Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Από την εφημερίδα "die Zeit", στο περιοδικό "Stern" : Ο ΓΑΠ ομολογεί, urbi et orbi, την προσωπική επιλογή του για την υπεράσπιση των συμφερόντων της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ.





Η χώρα οδηγείται προς πώληση. Τα 50 δισ. €, που απαιτεί η Μέρκελ είναι μόνον η αρχή και δεν φθάνουν ούτε για ζήτω. Η παλαιά αφίσσα του ΠΑΣΟΚ του πατρός του ευήθους ΓΑΠ, με το περιβόητο "ΠΩΛΕΙΤΑΙ", αποδεικνύεται προφητική. Απλώς, τώρα ο ΓΑΠ, σιγά - σιγά, αποκαλύπτει το παρασκήνιο...



Όσο περνάει ο καιρός, ξετυλίγεται το κουβάρι της κρίσης, μέσα στο οποίο ενέπλεξε την χώρα μας, την οποία και ξεπουλάει (πειθόμενος στα κελεύσματα της Angela Merkel και της γερμανικής χρηματοπιστωτικής ελίτ, η οποία θέλει πίσω "τα λεφτά της") - ενεργώντας όχι, ως εκλεγμένος πρωθυπουργός της, αλλά ως μεσίτης της κακιάς ώρας και της συμφοράς - και ο ΓΑΠ αποκαλύπτει, συνεντευξιαζόμενος και μάλιστα χωρίς περιστροφές, τους λόγους, τις αιτίες, καθώς επίσης το είδος και το περιεχόμενο των συμφερόντων που εξυπηρέτησε και εξακολουθεί να εξυπηρετεί, με την πολιτική που επέλεξε να ακολουθήσει, αμέσως μετά την βλακώδη οικονομική τακτική, που εφάρμοσε τον Οκτώβριο του 2009 (ανακοίνωση δημοσιονομικού ελλείμματος της τάξης του 12,7% του ΑΕΠ) και η οποία οδήγησε την χώρα στην ουσιαστική χρεωκοπία, αναδεικνύοντας, παράλληλα και την κρίση χρέους της ευρωζώνης, μαζί με την τεράστια θεσμική ανεπάρκειά της.



Στην τωρινή του συνέντευξη στο γερμανικό περιοδικό "Stern" ομολογεί ανερυθρίαστα, για μιά ακόμη φορά, ύστερα από την προηγούμενη συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα "die Zeit", ότι αυτό, που τον ενδιέφερε, ήταν να αποτρέψει την κατάρρευση του ευρώ και του ευρωπαϊκού - και ιδιαίτερα του γερμανικού - χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο, ψευδόμενος, ταυτίζει με τα συμφέροντα της τεχνοδομής των σύγχρονων γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών οργανισμών και εννοώντας, φυσικά, την αποτροπή της κατάρρευσης του παρόντος status quo της ελληνικής και της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ, η οποία θα βρισκόταν ενώπιον του άμεσου κινδύνου έναρξης μιας διαδικασίας μαζικής υπαγωγής της στο κράτος, μέσω της κρατικοποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα και σε άμεσο και ευθύ κοινωνικό και πολιτικό έλεγχο, εάν ο ΓΑΠ οδηγούσε τις εξελίξεις στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν στην οποία κινήθηκε την κρίσιμη περίοδο Απριλίου - Μαΐου 2010 και εάν δεν υπέγραφε το αποικιοκρατικό Μνημόνιο, οδηγώντας την χώρα και τον πληθυσμό της στην σύγχρονη μεταναζιστική Κατοχή.

Αυτήν την αναγκαία ευθεία κρατικοποίηση του ελληνικού και του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος (η οποία, με χίλιους δυό τρόπους και προφάσεις, καλύπτεται, παρά το γεγονός ότι το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα ζει με δανεικά και με ενέσεις από την Ε.Κ.Τ., τα κράτη και τις κεντρικές τους τράπεζες, προκειμένου η ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική ελίτ και η θεραπαινίδα της, δηλαδή το ευρωπαϊκό πολιτικό προσωπικό, να μπορούν να εμφανίζουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα της οικονομίας, ως "ιδιωτικό" και ως μη υπαγόμενο στις ρυθμίσεις που θα πρέπει να του επιβάλλει η ουσιαστική δημόσια λειτουργία του και η άμεση εξάρτησή του από τα κράτη και την ευρωζώνη ως σύνολο) ο ΓΑΠ την παρουσιάζει ως ... κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού τομέα - ξεχνώντας, φυσικά, το θεσμό του "εγγυητή της τελευταίας καταφυγής", που από την εποχή του Franklin Delano Roosevelt, το 1933 ισχύει στις Η.Π.Α. και από τότε - τυπικά ή άτυπα - σε όλες τις χώρες του κόσμου, πλην ευρωζώνης, όπως αποδεικνύει η παρούσα κρίση χρέους, που έχει προκύψει σε αυτήν, ως απότοκο της θεσμικής της ανεπάρκειας της και της μη συγκρότησής της, ως ομοσπονδιακής κρατικής ενότητας.


Ας δούμε, όμως τις αποκαλυπτικές τοποθετήσεις του ΓΑΠ στο περιοδικό "Stern", στο οποίο ο πρωθυπουργός είναι επεξηγηματικός και αναλύει τους λόγους για τους οποίους προτίμησε, ανάμεσα στο κούρεμα των απαιτήσεων των δανειστών της χώρας και στο κούρεμα των εισοδημάτων σχεδόν του συνόλου του ελληνικού πληθυσμού, να επιλέξει την μαζική και διαρκή περικοπή των εισοδημάτων των μισθωτών, των συνταξιούχων και μεγάλων τμημάτων των υπόλοιπων εισοδηματικών κατηγοριών, που κινούνται μέσα στα πλαίσια της πραγματικής ελληνικής οικονομίας και όχι την, οποιασδήποτε μορφής και έκτασης, περικοπή των αξιώσεων και απαιτήσεων του χρηματοπιστωτικού τομέα, απέναντι στο ελληνικό δημόσιο, εν όψει του τεράστιου δημόσιου χρέους της χώρας, το οποίο δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί, μέσα στις συνθήκες έντονης ύφεσης, στην οποία έχουν ρίξει την ελληνική οικονομία οι τροϊκανοί εκπρόσωποι των δανειστών της χώρας.

Σε αυτήν την πολιτική της ανηλεούς αφαίμαξης των εισοδημάτων του ελληνικού πληθυσμού, προκειμένου να πληρωθεί το τοκογλυφικής υφής ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ. € (που διογκώνεται αυτοτροφοδοτούμενο), μαζί με τους τόκους του, "μέχρι το τελευταίο ευρώ", ο εκλεκτός του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος (εκλεγμένος, όμως, από τον ελληνικό πληθυσμό, του οποίου τα συμφέροντα δεν υπηρετεί) ΓΑΠ επιμένει ακάθεκτος, αποκαλύπτοντας ότι συζήτησε την προοπτική της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, με τους Ευρωπαίους εταίρους - προφανώς εννοεί κυρίως τους Γερμανούς και τους Γάλλους, οι οποίοι είναι εκφραστές των συμφερόντων των δικών τους χρηματοπιστωτικών ελίτ -, την οποία προοπτική απέκλεισε, ακολουθώντας άλλο μονοπάτι, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε και αναλαμβάνοντας ο ίδιος την ευθύνη, για την απόφαση αυτή :


"Μία αναδιάρθρωση του χρέους θα οδηγούσε κατά πάσα πιθανότητα και σε κατάρρευση ελληνικών τραπεζών. Αλλά και γερμανικές τράπεζες θα μπορούσαν να καταρρεύσουν. Εκτός τούτου θα προκαλούνταν μια χιονοστιβάδα κερδοσκοπικών επιθέσεων σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Ένα τέτοιο τίμημα δεν είμαστε σε θέση να πληρώσουμε στην Ευρώπη", είπε ο πρωθυπουργός, σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό "Stern".

Ο ΓΑΠ είπε επίσης στο περιοδικό ότι η Αθήνα έχει συζητήσει όλα τα σενάρια με τους Ευρωπαίους εταίρους, συμπεριλαμβανομένου του "haircut" στο χρέος, ωστόσο επέλεξε "άλλο μονοπάτι".

Απορρίπτει κατηγορηματικά και την αποχώρηση της Ελλάδας για κάποιο διάστημα από το ευρώ και την επάνοδο στη δραχμή, διότι "τα χρέη μας σε ευρώ θα υπερδιπλασιάζονταν και ο κόσμος θα έβγαζε στο εξωτερικό τα χρήματά του. Η συνέπεια θα ήταν μια διχοτομημένη Ευρώπη. Οι πλούσιοι στο Βορρά - ανάμεσά τους και η Γερμανία - και οι άλλοι στο Νότο. Θα αποτελούσε καταστροφή για την Ευρώπη και θα σήμαινε το τέλος του ευρώ", τονίζει ο κ. Παπανδρέου.


Ενόψει και του Συμβουλίου κορυφής στις Βρυξέλλες επισημαίνει ότι "η πραγματική μας δύναμη βρίσκεται στην ενωμένη Ευρώπη", χωρίς την οποία στο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού όλες οι χώρες, ακόμα και η Γερμανία, είναι μικρές.


Ο πρωθυπουργός δίνει τη διαβεβαίωση πως "θα επιστρέψουμε και το τελευταίο cent". "Άλλωστε δεν πήραμε δώρα, μας δόθηκαν δάνεια", σημειώνει και, απευθυνόμενος στους Γερμανούς, λέει ότι "η Γερμανία θα πάρει όλα τα λεφτά της και μάλιστα με υψηλούς τόκους. Ο Γερμανός φορολογούμενος θα πάρει περισσότερα από αυτά που δάνεισε".

