Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Το στοιχειωμένο δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 οδηγεί την Commission, σε παραθεσμικές και παρακρατικές συμπεριφορές και σε νέες περιπέτειες. Στα 209,945 δισ. € αποτιμά ο Άρειος Πάγος την ζημιά του ελληνικού κράτους, από την μεθόδευση της διόγκωσης του ελλείμματος, από τους ξένους δανειστές και την Eurostat. Και έπεται συνέχεια...




Αύγουστος 2016 : Ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Νίκος Λογοθέτης περιγράφει, ανάγλυφα την διαδικασία, τους λόγους, καθώς και τους μηχανισμούς, με τους οποίους το ελληνικό δημόσιο οδηγήθηκε, σκόπιμα και μεθοδευμένα, από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και την ευρωγραφειοκρατία, στην ουσιαστική χρεωκοπία και στην αέναη παράτασή της. Για όλα αυτά, κάποια στιγμή οι υπεύθυνοι πρέπει να κληθούν να δώσουν λόγο. Αλλά και αυτό να μην συμβεί, η αποκάλυψη των όσων συνέβησαν, τότε και συνεχίζουν να συμβαίνουν, μέχρι τώρα και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν και στο απροσδιόριστο μέλλον, είναι, πάντοτε, χρήσιμη...




Αφήνοντας, προς το παρόν, στην άκρη, τους παρόντες εσωτερικούς απατεώνες, οι οποίοι θα κριθούν και θα έχουν χειρότερη τύχη, από αυτήν του ΓΑΠ, αφού θα εξαφανισθούν και πίσω τους, δεν θα μείνει, ούτε η σκόνη τους, πρέπει να πούμε ότι οι ευρωαπατεώνες είναι τρισχειρότεροι. Και η δική τους τύχη, δεν πρέπει να - και δεν θα - είναι καλύτερη.

Το πουλόβερ ξηλώνεται. Και αφού, πριν από 25 χρόνια, απολαύσαμε την κατάρρευση της "Ε.Σ.Σ.Δ.", τώρα, έχει έλθει η ώρα, για να παρακολουθήσουμε την κατάρρευση της Ε.Ε. Αυτή η κατάρρευση θα είναι, σε slow motion, αλλά αυτό δεν θα την κάνει λιγότερο συναρπαστική. Κάθε άλλο. Είναι, ήδη, συναρπαστικότατη.

Το μαγαζί διαλύεται. Οι διάφοροι και ποικίλοι "ευρωπαϊστές" θα αποχαιρετήσουν την, καταχρηστικώς, αυτοαποκαλούμενη "Ευρωπαϊκή Ένωση", που χάνουν. Θα πάρει καιρό, βέβαια, η όλη διαδικασία. Ο ιστορικός χρόνος έχει τους δικούς του ρυθμούς, οι οποίοι δεν ταιριάζουν, με τους ρυθμούς της καθημερινότητας. Αλλά η αλυσίδα των εξελίξεων τέθηκε σε κίνηση και δεν πρόκειται να σταματήσει, εάν δεν υπάρξουν - και δεν φαίνεται να υπάρξουν - κοσμογονικές αλλαγές.

Αυτό που συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει και να αποτελεί την αιτία της ολοένα και περισσότερο, εντεινόμενης αποδιοργάνωσης και αποσάρθρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είναι καθόλου πολύπλοκο και φυσικά, ήταν προβλέψιμο και αναμενόμενο, δίκην φυσικού φαινομένου.

Απλούστατα, οι σχεδιαστές και οι διαμορφωτές της παλαιάς Ε.Ο.Κ., την οποία μετονόμασαν, το 1993, σε "Ευρωπαϊκή Ένωση", προτίμησαν να μείνει, ως οικονομική κοινότητα και να μετεξελιχθεί, σε ό,τι χειρότερο (και όχι σε ό,τι καλύτερο) μπορούσε. Δεν θέλησαν να γίνει κράτος. Θέλησαν να την μετασχηματίσουν, σε νομισματική ένωση. Και φυσικά, ακριβώς, επειδή δεν θέλησαν να γίνει κράτος, δεν μετέτρεψαν τα σύνορα των κρατών της, σε απλά διοικητικά σύνορα.



Για τον ίδιο λόγο, οι σχεδιαστές και οι διαμορφωτές της Ε.Ε. φρόντισαν να μείνει πιστή, στην (ήδη, καταρρέουσα) παγκοσμιοποίηση και στο (ήδη, συρρικνούμενο) παγκόσμιο εμπόριο, όπως και στα αφελή - στα όρια της ακατάσχετης ανοησιολογίας - ιδεολογήματα, που συνοδεύουν το πακέτο αυτών των δύο καταστρεφόμενων διεθνών θεσμών. Ως εκ τούτου, είναι πολύ φυσικό και απόλυτα αναμενόμενο η, καταχρηστικώς, αποκαλούμενη "Ευρωπαϊκή Ένωση" - ιδίως, όταν υπέστη την βαρύτατη και αθεράπευτη τοξική επιμόλυνση της ευρωζώνης - να έχει την τύχη τους και να ακολουθήσει την πορεία της αλήστου μνήμης Λατινικής Ένωσης. (Όπως και της Σκανδιναβικής Ένωσης, βεβαίως-βεβαίως).

Αλλά, μέχρι τότε, οι "λεβέντες" της ευρωγραφειοκρατίας συνεχίζουν ακάθεκτοι το καταστροφικό έργο τους και τις αθλιότητες, που διαπράττουν και οι οποίες, στην περίπτωση της Ελλάδας, έχουν φθάσει και έχουν ξεπεράσει τα όρια των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Και τούτο διότι η επιβολή της σκοπούμενης και ως εκ τούτου, δόλιας κρατικής χρεωκοπίας, την οποία επέβαλαν, στην Ελλάδα και τον πληθυσμό της και πολύ περισσότερο, το καθεστώς της νεοαποικιακής χρεωδουλείας, που, επίσης, επέβαλαν, προκειμένου να θέσουν την χώρα, υπό μια ιδιότυπη πτωχευτική διαδικασία, αποτελούν αναγνωρισμένα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. 

Αυτό το ολέθριο έργο και τις απίστευτες αθλιότητες, οι ευρωγραφειοκράτες, με εντολή των αφεντικών τους, βεβαίως-βεβαίως, επιχειρούν, με απόλυτη ωμότητα, να συγκαλύψουν, μετερχόμενοι, αδίστακτα, οποιοδήποτε νόμιμο και άνομο μέσο, μπορούν να χρησιμοποιήσουν.

Έτσι, υπό το φως των δυσμενών, για το παρεάκι της Eurostat, την Commission, την μπατιροτραπεζοκρατία της Ε.Κ.Τ. και την Angela Merkel, εξελίξεων, που προέκυψαν, μετά την αναίρεση, που άσκησε ο Άρειος Πάγος, κατά του βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών, με το οποίο απαλλάσσονταν, από τις κακουργηματικές κατηγορίες της έκδοσης ψευδούς βεβαίωσης, κατά συναυτουργία, σε βάρος του ελληνικού δημοσίου, με την, ιδιαίτερα, επιβαρυντική περίσταση, της ιδιαιτέρως, μεγάλης αξίας του αντικειμένου του επίδικου κακουργηματικού αδικήματος, η οποία προσδιορίζεται, με βάση την κατάθεση της Ζωής Γεωργαντά, στο ύψος των 209,945 δισ. €, ο πρώην πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέας Γεωργίου και τα στελέχη της εν λόγω Υπηρεσίας και εν όψει της επανεξέτασης της υπόθεσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απηύθυνε επιστολή προς τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, με την οποία, καλύπτει, πλήρως, τον Ανδρέα Γεωργίου και τα στοιχεία, που αυτός και τα στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ παρήγαγαν, μετά από σχετική παραγγελία και υπό την καθοδήγηση της Eurostat του γνωστού Walter Radermacher. [Για τα πεπραγμένα, όσον αφορά την μεθόδευση της διόγκωσης του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος του 2009, από την Eurostat, την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και σε μια ύστερη φάση, από τον Ανδρέα Γεωργίου, ο οποίος εξετέλεσε εντολές του Walter Radermacher και των ξένων δανειστών, έχουμε μιλήσει, πολλές φορές (ενδεικτικά δείτε το πρόσφατο δημοσίευμά μου, σε αυτό εδώ το μπλογκ - του οποίου, ουσιαστικό το παρόν κείμενο, αποτελεί συνέχεια -, με τίτλο : Ο ΓΑΠ, η Eurostat και το έγκλημα της επίπλαστης διόγκωσης του δημόσιου ελλείμματος του 2009, που θα κυνηγάει, πάντα, την ψοφοδεή εντόπια "ευρωπαϊστική" ελίτ)].


