Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Ουκρανία : Τα κακά πέρασαν. Έπονται τα χειρότερα και τα χείριστα θα ακολουθήσουν. (Μέτα την ενσωμάτωση της Κριμαίας στην Ρωσία, η αφασιακή ακρισία των Δυτικών οδηγεί στην κατάληψη της ουκρανικής επικράτειας, από τον ρωσικό στρατό. Εκτός αν)...






Η κατάληψη της Ουκρανίας, από τις ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις θα είναι η επόμενη πράξη του δράματος, που διαδραματίζεται, σε αυτή την τεχνητή, αλλά παράλληλα και μεγάλη αυτή χώρα.


Ο κίνδυνος της ρωσικής στρατιωτικής εισβολής είναι άμεσος και μπορεί να συμβεί, ανά πάσα στιγμή, χωρίς να είναι δυνατό να αποτραπεί, από οποιονδήποτε. Μάλιστα, τα ρωσικά ειδικά στρατιωτικά σώματα βρίσκονται, ήδη, εντός του ουκρανικού εδάφους, όπου και επιχειρούν, δραστηριοποιούμενα, σε παραστρατιωτική βάση και λειτουργώντας, ως προγεφύρωμα, των κύριων στρατιωτικών δυνάμεων της Ρωσίας, που θα εισβάλουν, στο ουκρανικό έδαφος, όποτε η ρωσική ηγεσία κρίνει ότι πρέπει αυτό να συμβεί.

Αυτός ο κίνδυνος της ρωσικής στρατιωτικής εισβολής, στην Ουκρανία είναι και θα παραμείνει παρών και άμεσος, όσο συνεχίζεται η αφασιακή ακρισία των βουτυρόκωλων Δυτικών, που είναι υπεύθυνοι, για την τροπή, που έχουν πάρει οι εξελίξεις, σε αυτή την περιοχή της Ευρώπης. Η επέλευση αυτού του κινδύνου και η μετατροπή του, σε μια οδυνηρή πραγματικότητα, μπορούν να αποφευχθούν, μόνον, εάν και εφ' όσον το έγχρωμο αφεντικό των ναζιστών και των νατοϊκών μισθοφόρων και οι δυτικοευρωπαίοι αποδεχθούν το αδιέξοδο, στο οποίο βρίσκονται και δεχθούν τους ρωσικούς όρους, όσον αφορά την Ουκρανία, οι οποίοι όροι, συνοψίζονται, στην παραμονή της χώρας αυτής, στην σφαίρα επιρροής της Ρωσίας.

Και αυτό, στην πράξη, σημαίνει ότι οι πραξικοπηματίες του Κιέβου, οι ναζιστές και οι νατοϊκοί μισθοφόροι θα απομακρυνθούν, από την εξουσία και από την χώρα. Σημαίνει, επίσης, ότι θα αποκατασταθεί η νομιμότητα, όπως αυτή εκφραζόταν, πριν από το πραξικόπημα της 22ας Φεβρουαρίου 2014 και ότι θα ακολουθήσουν συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα κάνουν αποδεκτή την απόσχιση της Κριμαίας, από την Ουκρανία και την προσάρτησή της στην Ρωσία - γεγονός το οποίο σημαίνει ότι η Ουκρανία, μέσα από αυτήν την απίστευτη επίδειξη ηλιθιότητας των Δυτικών και των ανδρεικέλων τους, στην ουκρανική πολιτική σκηνή, έχει χάσει, οριστικά, την Ταυρική Χερσόνησο.

Αν οι Δυτικοί δεν βάλουν μυαλό, αν δεν συνετισθούν και αν δεν συμμορφωθούν, με τις ρωσικές απαιτήσεις, αυτό, που θα μπορούσε να γίνει, με ήρεμες και πολιτισμένες μεθόδους, θα συμβεί, με το άγριο και με μεθόδους, οι οποίες δεν θα είναι, καθόλου, μα καθόλου, ευγενικές. Οι πραξικοπηματίες, οι ναζιστές και οι νατοϊκοί μισθοφόροι θα φύγουν, από το Κίεβο, βιαστικά, διότι, αν δεν φύγουν, το λιγότερο, που θα έχουν να πάθουν, είναι το να συλληφθούν και να καταδικαστούν, για εσχάτη προδοσία.

Μετά το δημοψήφισμα, που διοργάνωσε, την περασμένη Κυριακή, η ρωσική πλευρά στην Κριμαία και την ενσωμάτωση της χερσονήσου στην Ρωσία, ως αποτέλεσμα του "ναι", που είπαν οι Ρώσοι κάτοικοι της περιοχής, οι οποίοι αποτελούν και την πλειοψηφία του πληθυσμού, η ουκρανική κρίση εισέρχεται, σε μια καινούργια φάση, η οποία είναι πολύ περισσότερο επικίνδυνη. Προς το παρόν, φαίνεται να είναι λιγότερο θορυβώδης, αλλά δεν είναι, πάντα, ο θόρυβος αυτός, που προσδιορίζει την επικινδυνότητα μιας κρίσης.

Αυτό που καθιστά την κρίση, στην Ουκρανία, περισσότερο επικίνδυνη, από το πρόσφατο παρελθόν, έχει να κάνει, με το γεγονός της παγίωσης της ρωσικής θέσης, σχετικά με το ζήτημα, που προέκυψε, μετά από το πραξικόπημα, που διοργάνωσε, στο Κίεβο και νομιμοποίησε, αμέσως, η Δύση, ανατρέποντας, τον διεφθαρμένο, μεν, αλλά, πάντως, εκλεγμένο πρόεδρο της Ουκρανίας, με την βοήθεια διαφόρων ναζιστικών παραστρατιωτικών οργανώσεων και μιας ποικιλίας μισθοφόρων και πρακτόρων του ΝΑΤΟ.

Το πραξικόπημα αυτό έφερε, στην εξουσία, μια "κυβέρνηση" φιλοδυτικών πολιτικών, ομοίως, - ή και περισσότερο - διεφθαρμένων, με τον ανατραπέντα πρόεδρο Βίκτορ Γιανούκοβιτς, στην οποία "κυβέρνηση", συμμετέχουν οι Ουκρανοί ναζιστές και οι νατοϊκοί μισθοφόροι και η οποία, ουσιαστικά, στηρίζεται στις (και από τις) ένοπλες συμμορίες των ναζιστικών οργανώσεων, οι οποίες, με την απειλή των όπλων (και με την βοήθεια διεφθαρμένων ολιγαρχών), μετέτρεψαν, στην Ράντα (δηλαδή στην ουκρανική βουλή), την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του φιλορωσικού Κόμματος των Περιφερειών του Γιανούκοβιτς, σε πλειοψηφία της ... αντιπολίτευσης, χωρίς, φυσικά, να μεσολαβήσουν εκλογές.

Με αυτήν την αιχμάλωτη Ράντα, την οποία οι πραξικοπηματίες και η Δύση χρησιμοποιούν, ως φύλλο συκής και με μια παρασυνταγματική διαδικασία "καθαιρέθηκε" ο Βίκτορ Γιανούκοβιτς (ο οποίος μόλις, που πρόλαβε να φύγει, στην Ρωσία, πριν δολοφονηθεί) και παραγκωνίστηκε ο ρωσικός και ο φιλορωσικός πληθυσμός της χώρας, ο οποίος αποτελεί και την πλειοψηφία.

Την  συγκεκριμένη διαδικασία και την "κυβέρνηση" των πραξικοπηματιών, που προέκυψε από αυτήν, η Ρωσία δεν τις αναγνωρίζει. Και φυσικά, δεν σκοπεύει να τις νομιμοποιήσει, αφού, επισήμως και ανεπισήμως, διακηρύσσει την βούλησή της, για την επαναφορά της διαταραχθείσας, από το πραξικόπημα της 22/2/2014, συνταγματικής νομιμότητας και την απομάκρυνση των πραξικοπηματιών. Και πράττει, ορθά, που δεν τις αναγνωρίζει. Και φυσικά, δεν θα επιτρέψει, σε αυτήν την κυβέρνηση των πραξικοπηματιών, των ναζιστών και των νατοϊκών μισθοφόρων να μείνει, για πολύν καιρό, στην εξουσία.

Λογικό, επίσης, είναι - και αυτό είναι που είναι αναμενόμενο να συμβεί - ότι δεν θα επιτραπεί, στους πραξικοπηματίες, να διοργανώσουν τις "εκλογές" της 25/5/2014, τις οποίες (λένε ότι) ετοιμάζουν. Οι εκλογές αυτές δεν θα έχουν κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο και δεν πρόκειται να εκφράζουν την βούληση του εκλογικού σώματος της χώρας, αφού το φιλορωσικό και το ρωσικό κομμάτι του πληθυσμού δεν θα μπορέσει να εκφραστεί - πολύ περισσότερο, μάλιστα, μετά την απόσχιση της Κριμαίας, από την Ουκρανία και την ενσωμάτωσή της, στην Ρωσία, ύστερα από το δημοψήφισμα της 16/3/2014 (το οποίο, επίσης, δεν είχε τα εχέγγυα της αντικειμενικότητας και το 96% των ψήφων, που πήρε το ερώτημα, για την ενσωμάτωση της Κριμαίας, στην Ρωσία, δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, αφού ο μη ρωσικός πληθυσμός δεν μπόρεσε να εκφραστεί, ελεύθερα, αλλά, τουλάχιστον, σε αυτήν την περίπτωση, είναι σαφέστατα τα φιλορωσικά αισθήματα της πλειοψηφίας του πληθυσμού της περιοχής αυτής).

 Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Ρωσία δεν πρόκειται να επιτρέψει, στους πραξικοπηματίες, στους ναζιστές και στους νατοϊκούς μισθοφόρους να διοργανώσουν, οποιουδήποτε είδους, εκλογές. Δεν πρόκειται να τους επιτρέψει να αποκτήσουν οποιαδήποτε νομιμοποιητική βάση. Και φυσικά, όπως είπαμε, θα τους απομακρύνει, από την εξουσία. Το πώς, το πότε και με ποιόν τρόπο, θα τους απομακρύνει, είναι ένα ζήτημα, το οποίο δεν αποτελεί την ουσία του προβλήματος. Είναι ένα ζήτημα διαδικαστικής φύσεως.

Αλλά, όσο και αν η διαδικασία απομάκρυνσης των πραξικοπηματιών, από την εξουσία, δεν αποτελεί ένα ζήτημα ουσίας, η αλήθεια είναι ότι αυτή η διαδικασία συνδέεται, με την ουσία του προβλήματος, αφού είναι προφανές ότι άλλο είναι το να υπάρξει μια συμφωνημένη διαδικασία απομάκρυνσής τους, από την εξουσία και άλλο - και εντελώς διαφορετικό - είναι το να συμβεί κάτι τέτοιο, χωρίς την επίτευξη συμφωνίας.

Κάπου εδώ, λοιπόν, φθάνουμε και στην κεφαλαιώδη σημασία των εξελίξεων, που πρόκειται να προκύψουν, από εδώ και πέρα, μετά την απόσχιση της Κριμαίας, από την Ουκρανία και την ενσωμάτωσή της, στην Ρωσία. Και φυσικά, οι εξελίξεις αυτές θα είναι πολύ σπουδαιότερες, από όσα έγιναν, μέχρι τώρα, αφού η έκρηξη ενός πολέμου, στον ευρωπαϊκό χώρο, ο οποίος, εύκολα, θα μπορούσε να λάβει τεράστιες διαστάσεις και ξεφύγει, από τα συμβατικά στρατιωτικά πλαίσια, με αποτέλεσμα να γίνει χρήση πυρηνικών όπλων, είναι ένας, αυξανόμενος κίνδυνος, ο οποίος καθίσταται άμεσος. Και ο θεοσκότεινος οδικός χάρτης, μέχρι την, υποτιθέμενα, προγραμματισμένη διεξαγωγή των εκλογών της 25/5/2014, είναι διάσπαρτος, με αυτόν τον κίνδυνο.

Η ύπαρξη του κινδύνου, για την έκρηξη ενός πολέμου, στην Ουκρανία, ο οποίος θα είναι δυνατόν να λάβει και πυρηνικές διαστάσεις, δεν είναι προϊόν κάποιας κακότητας των Ρώσων. Είναι  ένα συνδυαστικό προϊόν της γεωγραφίας και συγκεκριμένα, των γεωπολιτικών δεδομένων, μέσα στα οποία ευρίσκεται η Ρωσία και της ηλιθιότητας των κυβερνητικών ελίτ της Δύσης, οι οποίες πήραν, αψήφιστα, τις σχετικές κρίσιμες αποφάσεις τους, όσον αφορά την Ουκρανία, χωρίς να λογαριάσουν τον ρωσικό παράγοντα, ή αγνοώντας, απερίσκεπτα, τις αντιδράσεις του.

Έτσι τώρα, μετά την απώλεια της Κριμαίας, οι Δυτικοί φαίνεται να επικεντρώνονται, στην προσπάθεια να σταματήσουν την προέλαση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, στην υπόλοιπη Ουκρανία, χρησιμοποιώντας το "όπλο" των οικονομικών κυρώσεων, σε βάρος τμήματος της ρωσικής ελίτ, με σκοπό να δημιουργήσουν προβλήματα, σε εκείνον τον κύκλο των προσώπων, που, στο εσωτερικό της Ρωσίας, στηρίζουν την εξουσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Επιχειρούν, δηλαδή, να πράξουν τα ίδια που έπραξαν, τον περασμένο Φεβρουάριο και στην Ουκρανία, όταν υποχρέωσαν την οικονομική ολιγαρχία, που στήριζε τον Βίκτορ Γιανούκοβιτς, να αποσύρει την στήριξή της, προς αυτόν και να την προσφέρει στην αντιπολίτευση.

Ανοησίες. Μάταιος κόπος.

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η Ρωσία δεν είναι Ουκρανία, που καθιστά αδύνατη την επιτυχία των Δυτικών. Αυτό που καθιστά, άκρως, δυσχερές το εγχείρημα των Δυτικών να ανακόψουν τον Πούτιν, μέσω των κλιμακούμενων οικονομικών κυρώσεων, είναι το απλούστατο γεγονός, που έχουμε περιγράψει και στα τρία προηγούμενα δημοσιεύματά μας, για την ουκρανική κρίση :

Τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας αντίκεινται, απολύτως, στην επιχειρούμενη, από την Δύση, απόσπαση της Ουκρανίας, από την ρωσική σφαίρα επιρροής. Τα στρατηγικά αυτά συμφέροντα, μάλιστα, δεν επιτρέπουν στην ρωσική ελίτ, ούτε την φινλανδοποίηση της Ουκρανίας, αφού και αυτή η διαδικασία θα οδηγήσει την Ουκρανία, στην δυτική σφαίρα επιρροής και θα μετατρέψει την χώρα και τον πληθυσμό της, σε μια εχθρική χώρα και έναν εχθρικό πληθυσμό, αφήνοντας, τον ρωσικό πληθυσμό της χώρας έρμαιο στα χέρια των φιλοδυτικών και της Δύσης.

Αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, παρά τις όποιες παιδαριώδεις και ανόητες ελπίδες των Δυτικών, δεν επιτρέπουν στην ρωσική οικονομική και πολιτική ελίτ να πράξει διαφορετικά, από όσα πράττει ο Πούτιν.

Άλλωστε και στην περίπτωση της Ουκρανίας, η εκεί εντόπια ολιγαρχία, που στήριζε τον Γιανούκοβιτς, δεν άλλαξε στρατόπεδο, λόγω των κυρώσεων, με τις οποίες την απείλησε η Δύση. Η σχετική μεταστροφή υπήρξε όταν ο Γιανούκοβιτς έχασε την μάχη των δρόμων. Όταν, δηλαδή, κυριάρχησε η βία των ναζιστών και των νατοϊκών μισθοφόρων. Μόνον τότε, οι Δυτικοί μπόρεσαν και πέρασαν, πειστικά, το μήνυμά τους, στους ολιγάρχες της χώρας, οδηγώντας τους, στην θεαματική μεταστροφή, υπέρ της αντιπολίτευσης, η οποία, πραξικοπηματικά, έγινε κυβέρνηση.

Ό,τι και αν έκανε ο Γιανούκοβιτς και όπως και να αντιδρούσαν οι κοινωνικές τάξεις της χώρας αυτής, η ουσία είναι ότι η όλη υπόθεση της ανατροπής της κυβέρνησης ήταν οργανωμένη, απ' έξω.

Έτσι, όσο περισσότερες παραχωρήσεις έκανε ο Γιανούκοβιτς (ακόμη και όταν αποδέχτηκε το αίτημα να γίνει πρωθυπουργός ο Γιάτσενιουκ), τόσο πιο βίαιες και εξοπλισμένες γίνονταν οι διαδηλώσεις, οι οποίες ήσαν πάντοτε ολιγάριθμες και σαφώς μειοψηφικές. Ακόμη και μετά την υπογραφή της συμφωνίας, μεταξύ της αντιπολίτευσης και του Γιανούκοβιτς (ο οποίος δέχθηκε, σχεδόν, όλα τα αιτήματα της αντιπολίτευσης, ήτοι την επιστροφή στο Σύνταγμα του 2004 και την προκήρυξη πρόωρων προεδρικών εκλογών), που συνυπέγραψαν οι υπουργοί Εξωτερικών Γαλλίας - Γερμανίας - Πολωνίας, ενώπιον του Ρώσου απεσταλμένου Βλαντιμίρ Λιούκιν, η βία όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά, αντίθετα, κλιμακώθηκε και κατέληξε, μέσα σε μια ημέρα, στο μετατραπεί, σε πραξικόπημα.

Αυτή η κλιμακωτή και προσχεδιασμένη εξέλιξη των γεγονότων έγινε σαφέστατη και πλήρως, κατανοητή, όταν έγινε γνωστή η συζήτηση μεταξύ της υπεύθυνης Εξωτερικής Πολιτικής της E.E., Κάθρην Άστον και του υπουργού Εξωτερικών της Εσθονίας Ούρμας Παέτ, στην οποία συζήτηση έγινε αναφορά, στα όσα είπε η εκπροσώπος της αντιπολίτευσης Όλγα Μπογκομόλετς, ότι, δηλαδή, οι ηγέτες της αντιπολίτευσης  δεν ενδιαφέρονται να ανακαλύψουν ποιοί ήσαν οι ελεύθεροι σκοπευτές, διότι αυτοί ήσαν βαλτοί από την ίδια την αντιπολίτευση (και το ΝΑΤΟ προσθέτω εγώ).

Τελικά, η αποκάλυψη της τηλεφωνικής συνομιλίας, μεταξύ της βοηθού του υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α., Βικτόρια Νούλαντ, και του πρέσβη της, Τζέφρυ Πάϊατ, με την οποία η, ερασιτεχνικής νοοτροπίας Αμερικανού γελαδάρη, ξιπασμένη και αμετροεπής Νούλαντ, που δεν ήταν ικανή να καλύψει τις βρωμιές της και την οποία παρακολουθούσαν οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, διόριζε τον νέο πρωθυπουργό της Ουκρανίας και την νέα κυβέρνηση, πολύ πριν ανατραπεί ο Γιανούκοβιτς, δεν άφησε καμμία αμφιβολία, για την ύπαρξη μιας αμερικανικής και ευρύτερα, δυτικής συνομωσίας, παρά το γεγονός ότι η αθυρόστομη υπουργός "στόλιζε", κατάλληλα και πολύ παραστατικά, τους υποτακτικούς της, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από τότε, που οι ναζιστές του Κιέβου, βγήκαν στους δρόμους, οι διαδηλωτές του Κιέβου άλλαξαν συμπεριφορά και εφοδιασμένοι, με κράνη και με παραστρατιωτικές στολές, έστησαν οδοφράγματα και επιτέθηκαν σε κυβερνητικά κτίρια. Η ουκρανική αντιπολίτευση, στην συνέχεια, μετέφερε, επί τόπου, πολεμικό υλικό που αποκτήθηκε, από διάφορες παράλληλες αγορές και πηγές, από την δυτική Ευρώπη, γεγονός το οποίο θα ήταν αδύνατο να γίνει,  χωρίς την συγκατάθεση του ΝΑΤΟ.


Έτσι οι Η.Π.Α. αποφάσισαν να στηριχθούν, στους ναζιστές, με τους οποίους οι διάφορες αμερικανικές (μυστικές και μη) υπηρεσίες έχουν συνεργαστεί, από την εποχή της "Σοβιετικής Ένωσης" και τους οποίους οργάνωσαν, σε πολιτικά κόμματα, μετά την κατάρρευση της "Ε.Σ.Σ.Δ.", το 1991 και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας.







Yaroslav Stetsko (19/1/1912 - 5/7/1986). Ο εκλεκτός συνεργάτης των Γερμανών ναζιστών, στην Ουκρανία, μετά την εισβολή των στρατιωτικών δυνάμεων του Adolf Hitler, στην "Σοβιετική Ένωση", που υπήρξε, ομοίως, εκλεκτός συνεργάτης των αμερικανικών και των νατοϊκών μυστικών υπηρεσιών και επί κεφαλής των πρακτορικών οργανώσεων, που αυτές έστησαν, κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Οι διάδοχοί του είχαν και έχουν την τιμητική τους, στο Κίεβο...



 


Όσο και αν μια τέτοια συμμαχία φαίνεται παράταιρη, στην πραγματικότητα δεν είναι. Οι Αμερικανοί, στην διάρκεια του ψυχρού πολέμου, έχουν συνεργασθεί, με ναζιστικές δυνάμεις, σε όλον τον πλανήτη, προκειμένου να ανασχέσουν την "Ε.Σ.Σ.Δ.". Το ίδιο έπραξαν και στην περίπτωση της Ουκρανίας, όταν οι Ουκρανοί ναζιστές τιμήθηκαν, δημοσίως, από τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρήγκαν, με κλασικό παράδειγμα τον Γιάροσλαβ Στέτσκο, ο οποίος υπήρξε πρωθυπουργός της ουκρανικής κυβέρνησης, την οποία είχαν στήσει οι Γερμανοί ναζιστές, όταν ο Adolf Hitler εισέβαλε, στην "Σοβιετική Ένωση". Έτσι, η συνεργασία της κυβέρνησης του Μπαράκ Ομπάμα, με τους πολιτικούς απόγονους των ναζιστών εκείνης της εποχής, δεν είναι καθόλου περίεργη.

Η "επανάσταση" της πλατείας Μαϊντάν, λοιπόν, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα κλασικό πραξικόπημα, αφού η Ράντα παραβίασε το σύνταγμα, το οποίο κατάργησε, χωρίς την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, καθαίρεσε, χωρίς να έχει τέτοια αρμοδιότητα, τον νόμιμο πρόεδρο και παρέδωσε τις νομοθετικές και εκτελεστικές εξουσίες στον πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Ουκρανίας και πράκτορα των αμερικανονατοϊκών μυστικών υπηρεσιών Ολεξάντρ Τουρτσίνωφ.

Ό,τι και να λέμε και όσο διεφθαρμένος να είναι (και είναι) ο Γιανούκοβιτς, οι φιλοδυτικοί δεν είχαν, ούτε και έχουν την πλειοψηφία του πληθυσμού, με το μέρος τους. Ούτε και η εργατική τάξη, ή οι άλλες κοινωνικές τάξεις, στην Ουκρανία, είναι, πλέον, τόσο ανυποψίαστες, όσον αφορά την Δύση και την Ευρώπη. Έχει κυλίσει πολύ νερό, στο αυλάκι, από την περίοδο 1989-1991 και οι τρομακτικές εμπειρίες και οι μνήμες, του ουκρανικού πληθυσμού, από την κατάρρευση της "πορτοκαλί επανάστασης" και την επονείδιστη πρωθυπουργία της Γιούλια Τιμοσένκο είναι πρόσφατες και, πάντα, παρούσες. Γι' αυτό και ο πληθυσμός αυτός, στην μεγάλη πλειοψηφία του, δεν στήριξε το πραξικόπημα, στο Κίεβο. Απλά, το υπέστη και το ανέχεται, εκεί όπου οι πραξικοπηματίες υπερτερούν, με την δύναμη των όπλων και της εξουσίας, την οποία ασκούν.

Και ακριβώς, επειδή οι διαδηλώσεις στο Κίεβο, δεν μπόρεσαν να μετατραπούν, σε πλειοψηφική εξέγερση και κοινωνική επανάσταση, κατά του καθεστώτος Γιανούκοβιτς, οι Δυτικοί έστειλαν τους φασίστες και τους μισθοφόρους, τους οποίους το ΝΑΤΟ εκπαίδευσε, στην Πολωνία και στην Λιθουανία, με σκοπό να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση, μέσα από μια fake "κοινωνική επανάσταση". Την πάτησαν, όμως, διότι, έτσι, όπως το πάνε, θα φέρουν, πίσω, τον Γιανούκοβιτς, τον οποίον η Ρωσία θεωρεί ότι εκφράζει την νομιμότητα, στην Ουκρανία. Και του οποίου απαιτεί την επανεγκατάσταση, στην εξουσία.


Η ουσία της υπόθεσης είναι ότι οι Δυτικοί νόμισαν ότι (το πώς και το γιατί είναι το ζητούμενο και το οποίο θα το μάθουμε κάποια στιγμή) ότι μπορούσαν να κάνουν ένα hijacking, στην Ουκρανία - και ιδιαίτερα, στην Κριμαία -, χωρίς την στρατιωτική αντίδραση των Ρώσων.

Τελικά, διδάχθηκαν ότι δεν μπορούν. Και αυτό σηματοδοτεί μια ανατροπή, στις διεθνείς σχέσεις, σε επίπεδο μεγάλων δυνάμεων, όσον αφορά το status, που είχε διαμορφωθεί, μετά την πτώση της «Σοβιετικής Ένωσης».


Οι Ρώσοι έγραψαν και θα εξακολουθήσουν να γράφουν, τους Δυτικούς, στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Και φυσικά, θα τους πετάξουν έξω, από την Ουκρανία. Έτσι και αλλιώς, οι Δυτικοί είναι βουτυρόκωλοι και δεν πρόκειται να πράξουν ο,τιδήποτε το οποίο θα είναι άξιον λόγου. Και ο βουτυροκωλισμός τους έγκειται στο γεγονός ότι υποσχέθηκαν πράγματα, στους υποτακτικούς τους, στην Ουκρανία, τα οποία δεν ήσαν ικανοί να τα υποστηρίξουν, στρατιωτικά και ως εκ τούτου τους άφησαν εκτεθειμένους (δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε).

Η Ρωσία δεν είναι εύκολη περίπτωση και δεν είναι, μόνο ζήτημα «γειτονιάς», αφού η έκτασή της φθάνει τα 17.098.242 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μπορεί, κυριολεκτικά, ως πυρηνική υπερδύναμη, που είναι, να εξαφανίσει τις Η.Π.Α., από το πρόσωπο της γης, όπως και τον πλανήτη ολόκληρο. Παράλληλα, μπορεί να κατασκευάσει χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, αφού κατέχει το μισό του παγκόσμιου αποθέματος ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού.


Αλλά, πέρα από όλα αυτά, η Ρωσία, με έναν πληθυσμό, που φθάνει τους 142.470.272 κατοίκους, ο οποίος έχει, πλέον, σταθεροποιηθεί, μετά το κατρακύλισμά του, ύστερα από την κατάρρευση της "Σοβιετικής Ένωσης", εμφανίζοντας αυξητικές τάσεις και με ένα ΑΕΠ της τάξεως των 1.983.613.600.000,00 € (και κατά κεφαλήν, 13.923,00 €), δεν έχει ανάγκη τους Δυτικούς. Είναι αυτάρκης, αποτελεί έναν πλανήτη, από μόνη της και είναι, αρκούντως, προστατευμένη, από την πυρηνική της ομπρέλλα, ενώ οι εμπορικοί της εταίροι, μπορούν να διαφοροποιηθούν, χωρίς κανένα σημαντικό κόστος, για την χώρα.

Ας δούμε κάποια περισσότερα στοιχεία, σχετικά με την ρωσική οικονομία:

Οι εξαγωγές της Ρωσίας, οι οποίες αποτελούνται από πετρέλαιο, πετρελαιοειδή προϊόντα, φυσικό αέριο, μέταλλα, ξυλεία (και τα προϊόντα της), χημικά και μια ποικιλία, από, πολιτικής και και στρατιωτικής φύσεως, κατασκευές, κατανέμονται, σύμφωνα, με τα στοιχεία του 2012, κυρίως, στην Ολλανδία (14,6%), στην Κίνα (6,8%), στην Γερμανία (6,8%), στην Ιταλία (6,2%), στην Τουρκία (5,2%), στην Ουκρανία (5,2%) και στην Λευκορωσία (4,7%) και  φθάνουν στα 396,15 δισ. €. Οι ρωσικές εξαγωγές αντιστοιχούν, στο 19,97% του ΑΕΠ της χώρας και φυσικά, δεν αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της ρωσικής οικονομίας, η οποία, κατά βάση, στηρίζεται, στην δική της εσωτερική αγορά, η οποία είναι τεράστια και μπορεί να λειτουργήσει, ως μοχλός υποκατάστασης των όποιων εισαγωγών χρειαστεί να υποκατασταθούν.