Αναφορικά με το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων σημειώνει ότι :
"Θα ιδιωτικοποιήσουμε εντός των επόμενων τεσσάρων χρόνων δημόσια περιουσία αξίας 50 δισ. ευρώ". Αντικρούει τις αιτιάσεις περί πώλησης τονίζοντας "δεν πουλάμε την Ελλάδα. Αλλά πολλές από τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις π.χ. παραμένουν άδειες και κανένας δεν τις χρησιμοποιεί". Σχετικά και με το παλιό αεροδρόμιο της Αθήνας διευκρινίζει ότι "δεν πρόκειται για πώληση. Πρόκειται για επενδύσεις. Το Εμιράτο του Κατάρ προτίθεται να επενδύσει εκεί 5 δισ. ευρώ, κατοικίες, καινοτόμες επιχειρήσεις, ξενοδοχεία, πάρκα".

Ο κ. Παπανδρέου σημειώνει ότι η γερμανική λέξη που έμαθε αυτό το διάστημα είναι "Hausaufgaben" ("κάνω τα μαθήματά μου") και επισημαίνει ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή, "πρέπει να χτίσουμε μια άλλη, μια καινούρια Ελλάδα, πρόκειται για επώδυνη διαδικασία". Για τις αντιδράσεις που εκδηλώνονται στο πρόγραμμα της κυβέρνησης εκφράζει την ελπίδα ότι τα χειρότερα έχουν περάσει. "Βρισκόμαστε στη μέση του τούνελ. Ο κόσμος δεν βλέπει ακόμα το φως στο τέρμα του τούνελ", παραδέχεται ο πρωθυπουργός. Ωστόσο προσθέτει ότι "αν όλα παραμείνουν κάπως σταθερά, θα πρέπει να έχουμε ξεπεράσει τα δύσκολα μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Εγώ πάντως θα συνεχίσω".



Δεν είναι η πρώτη φορά που ο μοιραίος για την χώρα και τον πληθυσμό της ΓΑΠ διακηρύσσει την άρνησή του να προβεί στην αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, κατά την περίοδο που ο ίδιος οδήγησε την χώρα στο Μνημόνιο της ντροπής, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των δανειστών του ελληνικού δημοσίου. Το έχει ξαναδιακηρύξει σε συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα "die Zeit". Μόνο που τώρα στο γερμανικό περιοδικό "Stern" είναι περισσότερο αποκαλυπτικός και φυσικά, μέσα στην αφέλειά του, καθιστά τον εαυτό του ευάλωτο στην κατηγορία για εξυπηρέτηση ξένων προς την χώρα συμφερόντων.



Ας δούμε ένα παλαιότερο κείμενό μου στο "FREE FORUMS" :


"Εντελώς συμπτωματικά, αγαπητέ Τάϋ, τις ίδιες περίπου ημέρες, που δημοσίευες εδώ τα ντοκουμέντα για την άρνηση της τότε ελληνικής κυβέρνησης να πληρώσει το δάνειο αυτό, έκανα στο μπλογκ του Χαρίδημου Τσούκα "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ" και στο δημοσίευμά του, με τίτλο : "Ο δήμος ως όχλος" http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html μια εκτενή αναφορά στην πατριωτική στάση του Ιωάννη Μεταξά, εκείνη την εποχή, απέναντι στις απαιτήσεις της Βελγικής τράπεζας. (Δες τα σχόλιά μου της 31/12/2010 : http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1293809638867#c7421634675160007212 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1293809791783#c1930300617020751221 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1293829606349#c1724902908597730156 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html?showComment=1293829813677#c7552694895544921998 . Όλα αυτά τα συνόψισα στο μπλογκ μου στο θέμα : ''1938 - 2010 : Η διεθνής νομολογία από την άρνηση του Ιωάννη Μεταξά να πληρώσει ένα δάνειο του ελληνικού δημοσίου και η αμαχητί υποταγή του ΓΑΠ στις απαιτήσεις των δανειστών'' http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/01/1938-2010-ioannis-metaxas-kai-gap.html ).

Το αστείο και συνάμα τραγικό για όλους μας είναι ότι αυτό, που τόλμησε και επέτυχε η φασιστική Ελλάδα του Μεταξά το 1938, αρνείται ακόμη και να το σκεφθεί η δημοκρατική Ελλάδα του ΓΑΠ (και της ουσιαστικά απάτριδος ελληνικής ελίτ), ο οποίος διακήρυξε την, εξ αρχής, άρνησή του να προβεί σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, για να προστατεύσει τους ... δανειστές της χώρας και όχι τον ελληνικό πληθυσμό, λέγοντας στην γερμανική εφημερίδα "die Zeit" ότι :

"Εάν σκοπεύαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, δηλαδή να προβούμε σε αναδιάρθρωση του χρέους, θα ήταν πιο έξυπνο να το κάνουμε όταν άρχισε η κρίση. Ακριβώς αυτό είναι που θέλουμε να αποτρέψουμε. Θέλουμε να είμαστε απόλυτα αξιόπιστοι έναντι των πιστωτών μας".

Και για να είναι "απόλυτα αξιόπιστος έναντι των πιστωτών" ο ΓΑΠ εγκατέλειψε κάθε ίχνος διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους "εταίρους" και την νεοκατοχική τρόϊκα των εκπροσώπων των δανειστών της χώρας, παραδίδοντας την Ελλάδα στις διεστραμμένες ορέξεις των δανειστών της και οδηγώντας την στο απόλυτο κοινωνικό αδιέξοδο και στην καταστροφή...


Η ευθύνη του ΓΑΠ είναι πρωτίστως ποινική (εσχάτη προδοσία), διότι δεν εξελέγη για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας, όπως έπραξε. Εξελέγη για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των Ελλήνων που τον ψήφισαν και τον ανέδειξαν πρωθυπουργό.



Αυτός, όμως, προτίμησε, μετά από μια σειρά ανόητων ενεργειών, επί ένα εξάμηνο, που έφεραν την χώρα να έχει ουσιαστικά καταστεί αναξιόχρεη, να υπηρετήσει τα συμφέροντα των δανειστών, δηλαδή του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και της ελίτ της ευρωζώνης (στην οποία και ο ίδιος ανήκει).


Αυτό το γεγονός, που τεκμηριώνεται, σαφέστατα, από την αφελή του ομολογία στην "die Zeit", τον καθιστά ποινικά υπόλογο ενώπιον της ελληνικής δικαιοσύνης.


Και τις εκλογές δεν θα τις πάρει, όποτε και αν τις αποτολμήσει. Και όταν αυτές γίνουν, θα έλθει η ώρα όπου το οπερεττικό σοσιαλνεοφιλελεύθερο κυβερνητικό επιτελείο θα υποχρεωθεί να μπει στην διαδικασία του "λόγον διδόναι".


Στην φυλακή, κατά πάσαν πιθανότητα, ο ΓΑΠ δεν θα πάει, αλλά και μόνο το γεγονός ότι θα βρεθεί σε αυτήν την θέση, έχει την αξία του (εκτός αν φύγει για τις Η.Π.Α.)."



(Σχόλιά μου http://www.freeforum-gr.net/index.php/topic,8569.msg67590.html#msg67590 και http://www.freeforum-gr.net/index.php/topic,8569.msg67594.html#msg67594 της 23/1/2011 στο θέμα που άνοιξε στο FREE FORUMS ο Ταϋγέτης, με τίτλο : "Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΩΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ" http://www.freeforum-gr.net/index.php/topic,8569 ).

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

"Ο δεκάλογος του καλού δημαγωγού". (Η τοκογλυφική διάρθρωση του ελληνικού χρέους, πως το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με πραγματικό χρήμα 6,05 δισ. $, δάνεισε την Ελλάδα, με 302,6 δισ. $ και η ανοησιολογία του κ. Γιαννουλόπουλου).

