρίση του ευρώ ως νομίσματος, το οποίο δεν έχει την απαραίτητη νομισματική βαθύτητα και την προαπαιτούμενη κάλυψη από την υποτιθέμενη Κεντρική Τράπεζα, που το εκδίδει και η οποία δεν έχει πίσω και πάνω από αυτήν μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, που να ασκεί την δέουσα νομισματική και κυρίως δημοσιονομική πολιτική. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Δεν γνώριζαν και δεν αντελήφθησαν το που πήγαιναν. Και φυσικά οδήγησαν το σκάφος - και το ελληνικό και το ευρωζωνικό - στα βράχια).


Κατ' αρχήν, δεν έχει δίκιο ο κυρ-Βεργόπουλος, λέγοντας ότι η πτώχευση δεν ήταν επιλογή της Αργεντινής, αλλά του Δ.Ν.Τ. Το Δ.Ν.Τ. έκανε - όπως κάνει και για την Ελλάδα - ό,τι μπορούσε, για να αποφύγει την αναδιάρθρωση του αργεντίνικου χρέους. Αυτή έγινε και ήταν η μόνη ενδεδειγμένη λύση, που επιβλήθηκε, εκ των πραγμάτων, όταν η κυβέρνηση του ντε λα Ρούε δραπέτευσε από την χώρα (ο συντηρητικός πρόεδρος, μάλιστα, το έσκασε με ελικόπτερο από το προεδρικό μέγαρο του Μπουένος Άϋρες), μπροστά στο τεράστιο κύμα των εξεγερμένων Αργεντίνων.


Αν οι Αργεντίνοι είχαν αποδεχθεί μοιρολατρικά τις λύσεις του Δ.Ν.Τ., ουδέν πρόβλημα θα υπήρχε. Το αργεντίνικο χρέος θα πληρωνόταν (δεν ήταν άλλωστε της τάξης του 120% του ΑΕΠ που είναι στην Ελλάδα - το αντίθετο μάλιστα ήταν πολύ μικρότερο) εις βάρος της πραγματικής οικονομίας και εις βάρος των εισοδημάτων των Αργεντίνων. Και φυσικά, το ίδιο θα γίνει και στην Ελλάδα, αν οι Έλληνες αποδεχθούν, μοιρολατρικά, τις λύσεις, που προτείνουν οι ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ, με το Μνημόνιο της Πρωτομαγιάς του 2010. Το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αποπληρωθεί. Και αυτό θα γίνει φυσικά πάνω στις πλάτες της πραγματικής οικονομίας και των Ελλήνων.


Η διαφορά, με το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν, διότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι τεράστιο, σε σχέση με το αργεντίνικο, το οποίο δεν υπερέβαινε το 40% του ΑΕΠ και φυσικά το πρόγραμμα του Μνημονίου, ρίχνοντας την χώρα σε μια μακρά υποαναπτυξιακή πορεία, καθιστά απαραίτητη μια κάποια μορφή αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, η οποία, αν αφεθεί να την κάνει η εθελόδουλη κυβέρνηση του ΓΑΠ, θα μοιάζει περισσότερο με μια συγκεκαλυμένη πτώχευση, παρά με πραγματική αναδιάρθρωση.


Και εδώ, ως προς την ορολογία, ο Βεργόπουλος, επίσης, συγχέει τα πράγματα, μπλέκοντας την πτώχευση με την παύση πληρωμών. Το έχω ξαναγράψει ότι πτώχευση έχουμε όταν μια χώρα δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη της, παύει την πληρωμή των χρεών της, δηλώνει ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της και θέτει τον εαυτό της, υπό την δαμόκλειο σπάθη των δανειστών της, οι οποίοι, ό,τι δεν μπορούν να λάβουν σε ρευστό, το λαμβάνουν σε είδος, πράγμα που σημαίνει ότι οι παραγωγικοί πόροι της τίθεται στην διάθεση των δανειστών, είτε κατάσχονται, προκειμένου να αποπληρωθούν τα χρέη της. Αντίθετα, η παύση πληρωμών μιας χώρας δεν είναι πτώχευση. Στην στάση πληρωμών η χώρα καταφεύγει, μονομερώς, προκειμένου να αποφύγει την πτώχευση και για να αποφύγει να τεθούν οι πόροι της στην διάθεση των δανειστών της. Από απόψεως διεθνούς δικαίου, για να δικαιολογηθεί η μονομερής στάση πληρωμών από την Ελλάδα, πρέπει το χρέος της να μπορεί να χαρακτηρισθεί απεχθές, ο δανεισμός να μην έγινε προς το συμφέρον της χώρας και του λαού της, αλλά να έγινε με ανήθικο ή/και παράνομο τρόπο και οι δανειστές να γνώριζαν περί τίνος πρόκειται (ότι δηλαδή οι δανειακές συμβάσεις ήσαν παράνομες ή/και ανήθικες και ότι ο δανεισμός δεν έγινε προς το συμφέρον της χώρας και του πληθυσμού της).