Με αυτά τα δεδομένα, οι γραφειοκράτες της Commission αποφάσισαν να αναλάβουν δράση και να πάρουν την όλη υπόθεση επάνω τους, καλύπτοντας, πλήρως, τον Ανδρέα Γεωργίου, τον ρόλο τους, ως δανειστές και ως σχεδιαστές και εντολείς των πεπραγμένων του διορισμένου, από τα θεσμικά όργανα της ευρωζώνης και το τρικέφαλο σχήμα των ξένων δανειστών, προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ

(Είναι αυτό, που, παλαιότερα, έλεγαν, ως σκωπτικό γνωμικό, οι παλαιές γενεές των Ελλήνων και το οποίο έχει παραμείνει στην λαϊκή συνείδηση : "Θέλει η πουτ@ν@ να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν την αφήνει").

Ας δούμε το άθλιο περιεχόμενο της σχετικής ανακοίνωσης της Commission, στην οποία γίνεται λόγος, για την ιταμή επιστολή των τριών στελεχών της (την οποία επιστολή η κυβέρνηση θα πρέπει να την πετάξει, στο καλάθι των αχρήστων, αλλά προφανώς, δεν θα το πράξει και φυσικά, θα βρει τρόπους, για να ικανοποιήσει το περιεχόμενο των έκνομων απαιτήσεων των στελεχών αυτών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που λειτουργούν, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων των ξένων δανειστών και συμπεριφέρονται, όπως ακριβώς, συμπεριφέρεται και δρα μια οποιαδήποτε σπείρα κοινών κακοποιών) :


«Η Κομισιόν εκφράζει ανησυχία σχετικά με αναφορές που θέτουν υπό αμφισβήτηση την ποιότητα των επίσημων στατιστικών στοιχείων στην Ελλάδα».

"Τα σωστά και αξιόπιστα δημοσιονομικά δεδομένα είναι απαραίτητα για την ορθή λήψη αποφάσεων οικονομικού χαρακτήρα. Ωστόσο, πρόσφατες δηλώσεις στα μέσα ενημέρωσης, θέτουν υπό αμφισβήτηση την ποιότητα και την αξιοπιστία των επίσημων στατιστικών στην Ελλάδα. Παρόλο που η Επιτροπή έχει ως αρχή να μην σχολιάζει μεμονωμένες εθνικές δικαστικές διαδικασίες, εκφράζει την ανησυχία της σχετικά με τις δηλώσεις αυτές επειδή, μεταξύ άλλων, θέτουν υπό αμφισβήτηση την εγκυρότητα των δημοσιονομικών δεδομένων στα οποία βασίζεται το Πρόγραμμα Στήριξης της Σταθερότητας για την Ελλάδα.


Η κ. Marianne Thyssen, Επίτροπος αρμόδια για την απασχόληση, τις κοινωνικές υποθέσεις, τις δεξιότητες και την κινητικότητα του εργατικού δυναμικού, καθώς και για τις ευρωπαϊκές στατιστικές, δήλωσε τα εξής: «Η ανεξαρτησία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής ΕΛΣΤΑΤ και η ποιότητα των στατιστικών είναι ουσιώδους σημασίας. Για την Επιτροπή και την Eurostat είναι απολύτως σαφές ότι τα δεδομένα σχετικά με το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά την περίοδο 2010-2015 ήταν απολύτως αξιόπιστα και αναφέρθηκαν με ακρίβεια στην Eurostat».


Η Επιτροπή καλεί σήμερα τις ελληνικές αρχές να αντιμετωπίσουν ενεργά και δημόσια την εσφαλμένη εντύπωση ότι τα δεδομένα υπέστησαν παραποίηση κατά την περίοδο 2010-2015 και να προστατεύσουν την ΕΛΣΤΑΤ και το προσωπικό της από παρόμοιους αβάσιμους ισχυρισμούς. Προτρέπει επίσης τις ελληνικές αρχές να υποστηρίξουν και να διατηρήσουν την ποιότητα των ελληνικών στατιστικών στοιχείων, καθώς και την ανεξαρτησία του Ελληνικού Στατιστικού Συστήματος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ελληνική στατιστική νομοθεσία και στη δέσμευση του 2012 για την αξιοπιστία των στατιστικών. Σχετική επιστολή υπογεγραμμένη από τον Αντιπρόεδρο κ. Dobrovskis και τους Επιτρόπους Moscovici και Thyssen απεστάλη στον Έλληνα Υπουργό Οικονομικών κ. Ευκλείδη Τσακαλώτο".





Ο Pierre Moscovici, ο Vladis Dobrovskis, η Marianne Thyssen και όλο αυτό το, σφοδρότατα, ενοχλημένο και εμφανώς, φοβισμένο επιτελείο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του Jean-Claude Juncker (ο οποίος πρωταγωνίστησε, στο σκηνικό της ελληνικής χρεωκοπίας, κατά την περίοδο Οκτωβρίου 2009 - Μαΐου 2010), επιδιδόμενοι, σε παραθεσμικές συμπεριφορές και πρακτικές και ως, οιονεί, παρακρατικός μηχανισμός ζητούν, με την επιστολή αυτή, άμεσα και επιτακτικά, από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, την υιοθέτηση της ορθότητας των στοιχείων, που, τότε, παρήχθησαν και τα οποία αφορούσαν το στοιχειωμένο ελληνικό δημόσιο έλλειμμα του 2009, το οποίο όλη αυτή η θεσμική παρέα, με τα, τότε, όργανά της, μαγείρεψαν, με σκοπό την κατοχύρωση και την χρονική επέκταση της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας. Και φυσικά, συνδέουν, πλήρως, το πολύ σημαντικό, γι' αυτούς, ζήτημα, με την τρέχουσα διαπραγμάτευση των ξένων δανειστών, με την ελληνική κυβέρνηση και την, αμέσως, προσεχή αξιολόγηση της πορείας του πορείας των "μεταρρυθμίσεων" του 3ου Μνημονίου και την εκταμίευση της σχετικής δόσης, για την πληρωμή των τρεχουσών δανειακών υποχρεώσεων του ελληνικού κράτους.

Το γεγονός ότι έπραξαν ό,τι έπραξαν, ως συνέχεια του έργου, που, ανοήτως, είχε ξεκινήσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, τον Οκτώβριο του 2009, δεν τους απαλλάσσει, καθόλου. Προφανώς, ο ΓΑΠ, με το φούσκωμα του δημόσιου ελλείμματος του έτους εκείνου, όπως έχουμε πει, επεδίωξε να φορτώσει την σχετική ευθύνη του διογκωμένου δημόσιου ελλείμματος της χώρας (η ύπαρξη του οποίου ανακηρύχθηκε, βλακωδώς, από τους ευρωζωνίτες και την Commission, ως έγκλημα καθοσιώσεως, ενώ, στην πραγματικότητα, δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά μόνο ένα προϊόν ανάγκης, που προέκυψε από την έλευση της διεθνούς οικονομικής κρίσης, που ξέσπασε τον Σεπτέμβριο του 2008 και θα μπορούσε, εάν σχεδιαζόταν, με έναν, στοιχειωδώς, ρεαλιστικό και ορθολογικό τρόπο, να αποτελέσει ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, για το ξεπέρασμα αυτής της κρίσης), στην απελθούσα κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή και να δικαιολογήσει, με αυτόν τον τρόπο, τα μέτρα λιτότητας, που σκόπευε να πάρει και τα οποία έρχονταν, σε πλήρη αντίθεση, με τις εξαγγελίες, που ο ΓΑΠ και το ΠΑΣΟΚ είχαν κάνει, κατά την διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 4/10/2009, τις οποίες κέρδισαν, πανηγυρικά, αφού, κυριολεκτικά, έπαιζαν χωρίς αντίπαλο, με δεδομένο το γεγονός ότι ο Κώστας Καραμανλής, είχε προκηρύξει αυτές τις εκλογές, γνωρίζοντας ότι θα τις χάσει.