Οι χρεωστικές απαιτήσεις του εξωτερικού απέναντι στον ελληνικό δημόσιο και ιδιωτικό τομέα κατά το τρίτο τρίμηνο του 2010. Από το συνολικό χρέος των 277,9 δισ. $, το οποίο ήταν απαιτητό στο εξωτερικό, αυτό το χρονικό διάστημα, η Γερμανία και η Γαλλία έχουν ένα μερίδιο της τάξης του 60%. Ειδικώτερα, η Γαλλία έχει το 49% του συνολικού ιδιωτικού μη τραπεζικού ελληνικού χρέους στο εξωτερικό, ενώ Γαλλία και Γερμανία έχουν το 64% του ελληνικού δημόσιου χρέους αυτής της περιόδου. Παράλληλα δεν είναι καθόλου λίγα τα ποσά που αφορούν υποχρεώσεις της Ελλάδας σε χώρες οι οποίες βρίσκονται εκτός ευρωζώνης. Και από αυτά τα στοιχεία προκύπτει ο λόγος, για τον οποίο κατασκευάστηκε, πρόχειρα και σε συνθήκες πανικού, ο επονομασθείς "Μηχανισμός διάσωσης της Ελλάδας" των Δ.Ν.Τ. - Ε.Ε. - Ε.Κ.Τ., με την "προίκα" των 110 δισ. € και ο οποίος είναι και λειτουργεί στην πραγματικότητα, ως Μηχανισμός διάσωσης του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Για τους ίδιους λόγους και επειδή τα μέτρα του Μνημονίου επιδεινώνουν το ελληνικό δημόσιου χρέος, καθιστώντας αδύνατη, έστω και την απλή εξυπηρέτησή του, με την επιμήκυνση αποπληρωμής των 80 δισ. € του ευρωπαϊκού τμήματος του δανείου του Μηχανισμού, οι δανειστές της χώρας μας επιτυγχάνουν να θέσουν την ελληνική οικονομία υπό καθεστώς μνημονίου, τουλάχιστον, για τρία χρόνια επιπλέον, προκειμένου να δουν το τι θα κάνουν, προσανατολιζόμενοι σε ένα μελλοντικό καθεστώς αποκαλούμενης αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, η οποία θα είναι περισσότερο μια συγκαλυμένη διαδικασία πτώχευσης, παρά ουσιαστική αναδιάρθρωση - γι' αυτό και η απαίτηση της Μέρκελ για την "πρόβα" πώλησης κρατικής περιουσίας της τάξης των 50 δισ. €, η οποία, όμως, αποτελεί μια απλή ασπιρίνη για τον καρκίνο του ελληνικού χρέους. Όσον αφορά την  "οικονομική ελάφρυνση" από την επιμήκυνση του δανείου των 80 δισ. στα 7,5 έτη, με επιτόκιο μειωμένο κατά 1%, σε σχέση με το ισχύον (και το μειωμένο επιτόκιο, κινούμενο πάνω από το 4%, παραμένει άκρως τοκογλυφικό), αυτή είναι ανύπαρκτη. Η χώρα δεν θα πληρώσει 6 δισ. € λιγότερα, όπως διαφημίζει ο ΓΑΠ, αλλά 6 δισ. € περισσότερα. Αυτό διότι, με τις παρούσες ρυθμίσεις, πριν την επιμήκυνση, η χώρα θα πλήρωνε, για τα 80 δισ. € του ευρωπαϊκού τμήματος του δανείου, 97 δισ. €, ενώ τώρα, με την επιμήκυνση, θα πληρώσει 103 δισ. €, παρά το μειωμένο επιτόκιο, λόγω του γεγονότος ότι αυτό το μειωμένο επιτόκιο θα τρέξει επί 7,5 χρόνια και όχι για 3 + 2, όπως το αρχικό. Στο ποσόν των επιπλέον 6 δισ. €, θα πρέπει να προστεθούν και άλλα 2 δισ. €, από την επιμήκυνση του τμήματος του δανείου, που λαμβάνει η χώρα από το Δ.Ν.Τ., οπότε η συνολική επιβάρυνση της επιμήκυνσης ανέρχεται στα 8 δισ. € και το μόνο που κερδίζει το ελληνικό δημόσιο είναι η μείωση του ποσού των δόσεων, που θα πρέπει να πληρώσει, για το σύνολο των χρεών του από το 2013 και μετά. Και αυτό, φυσικά, θα κρατήσει τα spreads στα ύψη και το ελληνικό δημόσιο σταθερά αναξιόχρεο. Κατά τα άλλα, για τον Γιαννουλόπουλο, που κόπτεται για να μην λερωθεί το χαλί των δανειστών, φταίει ο ... δημαγωγός (Τσίπρας)!!!



"Γιάννη, μπορεί όσα γράφω να φαίνονται σκληρά, αλλά η πραγματικότητα είναι, δυστυχώς, πολύ πιο σκληρή και αμείλικτη, απειλώντας να θάψει στην κυριολεξία την ελληνική κοινωνία, εξ αιτίας του θανατηφόρου προβλήματος, που αντιμετωπίζει, δηλαδή του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο είναι το κυρίαρχο πρόβλημα της χώρας (επαναλαμβάνω ότι τα 345 δισ. € του τωρινού ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο πολλαπλασιάζεται, λόγω της ανυπαρξίας της υποτιθέμενης Κεντρικής Τράπεζας της χώρας - της Ε.Κ.Τ.- και εξ αιτίας της τοκογλυφικής λειτουργίας του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, δεν μπορούν να αποπληρωθούν).


Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος ο κ. Γιαννουλόπουλος κάνει το κορόϊδο - είτε γιατί οι λύσεις που απαιτούνται, όντας αντισυμβατικές, κινούνται έξω από το πολιτικοϊδεολογικό πλαίσιο, στο οποίο αυτός βρίσκεται, είτε επειδή αγνοεί το μέγεθος και την έκταση του προβλήματος. Και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο : Οι προτάσεις του είναι άσχετες με αυτό και το επιδεινώνουν, διότι με τις δραστικές περικοπές εισοδημάτων από διάφορες κατηγορίες του πληθυσμού, τις οποίες αυτός υπερασπίζεται και με την μείωση της συνολικής αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού, η πτώση του ΑΕΠ, που ακολουθεί, μεγαλώνει το δημόσιο χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, μειώνει τα κρατικά έσοδα και δεν πληθωρίζει το χρέος αυτό, καθιστώντας το ακόμα περισσότερο δύσκολο να αποπληρωθεί.


Έτσι, με αυτόν τον τρόπο η "επιχειρηματολογία" του κ. Γιαννουλόπουλου, αυτού του σύγχρονου ταλιμπάν του - ντροπαλού είναι η αλήθεια - νεοευρωκομμουνιστικού νεοφιλελευθερισμού, που εκφράζεται από την "Δημοκρατική Αριστερά" του κ. Φώτη Κουβέλη, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να ενισχύει την, εν τοις πράγμασι, τοκογλυφική λειτουργία των ευρωπαϊκών τραπεζών, σε βάρος της ελληνικής οικονομίας, αφού, όσο το ελληνικό δημόσιο αφήνεται να μένει στην μέγγενή τους και να αποδέχεται την πληρωμή αυτού του χρέους, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να πολλαπλασιάζει το χρέος αυτό, μέσα από την συνεχή επιτοκιακή του επιβάρυνση (γι' αυτό και πρέπει να σταματήσει η δανειοδότηση της χώρας από το Μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση του περυσινού Μαΐου, αφού αυτά πολλαπλασιάζουν το χρέος, με το ποσόν των 110 δισ. € και το επιτόκιο του ποσού αυτού, που φθάνει, περίπου, στο 5%).


Ας δούμε την τοκογλυφική λειτουργία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα, σε σχέση με το ελληνικό δημόσιο χρέος για να καταλάβουμε για πιο πράγμα μιλάμε (και το πόσο άσχετος είναι ο κ. Γιαννουλόπουλος και όσα αυτός γράφει):


Η τοκογλυφική λειτουργία των τραπεζών δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά πολύ συγκεκριμένη πραγματικότητα. Για παράδειγμα, όταν μία τράπεζα διαθέτει καταθέσεις 1.000.000 € στην Ε.Κ.Τ. μπορεί να δανείζει 50.000.000 €, δηλαδή, 49.000.000 € περισσότερα από αυτά που διαθέτει, ως καταθέσεις. Χρεώνοντας επιτόκιο 5%, κερδίζει ετήσια 2.500.000 €, διαθέτοντας καταθέσεις ύψους, μόλις, 1.000.000 €. Αυτό σημαίνει ότι κερδίζει 250% ετησίως στο ποσόν του 1.000.000 € που πραγματικά επενδύει - ένα εξόφθαλμα τοκογλυφικό επιτόκιο, άνω του 20% μηνιαίως. Περιττό να αναφέρω ότι οι τοκογλύφοι κερδίζουν λιγότερα (για την ακρίβεια, πολύ λιγότερα) χρήματα. Για τον λόγο αυτόν το πρόβλημα, που θα δημιουργούταν στις τράπεζες των χωρών που έχουν δανείσει την Ελλάδα (κάτι τέτοιο έγινε με την πτώχευση της Lehman Brothers), στην περίπτωση μίας ενδεχόμενης χρεοκοπίας της, θα ήταν τεράστιο.


Π.χ. οι γαλλικές τράπεζες, οι οποίες είχαν δανείσει στην Ελλάδα 75,452 δις $, είχαν καταθέσεις στην Ε.Κ.Τ. (για τα συγκεκριμένο σύνολο των δανείων, το πολύ 1,5 δις $ - με έναν υποθετικό πολλαπλασιαστή που ξεπερνάει συχνά το 100πλάσιο - μόλις 50πλάσιο), ύψους 1,509 δισ. $.
Οι γερμανικές τράπεζες, που δάνεισαν στην Ελλάδα 43,236 δισ. $, είχαν καταθέσεις 0,864 δισ. $.
Οι ολλανδικές τράπεζες, που δάνεισαν στην Ελλάδα 11,849 δισ. $, είχαν καταθέσεις 0,237 δισ. $.
Οι πορτογαλικές τράπεζες, που δάνεισαν την Ελλάδα 10,317 δισ. $, είχαν καταθέσεις 0,206 δισ. $.
Οι ιταλικές τράπεζες, που δάνεισαν την Ελλάδα 8,381 δισ. $, είχαν καταθέσεις 0,168 δισ. $.
Οι ιρλανδικές τράπεζες, που δάνεισαν την Ελλάδα 8,506 δισ. $, είχαν καταθέσεις 0,170 δισ. $.


(Μπορώ, ακόμα, να αναφερθώ σε τράπεζες εκτός ευρωζώνης π.χ. Οι ιαπωνικές τράπεζες, που δάνεισαν την Ελλάδα 8,447 δισ. $, είχαν καταθέσεις 0,169 δισ. $. Επίσης, οι τράπεζες, των Η.Π.Α., που δάνεισαν την Ελλάδα 16,411 δισ. $, είχαν καταθέσεις 0,328 δισ. $. Ακόμα, οι βρετανικές τράπεζες, που δάνεισαν την Ελλάδα 12,342 δισ. $, είχαν καταθέσεις 0,247 δισ. $).


Τέλος, με την υπόθεση ότι όλες οι ξένες τράπεζες δάνεισαν τη χώρα μας, μόνο με το 50πλάσιο των καταθέσεων τους στις κεντρικές τους τράπεζες, γίνεται αντιληπτό ότι διέθεσαν μόλις 6,052 δις $, έναντι συνολικών δανείων 302,6 δισ. $.


Εάν όμως η Ελλάδα προχωρούσε σε στάση πληρωμών, θα ήταν υποχρεωμένες να καταθέσουν τα υπόλοιπα 296,548 δισ. $ στις κεντρικές τους τράπεζες. Το ποσόν αυτό, που αντιστοιχεί στο 50πλάσιο είναι πραγματικά τεράστιο και θα οδηγούσε κάποιες από αυτές (πιθανότατα, όλες) στην χρεοκοπία - ένα σημαντικό διαπραγματευτικό όπλο, το οποίο δεν χρησιμοποίησε η κυβέρνηση του μοιραίου υπηρέτη του ευρωπαϊκού και το διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος ΓΑΠ, προκειμένου να εξυπηρετήσει την χρηματοπιστωτική ελίτ, σε βάρος των συμφερόντων του ελληνικού πληθυσμού.