Από εκεί και πέρα, φυσικά, η κήρυξη πτώχευσης, είτε με την επίσημη μορφή της, είτε με μια μορφή αναδιάρθρωσης του χρέους, που θα υποκρύπτει πτώχευση, την οποία θα κάνει η κυβέρνηση του ΓΑΠ, θα αποτελειώσει τα εναπομείναντα λαϊκά εισοδήματα, όπως λέει ο Βεργόπουλος. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για κάτι τέτοιο, διότι η στάση πληρωμών δεν είναι πτώχευση και μπορεί να οδηγήσει σε βελτίωση των λαϊκών εισοδημάτων και σε ανάπτυξη, η οποία θα έλθει, με το σπάσιμο του φαύλου κύκλου του χρέους και της υπανάπτυξης, που έχει φέρει στην χώρα ο εγκληματικός και θανατηφόρος εναγκαλισμός της, με το ευρώ, του οποίου την έκδοση δεν ελέγχει αυτή, αλλά μια ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική ελίτ, η οποία και καθορίζει την νομισματική πολιτική και τώρα πια και την δημοσιονομική πολιτική της, αφού προηγουμένως, η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ, εντάσσοντας την Ελλάδα στην ευρωζώνη, έθεσε τις βάσεις της παρούσας κρίσης, μετατρέποντας, πάνω από το 85% του ελληνικού δημόσιου χρέους, από δραχμικό χρέος, που ήταν πριν από το 2002, που η χώρα μας εντάχθηκε στην ευρωζώνη, σε χρέος που εκφράζεται σε ευρώ, δηλαδή σε ένα ουσιαστικά ξένο νόμισμα (και επαναλαμβάνω ότι το ευρώ είναι ένα ξένο νόμισμα, επειδή η χώρα δεν το εκδίδει αυτή και έτσι δεν ελέγχει την κυκλοφορία του).


Η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ έκανε μια τεράστια βλακεία, μια εγκληματικά εσφαλμένη στρατηγική επιλογή, με την υιοθέτηση του ευρώ το 2002, αλλά η παρούσα κυβέρνηση του αφελούς ΓΑΠ διέπραξε ένα ακόμα μεγαλύτερο έγκλημα, το οποίο αγγίζει, απροκάλυπτα και απροσχημάτιστα, το όριο της προδοσίας και της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών κύκλων, τους οποίους κυριολεκτικά έσωσε από την καταστροφή, με την υπογραφή του Μνημονίου τον Μάϊο του 2010 και αυτό εξακολουθεί και πράττει και τώρα, με την στάση της και την δουλική συμπεριφορά της απέναντι σους Ευρωπαίους "εταίρους" - μιά στάση η οποία δείχνει και τις χασματικές ελλείψεις της σε στελεχικό δυναμικό, που να μπορεί να διεξαγάγει μια στοιχειώδη διαπραγμάτευση, με τους "εταίρους" από την αρχή της κρίσης, τον Ιανουάριο του 2010 έως τώρα.


Μπορεί αυτό να φαίνεται υπερβολικό, αλλά δεν είναι. Και δεν είναι, διότι ο ΓΑΠ, σχεδόν από την αρχή, στρατεύθηκε υπέρ της σωτηρίας του ευρώ, της ευρωζώνης και κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών κύκλων και όχι υπέρ της χώρας και του πληθυσμού που τον ανέδειξε πρωθυπουργό. Δυστυχώς, για τον ΓΑΠ, αυτό είναι δηλωμένο από τον ίδιο και αυτή του η δήλωση θα τον κυνηγά, δια βίου, ιδίως όταν, εν καιρώ, κληθεί από τα αρμόδια όργανα της ελληνικής δικαιοσύνης να απολογηθεί, για όσα εγκληματικά διέπραξε, κατά της χώρας, τους πρώτους δέκα μήνες της διακυβέρνησής του.


Ο βραβευμένος από τους γερμανικούς χρηματοπιστωτικούς κύκλους και τον εκπρόσωπό τους τον κ. Άκερμαν, ο ευήθης ΓΑΠ, δήλωσε στην γερμανική εφημερίδα "Die Zeit" ότι : "Εάν σκοπεύαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, δηλαδή να προβούμε σε αναδιάρθρωση του χρέους, θα ήταν πιο έξυπνο να το κάνουμε όταν άρχισε η κρίση. Ακριβώς αυτό είναι που θέλουμε να αποτρέψουμε. Θέλουμε να είμαστε απόλυτα αξιόπιστοι έναντι των πιστωτών μας".


Και για να είναι "εντελώς αξιόπιστος έναντι των πιστωτών" ο ΓΑΠ εγκατέλειψε κάθε ίχνος διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους "εταίρους" και την τρόϊκα, παραδίδοντας την χώρα σε μια, άνευ προηγουμένου, κρίση, με άδηλο μέλλον και με σίγουρη μια μακρά υπαναπτυξιακή πορεία, η οποία θα την εγκλωβίσει, ακόμα περισσότερο, στον βραχνά του χρέους, τον οποίον του φόρεσε η πολιτική ελίτ του τόπου, με την ένταξή της χώρας στην ευρωζώνη, που κατέστησε το ελληνικό χρέος μη διαχειρίσιμο, για τους λόγους, που ήδη έχω περιγράψει.