Από την άλλη πλευρά, οι εισαγωγές της Ρωσίας είναι πολύ μικρότερες από τις εξαγωγές, αποτελούν ένα ακόμη, μικρότερο μερίδιο, του συνολικού ΑΕΠ της χώρας, γεγονός, το οποίο καθιστά την ρωσική οικονομία αυτάρκη και μη εξαρτώμενη από αυτές, αφού, όπως είπαμε, μπορούν να υποκατασταθούν από την ρωσική παραγωγή. Οι ρωσικές εισαγωγές, αποτελούνται, από μηχανήματα, οχήματα, φαρμακευτικά προϊόντα, πλαστικά, ημιτελή μεταλλικά προϊόντα, κρέας, φρούτα, οπτικά και ιατρικά μηχανήματα, σίδηρο και ατσάλι. Οι εξαγωγές αυτές φθάνουν, στα 262,30 δισ. € και αντιστοιχούν, στο 13,22% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ οι κυριότεροι εμπορικοί εταίροι της χώρας είναι η Κίνα (16,6%), η Γερμανία (12,2%) η Ουκρανία (5,7%), η Ιαπωνία (5%), οι Η.Π.Α. (4,9%), η Γαλλία (4,4%) και η Ιταλία (4,3%).

Ως εκ τούτου, με ένα δημόσιο χρέος, το οποίο φθάνει στο 7,9% του ΑΕΠ της, εκφρασμένο, κατά βάση, στο δικό της νόμισμα, η Ρωσία δεν μπορεί να εκβιαστεί, από τους Δυτικούς, όσες υποβαθμίσεις και αν κάνουν, στο αξιόχρεο της ρωσικής οικονομίας, οι αμερικανικοί οίκοι αξιολόγησης, παρά το γεγονός ότι τα διαφορικά επιτόκια των 10ετών ρωσικών κρατικών ομολόγων έχουν ανέβει, στις 700 μονάδες  βάσης και θα ανέβουν και άλλο. Η ρωσική ελίτ τους γράφει, στα παλαιότερα των υποδημάτων της και καλά κάνει.

Η Ρωσία έχει, επίσης, 80 δισεκατομμύρια βαρέλια αποδεδειγμένων αποθεμάτων πετρελαίου, τα οποία φθάνουν, για να διαρκέσουν, για, τουλάχιστον, 60 χρόνια, ενώ θεωρείται βέβαιο ότι θα εντοπιστούν και άλλα ίσης ποσότητας αποθέματα, στην βόρεια Σιβηρία και στην Αρκτική.

Ακόμη, η Ρωσία έχει το δεύτερο μεγαλύτερο απόθεμα φυσικού αερίου, στον κόσμο, το οποίο ανέρχεται στα 47,8 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, αλλά υπολογίζεται ότι αυτά αντιπροσωπεύουν, μόνον, το 30% των πραγματικών αποθεμάτων της.

Τέλος, η Ρωσία, διαθέτει τεχνολογικά ινστιτούτα, τα οποία αναπτύσσουν το 40% των προηγμένων τεχνολογιών, στον κόσμο, σε τομείς, όπως η άμυνα, η νανοτεχνολογία, η μικροηλεκτρονική και οι υπολογιστές, η εξόρυξη ορυκτών κοιτασμάτων οι τεχνικές εξόρυξης ορυκτών κοιτασμάτων και ένα πλήθος άλλων δραστηριοτήτων, με δεδομένη την τεράστια διαστημική της βιομηχανία και τεχνολογία.


Δεδομένο, λοιπόν, είναι - παρά τα όσα θρυλούνται και όσα θέλουν οι Δυτικοί να πιστεύουν - ότι η Ρωσία δεν τους έχει ανάγκη. Και ακριβώς, επειδή η ρωσική ελίτ έχει ξαναβρεί τον αυτοσεβασμό της, ως μια ελίτ, η οποία διαχειρίζεται μια χώρα, που είναι παγκόσμια δύναμη και στρατιωτική υπερδύναμη, δεν πρόκειται να δεχθεί, κανενός είδους, διαμελισμό της Ουκρανίας, που να ευνοεί τους Δυτικούς. Όπως είπε ο Πούτιν, στην περίπτωση της Ουκρανίας οι Δυτικοί υπερέβησαν τα εσκαμμένα. Και αυτή η συμπεριφορά δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή.

Αυτό, που ενδιαφέρει την ρωσική ελίτ είναι το να μείνει το σύνολο της Ουκρανίας, κάτω από την ρωσική σφαίρα επιρροής και μακριά, από τα οπλικά συστήματα της Δύσης, της οποίας οποιαδήποτε στρατιωτική εγκατάσταση και παρουσία δεν πρόκειται να επιτραπεί.

Έτσι, οποιαδήποτε απόπειρα στρατιωτικής επέμβασης - άμεσης ή έμμεσης - των Δυτικών στην Ουκρανία θα παταχθεί και θα συντριβεί.

Για τον σκοπό αυτόν, η Ρωσία (αν και δεν το επιθυμεί) δεν θα διστάσει να καταλάβει το σύνολο της ουκρανικής επικράτειας και επίσης, αν χρειασθεί, θα χρησιμοποιήσει και κάποια συστήματα, από το πυρηνικό της οπλοστάσιο. Αυτό έχει ξεκαθαρισθεί, σαφέστατα, στο έγχρωμο αφεντικό των ναζιστών και των νατοϊκών μισθοφόρων του Κιέβου.

Ομοίως, έχει ξεκαθαριστεί ότι οι χώρες οι οποίες εκπαίδευσαν τους ναζιστές του Κιέβου και τους νατοϊκούς μισθοφόρους, που επέδραμαν στο Κίεβο και ανέτρεψαν τον Γιανούκοβιτς, θα τιμωρηθούν και θα πληγούν, καίρια, εάν συνεχίσουν, τέτοιου είδους, δραστηριότητες. Και φυσικά, το γεγονός ότι είναι μέλη του ΝΑΤΟ, δεν πρόκειται να τις προστατεύσει.


Πέραν τούτων, οι πραξικοπηματίες του Κιέβου, οι ναζιστές και οι μισθοφόροι υπάλληλοι του έγχρωμου εργοδότη τους, από την Ουάσινγκτων, θα τα μαζέψουν και θα σηκωθούν να φύγουν, από την Ουκρανία. Αυτό είναι προτιμώτερο να γίνει, με το καλό και με όλους τους κανόνες ευπρεπείας. Διαφορετικά, αυτό θα συμβεί, με το άγριο.

Άλλωστε, θα είναι χρήσιμο, για όλους αυτούς, να φύγουν, διότι, εάν μείνουν (ίσως, επειδή οι περισσότεροι, από αυτούς, δεν θα έχουν προλάβει να φύγουν), στην καλύτερη, γι' αυτούς, περίπτωση, θα συλληφθούν, θα δικαστούν και θα φυλακισθούν.

 
Δεν ήταν, λοιπόν, η απειλή των όποιων οικονομικών κυρώσεων, που έριξε τον Γιανούκοβιτς. Ήταν η πραγματική δύναμη των όπλων των ναζιστών και των μισθοφόρων, που οδήγησε, σε αυτή την εξέλιξη. Χωρίς αυτά τα όπλα, ο Γιανούκοβιτς θα ήταν, στο Κίεβο.


Έτσι και με τον Πούτιν, εάν οι Δυτικοί θα μπορούσαν να ελπίζουν, σε κάτι, το οποίο θα τον απέτρεπε, από το προχωρήσει και στην υπόλοιπη Ουκρανία, αυτό θα ήταν η χρήση της βίας. Δηλαδή ένα πραξικόπημα, στο εσωτερικό, ή η απειλή της χρήσης στρατιωτικής βίας, από το εξωτερικό.

Αλλά η χρήση της στρατιωτικής βίας, επί ουκρανικού εδάφους, έχει αποκλειστεί, από την Δύση. Η ηγεσία των βουτυρόκωλων Δυτικών έχει φροντίσει να καταστήσει σαφές ότι δεν προτίθεται να πολεμήσει, για την Ουκρανία. Δεν είναι το ότι δεν τολμά. Είναι και αυτό, βέβαια. Αλλά, δεν είναι, μόνον, αυτό.

Η ηγεσία των Δυτικών γνωρίζει, πολύ καλά, τα στρατιωτικά δεδομένα, που προκύπτουν, από την ουκρανική κρίση, ξέρει την γεωγραφία της περιοχής και τις συμβατικές και πυρηνικές δυνατότητες της Ρωσίας και αντιλαμβάνεται ότι, εάν το ΝΑΤΟ, ή οι Η.Π.Α., ή οποιεσδήποτε "συμμαχίες προθύμων" εμπλακούν, σε οποιαδήποτε στρατιωτική επιχείρηση, στην Ουκρανία, θα ηττηθούν - και για την ακρίβεια, θα συντριβούν. Γι' αυτόν τον λόγο, οι Δυτικοί κάνουν το κορόϊδο. Και θα εξακολουθήσουν να το κάνουν, ελπίζοντας, σε έναν, από μηχανής, θεό, που θα τους σώσει, από τον διασυρμό και την διαπόμπευση.

Στην αποφυγή αυτού του διασυρμού και αυτής της διαπόμπευσης θα μπορούσε η Δύση να υπολογίζει, μόνο, μέσα από ένα πραξικόπημα της ρωσικής ελίτ, εις βάρος του Πούτιν. Αλλά, οι καιροί, που η μοσχοβίτικη ελίτ ήταν υπάκουη στις ντιρεκτίβες της Ουάσινγκτων, έχουν παρέλθει. Δεν έχει κανέναν λόγο, για να πράξει όσα οι Δυτικοί ελπίζουν ότι θα πράξει. Όπως είπαμε, τα στρατηγικά της συμφέροντα έχουν θιχτεί, από την συμπεριφορά των Δυτικών. Και αυτά τα στρατηγικά συμφέροντα ο Πούτιν και η ηγετική ομάδα, που τον περιτριγυρίζει, τα εξυπηρετούν πολύ καλά, ενώ και η ρωσική κοινωνία βρίσκεται, στο πλευρό τους.

Άλλωστε, τον συμβιβασμό, που ζητούν οι Δυτικοί, ο Πούτιν είναι διατεθειμένος να τους τον προσφέρει, αρκεί η Ουκρανία να μείνει, υπό την ρωσική σφαίρα επιρροής. Η οικονομική παρουσία των Δυτικών, στην χώρα αυτή, ουδόλως, ανησυχεί την ρωσική ελίτ. Αντιθέτως, είναι καλοδεχούμενη. Οποιαδήποτε άλλη παρουσία, όμως και οποιαδήποτε ένταξη της Ουκρανίας, σε θεσμούς, που είναι ανταγωνιστικοί και λειτουργούν αντιθετικά, προς την Ρωσία και την επιρροή της, δεν είναι αποδεκτές, από την Ρωσία. Μέσα στα πλαίσια αυτά, η Ρωσία του Πούτιν είναι διατεθειμένη να δώσει μια διέξοδο αξιοπρεπούς διαφυγής, στον έγχρωμο εργοδότη των Ουκρανών ναζιστών και των νατοϊκών μισθοφόρων, καθώς και στους Ευρωπαίους. Αρκεί αυτοί να κάνουν αποδεκτά αυτά τα πλαίσια.

Από ό,τι φαίνεται (αν και ό,τι φαίνεται, πολλές φορές, δεν είναι και αυτό που υπάρχει), οι Δυτικοί δεν είναι - ή κάνουν πως δεν είναι - έτοιμοι να αποδεχθούν μια τέτοια λύση. Αυτή η διαπίστωση, εφ' όσον αποδειχθεί αληθινή, καθιστά τις επερχόμενες εξελίξεις, στο ουκρανικό ζήτημα, άκρως, επικίνδυνες.

Με αυτά τα δεδομένα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν πρόκειται να σταματήσει, στην Κριμαία, όσο και αν οι Δυτικοί εύχονται κάτι τέτοιο. Θα προχωρήσει και στην υπόλοιπη Ουκρανία

Παρά τις όποιες εντυπώσεις, που έχουν δημιουργηθεί, εις βάρος των Δυτικών, από την ατολμία τους να αντιπαρατεθούν, στους Ρώσους, επί κριμαϊκού εδάφους, εάν η ρωσική ηγετική ομάδα σταματήσει την δραστηριότητα των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, στην Κριμαία και δεν προχωρήσει, στην υπόλοιπη Ουκρανία, αυτή η απραξία θα αποτελέσει μια ουσιαστική και κεφαλαιώδη ιστορική ήττα της Ρωσίας, αφού θα σηματοδοτήσει το πέρασμα της ουκρανικής επικράτειας, στην σφαίρα επιρροής των Δυτικών και την παράδοση των ρωσικών και φιλορωσικών πληθυσμών της χώρας αυτής, στις διαθέσεις των δυτικόφιλων και των Δυτικών.

Οι Δυτικοί, αν οι Ρώσοι μείνουν άπραγοι, μπορεί να έχουν χάσει τις εντυπώσεις, αλλά θα κερδίσουν την ουσία. Και η ουσία είναι η υπόλοιπη Ουκρανία.

Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας ενέργειας θα είναι η δημιουργία ενός νέου και μεγάλου αντιρωσικού γειτονικού κράτους, το οποίο θα αποτελέσει ένα ακόμη, εφαλτήριο, από πολύ καλύτερες θέσεις, για την Δύση, για την περικύκλωση της ευρωπαϊκής Ρωσίας, το οποίο θα φέρει, σε δεύτερο χρόνο και τις στρατιωτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ, σε ευνοϊκές θέσεις, απέναντι, στην Μόσχα, με πολύ καλύτερες δυνατότητες προσβολής της ρωσικής άμυνας.

Μια τέτοια εξέλιξη, η Ρωσία δεν μπορεί να την επιτρέψει. Και είναι λογικό, ασφαλές και αβίαστο το συμπέρασμα, που προκύπτει, από αυτή την ανάλυση και το οποίο είναι απλό :

Η Ρωσία δεν πρόκειται να επιτρέψει την απόσπαση της Ουκρανίας, από την ρωσική σφαίρα επιρροής. Και δεν πρόκειται, σε καμμία περίπτωση, να επιτρέψει την μετατροπή οποιουδήποτε τμήματος της χώρας αυτής (νότιου, βόρειου, ανατολικού, ή δυτικού), σε ορμητήριο του ΝΑΤΟ και της Δύσης.

