Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Ο Αντωνάκης ο βενιζελοκίνητος βρυκολάκιασε. Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα, για την κυβέρνηση, που βρίσκεται, εν αποδρομή, ενώ ο απρόβλεπτος ΓΑΠ εκδικείται Σαμαρά και Βενιζέλο, για την συνομωσία των Καννών. Οι εγγενείς δυσκολίες, με την τρόϊκα, στην συμφωνία για το 3ο Μνημόνιο. (Μόνο το seigniorage μπορεί να τους σώσει, αλλά)...




Όπως, ήταν αναμενόμενο, δίκην φυσικού φαινομένου, ο Αντωνάκης ο βενιζελοκίνητος βρυκολάκιασε. Και μαζύ με αυτόν βρυκολάκιασε και η κυβέρνησή του. Και φυσικά, μαζύ με αυτούς βρυκολάκιασε και το όχημα, που κρατάει τον Αντωνάκη και αυτή την κυβέρνηση, στην εξουσία. Περί του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο λόγος.

Η επανεμφάνιση του απρόβλεπτου και χαοτικού ΓΑΠ και η ευθεία και άμεση απειλή, που προκύπτει από αυτή την επανεμφάνιση, για την παραμονή της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, στην εξουσία, δεν είναι ο κύριος λόγος, για την ζοφερή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει το κυβερνητικό σχήμα, που στηρίζεται στα όποια απομεινάρια της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Ο ευήθης ΓΑΠ και η παρέα του, που είναι πολύ πιθανό να μην ψηφίσουν τον προϋπολογισμό του 2015 ("τα παλικαράκια του Μνημονίου", όπως, προσφυέστατα, αποκάλεσε αυτή την ανερμάτιστη παρέα ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αποκρύπτοντας, όμως, ότι, τότε - το 2010 -, ήταν και ο ίδιος μέλος αυτής της παρέας), δεν θα αποτελούσαν κανένα κίνδυνο, εάν αυτή η κυβέρνηση δεν είχε πέσει στα βράχια, εξ αιτίας των χειρισμών της, η αρχή των οποίων βρίσκεται, στον Ιούνιο του 2012, δηλαδή, στην εποχή της συγκρότησής της και στην, απόλυτα, δουλική στάση της, απέναντι στους ξένους δανειστές, παρά το γεγονός ότι οι προεκλογικές επαγγελίες των τριών (και μετά την φυγή του Φώτη Κουβέλη και της ΔΗΜΑΡ, των δύο) συγκυβερνητών και των κομμάτων τους, που διακήρυσσαν, urbi et orbi, ότι θα επαναδιαπραγματευθούν το 2ο Μνημόνιο - το οποίο, όμως, οι ίδιοι είχαν υπογράψει, λίγους μήνες νωρίτερα.

Εκείνη την εποχή, είχα περιγράψει, στο δημοσίευμα, με τίτλο Ο "παντοδύναμος" Αντωνάκης (που θα πάει άκλαυτος), οι καμικάζι του ευρώ και η κακή τους μοίρα. (Ένα καυστικό κείμενο που έκοψε η λογοκρισία των σαμαροφυλάκων του ANTINEWS) την ζοφερή τύχη του Αντωνάκη και των κυβερνητικών του εταίρων. Και μπορώ, τώρα, να πω ότι δεν έπεσα έξω. Η περιγραφή των αναμενόμενων εξελίξεων, που ήταν σαφής και κατηγορηματική, επιβεβαιώθηκε, στην πράξη. 

Αυτό, τότε, δεν φαινόταν να είναι αυτονόητο. Για μένα ήταν. Όχι, όμως, για τους άλλους.

Αλλά όλα τα πεπραγμένα αυτής της άθλιας κυβέρνησης, η οποία μετασχηματίστηκε, αφ' εαυτής, σε μια επιτροπή μπράβων των ξένων δανειστών, που εφάρμοσε όλα όσα έλεγε ότι δεν θα εφαρμόσει και έπραξε τα, εντελώς, αντίθετα, από όλα όσα ισχυριζόταν ότι θα πράξει (μειώσεις μισθών και συντάξεων, που ο "ανοιξιάτικος" Αντωνάκης και ο κυβερνητικός του συνεταίρος, έλεγαν ότι δεν θα μειώσουν, ανηλεή μέτρα λιτότητας 11 - και πλέον - δισ. €, ποσόν το οποίο έλεγαν ότι θα αντικαταστήσουν, με "ισοδύναμα", σκληρή φορολογία, την οποία έλεγαν ότι θα μειώσουν, απολύσεις, τις οποίες έλεγαν ότι δεν θα κάνουν, ξεπούλημα της Αγροτικής Τράπεζας και των δικτύων, το οποίο διεκήρυσαν ότι δεν θα πραγματοποιήσουν και πολλά άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός), την έφεραν, στην παρούσα βαμπιρική κατάσταση, στην οποία έχει βρεθεί και στο επερχόμενο επονείδιστο τέλος.

Το παρόν πρόβλημα, που αντιμετωπίζουν οι Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Βενιζέλος, δεν είναι άλλο, από το απλούστατο γεγονός ότι όλα όσα υπολόγιζαν, ως προς την στάση της τρόϊκας, απέναντι στην κυβέρνησή τους, από τον Σεπτέμβριο και μετά, όχι μόνο δεν πραγματοποιήθηκαν, αλλά εξελίχθηκαν, στο αντίθετό τους. Από ό,τι φαίνεται οι δύο κυβερνητικοί εταίροι των Αθηνών διαπιστώνουν έντρομοι και εμβρόντητοι ότι η τρόϊκα των εκπροσώπων των ξένων δανειστών και οι ίδιοι οι δανειστές αντιμετωπίζουν το παρόν κυβερνητικό σχήμα και τους εταίρους του, ως κάτι το, εντελώς, πρόσκαιρο. Για τους ξένους δανειστές και την γερμανική κυβέρνηση, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος φαίνεται ότι αποτελούν παρελθόν. Θεωρούνται τελειωμένοι.

Για τον λόγο αυτόν, οι απαιτήσεις των ξένων δανειστών έχουν φθάσει στο maximum. Έτσι, ζητούν, με αδιαπραγμάτευτο, άμεσο και επιτακτικό τρόπο, την εκπλήρωση, χωρίς καθυστέρηση, όλων των "προαπαιτούμενων" δράσεων, στις οποίες έχει δεσμευθεί η κυβέρνηση και την υπογραφή του απαραίτητου 3ου Μνημονίου, το οποίο θα πρέπει να εφαρμοστεί, από την 1/1/2015, που λήγει, το ισχύον, μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους, 2ο Μνημόνιο.

Οι απαιτήσεις τους είναι τέτοιες, σε έκταση και ένταση, που, ξεπερνούν και τον ίδιο, όπως έχει εκμυστηρευθεί ο ουσιαστικός εκπρόσωπος τύπου των ξένων δανειστών, ο απολαυστικός Σπυρίδων-Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος δίνει τον καθημερινό ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα, για να δικαιολογήσει, να υπερασπιστεί και να περάσει, στην κοινή γνώμη, την "γραμμή" των δανειστών, ούτως ώστε να σταθεί δυνατόν να εφαρμοστούν οι εντολές τους.

Η εμπλοκή, στις συζητήσεις, με την τρόϊκα, δεν είναι εικονική. Είναι πραγματική.

Οι διαφωνίες, που εμφανίζονται, δεν σχετίζονται, με τα ίδια τα μέτρα, που απαιτεί η τρόϊκα και οι ξένοι δανειστές. Και η υπογραφή του 3ου Μνημονίου και το ασφαλιστικό, με τις μειώσεις των συντάξεων και οι ομαδικές απολύσεις και ο συνδικαλιστικός νόμος, για την απαγόρευση των απεργιών και την εφαρμογή του lock out των εργοδοτών και η αντιμετώπιση του δημοσιονομικού κενού, για το 2015 (κάπου στα 2, με 2,5 δισ. €), όπως και όλα τα υπόλοιπα, θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν. Οι δύο πλευρές του τραπεζιού θα μπορούσαν να συμφωνήσουν, σε όλα αυτά και σε ακόμη περισσότερα, εάν η πολιτική συγκυρία ήταν διαφορετική.




Ο Νίκος Μπίστης πρότεινε την εκλογή του Κώστα Σημίτη, ως διαδόχου του Κάρολου Παπούλια, στην προεδρία της χώρας, προφανώς ενεργώντας, ως λαγός του πρώην πρωθυπουργού, αλλά και του Ευάγγελου Βενιζέλου. Ο Αντώνης Σαμαράς, βεβαίως, δεν έχει καμμία αντίρρηση, ενώ οι όποιες διαφωνίες, στις τάξεις των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, αν και θα είναι πολλές, μπορούν να ξεπεραστούν. Όμως, οι ψήφοι, για την εκλογή του Κώστα Σημίτη, ως προέδρου του κράτους, ούτως, ή άλλως, δεν επαρκούν. Πολύ περισσότερο, που τον Κώστα Σημίτη (όπως και τον Κώστα Καραμανλή), δεν πρόκειται να τον ψηφίσει ο, πάντα, χαοτικός ΓΑΠ και η ομάδα των βουλευτών, που επηρεάζει και οι οποίοι είναι, τουλάχιστον, επτά...




Στην παρούσα πολιτική συγκυρία, με δεδομένη την ανάγκη, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2015, να βρεθούν 180 ψήφοι, στην ελληνική βουλή, για την εκλογή νέου προέδρου του κράτους και με επικρεμάμενη την απειλή, για την προσφυγή, σε βουλευτικές εκλογές, τον ερχόμενο Μάρτιο, εάν αυτοί οι ψήφοι δεν βρεθούν, η ετοιμόρροπη κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, δεν έχει περιθώρια να πράξει, όπως έπραττε, μέχρι τώρα. Δεν μπορεί να αποδεχθεί, χωρίς, έστω και στοιχειώδη, αντίδραση, τις απαιτήσεις των ξένων δανειστών, οι οποίοι δείχνουν να αδιαφορούν, για την τύχη της κυβέρνησης αυτής, της οποίας το έργο, προφανώς, θεωρούν τελειωμένο.

Οι ξένοι δανειστές θεωρούν ότι η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου είναι αναξιόπιστη και ως προς όσα δεν έχει κάνει, από αυτά που έχει, κατά καιρούς, συμφωνήσει και επειδή φαίνεται ότι το πολιτικό της μέλλον είναι, πλέον, βραχύ.

Από την μια πλευρά, οι δανειστές δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι, την προσπάθεια του Αντώνη Σαμαρά να απεγκλωβιστεί από το Δ.Ν.Τ., αφού το διαβόητο "βελούδινο διαζύγιο", με αυτόν τον διεθνή οργανισμό, που προωθούσε ο Έλληνας πρωθυπουργός βούλιαξε, στα θολά νερά της ανόδου των ελληνικών διαφορικών επιτοκίων των 10ετών κρατικών ομολόγων, στα επίπεδα του 8% και άνω (γύρω, στις 720 μονάδες βάσης), μια εξέλιξη την οποία, όχι, μόνο, δεν απέτρεψαν οι δανειστές, αλλά και της επέτρεψαν και την εξώθησαν να συμβεί.