Γι' αυτή την ανοικτά προδοτική πολιτική, ουδέν λέει ο Βεργόπουλος, ενώ φαίνεται ότι έρχεται να υπερασπίσει την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη. Ενώ, λοιπόν, είναι πλήρως φανερό ότι η ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη ήταν μια αδιέξοδη πολιτική, που οδήγησε την χώρα σε αυτά τα χάλια, ο Βεργόπουλος έρχεται να μας πει, εμμέσως, πλην σαφώς, πως καλώς έγινε αυτή η ένταξη, αποκρύβοντας την πραγματικότητα, όπως, άλλωστε, πράττει το σύνολο, σχεδόν, της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής ελίτ της χώρας.


Επικαλείται ο Βεργόπουλος το γεγονός ότι οι γερμανικοί τραπεζικοί κύκλοι θέλουν την αποβολή της Ελλάδας (και των νότιων της Ευρώπης) από το ευρώ. Και λοιπόν; Σε αυτό οι Γερμανοί έχουν δίκιο. (Ασχέτως, αν την έβαλαν στην ευρωζώνη, λειτουργώντας με έναν στενά συμφεροντολογικό τρόπο και δεν δικαιούνται, τώρα στα δύσκολα, να κάνουν το κορόϊδο). Η Ελλάδα δεν είχε καμμία δουλειά στην ευρωζώνη. Δεν πληρούσε κανένα κριτήριο, για να ενταχθεί σε αυτήν και το κυριότερο, η οικονομική δομή της χώρας ήταν τελείως διαφορετική από την δομή των βορειοευρωπαϊκών χωρών - ακόμα και από αυτήν της Ιταλίας -, με αποτέλεσμα να είναι απαραίτητη η παραμονή της, εκτός ευρωζώνης, για να μπορεί να έχει την απαιτούμενη ευελιξία να αντιμετωπίζει τα διεθνή σκαμπανεβάσματα, με το δικό της νόμισμα, το οποίο την προστάτευε, επαρκώς, έναντι των οικονομικών διακυμάνσεων της διεθνούς ζήτησης και τις συναλλαγματικές κρίσεις, που αυτές έφερναν, με την κατάλληλη νομισματική πολιτική, δηλαδή την έκδοση χρήματος και την υποτίμηση του νομίσματος, όπλα, που τώρα, είναι απαραίτητα, αλλά δεν τα έχει, λόγω της βλακώδους στρατηγικής επιλογής της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ να αντικαταστήσει την δραχμή, με το ευρώ, πιστεύοντας ότι οι υφέσεις ξεπεράστηκαν, ότι η ανάπτυξη θα είναι αειφόρα και ότι, εν πάση περιπτώσει, θα έχει την κάλυψη της Ε.Κ.Τ.(Φυσικά ούτε η ανάπτυξη υπήρξε αειφόρα, ούτε η χώρα είχε την κάλυψη της Ε.Κ.Τ.).


Βέβαια, το έχω ξαναγράψει : Η έξοδος της χώρας από το ευρώ δεν είναι ένα εύκολο εγχείρημα. Πολύ περισσότερο, αυτό το εγχείρημα θα ήταν εγκληματικό, αν το διέπραττε η κυβέρνηση του ΓΑΠ, διότι θα γινόταν με έναν ερασιτεχνικό και συνάμα καταστροφικό τρόπο.


Όσο, όμως, η ευρωζώνη δεν αλλάζει πολιτική, η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη γίνεται ολοένα και περισσότερο αναγκαία, προκειμένου να επιβιώσει ο τόπος και να μπορέσει να ανορθωθεί, εισερχόμενος σε ρυθμούς ταχύρρυθμης ανάπτυξης, το δυνατόν γρηγορότερα.


Μια τέτοια εναλλακτική επιλογή είναι απαραίτητη και για τη νέα διαπραγμάτευση, που πρέπει να γίνει με τους εταίρους της ευρωζώνης, αφού απομακρυνθεί από την εξουσία η εξυπηρετική των συμφερόντων των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών κύκλων κυβέρνηση του ΓΑΠ και αφού καταργηθεί το αποικιοκρατικό Μνημόνιο.