Μας δάνεισαν 6,052 δισ. $ πραγματικά χρήματα, εισπράττοντας τοκογλυφικούς τόκους για 302,6 δισ. $ λογιστικό χρήμα - το ίδιο συμβαίνει προφανώς και με τις ελληνικές τράπεζες, όσον αφορά τα δάνεια τους στο δημόσιο. Και τα θέλουν πίσω, όλα!!!


Αυτά, βέβαια, ο κ. Γιαννουλόπουλος (και οι "ανανεωτές") καμώνονται πως τα αγνοούν και απαιτούν (όχι φωναχτά, αλλά με τον τρόπο τους, διότι εκεί οδηγεί η "επιχειρηματολογία" τους, που είναι ίδια με αυτήν του ΓΑΠ) να πληρώσει ο ελληνικός λαός τα σπασμένα.


Όμως, όλη αυτή η "φιλολογία" και η "επιχειρηματολογία" των κουραφέξαλων, Γιάννη μου, που κρύβει και δεν αντιμετωπίζει το πραγματικό και άμεσα θανατηφόρο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας (το δημόσιο χρέος της χώρας, που έχει τυλιχθεί στον λαιμό της και την απειλεί με ασφυκτικό θάνατο) δεν μπορεί να μένει αναπάντητη. Γι' αυτό και η απάντηση περιέχει την ανάλογη σκληρότητα, που επιβάλλει η ποιότητα και η στόχευση των "επιχειρημάτων" του κ. Γιαννουλόπουλου και των ομοίων του...


Αναλογιζόμενος, σήμερα 8/3/2011, για μια ακόμη φορά, τις βλακείες που γράφει ο Γιαννουλόπουλος, αγαπητέ φίλε Γιάννη, εν όψει των εξελίξεων, που μιλούν για "ελεγχόμενη χρεωκοπία" της Ελλάδας και κινητοποιούν για μια ακόμη φορά τον αμερικανικό παράγοντα, με τον υπουργό Οικονομικών των Η.Π.Α. Τίμοθυ Γκάϊτνερ να έρχεται, εκτάκτως, στην Ευρώπη, προκειμένου να πιέσει τους Γερμανούς και τον Τρισέ να αλλάξουν στάση και να αποφύγουν ένα νέο οικονομικό κράχ ανάλογο με αυτό του 2008 (όπως έκανε πέρυσι τον Απρίλιο - Μάϊο ο πρόεδρος Ομπάμα, που υποχρέωσε την Μέρκελ να στήσει τους δύο μηχανισμούς στήριξης για να αποφύγει την κατάρρευση των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών), βλέπω το πόσο εκτός πραγματικότητας βρίσκονται όλοι αυτοί - οι "ανανεωτές" της αριστεράς, αλλά και οι νεοφιλελεύθεροι της δεξιάς -, που φιλολογούν, γύρω από τα ζητήματα, που έχουν να κάνουν την Ελλάδα και το "διαρθρωτικό" σκέλος των προβλημάτων της, τα οποία προτάσσουν, ενώ το καράβι βουλιάζει, εξ αιτίας των οξύτατων προβλημάτων του ευρωπαϊκού και του χρηματοπιστωτικού τομέα και της χαοτικής θεσμικής οργάνωσης της ευρωζώνης, η οποία, στην παρούσα φάση, βρίσκεται πίσω από τα προβλήματα του χρηματοπιστωτικού τομέα, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει κάποιο θεσμικό όργανο (δηλαδή η Ε.Κ.Τ.) για να εγγυηθεί, ως εγγυητής της τελευταίας καταφυγής, για τα πραγματικά και πλασματικά χρέη των χωρών - μελών της ευρωζώνης προς τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, που απειλούνται με αφανισμό.


Η εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως και των λοιπών χωρών της ευρωζώνης, θέτει επί τάπητος μια διαδικασία επίσημης χρεωκοπίας (δηλαδή πτώχευσης) της Ελλάδας, αλλά και της Ιρλανδίας και στην συνέχεια των λοιπών χωρών, που είναι υποψήφιες (Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία κλπ), γεγονός το οποίο δεν μπορεί να επιτρέψει η ευρωζώνη, όσο και αν αυτό δυσαρεστεί τους Γερμανούς πολιτικούς. Και το γεγονός της πτώχευσης της χώρας μας δεν είναι ανεκτό από τους ευρωζωνίτες, υπό οποιαδήποτε μορφή του - ακόμα και αυτήν της "ελεγχόμενης πτώχευσης" -, διότι μια τέτοια εξέλιξη (ελεγχόμενη ή μη) οδηγεί σε κούρεμα των απαιτήσεων των δανειστών, κάτι που είναι πρωτοφανές, για έναν οικονομικό κολοσσό της τάξης της ευρωζώνης. Η πτώχευση της Ελλάδας δεν είναι μικρό πράγμα. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν σηκώνουν πολιτικές πρακτικές που πηγάζουν από την γερμανική προτεσταντική ηθική (ή από οποιουδήποτε άλλου τύπου ηθική) και θα οδηγηθούν σε κατάρρευση, η οποία στο τέλος θα κοστίσει πολύ ακριβά, όχι μόνο στους Γερμανούς πολιτικούς και τραπεζίτες, αλλά και στους Αμερικανούς, οι οποίοι έχουν καταφέρει να βάλουν σε τάξη το μαγαζί τους, μετά την ύφεση του 2008, ύστερα από την κρίση στην αμερικανική κτηματαγορά και την κατάρρευση της Lehman Bros.


Η χώρα οδηγείται σε αδιέξοδο, λόγω της πλήρους αποτυχίας των στόχων του Μνημονίου, που βλακωδώς υπέγραψε ο ΓΑΠ πέρυσι (και οι οποίοι στόχοι θυμίζω ότι, σύμφωνα με τις προβλέψεις του οικονομικού επιτελείου των Μέρκελ και Σόϋμπλε, που σχεδίασε τα μέτρα του Μνημονίου και στην τελευταία τους λεπτομέρεια, συνοψίζονταν στην μη εκταμίευση όλου του πακέτου των 110 δισ. €, που προβλέπονταν για την τετραετία 2010 - 2013 και στην επάνοδο της Ελλάδας στις αγορές, για δανεισμό, τον Απρίλιο του 2011) και ο Γιαννουλόπουλος ασχολείται με τον ... δημαγωγό (Τσίπρα) και όχι με αυτούς που οδήγησαν την χώρα στο χείλος της καταστροφής, παραδίδοντάς την στα χέρια των εκπροσώπων των δανειστών, οι οποίοι, από εκφραστές των συμφερόντων τους και από εγγυητές της διασφάλισής τους, παρουσιάστηκαν, ως ... "μεταρρυθμιστές".


(Πως το είπε η κ. Μέρκελ, εμφανιζόμενη ως σπόνσορας των συμφερόντων των δανειστών; "Όποιος δανείζεται, αναλαμβάνει υποχρεώσεις"! Αυτό το είπε στον Ιρλανδό εντολοδόχο πρωθυπουργό, όταν αυτός μίλησε για μείωση των επιτοκίων, αλλά επειδή, η κ. Μέρκελ είναι νέα στην δουλειά, δεν έχει τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις - ή επειδή καμώνεται ότι δεν τις έχει - και δεν γνωρίζει ότι την δεκαετία του 1950 - 1960 το παλαιό γερμανικό χρέος αναδιαρθρώθηκε, κατά 63%, κάτι που ήταν αναγκαίο και ωφέλησε και την Γερμανία, αλλά και τους πάντες, αφού βοήθησε στην φρενήρη οικονομική ανάπτυξη του καπιταλιστικού συστήματος. Η τωρινή οικονομική ύφεση και η κρίση χρέους της ευρωζώνης δείχνει ότι έχουμε φθάσει στο ίδιο σημείο, αφού η αναδιάρθρωση του χρέους στην ευρωζώνη είναι η μόνη λύση, για να ξανατεθεί σε λειτουργία η οικονομική μηχανή, αφού έχει μπλοκάρει ο μηχανισμός μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις, λόγω της διαστρεβλωτικής λειτουργίας των επιτοκίων, που είναι υπερβολικά μεγάλα και εμποδίζουν την ομαλή λειτουργία του συστήματος. Οι Αμερικανοί κάτι ξέρουν, που τρέχουν για να υποχρεώσουν την Μέρκελ και την παρέα της να συνέλθουν και να βάλουν μυαλό - είναι βέβαια και αυτά τα 16,411 δισ. $, που έχουν δανείσει οι τράπεζές τους στην Ελλάδα, αλλά αυτό που πραγματικά τους ανησυχεί είναι οι αλυσιδωτές επιπτώσεις από την κρίση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού τομέα, στον δικό τους χρηματοπιστωτικό τομέα και από εκεί στην πραγματική τους οικονομία).


Και αν αυτή η διαπίστωση είναι μια απλή αλήθεια για την ευρωζώνη, για την Ελλάδα είναι κεφαλαιώδους σημασίας και ένας όρος επιβίωσης για την χώρα και τον λαό της...


Γι' αυτό, άσε τον Γιαννουλόπουλο να ανοησιολογεί και να κουρεύεται..."