Αυτή η θέση της Ρωσίας, εν όψει των ηλιθιοτήτων των Δυτικών, που οργάνωσαν το πραξικόπημα του Κιέβου και εφ' όσον αυτοί δεν είναι διατεθειμένοι να πετάξουν λευκή πετσέτα, απομακρύνοντας, από την εξουσία, τους πραξικοπηματίες, τους ναζιστές και τους νατοϊκούς μισθοφόρους, οδηγεί την Ουκρανία, σε νέες περιπέτειες, πολύ χειρότερες, από αυτές, που έχουν, μέχρι τώρα, υπάρξει, αφού επίκεινται οργανωμένες ταραχές, από τον ρωσικό πληθυσμό της χώρας, ο οποίος οργανώνεται, από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες και από παραστρατιωτικές ομάδες των ειδικών δυνάμεων του ρωσικού στρατού, γεγονός το οποίο έχει επισημανθεί από την CIA και αποτελεί μια αναμενόμενη και φυσιολογική εξέλιξη, σύμφωνα με τα όσα έχουν συμβεί.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι παραδοσιακός στις κινήσεις του. Το κίνητρό του είναι το ίδιο, με αυτό των Δυτικών. Είναι η γεωπολιτική. Και γι' αυτό, έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, στην κρίση της Ουκρανίας και της Κριμαίας, ύστερα από την άκριτη και βλακώδη ανατροπή του status quo, που επιχείρησαν οι Δυτικοί, με το πραξικόπημα, στο Κίεβο.

Η γεωπολιτική, που ορίζεται, ως η μάχη, για την εξουσία και την κυριαρχία, μέσα σε ένα γεωγραφικό χώρο, τον οποίον προσδιορίζουν οι αντιπαρατιθέμενοι, οδηγεί τον Ρώσο πρόεδρο, τον παλαιό καγκεμπίτη Βλαντιμίρ Πούτιν, σε κυρίαρχη θέση, στο θέμα της Ουκρανίας, διότι η Ουκρανία, πολύ απλά, έχει μεγαλύτερη σημασία, για την Ρωσία, από ό,τι, για τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη, λόγω της γεωγραφικής θέσης της μεγάλης αυτής χώρας, που συνορεύει, με την Ρωσία και της οποίας ήταν αναπόσπαστο τμήμα, μέχρι, που οι μπολσεβίκοι, μέσα από έναν απίστευτο δογματισμό, ο οποίος υπέκρυπτε και την βαθιά δυσπιστία τους, απέναντι στο μεγαλορωσικό έθνος, έδωσαν, στην περιοχή αυτή, το καθεστώς ενός ομόσπονδου κράτους της "Σοβιετικής Ένωσης".

Αλλά η Ουκρανία, έχει κεφαλαιώδη σημασία, για το μέλλον της ευρωπαϊκής Ρωσίας, για την εθνική της συνείδηση και για την ρωσική ιστορία, όπως επίσης - πράγμα, ακόμη, πιο σημαντικό -, για την πρόσβαση της Ρωσίας στην Μεσόγειο, μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Και αφού ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας έχει βάση στη χερσόνησο της Κριμαίας, η ρωσική ελίτ δεν μπορεί να βλέπει τον στόλο της να εξαρτάται από ένα αναδυόμενο φιλοδυτικό ουκρανικό κράτος, χωρίς να αντιδρά. Ούτε και να επιτρέψει, όπως έχουμε πει, την μετατροπή της Μαύρης Θάλασσας, σε μια αμερικανονατοϊκή λίμνη.

Η ίδια η γεωγραφική ισορροπία Ουκρανίας - Ρωσίας, με τα μεγάλης έκτασης κοινά σύνορα, που αποτελεί ένα γεγονός, το οποίο δημιουργεί πρόβλημα, στην Ρωσία, της δίνει και την μεγαλύτερη επιχειρησιακή δυνατότητα, απέναντι στην Δύση, αφού τα κοιτάσματα φυσικού αερίου βρίσκονται, κυρίως, στη Ρωσία και όχι στην Ουκρανία, η οποία, έτσι, εξαρτάται, από την Ρωσία, όχι μόνο, για το εμπόριο, αλλά και για την ενέργεια, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι τα ουκρανικά κοιτάσματα σχιστολίθου βρίσκονται, κυρίως, στο ανατολικό, φιλορωσικό κομμάτι της Ουκρανίας.

Η ίδια γεωγραφική δομή, την οποία αναδεικνύει ο ευρωπαϊκός χάρτης, είναι που απειλεί την Εσθονία, την Λιθουανία, την Λετονία, την Πολωνία και την Μολδαβία, αφού οι χώρες αυτές βρίσκονται, στην ευρωπαϊκή γειτονιά της Ρωσίας, χωρίς να προστατεύονται, έστω, από κάποια φυσικά εμπόδια. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, που, στα κράτη της Βαλτικής, υπάρχουν ρωσικές μειονότητες, οι οποίες μπορούν να καταστούν χρήσιμες, στην ρωσική ελίτ. 


Τα κράτη αυτά, λοιπόν, όπως και η Πολωνία, αλλά και η Μολδαβία, κινδυνεύουν, κυρίως, λόγω της θέσης στην οποία βρίσκονται. Αλλά, τουλάχιστον, οι χώρες αυτές, έχουν, τώρα, την προστατευτική ομπρέλλα του ΝΑΤΟ - δηλαδή των Η.Π.Α. Όχι ότι αυτό σημαίνει την ύπαρξη κάποιας απόλυτης προστασίας, αλλά είναι κάτι, που δεν μπορεί να παραγνωριστεί, εύκολα. 

Η Ουκρανία, όμως, δεν μπορεί, εν τέλει, να είναι ανεξάρτητη, από τη Ρωσία, εξ αιτίας της δικής της γεωγραφικής θέσης. Και η Ουκρανία είναι, απλώς, ένα μικρό μέρος μιας πραγματικότητας, που υπάρχει σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Στην Ασία, οι κρίσεις στις θάλασσες της νότιας και της ανατολικής Κίνας έχουν να κάνουν, με τη γεωγραφία, δηλαδή με τις γραμμές, στον γεωγραφικό χάρτη και το πού θα πρέπει αυτές οι γραμμές να τεθούν. Παντού, όπου και να κοιτάξει κάποιος τον χάρτη της γης, η γεωγραφία και η γεωπολιτική, που πηγάζει, από αυτήν, δεν μπορούν να αγνοηθούν και εξακολουθούν να κατέχουν και τον 21ο αιώνα, την ίδια σπουδαιότητα, όπως και στους προηγούμενους αιώνες. Η σύγχρονη τεχνολογία δεν την έχει παραγκωνίσει αυτήν την σπουδαιότητα, παρά τις αφελείς αντιλήψεις των φιλελεύθερων και δεν μπορεί να πράξει κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, την έχει κάνει περισσότερο πολύπλοκη και πολυπλόκαμη, με αποτέλεσμα, κάθε περιοχή του πλανήτη μας να αλληλεπιδρά με άλλες περιοχές, όσο ποτέ στο παρελθόν.


Έτσι, οποιαδήποτε στρατηγική διεθνών σχέσεων πρέπει να προέρχεται, από τον γεωγραφικό χώρο, στον οποίο ζούμε, ή τον οποίον εξετάζουμε. Και λόγω του ότι η γεωπολιτική πηγάζει από τη γεωγραφία, ποτέ δεν θα είναι άσχετη, από τα προβλήματα, που προκύπτουν, μέσα σε αυτόν τον γεωγραφικό χώρο.

Υπό το φως των παραπάνω λεχθέντων, η πορεία των εξελίξεων, στην ουκρανική κρίση, μπορεί να γίνει, εύκολα, αντιληπτή.

Το έχουμε πει, πολλές φορές μέχρι τώρα. Η Ρωσία, υπό το φως αυτών των εξελίξεων, είναι έτοιμη να εισβάλει στην Ουκρανία και θα το πράξει, χωρίς δισταγμό, όταν εκείνη κρίνει ότι πρέπει να το πράξει, μέσα σε έναν χρονικό ορίζοντα, ο οποίος εξαρτάται, μεν, από τις γενικότερες εξελίξεις και τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, αλλά δεν θα πάει πέρα από τις ουκρανικές εκλογές, που υποτίθεται ότι επίκεινται.

Η Ρωσία δεν πρόκειται να συναντήσει κάποια σημαντική αντίσταση, από τον ουκρανικό στρατό, ο οποίος είναι, ουσιαστικά, ανύπαρκτος. Αντίσταση θα συναντήσει, από τους Ουκρανούς ναζιστές και τους νατοϊκούς μισθοφόρους, των οποίων η στρατιωτική δύναμη είναι αμελητέα, έως ανύπαρκτη και έχει μια κάποια χρησιμότητα, μόνον, για την διοργάνωση μιας στοιχειώδους μορφής αντάρτικου, περιορισμένων δυνατοτήτων, όπως, άλλωστε, συμβαίνει στην Τσετσενία.

Αλλά μια ρωσική στρατιωτική επιχείρηση δεν πρόκειται να περιοριστεί σε ένα τμήμα της Ουκρανίας, όπως, ευρέως και αφελώς, διαδίδεται, στην Δύση. Οι Δυτικοί ξέρουν, πολύ καλά - και αντιμετωπίζουν έντρομοι αυτή την πραγματικότητα, της οποίας αφετηρία υπήρξαν οι απίστευτες βλακείες, που οι ίδιοι διέπραξαν - ότι η ρωσική στρατιωτική παρουσία, στην Ουκρανία, δεν θα σταματήσει, όπως αρέσκονται οι ίδιοι να διαδίδουν ότι πιστεύουν, στο νότιο και στο ανατολικό τμήμα της χώρας. Θα επεκταθεί, στο σύνολο της ουκρανικής επικράτειας και θα σημάνει την κατάληψη όλης της χώρας και την ουσιαστική προσφυγοποίηση του αντιρωσικού πληθυσμού της.

Γνώμη μου, μάλιστα, είναι ότι, όταν η ρωσική στρατιωτική εισβολή γίνει πραγματικότητα, δεν θα έχει, ως κύριο μέτωπό της, τις νοτιοανατολικές περιοχές της Ουκρανίας, όπου πλειοψηφεί ο ρωσικός πληθυσμός. Οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις θα ρίξουν το κύριο βάρος τους, στην κατάληψη του Κιέβου και του βορειοδυτικού τμήματος της χώρας, προκειμένου να τσακίσουν τις κύριες εστίες των εχθρών της Ρωσίας. Αυτό λέει η στρατιωτική επιχειρησιακή λογική και αυτό είναι λογικό να συμβεί, αφού, ούτως, ή άλλως, ο ουκρανικός στρατός είναι, περίπου ανύπαρκτος και στην μεγάλη του πλειοψηφία, όχι μόνον δεν θα αντισταθεί, αλλά θα προσχωρήσει στις ρωσικές δυνάμεις.

Ας αφήσουμε, όμως, στην άκρη, τέτοιου είδους αχρείαστες μαντεψιές. Όλα τα παραπάνω μπορούν να αποφευχθούν. Αρκεί οι Δυτικοί - δηλαδή, ουσιαστικά, οι Η.Π.Α. - να συνετισθούν και να αποδεχθούν την απλή αλήθεια, η οποία είναι ότι η Ρωσία δεν μπορεί και δεν πρόκειται να δεχθεί την απόσπαση της Ουκρανίας, από την δική της σφαίρα επιρροής.

Δεν είναι ποτέ αργά και ως εκ τούτου, το έγχρωμο αφεντικό των ναζιστών, των μισθοφόρων και των πραξικοπηματιών, που κατέλαβαν την εξουσία, στο Κίεβο, μπορεί να τους αποσύρει, με έναν τρόπο, που θα του επιτρέπει να κρατήσει τα προσχήματα. Έχει, ακόμη, τον απαραίτητο χρόνο, για να προβεί, στις απαραίτητες ενέργειες και στους απαιτούμενους οδυνηρούς συμβιβασμούς, ενόσω τα ρωσικά πυρηνικά υποβρύχια έχουν κυκλώσει τις αμερικανικές ακτές και όσο οι πυρηνικές κεφαλές του ρωσικού οπλοστασίου "βλέπουν" και "κτενίζουν" τα αμερικανικά (και τα δυτικοευρωπαϊκά) εδάφη - και όχι μόνον αυτά.

Όμως, ο χρόνος του έγχρωμου αφεντικού των ναζιστών δεν είναι άφθονος. Μπορεί να είναι αρκετός, αλλά δεν είναι απεριόριστος. Και όσο περνούν οι ημέρες και οι εβδομάδες, ο χρόνος, που έχει στην διάθεσή του, στερεύει. Τελειώνει.

Και αυτό είναι, εις βάρος του...



 

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Η ουκρανική κρίση, υπό το φως της στρατιωτικής ισορροπίας Η.Π.Α. - Ρωσίας και το δράμα του Barack Obama, που βρίσκεται ενώπιον μιας σαρωτικής ήτττας. (Η Ευρασιατική Ένωση, η Κίνα και οι εφιάλτες του έγχρωμου αφεντικού των ναζιστών του Κιέβου και των νατοϊκών μισθοφόρων).





Πώς τα κατάφεραν, έτσι, οι Δυτικοί, ώστε, στις ημέρες μας, να έχει εμφανισθεί, άμεσα, ο κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου;

Όσο και αν η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θέλει να το πιστέψει, η ωμή αλήθεια είναι ότι ο άμεσος κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου έχει κάνει την εμφάνισή του, στην Ευρώπη. Η απειλή αυτή έχει έλθει, ως αποτέλεσμα της ουκρανικής κρίσης, που βρίσκεται, σε πλήρη εξέλιξη και προέκυψε, από τις απίστευτες ανοησίες των Δυτικών, οι οποίοι, από κάποια στιγμή και μετά τον Νοέμβριο του 2013 (ίσως και νωρίτερα), θέλησαν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι θα μπορούσαν να αποσπάσουν, από την επιρροή της Ρωσίας, μιαν ευρωπαϊκή χώρα, η οποία έχει έκταση μεγαλύτερη, από αυτήν της Γαλλίας και πληθυσμό, πάνω από 45 εκατομμύρια ανθρώπους. 