Από την άλλη πλευρά, οι δανειστές, θεωρώντας τελειωμένη την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, πιθανότατα, επιδιώκουν να την αφήσουν να ξεψυχήσει, έχοντας αποδεχθεί την πιθανότητα ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε μόνος του, είτε, ως βασικό συστατικό στοιχείο μιας νέας κυβέρνησης, να διαδεχθεί το παρόν κυβερνητικό σχήμα. Για τον λόγο αυτόν, δεν φαίνεται να επιθυμούν να σώσουν την σημερινή συγκυβέρνηση - ίσως και επειδή εκτιμούν ότι αυτή έχει φάει τα ψωμιά της και δεν μπορεί να σωθεί, με τίποτε.

Βέβαια, οι δανειστές θέλουν και επιδιώκουν να εμπλέξουν και τον ΣΥΡΙΖΑ, στην διαπραγμάτευση και στην συμφωνία για το 3ο Μνημόνιο, όπως έπραξαν με τον Αντώνη Σαμαρά και την Νέα Δημοκρατία, πριν το 2ο Μνημόνιο. Για τον λόγο αυτόν, αφήνουν τους τωρινούς κυβερνήτες και διάφορα τμήματα της ελίτ της χώρας να πάρουν τις σχετικές πρωτοβουλίες. Γι' αυτό και όλη αυτή η φιλολογία, για τον σχηματισμό "κυβέρνησης ειδικού σκοπού".

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, τους έχει κόψει κάθε κουβέντα, περί αυτού. Δεν συμμετέχει, σε καμμία τέτοια κυβέρνηση. Δεν αναγνωρίζει καμμία συμφωνία, είτε του παρελθόντος, είτε μελλοντική. Δεν δέχεται κανένα "προαπαιτούμενο". Και προειδοποιεί τους πάντες, που συναλλάσσονται, με αυτή την κυβέρνηση, ή που έχει συναλλαχθεί, με τις προηγούμενες, ότι θα χάσουν τα λεφτά τους.

Όλη αυτή η κατάσταση δεν αποτελεί ένα καλό περιβάλλον, για τους δανειστές. Αντιθέτως, το περιβάλλον, που δημιουργείται, από τις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα, είναι, άκρως, τοξικό, για τους δανειστές. Και φυσικά, οι εξαγγελίες αυτές δημιουργούν ανυπέρβλητα εμπόδια, στις συζητήσεις, με την συγκυβέρνηση, για την συμφωνία, για το νέο Μνημόνιο, όπως γκρινιάζει ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Και σωστά, γκρινιάζει, αφού η ορθή και απολύτως, ενδεδειγμένη στάση του ΣΥΡΙΖΑ παραλύει τις διαδικασίες, για την επίτευξη μιας ασφαλούς και βέβαιης συμφωνίας.

Προφανώς, αυτό, που θέλουν οι δανειστές, είναι να έχουν απέναντί τους έναν αξιόπιστο συνομιλητή, ο οποίος, σαφώς, θα είναι μια νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ή με τον ΣΥΡΙΖΑ, όντας έτοιμοι, για κάθε εξέλιξη και για κάθε - λογικό - ενδεχόμενο. Αλλά, με την σκληρή τωρινή τους στάση, απέναντι στους Σαμαρά και Βενιζέλο, δείχνουν, επίσης, ότι την ίδια στάση θα έχουν, απέναντι και στον Αλέξη Τσίπρα. Είτε αυτός βρεθεί, απέναντί τους, ως διαπραγματευτής, μόνος του, ή μαζύ με τον Πάνο Καμμένο των "Ανεξαρτήτων Ελλήνων", ή με οποιονδήποτε άλλον.

Παλαιότερα, η τρόϊκα των εκπροσώπων τους, δεχόταν κάποιες πολιτικές παρεμβάσεις, από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης - και κυρίως, την γερμανική - και την ηγεσία του Δ.Ν.Τ. και έκανε τα στραβά μάτια, σε αρκετά πράγματα, ενώ, παράλληλα, οι εντόπιοι υποτακτικοί τους, προωθούσαν, προς εφαρμογή, τα μέτρα, στα οποία, τελικά, κατέληγαν.

Τώρα, τέτοιες πολιτικές παρεμβάσεις, στην τρόϊκα των εκπροσώπων των ξένων δανειστών, δεν υπάρχουν και δεν φαίνεται, έως τώρα, ότι θα υπάρξουν - αν και πρέπει να περιμένουμε να δούμε, μήπως προκύψουν, στην πορεία και αν προκύψουν, πρέπει να δούμε το εύρος τους, το οποίο, εκ των πραγμάτων, θα είναι περιορισμένο. Οι εντόπιοι κυβερνήτες, βέβαια, έλπιζαν, από τον περασμένο Σεπτέμβριο, ότι η γερμανική κυβέρνηση θα τους στήριζε, αλλά έπεσαν έξω. Μέχρι τώρα, οι Βρυξέλλες, το Παρίσι και η Ουάσινγκτων, δεν έχουν παρέμβει, ενώ η γερμανική κυβέρνηση, ενισχύει, με τις τοποθετήσεις της, την αδιαλλαξία των μελών της τρόϊκας.

Έχοντας δεδομένο οι δανειστές ότι η τωρινή συγκυβέρνηση των Αθηνών δεν σώζεται, με τίποτε, δεν σκοπεύουν να την βοηθήσουν, αφού οποιαδήποτε βοήθεια είναι άσκοπη. Ακόμη και αν ήθελαν να κάνουν κάποιες παραχωρήσεις, αυτές δεν τους είναι χρήσιμες, αφού, ούτως, ή άλλως, η κυβέρνηση αυτή θεωρείται, ως απερχόμενη και αφού έχουν μπροστά τους, την υπογραφή ενός νέου Μνημονίου, το οποίο θα πρέπει να ισχύει, από τον Ιανουάριο του 2015 και του οποίου οι όροι πρέπει να είναι σαφείς, συγκεκριμένοι και φυσικά, βαρύτατοι, για την ελληνική οικονομία και κοινωνία.

 Οι δανειστές, λοιπόν, από ό,τι φαίνεται, δεν έχουν σκοπό να υποχωρήσουν. Και η άτεγκτη στάση τους δείχνει ότι έχουν σκοπό να αποσπάσουν, τώρα, την υπογραφή του νέου (του 3ου, κατά σειρά) Μνημονίου, το οποίο θα περιλαμβάνει το μέγιστο των επιδιώξεών τους. Θέλουν να δεσμεύσουν, με την υπογραφή της παρούσας κυβέρνησης, την όποια μελλοντική ελληνική κυβέρνηση και να μείνουν απαρασάλευτοι, σε όσα συμφωνηθούν, τα οποία, στην συνέχεια, θα παρουσιάζουν, ως "προαπαιτούμενα". Ακριβώς, όπως κάνουν και τώρα.





Δεν έφθαναν, όμως, στους δυστυχείς σαμαροβενιζέλους, τα προβλήματά τους, με τους δανειστές και τον ΣΥΡΙΖΑ. Μέσα, σε αυτά, προστέθηκε και ο, πάντα, απρόβλεπτος ΓΑΠ, ο οποίος, συνεχίζοντας τον νέο πολιτικό βηματισμό του, τον οποίο ξεκίνησε, λίγο πριν από τις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014 και με εντεινόμενο ρυθμό, από τον περασμένο Σεπτέμβριο, με επιστολή του, προς  τον τωρινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελο Βενιζέλο, ζήτησε την διεξαγωγή συνεδρίου στο κόμμα και εκλογή νέου αρχηγού, με άμεση ψηφοφορία, μεταξύ των μελών του κόμματος.

Τα πράγματα είναι απλά. Πολύ απλά : Ο χαζογιώργης θέλει να εκδικηθεί το δίδυμο Σαμαρά - Βενιζέλου και την Μέρκελ, επειδή θεωρεί ότι τον έριξαν, από την κυβέρνηση. Και δεν έχει άδικο, σε έναν κάποιο βαθμό, μιλώντας, σε διαδικαστικό επίπεδο.

Μετά το ακατάσχετο υβρεολόγιο, που υπέστη, στις 2 Νοεμβρίου 2011, στην σύνοδο των G20, που γινόταν στις Κάννες, από τον έξαλλο Γάλλο πρόεδρο Nicolas Sarkozy, ο οποίος τον αποκάλεσε "γαμημένο ψυχοπαθή" και "μαλάκα", για την επιλογή του δημοψηφίσματος, ο ΓΑΠ είναι αλήθεια ότι έπεσε θύμα συνομωσίας, που εξυφάνθηκε, στο εξωτερικό, από την ευρωγραφειοκρατία.

Ο Manuel Barroso, πριν ξεκινήσει η κρίσιμη και αποφασιστική συνάντηση, που έκρινε την τύχη του ΓΑΠ, τηλεφώνησε στον Αντώνη Σαμαρά, που, αμέσως, εγκατέλειψε την αντιμνημονιακή του ρητορεία και επιδίωκε την αποτροπή του δημοψηφίσματος. Ο Σαμαράς είπε, στον πρόεδρο της Comission, ότι είναι διατεθειμένος να μπει, σε "κυβέρνηση εθνικής ενότητας", με το ΠΑΣΟΚ και φυσικά, έδωσε γην και ύδωρ, στον Μπαρόζο. Στην σύσκεψη, που συγκάλεσε ο Μπαρόζο και η οποία ακολούθησε, αυτό το τηλεφώνημα, έπεσε, για πρώτη φορά, στο τραπέζι το όνομα του Λουκά Παπαδήμου, που, λίγες ημέρες, αργότερα, έγινε πρωθυπουργός, με την βοήθεια του "λαγού" Γιώργου Καρατζαφέρη (που είχε στηρίξει τον ΓΑΠ, στο Μνημόνιου του Μαΐου του 2010 και τον οποίον έβαλαν, στην κυβέρνηση του Παπαδήμου), του οποίου ο ρόλος έχει αρχίζει να φωτίζεται, με όλα όσα βγήκαν, με τις offshore εταιρίες και τις μίζες, από τα εξοπλιστικά προγράμματα, τώρα, που ο Αντωνάκης έχει ανάγκη τις ψήφους (το 2,7%), που απέσπασε ο ΛΑΟΣ, στις ευρωεκλογές και τις οποίες φαίνεται ότι, μέχρι τώρα, τις διατηρούσε.







31/10/2011 : Ο Ευάγγελος Βενιζέλος επιχειρηματολογεί, στο βραδινό δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης του ΑΝΤ1, υπέρ της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος. Λίγα 24ωρα μετά, θα αλλάξει στάση και θα συνομωτήσει με τον Μανουέλ Μπαρόζο, για να "σκοτώσουν" το δημοψήφισμα και να ανατρέψουν τον ΓΑΠ, που, λόγω της καταστροφικής πολιτικής του, είχε μείνει χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό και πολιτικό έρεισμα...



Μετά τον Αντώνη Σαμαρά, ο Μανουέλ Μπαρόζο μίλησε με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ύστερα, από την σύσκεψη στο G20, λέγοντάς του ότι "πρέπει να σκοτώσουμε αυτό το δημοψήφισμα". Με την πρόταση του Μπαρόζο, ο Βενιζέλος συμφώνησε, αμέσως, χωρίς δεύτερη κουβέντα, αν και μέχρι εκείνη την στιγμή, είχε εμφανισθεί να συμφωνεί με την θέση του ΓΑΠ, για την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος και την είχε στηρίξει δημόσια.