Όμως, οι ευρωζωνίτες, πατώντας, πάνω, στα αστόχαστα πεπραγμένα του ΓΑΠ και του οικονομικού επιτελείου της συμφοράς, που τον περιστοίχιζε και το οποίο ο ίδιος είχε επιλέξει να τον περιστοιχίζει, έκαναν τα δικά τους αστόχαστα παίγνια, οδηγώντας την Ελλάδα, με πλήρη συνείδηση, προς την ουσιαστική χρεωκοπία και την υπαγωγή της, στον ιδιότυπο μηχανισμό μιας πρωτοφανούς, στα ιστορικά χρονικά, πτωχευτικής διαδικασίας, τον οποίο αυτοί, στην πορεία των εξελίξεων εφεύραν και τον οποίο έθεσαν, σε λειτουργία, τον Μάϊο του 2010, επιβάλλοντας, στον πληθυσμό της χώρας, ένα, επίσης, πρωτοφανές νεοαποικιακό καθεστώς χρεωδουλείας, το οποίο λειτουργεί, με την βιτρίνα του αλλοιωμένου αστικού πολιτεύματος της νομιζόμενης δημοκρατίας.

Φυσικά, αυτά τους τα πεπραγμένα, που, όπως έχω, ήδη, πει,  αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τα οποία εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του Διεθνούς Ποινικού Δικαίου, τα πολιτικά και τα λοιπά υπηρεσιακά στελέχη της ευρωγραφειοκρατίας, όπως και τα μέλη των κυβερνήσεων της ευρωζώνης, που πήραν μέρος σε όλα τα γεγονότα και τις αποφάσεις, που σχετίζονται, με την ελληνική κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, τα γνωρίζουν, πολύ καλά και για τον λόγο αυτόν, δικαίως, ανησυχούν.

Γι' αυτό και αδιαφορούν, για το γεγονός ότι η επιστολή τους αυτή αποτελεί ευθεία, απροσχημάτιστη και ωμή παρέμβασή τους, στο έργο των ελληνικών δικαστικών αρχών, την απόφαση των οποίων επιδιώκουν να εκμαιεύσουν και να την κατευθύνουν, προς την κατεύθυνση που οι ίδιοι επιθυμούν και η οποία δεν είναι άλλη, από την αθώωση, με οποιονδήποτε τρόπο και με οποιοδήποτε μέσο, του Ανδρέα Γεωργίου, για όσα ανόσια έπραξε, εις βάρος της χώρας και του πληθυσμού της και τα οποία αποτελούν δικά τους δημιουργήματα, αφού ο Ανδρέας Γεωργίου υπήρξε εκτελεστικό όργανό τους.

Ο λογαριασμός, λοιπόν, έτσι όπως εκτιμάται, είναι πολύ αλμυρός, όχι, μόνο, για τον Ανδρέα Γεωργίου, ο οποίος, όπως φαίνεται, από τα πεπραγμένα του, συμπεριφέρθηκε και σαν λιγούρης, αφού, ανάμεσα, στα πολλά άλλα και πολύ βαρύτερα, εγκλήματά του, προέβη και στην συγκάλυψη του ασυμβίβαστου που είχε, όταν διορίστηκε, από την κυβέρνηση του αφελούς ΓΑΠ, στην θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ. Ο Γεωργίου, ήταν ενεργό στέλεχος του ΔΝΤ και, με βάση τον ιδρυτικό νόμο της ΕΛΣΤΑΤ, που ψήφισε η κυβέρνηση του ΓΑΠ ( φυσικά, με την έγκριση των ξένων δανειστών, που ουδόλως, ενοχλήθηκαν, από το ασυμβίβαστο, στο οποίο ενέπιπτε η περίπτωση του ανθρώπου, που αυτοί επέβαλαν, ως πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ), δεν μπορούσε να είναι, ταυτόχρονα και πρόεδρος της ελληνικής στατιστικής αρχής.

Έτσι, για να μην χάσει την διπλοθεσία και τις απολαβές, που είχε, προτίμησε να κρύψει το γεγονός, το οποίο, βέβαια, τα πραγματικά αφεντικά του (που είχαν έναν πρόσθετο λόγο να τον κρατήσουν και να τον έχουν υπάκουο, στις παραγγελίες τους, ως προς τα κρίσιμα μαγειρέματα των ελληνικών στατιστικών στοιχείων), κουκούλωσε (κοινή συναινέσει, ξένων δανειστών και κυβέρνησης ΓΑΠ) την ιδιότητά του, ως υπαλλήλου του ΔΝΤ και το ασυμβίβαστο, που αυτή δημιουργούσε, ως προς τον διορισμό του, στην θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ.

Αν ο Ανδρέας Γεωργίου δικαστεί και πολύ περισσότερο, εάν καταδικαστεί, για την μαγειρεμένη αποτύπωση του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος του 2009, καταρρέει το σύνολο της αιτιολόγησης, για την ελληνική κρατική χρεωκοπία, η οποία, δι' αυτού του τρόπου, αποδεικνύεται ότι υπήρξε προϊόν προσχεδιασμένης κατασκευής, με σκοπό την υπαγωγή της χώρας, στο καθεστώς της νεοαποικιακής χρεωδουλοπαροικείας, την επιβολή, στα ευρύτερα περιουσιακά της στοιχεία, της ιδιότυπης πτωχευτικής διαδικασίας και την εξαναγκαστική και συνάμα, βίαιη αλλαγή παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου, που εγκαθίδρυσαν και αποπειρώνται να φέρουν εις πέρας, με τα τρία διαδοχικά Μνημόνια και τις αντίστοιχες λεόντειες και αισχροκερδείς δανειστικές συμβάσεις, οι ξένοι δανειστές, ως νέοι επικυρίαρχοι και ως κατακτητές. 

Αλλά, πέραν των άλλων θεσμικών και διαδικαστικών ζητημάτων, οι ευρωζωνίτες και ιδιαίτερα, τα στελέχη της Commission, αντιλαμβάνονται ότι ο λογαριασμός αυτός δεν αφορά, μόνο, τον Ανδρέα Γεωργίου. Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, μια καταδικαστική δικαστική απόφαση να αφορά, απλώς, τον διορισμένο πρώην πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ, ο οποίος, ουσιαστικά, υπήρξε επιλογή των ξένων δανειστών.

Ο αλμυρός λογαριασμός, εάν επιδικαστεί, ως βλάβη του ελληνικού κράτους, από τις αλχημείες, στις οποίες προέβη ο Ανδρέας Γεωργίου και τα στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ, που υπάκουαν στις εντολές του, γύρω από την έκταση του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος του 2009, θα αφορά, επίσης και τα στελέχη της Eurostat, που ενεπλάκησαν, στην όλη μεθόδευση, καθοδηγώντας τον Ανδρέα Γεωργίου. Και φυσικά, αυτό το ακανθώδες ζήτημα δεν σταματάει, εδώ.

Ο επίμαχος αλμυρός λογαριασμός των 209,945 δισ. € για τον οποίο κάνει λόγο η απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία αναιρέθηκε το απαλλακτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, ή ο όποιος άλλος λογαριασμός, μικρότερος, ή μεγαλύτερος, τελικώς, επιδικαστεί, εάν ο Ανδρέας Γεωργίου και οι συγκατηγορούμενοι συνεργάτες του (η Αθανασία Ξενάκη και ο Κωνσταντίνος Μολφέτας) καταδικασθούν, για την κακουργηματική πράξη της έκδοσης ψευδούς βεβαίωσης, για την οποία κατηγορούνται, θα αφορά, κυρίως, τους ξένους δανειστές, οι οποίοι, εκτός του γεγονότος ότι θα κατεξευτελισθούν, ως μια θεσμική σπείρα διεστραμμένων συνωμοτών και επικίνδυνων κακοποιών, θα εμπλακούν, σε μια δικαστική (και όχι μόνον, δικαστική) διαδικασία αποζημίωσης του ελληνικού δημοσίου, η οποία, ούτως, ή άλλως, δεν θα έχει, για τους ίδιους, ένα καλό τέλος. 




Η ΕΛΣΤΑΤ του Ανδρέα Γεωργίου περιγράφει τις αλχημείες, με τις οποίες διογκώθηκε το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα του 2009 και το ελληνικό κράτος να οδηγηθεί, δολίως, στην ουσιαστική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010...