(Σχόλιά μου http://p-tk.blogspot.com/2011/02/o.html?showComment=1299191235765#c1953869497907650970 και http://p-tk.blogspot.com/2011/02/o.html?showComment=1299191918761#c8360947439013105476 της 4/3/2011 και http://p-tk.blogspot.com/2011/02/o.html?showComment=1299615205413#c1734457408377636177 και http://p-tk.blogspot.com/2011/02/o.html?showComment=1299615629922#c856440153499680511 της 8/3/2011, στο άρθρο του Γιώργου Γιαννουλόπουλου - που αναδημοσίευσε στα ''Νέα της Πετρούπολης" ο Γιάννης Μιχαλόπουλος -, με τίτλο : "Ο δεκάλογος του καλού δημαγωγού" http://p-tk.blogspot.com/2011/02/o.html ).


 



Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

"Ο δεκάλογος του καλού δημαγωγού". (Η αποπροσανατολιστική ανοησιολογία του Γιώργου Γιαννουλόπουλου, το ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ € και ο ατταβισμός των απομειναριών του ελληνικού ευρωκομμουνισμού).

Ο ΓΑΠ στην κατάψυξη, μαζί με την χώρα και τον πληθυσμό της... Αυτήν την κατάσταση, που έχει οδηγήσει την ελίτ του τόπου στην σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό, έρχεται να υπερασπιστεί ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος και η "Δημοκρατική Αριστερά", οδηγούμενοι, με αυτόν τον τρόπο, στην πλήρη απαξίωση. 



"Ο κ. Γιαννουλόπουλος θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα. Και επειδή η κατάσταση στην χώρα είναι για κλάματα, τα όσα γράφει και υπερασπίζεται ο Γιαννουλόπουλος είναι για γέλια και για κλάματα. Για την παραδοξολογική ανοησιολογία του εν λόγω κυρίου έχω μιλήσει σε άλλη παρέμβασή μου (Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : «Ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος, το πελατειακό κράτος, ως ... αιτία της ύφεσης της ελληνικής οικονομίας και η έκπτωση της ελληνικής πνευματικής ελίτ και ειδικότερα της "ανανεωτικής" αριστερής διανόησης» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/giorgos-giannoulopoulos.html , όπου, σαφέστατα, περιγράφεται η τρικυμία εν κρανίω που διακατέχει την σκέψη του ανδρός). Φυσικά, ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται σε μια τέτοια πνευματική κατάσταση, που η πάροδος του χρόνου ουδόλως τον βοήθησε στο να μπορέσει να δει το ουσιώδες, καίριο και θανατηφόρο πρόβλημα, που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία και να προσδιορίσει τις προτεραιότητες και τις αρμόζουσες λύσεις, που μόνον συμβατικές δεν μπορούν να είναι.


Έχω ξαναγράψει ότι η ενσωμάτωση της διεθνούς οικονομικής ύφεσης στην Ελλάδα και η μετατροπή της οξείας δημοσιονομικής κρίσης, που αντιμετώπισε η χώρα το 2009, σε κρίση δανεισμού το 2010, με την έλευση της τρόϊκας και την υπογραφή του κατοχικού Μνημονίου από την κυβέρνηση των σύγχρονων Quislings, έχει οδηγήσει την ελληνική πολιτικοοικονομική και πνευματική ελίτ σε μια κατάσταση άφατου πανικού και στην επικράτηση του αποπροσανατολιστικού φαινομένου vertigo, λόγω του γεγονότος ότι, κυριολεκτικά, έχει χάσει τον έλεγχο των εξελίξεων (προϊόν της σύγχρονης Κατοχής της χώρας από τους εκπροσώπους των δανειστών), με αποτέλεσμα να μην γνωρίζει το επαύριον - το τι τέξεται η επιούσα. Και φυσικά, δικαίως ανησυχεί, αφού όλα τα (κακά, αλλά και τα χείριστα) σενάρια είναι ανοικτά.

Η περίπτωση του κ. Γιαννουλόπουλου είναι χαρακτηριστική του παραπάνω φαινομένου vertigo, που έχει πλήξει την δύσμοιρη ελίτ του τόπου, η οποία παγιδεύτηκε από την ηλίθια και καταστροφική στρατηγική επιλογή της να εντάξει την Ελλάδα στην ευρωζώνη και έτσι να οδηγήσει την χώρα στον αθόρυβο, αλλά συνάμα και σίγουρο δρόμο προς την χρεωκοπία, η οποία ήλθε και έπιασε στασίδι από τον περασμένο Απρίλιο, όταν οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές "αγορές", έκλεισαν την στρόφιγγα της ομαλής ροής των πιστώσεων προς το ελληνικό δημόσιο.


Και φυσικά, η χρεωκοπία της χώρας (που είναι προϊόν του γεγονότος ότι, με την κατάργηση της δραχμής και την υιοθέτηση του ευρώ, το μέχρι τότε - δηλαδή το 2001 - κατά 86% εσωτερικό χρέος της χώρας, το οποίο ήταν εκφρασμένο σε δραχμές, μετατράπηκε σε, καθ' ολοκληρίαν, εξωτερικό χρέος, αφού εκφράστηκε σε ευρώ, το οποίο, όμως, αν και είναι το νόμισμα της χώρας, δεν το ελέγχει και δεν το εκδίδει η χώρα μας, αλλά η χρηματοπιστωτική γραφειοκρατία των Βρυξελλών και της Φραγκφούρτης - και μέσω αυτών, η γερμανική πολιτική και τραπεζική ελίτ -, γεγονός που το καθιστά, κατ' ουσίαν, ένα ξένο και μάλιστα σκληρό νόμισμα) δεν πρόκειται να λήξει σύντομα. Κάθε άλλο μάλιστα, αφού το ύψος του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι τέτοιο και με τέτοια δομή, που δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με συμβατικές λύσεις.


Ό,τι και να γίνει, τα 345 δισ. € του ελληνικού δημόσιου χρέους (τόσο ήταν τον Σεπτέμβριο του 2010, έναντι 303 δισ. € την 1/1/2010), όχι μόνο δεν μπορούν να αποπληρωθούν, αλλά ούτε, έστω και στοιχειωδώς, να εξυπηρετηθούν σε προσωρινή βάση. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και όσες περικοπές και να γίνουν στις δημόσιες δαπάνες, ακόμα και αν αυτές περικοπούν στο μισό, ή ακόμα και αν εξαφανισθούν, το χρέος του ελληνικού δημοσίου δεν μπορεί να ξεπληρωθεί, ή να εξυπηρετηθεί - εκτός εάν η ελληνική κοινωνία αποφασίσει να δουλεύει για δεκαετίες, με πρωταρχικό στόχο να ξεπληρώσει το χρέος αυτό.


(Για το ελληνικό δημόσιο χρέος και την δυσοίωνη προοπτική του μπορείτε να δείτε, ανάμεσα στα άλλα, το κατατοπιστικό θέμα στο μπλογκ μου, με τίτλο : "Ό,τι και να συμβεί, υπό τις παρούσες συνθήκες, το ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ. € δεν μπορεί να αποπληρωθεί. (Η χρησιμότητα των κινημάτων "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ")" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/02/345-den-plirono.html , όπως επίσης και το, επίσης, κατατοπιστικό θέμα : "Γιατί η Γερμανία θα υποχρεωθεί να πληρώσει για τις χώρες της ευρωζωνικής περιφέρειας, αν θέλει να σώσει το ευρώ. (Οι μεταβιβαστικές πληρωμές από τις χώρες με πραγματική υποτίμηση, προς τις χώρες με πραγματική ανατίμηση, μέσα σε μια νομισματική ένωση)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/01/germania-kai-metavivastikes-pliromes.html ).

Οι λύσεις που μπορούν να υπάρξουν είναι (όσο η Ε.Κ.Τ. - ή όποιος άλλος - δεν κόβει χρήμα και όσο δεν το δίδει στα κράτη της ευρωζώνης) μόνον αντισυμβατικές και ως εκ τούτου ριζοσπαστικές και έχουν να κάνουν, με μια πειρατική κιβδήλωση του ευρωνομίσματος, ή με την κήρυξη στάσης πληρωμών (κάτι που έπρεπε να έχει γίνει από τον περυσινό Απρίλιο - Μάϊο).


Αλλά ο κ. Γιαννουλόπουλος (και ο κάθε κ. Γιαννουλόπουλος, θυμάμαι τους γραφικούς κονδυλοφόρους των πιο δουλικών τμημάτων της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, δηλαδή τον Πάσχο Μανδραβέλη και τον Μπάμπη Παπαδημητρίου, οι οποίοι, έχοντας αναλάβει την εργολαβία της διαφήμισης του καταστροφικού έργου ισοπέδωσης της ελληνικής οικονομίας, το οποίο διεκπεραιώνουν ο ευήθης ΓΑΠ και η τρόϊκα, μας έλεγαν ότι, με την εφαρμογή των προβλέψεων του Μνημονίου τον Απρίλιο του 2011, η Ελλάδα θα επιστρέψει στις αγορές για δανεισμό, αναπαράγοντας τους βλακώδεις σχεδιασμούς του επιτελείου της Μέρκελ και παρουσιάζοντάς τους ως ... σοφίες) ζει στον δικό του κόσμο, πιστεύοντας ότι για όλα φταίει ο ... δημαγωγός (Τσίπρας) και όχι η δωσιλογική κυβέρνηση, που έχει ρίξει τον τόπο στην χειρότερη, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, περιπέτεια, από την οποία, με βάση την εφαρμοζόμενη πολιτική της, δεν υπάρχει διαφυγή, παρά μόνο ένα συνεχές βούλιαγμα στην κινούμενη άμμο μιας διαρκούς και επ' αόριστον χρεωκοπίας.


Οι "εκπλήξεις", που περιμένουν τον κ. Γιαννουλόπουλο, από τις επερχόμενες εξελίξεις θα είναι μεγάλες (και δυστυχώς ολέθριες για τον τόπο και τον πληθυσμό του), όσο συνεχίζεται αυτή η καταστροφική πορεία, στην οποία έχει εισέλθει η χώρα, μετά την έλευση των εκπροσώπων των συμφερόντων των δανειστών της χώρας, στους οποίους ο μοιραίος ΓΑΠ παραχώρησε την διοίκησή της.