Στην επιστροφή προς την Αθήνα, μέσα στο αεροπλάνο και ενώ ο ΓΑΠ κοιμόταν, ο Βενιζέλος, ύστερα από την συμφωνία του, με τον Μπαρόζο, έδωσε εντολή, σε έναν από τους συνεργάτες του να συντάξει δήλωση, την οποία κοινοποίησε, κατά την προσγείωση, στο αεροδρόμιο. Η δήλωση αυτή, με την βοήθεια της ανεξαρτητοποίησης  της βουλευτού του ΠΑΣΟΚ Μιλένας Αποστολάκη και την δήλωση της άλλης βουλευτού του κόμματος Εύας Καϊλή, η οποία απείλησε, με αποστασία βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και εκλογές, τις οποίες θα έχανε ο ΓΑΠ και το ΠΑΣΟΚ, σκότωσε, πραγματικά, το δημοψήφισμα : 

"Η θέση της Ελλάδας μέσα στο ευρώ είναι μια ιστορική κατάκτηση της χώρας που δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Το κεκτημένο αυτό του ελληνικού λαού δεν μπορεί να εξαρτηθεί από τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος".

Σε λίγες ημέρες η πρωθυπουργία του ΓΑΠ ήταν παρελθόν.


Όμως, όλα αυτά, ο ΓΑΠ δεν τα ξέχασε. Πέρασαν τρία χρόνια, από τότε, αλλά η παρασκηνιακή συνομωσία, που εξυφάνθηκε, από την ευρωγραφειοκρατία, τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Αντώνη Σαμαρά και η επονείδιστη πτώση της κυβέρνησής του, μέσα στην γενική κατακραυγή, δεν ξεχάστηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου.

Ο ΓΑΠ ήταν, πάντοτε και εξακολουθεί να παραμένει μνησίκακος. Από την 1η Σεπτεμβρίου 2014, που οι οπαδοί του, ενώπιον του ιδίου του ΓΑΠ, αποδοκίμασαν τον παρευρισκόμενο στην εκδήλωση, που πραγματοποιούσε, στο Ζάππειο, ο ΓΑΠ και η παρέα του, Ευάγγελο Βενιζέλο, με πολλά γαλλικά, αποκαλώντας τον "προδότη" και πολλά άλλα, τα οποία υπήρξαν υποτιμητικά και τα οποία υπερέβησαν τα όρια του κατεξευτελισμού, ήταν για μένα σαφές ότι ο ΓΑΠ δεν θα άφηνε ήσυχους τους δύο τωρινούς συγκυβερνήτες. (Δείτε το σχόλιό μου της 7/9/2014, στο άρθρο του κ. Γιώργου Αντωνίου, με τίτλο : Οι πρωτοβουλίες του Γ. Παπανδρέου και οι πολιτικές διεργασίες στο ΠΑΣΟΚ ).

Ο ΓΑΠ θεωρεί ότι, μαζύ με την εκδίκηση, του δίνεται και η ευκαιρία, για την αποκάθαρσή του, από το τεράστιο άγος της χρεωκοπίας του Απριλίου του 2010 και του Μνημονίου, που υπέγραψε έναν μήνα μετά. Θα προσπαθήσει να εμφανίσει μια πολιτική στροφή του, προς τα αριστερά και με την κίνησή του αυτή, που θέτει θέμα ηγεσίας, στο ΠΑΣΟΚ, θα επιχειρήσει να το αποσπάσει από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, προβάλλοντας, όμως, άλλα στελέχη, ως διεκδικητές της ηγεσίας - ο Θάνος Μωραΐτης και ο Φίλιππος Σαχινίδης φαίνονται, ως οι επικρατέστεροι.




Όμως, ο παραπάνω εικονιζόμενος Ευάγγελος Βενιζέλος δεν προτίθεται να κάνει πίσω. Και όπως δείχνει η απαντητική ανακοίνωση, που εξέδωσε το επίσημο ΠΑΣΟΚ, δεν κάνει πίσω. Απέρριψε όλες τις προτάσεις του ΓΑΠ. Έτσι, είναι σαφές ότι ο τωρινός αρχηγός του ΠΑΣΟΚ σκοπεύει να κρατήσει την σφραγίδα του κόμματος, η οποία του είναι, πολλαπλώς, χρήσιμη. Και θα εξακολουθήσει να του είναι χρήσιμη και στο μέλλον, ενώπιον των κακοτοπιών, στις οποίες δεν αποκλείεται να βρεθεί.

Με δεδομένη την άρνηση του Ευάγγελου Βενιζέλου να αφήσει το ΠΑΣΟΚ, στα χέρια του ΓΑΠ, γεννάται το ερώτημα, που έχει να κάνει, με τις πραγματικές προθέσεις του Γιώργου Παπανδρέου.

Πού το πάει; Και μέχρι πού είναι διατεθειμένος να φθάσει, αυτός και όσοι τον ακολουθήσουν;

Προφανώς, αυτό, που κάνει είναι σοβαρό. Δεν αποτελεί διαπραγματευτικό όπλο. Ούτε είναι ένας απλός ελιγμός, ή μπλόφα.


Ο ΓΑΠ μπορούσε να μείνει ήσυχος. Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, μαζύ με την Angela Merkel, τον Nicolas Sarkozy, τον  Jean-Claude Juncker και τον Manuel Barroso, ναι μεν, τον ανέτρεψαν, από την πρωθυπουργία, τον Νοέμβριο του 2011, με την απειλή της διάσπασης του ΠΑΣΟΚ και την πρόταση μομφής, κατά της κυβέρνησής του, αλλά τον προστάτευσαν όλα αυτά τα χρόνια, αφού δεν έκαναν καμμία εξεταστική επιτροπή, για την ελληνική χρεωκοπία και το Μνημόνιο του 2010, ενώ, παράλληλα, ήταν και εξασφαλισμένη η παρουσία του, στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, σε οποιαδήποτε εκλογική περιφέρεια το επιθυμούσε και χωρίς σταυροδοσία, αφού υπήρξε πρωθυπουργός.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο ΓΑΠ δεν είχε κάποιο εμφανή λόγο, για να κινηθεί, επίσημα και ανοικτά, κατά του Ευάγγελου Βενιζέλου. Στο παρασκήνιο μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε, αλλά αυτό δεν είχε σημασία, αφού αυτού του είδους οι παρασκηνιακές αντιπαλότητες βρίσκονται μέσα στα πλαίσια του πολιτικού παιχνιδιού.

Ως εκ τούτου, οι προθέσεις του ΓΑΠ είναι πολύ σοβαρές και δεν θα μείνουν, μέσα στα πλαίσια της ενδοκομματικής κόντρας. Ο ΓΑΠ, με την επιστολή του, προς την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ διέβη τον Ρουβίκωνα. Ξεπέρασε τα εσκαμμένα. Έτσι, εάν δεν αποσπάσει το κόμμα, από τα χέρια του Ευάγγελου Βενιζέλου και εάν δεν το πάρει, στα χέρια του - έστω και μέσω άλλων -, δεν θα μείνει άπραγος.




Αυτή η διαπίστωση οδηγεί, στο συμπέρασμα ότι το ΠΑΣΟΚ, όπως είναι τώρα, μετράει ημέρες, ή, έστω, ελάχιστους μήνες. Ο ΓΑΠ και οι, περί αυτόν, θα οδηγήσουν το παλαιό κραταιό κόμμα, το οποίο έχει γίνει σκιά του εαυτού του, σε μια διάσπαση, η οποία, πιθανότατα, θα είναι μοιραία, αφού θα το μετατρέψει σε ένα κόμμα-σφραγίδα, το οποίο θα έχει μεταμορφωθεί, σε ένα προσωπικό κόμμα του Ευάγγελου Βενιζέλου. Σε ένα νέο ΚΟΔΗΣΟ.

Ο ΓΑΠ, λοιπόν, θα τους εκδικηθεί. Και όπως φαίνεται, έχει έλθει η ώρα, για να το πράξει. Το πώς θα το κάνει αυτό, είναι κάτι που είναι ανοικτό. Και μένει να παρακολουθήσουμε τον τρόπο και την διαδικασία, που θα ακολουθήσει, για να το κάνει.


Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι τωρινοί κυβερνώντες (όπως και οι όποιοι επόμενοι) δεν έχουν πολλά περιθώρια αντίδρασης. Στην πραγματικότητα, το μόνο περιθώριο που έχουν, είναι να εκτείνουν τις ενέργειές τους, εκτός των ορίων και των πλαισίων του παιχνιδιού.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει - αν θέλουν να επιβιώσουν, πολιτικά - να θέσουν την χώρα, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (η οποία, άλλωστε, εν τοις πράγμασι, υφίσταται) και να καλέσουν την Ε.Κ.Τ. να ασκήσει το seigniorage, δηλαδή το δικαίωμα της εκτύπωσης των απαραιτήτων ποσοτήτων ευρώ, για χάρη του ελληνικού δημοσίου. Δηλαδή, για την κάλυψη των έκτακτων αναγκών της χώρας, έτσι όπως θα τις ορίσει η ελληνική κυβέρνηση και για την αναχρηματοδότηση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Προφανώς, η μπατιροτραπεζοκρατία της Ε.Κ.Τ. και ο Mario Draghi, δεν θα δουν με καλό μάτι, μια τέτοια απαίτηση της ελληνικής κυβέρνησης. Και είναι πολύ πιθανό να μην ικανοποιήσουν ένα τέτοιο αίτημα (το οποίο, υπό το καθεστώς της έκτακτης ανάγκης, αποτελεί εντολή, με αποτέλεσμα η άρνηση εκτέλεσης μιας τέτοιας εντολής να εμπίπτει, στις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα, αφού αποτελεί απείθεια, η οποία ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία).

Αλλά, πέραν, από το ποινικό σκέλος της υπόθεσης, την άσκηση ποινικών διώξεων και την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης, σε βάρος των αρμοδίων οργάνων της Ε.Κ.Τ., η ελληνική κυβέρνηση, εάν η ευρωμπατιροτραπεζοκρατία αρνηθεί - ή, εάν αμελήσει - να εκτυπώσει τις απαραίτητες ποσότητες ευρώ, για να καλύψει τις έκτακτες ανάγκες του ελληνικού κράτους και την αναχρηματοδότηση του ελληνικού δημόσιου χρέους, μπορεί και πρέπει να διατάξει την Τράπεζα της Ελλάδος να εκτυπώσει αυτή τις αναγκαίες ποσότητες ευρώ. Αν το πράξει, λύνει, ακαριαία, το πρόβλημα. Και φυσικά, μαζύ με την κοινωνία και την οικονομία της χώρας μας, διασώζεται, πολιτικά και η ίδια.

Ηλίου φαεινότερον είναι, βεβαίως, ότι η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου δεν θα πράξει ένα τέτοιο "ανοσιούργημα". Δεν θα επιχειρήσει να "πληθωρίσει" το ευρώ. Δεν τολμά, δεν έχει το σθένος να το πράξει.

Η Ελλάδα και η οικονομία της κατρακυλάει, έχοντας χάσει, περίπου, το 25% του ΑΕΠ της, μέσα σε 5 χρόνια, η απόσταση της χώρας μας, με την Δυτική Ευρώπη, γίνεται χασματική, ενώ χάνεται και η υπεροχή της, σε επίπεδα ευημερίας, σε σχέση, με την Ανατολική Ευρώπη. Ήδη, η Τσεχία, η Σλοβενία και η Σλοβακία την έχουν ξεπεράσει. Η Λιθουανία, η Εσθονία και η Πολωνία την έχουν φθάσει, ενώ η Ουγγαρία και η Λεττονία την πλησιάζουν.