Περί της Ουκρανίας, ο λόγος.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον εδώ, είναι το τί γυρεύουν οι Δυτικοί, στην Ουκρανία και γιατί ο Barack Obama, ο έγχρωμος και “δημοκρατικός” πρόεδρος των Η.Π.Α. οργανώνει, μισθώνει και εκπαιδεύει ναζήδες, σε κέντρα του ΝΑΤΟ στην Λιθουανία και στην Πολωνία, τους οποίους, ύστερα, εξαπολύει στο Κίεβο, για να ανατρέψει μια εκλεγμένη, μεν, αλλά κακή, δε και διεφθαρμένη κυβέρνηση και να την αντικαταστήσει, με άλλους, ακόμη, χειρότερους και ακόμη, πιο διεφθαρμένους, πολλοί από τους οποίους είναι και εγνωσμένοι φασίστες, ενώ γνωρίζει – ή οφείλει να γνωρίζει – ότι η απάντηση της Ρωσίας του Πούτιν θα περιέχει στρατιωτικά μέτρα, θα είναι, άμεση, σκληρή, έως ανελέητη, απέναντι στα καραγκιοζιλίκια και τα δικά του και ευρύτερα, των Δυτικών, οι οποίοι, ως σιγουρατζήδες, που είναι, δεν έχουν το θάρρος να χρησιμοποιήσουν την απαραίτητη στρατιωτική δύναμη, για να στηρίξουν τα όσα βάζουν τους άλλους να κάνουν, αφήνοντάς τους ακάλυπτους.

Φυσικά, οι Δυτικοί έπεσαν έξω, στους όποιους σχεδιασμούς τους. 

Η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν δεν είναι η Ρωσία του Μπορίς Γέλτσιν και δεν πρόκειται να επιτρέψει την απομάκρυνση της Ουκρανίας, από την ρωσική σφαίρα επιρροής. Πολύ περισσότερο, δεν πρόκειται να επιτρέψει το πέρασμα της χώρας αυτής, που ήταν αναπόσπαστο τμήμα της ρωσικής αυτοκρατορίας και μετέπειτα, λόγω των ανοησιών του Β. Ι. Λένιν και των μπολσεβίκων, ομοσπονδιακό κράτος της "Ε.Σ.Σ.Δ.", στο πλευρό των Δυτικών, οι οποίοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την μετασοβιετική Ρωσία, ως γεωστρατηγικό εχθρό, όπως έκαναν και με την "Σοβιετική Ένωση".

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι, ούτε και ο Μπορίς Γέλτσιν θα επέτρεπε μια τέτοια ενέργεια των Δυτικών, γι' αυτό και είχε συμφωνήσει, μαζύ τους, για την παραμονή της Ουκρανίας, υπό την ρωσική επιρροή. Είναι πολύ πιθανό (είναι, περίπου, σίγουρο) ότι μια αντίστοιχη, με την τωρινή, ενέργεια των Δυτικών, στην Ουκρανία, θα αντιμετωπιζόταν και από τον Μπορίς Γέλτσιν, με δυναμικό τρόπο, αν και εκείνη την εποχή, η Ρωσία ήταν και σε επίπεδο συμβατικών στρατιωτικών δυνάμεων, πλήρως, αποδυναμωμένη, από την γεωστρατηγική καταστροφή, που προξένησε η κατάρρευση της "Σοβιετικής Ένωσης", εξ αιτίας των παιδαριωδών χειρισμών του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και της ηγετικής ομάδας των φιλελεύθερων του Κ.Κ.Σ.Ε., στην οποία ανήκε και η οποία, στο σύνολό της, υπήρξε ανίκανη να διαχειριστεί την πορεία, προς τον μετασχηματισμό της "Ε.Σ.Σ.Δ.", σε έναν κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό, που θα προσομοίαζε, στις, δυτικού τύπου, γραφειοκρατικές καπιταλιστικές κοινωνίες.

Παρ' όλ' αυτά, ακόμη και ο Γέλτσιν δεν θα επέτρεπε μια μεταστροφή της Ουκρανίας, προς την Δύση και θα χρησιμοποιούσε το ultimum refugium, το έσχατο αποτρεπτικό όπλο, που κατείχε, δηλαδή τα πυρηνικά όπλα, που κληρονόμησε από την πρώην "Ε.Σ.Σ.Δ.", τα οποία προστάτευσαν, τότε, την Ρωσία, από τις αρπακτικές διαθέσεις των Δυτικών, οι οποίοι, μετά την διάλυση της "Σοβιετικής Ένωσης", ερωτοτροπούσαν και με σενάρια, για την πολυδιάσπαση της ίδιας της Ρωσίας, αποσκοπώντας να της αποσπάσουν - πέρα από εδάφη στον στενό ευρασιατικό χώρο, που εκτείνεται, κοντά στα Ουράλια και την Κασπία Θάλασσα - αχανή εδάφη στην Σιβηρία και στην ευρύτερη ασιατική επικράτεια της μεγάλης αυτής χώρας και φυσικά, στην Άπω Ανατολή.

Βέβαια, το θέμα δεν είναι το τί θα έπραττε ο Μπορίς Γέλτσιν και η δική του νεοφιλελεύθερη ολιγαρχική ομάδα, αν οι Δυτικοί απειλούσαν, κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990, την εθνική ασφάλεια και τα συμφέροντα της, στρατιωτικά, αποδυναμωμένης Ρωσίας, στην Ουκρανία. Η ουσία αυτών που εξετάζουμε, σήμερα, είναι ότι, από τότε, το σκηνικό, στην Ρωσία, έχει αλλάξει, πλήρως. Και το σκηνικό αυτό δεν άλλαξε τυχαία.

Η ανάκαμψη της Ρωσίας, κάτω από την ηγεσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, φαίνεται ότι, τελευταία, οδήγησε τους Δυτικούς - και πρωταρχικά, τους Αμερικανούς, οι οποίοι έχουν τον πρώτο λόγο, σε αυτά τα ζητήματα -, στην απόφαση, για την διατάραξη του συμφωνημένου, από το 1994, status της Ουκρανίας και των ισορροπιών, ανάμεσα, στην Ρωσία και την Δύση. 

Έτσι, οι Δυτικοί επέλεξαν, ως όργανο απόσπασης της Ουκρανίας, από την ρωσική επιρροή, την υπογραφή μιας συμφωνίας σύνδεσης της Ουκρανίας, με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία, αν και δεν συνεπάγεται την άμεση ένταξη της χώρας αυτής, στην Ε.Ε., θα θέσει τις βάσεις, για την πραγματοποίηση αυτής της ένταξης, σε κάποια στιγμή, αργότερα.

Η ελίτ, που κυβερνάει την Ρωσία, βέβαια, δεν έχει κάποια, εξ ορισμού, αρνητική θέση, απέναντι σε μια τέτοια συμφωνία σύνδεσης της Ουκρανίας, με την Ε.Ε. Ακόμη, μάλιστα, δεν είναι, εξ ορισμού, αρνητική, ούτε και σε μια ένταξη της Ουκρανίας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως, αυτό που θέτει, ως προαπαιτούμενο, είναι ότι αυτά τα βήματα της Ουκρανίας, προς την Ε.Ε., θα πρέπει να συνδυάζονται, με ανάλογα και αντίστοιχα βήματα σύνδεσης και ένταξης της Ρωσίας, στην Ε.Ε.

Με λίγα λόγια, η ρωσική ελίτ βλέπει την ουκρανική σύνδεση και ένταξη, ως ένα ενιαίο και αδιάσπαστο πακέτο, με την ρωσική σύνδεση και ένταξη, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μόνον έτσι και κάτω από αυτές τις διαδικασίες, θα μπορούσε να αποδεχθεί τέτοιου είδους κινήσεις, που θα οδηγούσαν την Ουκρανία, προς την Ε.Ε. και την Δύση.

Αλλά ένα τέτοιο πακέτο, το οποίο, μαζύ με την Ουκρανία, θα έφερνε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ρωσία, είναι αδιανόητο, για τους δυτικοευρωπαίους και τους Αμερικανούς. 

Παρά τις, κατά καιρούς, κρούσεις των Ρώσων, οι οποίοι έχουν προτείνει, σε διάφορες παραλλαγές και ποικιλίες, την πρότασή τους, για μια ενιαία ευρασιατική ένωση, που θα εκτείνεται, από την Λισαβώνα, μέχρι το Βλαδιβοστόκ, οι Ευρωπαίοι της Δύσης είναι, σταθερά και αμετακίνητα, αρνητικοί και ανοικτά εχθρικοί, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Το λογικό συμπέρασμα, από όλα αυτά, είναι ότι η Ρωσία, πάνω από 20 χρόνια, μετά την κατάρρευση της "Σοβιετικής Ένωσης", παραμένει, ως προς τα εκτιμώμενα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης, ένας αντίπαλος και ουσιαστικά, αντιμετωπίζεται, ως μια επικίνδυνη εχθρική δύναμη, από την συνασπισμένη Δύση, η οποία έχει ως μοχλούς αντιμετώπισης της Ρωσίας και αντιπαράθεσης, απέναντι στην ρωσική ισχύ, το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, που, στην πράξη, λειτουργούν, πέρα από τις όποιες, επί μέρους, εσωτερικές συγκρούσεις, δευτερευούσης φύσεως, συμφερόντων, ως ένας ενιαίος μηχανισμός, υπό την καθοδήγηση των Η.Π.Α., οι οποίες έχουν θέσει, υπό την προστασία της δικής τους πυρηνικής ομπρέλλας, τους λοιπούς δυτικούς συμμάχους τους, στην Ευρώπη.

Έτσι, μετά την κατάρρευση της "Σοβιετικής Ένωσης" και κατά την περίοδο της γελτσίνειας παρακμής, αφού απέτυχαν, οικτρά, οι προσπάθειες του φιλελεύθερου τμήματος της ρωσικής ελίτ, να κερδίσει, για την Ρωσία, έναν ρόλο συνεταίρου της Δύσης και αφού το σύνολο της ρωσικής ελίτ αντελήφθη ότι, μέσα από όλη αυτή την διελκυστίνδα, που προέκυψε, από την πτώση της "Ε.Σ.Σ.Δ." και μετά, οι Δυτικοί αποσκοπούσαν να αποδυναμώσουν, όσο μπορούσαν περισσότερο, την ρωσική ισχύ, η ηγετική ομάδα του παραπαίοντος Μπορίς Γέλτσιν, δεν είχε άλλη οδό, από το να φροντίσει να ανακόψει αυτήν την πορεία της παρακμής και να την αντιστρέψει, όσο το δυνατόν περισσότερο, αναζητώντας νέες τακτικές και στρατηγικές συμμαχίες. 

Αυτή η αναζήτηση, που άνοιξε τον δρόμο, για την άνοδο του Βλαντιμίρ Πούτιν, στην εξουσία, προκειμένου να ανακοπεί η παρακμιακή πορεία της χώρας και να συμμαζευτεί η κατάσταση - κάτι, που, σε έναν σημαντικό βαθμό, επιτεύχθηκε, αν και πολλά, ακόμη, μένουν να γίνουν -, οδήγησε την ρωσική ελίτ, στην ιδέα της συγκρότησης της ευρασιατικής ένωσης, η οποία φιλοδοξεί να συμπεριλαμβάνει, περίπου, όλα τα κράτη της πρώην "Σοβιετικής Ένωσης", με επίκεντρο την Λευκορωσία, την Ουκρανία και το Καζακστάν, εξαιρουμένων εκείνων των κρατών, που έχουν περάσει, οριστικά, στο άρμα της Δύσης.

Σε αυτήν την ανασυγκρότηση της ρωσικής ισχύος και την επανεμφάνισή της, ως δυναμικής υπερδύναμης, στον ευρασιατικό χώρο, είναι που αντιτίθεται, με σφοδρότητα η Δύση, με πρώτες από όλες τις Η.Π.Α., οι οποίες  αντιλαμβάνονται την επερχόμενη αλλαγή των διεθνών γεωστρατηγικών ισορροπιών, σε μεσομακροπρόθεσμο επίπεδο, αφού ο ανασυγκροτημένος ρωσικός ευρασιατικός γίγαντας, μη βρίσκοντας ανταπόκριση, από την Δύση, είναι υποχρεωμένος, εκ των πραγμάτων, να στραφεί, προς τον, ραγδαία, ανερχόμενο ασιατικό γίγαντα, δηλαδή, στην Κίνα, η οποία, στην αναδυόμενη αντιπαράθεσή της, με τις Η.Π.Α. και τους συμμάχους τους, στον Ειρηνικό Ωκεανό (Ιαπωνία, Ταϊβάν, Νότια Κορέα κλπ) χρειάζεται την ρωσική στρατιωτική ισχύ και κυρίως, την ρωσική πυρηνική ομπρέλλα, προκειμένου να αντιμετωπίσει την ολοένα και αυξανόμενη αμερικανική στρατιωτική παρουσία, στον Ειρηνικό, η οποία λειτουργεί, ως ανάσχεση στον ανερχόμενο κινεζικό στρατιωτικό δυναμισμό και στηρίζεται, στην σαφέστατη αμερικανική στρατιωτική υπεροπλία.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η απόπειρα των δυτικοευρωπαίων να συνδέσουν την Ουκρανία, με την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σαφές ότι έγινε, με σκοπό την σταδιακή απόσπαση της χώρας αυτής, από την ρωσική σφαίρα επιρροής, η οποία παρέμενε, ως είχε, με κάποιες αυξομειώσεις, είτε στην ουκρανική κυβέρνηση βρισκόταν η φιλοδυτική και νεοεθνικιστική ελίτ, υπό την Γιούλια Τιμοσένκο (και τους πριν από αυτήν), είτε η φιλορωσική ελίτ, υπό τον Βίκτορ Γιανούκοβιτς (και τους πριν από εκείνον).

Φυσικά, μια τέτοια απόσπαση της Ουκρανίας, από την ρωσική σφαίρα επιρροής, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει αποδεκτή, από την Ρωσία. Αν κοιτάξει κάποιος τον χάρτη της περιοχής, ακόμη και όταν δεν γνωρίζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αντιλαμβάνεται ότι η Ουκρανία, ως μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, δεν μπορεί να αφεθεί, στην τύχη της. Και πολύ περισσότερο, η ρωσική ελίτ δεν μπορεί να αφήσει την Ουκρανία, στα χέρια των εχθρών της, αφού αποκόπτεται από την Μαύρη Θάλασσα, την Μεσόγειο και όλες τις νότιες θάλασσες, με αποτέλεσμα ο ρωσικός στόλος να είναι υποχρεωμένος να κατέρχεται, σε όλες αυτές τις θάλασσες, από την Βαλτική και τον ... Βόρειο Πόλο.