Απλά, αυτό, που θα συμβεί, δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από τον κατεξευτελισμό του ίδιου του Γιαννουλόπουλου, όπως επίσης και εκείνου του κομματιού της Αριστεράς, που έχει αποκτήσει καθεστωτικά χαρακτηριστικά και στηρίζει πολιτικά και εκλογικά την παρούσα δωσιλογική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του σοσιαλνεοφιλελεύθερου ΓΑΠ.


Αυτή η Αριστερά (η "Δημοκρατική Αριστερά" των μοιραίων Φώτη Κουβέλη και Λεωνίδα Κύρκου), που μένει ατταβιστικά προσηλωμένη στο παλαιό ευρωκομμουνιστικό δόγμα της "Ενωμένης Ευρώπης" (μιας Ευρώπης η οποία δεν υπάρχει ως ενιαία και η οποία έχει γίνει όχημα των συμφερόντων των γερμανικών και των γαλλικών χρηματοπιστωτικών ελίτ, οι οποίες έχουν υπαλληλοποιήσει την μεγάλη πλειοψηφία του ευρωπαϊκού πολιτικού προσωπικού) θα υποστεί και αυτή τα επίχειρα των πρακτικών πολιτικών της στοχεύσεων, που την κάνουν να συμπεριφέρεται σαν ένας (ντροπαλός μεν, αλλά σταθερός) κολαούζος του ΓΑΠ και του ΠΑΣΟΚ της νέας Κατοχής και θα καταβαραθρωθεί μαζί με τους εκπροσώπους των πιο δουλικών και ψοφοδεών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνικής και οικονομικής ελίτ, των οποίων οι προβλέψεις σταθερά οδηγούνται στον κάλαθο των αχρήστων, ακριβώς επειδή οι συμβατικές διαχειριστικές λύσεις, τις οποίες ακολουθούν και στηρίζουν και οι οποίες εκπορεύονται από τις διατάξεις του επαχθούς και απεχθούς Μνημονίου, δεν δίνουν λύση στο πρόβλημα και επειδή οι ευρωπαϊκές πολιτικοοικονομικές ελίτ, θεωρούν δεδομένο το ελληνικό πολιτικό προσωπικό και αμελητέα ποσότητα την ελληνική ελίτ (την οποία στην πλειοψηφία τους την θεωρούν αναλώσιμη, όπως και τον λοιπό ελληνικό πληθυσμό).


Η πραγματικότητα - είτε αυτό αρέσει, είτε όχι - είναι σκληρή και αμείλικτη. Και οι Γερμανοί πολιτικοί και τραπεζίτες (που διαμορφώνουν αυτήν την πραγματικότητα) φαίνονται να είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν τα λιγότερα (και σε κάθε περίπτωση, τα πολύ λιγότερα από όσα τους αναλογούν).


Ο Απρίλης του 2011 είναι πολύ κοντά και η ... επιστροφή της Ελλάδας στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές είναι πολύ, μα πολύ μακριά (όσο δεν λύνεται το πιεστικό και θανατηφόρο ζήτημα του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο έχει τυλιχθεί, σαν σφιχτή θηλιά στον λαιμό της ελληνικής , η οποία θηλιά, όσο περνάει ο καιρός - μόνο και μόνο λόγω της αύξουσας επιτοκιακής επιβάρυνσής του, που το διογκώνει και το καθιστά αδύνατο να πληρωθεί -, σφίγγεται ολοένα και περισσότερο, πνίγοντας την ελληνική οικονομία και οδηγώντας την στον ασφυκτικό θάνατο).


Κατά τα άλλα, ο απίθανος αυτός τύπος (ο Γιαννουλόπουλος) ασχολείται με τον ... δημαγωγό (Τσίπρα), αποδεικνύοντας την λειτουργική αγραμματοσύνη του, αλλά και την κυριαρχία της βλακείας στον σύγχρονο κόσμο. Μιας βλακείας, η οποία θέλει να κρύβεται πίσω από ένα προπέτασμα αγοραίας ... σοφίας.


Δικαίωμά του να ασχολείται με ανεμόμυλους. Καλόν είναι και αυτός και οι όμοιοί του να μην νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο.


Όπως επίσης καλόν είναι να ετοιμαζόμαστε όλοι για τα τρισχειρότερα που έρχονται, όσο ακολουθούμε την πεπατημένη (από το Μνημόνιο) οδό και όσο δεν αντιμετωπίζουμε το πραγματικό πρόβλημα της χώρας - το οποίο έφερε στην επιφάνεια ο ΓΑΠ, με την ... "τετραπέρατη" πολιτική του, κατά το πρώτο εξάμηνο, μετά τις μοιραίες και καταστροφικές για τον τόπο, βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009...


Η αλήθεια, δηλαδή (Γιάννη μου), είναι ότι ο Τσίπρας είναι ... δημαγωγός και ο (λειτουργικά αγράμματος) κ. Γιαννουλόπουλος είναι ο κάτοχός της, ως απολογητής του βλακός ΓΑΠ και του κολαούζου του (περί του κ. Κουβέλη ο λόγος)!!! Αυτό θα πει να είναι κάποιος δογματικός (της ... "ανανέωσης", βεβαίως, βεβαίως, όπως έλεγε και ο αείμνηστος Χρήστος Τσαγανέας, σε ένα απίθανο ρεσιτάλ ηθοποιΐας στο "Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο" το 1959).


Τώρα, ως προς το τι έχω εγώ και το τι δεν έχω, θα σου πω το τι δεν έχω :


Δεν έχω τα 345 δισ. €, ούτε καθ' ολοκληρίαν, ούτε ως μερίδιο, για την αποπληρωμή του χρέους.


Και φυσικά, ουδείς τα έχει.


(Εκτός και αν τα έχουν ο κ. Γιαννουλόπουλος και η "ανανεωτική" - τι βίτσιο κι' αυτό, με τους συντηρητικούληδες κομμουνιστογενείς της Αριστεράς, που επιμένουν να μας λένε εδώ και πάνω από 40 χρόνια ότι είναι "ανανεωτές" - του παρέα. Οπότε, καλόν είναι να συνεισφέρουν. Και ο λαός και ο ΓΑΠ με την κατοχική κυβέρνηση των Quislings και - πολύ περισσότερο - οι δανειστές και οι εκπρόσωποί τους θα τους ευγνομωνούν. Αν, πάλι, δεν τα έχουν, καλον είναι να μας πουν που θα τα βρουν, για να ξεπληρώσουν τους δανειστές. Ο ΓΑΠ, τουλάχιστον, είναι - ως προς αυτό - ειλικρινής. Μας λέει ότι σκοπός του είναι να τα πληρώσουμε εμείς. Από την μεριά τους, οι αφελείς και ανόητοι Γιαννουλοπουλαίοι καμώνονται ότι δεν συμφωνούν, με αυτόν, αλλά στην ουσία λένε το ίδιο...).


Κατά τα άλλα, όλα όσα γράφω είναι πολύ σαφή και ωμά ως προς τον πραγματισμό τους. Όπως, επίσης, έχουν, έως τώρα, επιβεβαιωθεί, από τις εξελίξεις (ενώ η περαιτέρω επιβεβαίωσή τους, δεν θα τραβήξει σε μάκρος). Και φυσικά, μένουν αναπάντητα.


Τα πράγματα είναι απλά. Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Δεν έβγαιναν, άλλωστε, από την αρχή.


Γι' αυτό, ή θα αλλάξουν πολιτική, εκ βάθρων, ή θα βουλιάξουν και θα μας βουλιάξουν.


Ο καιρός, γαρ, εγγύς. Είπαμε : Ο Απρίλιος είναι κοντά και η επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές, για δανεισμό πολύ - μα πολύ - μακριά. (Αφού ο αφελής ΓΑΠ κατάφερε να τους ανοίξει τα μάτια τον Οκτώβριο του 2009, συνεπικουρούμενος, βέβαια, στην συνέχεια, από τους Ζαν-Κλωντ Τρισέ, Άγκελα Μέρκελ και το λοιπό σκορποχώρι της ευρωγραφειοκρατίας).


Κοντός ψαλμός αλληλούϊα..."





(Σχόλιά μου http://p-tk.blogspot.com/2011/02/o.html?showComment=1298838147754#c2308940354026666572 και http://p-tk.blogspot.com/2011/02/o.html?showComment=1298841634405#c9021401447337281771 και http://p-tk.blogspot.com/2011/02/o.html?showComment=1298841748354#c1372945226926641361 της 27/2/2011 και http://p-tk.blogspot.com/2011/02/o.html?showComment=1299101993249#c8888817984132343782 της 2/3/2011, στο άρθρο του Γιώργου Γιαννουλόπουλου (που αναδημοσίευσε στα ''Νέα της Πετρούπολης" ο Γιάννης Μιχαλόπουλος), με τίτλο : "Ο δεκάλογος του καλού δημαγωγού" http://p-tk.blogspot.com/2011/02/o.html ).

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Η σύγχρονη χρηματοπιστωτική τοκογλυφία, μέσω της δημιουργίας του Fiat Money, το ελληνικό δημόσιο χρέος και οι εξωσυμβατικές λύσεις για την αντιμετώπισή του. (Θαρσείν χρη. Καιρός είναι να τυπώσουμε ευρώ).