Παρ' όλ' αυτά, οι τωρινοί κυβερνώντες δεν τολμούν να ασκήσουν το seigniorage (αν και μερικώς και αποσπασματικά, το τόλμησαν οι Ιρλανδοί). Θα προτιμήσουν να αφήσουν την χώρα να κατρακυλάει, ή - έστω, στην "καλύτερη" περίπτωση - να παραμείνει, σε μια πολυετή εξαθλιωτική στασιμότητα. Και όλα αυτά, επειδή δεν έχουν την τόλμη. Δεν έχουν τα κότσια.

Δεν ισχυρίζομαι ότι η απόφαση, για τον "πληθωρισμό" του ευρώ, είναι μια εύκολη απόφαση. Κάθε άλλο. Είναι δύσκολη. Γι' αυτό και κανείς (ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ) δεν μιλάει, γι' αυτήν.

Από ό,τι ξέρω, είμαι ο μόνος που την έχει υποστηρίξει  και την έχει τεκμηριώσει. (Η αλήθεια είναι ότι την υποστήριξε, κάποια στιγμή και ο Silvio Berlusconi, με αποτέλεσμα να τον ρίξουν από την κυβέρνηση). Αυτή την πρόταση την είχα κάνει, έγκαιρα και στον ΓΑΠ, λίγες ημέρες, μετά την θριαμβευτική νίκη του ΠΑΣΟΚ, στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, που, εκ των υστέρων, αποδείχτηκαν ολέθριες, για τον τόπο και τον πληθυσμό του [ ΕΚΛΟΓΕΣ 4/10/2009 - ΠΑΣΟΚ : ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΗΤΤΑ ΣΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ με τον ίδιο αριθμό ψήφων, που είχε και στις εκλογές του 2004! (Ή ΠΩΣ Η ΝΔ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ) ], αλλά ο χαζογιώργης και οι, περί αυτόν, αγρόν ηγόρασαν.

Επίσης, η αλήθεια είναι ότι η πρόταση αυτή, για την κοπή ευρώ και την πληρωμή των κρατικών χρεών, δεν είναι, καν, πρωτότυπη. Δεν είναι (τώρα πια) κάτι το νέο και στην πράξη έχει πραγματοποιηθεί, στην περίπτωση της Ιρλανδίας, με την αποδοχή της Ε.Κ.Τ., τον Ιανουάριο του 2011, τότε, δηλαδή, που το ιρλανδικό κράτος έκοψε 51 δισ. €, για να καλύψει τις καταρρέουσες τράπεζες της χώρας αυτής, χωρίς, φυσικά, να δανειστεί, αυτό το ποσόν, το οποίο, στον προϋπολογισμό του, το εμφάνισε, στον κωδικό των "λοιπών εσόδων" [Δείτε το σχετικό δημοσίευμα : Greece : It's time to print euros! (Το κρατικό δικαίωμα της νομισματοκοπής, υπό το νομικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης, οι Συνθήκες της ευρωζώνης, η άρση του π.δ. 500/1974, περί γενικής επιστρατεύσεως, ύστερα από απαίτηση της Comission και το παράδειγμα της Ιρλανδίας) ].

Υπάρχει, λοιπόν, προηγούμενο, πλην όμως, ούτε ο χαζογιώργης, ούτε οι μετέπειτα κυβερνήσεις της Ελλάδας διεκδίκησαν μια τέτοια - έστω και αποσπασματική - ρύθμιση των χρεών του ελληνικού κράτους. Όλοι και όλες υποτάχθηκαν, στις αξιώσεις των τοκογλύφων και αποδέχτηκαν την "λύση" του δανεισμού, η οποία είναι, απολύτως, καταστροφική.

Προφανώς, οι τωρινοί συγκυβερνήτες μπορούν να βρουν χίλιες δικαιολογίες και εννοείται, όπως είπαμε, ότι η απόφαση για την άσκηση του seigniorage είναι δύσκολη - ιδίως, όταν είναι μονομερής. Αλλά η λήψη μιας τέτοιας απόφασης είναι, απολύτως, αναγκαία. Και ακριβώς, επειδή είναι, απολύτως, αναγκαία, για τον λόγο αυτόν, οι ευρωζωνίτες δεν μπορούν να κάνουν και πολλά πράγματα. Θα την αποδεχθούν. Θα γκρινιάξουν, θα σηκώσουν γη και ουρανό, θα προσπαθήσουν να φέρουν τα πάνω κάτω, αλλά θα την αποδεχθούν. Και στην συνέχεια, θα κάτσουν να διαπραγματευθούν. Αρκεί, απέναντί τους, να έχουν μελετημένους, οργανωμένους και αποφασισμένους συνομιλητές.

Αλλά, εάν δεν τολμούν οι κυβερνώντες να "πληθωρίσουν" το ευρώ (τα εισαγωγικά τα βάζω, επειδή η εκτύπωση ευρώ, για την οποία κάνω λόγο, δεν σημαίνει, αυτομάτως, και άνοδο του πληθωρισμού, και τούτο διότι οι πρόσθετες χρηματικές μονάδες, που θα τυπωθούν, πρέπει πρώτα να εισέλθουν, στην νομισματική κυκλοφορία, αλλά και αφού αυτό συμβεί, ο πληθωρισμός δεν θα αυξηθεί, στο μέτρο που - και όσο -, αυτές οι χρηματικές μονάδες βοηθήσουν στην αύξηση της παραγωγής, στον όγκο της οποίας θα αντιστοιχηθούν), τότε, πρέπει να αλλάξουν πολιτική και να υιοθετήσουν το αυτονόητο.

Το αυτονόητο αυτό είναι πολύ απλό - όσο και αν δεν τους αρέσει. Και συνίσταται στην εξής απλούστατη πρόταση :

Η Ελλάδα, μέσα στην ευρωζώνη, με αυτό το σκληρό νόμισμα (το ευρώ) δεν έχει δυνατότητα επιβίωσης.

Η απλή αυτή αλήθεια πονάει τους κυβερνώντες και την ανόητη "ευρωπαϊστική" ελίτ του τόπου. Κατανοητό, αφού απομυθοποιεί και αποδομεί τον "ευρωπαϊστικό" μύθο, στον οποίο βάσισαν όλη τους την ύπαρξη και στην πραγμάτωση του οποίου στοιχημάτισαν ό,τι είχαν  και δεν είχαν.

Δυστυχώς, γι' αυτούς (και για την χώρα), έχασαν. Αλλά αυτό δεν μπορούν να το αποδεχθούν. Δεν μπορούν να το ομολογήσουν, όσο και αν η πραγματικότητα τους το υπενθυμίζει. Η στάση τους αυτή είναι, απολύτως, κατανοητή, αλλά οι ανάγκες, που έχει ο τόπος είναι διαφορετικές και βρίσκονται, στην αντίθετη κατεύθυνση, από αυτή, που οι κυβερνώντες και η εντόπια "ευρωπαϊστική" ελίτ βαδίζουν.


Τώρα, αυτό που μένει είναι ο θλιβερός απολογισμός της καταστροφής, που έφερε η ευρωζώνη, στην χώρα μας, όπως και σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης, αλλού λιγότερο, αλλού περισσότερο, με χειρότερη όλων την ελληνική περίπτωση.

Αυτόν τον απολογισμό, δεν τον απέφυγα. Δεν είχα κανέναν λόγο, για να τον αποφύγω και τον έκανα. [Δείτε τα δημοσιεύματα, σε αυτό εδώ, το μπλόγκ : Οκτώβριος 2009 - Οκτώβριος 2014 : Μια διεξοδική ανατομία της τεράστιας οικονομικής κρίσης και της ελεγχόμενης ανθρωπιστικής καταστροφής, με τις οποίες η ευρωζώνη έπληξε την ελληνική κοινωνία. (Ήταν δυνατόν να αποφευχθεί η παρούσα καταστροφή; Προφανώς, ναι)... και : 1995 - 2013 Ελληνική οικονομία : Από την ταχεία άνοδο, στην παταγώδη πτώση, μέσα από τα αναθεωρημένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η επικαιροποιημένη πορεία της Ελλάδας προς την έξοδο από την ευρωζώνη και : Από το 4ο τρίμηνο του 2009, στο 3ο τρίμηνο του 2014 : Οι νεοσυντηρητικές ελίτ της ευρωζώνης και οι ιδεοληψίες τους, διακόπτουν την επαναφορά της ελληνικής οικονομίας στην ανάπτυξη, την οδηγούν, στην δόλια χρεωκοπία και μέσα από την επιβολή του Μνημονίου (Memorandum of Understanding), στην ελεγχόμενη πτωχευτική διαχείριση].

Ο απολογισμός αυτός δεν είναι καθόλου ευχάριστος, για τους οπαδούς του καταρρέοντος "υπαρκτού ευρωπαϊσμού". Είναι πολύ δυσάρεστος, αφού στηρίζεται, στα γεγονότα και στα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ του κ. Ανδρέα Γεωργίου. Και το κυριότερο όλων : Δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν μακιγιάρεται. Η κατάσταση, την οποία περιγράφει αυτός ο θλιβερός απολογισμός, είναι πολύ βαριά, για να μπορεί να κρυφτεί, μέσα στα φουστάνια των επικοινωνιακών τεχνικών.


Η Ελλάδα, φυσικά (όπως και η Ευρώπη), έχει ζωή, εκτός ευρωζώνης.

Δεν αρέσει, αλλά έτσι είναι.

Και σε όποιον αρέσει...

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Από το 4ο τρίμηνο του 2009, στο 3ο τρίμηνο του 2014 : Οι νεοσυντηρητικές ελίτ της ευρωζώνης και οι ιδεοληψίες τους, διακόπτουν την επαναφορά της ελληνικής οικονομίας στην ανάπτυξη, την οδηγούν, στην δόλια χρεωκοπία και μέσα από την επιβολή του Μνημονίου (Memorandum of Understanding), στην ελεγχόμενη πτωχευτική διαχείριση.




Όποιος επιχειρήσει να προβεί, σε μιαν ανασκόπηση των όσων συνέβησαν, από τον Οκτώβριο του 2009, μέχρι σήμερα, στην ελληνική οικονομία και θελήσει να αποτιμήσει τις εξελίξεις, που έλαβαν χώρα, δεν δυσκολεύεται να διαπιστώσει τον καταστροφικό και ανοικτά κατεδαφιστικό ρόλο, που έπαιξε η νεοσυντηρητική ελίτ της ευρωζώνης και η παλαιοημερολογιτική νοοτροπία, από την οποία διακατέχεται, μέσα από το διαχειριστικό μοντέλο των Μνημονίων, το οποίο επέβαλε, αφού, προηγουμένως, οδήγησε το ελληνικό κράτος, στην πιστωτική ασφυξία και στην ουσιαστική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010.

Όλα αυτά έγιναν και δικαιολογήθηκαν, με - υποτιθέμενο - σκοπό την αποφυγή της επίσημης χρεωκοπίας του ελληνικού δημοσίου, αλλά και αυτό υπήρξε (και αποδείχτηκε ότι ήταν) ένα ψέμμα. Αυτό που, έγινε, κατά την εξέλιξη της αλυσιδωτής σειράς των γεγονότων, ήταν κάτι το, εντελώς, διαφορετικό και τελείως, αντίθετο, από τις αρχικές διακηρύξεις των νεοσυντηρητικών ελίτ της ευρωζώνης.