Παρακολουθώντας, το σκεπτικό της αναιρετικής απόφασης του Αρείου Πάγου, αντιλαμβανόμαστε τους λόγους, για τους οποίους θα συμβεί αυτό, εάν γίνει η δίκη και εφ' όσον οι κατηγορούμενοι καταδικαστούν. Ας δούμε αυτό το σκεπτικό :

1) Ο Άρειος Πάγος, στην απόφασή του, λέει ότι το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών "δεν έχει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, με αποτέλεσμα την ίδρυση του σχετικού λόγου αναίρεσης, αφού έχει παντελώς αγνοήσει εισφερθέντα κατά την προκαταρκτική εξέταση, κύρια ανάκριση και κυρίως την περαιτέρω κύρια ανάκριση αποδεικτικά στοιχεία και έχει κάνει επιλεκτική χρήση αποδεικτικών στοιχείων σε σχέση με τις παραδοχές του σχετικά και με την πλήρωση της αντικειμενικής και της υποκειμενικής υπόστασης του ως άνω εγκλήματος".

Φυσικά, έχει δίκιο, διότι οι κρίσιμες μαρτυρικές καταθέσεις του πρώην αντιπροέδρου της ΕΛΣΤΑΤ Νίκου Λογοθέτη, του μέλους του Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ Ζωής Γεωργαντά και του στελέχους της, εν λόγω, Υπηρεσίας Νίκου Στρόμπλου αγνοήθηκαν, παντελώς.

2) Ο Άρειος Πάγος, στην ίδια απόφασή του λέει ότι "η αιτιολογία του βουλεύματος υπήρξε ασαφής και ελλιπής ως προς το αν το, ως άνω, δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν πραγματικό, ή εάν είχε διογκωθεί, από μέρους των κατηγορουμένων, με παραβίαση των κανόνων του ευρωπαϊκού δικαίου, με βάση τους οποίους προσδιορίζεται". Μάλιστα ο Άρειος Πάγος αναφέρει, στην απόφασή του ότι το Συμβούλιο Εφετών, με το βούλευμά του, πρωτίστως, προέβη, σε εσφαλμένη ερμηνεία της έννοιας του όρου "περιστατικό", όσον αφορά τα στοιχεία του δημόσιου ελλείμματος του 2009, αφού δεν προσδιορίζει, εάν και κατά πόσο, τα στοιχεία αυτά ήταν πραγματικό γεγονός, ή αξιολογική κρίση που δεν εμπίπτει στην έννοια του γεγονότος.

3) Ο Άρειος Πάγος, στην απόφασή του, αναφέρει, όσον αφορά την ψευδή βεβαίωση του ελλείμματος του 2009, στα επίπεδα του 15,4% του ΑΕΠ ότι, ως πραγματικό περιστατικό, ήταν ψευδές, αφού, με τεχνάσματα, το διόγκωσαν, με :

i) Την αναταξινόμηση, για πρώτη φορά, στον τομέα της Γενικής Κυβέρνησης, 17 δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών (ΔΕΚΟ).

ii) Την ένταξη, περίπου, 500 νομικών προσώπων, στον τομέα της Γενικής Κυβέρνησης, χωρίς να έχουν ελεγχθεί, με βάση τους προβλεπόμενους κανόνες.

iii) Την πρόσθεση της αγοραίας αξίας των off market swaps, που είχαν συναφθεί, από το ελληνικό κράτος, κατά τα έτη 2001-2007, χωρίς ένας τέτοιος συνυπολογισμός να επιβάλλεται, από τους σχετικούς ευρωπαϊκούς κανόνες (με επιμονή της Eurostat και μόνο, για την περίπτωση της Ελλάδας), στο δημόσιο χρέος και συνεπώς, εμμέσως και στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης. Εδώ, ουσιαστικά και τυπικά, τίθεται θέμα, για τα περίφημα απατηλά swaps της κυβέρνησης του Κώστα Σημίτη, με τα οποία "βοηθήθηκε", η απατηλή ένταξη της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, με το κρύψιμο ενός μικρού μέρους του ελληνικού δημόσιου χρέους, προκειμένου να εμφανισθεί, ψευδώς, ότι αυτό παρουσιάζει μια καθοδική τάση και έτσι να εμφανισθεί ότι η χώρα μας "καλύπτει" τα (υποτιθέμενα, ως ισχύοντα) κριτήρια ένταξής της στην ζώνη του ευρώ.

iv) Την ανακατανομή και την συμπερίληψη των δαπανών των νοσοκομείων των ετών 2005 - 2009 και στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης.


Υπ' αυτές τις συνθήκες και με αυτά τα δεδομένα, όλοι αυτοί οι "λεβέντες" και οι "λεβέντισσες", που διέστρεψαν τα ελληνικά δημοσιονομικά στοιχεία, με προγραμματισμένο - από ένα σημείο και μετά - στόχο και σκοπό, την ελληνική κρατική χρεωκοπία και την υπαγωγή της χώρας και του πληθυσμού της, υπό το καθεστώς της νεόκοπης νεοαποικιακής χρεωδουλείας, με τον μανδύα της νομιζόμενης δημοκρατίας, είτε είναι πολίτες αυτού του τόπου, είτε αλλοδαποί, πρέπει να καταδικασθούν, σε πολυετείς καθείρξεις και να σαπίσουν, στις φυλακές.

Και φυσικά, αυτό, που πρέπει να γίνει, είναι να καταδικασθούν, οι ξένοι δανειστές, σε πολύ μεγάλες αποζημιώσεις, για τα εγκλήματα, κατά της ανθρωπότητας, που διέπραξαν, εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού.

Δυστυχώς, οι προοπτικές δεν είναι ευοίωνες. Από ό,τι φαίνεται, όλοι τους θα γλυτώσουν τις καταδίκες, που αξίζει και πρέπει να τους επιβληθούν.

Το παρόν νεοκατοχικό καθεστώς, που έχουν επιβάλει, οι ξένοι δανειστές, δεν είναι διατεθειμένο και δεν πρόκειται να καταδικάσει κανέναν, από τους υπεύθυνους - είτε είναι χαμηλόβαθμοι, είτε ευρίσκονται στα υψηλά κλιμάκια.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η όλη διαδικασία, που αφορά τις δικαστικές εξελίξεις, στην υπόθεση της σκόπιμης και στοχευμένης  διόγκωσης του δημόσιου ελλείμματος του 2009, στερείται νοήματος. Κάθε άλλο.

Προφανώς, ένα μέρος της εντόπιας ελίτ και η παρούσα κυβέρνηση, χρησιμοποιούν την διαιώνιση της δικαστικής εκκρεμότητας, γύρω από τα μαγειρέματα του Ανδρέα Γεωργίου και των συνεργατών του, για, καθαρά, διαπραγματευτικούς λόγους, έναντι των ξένων δανειστών, προκειμένου να τους αποσπάσουν όποιες παραχωρήσεις μπορέσουν.

Φυσικά, στο τέλος θα υποκύψουν και θα αποδεχθούν το κλείσιμο της υπόθεσης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή η αντιπαράθεση είναι ανούσια. Αντιθέτως, η υπόθεση αυτή είναι πολύ σημαντική, αφού είναι, άκρως, αποκαλυπτική των άθλιων και εγκληματικών μεθοδεύσεων, που έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, στο φόντο της σκοπούμενης, μεθοδευμένης και διαιωνισθείσας ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας.

Και η αλήθεια είναι ότι μένουν, ακόμη, πολλά να μάθουμε. Και ελπίζω ότι θα τα μάθουμε...


Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Η στρατηγική υποβάθμιση και η αμφισβήτηση της πλανητικής κυριαρχίας, των Η.Π.Α., η Κίνα, η Ρωσία, η κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης και η δημιουργία των νέων σφαιρών επιρροής : Ανάμεσα στα παιχνίδια του πολέμου και στις διαπραγματεύσεις, για τις νέες θέσεις, στις αναδιατασσόμενες πλανητικές ισορροπίες.




9/8/1999 : Ο ευρισκόμενος σε σωματική και πολιτική παρακμή, Ρώσος πρόεδρος Μπορίς Γέλτσιν ανακοινώνει, αιφνιδιαστικά, τον διορισμό του Βλαντιμίρ Πούτιν, στην πρωθυπουργία. Λίγους μήνες μετά - την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2000 -, ο Γέλτσιν θα παραιτηθεί και θα παραδώσει, με αυτόν τον προσυμφωνημένο τρόπο, την προεδρία του κράτους, στον Πούτιν. Ο δρόμος, για την ανάταξη της Ρωσίας και ενός μέρους των στρατηγικών συμφερόντων αυτής της αχανούς χώρας, η έκταση της οποίας, όπως και τα παραγωγικά της πλούτη ισοδυναμούν, με τα αντίστοιχα μεγέθη ενός χωριστού πλανήτη, έχει ανοιχθεί. Και φυσικά, μαζύ με αυτόν τον δρόμο, έκλεισε (τουλάχιστον, προς το παρόν και για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα) ο δρόμος, για την αποικιοποίηση και τον κατατεμαχισμό της Ρωσίας, για χάρη των συμφερόντων της Δύσης...