Αυτή η διαπραγμάτευση, η οποία θα θέτει στο επίκεντρό της την ανάληψη της εξυπηρέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους από την Ε.Κ.Τ., ή έναν άλλον οργανισμό, ο οποίος θα λειτουργεί, ως δανειστής της τελευταίας καταφυγής, για τα κράτη της ευρωζώνης [Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : "Οι διαβουλεύσεις για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Οικονομικής Σταθερότητας, ως "δανειστή της τελευταίας καταφυγής" για τα κράτη της ευρωζώνης και τα (αντιφατικά) σχέδια απορρόφησης του ελληνικού χρέους" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/10/daneistis-tis-teleftaias-katafygis.html ], θα έχει σαν κύρια όπλα και όχι ως μπλόφες, αλλά ως ενεργές και υλοποιήσιμες εναλλακτικές πολιτικές, αρχικά, την στάση των εξωτερικών πληρωμών της χώρας και σε έναν δεύτερο χρόνο, την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, με την επαναδραχμοποίηση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Σκοπός και στόχος της ελληνικής στρατηγικής θα πρέπει να είναι η αλλαγή της οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται για την χώρα μας και συνακόλουθα η αλλαγή της οικονομικής πολιτικής, που ακολουθείται στην ευρωζώνη και στην πορεία, αν οι εταίροι εμμείνουν σε όσα τώρα πράττουν, η ελληνική στόχευση θα πρέπει να προσανατολισθεί στην έξοδο από την ευρωζώνη.


Η ευρωζώνη δεν θα μπορούσε να το αντέξει αυτό. Αλλά και αν κατάφερνε να το αντέξει (η Γερμανία και η Γαλλία θα πρέπει να βάλουν πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη για να αποφύγουν τις συνέπειες της χρηματοπιστωτικής κρίσης, που θα ακολουθούσε), δεν υπάρχει άλλος τρόπος, για να μπορέσει να ορθοποδήσει η χώρα μας.


Και γι' αυτά, δεν μας λέει τίποτε ο κυρ-Βεργόπουλος..."
 
 
 
(Σχόλιό μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9471&mforum=pfor#9471 της 11/10/2010 στο θέμα, που δημοσίευσε ''PETROUPOLIS FORUMS", ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, με τίτλο : "8 μύθοι για την κρίση" http://www.phpbbserver.com/pfor/index.php?mforum=pfor , όπου αναδημοσιεύονται οι θέσεις του Κώστα Βεργόπουλου, για την τρέχουσα κατάσταση στην χώρα μας).

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Η ευρεία κοινωνική νομιμοποίηση της αντιμνημονιακής πολιτικής και η ανεκτίμητη συνεισφορά του Αντώνη Σαμαρά.

Ο Αντώνης Σαμαράς σε photo της εποχής, που ήταν αρχηγός της "Πολιτικής Άνοιξης". Από τότε, κατάφερε να διαβεί την πολιτική έρημο και να επανέλθει στο προσκήνιο, ως αρχηγός της "Νέας Δημοκρατίας", παραλαμβάνοντας το κόμμα αυτό, εντελώς διαλυμένο και σε μια εντελώς καταθλιπτική περίοδο, για τον τόπο. Η συνεισφορά του στην γοργή τοποθέτηση ευρέων στρωμάτων συντηρητικών ψηφοφόρων, κατά του επαίσχυντου και προδοτικού περιεχομένου του Μνημονίου, που υπέγραψε ο ΓΑΠ, τον περασμένο Μάϊο είναι ανεκτίμητη. Μένει να δούμε την εξέλιξη της πορείας του αρχηγού της Ν.Δ., η οποία πορεία, ασφαλέστατα, βρίσκεται σε μια σωστή κατεύθυνση, αλλά οι δεσμεύσεις του Αντώνη Σαμαρά από την πολιτικοοικονομική και κοινωνική ελίτ, της οποίας και ο ίδιος είναι μέλος και η οποία έκανε ένα τεράστιο στρατηγικό σφάλμα, με την πρόωρη κατάργηση της δραχμής και την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη, δυσκολεύουν πολύ τον απεγκλωβισμό του από την πεπατημένη γραμμή, που αυτή η ελίτ ακολουθεί και η οποία γραμμή, γενικά, στηρίζει το Μνημόνιο και τους μοντέρνους μεταναζιστές κατακτητές, που έφερε εδώ ο ΓΑΠ.


"Ουδείς θέλει να προσβάλλει την κυρία Ντόρα, αγαπητέ Παύλε. Όχι πάντως εγώ. Και νομίζω ότι επαξίως φέρει το επώνυμο της πατρικής της οικογενείας, για το οποίο να είσαι σίγουρος ότι δεν ντρέπεται. Και φυσικά πράττει ορθότατα, διότι δεν αποτελεί ντροπή το να λέγεσαι Μητσοτάκης. Ο πατήρ Μητσοτάκης, άλλωστε, είναι ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες (ίσως ο μόνος) Έλληνες statesmen, άσχετα αν κάποιος διαφωνεί, ή όχι, μαζύ του.