Το ελληνικό κράτος οδηγήθηκε, το 2012, δύο φορές, συνειδητά και επί σκοπώ, πέρα από την αρχική ουσιαστική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010 και στην επίσημη - στην ανοικτή και απροσχημάτιστη - χρεωκοπία, με το κούρεμα των τόκων των ομολόγων του ιδιωτικού τομέα, ένα κούρεμα που έφθασε, τον Μάρτιο του 2012, στα 110 δισ. €, στα οποία προστέθηκαν, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, άλλα 30 δισ. €.

Την σχετική συμφωνία, η οποία έγινε, μετά την σύναψη του πρώτου Μνημονίου, τον Μάϊο του 2010, στην πορεία, αλλά και αρκετά νωρίς, ανάμεσα στην ευρωζωνική ελίτ (τις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας, την μπατιροτραπεζοκρατία της Ε.Κ.Τ. και την γραφειοκρατία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) και το πολιτικό προσωπικό των, εν Ελλάδι, μπράβων της, την περιγράφει, αρκετά καλά, στο παραπάνω βίντεο ο Πάρις Κουκουλόπουλος.

Η ουσία της συμφωνίας, μετά την γρήγορη διαπίστωση ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν μπορεί να καταστεί διαχειρίσιμο, ήταν ότι ο ιδιωτικός τομέας, μέσω μιας ανοικτής, αλλά και ελεγχόμενης διαδικασίας χρεωκοπίας του ελληνικού κράτους, πρέπει να χάσει ένα μέρος από τους τόκους, που είχε συμφωνήσει και ανέμενε, ως αποδόσεις, από τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, που είχε αγοράσει, αλλά, ως αντάλλαγμα, θα κέρδιζε, τουλάχιστον, τα κεφάλαια, που έχει επενδύσει σε αυτά, ενώ, μετά την χρεωκοπία αυτή, μια νέα συμφωνία, ένα νέο Μνημόνιο (το δεύτερο, στην σειρά) θα εξασφάλιζε ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού δημόσιου χρέους, θα μεταφερόταν, μέσα σε μια διετία, στα χέρια των θεσμών της ευρωζώνης και του Δ.Ν.Τ., με μια πιθανή αναδιάρθρωσή του, ανάλογα, με την πορεία των "μεταρρυθμιστικών" παρεμβάσεων και την εξέλιξη των πραγμάτων, στην ελληνική οικονομία.

Με τον τρόπο αυτόν, οι ευρωζωνίτες απέφυγαν, αρχικά, την άμεση επίσημη χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου, για να σώσουν το μπατιριμένο ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, από την καταστροφή και με το πρώτο Μνημόνιο, έβαλαν την ελληνική οικονομία, σε μια διαδικασία - κατά το δυνατόν - ελεγχόμενης πτωχευτικής διαχείρισης, υποχρεώνοντας το ελληνικό τραπεζικό σύστημα να αγοράσει, από το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, όσα περισσότερα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου ήταν δυνατόν να αγοράσει, προκειμένου οι ευρωπαϊκές τράπεζες να ξεφορτωθούν τα ομόλογα αυτά. Παράλληλα, οι χώρες και ο προσωρινός μηχανισμός στήριξης της ευρωζώνης, με την χρηματοδότηση, που προέβλεπε το πρώτο Μνημόνιο, αγόραζαν τα ελληνικά ομόλογα, που έληγαν, κατά την χρονική περίοδο της ισχύος του, προκειμένου να στηρίξουν, κυρίως, τις γαλλικές και δευτερευόντως, τις γερμανικές, αλλά και τις άλλες τράπεζες και τις χρηματοπιστωτικές εταιρίες, που είχαν εκτεθεί, στο ελληνικό δημόσιο χρέος.

Έτσι, από τα πρώτα 110 δισ. €, του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, με το οποίο υλοποιήθηκε η επίσημη ελληνική κρατική χρεωκοπία του Μαρτίου του 2012, γύρω στα 28 δισ. €, αφορούσαν ομόλογα, τα οποία ήσαν, στα χέρια ελληνικών τραπεζών και διαφόρων οργανισμών, υπό κρατική διοίκηση (ασφαλιστικά ταμεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία κλπ), ενώ άλλα 2 δισ. €, ήσαν σε ομόλογα, που κρατούσαν, στα χέρια τους, διάφοροι ιδιώτες ομολογιούχοι. Τα υπόλοιπα 80 δισ. € αφορούσαν ομόλογα, τα οποία ήσαν σε χέρια ξένων χρηματοπιστωτικών και λοιπών ιδρυμάτων, καθώς και άλλων μικρών ιδιωτών. Όσον αφορά τα, περίπου, 30 δισ. €, που κουρεύτηκαν, με την δεύτερη - και περισσότερο "απαλή" - επίσημη ελληνική χρεωκοπία του Δεκεμβρίου του 2012, με την λεγόμενη "επαναγορά ομολόγων", αυτά ήσαν, κατά πλειοψηφία, στην κατοχή ελληνικών πιστωτικών οργανισμών.

Από εκείνη την εποχή, οι σκοποί και οι στόχοι των δανειστών δεν έχουν αλλάξει. Το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει μεταφερθεί, στην μεγίστη πλειοψηφία του, στα χέρια των θεσμών της ευρωζώνης και δευτερευόντως, του Δ.Ν.Τ. και ο στόχος όλων αυτών δεν έχει διοφοροποιηθεί, αφού αυτό, που επιθυμούν, είναι πολύ απλό : Επιθυμούν να μετακυλισθεί, και πάλι, στο ιδιωτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, το ελληνικό δημόσιο χρέος, που έχουν στα χέρια τους, οι ευρωθεσμοί (E.S.M. και Ε.Κ.Τ.), τα κράτη της ευρωζώνης και το Δ.Ν.Τ., χωρίς καμμία αβαρία - ή, έστω, χωρίς πολλές αβαρίες.

Κατ' ουσίαν, αυτό που λέμε "Ευρώπη", εννοώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως την ευρωζώνη είναι ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικοοικονομικό σύστημα, το οποίο (θέλει να) λειτουργεί, μόνο, στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Και φυσικά, αυτό το συγκεκριμένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα, για το μόνο που ενδιαφέρεται, είναι πώς θα πληρωθεί το χρέος, είτε αυτό είναι ελληνικό, είτε άλλης προελεύσεως.

Ως εκ τούτου, το συνεχές άδειασμα των εντόπιων μπράβων των ξένων δανειστών, ως προς την διαχείριση του ελληνικού δημόσιου χρέους, δεν είναι μια διαδικασία, η οποία αποτελεί μια παραξενιά, ή ένα καπρίτσιο των ευρωζωνιτών. Έτσι, αυτές τις ημέρες, καθόλου περίεργα, και οι αποκαλούμενοι "Πέντε σοφοί" του γερμανικού οικονομικού κατεστημένου, στην ετήσια έκθεσή τους, προς την γερμανική κυβέρνηση και σε συνέντευξη τύπου, που έδωσαν, αλλά και ο Διοικητής της Ε.Κ.Τ. Mario Draghi, με δηλώσεις του, ήσαν ρητοί και κατηγορηματικοί :

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται κούρεμα του δημόσιου χρέους της. Δεν το επιθυμεί η γερμανική κυβέρνηση, αλλά ούτε και η Ε.Κ.Τ., η οποία θεωρεί ότι μια τέτοια συζήτηση είναι βλαπτική.

Αυτό είναι το μοτίβο των δηλώσεων και των πεποιθήσεων, που έχουν σχηματισθεί, στις ελίτ της ευρωζώνης και αποτελούν την βάση, γύρω από τα ζητήματα της διαχείρισης του ελληνικού δημόσιου χρέους. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι διαχειρίσιμο και μπορεί να πληρωθεί, αυτοδύναμα, από την ελληνική οικονομία, με κάποιες, ίσως, μικρορρυθμίσεις, οι οποίες θα έλθουν - αν έλθουν -, αφού, προηγουμένως, η ελληνική κυβέρνηση προχωρήσει, στις "μεταρρυθμίσεις" εκείνες, για την αναγκαιότητα των οποίων έχει συμφωνήσει και τις έχει αποδεχθεί.

Η πληρωμή του ελληνικού δημόσιου χρέους, είναι, λοιπόν, αυτό, που ενδιαφέρει, πολύ περισσότερο τους ευρωζωνίτες δανειστές και λιγότερο την γραφειοκρατία του Δ.Ν.Τ., η οποία δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί, αφού η συμμετοχή της, στο χρέος αυτό, θα φθάσει, γύρω, στα 40 δισ. €.

Όμως, το ποσόν, αυτό των 40 δισ. €, όσο και αν φαίνεται και όσο και αν λογίζεται, ως μικρό, στην πραγματικότητα, δεν είναι καθόλου μικρό. Αλλά, η ιδιότητα της απόλυτης πρώτης προτίμησης, την οποία απολαμβάνει, ως δανειστής, το Δ.Ν.Τ. και η αποκλειστική προτεραιότητα, που έχει, στην σειρά ικανοποίησης των απαιτήσεων των δανειστών, πάνω στην περιουσία του κράτους-οφειλέτη, μαζύ με την άτυπη συμφωνία, για την εξόφληση, από την ευρωζώνη, των ποσών, που, το, εν λόγω, Ταμείο έχει δανείσει, στην Ελλάδα, απαλλάσσει την γραφειοκρατία του Δ.Ν.Τ., από κάθε φόβο, για την απώλεια, οποιουδήποτε ποσού, από αυτά που έχει (και πρόκειται, στο εγγύτερο, ή στο απώτερο μέλλον, να) δανείσει. Και φυσικά, αυτή η προνομιακή θέση του Δ.Ν.Τ., ως δανειστή, επιτρέπει, στην γραφειοκρατία του, να μιλάει και να προτείνει, απλόχερα, το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους, αφού πρόκειται, για τα χρήματα των άλλων δανειστών και όχι, για τα δικά του.

Ένα τέτοιο κούρεμα, η ευρωζώνη και οι θεσμοί της, το αρνούνται, μέχρι τώρα, σθεναρά. Προφανώς, δεν θα μπορέσουν, στο βάθος του χρόνου να το αποφύγουν. Αλλά η αλήθεια είναι πως κάνουν ό,τι περνάει, από το χέρι τους, για να το αποφύγουν.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, αναγκαστικά και αναπόδραστα, η πληρωμή του ελληνικού δημόσιου χρέους και η συρρίκνωσή του, περνάει, μέσα από την συρρίκνωση των ελληνικών κρατικών δαπανών, μέσα από την αύξηση των κρατικών εσόδων, μέσα από την δραστική περικοπή των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και την δημουργία τεράστιων πρωτογενών πλεονασμάτων, στους ελληνικούς κρατικούς προϋπολογισμούς. Δηλαδή, εν τέλει η πληρωμή και η μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, περνάει, μέσα από την μεγιστοποίηση της συστολής της οικονομικής δραστηριότητας και μέσα από την δραστική συρρίκνωση της ελληνικής παραγωγής και του βασικού και πρωταρχικού δείκτη της - των ετήσιων ελληνικών Α.Ε.Π., για ένα απροσδιόριστο και περιοδικά, επαναλαμβανόμενο χρονικό διάστημα.

Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο οι νεοσυντηρητικές ελίτ της ευρωζώνης κατέστρεψαν, συνειδητά και επί σκοπώ, την ελληνική οικονομία, ανακόπτοντας και διακόπτοντας, την επάνοδο της ελληνικής οικονομίας, σε αναπτυξιακούς ρυθμούς. Έπραξαν, όσα έπραξαν και έρριξαν την ελληνική οικονομία, σε μια μακροχρόνια και βαρύτατη οικονομική κρίση, για να μπορέσουν να επιτύχουν την δραστική μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, για να φθάσουν και για να διατηρήσουν το πρωτογενές πλεόνασμα, στους κρατικούς προϋπολογισμούς και για να μπορέσουν να φθάσουν στην σμίκρυνση και στην αποπληρωμή του ελληνικού δημόσιου χρέους, μέσα από την αυτοδύναμη χρηματοδότηση και την εξυπηρέτησή του, από την ελληνική οικονομία.

Το γεγονός ότι αυτός ο σχεδιασμός στηρίχθηκε σε μια σειρά νεοσυντηρητικής και νεοφιλελεύθερης προέλευσης δόγματα, τα οποία είναι κυρίαρχα, μέσα στην δαιδαλώδη δέσμη των ιδεοληψιών, από τις οποίες διακατέχεται η ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και οι ευρύτερες ελίτ, που κάνουν κουμάντο, στην ευρωζώνη και τους θεσμούς της, δεν είναι καθόλου περίεργο. Όπως, επίσης, δεν αποτελεί πρωτοτυπία το γεγονός ότι οι κυριότερες, από αυτές τις ιδεοληπτικές δογματικές αποκρυσταλλώσεις, δεν έχουν να κάνουν με οποιαδήποτε ορθολογιστική οικονομική συλλογιστική.

Αυτό είναι κάτι, που έχει συμβεί πολύ συχνά, στην διαδρομή της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής Ιστορίας. Συμβαίνει, κατά κόρον και σήμερα. Και προφανώς, θα συμβεί άπειρες φορές και στο μέλλον.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν αποτελούν κάποια σενάρια μιας ευφάνταστης συνωμοσιολογίας. Κάθε άλλο. Μια απλή εξέταση των πραγματικών δεδομένων και των εξελίξεων, που έλαβαν (και εξακολουθούν να λαμβάνουν) χώρα, από το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης, που οδήγησε, στην εμβάθυνση της εξελισσόμενης κρίσης της ευρωζώνης, της οποίας η ελληνική κρίση είναι σύμπτωμα, αποδεικνύει το αληθές των ισχυρισμών αυτών.



Η παραπαίουσα κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, βασιζόμενη, σε αυτόν τον πίνακα της ΕΛΣΤΑΤ, που ως προς τα στοιχεία του, που αφορούν το τρίτο τρίμηνο του 2014, αποτελούν, απλώς, εκτιμήσεις, προσπαθεί να παρουσιάσει την εμφανιζόμενη αύξηση του 0,7%, που απεικονίζει ο πίνακας αυτός, σε τρέχουσες τιμές, το ελληνικό ΑΕΠ, ως ... επάνοδο της ελληνικής οικονομίας, στην ανάπτυξη. Φυσικά, ο ισχυρισμός της αυτός είναι εξωπραγματικός, αφού η αλήθεια είναι ότι, απλούστατα, έχει αρχίσει να ανακόπτεται ο επίμονος, μακροχρόνιος και φρενήρης ρυθμός της πτώσης του ελληνικού ΑΕΠ, το οποίο, φαίνεται να έχει πιάσει πάτο. Στην πραγματικότητα, το ελληνικό ΑΕΠ δεν έχει πιάσει πάτο. Έχει μέλλον, ακόμη, για να φθάσει σε ένα τέτοιο σημείο, αφού η τρόϊκα των εκπροσώπων των ξένων τοκογλύφων φροντίζει (με τις απαιτήσεις που βάζει, επίμονα, στο τραπέζι) και τώρα, να κάνει αυτό που έκανε πάντα και το οποίο συνίσταται, στο διαπιστωμένο γεγονός ότι επιδιώκει την επιβολή και την συνέχιση μέτρων λιτότητας, τα οποία, τελικώς και επιβάλλει, για να οδηγήσει, σε περαιτέρω, συρρίκνωση των ελληνικών μακροοικονομικών μεγεθών. Έτσι, αυτή η αύξηση του 0,7%, στο ΑΕΠ του τρίτου τριμήνου του 2014, συνοδεύεται, από πτώση του δείκτη της βιομηχανικής παραγωγής (9/2013 - 9/2014), κατά 5,1%, πτώση της οικοδομικής δραστηριότητας (8/2013 - 8/2014), κατά 7,1%, αποπληθωριστικό δείκτη τιμών καταναλωτή (10/2013 - 10/2014), στο -1,8%, πτώση του δείκτη τιμών στην βιομηχανία (9/2013 - 9/2014), κατά 0,3% και ανεργία, στο β' τρίμηνο του 2014, στα επίπεδα του 26,6%. Άλλωστε, σε ετήσια βάση (τέταρτο τρίμηνο 2013 - τρίτο τρίμηνο 2014), το ελληνικό ΑΕΠ εξακολουθεί να εμφανίζει έντονη αρνητική εξέλιξη, με συνολικό μέγεθος, στα 179,285 δισ. €, έναντι 185,768 δισ. €, που ήταν, στο, αμέσως, προηγούμενο αντίστοιχο χρονικό διάστημα (τέταρτο τρίμηνο 2012 - τρίτο τρίμηνο 2013), με μεταβολή, σε 12μηνη βάση, στο -3,49%. Οι "πανηγυρισμοί" του Σαμαρά - που έκανε και ... διάγγελμα, τρομάρα του - και του Βενιζέλου είναι πρόωροι. Πολύ πρόωροι. Και προφανώς, στημένοι, για να σώσουν τα προσχήματα, εν όψει των, πιθανώς, επικείμενων βουλευτικών εκλογών και για να αντιπαρέλθουν τις απανωτές κατραπακιές, που δέχονται, από όλες τις κατευθύνσεις...



Ο παραπάνω πίνακας, ο οποίος είναι επεξεργασία της δουλειάς των στατιστικολόγων της ΕΛΣΤΑΤ του κ. Ανδρέα Γεωργίου, ο οποίος είναι το χαϊδεμένο παιδί της Eurostat του Walter Radermacher και της ευρωγραφειοκρατίας, είναι, απολύτως, αποδεικτικός του γεγονότος ότι οι νεοσυντηρητικές ευρωζωνικές ελίτ οδήγησαν, συνειδητά και επί σκοπώ, την ελληνική οικονομία, στην βαρύτατη και μακροχρόνια οικονομική κρίση και στην απόλυτη καταστροφή, την στιγμή εκείνη, κατά την οποία το ελληνικό ΑΕΠ ανέκαμπτε και η οικονομία του τόπου μας ανέπτυσσε ταχύτητα και επανερχόταν, με αυξανόμενους ρυθμούς, στην αναπτυξιακή διαδικασία.

Ο παραπάνω πίνακας, περιγράφει την πορεία του ελληνικού ΑΕΠ, ανά τρίμηνο, ξεκινώντας, από το πρώτο τρίμηνο του 2005, για να φθάσει, μέχρι το τρίτο τρίμηνο του 2014 και δείχνει το τεράστιο μέγεθος της καταστροφικής παρέμβασης των ευρωζωνικών ελίτ, στην ελληνική οικονομία, με την επιβολή των μέτρων λιτότητας, της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας και του λεγόμενου "Μνημονίου Κατανοήσεως" (Memorandum of Understanding).

 
Παρακολουθώντας την, ανά τρίμηνο, εξελικτική πορεία του ελληνικού ΑΕΠ, σε τρέχουσες τιμές, κατά το 2009 και το 2010 και με δεδομένο ότι ο πληθωρισμός αυτή την περίοδο κυμάνθηκε, στο 0,8%, βλέπουμε ότι το ΑΕΠ της χώρας μας εμφάνισε, κατά την διάρκεια του 2009, μια μεγάλη ύφεση, η οποία έφθασε στα όρια της κρίσης, στα τρία πρώτα τρίμηνα του έτους αυτού. Για να γίνει κατανοητό το τί συγκρίνεται, είναι αναγκαίο να ειπωθεί ότι οι συγκρίσεις των μεγεθών του ΑΕΠ, γίνονται, με τα μεγέθη του ΑΕΠ, στα αντίστοιχα τρίμηνα του προηγούμενου έτους.

Έτσι, πράγματι, το πρώτο τρίμηνο του 2009, το ΑΕΠ έπεσε, στα 53,563 δισ. €, σε σχέση, με το πρώτο τρίμηνο του 2008, οπότε είχε φθάσει στα 56,017 δισ. € (ποσοστό -4,4%).

Το δεύτερο τρίμηνο του 2009, η βουτιά του ΑΕΠ συνεχίστηκε, αφού αυτό έπεσε στα 60,074 δισ. € σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο του 2008, που είχε φθάσει, στα 60,778 δισ. € (ποσοστό -1,2%).

Το τρίτο τρίμηνο του 2009, η πτώση του ΑΕΠ συνεχίστηκε, για να πέσει στα 61,072 δισ. € σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2008, που είχε φθάσει στα 62,789 δισ. € (ποσοστό -2,7%).

Τα πράγματα φαίνεται ότι αρχίζουν να αλλάζουν, σημαντικά, στο τέταρτο τρίμηνο του 2009. Η ελληνική οικονομία εμφανίζει τα πρώτα σημάδια παύσης της μεγάλης και συνεχούς πτώσης του ΑΕΠ της και αρχίζει να σταθεροποιείται, με έναν ελαφρύ ανοδικό ρυθμό. Αυτή η εξέλιξη έχει, προφανώς, όλα τα χαρακτηριστικά της αστάθειας, αλλά είναι μια πρώτη ενθαρρυντική ένδειξη ότι η ελληνική οικονομία μπορεί να ανακάμψει, εκμεταλλευόμενη και την διεθνή συγκυρία, αφού η βαθιά χρηματοπιστωτική κρίση, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008, από τις Η.Π.Α. και συντάραξε όλο το 2009, τον πλανήτη, μετατρεπόμενη, σε μια βαθιά ύφεση, έχει αρχίσει να εμφανίζει, στο τέλος του 2009 σημάδια μείωσης της έντασής της.

'Ετσι, στο τελευταίο τρίμηνο του 2009, η πτώση του ελληνικού ΑΕΠ ανακόπτεται και αυτό, αρχίζει, για πρώτη φορά, μετά από τρία συνεχόμενα τρίμηνα, την ανοδική του πορεία, φθάνοντας στα 62,722 δισ. €, σε σχέση με το τέταρτο τρίμηνο του 2008, οπότε είχε φθάσει, στα 62,512 δισ. € (ποσοστό +0,3%).

Τα πράγματα πηγαίνουν, ακόμη, καλύτερα, στο πρώτο τρίμηνο του 2010, οπότε το ελληνικό ΑΕΠ, αυξάνεται, στα 54,490 δισ. €, σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2009, που είχε φθάσει, στα 53,563 δισ. € (ποσοστό +1,7%).