Ενώ οι αμερικανονατοϊκές, οι ρωσικές και οι κινεζικές στρατιωτικές ασκήσεις, από την Ουκρανία και την Βαλτική, μέχρι τις θάλασσες της Νότιας Κίνας, ανεβάζουν την ένταση, στα μήκη και στα πλάτη του πλανήτη μας, η πικρή αλήθεια του παραγκωνισμού, της υποβάθμισης και του δευτερεύοντος ρόλου, που προδιαγράφεται, ως μελλοντική εξέλιξη, για τον αποκαλούμενο κόσμο της Δύσης και την αμερικανική πρωτοκαθεδρία, φαίνεται ότι οδηγείται, στο να καταστεί δεδομένη και αναπότρεπτη.

Η πλανητική κυριαρχία των Η.Π.Α. έχει εισέλθει, στην φάση της αποδόμησής της. Φθίνει, φθείρεται και οδηγείται, σε ένα τέλος, το οποίο, όσο μακρόσυρτο και αν είναι, όσο οδυνηρό και αν καταστεί, ιστορικά, μπορεί να προσδιοριστεί ότι τείνει, προς το να γίνει μη αναστρέψιμο. Οι Η.Π.Α. και η Δύση οδηγούνται, προς μια μεγάλη στρατηγική υποβάθμιση, η οποία θα αποτελέσει, για αυτές, μια οριστική γεωπολιτική ήττα, αφού, πλέον, δεν μπορούν και δεν τους επιτρέπεται να διαχειρίζονται τις υποθέσεις του πλανήτη, σύμφωνα με τις επιθυμίες τους.

Οι ανερχόμενες πλανητικές υπερδυνάμεις - η επανεμφανιζόμενη Ρωσία, η Κίνα και αργότερα, η Ινδία -, που προέκυψαν, μέσα από την ψευδοσυνειδησιακή αφέλεια των αμερικανικών ελίτ, η οποία εκφράστηκε, με την θεσμική κατασκευή της παγκοσμιοποίησης, ως μια πλανητική οικονομική διαδικασία, περιορίζουν και οριοθετούν την ακτίνα δράσης, όπως επίσης και επιβάλλουν απαγορεύσεις, στις κινήσεις και στις ευρύτερες δραστηριότητες και επιδιώξεις των Η.Π.Α. και του συνόλου του Δυτικού Κόσμου, ενώ, παράλληλα, οι απαγορεύσεις αυτές συνοδεύονται και από πρωτοφανείς υπαγορεύσεις της συμπεριφοράς της παραπαίουσας εγκληματικής διοίκησης του απερχόμενου προέδρου Barack Hussein Obama.

Φυσικά, αυτή η οχληρή, για τις Η.Π.Α. και την Δύση, πραγματικότητα, δεν σημαίνει ότι οι παλαιοί κυρίαρχοι του πλανήτη δεν μπορούν να αντιδράσουν και ότι αυτό, που τους μένει είναι το να παραδοθούν, στην (κακή) μοίρα, που τους επιφυλάσσουν οι εξελίξεις. Κάθε άλλο.

Η αλήθεια είναι ότι οι Η.Π.Α. δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Και φυσικά, θα προσπαθήσουν - και ήδη, ολοένα και περισσότερο εντεινόμενα, το προσπαθούν - να αντιστρέψουν το δυσμενές, για τα συμφέροντά τους, status, που δημιούργησε η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, την οποία, όπως έχουμε, επανειλημμένως, τονίσει, ξεκίνησε η Ουάσινγκτων, ως ένα μελετημένο σχέδιο, το οποίο υποτίθεται ότι εξέφραζε το αμερικανικό εθνικό συμφέρον (και τις αμερικανικές πολυεθνικές, βεβαίως-βεβαίως).

Η κατάρρευση των αμερικανικών αυταπατών, όσον αφορά την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, η οποία, έτσι όπως πραγματοποιήθηκε, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, τελικά, όπως προκύπτει, από τον απολογισμό των πεπραγμένων - όπως και αν αυτός υπολογισθεί και με όποια δεδομένα και αν ληφθούν υπόψη -, ωφέλησε τους αντιπάλους της αμερικανικής υπερδύναμης, τους οποίους και ενίσχυσε, υπέρμετρα (πολύ περισσότερο την Κίνα, λιγότερο την Ρωσία) και η μεθόδευση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης του Σεπτεμβρίου του 2008, αμέσως, μετά τον ρωσογεωργιανό πόλεμο, ήταν, απόλυτα, φυσικό να οδηγήσουν, στο φρενάρισμα της παγκοσμιοποίησης.

Η ξέφρενη παγκόσμια οικονομική δυναμική, που οδήγησε, στην ενδυνάμωση των αντιπάλων της Ουάσινγκτων έπρεπε να ανακοπεί, αφού οι αντίπαλοι της αμερικανικής υπερδύναμης έπρεπε να ξεφουσκώσουν. Αυτός ήταν ο σκοπός και ο στόχος. Αυτός ο σκοπός και αυτός ο στόχος είναι που εξακολουθούν να επιδιώκονται και θα συνεχίσουν να επιδιώκονται και στο απώτερο μέλλον. Η παγκοσμιοποίηση, έτσι όπως δομήθηκε, μετά την πτώση της "Σοβιετικής Ένωσης", αποδείχτηκε, εκ των πραγμάτων, ατελέσφορη και βλαπτική, για τα συμφέροντα και την πρωτοκαθεδρία των Η.Π.Α., ως παγκόσμιας υπερδύναμης.

Όμως, η πικρή αλήθεια, για τις αμερικανικές ελίτ, που σχεδίασαν την παγκοσμιοποίηση, ως τρέχουσα έκφραση του υπέρτατου αμερικανικού εθνικού συμφέροντος, είναι ότι, μέσα από την θεσμική της συγκρότηση, ως πλανητικής οικονομικής διαδικασίας, δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο, από αυτό που έγινε και το οποίο, ως αποτέλεσμα, δεν είναι της αρεσκείας των κυρίαρχων του βαθέος αμερικανικού κράτους και των εντόπιων και των διεθνών ελίτ, που τους στηρίζουν.




Με δεδομένο το γεγονός ότι οι Η.Π.Α. των, περίπου, 321,3 εκατομμυρίων ανθρώπων, με κατά κεφαλήν εισόδημα της τάξεως των 55.800 $ και ΑΕΠ ίσο, με 17,95 τρισ. $, που αντιστοιχεί στο 15,88% του παγκόσμιου ΑΕΠ (στοιχεία, που αφορούν το 2015), ενώ το αμερικανικό ΑΕΠ, το 2000, έφθανε, στα 10,05 τρισ. $ και ο μέσος όρος ανάπτυξης, κατά την περίοδο 2000 - 2015, ήταν ίσος, με 1,9%, συμμετέχουν σε μια παγκόσμια κοινότητα, η οποία αθροίζει, περίπου, 7,26 δισεκατομμύρια ανθρώπους, με κατά κεφαλήν εισόδημα της τάξεως των 15.800 $ και ΑΕΠ ίσο με 113,7 τρισ. $ (στοιχεία 2015), η πλανητική υποβάθμιση της οικονομικής θέσης της υπερδύναμης, μια υποβάθμιση, η οποία υπήρξε - και είναι, όσο και αν προσωρινά, φαίνεται να έχει, ως προς κάποιους δείκτες, ανακοπεί - διαρκής και επίμονη, δεν είναι, καθόλου, περίεργη. Είναι, απολύτως, φυσιολογική, ήταν, ευχερώς και αναντίρρητα, προβλέψιμη και ως εκ τούτου, έπρεπε να είναι αναμενόμενη, για τους σχεδιαστές της αμερικανικής πολιτικής.