Η πορεία των διαφορικών επιτοκίων των δεκαετών ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, προς τις 1000 μονάδες βάσης, κατά την περίοδο Οκτωβρίου 2009 - Μαΐου 2010, που πυροδοτήθηκε από την άθλια και καταστροφική διαχείριση της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης του 2009 από την κυβέρνηση του ΓΑΠ, οδήγησε το ελληνικό κράτος στην ουσιαστική χρεωκοπία, διακόπτοντας την ομαλή ροή των πιστώσεων και την αναχρηματοδότηση του τεράστιου ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως, επίσης οδήγησε και την ελληνική οικονομία σε μια έντονα υπαναπτυξιακή/υφεσιακή τροχιά, που έφθασε και ξεπέρασε τα όρια μιας μεθοδευμένης και προγραμματισμένης οικονομικής κρίσης, η οποία προδιαγράφεται και περιγράφεται από τις διατάξεις του κατοχικού Μνημονίου του Μαΐου του 2010 και την δανειακή σύμβαση που ακολούθησε, με το Δ.Ν.Τ., την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ε.Κ.Τ. Με αυτές τις συνθήκες, το ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ. €, δεν μπορεί να αποπληρωθεί, ούτε καν να εξυπηρετηθεί, έστω και στοιχειωδώς. Αύτο είναι το άμεσο και συνάμα δυσβάστακτο, όσο και πνιγηρά θανατηφόρο πρόβλημα της χώρας, το οποίο δεν μπορεί να αντιμεπωπισθεί από οποιαδήποτε κυβέρνηση (οικουμενική, ή άλλη), όσο δεν υιοθετούνται ριζοσπαστικές λύσεις, οι οποίες, εκ των πραγμάτων, είναι και εξωσυμβατικές. Για να φθάσουμε εκεί, όμως, προαπαιτείται να γίνει αντιληπτό το πρόβλημα και η άμεση ανάγκη της αντιμετώπισής του από τον ελληνικό πληθυσμό, αφού προηγηθεί ευρεία και εξαντλητική συζήτηση, μέσα στα πλαίσια της ελληνικής κοινωνίας και αφού τεθούν, χωρίς δαιμονοποιήσεις, όλες οι εναλλακτικές λύσεις στο τραπέζι της συζήτησης αυτής. Κάτι, που δεν είναι καθόλου δεδομένο, αφού η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ αρνείται, πεισματικά, να το θέσει στην ημερησία διάταξη αυτό το καυτό και κατεπείγον θέμα, για να μην δυσαρεστήσει την ευρωπαϊκή πολιτική και χρηματοπιστωτική ελίτ...



"Το πρόβλημα, αγαπητέ Ανώνυμε φίλε, δεν λύνεται, απλά, με τον σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης, αν αυτή δεν έχει ένα σαφές και συγκεκριμένο πρόγραμμα, που να αντιμετωπίζει το ουσιαστικό πρόβλημα της χώρας, που έχει να κάνει με το δυσβάστακτο και ουσιαστικά αδύνατο να πληρωθεί (υπό τις παρούσες συνθήκες) δημόσιο χρέος της χώρας.



Όσο και αν είναι κουραστικό και μονότονο, θα το επαναλάβω, για να γίνει κατανοητό (διότι δεν έχει γίνει κατανοητό) : Το ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ. € (στις 1/1/2010 ήταν 303 δισ. € και τον Σεπτέμβριο του 2010 έφθασε στα 345 δισ. €) δεν μπορεί να αποπληρωθεί, (αφού η Ε.Κ.Τ. δεν κόβει χρήμα), όσο και αν μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες, ακόμα και αν αυτές εξαφανισθούν. Η επιτοκιακή επιβάρυνση του χρέους το ανατροφοδοτεί, το καθιστά δυσθεώρητο και έτσι αδύνατο όχι μόνο να αποπληρωθεί, αλλά ούτε και στοιχειωδώς να εξυπηρετηθεί, έστω και σε μια προσωρινή βάση.


Αυτό το βαρύ και ασήκωτο πρόβλημα θα έχει να αντιμετωπίσει μια οικουμενική κυβέρνηση και για να το αντιμετωπίσει θα έπρεπε να πάρει δραστικότατα μέτρα, δηλαδή θα έπρεπε να αρνηθεί την εξυπηρέτησή του, προσδιορίζοντάς το ως απεχθές χρέος και κηρύσσοντας στάση εξωτερικών πληρωμών.


Για τον λόγο αυτό θα έπρεπε να είναι έτοιμη να βγάλει (αν χρειαστεί) την χώρα από την ευρωζώνη και να επιστρέψει στην δραχμή.


(Ή, αν ήθελε να αποφύγει αυτή την οδό, θα έπρεπε, κηρύσσοντας την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να διατάξει την Τράπεζα της Ελλάδος να τυπώσει τεράστιες ποσότητες ευρώ, για την αποπληρωμή των ελληνικών δημόσιων χρεών).

Ποιό ελληνικό πολιτικό προσωπικό θα μπορούσε να διεκπεραιώσει ένα τέτοιο πρόγραμμα, στην πρώτη, ή στην δεύτερή του εκδοχή; Όσο και αν προσπαθώ να προσδιορίσω τα μέλη του, ειλικρινά δεν μπορώ να τα βρω, ακριβώς επειδή το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της ελληνικής ελίτ δεν έχει την βούληση να προβεί σε τέτοιου είδους δραστικές και σωτήριες, για τον τόπο και τον πληθυσμό του, πρωτοβουλίες. Για την ακρίβεια, ούτε καν τις σκέπτεται, αν και δεν είναι ασύμβατες με την υπάρχουσα θεσμική οργάνωση στην ευρωζώνη, η οποία ουδέν έχει προβλέψει, για τις έκτακτες περιστάσεις, που μπορούν να βρεθούν οι χώρες της ευρωζώνης (πόλεμος, τεράστιες φυσικές καταστροφές κλπ). Και φυσικά, οι παρούσες περιστάσεις, στις οποίες βρίσκεται η Ελλάδα από τον περασμένο Μάϊο (και όχι μόνον η Ελλάδα) είναι, προφανέστατα, έκτακτες.


Δεν είναι λοιπόν το κυρίαρχο πρόβλημά μας το γεγονός ότι δεν υπάρχει οικουμενική κυβέρνηση, ούτε ότι μας κυβερνούν λαμόγια (το δεύτερο είναι πρόβλημα, αλλά αυτό δεν είναι το πρωτεύον). Το κυρίαρχο πρόβλημα της χώρας μας είναι ότι δεν υπάρχουν οι κατάλληλες πολιτικές και οικονομικές προτάσεις και δεν λαμβάνονται αυτές οι πρωτοβουλίες, που θα δώσουν λύση στο φλέγον και θανατηφόρο πρόβλημα της χώρας και το οποίο είναι η αντιμετώπιση του ελληνικού δημόσιου χρέους, που πνίγει την ελληνική οικονομία και κοινωνία.


Και η λύση αυτού του προβλήματος, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι η άρνηση αυτού του χρέους, η παύση της εξυπηρέτησής του, με σκοπό την διαπραγμάτευση για τον εξ αρχής επαναπροσδιορισμό και την αναδιάρθρωσή του, που θα το φθάσει σε φυσιολογικά και εξυπηρετίσιμα επίπεδα, δηλαδή σε επίπεδα ίσα με το 20% έως 30% του σημερινού του ύψους (και πολύ λέω).


Και αυτό πρέπει να γίνει μονομερώς (θα έπρεπε να έχει γίνει από τον Μάϊο του 2010, αλλά ο ΓΑΠ προτίμησε την "νομιμότητα" που εγκαθίδρυσαν οι πολιτικές θεραπαινίδες της χρηματοπιστωτικής ελίτ της Ευρώπης και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων αυτής της ελίτ), όσο οι ευρωπαϊκές χρηματοπιστωτικές και πολιτικές ελίτ επιμένουν σε αυτήν την πολιτική του σκληρού ευρώ και της "αντιπληθωριστικής" νομισματικής πολιτικής, που στραγγαλίζει την ελληνική (και την ευρωπαϊκή) οικονομία και την βυθίζει, ολοένα και περισσότερο στην κρίση του χρέους και στην αδυναμία εξυπηρέτησής του.


Και εδώ βρισκόμαστε στον πυρήνα του προβλήματος, σχετικά με την ανυπακοή και την "ανομία", που θέτει ο κ. Τσούκας.


Η χώρα μας για μπορέσει να επιβιώσει, μέσα σε αυτήν την λαίλαπα, που την οδήγησαν οι ανόητες και καταστροφικές στρατηγικές επιλογές της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, με την κατάργηση της δραχμής και την υιοθέτηση του ευρώ, ως νομίσματος χώρας, πρέπει να φανεί ανυπάκοη και σε έναν σημαντικό βαθμό "άνομη".


Αλλιώς, δεν θα επιβιώσει και θα βρεθεί κάτω από ένα μοντέρνο καθεστώς δουλοπαροικίας (καθεστώς παιονίας το ονομάζουν, όταν αναφέρονται σε αυτό, χρησιμοποιώντας σύγχρονους όρους).


Πάντως, ανεξάρτητα από την όποια ελληνική ιδιαιτερότητα, πρέπει να αναφέρω ότι βρισκόμαστε σε μιά εποχή, που κυριαρχείται από την χρηματοπιστωτική βόμβα, των ομολόγων του δημοσίου, από την φούσκα του άμετρου υπερπληθωρισμού των ομολόγων.

Ειδικά όσον αφορά την ΕΕ και την ευρωζώνη, κυρίως λόγω της απαγόρευσης εκτύπωσης χρημάτων, λόγω του φόβου του "πληθωρισμού", όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούν, θέλοντας και μη, αυτήν την κατεύθυνση και εκδίδουν χρεώγραφα χωρίς αντίκρισμα. Τυπώνουν αφειδώς ομόλογα δημοσίου, έναντι ανύπαρκτων (ή και υπαρκτών, που εκ των πραγμάτων καθίστανται ανύπαρκτες) μελλοντικών προσδοκιών, ελπίζοντας στην ανοχή της ΕΚΤ και στην κατανόηση των αγορών.