Ειδικά, μάλιστα, για να αποκόψουν την Ρωσία, από την Μαύρη Θάλασσα, λέγεται ότι οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, προσπάθησαν, με όργανα ναζιστές από το Κίεβο, Τατάρους, που πολέμησαν στην Συρία και έλαβαν μέρος στο πραξικόπημα του Κιέβου και διάφορους Ουκρανούς της οργάνωσης UNA-UNSO (πρόκειται για την "Ουκρανική Εθνοσυνέλευση - Ουκρανική Αυτοάμυνα", η οποία εμφανίζεται ως ουκρανική οργάνωση, αλλά, όπως φαίνεται, είναι κάτι πολύ περισσότερο, από αυτό, αφού πρέπει να είναι τμήμα της παλιάς νατοϊκής οργάνωσης "Κόκκινη Προβιά", που είχαμε δει και στην Ελλάδα, στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου και έχει παίξει ρόλο, σε κάθε αντιρωσική ενέργεια, ενώ φημολογείται, έντονα - και βάσιμα, εάν λάβουμε υπόψη μας, τον διάλογο της Κάθρην Άστον, με τον Εσθονό υπουργό Εξωτερικών - ότι κάποιοι από τους ελεύθερους σκοπευτές, που σκότωναν κόσμο στο Κίεβο, στις ημέρες των διαδηλώσεων, κατά του Γιανούκοβιτς, είναι μέλη αυτής της οργάνωσης), να διοργανώσουν, στις 27/2/2014, ένα αντίστοιχο πραξικόπημα, στην Κριμαία, με την κατάληψη κυβερνητικών κτιρίων, πλην όμως, οι σχετικές επικοινωνίες έγιναν αντιληπτές από την ρωσική FBS (την διάδοχο της Κα Γκε Μπε), με αποτέλεσμα την άμεση ρωσική παρέμβαση, που οδήγησε την Κριμαία, ουσιαστικά, στην ρωσική κατοχή. Με αυτά τα δεδομένα και λαμβάνοντας, υπόψη, το γεγονός ότι η Αμερικανίδα βοηθός υπουργός Εξωτερικών Βικτώρια Νούλαντ σχεδίαζε την νέα ουκρανική κυβέρνηση, πολύ πριν ανατραπεί ο Γιανούκοβιτς, φαίνεται ότι ο Barack Obama, ο έγχρωμος εργοδότης των ναζιστών και όλου αυτού του εσμού των νατοϊκών πρακτόρων και των μισθοφόρων, ανέτρεψε την συμφωνία της 21/2/2014, την οποία υπέγραψαν η οπερετική τριάδα Γερμανίας - Γαλλίας - Πολωνίας, ο Βίκτορ Γιανούκοβιτς και η ουκρανική αντιπολίτευση.





Πολύ περισσότερο, η ρωσική ελίτ δεν μπορεί να επιτρέψει την ολοκλήρωση της περικύκλωσης των ρωσικών πεδιάδων, που οδηγούν στην Μόσχα και στην ρωσική ενδοχώρα, αφού η απόσταση των συνόρων της δυτικής Ουκρανίας, από την ρωσική πρωτεύουσα είναι κοντά στα 800 χιλιόμετρα, με αποτέλεσμα το πέρασμα της Ουκρανίας, στα χέρια των εχθρών της Ρωσίας να κλείνει μια γεωγραφική τανάλια, που έχει σχηματισθεί γύρω από την Μόσχα και τα ενδότερα εδάφη του ρωσικού κράτους και η οποία έχει μείνει ημιτελής, μετά την προσχώρηση των χωρών του πρώην "υπαρκτού σοσιαλισμού" της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλτικών χωρών της πρώην "Ε.Σ.Σ.Δ.", στο στρατόπεδο της Δύσης.

Η ιστορία των δύο παγκοσμίων πολέμων του 20ου αιώνα και όσα υπέστησαν η ρωσική αυτοκρατορία και η "Σοβιετική Ένωση", από τις διαδοχικές εισβολές των γερμανικών στρατευμάτων στα εδάφη, που, τώρα ανήκουν, στην Ρωσία και στην Ουκρανία και η, παρ' ολίγον, κατάληψη της Μόσχας, από τα γερμανικά στρατεύματα, ιδίως, στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που, αν συνέβαινε, θα άνοιγε τον δρόμο, για την κατάληψη ολόκληρης της ευρωπαϊκής και μέρους της ασιατικής έκτασης της Ρωσίας, είναι πολύ διδακτική και φυσικά, οδηγεί την σύγχρονη ρωσική ελίτ, στο να αντιλαμβάνεται, με φρίκη, τους θανάσιμους κινδύνους, που προκύπτουν, από μια Ουκρανία, η οποία θα βρίσκεται, στα χέρια των εχθρών της Ρωσίας και θα αποτελεί ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του στρατιωτικού τους μηχανισμού.

Αυτή η θέαση των κινδύνων, που αντιμετωπίζει η Ρωσία δεν αφορά, βέβαια, μόνο την τωρινή ρωσική ελίτ, η οποία νοσταλγεί την "Σοβιετική Ένωση", όχι, βέβαια, ως μια χώρα του "υπαρκτού σοσιαλισμού", αλλά ως μια ενιαία κρατική ενότητα, με το απαραίτητο στρατηγικό βάθος, που προστάτευε την Ρωσία, από κάθε επιβουλή. Αυτή η θέαση των κινδύνων αφορά κάθε ρωσική ελίτ, του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος, οποιεσδήποτε και αν είναι οι ιδεολογικές και οι πολιτικές της αναφορές και δεν αλλάζει αν στο τιμόνι της Ρωσίας βρίσκεται, η αυτοκρατορική ολιγαρχία των Ρομανώφ, ή η κόκκινη ολιγαρχία του Κ.Κ.Σ.Ε., ή η παρακμιακή νεοφιλελεύθερη ολιγαρχία του Μπορίς Γέλτσιν, ή η συγκεντρωτική καπιταλιστική ολιγαρχία του Βλαντιμίρ Πούτιν, ή οποιαδήποτε άλλη μελλοντική.


video

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, γελάει, με την καρδιά του, στο άκουσμα του ισχυρισμού ότι η δημιουργία μιας αμερικανονατοϊκής αντιπυραυλικής ασπίδας,στον ανατολικοευρωπαϊκό χώρο, απέναντι από τα ρωσικά εδάφη, θα χρησιμεύσει, για την απόκρουση μιας πυραυλικής επίθεσης, με πυρηνικά όπλα, από το ... Ιράν. Και φυσικά, ο Ρώσος πρόεδρος δεν είχε άδικο, με την διακωμώδηση αυτού του απίστευτου ισχυρισμού...



Ως εκ τούτου, η ρωσική ελίτ αυτό, που έχει να κάνει και θα εξακολουθήσει να κάνει, είναι αυτονόητο :

Δεν πρόκειται να επιτρέψει να υλοποιηθεί ο οποιοσδήποτε σχεδιασμός των εξωτερικών αντιπάλων της, που βασίζεται, σε σενάρια αυτού - ή του οποιουδήποτε άλλου τύπου - και τα οποία θα φέρουν τον εχθρό, σε τέτοια θέση, που θα επιτρέψει, στις στρατιωτικές του δυνάμεις να κλείσουν την τανάλια, γύρω από την Μόσχα και να επιτηρούν, από, ακόμη καλύτερες θέσεις, τον γεωγραφικό χώρο της Ρωσίας, μεταφέροντας, μάλιστα, στρατηγικής φύσεως, πυρηνικό οπλισμό, ο οποίος θα μπορεί να επιφέρει γοργά και καίρια πλήγματα, στην ρωσική άμυνα.

Στον τομέα αυτόν, άλλωστε, η μετασοβιετική Ρωσία είχε επιτυχίες, όταν έδειξε την απαραίτητη αποφασιστικότητα, την οποία δείχνει και στις σημερινές περιστάσεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Αμερικανοί προφασιζόμενοι τους κινδύνους από ένα πυρηνικό κτύπημα του ... Ιράν, θέλησαν, στο παρελθόν, να στήσουν αντιπυραυλική ασπίδα στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, απέναντι από την Ρωσία. Φυσικά, η ρωσική ηγεσία αντέδρασε, στα αμερικανονατοϊκά αυτά σχέδια και τήρησε αποφασιστική στάση, αποτρέποντας την εγκατάσταση αυτών των συστημάτων, τα οποία, προφανώς, θα στρέφονταν εναντίον της.

Οι Αμερικανοί αντελήφθησαν την σοβαρότητα των επιχειρημάτων των Ρώσων και απέφυγαν να προχωρήσουν, στον σχεδιασμό τους, αφού η ρωσική επιχειρηματολογία υπήρξε ακαταμάχητη και εξαντλείτο, στην απλή προειδοποίηση ότι μια εγκατάσταση τέτοιων αντιπυραυλικών συστημάτων θα οδηγούσε την Ρωσία, σε ένα μαζικό πυραυλικό μπαράζ, το οποίο θα κατέστρεφε τα συστήματα αυτά και τους κινδύνους, για την ρωσική άμυνα, αδιαφορώντας, για το κόστος και τις επιπτώσεις μιας τέτοιας αντίδρασης, η οποία θα είναι αποτέλεσμα της άμυνας της Ρωσίας, απέναντι σε μια επιθετική ενέργεια του ΝΑΤΟ και των Η.Π.Α. Πολύ περισσότερο, τώρα, η ρωσική ηγεσία δεν θα επιτρέψει μια τέτοια περικύκλωση της Ρωσίας, από τέτοιου είδους οπλικά συστήματα, μέσα από τον χώρο της Ουκρανίας.

Ούτε, φυσικά, θα επιτρέψει τον ουσιαστικό αποκλεισμό του ρωσικού πολεμικού ναυτικού από τα ύδατα της Μαύρης Θάλασσας και την μετατροπή της σε ... αμερικανονατοϊκή λίμνη.

Και όμως, οι Δυτικοί, με επί κεφαλής τους Αμερικανούς, θέλησαν να πιστέψουν ότι μπορούσαν να αποσπάσουν την Ουκρανία, από την ρωσική σφαίρα επιρροής και να την μετατρέψουν, σε προπύργιο της Δύσης, με αποτέλεσμα να αυτοπαγιδευτούν, σε μια περιπέτεια η οποία θα τους οδηγήσει, σε έναν τεράστιο διασυρμό, που όμοιό του, έχουν να δουν, από την εποχή της επαίσχυντης και ταπεινωτικής εκδίωξής τους, από το Νότιο Βιετνάμ, τον Απρίλιο του 1975.

Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί, το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, εν όψει της, ουσιαστικά, τετελεσμένης απόσχισης της Κριμαίας, από την Ουκρανία και της προσχώρησής της, στην Ρωσία, μια διαδικασία που θα ολοκληρωθεί και τυπικά, με το δημοψήφισμα της ερχόμενης Κυριακής, έχουν αποδεχθεί και προωθούν, ως λύση, διάφορα σενάρια διαμελισμού της Ουκρανίας, προσπαθώντας να προλάβουν μια επαπειλούμενη προώθηση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων και σε άλλες περιοχές, μέσα στο ουκρανικό έδαφος. Αυτά τα σενάρια διάσπασης της Ουκρανίας αρχίζουν, από την δημιουργία δύο χωριστών κρατών και φθάνουν, μέχρι την συνομοσπονδιοποίηση της χώρας και φυσικά, αποσκοπούν, στην εμπέδωση της μόνιμης δυτικής παρουσίας, στο κομμάτι εκείνο της Ουκρανίας, στο οποίο θα κυριαρχούν οι φιλοδυτικές δυνάμεις, που ανέτρεψαν, πραξικοπηματικά, τον Βίκτορ Γιανούκοβιτς και οι οποίες ασκούν, τώρα, την εξουσία, στο Κίεβο, στηριζόμενες στις πλάτες των ναζιστικών συμμοριών του Ντμίτρο Γιάρος και της παρέας του.

Οι Αμερικανοί, το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση αυταπατώνται, οικτρά.

Όπως έχω, επανειλημμένως, γράψει, η ρωσική ηγεσία δεν επιδιώκει την διάσπαση της Ουκρανίας, ούτε επιθυμεί κάποιου είδους μοίρασμα της χώρας αυτής, με τους Δυτικούς. Η Ρωσία επιθυμεί να κρατήσει την Ουκρανία, στην δική της σφαίρα επιρροής. Και μετά τις τελευταίες εξελίξεις, επιθυμεί την απομάκρυνση των Δυτικών από την Ουκρανία. Αυτοί είναι οι αντικειμενικοί της σκοποί, στην παρούσα κρίση, αυτούς θα επιδιώξει, με κάθε θυσία, να πραγματοποιήσει και θα πράξει, ό,τι είναι απαραίτητο, για να τους φέρει σε πέρας.

Και θα φέρει, σε πέρας, αυτούς τους αντικειμενικούς της στόχους η Ρωσία, με κάθε πρόσφορο μέσο. Ακόμη και αν χρειασθεί να προχωρήσει, σε πόλεμο.

Η Ρωσία, μάλιστα, είναι διατεθειμένη να επιτύχει τους αντικειμενικούς της στόχους, ακόμη και αν χρειασθεί να προσαρτήσει, δια των όπλων, το σύνολο της ουκρανικής επικράτειας. Και σε καμμία περίπτωση, δεν είναι διατεθειμένη να δει τους Δυτικούς να αποκτούν ένα ακόμη ορμητήριο, για τις στρατιωτικές τους δυνάμεις, σε οποιοδήποτε τμήμα του ουκρανικού εδάφους. Γι' αυτό και ο διαμελισμός της Ουκρανίας, όχι μόνο βρίσκεται, εκτός των σχεδιασμών της ρωσικής ηγεσίας, αλλά έρχεται σε άμεση αντίθεση, με τα ρωσικά συμφέροντα, στην περιοχή και ως εκ τούτου, δεν είναι αποδεκτός, ως λύση της ουκρανικής κρίσης, που ξέσπασε, μετά από το πραξικόπημα, που καθοδήγησαν οι Δυτικοί, στο Κίεβο.

Όποιος γνωρίζει τα πράγματα και τους ανθρώπους, στην περιοχή, γνωρίζει, πολύ καλά, ότι ο ουκρανικός στρατός είναι, ουσιαστικά, ανύπαρκτος, όπως γνωρίζει, επίσης, ότι ο ουκρανικός πληθυσμός, στην συντριπτική του πλειοψηφία, δεν πρόκειται να εμπλακεί, σε έναν πόλεμο, με την Ρωσία. Οι πραξικοπηματίες του Κιέβου το ξέρουν πολύ καλά. Όπως το ξέρουν, πολύ καλά και οι νατοϊκοί. Γι’ αυτό και όλα αυτά τα “δημοκρατικά στοιχεία” (Η.Π.Α. – Ε.Ε. – ΝΑΤΟ) εκπαίδευσαν, εξόπλισαν και εξαπέλυσαν τους ναζήδες, στο Κίεβο, για την ανατροπή του Γιανούκοβιτς.