Έτσι, η Κίνα του 1,37 δισεκατομμυρίου ανθρώπων, με κατά κεφαλήν, εισόδημα της τάξεως των 14.100 $, έφθασε, σύμφωνα, με τα στοιχεία του 2015 (και παρά την ανακοπή της παγκοσμιοποίησης, που επιχειρεί η αμερικανική πολιτική), να έχει ένα ΑΕΠ, ίσο με 19,39 τρισ. $ (ίσο με το 17,16% του παγκόσμιου ΑΕΠ, όταν, το 2000, το αντίστοιχο ποσοστό βρισκόταν, στο 3,65% και το κινεζικό ΑΕΠ έφθανε, στα 5,58 τρισ. $, ενώ η μέση ετήσια ανάπτυξη, κατά την περίοδο 2000 - 2015, ήταν της τάξεως του 8,9%,περίπου) και να καταστεί η πρώτη, σε μέγεθος, οικονομία του πλανήτη.

Κάπως έτσι, πέρασε η χελώνα τον λαγό. Και θα τον περάσει και άλλο. Μπορεί, επί του παρόντος, αυτή η πρωτιά να φαίνεται ότι δεν διαταράσσει την ισορροπία των δυνάμεων, αλλά αυτή η διαπίστωση δεν είναι αληθής. Ιδίως, μάλιστα, αν ειδωθεί, σε βάθος χρόνου, οι προοπτικές, για τις Η.Π.Α. και τις ελίτ, που διοικούν την αμερικανική υπερδύναμη, είναι, απολύτως, δυσμενείς και πολύ - μα, πάρα πολύ -, σκοτεινές.

Παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με τις (υποτιθέμενες, ως ρεαλιστικές) εκτιμήσεις των διοικούντων τις Η.Π.Α., η Κίνα δεν συνιστά άμεση στρατιωτική απειλή, για την Ουάσινγκτων, στην πραγματικότητα, οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας αποτελούν έναν μεσομακροπρόθεσμο κίνδυνο, ο οποίος είναι θανάσιμος, για την, πέραν του Ατλαντικού, υπερδύναμη. Αυτό συμβαίνει, απλούστατα, επειδή η ανάπτυξη της καινοτομίας στην κινεζική βιομηχανία, δεν την καθιστά, μόνο, ανταγωνιστική, σε σχέση με την αμερικανική. Αυτό μπορεί να είναι σημαντικό, αλλά είναι το λιγότερο ενδιαφέρον και είναι αντιμετωπίσιμο.

Αυτό, που συμβαίνει και το οποίο ενδιαφέρει, πολύ περισσότερο, τις αμερικανικές ελίτ είναι το γεγονός ότι η φρενήρης εισαγωγή της καινοτομίας, στην κινεζική βιομηχανία και εν γένει, στην κινεζική παραγωγή, ενισχύει, στο έπακρον και σε βαθμό ανεξέλεγκτο, την κινεζική πολεμική βιομηχανία και την αμυντική/επιθετική εξωτερική πολιτική της κρατικής και κομματικής γραφειοκρατίας, που κατοικοεδρεύει, στο Πεκίνο, την οποία, οι ηγήτορες της Ουάσινγκτων δεν θα μπορούν (και ήδη, δεν μπορούν) να αγνοούν.

Και αν η Ρωσία, λόγω της ακαταμάχητης πυρηνικής ισχύος της, είναι, τώρα, ο πρώτος και άμεσος κίνδυνος, για τις Η.Π.Α., η Κίνα είναι ο πραγματικός μελλοντικός και κατά πάσα πιθανότητα, μη διαχειρίσιμος και απροσπέλαστος κίνδυνος, αφού η αλματώδης αύξηση της κινεζικής στρατιωτικής ισχύος θα δημιουργήσει - και ήδη, δημιουργεί - έναν τεράστιο αντίπαλο, απέναντι στις Η.Π.Α., στο ΝΑΤΟ και στην Δύση. Άλλωστε, όλα τα δεδομένα συνηγορούν, στο ότι η ίδια η δυναμική των παγκόσμιων εξελίξεων στρέφει την Κίνα, προς την κατεύθυνση της αντιπαράθεσης, με την αμερικανική υπερδύναμη και τους συμμάχους της (όσους, εξ αυτών την ακολουθήσουν).

Οι Η.Π.Α. και η Δύση, μόνο, με έναν τρόπο, μπορούν να αντιμετωπίσουν, ειρηνικά, τον "κινεζικό δράκο". Μπορούν να το πράξουν, όπως έχουμε πει, εδώ και πολύν καιρό, σε αυτό εδώ το μπλόγκ, με την αποδοχή και ενσωματώνοντας, στους δυτικούς θεσμούς, την αχανή ευρασιατική Ρωσία. [Δείτε το δημοσίευμά μου, με τίτλο : Η Δύση σε αδιέξοδο : Ενσωμάτωση της Ρωσίας, στους δυτικούς θεσμούς, σε βάσεις ισοτιμίας, ή πόλεμος; (Η ήττα των Δυτικών στην Ουκρανία και η όξυνση των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων, με την Ρωσία, για την κυριαρχία στην Ευρασία).]

Δεν σκοπεύουν να το πράξουν και δεν θα το πράξουν - αν και στην ζωή ουδέν μπορεί να αποκλεισθεί, όταν οδηγός των οποιωνδήποτε κρατικών και κοινωνικών συμπεριφορών καθίσταται η αδήριτη και ζωτική αναγκαιότητα. Πιστεύουν ότι μπορούν, μακροπρόθεσμα, να αποικιοποιήσουν την Ρωσία, την οποία, άλλωστε, ως πυρηνική υπερδύναμη, την φοβούνται.

Αν και οι Αμερικανοί και οι λοιποί Δυτικοί φαίνεται ότι πιστεύουν ότι έχουν δίκιο, σε αυτά, που νομίζουν, για την Ρωσία, στην πραγματικότητα, σφάλλουν. Και είναι πολύ πιθανό, αυτό τους το σφάλμα να το πληρώσουν, πολύ ακριβά, διότι οι συμμαχίες, σύμφωνα, με τους, εκάστοτε, καιρούς, έρχονται και παρέρχονται. Και συνήθως, αλλάζουν. 

Έτσι, εάν η "παράταιρη" συμμαχία των Η.Π.Α. και της Δύσης, με την μαοϊκή και την μεταμαοϊκή Κίνα (όπως και με το αιματηρό καθεστώς του αλήστου μνήμης Πολ Ποτ, ενάντια, στο Βιετνάμ και την "Ε.Σ.Σ.Δ."), απέδωσε, βοηθώντας - αν και όχι, ουσιωδώς -, στην πτώση της "Σοβιετικής Ένωσης", τώρα, μια εκκολαπτόμενη και συμπυκνούμενη (καθόλου) παράταιρη συμμαχία της Ρωσίας, με την Κίνα, πιθανότατα, θα οδηγήσει, στο ξήλωμα της αμερικανικής αυτοκρατορίας και των συμμάχων της Ουάσινγκτων.

Την ίδια στιγμή η Ρωσία των 142,4 εκατομμυρίων ανθρώπων, με κατά κεφαλήν εισόδημα της τάξεως των 25.400 $ και ΑΕΠ ίσο με 3,72 τρισ. $, που αντιστοιχεί, στο 3,29% του παγκόσμιου ΑΕΠ σύμφωνα, με τα διαθέσιμα στοιχεία του 2015 και ενώ το ΑΕΠ της χώρας αυτής, το 2000, κυμαινόταν, κάπου στα 2,23 τρισ. $, όντας μια παγκόσμια πυρηνική υπερδύναμη, η οποία μπορεί να εξαφανίσει, μέσα σε λίγα λεπτά, από τον παγκόσμιο χάρτη, τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη - δηλαδή, πρακτικά, την Δύση ολόκληρη -, ωφελήθηκε και αυτή, αν και πολύ λιγότερο, από την παγκοσμιοποίηση (οι ερασιτεχνισμοί και η αμερικανοδουλεία της νεοφιλελεύθερης ρωσικής ολιγαρχικής ελίτ, που περιέβαλε τον πρώτο μετασοβιετικό πρόεδρο της Ρωσίας Μπορίς Γέλτσιν είναι η αιτία, για την εξέλιξη αυτή, η οποία έλαβε τέλος, όταν ο Γέλτσιν, ευρισκόμενος προς το τέρμα της πολιτικής του σταδιοδρομίας και αναλογιζόμενος τα βαρύτατα σφάλματα, που έκανε και τα οποία έβλαψαν καίρια και πιθανότατα, ανεπανόρθωτα, τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας, ύστερα από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, την οποία ο ίδιος, ανοήτως, επέτρεψε, στο ΝΑΤΟ, να την πραγματοποιήσει και ενώ μπορούσε να την αποτρέψει, έφερε, τον Αύγουστο του 1999, στο προσκήνιο της ρωσικής πολιτικής, τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τον οποίο, από το πουθενά, έχρισε πρωθυπουργό και στην συνέχεια, του παραχώρησε και την προεδρία του ρωσικού κράτους) και αντέχει, στις οικονομικές και λοιπές επιθέσεις των Η.Π.Α. και της Δύσης, που επιχειρούν να την εξουθενώσουν, με απώτερο σκοπό και στόχο τον διαμελισμό της.