Από εκεί και πέρα, ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, που το 1993 (έστω και μέσα στην υπερβολή του) είχε δίκιο, για όσα καταμαρτυρούσε στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, για το Μακεδονικό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την περίφημη, για τον κυνισμό της, ρήση του τότε πρωθυπουργού, ότι "μετά από δέκα χρόνια, ποιός θα θυμάται το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων", μια ρήση η οποία αποδείχτηκε εξωπραγματική, διότι, 17 χρόνια μετά, ουδείς έχει ξεχάσει το ζήτημα αυτό - και ιδίως οι Μακεδόνες, οι οποίοι θα γελάσουν, αλλά και θα πικραθούν, παράλληλα, με τα όσα τους επιφυλλάσσει ο γραφικός μπαρμπα-Γιάννης (ομιλώ για τον τραγικά μειοψηφικό και εκλεγμένο από μια πλασματική πλειοψηφία δήμαρχο Θεσσαλονίκης). Το μακεδονικό, ως ζήτημα, που δεν είναι απλά ιδεολογικό, θα εξακολουθεί να ταλανίζει την χώρα μας, επειδή είναι ζήτημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται, απέναντι στον ψευδεπίγραφο αλυτρωτισμό των της ηγετικής ελίτ των γειτόνων μας, η οποία ελίτ, όντας κληρονομιά της τιτοϊκής γραφειοκρατικής κλίκας, προσπαθεί να δέσει και να κατοχυρώσει την αυτονομία της απέναντι στις συμπληγάδες (Βουλγαρία - Αλβανία), που την περιβάλλουν, χρησιμοποιώντας τον προσδιορισμό "Μακεδονία", δίνοντάς του έναν εθνικό χαρακτήρα, ακριβώς επειδή τα μέλη αυτής της ελίτ δεν είναι τίποτε περισσότερο από Βούλγαροι οι οποίοι ντρέπονται να πουν το όνομά τους (για την ακρίβεια φοβούνται να το πουν, διότι, αν το πουν, τότε, εκ των πραγμάτων, μπαίνει θέμα αφομοίωσής τους από το ήδη υπάρχον βουλγαρικό κράτος).


Οι διαφορές με την κυρία Ντόρα (και την πολιτική του πατέρα της), αγαπητέ φίλε, δεν είναι προσωπικές. Είναι πολιτικές.


Σε προσωπικό επίπεδο, οι ικανότητες της κ. Ντόρας Μητσοτάκη είναι αναμφισβήτητες. Το ζήτημα είναι το πως χρησιμοποιούνται αυτές οι ικανότητες. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση οι ικανότητες αυτές δεν χρησιμοποιούνται για το καλό του τόπου και του λαού. Χρησιμοποιούνται για να τον οδηγήσουν σε έναν δρόμο, που είναι ολισθηρός και οδηγεί, κατ' ευθείαν, στον γκρεμό, αφού η πολιτική πρόταση της κ. Μητσοτάκη οδηγεί - απαιτώντας την πιστή εφαρμογή του επαχθούς και αποικιοκρατικού Μνημονίου - στην θανάσιμη αγκαλιά των "εταίρων" και των δανειστών της χώρας, που οι "εταίροι" εκπροσωπούν.


Τώρα, ως προς τους τακτικισμούς της κ. Μητσοτάκη και τις πιρουέτες της, πραγματικά, αυτά είναι ζητήματα, τα οποία είναι αναξιόλογα και δεν έχουν σημασία, διότι αυτές οι πρακτικές είναι συνηθισμένες στον χώρο της πολιτικής και ακολουθούν το κύμα, την άμπωτη και την παλίρροια του εκλογικού σώματος και της πολιτικής συγκυρίας. Η ένασχόλησή σου, με αυτά τα ζητήματα, που είναι περί όνου σκιάς, είναι χάσιμο χρόνου. Δεν βρίσκεται εκεί η ουσία των όσων σήμερα διακυβεύονται.


Ως προς αυτά που σήμερα διακυβεύονται ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται σε σωστό δρόμο, όσον αφορά τον αντιμνημονιακό αγώνα, τον οποίον νομιμοποίησε σε πλατιά στρώματα του ελληνικού πληθυσμού. Και αυτή είναι η μεγάλη, η ανεκτίμητη - μπορώ να πω - συνεισφορά του, διότι, αν επικρατούσε π.χ. η Ντόρα και η Ν.Δ. υποστήριζε την εφαρμογή του Μνημονίου, θα επικρατούσε μεγάλη σύγχιση σε μεγάλες μάζες των συντηρητικών ψηφοφόρων και έτσι ο απεγκλωβισμός του ελληνικού πληθυσμού από την μνημονιακή μέγγενη θα ήταν πολύ πιο δύσκολος και πολύ πιο αργός χρονικά.


Γι' αυτό και ο Αντώνης Σαμαράς έχει γίνει αντιπαθής σε εκείνο το τμήμα της ελληνικής φιλοπαγκοσμιοποιημένης και κοσμοπολίτικης ελίτ, καθώς και στα ξένα αφεντικά της, που βλέπουν ότι η στάση αυτή του Αντώνη Σαμαρά δυσκολεύει τους χειρισμούς που όλοι αυτοί θέλουν να κάνουν, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και των μεταναζιστών Γερμανών πολιτικών, που κυριαρχούν τώρα στην Ευρώπη.


Το ζήτημα είναι αν ο Αντώνης Σαμαράς θα ολοκληρώσει αυτήν την σωστή πορεία στην οποία έχει βρεθεί. Αυτό δεν το ξέρω και δεν μπορώ να το εγγυηθώ. Αυτό είναι το ζητούμενο και θα το δούμε.