Έτσι, λοιπόν και με δεδομένο τον βουτυροκωλισμό των Δυτικών, οι ναζήδες δεν πήγαν στο Κίεβο, προσωρινά, ούτε και φυσικά, σκοπεύουν να φύγουν, από εκεί. Οι πραξικοπηματίες τους χρειάζονται (όπως και η Ε.Ε. και η λοιπή σιγουρατζίδικη δυτική κομπανία), για να αντιμετωπίσουν την ρωσική δύναμη και τον ρωσικό πληθυσμό της Ουκρανίας. Και φυσικά, θα τους ενισχύσουν (και ήδη το πράττουν), με μισθοφόρους και άλλα λοιπα εγκληματικά στοιχεία, που φέρνουν και θα φέρουν εκεί.

Οι ναζήδες, λοπόν και οι ξένοι μισθοφόροι πήγαν, στο Κίεβο για να μείνουν και θα είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο, μέσα στο κομμάτι της ουκρανικής κοινωνίας, που ελέγχουν οι πραξικοπηματίες και διότι είναι το απαραίτητο “δυναμικό” αξεσουάρ της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των λοιπών Δυτικών, αφού το ΝΑΤΟ, οι Η.Π.Α. και οι Ευρωπαίοι δεν έχουν την τόλμη να εμπλακούν, στρατιωτικά, μέσα στο ουκρανικό έδαφος.

Βέβαια, οι ναζιστικές συμμορίες, οι μισθοφόροι και οι πραξικοπηματίες θα σαρωθούν, από τους Ρώσους – εντός και εκτός της Ουκρανίας – και ή θα σηκωθούν να φύγουν, πριν συλληφθούν, ή θα μείνουν (επειδή δεν θα προλάβουν να φύγουν) και θα συλληφθούν.

Επίσης, οι τοπικοί υπηρέτες των Αμερικανών (Λιθουανία και Πολωνία), που εκπαίδευσαν, στα εδάφη τους, τις ναζιστικές συμμορίες, σε κέντρα του ΝΑΤΟ, έχουν απειληθεί και αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο μαζικών αντιποίνων και αυτό θα συμβεί, όταν το αποφασίσουν και σε χρόνο, που θα επιλέξουν οι Ρώσοι. Και φυσικά, το γεγονός ότι αυτές οι χώρες ανήκουν στο ΝΑΤΟ, δεν πρόκειται να τις σώσει, αν οι Ρώσοι το αποφασίσουν. Ούτε, άλλωστε, είναι δεδομένη, μια ολοκληρωμένη αμερικανονατοϊκή πολεμική εμπλοκή, για την προστασία τους.

Αλλά, πέραν από τους υπηρέτες των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ, η αλήθεια είναι ότι και οι ίδιοι οι Δυτικοί, έχουν ειδοποιηθεί, από την ρωσική ηγεσία, ότι η Ρωσία είναι διατεθειμένη χρησιμοποιήσει, ακόμη και τακτικά, όπως και στρατηγικά πυρηνικά όπλα, εάν κρίνει ότι κάτι τέτοιο θα καταστεί απαραίτητο. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και το επιτελείο του, έχουν διαμηνύσει στο έγχρωμο αφεντικό των Ουκρανών ναζιστών και των ξένων μισθοφόρων, τους οποίους οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, έχουν εξαπολύσει στην Ουκρανία, που βρίσκεται, κάτω από την εξουσία των πραξικοπηματιών, όπως, επίσης, έχουν ξεκαθαρίσει και στους δυτικοευρωπαίους, ότι οποιαδήποτε εμπλοκή των δυτικών δυνάμεων, στο ουκρανικό έδαφος, θα οδηγήσει την Ρωσία, στην χρήση του πυρηνικού της οπλοστασίου. 

Έτσι, οι Δυτικοί αυτοπαγιδεύτηκαν, σε ένα απόλυτο αδιέξοδο, αφού οι επιλογές τους είναι όλες μπλοκαρισμένες και τους οδηγούν, σε έναν μονόδρομο, τον οποίο αυτοί δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να βαδίσουν. Και ο μονόδρομος αυτός δεν είναι άλλος, από την εμπλοκή τους, σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, κατά των Ρώσων, μέσα στο ουκρανικό έδαφος, ύστερα, π.χ., από μια πρόσκληση της κυβέρνησης των πραξικοπηματιών. Οι Δυτικοί δεν έχουν σχεδιάσει τέτοιου είδους επιχειρήσεις και δεν έχουν την τόλμη να προχωρήσουν σε αυτές, διότι αντιλαμβάνονται, πολύ καλά, ότι οι Ρώσοι δεν μπλοφάρουν και θα πολεμήσουν, για την Ουκρανία.

Ως εκ τούτου, αναφύεται το ερώτημα, που έχει να κάνει, με το πώς οι Δυτικοί προχώρησαν, σε όλες αυτές τις ενέργειες, ενώ η αντίδραση των Ρώσων ήταν αναμενόμενη και ουσιαστικά, δεδομένη. Πραγματικά, τέτοια τσαπατσουλιά, τέτοια ανικανότητα και τέτοια ανοργανωσιά δεν έχω ξαναδεί, στους Αμερικανούς και στους Ευρωπαίους.

Το απόλυτο αδιέξοδο, στο οποίο έχουν περιέλθει οι Δυτικοί, στην Ουκρανία και η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η ρωσική ηγεσία απειλεί και ετοιμάζεται, για ανοικτή και πλήρη πολεμική σύγκρουση, με το ΝΑΤΟ και τις Η.Π.Α., έχουν πανικοβάλει τις διάφορες αμερικανικές ελίτ, με πρώτη, απ' όλες, την χρηματοπιστωτική, η οποία, μέσω της "Wall Street Journal" (και όχι μόνο μέσω αυτής), υποδεικνύει στον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, να προβεί, σε επιθετικούς χειρισμούς, απέναντι στην Ρωσία, οι οποίοι να συμπεριλαμβάνουν την άμεση ένταξη της Ουκρανίας, στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ, στην Ουκρανία, μετά από αίτημα της κυβέρνησης του Κιέβου, με ταυτόχρονη περικύκλωση, από δυνάμεις του ΝΑΤΟ, του ρωσικού θύλακα του Καλίνινγκραντ, ο οποίος βρίσκεται στην Βαλτική θάλασσα, συνορεύοντας με την Πολωνία και την Λιθουανία, καθώς και την διακοπή των διπλωματικών σχέσεων των δυτικών χωρών, με την Ρωσία. Συμπληρωματικά, στα παραπάνω, η εφημερίδα προτείνει, στον Αμερικανό πρόεδρο, την αποβολή της Ρωσίας, από το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., από τους G-8 και τους G-20 και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.

Η συλλογιστική των συντηρητικών αμερικανικών ελίτ, η οποία επαναφέρει και το σενάριο της δημιουργίας της αντιπυραυλικής ομπρέλλας, στον χώρο της ανατολικής Ευρώπης, που περιβάλλει την Ρωσία και την μαζική πίεση, στις χώρες της Ευρασίας, που συνορεύουν, με την Ρωσία, να εγκαταλείψουν την Μόσχα, να συμμαχήσουν, με τις Η.Π.Α. και να τεθούν, υπό την προστασία του ΝΑΤΟ, έχει μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους, αλλά, ουσιαστικά, δείχνουν την βιασύνη των Δυτικών και το στρατηγικό αδιέξοδο, στο οποίο αυτοί έχουν περιέλθει.

(Βέβαια, αυτή η συλλογιστική των υπερσυντηρητικών κύκλων των Η.Π.Α. έχει και μια άλλη εσωτερική και πολιτικάντικη διάσταση και σχετίζεται, με την αποδυνάμωση της κυβέρνησης του Ομπάμα και του Δημοκρατικού Κόμματος, εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2016 και αυτή η διάσταση, κατά την γνώμη μου, είναι πολύ σημαντική και υπερκαλύπτει τις άλλες διαστάσεις, που αναδεικνύονται, μέσα από αυτές τις τοποθετήσεις, διότι οι θέσεις αυτές έχουν, από μόνες τους, ένα σημαντικό στοιχείο μπλόφας αυτών που τις εκφράζουν, διότι αυτοί γνωρίζουν, πολύ καλά, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα δεν πρόκειται να προβεί σε πολεμικές ενέργειες, κατά των Ρώσων, στην Ουκρανία, αλλά, επειδή υπάρχουν πολλοί στις αμερικανικές ελίτ, που έχουν τέτοιες θέσεις και τις εννοούν, ας αφήσουμε, στην άκρη, αυτή την διάσταση των απόψεων, που εκφράζει η "Wall Street Journal").

Φυσικά, οι κύκλοι αυτοί επιθυμούν το γονάτισμα της Ρωσίας, τώρα, που θεωρούν ότι μπορεί να γίνει, διότι βλέπουν ότι, αν δεν γίνει, τώρα, αργότερα δεν θα μπορεί να γίνει. Αλλά, αυτή η συλλογιστική έχει, ως ακρογωνιαίο της λίθο και την πεποίθηση ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν μπλοφάρει και ότι δεν θα φέρει, σε πέρας, τις απειλές του, τις οποίες έχει διοχετεύσει, στο παρασκήνιο.

Όμως, ο Πούτιν δεν μπλοφάρει. Όταν λέει ότι θα κάνει πόλεμο, το εννοεί. Και θα το πράξει.

Από την άλλη πλευρά, η συλλογιστική των ακραίων συντηρητικών αμερικανικών κύκλων, που εκφράζονται, μέσα από την "Wall Street Journal", επικεντρώνεται, ειδικά και συγκεκριμένα, σε όσα συμβαίνουν στην περιοχή της Ταυρίδας (στην Κριμαία) και επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν την αμερικανική ισχύ και υπεροπλία, έστω και ως μπλόφα, προκειμένου να αποτρέψουν, άμεσα, την ενσωμάτωση της Κριμαίας, στην ρωσική επικράτεια, προκειμένου να καταστεί η Μαύρη Θάλασσα, μια αμερικανική λίμνη.

Η συλλογιστική αυτή, ως προς αυτό το τμήμα της, στηρίζεται σε δύο υποτιθέμενες - από τους συντηρητικούς κύκλους των Η.Π.Α. - μπλόφες, εκ των οποίων η πρώτη (αυτή των Αμερικανών, που απειλούν, με έναν πόλεμο, χωρίς να το εννοούν) στηρίζεται στην δεύτερη (αυτή των Ρώσων, που λένε ότι θα κάνουν πόλεμο), η οποία, όμως, δεν είναι μπλόφα, ακριβώς, επειδή οι Ρώσοι εννοούν ότι θα πολεμήσουν, για την Ουκρανία.

Και αν οι Ρώσοι είναι ικανοί να πολεμήσουν, για να διατηρήσουν την Ουκρανία, κάτω από την ρωσική επιρροή και να κρατήσουν μακριά τις Η.Π.Α., το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι δεν είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν, για την Ουκρανία. 



 Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία, στον πλανήτη καθιστά τις Η.Π.Α. μιαν υπερδύναμη, η οποία βρίσκεται πολύ μπροστά, από όλους τους άλλους. Παρ' όλα αυτά, όταν η αμερικανική στρατιωτική δύναμη συγκρίνεται, με αυτήν της Ρωσίας, δεν είναι ακαταμάχητη. Κάθε άλλο...



Το γιατί συμβαίνει αυτό σχετίζεται, άμεσα, με τις στρατιωτικές ισορροπίες των αντίπαλων δυνάμεων, στην περιοχή, αλλά και ευρύτερα. 

Ας τις δούμε :

Προφανώς, οι Η.Π.Α. είναι, κατά πολύ, η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη, στον πλανήτη και οι συμβατικές στρατιωτικές τους δυνάμεις υπερτερούν, σε όλα, περίπου, τα επίπεδα, απέναντι στις ρωσικές. Και στην εκπαίδευση και στην τεχνολογία και στα οπλικά συστήματα, αν και η αλήθεια είναι ότι και οι δύο δυνάμεις δεν έχουν επιδείξει όλα τους τα οπλικά συστήματα και υπάρχει μια σημαντική αβεβαιότητα, ως προς τον βαθμό της αποτελεσματικότητάς τους και στην ικανότητα του καθενός, εκ των αντιπάλων, για την εξουδετέρωση των συμβατικών οπλικών συστημάτων του άλλου.

Όμως, το γεγονός ότι οι Η.Π.Α. έχουν καλύτερο επίπεδο ενόπλων δυνάμεων, δεν λέει τίποτε, απολύτως, διότι η Ρωσία έχει ισχυρότατο στρατό, ο οποίος είναι τεράστιος, σε συμβατικό επίπεδο και με δεδομένο ότι η Ουκρανία βρίσκεται, στην γειτονιά της Ρωσίας και όχι των Η.Π.Α., οι απώλειες των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων θα είναι τεράστιες, ανυπολόγιστες και συντριπτικές, με πολύ μικρότερες δυνατότητες ανεφοδιασμού, από ό,τι οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, των οποίων οι σχετικές δυνατότητες θα είναι άμεσες και μαζικές, αν δούμε τον χάρτη των επιχειρήσεων, αφού η Μόσχα απέχει, από το Κίεβο, γύρω στα 857 χιλιόμετρα, ενώ, από την Νέα Υόρκη, απέχει, γύρω στα 8600 χιλιόμετρα.

Οι απώλειες, λοιπόν, των Αμερικανών, απέναντι σε έναν στρατό, σαν τον ρωσικό, ο οποίος αριθμεί, περί τους 300.000 άνδρες, έχει 2.500 ενεργά τάνκς και άλλα 10.000 στην αποθήκη, ενώ έχει μια τεράστια πολεμική αεροπορία και ένα, επίσης, τεράστιο στόλο, θα είναι τεράστιες, σε συμβατικό επίπεδο. Μάλιστα, είναι πολύ πιθανό - το πιθανότερο - οι Αμερικανοί να ηττηθούν, κατά κράτος, παρά το γεγονός ότι οι σύμμαχοί τους, που έχουν περικυκλώσει την Ρωσία, θα τους δώσουν όλα τα απαραίτητα εδάφη, αεροδρόμια, εναέριους χώρους, θάλασσες και ότι άλλο κριθεί απαραίτητο, προκειμένου να προβούν, σε επιθετικές ενέργειες, μέσα στο ουκρανικό και το ρωσικό έδαφος.

Αλλά, όπως είπαμε, η Ρωσία δεν είναι Ιράκ. Ούτε είναι Λιβύη. Το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί, εάν ο πόλεμος μείνει, σε επίπεδο συμβατικών στρατιωτικών δυνάμεων, θα τα βρουν σκούρα. Πολύ σκούρα...