Όμως, έτσι ουσιαστικά δημιουργείται το χρήμα, το περιβόητο "λογιστικό χρήμα", το οποίο στη συνέχεια εισέρχεται στην οικονομία. Το γεγονός αυτό δεν συμβαίνει, όπως παλαιά, με την εκτύπωση χρημάτων, αλλά με την λήψη δανείων από το δημόσιο (αλλά και τις επιχειρήσεις και τους ιδιώτες), από τις εμπορικές τράπεζες, αλλά και το σύγχρονο σκιώδες τραπεζοπιστωτικό σύστημα (όπως επίσης, με τη δανειοδότηση των τραπεζών από τις κεντρικές τους τράπεζες, ή από την μεταξύ τους δανειοδότηση, στην διατραπεζική αγορά).


Για παράδειγμα, όταν το δημόσιο (ή μια εταιρία, ή ένας ιδιώτης) δανείζεται από μία εμπορική τράπεζα, δημιουργούνται αυτόματα νέα χρήματα (όπως και όταν η ιδιωτική τράπεζα δανείζει κάποια άλλη τράπεζα, ή δανείζεται από την κεντρική τράπεζα, ή ακόμα, όταν οι ιδιωτικές τράπεζες αγοράζουν στοιχεία του ενεργητικού τους - αξιόγραφα, ακίνητα και άλλα τέτοια στοιχεία -, με το άνοιγμα πιστωτικού λογαριασμού όψεως στον πωλητή, με τον οποίο συναλλάσσονται).


Έτσι λοιπόν, η δημιουργία του νέου χρήματος είναι συνδεδεμένη με τη δημιουργία πιστώσεων και των συνεπαγόμενων χρεών, ενώ η εξόφληση των πάσης φύσεως δανείων, ή η πώληση των στοιχείων του ενεργητικού από τις τράπεζες καταστρέφει, δηλαδή, κατ' ουσίαν μετριάζει, την υπάρχουσα ποσότητα χρημάτων. Αυτό το λογιστικό χρήμα (το "άϋλο" χρήμα), που δημιουργείται, με αυτόν τον τρόπο, είτε καταστρέφεται, είτε όχι, είναι το αποκαλούμενο, "Fiat Money" και αφορά αυτό το παραγόμενο, εκ του μηδενός, χρήμα.


Αυτό το fiat money αφορά πραγματικές αξίες, εφόσον οι τράπεζες το δανείζουν έναντι υλικών αξιών (ακίνητα, αξιόγραφα, μετοχές κλπ), οι οποίες χρησιμεύουν στις τράπεζες σαν εγγυήσεις.


Όταν όμως οι υλικές αυτές αξίες είναι υπερτιμημένες, όπως στο παράδειγμα των ενυπόθηκων δανείων το 2008 στις Η.Π.Α., αλλά και στην Ισπανία, στην Ιρλανδία και αλλού, όταν δηλαδή υπάρχουν φούσκες, που δημιουργούν ανισορροπίες στις αγορές, τότε τα χρήματα, που δημιουργούνται με αυτόν τον τρόπο, είναι καμένα χαρτιά, με αποτέλεσμα να οδηγούν στις χρηματοπιστωτικές κρίσεις, όπου καταστρέφονται - δηλαδή ουσιαστικά διαγράφονται - στην πραγματικότητα οι υπερβάλλουσες ποσότητες και οι σχετικές με αυτές απαιτήσεις.


That's the end of the game. Τώρα και στην ευρωζώνη, τουλάχιστον, με την μορφή, με την οποίαν, έως τώρα, εμφανιζόταν. Το γεγονός ότι η φούσκα έσκασε στα χέρια του ΓΑΠ (λόγω της απύθμενης βλακείας του) και πάνω στην χώρα μας, δεν αλλάζει, ούτε καν μετριάζει τα πράγματα.


Θαρσείν χρει, λοιπόν. Αλλά ποιός από την παραπαίουσα και έντρομη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ έχει το απαιτούμενο θάρρος; Φοβάμαι ότι ουδείς έχει το ανάλογο θάρρος, που απαιτούν οι περιστάσεις και γι' αυτό οι εκπρόσωποί της οχυρώνονται πίσω από δεκάρικους υπέρ της "υπεράσπισης της νομιμότητας" και κατά της "ανομίας".


(Για να δούμε, μήπως μια κάποια λύση δώσουν οι σημερινές ιρλανδικές βουλευτικές εκλογές. Δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Αλλά όχι απίθανο...)



Επί της διαδικασίας, ως προς το κομμάτι της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, έχεις δίκιο, αγαπητέ ανώνυμε. Αν και δεν είναι το μόνο γραμματικό λάθος στα σχόλιά μου, τα οποία έχουν αρκετά λάθη, εξ αιτίας του γεγονότος ότι τα δημοσιεύω έτσι όπως τα πρωτοσκέπτομαι και χωρίς δεύτερη επεξεργασία (τα 345 δισ. € του ελληνικού δημόσιου χρέους, κάποια στιγμή, λόγω αναγραμματισμού, τα έκανα 354 δισ. € και άλλα πολλά ανάλογα λάθη).


"Θαρσείν χρή", λοιπόν, αγαπητέ φίλε, διότι δεν διεκδικώ κανένα αλάθητο.


Και φυσικά δεν διεκδικώ κάποιο κύρος από την χρήση αυτής της ωραίας και παραστατικής αρχαιοελληνικής φράσης. Η χρήση της έγινε μόνο και μόνο επειδή αρμόζει στις παρούσες περιστάσεις. Επειδή, δηλαδή, η ύπαρξη του θάρρους είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την άσκηση οικονομικής πολιτικής και για την λύση του καίριου και θανάσιμου προβλήματος, που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία και κοινωνία, από τις εγκληματικές στρατηγικές επιλογές της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και το οποίο είναι ένα και μόνο και συνοψίζεται στο τεράστιο ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ. €, το οποίο διογκώνεται τοκιζόμενο και φυσικά, υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί ό,τι και αν γίνει - ακόμα και αν όλος ο ελληνικός πληθυσμός πωληθεί στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής (ή οποιουδήποτε άλλου σημείου του ορίζοντα).


Και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος οικονομολόγος για να αντιληφθεί την καταλυτική επίδραση που είχε η αντικατάσταση της δραχμής από το ευρώ στην κατάπτωση και στην ουσιαστική χρεωκοπία του ελληνικού κράτους και της οικονομίας της χώρας.


Η επιχειρηματολογία, επί της ουσίας του όλου προβλήματος, που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία και κοινωνία, είναι απλή - μπορώ να πω απλούστατη και δεν χρειάζεται πολλή σκέψη, ούτε μεγάλη κόπωση για να γίνει αντιληπτή.

Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Αυτή είναι η ουσία. Όσο και αν επιθυμούν το αντίθετο η τρόϊκα των εκπροσώπων των δανειστών, ο ΓΑΠ, ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης, ο κ. Μπάμπης Παπαδημητρίου (οι οποίοι μας έχουν πει, αναπαράγοντας τις πιο αμετροεπείς ανοησίες του οικονομικού επιτελείου της κ. Μέρκελ, ότι, με την εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου, τον Απρίλιο του 2011 η Ελλάδα θα επιστρέψει στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές για δανεισμό) και οι συν αυτώ - στους οποίους συμπεριλαμβάνω (όχι αδίκως) και τον κ. Τσούκα. Τόσο απλά είναι τα πράγματα και τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας.


Λύσεις χωρίς κόστος δεν υπάρχουν. Όπως, επίσης, δεν υπάρχουν συμβατικές διαχειριστικές λύσεις. Σε τέτοιο αδιέξοδο έχουν οδηγήσει την χώρα οι στρατηγικές ανοησίες της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, που έφεραν την ελληνική οικονομία μπροστά στον ξαφνικό θάνατο. Δηλαδή στην χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου, που συμπαρασέρνει και την ελληνική οικονομία.

 
Γι' αυτό "θαρσείν χρη". Το θάρρος (και το θράσος) είναι απαραίτητο - π.χ. με την κιβδήλωση (αν μου επιτρέπεται η χρήση ενός τέτοιου όρου) του ευρώ από την όποια ελληνική κυβέρνηση (αν αυτή αποφασίσει να μείνει στην ευρωζώνη). Αυτή η πρόταση που κάνω (και δεν έχω δει να την έχει κάνει κάποιος άλλος) είναι, προφανώς, αντισυμβατική, αλλά, αν συνοδευτεί από τα κατάλληλα μέτρα (π.χ. κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης - και η ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας αποτελεί βασιμότατη αιτία για την κήρυξή της σε μια τέτοια κατάσταση, όχι μόνον τώρα, αλλά από τον περυσινό χειμώνα -, με παράλληλη εντολή στην Τράπεζα της Ελλάδος να κόψει ευρώ, για την αποπληρωμή του ελληνικού δημόσιου χρέους). Να είσαι σίγουρος, αγαπητέ φίλε, ότι οι ευρωζωνίτες δεν έχουν τρόπο αντίδρασης, διότι οι ευρωπαϊκές συνθήκες δεν έχουν μηχανισμούς αντίδρασης, απέναντι σε μια τέτοια συμπεριφορά ενός κράτους μέλους της ευρωζώνης, που βρίσκεται μπροστά σε μια τέτοια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.


Βέβαια, αυτή η λύση δεν είναι η μόνη. Είναι μόνον μία από μια σειρά άλλων λύσεων, που θα μπορούσαν να ακολουθηθούν. Αλλά είπαμε : Θαρσείν χρή.


Και αυτό το θάρρος (και το ανάλογο θράσος) είναι που λείπουν από την ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία τρέμει και την σκιά της..."






(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html?showComment=1298659036813#c6704114285213294261 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html?showComment=1298659164104#c8409286919408319704 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html?showComment=1298662532294#c2129112603222907399 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html?showComment=1298662790500#c40874040020422752 της 25/2/2011 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html?showComment=1299098979818#c1600266352612539065 της 2/3/2011 στο άρθρο, που δημοσίευσε στο μπλογκ του «ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ» ο κ. Χαρίδημος Τσούκας, με τίτλο : «Ανυπακοή αλά ελληνικά…» http://htsoukas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html ).