Το γεγονός, όμως, ότι, όλη αυτή η εθελόδουλη συμμαχία των προθύμων να υπερασπισθούν, αναλώμασι του ελληνικού λαού, την εφαρμογή του Μνημονίου, ανησυχεί και προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να στηρίξει την ετοιμόροπη κυβέρνηση του ευήθους ΓΑΠ, είναι άκρως ενθαρρυντικό και ελπιδοφόρο για το μέλλον.


Το τι θα γίνει, όμως, μακροπρόθεσμα, θα εξαρτηθεί από τον ελληνικό λαό. Αν τους ανεχθεί, μπορεί και να τα καταφέρουν. Αν όχι, τότε, η τύχη όλων αυτών, καθώς και των αφεντικών τους, δηλαδή των "εταίρων" και των ξένων δανειστών της χώρας, είναι προδιαγεγραμμένη και έχει έναν συγκεκριμένο προορισμό : Τον σκουπιδοτενεκέ.


Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον ανησυχούν. Και καλώς κάνουν και ανησυχούν..."




(Σχόλιό μου της 28/11/2010 - κάνετε κλικ στα σχόλια, για να το δείτε - στο άρθρο του κ. Σταύρου Θεοδωράκη, που δημοσιεύτηκε στο protagon.gr, με τίτλο : "Εδώ ο κόσμος χάνεται..." http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=4710&reftab=37&t ).

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Ιωάννης Καλομοίρης και Κώστας Σπέρας : Δύο περιπτώσεις με εντελώς αποκλίνουσα μεταχείριση από τον σταλινολενινιστικό μηχανισμό του ζαχαριαδικού Κ.Κ.Ε. (Η προδοτική επιστολή Καλομοίρη της 29/8/1941 και το Κ.Κ.Ε.).

Η κατάπτυστη και προδοτική επιστολή της, 29/8/1941, που  συνέταξε, ως ηγέτης της διορισμένης από τις δυνάμεις Κατοχής διοίκησης της ΓΣΕΕ, ο εκλεκτός της σταλινοζαχαριαδικής ηγεσίας του ΚΚΕ και ηγέτης του Εργατικού ΕΑΜ Ιωάννης Καλομοίρης, προς τον Μπενίτο Μουσσολίνι, δηλώνοντάς του την πίστη του στην φασιστική ιδεολογία και τις φροντίδες του για την υπεράσπιση του έργου των δυνάμεων Κατοχής.



"Έλα βαρώνε Μυνχάουζεν KillKiss, μην νομίζεις ότι το ζήτημα Σπέρα τελείωσε.

Είπαμε ότι τα στοιχεία που προσκόμισες είναι αξιόλογα και χρήζουν διερεύνησης και επιβεβαίωσης.


Δεν μοιάζουν να είναι χαλκευμένα, ούτε φαίνεται να υπάρχει κάποια ετεροπροσωπεία, όπως στην περίπτωση των δύο εξαδέλφων Κωνσταντίνων Δεσποτόπουλων.


Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ψαχτούν. Και θα ψαχτούν.


Και φυσικά πρέπει να ερευνηθεί το είδος της σχέσης του Σπέρα με το κόμμα του Γεώργιου Μερκούρη, όπως επίσης και το πότε έφυγε από εκεί - αν ποτέ εντάχθηκε κομματικά -, διότι έφυγε, αφού ο Άγις Στίνας, επί δικτατορίας Μεταξά τον βρήκε με θέσεις οι οποίες ήσαν κοντά στις παλαιές αναρχοσυνδικαλιστικές του θέσεις, προφανώς επηρεασμένος και από τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.


Από εκεί και πέρα, ο Κώστας Σπέρας, αν προσχώρησε για κάποιο χρονικό διάστημα, στο φασιστικό κόμμα του Γεώργιου Μερκούρη, προφανώς το έπραξε αυτό, λόγω της ανελέητης κόντρας του με τον σταλινολενινστικό ολοκληρωτικό μηχανισμό και λόγω της περιρρέουσας ατμόσφαιρας της εποχής της δεκαετίας του '30, όπου ο φασισμός παρουσίαζε ένα φιλεργατικό πρόσωπο και σοσιαλιστικές επαγγελίες.


Από την ανελέητη κόντρα του με τον ολοκληρωτικό λενινιστικό μηχανισμό, οδηγήθηκε στο να προσεγγίσει τον εκκολαπτόμενο ολοκληρωτικό μηχανισμό των εθνικοσοσιαλιστών και φυσικά, όσο και αν αυτό έχει τις εξηγήσεις του, είναι κατακριτέο, διότι έπρεπε να αντιληφθεί ότι και το έτερο σκέλος της ομοζυγίας του ολοκληρωτισμού της δεκαετίας του '30 (εθνικοσοσιαλισμός) ήταν το ίδιο επικίνδυνο και το ίδιο κακό, όπως και το πρώτο σκέλος αυτής της ολοκληρωτικής ομοζυγίας, που ενσάρκωνε ο λενινιστικός μηχανισμός, εναντίον του οποίου ο ίδιος ο Σπέρας είχε δώσει λυσσαλέες μάχες, πρώτα από ελευθεριακές γνήσια επαναστατικές θέσεις και στην συνέχεια στην διαδρομή του χρόνου από ολοένα και συντηρητικοποιούμενες θέσεις.