Πέρα από τα παραπάνω, ο αμερικανικός στρατός είναι κουρασμένος, από τους συνεχείς πολέμους, στους οποίους έχει εμπλακεί και αυτό τον έχει κάνει να μην έχει πολλές δυνάμεις να διαθέσει, σε έναν πόλεμο στην Ουκρανία. Το αποτέλεσμα είναι ότι θα πρέπει να καταφύγει, σε μαζικές στρατεύσεις νεοσυλλέκτων, διότι η αντιμετώπιση του ρωσικού στρατού και του συμβατικού του δυναμικού δεν μπορεί να γίνει με μισθοφόρους. Κάτι τέτοιο θα είναι πολύ δύσκολο, έως αδύνατο, αφού και ο αμερικανικός λαός είναι κουρασμένος, από τους πολέμους και δεν είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί την εμπλοκή σε ένα πόλεμο, με μια τεράστια στρατιωτική δύναμη και το, ανάλογα, τεράστιο κόστος, που θα προκαλέσει μια τέτοια εμπλοκή.



Οι Η.Π.Α. θέλουν, δεν θέλουν, τους αρέσει, δεν τους αρέσει, ζούν, από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, με τον εφιάλτη του ακαταμάχητου πυρηνικού οπλοστασίου, παλαιά, της "Σοβιετικής Ένωσης" και τώρα, της Ρωσίας. Και φυσικά, τα πράγματα δεν είναι καθόλου ευχάριστα, γι' αυτές. Ιδιαίτερα, τώρα και εν όψει των δραματικών αλλαγών, που θα φέρει η, υπό διαμόρφωση, ρωσοκινεζική συμμαχία, αν και όταν αυτή ολοκληρωθεί...



Αλλά όλα αυτά δεν είναι τα χειρότερα. Τα χειρότερα είναι άλλα.

Και αυτά τα χειρότερα έχουν να κάνουν, με το γεγονός ότι η Ρωσία είναι στρατιωτική υπερδύναμη, όχι λόγω της συμβατικής στρατιωτικής της ισχύος, η οποία την κατατάσσει, στο επίπεδο μιας μεγάλης περιφερειακής δύναμης. Η Ρωσία είναι υπερδύναμη, εξ αιτίας του τεράστιου και μαζικού πυρηνικού της οπλοστασίου, το οποίο αποτελείται από 4.500 έτοιμες και ενεργές πυρηνικές κεφαλές. Με αυτό το πυρηνικό οπλοστάσιο, η Ρωσία μπορεί να εξαφανίσει, με μαζικές πυρηνικές επιθέσεις, όχι μόνο τις Η.Π.Α., αλλά και το σύνολο του πλανήτη, ενώ τα αμερικανικά αμυντικά πυραυλικά συστήματα δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τέτοιου είδους μαζικές επιθέσεις, τις οποίες, σήμερα, μόνον η Ρωσία μπορεί να πραγματοποιήσει.

Το κληρονομημένο, από την εποχή της "Ε.Σ.Σ.Δ.", πυρηνικό οπλοστάσιο και η αποτρεπτική του ισχύς ήταν, που προστάτευσε την Ρωσία, από την Δύση, αμέσως, μετά την πτώση της "Σοβιετικής Ένωσης". Αν αυτή η αποτρεπτική πυρηνική δύναμη δεν υπήρχε, δεν θα μιλούσαμε, σήμερα, για την Ρωσία. Και αν μιλούσαμε, γι' αυτήν, θα αναφερόμασταν, σε ένα μικρό, ή μεσαίο κράτος, στον ευρασιατικό χώρο, κάπου γύρω στα Ουράλια, χωρίς καμμία ιδιαίτερη σημασία, ή σπουδαιότητα.

Αυτή την πυρηνική δύναμη η Ρωσία έχει καταστήσει σαφές ότι θα την χρησιμοποιήσει, εάν οι Η.Π.Α. και οι νατοϊκοί τους εταίροι, επέμβουν, στρατιωτικά, στην Ουκρανία.

Η απειλή αυτή δεν είναι μπλόφα. Πρόκειται για μιαν απειλή, η οποία θα γίνει πραγματικότητα και η οποία θέτει, εκτός μάχης, τους Ευρωπαίους εταίρους των Η.Π.Α., οι οποίοι, άλλωστε, δεν μετρούν, στρατιωτικά, απέναντι στην Ρωσία, αφού ούτε τον στρατό του Καντάφι δεν μπόρεσαν να καταβάλουν, παρά μόνο όταν έτρεξαν, σε βοήθειά τους, οι Αμερικανοί. Όμως, η συμμετοχή των νατοϊκών συμμάχων των Η.Π.Α., σε αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, στην Ουκρανία και στην Ρωσία, θα ήσαν πολύ χρήσιμες, στο ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς.

Η Βρετανία, που έχει διασπείρει τις δυνάμεις της, στα μέτωπα, που έχουν ανοίξει οι Η.Π.Α., στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, δεν έχει πολλά να προσφέρει. Το ίδιο και η Γαλλία, ενώ οι Γερμανοί δεν διανοούνται καν ότι μπορεί να εμπλακούν, σε έναν νέο πόλεμο, κατά της Ρωσίας.

Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι βρίσκονται, σε, ακόμη, χειρότερη κατάσταση και στην πράξη, χρειάζονται την προστασία του ΝΑΤΟ, δηλαδή των Αμερικανών, από μια μαζική ρωσική επίθεση, γεγονός, το οποίο δείχνει το πόσο ανίκανοι είναι να προβούν, σε επιθετικές ενέργειες, κατά της Ρωσίας. Ήδη, όπως είπαμε, η Πολωνία και η Λιθουανία έχουν, σαφέστατα, απειληθεί, από την Ρωσία και θα είναι τα πρώτα θύματα μιας ρωσικής τακτικής πυρηνικής επίθεσης, όπως άλλωστε και όλοι οι νατοϊκοί εταίροι, που βρίσκονται γύρω από τα εδάφη της Ρωσίας, της Λευκοροσίας και της Ουκρανίας.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι Δυτικοί δεν θα επέμβουν, στρατιωτικά, στην Ουκρανία. Είναι δεδομένο ότι θα κάνουν πολλές συζητήσεις, για κάτι τέτοιο, αλλά οι συζητήσεις θα μείνουν συζητήσεις.

Ήδη, οι νατοϊκοί εταίροι έχουν πάρει απόφαση ότι η Κριμαία έχει χαθεί, αφού το πραξικόπημα, που προσπάθησαν να κάνουν, εκεί, μέσω των Ουκρανών ναζιστών, των νατοϊκών μισθοφόρων και των τζιχαντιστών Τούρκων Τατάρων της περιοχής αυτής, με την βοήθεια της τουρκικής MIT, απέτυχε. Και φυσικά, δεν πρόκειται να αντισταθούν, με την χρήση της στρατιωτικής βίας, σε ενδεχόμενη κατάληψη της Ουκρανίας, από την Ρωσία. Θα φωνάξουν, θα σκούξουν, θα διαρρήξουν τα ιμάτιά τους, αλλά μέχρι εκεί. Και μόνον, μέχρι εκεί. Παρακάτω, δεν τους παίρνει να προχωρήσουν. Και δεν πρόκειται να προχωρήσουν.

 Οι βουτυρόκωλοι, λοιπόν, Δυτικοί, δηλαδή, κυρίως, οι Αμερικανοί, επέδειξαν, για μία, ακόμη, φορά, μιαν απίστευτη αλαζονεία και αμετροέπεια, αλλά έπεσαν θύματα αυτής της αλαζονείας και αυτής της αμετροέπειας, διότι δεν μέτρησαν, σωστά και όπως έπρεπε, τον αντίπαλό τους, αφού, τώρα, δεν έχουν, απέναντί τους τον Παναμά του Μανουέλ Νορριέγκα, ή την Σερβία, του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ούτε το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, ή την Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι.

Έχουν, απέναντί τους, την Ρωσία – και μάλιστα, όχι την Ρωσία του μεθύστακα Γέλτσιν, αλλά την Ρωσία του Πούτιν.

Αυτήν την πραγματιστική ακρισία οι Δυτικοί θα την πληρώσουν. Και δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος, για να καταστούν άξιοι επίδειξης οίκτου και κατανόησης.

Όμως, η ουκρανική κρίση θα προσθέσει στην πείρα των Δυτικών μια πολύ σημαντική εμπειρία, η οποία τους διδάσκει ότι η Ρωσία εννοεί όσα λέει και ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί ανατροπές του status quo, στην γειτονιά της. Και η γειτονιά της είναι τεράστια.

Ως εκ τούτου, οι Δυτικοί θα αποκομίσουν πολλά διδάγματα, για τις επόμενες κινήσεις τους, οι οποίες, φυσικά, δεν πρόκειται να σταματήσουν εδώ, αφού είναι αποφασισμένοι να αποδυναμώσουν τα δύο επικίνδυνα σκέλη μιας ανεπίσημης, αλλά υφέρπουσας συμμαχίας, ανάμεσα στην ευρασιατική Ρωσία και την ασιατική Κίνα, πριν αυτή η συμμαχία λάβει σάρκα και οστά, οπότε θα είναι αδύνατο να ανασχεθεί.

Έτσι, οι Αμερικανοί έχουν στρέψει την προσοχή τους, στην αποδιοργάνωση της Ευρασιατικής Ένωσης, η οποία είναι ένα έργο του Βλαντιμίρ Πούτιν και αποσκοπεί να φθάσει και να ξεπεράσει την οργανωτική συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντάσσοντας, στους κόλπους της, όλες τις χώρες της παλιάς "Σοβιετικής Ένωσης", που δεν έχουν περάσει, στους εχθρούς της Ρωσίας. Στην Ευρασιατική Ένωση, ήδη, συμμετέχουν, μαζύ με την Ρωσία, η Λευκορωσία και το Καζακστάν, ενώ υποψήφια μέλη είναι η Αρμενία, η Κιργιζία και το Τατζικιστάν.

Φυσικά, μέσα στο σενάριο των Η.Π.Α., για την αποδόμηση της Ευρασιατικής Ένωσης εντάσσονται και όλα όσα έγιναν και συμβαίνουν στην Ουκρανία, από τον Νοέμβριο του 2013, όταν ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανούκοβιτς αρνήθηκε στην σύναψη συμφωνίας σύνδεσης της Ουκρανίας, με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με αποτέλεσμα την ανατροπή του, από το οργανωμένο πραξικόπημα της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης, με όπλο την κυριαχία των ναζιστών, στους δρόμους του Κιέβου και την οργανωτική, οικονομική και λογιστική στήριξη του ΝΑΤΟ και των Η.Π.Α.

Οι Αμερικανοί και ευρύτερα, οι Δυτικοί δεν θα σταματήσουν, εδώ. Θα προχωρήσουν, όσο μπορούν, στην απόσπαση, από την επιρροή της Ρωσίας, όλων των φίλων και συμμάχων της, διότι αυτό που τους φοβίζει περισσότερο, από όλα, είναι η εμφάνιση, μιας νέας "Ε.Σ.Σ.Δ." και η συμμαχία αυτού του νέου μορφώματος, που αντιπροσωπεύει η Ευρασιατική Ένωση, με την Κίνα. Και αν, στην δεκαετία του 1970, οι Αμερικανοί διέσπασαν την ρωσοκινεζική συμμαχία, με αποτέλεσμα, η δική τους συμμαχία, με την Κίνα του Μάο Τσετουνγκ και των διαδόχων του, να συμβάλει στην αποδιοργάνωση και την κατάρρευση της "Σοβιετικής Ένωσης", τώρα, τα πράγματα  είναι, εντελώς, διαφορετικά, αφού οι ηγέτες του Κινεζικού Κ.Κ. βλέπουν, πλέον, ως πρώτο κίνδυνο, για τα γεωστρατηγικά συμφέροντα της χώρας τους, τις Η.Π.Α. και όχι τη Ρωσία.

Πέραν όλων αυτών, οι τρέχουσες και οι μέλουσες εξελίξεις δεν κάνουν τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο, από το να αποδεικνύουν, για πολλοστή φορά, μέσα στην αέναη πορεία του χρόνου, την νηπιακή συλλογιστική της δυτικής εκδοχής του ορθολογισμού, που βλέπει την ανθρώπινη Ιστορία, ως μια εξελισσόμενη "πρόοδο", προς "το ατομικό ή/και το γενικό καλό" και η οποία συλλογιστική έχει, κατ' επανάληψη, διαψευστεί, οικτρά και θα συνεχίσει να διαψεύδεται - περισσότερα, στο : "Από τον Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, στον Λέοντα Τρότσκυ, από τον Τρότσκυ, στον Λέοντα Τολστόϋ και από τον Τολστόϋ, σε μας. (Η εκδίκηση του "αναχρονισμού", όταν η οπισθοδρόμηση εμφανίζεται ως "πρόοδος" και ο "εκσυγχρονισμός" αρμενίζει στραβά)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.gr/2013/08/solzhenitsyn-trotsky-tolstoy.html . Κάθε άλλο, παρά, έτσι, κινούνται τα πράγματα.

Η Ρωσία δεν είναι, πια, η “Ε.Σ.Σ.Δ.”. Η Ρωσία είναι μια καπιταλιστική χώρα. Αλλά είναι και υπερδύναμη. Και ως υπερδύναμη, τώρα, σέβεται τον εαυτό της, όπως και την ισχύ της. Αναλόγως, πράττει και η Κίνα, η οποία, μόλις τώρα, αρχίζει να αναδεικνύεται ως μια επίδοξη και επίφοβη παγκόσμια δύναμη.

Ως εκ τούτου, οι Η.Π.Α. το ΝΑΤΟ και οι Ευρωπαίοι δεν έχουν μπροστά τους έναν απεριόριστο χρονικό ορίζοντα, αφού η παγκόσμια κοινότητα δεν αποτελείται από αγγέλους και καλοπροαίρετους κυρίους, οι οποίοι αγνοούν τα στρατηγικά συμφέροντα των χωρών τους, όπως νομίζουν οι ανόητοι φιλελεύθεροι. Κάθε άλλο.

Τα όποια σενάρια κατασκευάζουν και επεξεργάζονται οι Δυτικοί, για την αποδυνάμωση της Ρωσίας και την αποτροπή της Κίνας, από το να παίξει έναν κυριαρχικό ρόλο, στην περιοχή της και στον πλανήτη ολόκληρο, έχουν ένα στενό χρονικό ορίζοντα, για να λάβουν σάρκα και οστά.

Δεν αποκλείεται να τα καταφέρουν. Δύσκολο (επειδή αυτοί είναι σε φάση, παρακμής, την οποία, βέβαια μπορούν να αντιστρέψουν, αλλά…), όχι, όμως, ακατόρθωτο. Αλλά, αυτό πρέπει να το πράξουν, μέσα στην ερχόμενη δεκαετία, ή δεκαπενταετία.

Αλλιώς, οι εξελίξεις, γι’ αυτούς, θα είναι σκοτεινές. Και για την ακρίβεια, ζοφερές…