Όπως φαίνεται, λοιπόν, η ελληνική οικονομία, στο πρώτο τρίμηνο του 2010, άρχισε  δείχνει, σε μια περισσότερο στέρεη βάση, ότι εκινείτο, προς την κατεύθυνση της επαναφοράς της, στην αναπτυξιακή διαδικασία. Αυτή η κίνηση, βέβαια, παρέμενε, υπό αίρεση, αλλά, μέσα σε ένα διεθνές οικονομικό τοπίο, το οποίο εκινείτο, προς την ανάκαμψη (η αμερικανική οικονομία, στο τελευταίο τρίμηνο του 2009 είχε εμφανίσει ρυθμό ανάπτυξης της τάξης του 5,3%), οι προοπτικές, για την συνέχιση της διατήρησης και της επιτάχυνσης της αναπτυξιακής πορείας της ελληνικής οικονομίας, δεν ήσαν κακές. Κάθε άλλο. Στην πραγματικότητα, οι ανοδικές αναπτυξιακές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας ήσαν ρεαλιστικές.

Δυστυχώς, αυτή η διαδικασία, που οδηγούσε, στην επαναφορά της ελληνικής οικονομίας, σε αναπτυξιακούς ρυθμούς, δεν ευτύχυσε να συνεχίσει τον δρόμο της. Διεκόπη, απότομα.

Σε αυτό το κρίσιμο χρονικό σημείο και ενώ η ελληνική οικονομία εμφάνιζε σημάδια ανάκαμψης, η παρέμβαση των νεοσυντηρητικών ευρωζωνικών ελίτ και οι ιδεοληψίες, από τις οποίες διακατέχονται, για την εφαρμογή μιας οικονομικής πολιτικής, η οποία προσδιοριζόταν, από μέτρα σαρωτικής λιτότητας, μαζύ με την επιλογή για την ώθηση του ελληνικού κράτους, στην κατεύθυνση της υλοποίησης της επιλογής της ουσιαστικής χρεωκοπίας και την επιβολή του πρώτου Μνημονίου (την νομική επεξεργασία του οποίου φιλοτέχνησαν, από "ελληνικής" πλευράς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Ανδρέας Λοβέρδος), με το οποίο η Ελλάδα μετατράπηκε, σε μια μοντέρνα αποικία χρέους, αλλάζει την φορά των πραγμάτων, προς την, εντελώς, αντίθετη κατεύθυνση, από εκείνην προς την οποία είχε αρχίσει να τείνει και να κατευθύνεται, όπως βλέπουμε και όπως προκύπτει, από τα μακροοικονομικά στοιχεία εκείνης της κρίσιμης και καθοριστικής περιόδου.

1850 - 1938 : Τα διαθέσιμα στοιχεία, για την συγκριτική εξέλιξη των ελληνικών μακροοικονομικών μεγεθών (εδώ, ο συγκεκριμένος πίνακας του Γ. Κωστελένου και της ερευνητικής ομάδας του, αφορά το ελληνικό ΑΕΠ) ουδέποτε εμφάνισαν, στις ειρηνικές περιόδους του βίου του ελληνικού κράτους, μια τέτοια καταστροφή, σαν αυτή που συμβαίνει, στις ημέρες μας, από την εμφάνιση της οικονομικής ύφεσης του 2009, η οποία, με την προσχεδιασμένη χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, μετατράπηκε σε βαθιά και επίμονη οικονομική κρίση, που συνοδεύεται, από την απώλεια, περίπου, του 25% του ελληνικού ΑΕΠ, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί το 2008.



Με αυτόν τον τρόπο, διακόπηκε η επάνοδος της ελληνικής οικονομίας, προς την αναπτυξιακή διαδικασία και από το δεύτερο τρίμηνο του 2010, βυθίζεται στην δίνη μιας βαθιάς, παρατεταμένης και καταστροφικής οικονομικής κρίσης, την οποία ουδέποτε γνώρισε, κατά την διάρκεια των ειρηνικών περιόδων του πρόσφατου, αλλά και του απώτερου παρελθόντος, από την εποχή, που ακολούθησε τον αγώνα της ανεξαρτησίας, μέχρι την χρεωκοπία του 2010.

Η ελληνική οικονομία υφίσταται και η ίδια την ουσιαστική χρεωκοπία, όπως και το ελληνικό δημόσιο και μέσα από την εφαρμογή του αντιμεταρρυθμιστικού προγράμματος του τριγωνικού σχήματος των ξένων τοκογλύφων (Ε.Κ.Τ. - Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Δ.Ν.Τ.), τίθεται, εκ των πραγμάτων, σε μια διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης, η οποία θα την οδηγήσει, στην σχεδιασμένη επίσημη χρεωκοπία, σύμφωνα, με τις θελήσεις των ξένων δανειστών, όπως λέει ο Πάρις Κουκουλόπουλος, στο βίντεο, που έχω παραθέσει, στην αρχή του παρόντος δημοσιεύματος. Με την μόνη διαφορά, ότι η επίσημη χρεωκοπία του ελληνικού κράτους έγινε νωρίτερα, από τους αρχικούς σχεδιασμούς, στους οποίους αναφέρεται το μέλος της πασοκικής νομενκλατούρας και αντί, για τα 3 ή 4 χρόνια, που έλεγε, στις 8/6/2011, ο Πάρις Κουκουλόπουλος, η επίσημη χρεωκοπία του ελληνικού κράτους έγινε, σε λιγότερο, από έναν χρόνο, το 2012, σε δύο φάσεις. Μία, τον Μάρτιο, με το PSI και άλλη μία, τον Δεκέμβριο, με την διαδικασία της "επαναγοράς ομολόγων".

Έτσι, μετά την πάροδο του πρώτου τριμήνου του 2010, κατά την διάρκεια του οποίου, λαμβάνονται τα πρώτα μέτρα λιτότητας, αποκορύφωμα των οποίων ήσαν οι δραστικές περικοπές στα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και στο επίδομα θερινών διακοπών, που χορηγούνταν, από την δεκαετία του 1960, στους εργαζόμενους και στους συνταξιούχους και ενώ ο Mohammed el Erian, ο κεντρικός αναλυτής της χρηματοπιστωτικής επενδυτικής εταιρείας Pimco, σχολιάζοντας την βλακώδη πολιτική του, τότε, πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, εκστομίζει την απίθανα κυνική, αλλά και απολύτως, ρεαλιστική ρήση : "Κανένας νόμος δεν απαγορεύει το να εκμεταλλεύεσαι τον μαλάκα", η πορεία της ελληνικής οικονομίας, προς την επάνοδο στην ανάπτυξη, διακόπτεται απότομα.




 1900 - 1938 : Η εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ, υπολογισμένη σε δραχμές της Λατινικής Ένωσης, αποδεικνύει ότι η καταστροφική εξέλιξη της τωρινής εποχής δεν έχει προηγούμενο, αφού, ακόμη και η μεγάλη πτώση του ελληνικού ΑΕΠ, κατά το 1913, ήταν προϊόν της εμπλοκής της Ελλάδας, στους δύο βαλκανικούς πολέμους και ως εκ τούτου, δεν έλαβε χώρα, σε ειρηνική περίοδο.



Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να ακολουθήσει και η ταχεία κατάρρευση των ελληνικών μακροοικονομικών μεγεθών, με πρώτο αυτό του ΑΕΠ, το οποίο εισέρχεται, στην διαδικασία της γοργής και παρατεταμένης συρρίκνωσης, κάτω από τα σκληρά και βαρύτατα κτυπήματα των μέτρων, που ελήφθησαν, με την υπόδειξη, την επιβολή και την καθοδήγηση των νεοσυντηρητικών ελίτ της ευρωζώνης και της γραφειοκρατίας του Δ.Ν.Τ.

Παρακολουθώντας την εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ, βλέπουμε, από εκεί και πέρα, ότι στο δεύτερο τρίμηνο του 2010, το ΑΕΠ της χώρας μας κατρακυλάει στα 57,411 δισ. €, σε σχέση με τα 60,074 δισ. €, του αντίστοιχου δεύτερου τριμήνου του 2009 (-4,4%).

Στο τρίτο τρίμηνο του 2010, με την επίσημη έναρξη του Μνημονίου του Μαΐου του 2010, το ελληνικό ΑΕΠ, βυθίζεται στα 57,570 δισ. €, έναντι των 61,072 δισ. € που ήταν το αντίστοιχο τρίτο τρίμηνο του 2009 (ποσοστό -5,7%).

Και τέλος, στο τέταρτο τρίμηνο του 2010, το ελληνικό ΑΕΠ κατακρημνίζεται στα 57,639 δισ. €, έναντι των 62,722 δισ. € που ήταν, στο αντίστοιχο τέταρτο τρίμηνο του 2009 (ποσοστό -9,5%).

Βέβαια, οι αριθμοί, που έδιναν οι ξένοι δανειστές και οι εντόπιοι μπράβοι τους, τότε - αλλά και έως σχετικά, πρόσφατα -, ήσαν πολύ πιο αισιόδοξοι, από τους αριθμούς, που, δίνουν τώρα. Αλλά, μέσα στο σύνολο της τεράστιας καταστροφής, που επήλθε, ως αποτέλεσμα των ενεργειών τους, το κακό αυτό είναι, συγκριτικά, δευτερεύον.



 1950 - 2010 : Και σε αυτή την μακρά ειρηνική χρονική περίοδο, η εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ ουδέποτε παρουσίασε κάποια αρνητική διακύμανση, η οποία να μπορεί να συγκριθεί, με το μέγεθος της καταστροφής, την οποία υφίσταται, η ελληνική οικονομία, από την ουσιαστική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, που της επιβλήθηκε, από την ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και τις νεοσυντηρητικές ελίτ της ευρωζώνης, με την σύμφωνη γνώμη των εντόπιων Quislings. Όλοι οι σχετικοί πίνακες και τα στοιχεία, που προκύπτουν, από αυτούς, αποδεικνύουν, με απόλυτη κατηγορηματικότητα, την σκληρή αυτή πραγματικότητα, που προέκυψε, ως συγκριτικό αποτέλεσμα της παράδοσης της χώρας και του πληθυσμού της, στους ιδεοληπτικούς παραληρηματικούς σχεδιασμούς των νεοσυντηρητικών ελίτ της ευρωζώνης και στις διαστροφικές επιθυμίες των ξένων τοκογλύφων...



Από εκεί και πέρα, τα πράγματα, στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, έγιναν πολύ χειρότερα. Τα επόμενα χρόνια, μέχρι και σήμερα, η ελληνική οικονομία, κυριολεκτικά, καταστράφηκε, από τις πολιτικές που ασκήθηκαν, από τους τοκογλύφους δανειστές. Αυτοί, τελικά, δεν έκαναν τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο, από το να βλάψουν καίρια την  θνησιγενή ευρωζώνη και τους θεσμούς της, αφού η ελληνική χρεωκοπία και η σύστοιχη και επακολουθήσασα χρεωκοπία της Ιρλανδίας και των κρατών της ευρωζωνικής περιφερείας, έχει οδηγήσει στην χρεωκοπία και στον θάνατο της ευρωζώνης, το κουφάρι της οποίας παραμένει άταφο και σε μια κατάσταση ζόμπυ, επειδή οι γαλλογερμανικές ελίτ αρνούνται, πεισματικά να το θάψουν, τρεφόμενο από τις σάρκες των χωρών, που απαρτίζουν το ευρώ και την ζώνη του.