Αυτό που έπραξε (και στο μέτρο που το έπραξε) είναι, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, κατακριτέο και από εκεί και πέρα είναι διερευνητέο το τι συνέβη και κατά την διάρκεια της σχέσης του με το κόμμα του Μερκούρη και μετά από αυτήν.


Κάποια στιγμή ο Κώστας Σπέρας πρέπει να το κατάλαβε αυτό και γι' αυτό πρέπει να διέκοψε τις σχέσεις του με το κόμμα του Γεώργιου Μερκούρη και όπως, μέχρι τώρα, προκύπτει δεν συνεργάστηκε με τους ναζί κατά την διάρκεια της Κατοχής.


Αλλά το να μου το παίζεις βαρώνε μου .... υπερασπιστής του αντιναζιστικού χαρακτήρα του σταλινολενινιστικού μηχανισμού, όπως αυτός ενσαρκωνόταν την εποχή της Κατοχής από το Κ.Κ.Ε. είναι κάτι που πάει πολύ και αγγίζει τα όρια του κωμικού.


Ο σταλινολενινιστικός μηχανισμός του Κ.Κ.Ε. δεν είχε κανένα κόμπλεξ με το ναζιστικό παρελθόν του οιουδήποτε. Και αυτό που λέω δεν έχει να κάνει με το ''σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ'', ούτε με την στάση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, απέναντι στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μέχρι τον Ιούνιο του 1941, οπότε ο Χίτλερ επιτέθηκε στην ''Ε.Σ.Σ.Δ.''.


Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο σταλινολενινιστικός μηχανισμός (και εδώ δεν μιλάμε για ένα μεμονωμένο πρόσωπο σαν τον Σπέρα, αλλά για έναν ολοκληρωμένο πολιτικό σχηματισμό) αποδέχτηκε και αγκάλιασε, τοποθετώντας τους σε περίοπτη θέση, μέσα στο ΕΑΜ, ανθρώπους με αποδειγμένο ναζιστικό παρελθόν και ενεργή δράση, κατά την διάρκεια της Κατοχής, οι οποίοι μάλιστα ήσαν συνεργάτες της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου και τσιράκια του Μουσσολίνι, με τον οποίον είχαν και άμεσες επαφές και επιστολογραφία.


Για δες, λοιπόν, πιο πάνω και μην μου το παίζεις τόσο ένθερμος .... αντιναζιστής, αφού ο απεχθής και ολοκληρωτικός σταλινολενινιστικός μηχανισμός, τον οποίον υπερασπίζεσαι στήριξε τέτοιους ανθρώπους, τοποθετώντας τους επικεφαλής των εργατικών οργανώσεων του ΕΑΜ (δηλαδή του ΕΕΑΜ - του Εργατικού ΕΑΜ), γνωρίζοντας πλήρως το φασιστικό - εκείνη την εποχή - παρόν τους και την σχέση τους με την κατοχική κυβέρνηση (η οποία τους είχε τοποθετήσει, ως επικεφαλής της Γ.Σ.Ε.Ε.) και τον Μουσσολίνι, στον οποίον και απευθύνονταν, ως φασίστες και του οποίου ζητούσαν την αρωγή... καρφώνοντας του κατοχικό υπουργό Εργασίας Αντώνιο Λιβιεράτο, χωρίς όλα αυτά να ενοχλήσουν την ηγεσία του Κ.Κ.Ε. ούτε στο παραμικρό.


Ας απολαύσουμε την παραπάνω επιστολή προς τον Μπενίτο Μουσσολίνι, της 29/8/1941, την οποία υπογράφει - πρώτος και καλύτερος - ο ηγέτης του Εργατικού ΕΑΜ ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ιωάννης Καλομοίρης.


Φυσικά, ξέρω ότι γνωρίζεις το παραπάνω ντοκουμέντο και την εμετική και κατάπτυστη επιστολή του εκλεκτού της ζαχαριαδοσταλινικής ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. (Σιάντος, Θέος, Μπαρτζιώτας, Ιωαννίδης, Παρτσαλίδης κλπ), αλλά παίρνεις την πόζα του υπερασπιστή ενός .... αντιναζιστικού κινήματος, για το οποίο στην πραγματικότητα (την δεκαετία του '40) ο αντιναζισμός δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια ευκαιριακή σημαία, η οποία χρησιμοποιήθηκε, μόνο και μόνο, λόγω της επίθεσης της Γερμανίας, κατά της ''Ε.Σ.Σ.Δ.''. (Αν είχε επιτεθεί η Βρετανία κατά της ''Ε.Σ.Σ.Δ.'' εκεί να δεις πως ο ναζισμός θα παρουσιαζόταν ως .... προοδευτική δύναμη!)