Η Ρωσία, όχι, μόνο, αντέχει, αλλά, όπως φαίνεται και από τις εξελίξεις, στα μέτωπα της Συρίας, αλλά και στην Ουκρανία, όπως και στην περιοχή της Σκανδιναβίας, όπου η ρωσική κυβέρνηση απαγορεύει, στην Φιλανδία και στην Σουηδία να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, στο οποίο και υπαγορεύει τον τρόπο, με τον οποίο του επιτρέπεται να συμπεριφέρεται, στην περιοχή αυτή, έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Και όλα αυτά, την ίδια στιγμή, που οι πολύ σαφείς προειδοποιήσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν, προς την Ρουμανία και την Πολωνία, για τα πυραυλικά συστήματα, που το ΝΑΤΟ (δηλαδή οι Η.Π.Α.) εγκαθιστά στις χώρες αυτές, δεν προμηνύουν τίποτε καλό, για όσα επέρχονται, στην ευρύτερη περιοχή της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, η οποία, ουδόλως, απίθανο είναι να υποστεί, μια (καθόλου) "ωραία" προσεχή νύκτα, έναν καταιγισμό μαζικών και συνάμα, άκρως καταστροφικών ρωσικών πυραυλικών επιθέσεων, οι οποίες, φυσικά, είναι, σφοδρότατα, πιθανό να αποτελούνται και από τακτικά πυρηνικά βλήματα.

Από την άλλη πλευρά, πολύ μακριά, από την Ευρώπη, στις θάλασσες της Νότιας Κίνας, με αφορμή το γεγονός ότι αμερικανική υπερδύναμη στέλνει δύο αεροπλανοφόρα, προκειμένου να στηρίξει τις Φιλιππίνες και τους συμμάχους των Η.Π.Α., στην κοινή διαμάχη τους, με την Κίνα, για τα νησιά Σπράτλυ και την κυριαρχία, στην κρίσιμη αυτή θαλάσσια περιοχή, στην οποία οι έμπρακτες κινεζικές διεκδικήσεις θέτουν φραγμούς, στην ανεξέλεγκτη ναυσιπλοΐα και στην θαλασσοκρατορία του αμερικανικού ναυτικού, η κινεζική ηγεσία εκτοξεύει ευθείες απειλές, κατά της Ουάσινγκτων, οι οποίες  όσο ρητορικές και αν είναι, δεν μπορούν να αγνοηθούν.




Έτσι, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζιπίνγκ, μιλώντας, σε εκδήλωση, για την 95η επέτειο της ίδρυσης του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, απείλησε, χωρίς περιστροφές τις Η.Π.Α., το ΝΑΤΟ και την Δύση, με πόλεμο, εάν αμφισβητήσουν την κινεζική εδαφική κυριαρχία, στην περιοχή των νησιών Σπράτλυ [για την σχετική διαμάχη, που αφορά τις νότιες κινεζικές θάλασσες, στις οποίες διακινούνται εμπορεύματα αξίας άνω των 5 τρισ. $, έχουμε μιλήσει, σε αυτό εδώ το μπλογκ, στο οποίο όποιος θέλει μπορεί να δει το δημοσίευμά μου, με τίτλο : Νησιά Spratly και Θάλασσα της Νότιας Κίνας : Η αμερικανική θαλασσοκρατορία οδεύει προς το τέλος της, αφού το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. δεν μπορεί πλέον να πλέει ανενόχλητο. (Από την Άπω Ανατολή, μέχρι την Ευρώπη, η πλανητική γεωπολιτική αστάθεια συνεχίζεται).], καλώντας, για στρατιωτική ενότητα Ρωσίας και Κίνας, προφανώς, ύστερα, από προσυνεννόηση, με την ρωσική κυβέρνηση, η οποία, με την σειρά της, βρίσκεται αντιμέτωπη, με τις Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο - και όχι, μόνο, σ' αυτόν, αφού και η περιοχή του Αρκτικού Κύκλου αποτελεί ένα πολύ σημαντικό - αν και μη συζητούμενο - τμήμα της αμερικανορωσικής αντιπαράθεσης.

Βέβαια, όλα όσα, τώρα, πραγματοποιούν οι αντιπαρατιθέμενες δυνάμεις, από την Βαλτική και την Ουκρανία, μέχρι την περιοχή των νότιων κινεζικών θαλασσών, αποτελούν στρατιωτικές ασκήσεις, οι οποίες, ναι μεν, ανεβάζουν την ένταση, αλλά, οι κινήσεις αυτές δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος είναι αναπότρεπτος. Κάθε άλλο. Ο πόλεμος δεν είναι δεδομένος και φυσικά, μπορεί να αποτραπεί.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πόλεμος δεν θα γίνει. Πόλεμος μπορεί να γίνει, είτε, με αφορμή τα όσα, τώρα, εξελίσσονται, είτε αργότερα.

Στην πραγματικότητα, η θέση των Η.Π.Α. και της Δύσης, ως σύνολο, είναι άκρως δυσχερής, αφού όλα τα δεδομένα, λιγότερο, ως παρούσα κατάσταση και πολύ περισσότερο, ως μέλλουσα προβολή και μεσομακροπρόθεσμη εξέλιξη αυτής της κατάστασης είναι, εις βάρος τους.

Με δεδομένη αυτή την δυσμενή προοπτική, για τις τύχες του Δυτικού Κόσμου και της αμερικανικής πλανητικής πρωτοκαθεδρίας, μια προοπτική, που υποδεικνύει ότι, από την φορά των πραγμάτων και εάν δεν υπάρξει μια, άκρως, δραματική εξέλιξη, που να ανατρέπει, τα, έως τώρα, δεδομένα, κάποια στιγμή, στο - όχι μακρινό - μέλλον, η αμερικανική υπερδύναμη θα παραγκωνισθεί, από την ανερχόμενη κινεζική υπερδύναμη και θα υποχρεωθεί, σε ένα ταπεινωτικό δευτερεύοντα ρόλο, στα διεθνή πράγματα, οι εναλλακτικές λύσεις, που έχουν οι διοικούντες, στην Ουάσινγκτων, δεν είναι πολλές. Είναι ελάχιστες.

Ας τις δούμε :

Η μία λύση δεν είναι άλλη, από την αποδοχή αυτής της πραγματικότητας και η προσαρμογή των αμερικανικών ελίτ και της αμερικανικής κοινωνίας, σε αυτή την εξέλιξη.

Δεν είναι η αμερικανική ηγεσία αυτή, που θα δεχθεί κάτι τέτοιο. Δεν προκύπτει ότι το βαθύ αμερικανικό κράτος και οι εκφραστές του, όπως και οι ευρύτερες αμερικανικές ελίτ, θα αποδεχθούν, μια τέτοια εξέλιξη, ως κάτι το μοιραίο και αναπόφευκτο. Είναι σαφές και αποτελεί δεδομένο ότι θα αντιδράσουν και ήδη, το πράττουν, προκειμένου να αποτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη, η οποία πυροδοτήθηκε, από τις δικές τους ανοησίες, με την κατασκευή και την διαχείριση της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης, από την δεκαετία του 1990 και μετά.

Η δεύτερη λύση είναι η σκληρή αντίδραση, η αδυσώπητη αντιπαράθεση των Η.Π.Α. και της Δύσης, με την Ρωσία και την Κίνα και η διεξαγωγή ενός γρήγορου ολοκληρωτικού πολέμου, που θα στηρίζεται, στην λογική του μαζικού πρώτου και περίπου, πλήρως καταστροφικού πυρηνικού πλήγματος, σε βάρος των αντιπάλων της αμερικανικής υπερδύναμης και των συμμάχων της. 