Οι τοκογλύφοι δανειστές, που έχασαν ένα σημαντικό μέρος, από τους τόκους του ελληνικού δημόσιου χρέους, αρνήθηκαν, πεισματικά, σε βαθμό ιδεοψυχαναγκαστικής εμμονής, να εκλογικεύσουν τον θυμό τους και την σκέψη τους, λόγω των κοντόφθαλμων και μικρονοϊκών ιδεοληψιών τους και εξ αιτίας της εξυπηρέτησης των εντελώς, βραχυπρόθεσμων συμφερόντων τους, που αποσκοπούσαν στην είσπραξη του μεγαλύτερου δυνατού μέρους του ελληνικού δημόσιου χρέους και στην δίψα τους για εκδίκηση και την σκληρή τιμωρία των Ελλήνων, που τους φόρτωσαν, με ομόλογα, τα οποία ήσαν μαϊμού.

Το αποτέλεσμα ήταν να εκτραπούν, στο σύνολό τους, σε ανοικτές και απροσχημάτιστες εκδηλώσεις και συμπεριφορές, οι οποίες σχηματίστηκαν και συγκροτήθηκαν, ως ένας πανευρωπαϊκός προπαγανδιστικός μηχανισμός, που προώθησε (και σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, εξακολουθεί να προωθεί) τον ανθελληνισμό.


Τα όσα αναφέρει ο, τότε, Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Timothy Geithner (ο οποίος λέει ότι έζησε στιγμές, που απαντώνται, στα χωρία της Παλαιάς Διαθήκης!), στο βιβλίο του, με τίτλο : "Stress Test : Reflections on Financial Crises", είναι χαρακτηριστικά, αφού, ήδη, από τον Φεβρουάριο του 2010 και ενώ η ελληνική οικονομία ανέκαμπτε, οι εκπρόσωποι των κυρίαρχων ευρωζωνικών ελίτ, η ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας, μιλώντας, ως εκπρόσωποι μιας παλαιοημερολογιτικής, ή ιεχωβαδικής σέκτας, έλεγαν, στην σύνοδο των G7, στον Καναδά, ότι : "Θα δώσουμε στους Έλληνες ένα μάθημα. Είναι πραγματικά φριχτοί. Μας είπαν ψέματα. Είναι απαίσιοι και άσωτοι και εκμεταλλεύθηκαν, βασικά, τα πάντα και θα τους συντρίψουμε (θα τους πατήσουμε στον λαιμό), θα στείλουμε ένα σαφές μήνυμα".

Ο Timothy Geithner λέει ότι έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του, για να συνετίσει τους ευρωζωνίτες, ζητώντας τους να στείλουν καθησυχαστικά μηνύματα, στις αγορές, για να μην επεκταθεί η κρίση, αλλά αυτοί δεν τον άκουσαν.

Μπορείτε να τους βάλετε το μαχαίρι στο λαιμό, αν αυτό θέλετε. Αλλά πρέπει οπωσδήποτε να στείλετε ένα καθησυχαστικό μήνυμα στην Ευρώπη και στον κόσμο ότι θα το κρατήσετε το πράγμα, δεν θα το αφήσετε να πέσει ... Ωραία, λοιπόν, αν θέλετε να είστε σκληροί μαζί τους, πάει καλά, αλλά πρέπει να δώσετε κάποια αξιόπιστη διαβεβαίωση ότι δεν θα αφήσετε την κρίση να μεταδοθεί, πέρα από την Ελλάδα... Και για να γίνει αυτό πρέπει να φροντίσετε πολύ να είστε αξιόπιστοι ότι θα υλοποιήσετε τη δέσμευσή σας και θα δώσετε και στην Ελλάδα ένα μάθημα».





Προφανώς, οι ισχυρισμοί των εκπροσώπων των ευρωζωνικών ελίτ είναι ψευδείς, παραπλανητικοί, καθαρά, προπαγανδιστικοί και βλακώδεις. Όπως προκύπτει, από τον παρακάτω πίνακα, όλοι τους γνώριζαν, πολύ καλά, τα στοιχεία των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας. Μπορεί να μην γνώριζαν κάθε λεπτομέρεια των στοιχείων αυτών, αλλά τα γνώριζαν πολύ καλά, ήδη, από το 1999, που έκαναν τα στραβά μάτια και δέχτηκαν την είσοδο της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, ενώ αυτή δεν πληρούσε, ούτε ένα από τα κριτήρια, που - υποτίθεται ότι - είχαν θέσει οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, μαζύ με την ευρωγραφειοκρατία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 



Ήδη, πλέον, τα στόματα όλων των πρωταγωνιστών έχουν λυθεί και είναι γνωστό ότι η ευρωμαπατιροτραπεζοκρατία, η ευρωγραφειοκρατία και οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας, που καθόριζαν τα πάντα, γύρω από την ευρωζώνη, μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια ήξεραν, περίπου, τα πάντα, γύρω, από τα μακροοικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας και των άλλων χωρών, που ενέταξαν, σε αυτή την νομισματική ένωση. Απλώς, παρέβλεψαν όλα τα διαθέσιμα στοιχεία, σκόπιμα, ενώ είναι σαφές ότι και οι αναθέσεις των έργων, που δόθηκαν τότε, σε γαλλικές και γερμανικές εταιρείες, καθώς και οι μίζες, που έπεσαν, κάτω από το τραπέζι, διευκόλυναν πολύ την λήψη των σχετικών αποφάσεων, αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε, π.χ. ότι η συμμετοχή της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, αρχικά (το 1998), είχε απορριφθεί, αφού είχε διαπιστωθεί ότι η χώρα μας δεν πληρούσε τα κριτήρια του Maastricht.

Το τεράστιο μέγεθος του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ξεπερνούσε, σταθερά το 100% του ΑΕΠ της χώρας, ήταν γνωστό σε όλους. Όπως, επίσης, τους ήταν γνωστό ότι η είσοδος της Ελλάδας στην ευρωζώνη, σήμαινε και την άτυπη και προσωρινά, αφανή χρεωκοπία του ελληνικού κράτους και συστοίχως και της ελληνικής οικονομίας, αφού η Ε.Κ.Τ., επισήμως, δεν εγγυώταν την ομαλή αποπληρωμή του χρέους αυτού.

Με τον ίδιο τρόπο, άλλωστε, αποδέχτηκαν και την είσοδο, σχεδόν, όλων των άλλων χωρών, στην ευρωζώνη, αφού η μεγίστη πλειοψηφία, από αυτές, δεν πληρούσαν (άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο) πολλά από τα κριτήρια της Συνθήκης του Maastricht, με αποτέλεσμα η είσοδός τους, στην ευρωζώνη, να σημαίνει και γι' αυτές την άτυπη και προσωρινά, αφανή χρεωκοπία των κρατών και των οικονομιών τους, ανεξάρτητα, από το μέγεθος του δημοσίου χρέους τους, αφού σε μια διακρατική νομισματική ένωση, η χρεωκοπία του ενός κράτους επιφέρει και την χρεωκοπία όλων, όσο αυτή η νομισματική ένωση παραμένει σε λειτουργία. Και φυσικά, αυτό αφορά και την Γερμανία, η οποία συμπαρασύρθηκε - οικεία βουλήσει -, στην χρεωκοπία. (Όσο και αν αυτό
προσπαθεί να το αποφύγει και να το κρύψει, αφού, στο τέλος, θα φορτωθεί, με τον έναν, ή τον άλλον τρόπο, τα μη δυνάμενα να εξυπηρετηθούν χρέη των άλλων κρατών της ευρωζώνης).

Τελικά, αυτό, που έκαναν οι ευρωζωνίτες, με τα κραυγαλέα ξεσπάσματά τους, που είχαν ένα, καθαρά, ανθελληνικό περιεχόμενο και που στερούνταν από οποιονδήποτε - έστω και στοιχειώδη - ορθολογισμό, για να εξελιχθούν, σε ένα αδυσώπητο προπαγανδιστικό παραλήρημα, ήταν να τα κάνουν όλα σκατά. Η ευρωζώνη οδηγήθηκε, στα πρόθυρα της διάλυσης, η οποία αναβλήθηκε, μετά την δήλωση του Mario Draghi, τον Αύγουστο του 2012, ότι θα κάνει ο,τιδήποτε χρειασθεί, για να μην διαλυθεί η ευρωζώνη, υπονοώντας ότι η Ε.Κ.Τ. θα τυπώσει χρήμα, για να αγοράσει κρατικά ομόλογα των χρεωκοπημένων χωρών της ευρωζώνης - αν και, έως τώρα, δεν το έχει πράξει και δεν έχει ξοδέψει, ούτε ένα ευρώ, σε τέτοιου είδους δράσεις.


Με αυτά τα δεδομένα και με την γνώση του γεγονότος ότι οι νεοσυντηρητικές ελίτ, η μπατιροτραπεζοκρατία και η γραφειοκρατία της ευρωζώνης χρεωκόπησαν, συνειδητά και σκοπούμενα και κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία και συνεχίζουν ακάθεκτες το ολέθριο έργο τους, η απάντηση της χώρας μας και του πληθυσμού της, ευθύς μόλις η ελληνική κοινωνία απαλλαγεί, από τους μπράβους των ξένων δανειστών πρέπει να είναι, μεν λελογισμένη και λεπτομερώς, σχεδιασμένη, αλλά πρέπει, παράλληλα, να είναι σκληρή και αδίστακτη.

Η όποια κυβέρνηση αναλάβει τα ηνία της χώρας δεν θα πρέπει να διστάσει να συγκρουστεί, σχεδιασμένα και οργανωμένα, με τους ευρωζωνίτες, δημιουργώντας τις απαραίτητες και κατάλληλες συμμαχίες και πλήττοντάς τους εκεί, που πονούν περισσότερο : 

Στο νόμισμα, στο ευρώ, στο οποίο το κτύπημα πρέπει να είναι καίριο.

Το ευρώ πρέπει να πληθωριστεί, ακόμη και μονομερώς, από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία, αφού κηρύξει την χώρα, σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, πρέπει να ασκήσει το seigniorage και να προβεί, στην εκτύπωση τεράστιων ποσοτήτων ευρώ - εάν ο Mario Draghi και η μπατιροτραπεζοκρατία της Ε.Κ.Τ. αρνηθούν να το πράξουν αυτό, για λογαριασμό της - για να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος και να καλύψει τις τεράστιες ανάγκες της ελληνικής οικονομίας, προκειμένου να χρηματοδοτήσει, με μαζικές δημόσιες επενδύσεις, την επαναφορά της ελληνικής οικονομίας, στην ταχύρρυθμη αναπτυξιακή διαδικασία.


Να την επαναφέρει, δηλαδή, στο σημείο εκείνο, στο οποίο έτεινε να κατευθυνθεί, το πρώτο τρίμηνο του 2010, όταν επήλθε η βάναυση και καταστροφική παρέμβαση των ευρωζωνιτών, που οδήγησαν την ελληνική οικονομία, στην εξωφρενική και πέραν πάσης λογικής απώλεια, περίπου του 25% του ελληνικού ΑΕΠ, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί το 2008.

Από εκεί και πέρα, τα πράγματα θα ακολουθήσουν τον δρόμο τους. Και με αυτά τα δεδομένα, η ευρωμπατιροτραπεζοκρατία, η ευρωγραφειοκρατία και οι πολιτικές ελίτ της ευρωζώνης θα υποχρεωθούν να διαπραγματευθούν, με την ελληνική πλευρά, χωρίς να διαθέτουν κανένα πλεονέκτημα.

Και μάλιστα, θα διαπραγματευθούν, με την πλάτη στον τοίχο. Μια προοπτική που δεν είναι, καθόλου άσχημη. Αντιθέτως...