Γι' αυτό και μην μου παριστάνεις τον αντιναζιστή, ούτε και να μας παρουσιάζεις, ως αντιφασιστική, την σταλινοζαχαριαδική ηγεσία του Κ.Κ.Ε., προκειμένου να μας παρουσιάσεις, ως εθνικοσοσιαλιστή τον Κώστα Σπέρα, ο οποίος στην Κατοχή δεν είχε καμμία φιλοκατοχική δραστηριότητα, ούτε έγραψε επιστολές στον Μουσολίνι, λέγοντας ότι τον εκφράζει η φασιστική ιδεολογία, κάτι που έπραξε ο εκλεκτός της ζαχαριαδικής ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. Ιωάννης Καλομοίρης, που τοποθετήθηκε στην περίοπτη θέση του ηγέτη του Εργατικού Ε.Α.Μ., αμέσως μόλις ο Μουσσολίνι δεν έστερξε να τον κρατήσει επικεφαλής των διορισμένων από την κατοχική κυβέρνηση συνδικάτων.


(Φυσικά αν ο Σπέρας είχε δώσει γην και ύδωρ στους σταλινικούς, κατά την διάρκεια της Κατοχής, τότε αυτός θα έπαιρνε μια ανάλογη περίοπτη θέση στο Εργατικό ΕΑΜ - και ας λέει ο Karhergr ότι ήταν απαξιωμένος. Μεγαλύτερη απαξίωση δεν υπήρξε, από αυτήν του Καλομοίρη, με τον διορισμό του, τον Απρίλιο του 1941, ως επικεφαλής στα κατοχικά συνδικάτα, αλλά, παρά αυτήν την έσχατη απαξίωση, βρέθηκε, αμέσως μετά, επικεφαλής του Εργατικού ΕΑΜ!).


Γι' αυτό, αλλού αυτά, βαρώνε μου!"

 

 
(Άρθρο μου, της 23/7/2009, με τίτλο : υπόθεση θέλει περισσότερο ψάξιμο. (Σπέρας και Καλομοίρης : Δύο αποκλίνουσες περιπτώσεις. Οι μουσσολινικές περιπέτειες του ηγέτη του Εργατικού ΕΑΜ!)", στο θέμα, που άνοιξε το σταλινικό "ΜΕΤΩΠΟ (παρα)ΙΣΤΟΡΙΑΣ", στο Indy.gr με τίτλο : "Για τον Κώστα Σπέρα" http://indy.gr/library/gia-ton-ksta-spera-1 . Το άρθρο αυτό το αναδημοσίευσα στο "PETROUPOLIS
FORUMS"  στο αφιέρωμά μου : ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ:ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ '44 ΣΤΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ '46-'49. Δείτε, ειδικότερα, το δημοσίευμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=8278&mforum=pfor#8278 στις 23/7/2009).

Δείτε, επίσης και τα δημοσιεύματά μου, της 1/8/2009, στο θέμα : ‘‘Η αρθρογραφία του Κ. Σπέρα σε φιλοφασιστική εφημερίδα’’ και με τίτλο δημοσιεύματος : ''11/1943 : Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΑΣ ΤΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ ΤΟΥ ΕΔΕΣ'' http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1060902 , αλλά και στο μπλογκ μου, με τίτλο : ‘‘Υπόθεση Κώστα Σπέρα : Ο καπετάν – Περικλής αποκαλύπτει τις πλαστογραφίες των σταλινικών για την δήθεν κατάσχεση του ''αρχείου του ΕΔΕΣ'' τον 11/1943'' http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/08/houliaraskarhergr.html , όπου καταρρίφθηκε η αρχική πλαστή εκδοχή των Karhergr και Killkissπερί συνεργασίας του Κώστα Σπέρα, με τον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα. Η εκδοχή αυτή στηριζόταν σε προφανώς μαγειρεμένα (σε σταλινικά κιβδηλοποιεία της εποχής της δεκαετίας του 1940) "ντοκουμέντα", τα οποία υποτίθεται ότι είχαν βρεθεί από τον ΕΛΑΣ, γεγονός το οποίο διαψεύστηκε από τις όποιες πηγές στις οποίες έγινε παραπομπή. Δείτε στο μπλογκ μου και το θέμα : "ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΕΡΑΣ: Ο πρώην αναρχοσυνδικαλιστής που ηττήθηκε & δολοφονήθηκε από τον λενινοσταλινικό μηχανισμό - Μία συζήτηση στο ''ATHENS INDYMEDIA''" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/04/athens-indymedia.html .

Και φυσικά, δεν έχουμε τελειώσει, διότι την υπόθεση αυτή της υποτιθέμενης συνεργασίας του Κώστα Σπέρα, με το κόμμα του Μερκούρη, εξακολουθώ να την ερευνώ, περιμένοντας κάποια στοιχεία, τα οποία, μόλις τα έχω, θα τα δημοσιοποιήσω...