Αυτή η λύση, που είναι πολύ πιθανή, μπορεί να είναι επιτυχής, απέναντι, στην Κίνα. Δεν φαίνεται, όμως, ότι μπορεί να είναι - και δεν μπορεί να είναι - επιτυχής, απέναντι στην Ρωσία. Όσο και αν αυτό δυσαρεστεί, σφοδρότατα, τους Αμερικανούς ηγέτες και ευρύτερα, την Δύση, η Ρωσία μπορεί, όπως είπαμε, να εξαφανίσει, άμεσα τις Η.Π.Α., την Δύση και τον πλανήτη ολόκληρο, χωρίς δεύτερη κουβέντα και χωρίς προειδοποίηση. Ακόμη και εάν η χώρα αυτή δεχθεί ένα πρώτο μαζικό κύμα, από στρατηγικά και τακτικά πυρηνικά όπλα, έχει την δυνατότητα να ανταποδώσει τα πλήγματα, που θα δεχθεί και να εξαφανίσει, από τον χάρτη τους εχθρούς της. Και θα το πράξει αν χρειασθεί.

Βέβαια, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και ως εκ τούτου, η αμερικανική ηγεσία μπορεί να ελπίζει. Όμως, άλλο είναι κάποιος να ελπίζει ότι μπορεί να εξαφανίσει τον αντίπαλό του, με "ανεκτές απώλειες" και άλλο το να πραγματοποιεί έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.

Υπάρχει και μια άλλη λύση, η οποία έγκειται, στην φθορά των αντιπάλων της Δύσης και των Η.Π.Α., με συνεχείς περιφερειακούς πολέμους, οι οποίοι θα συνδυασθούν, με το μοίρασμα του πλανήτη, σε νέες σφαίρες επιρροής, στις οποίες θα κυριαρχούν, χωριστά, οι Η.Π.Α., η Ρωσία, η Κίνα και όποιος άλλος διεθνής παίκτης εμφανισθεί, ως υπερδύναμη στο προσκήνιο.

Στην ουσία, πάντως, πέραν της λύσεως αυτής, που εκκαθαρίζει, ριζικά, δια της εξαφανίσεως, τους αντίπαλους των Η.Π.Α. και των συμμάχων της, πέραν του Ατλαντικού, υπερδύναμης, η οποία, όμως, εμφανίζεται, ως ανέφικτη, όλες οι άλλες λύσεις, ως προς το ουσιαστικό τους περιεχόμενο, οδηγούν, στην αποδοχή του γεγονότος ότι η αμερικανική  πλανητική παντοκρατορία, προοπτικά, αλλά και ως παρούσα κατάσταση, έχει τερματίσει τον βίο της.

Και φυσικά, στην καλύτερη περίπτωση, για τις αμερικανικές ελίτ και τους συμμάχους τους, στον αποκαλούμενο Δυτικό Κόσμο - ο οποίος, βέβαια, δεν αποτελεί ένα αδιαφοροποίητο σύνολο και ως εκ τούτου, δεν αποκλείονται, οι, καθ' οδόν, απώλειες -, αυτό που, στην πράξη μπορούν να διαπραγματευθούν, με τους μέλλοντες νέους κυρίαρχους του πλανήτη, είναι η θέση, που θα καταλάβουν και ο ρόλος, τον οποίο θα έχουν να παίξουν, στα νέα δεδομένα, που θα προκύψουν, από την (υποτιθέμενη, ως ελεγχόμενη) κατάρρευση της αμερικανικής και της δυτικής παντοκρατορίας, η οποία, μετά την παρέλευση αρκετών αιώνων, οδηγείται προς το - λιγότερο, ή περισσότερο - δραματικό τέλος της.

Και σε αυτή την διαπραγμάτευση της θέσης και του ρόλου τους, στα νέα δεδομένα και στις νέες παγκόσμιες ισορροπίες, που πρόκειται να διαμορφωθούν, από την κινεζική πρωτοκαθεδρία και την συναφή ρωσική συγκυριαρχία, οι Η.Π.Α. και οι σύμμαχοί τους θα υποχρεωθούν να προσανατολισθούν, έστω και εάν, τώρα, αδυνατούν, ή/και δεν θέλουν να το παραδεχθούν. 

Έστω και εάν οι αμερικανικές και οι ευρύτερες δυτικές ελίτ μεταχειρισθούν την λύση των συνεχών περιφερειακών πολέμων, με στόχο την διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας τους, στο τέλος της διαδικασίας, θα οδηγηθούν, σε αυτού του είδους την διαπραγμάτευση.

Άλλως, θα εξαφανισθούν. Και μαζύ με αυτούς, όλοι μας...



Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Ο ΓΑΠ, η Eurostat και το έγκλημα της επίπλαστης διόγκωσης του δημόσιου ελλείμματος του 2009, που θα κυνηγάει, πάντα, την ψοφοδεή εντόπια "ευρωπαϊστική" ελίτ.




Η άκρως κατατοπιστική συζήτηση, για τις εγκληματικές μεθοδεύσεις και τα μαγειρέματα, που οδήγησαν, στην επίπλαστη διόγκωση του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος του 2009, προκειμένου να χρεωκοπήσει  το ελληνικό κράτος και να υπαχθεί και στην συνέχεια, να παραμείνει η ελληνική οικονομία, στο νεοαποικιακό καθεστώς της μοντέρνας χρεωδουλείας των Μνημονίων, που περιέχεται, στο παραπάνω βίντεο, δείχνει το μέγεθος της πολιτικής αλητείας, από την οποία διακατέχεται η παρηκμασμένη "ευρωπαϊστική" ελίτ της χώρας μας. Η παρακολούθησή του είναι απαραίτητη, για να γίνει κατανοητή η όλη μεθόδευση και να εντοπισθούν οι εντόπιοι και οι ξένοι πρωταίτιοι αυτής της συνομωσίας, της οποίας θύμα είναι ο πληθυσμός του τόπου μας. Δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία όλων μας...



Οι νεώτερες εξελίξεις, με την αποδοχή, από τον Άρειο Πάγο, της αναίρεσης, κατά του απαλλακτικού βουλεύματος και η συνέχιση της ποινικής δίωξης, σε βάρος του πρώην διοικητή της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, αποτελούν μια μικρή, μια ελάχιστη ένδειξη, για το ότι το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 θα κυνηγάει, πάντα, τον μοιραίο ΓΑΠ και την κυβέρνησή του, όπως και το σύνολο του ελληνικού μνημονιακού πολιτικού κόσμου και της κατάπτυστης εντόπιας "ευρωπαϊστικής" ελίτ, η οποία επιμένει να υπερασπίζεται γεγονότα, ανθρώπους και δεδομένα, τα οποία δεν χρήζουν υπερασπίσεως, παρά, μόνον, για λόγους, απολύτως, ιδιοτελείς, ή που σχετίζονται με την ψευδοσυνειδησιακή τύφλωση των μελών της - αν και η ύπαρξη του ενός λόγου δεν αποκλείει την ύπαρξη και του άλλου. Κάθε άλλο.

("Στο τέλος όλα βγαίνουν στο φως", λέγεται ότι είπε ο Κώστας Καραμανλής, σε συνεργάτες του, με αφορμή την παραπομπή για κακούργημα του Ανδρέα Γεωργίου, για τις εγκληματικές, σκοπούμενες και καθοδηγημένες, από την Eurostat, αλχημείες του, γύρω από την διόγκωση του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009. Αλλά αυτό δεν αρκεί, αφού και ο ίδιος ο πρωθυπουργός της περιόδου Μαρτίου 2004 - Οκτωβρίου 2009, πολλές φορές έχει, ως βουλευτής, ψηφίσει, υπέρ της "ορθότητας" και της "νομιμότητας" των παραπλανητικών στοιχείων και της συναφούς παραμεθοδολογίας, που χρησιμοποιήθηκαν, από την εντόπια και την εξουσιάζουσα την χώρα μας ευρωπαϊκή σπείρα, για το φούσκωμα του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος. Και γι' αυτή του την στάση, ο πρώην πρωθυπουργός θα πρέπει να κληθεί να δώσει τις δέουσες εξηγήσεις, αφού είχε κάθε δυνατότητα να αντισταθεί και να αρνηθεί να ψηφίσει υπέρ αυτής της μεθοδευμένης αλχημικής αλλοίωσης και ουσιαστικής πλαστογράφησης των δεδομένων του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009).

Το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας, κατά το έτος 2009 και οι τραγικοί χειρισμοί, που έγιναν, γύρω από την απατηλή διαμόρφωση και την ψευδή απεικόνισή του, αποτελεί τον "τόπο του εγκλήματος" και το άμεσο πειστήριο, για το τεράστιο έγκλημα, το οποίο, αρχικά, ξεκίνησε, ως ένα σύνηθες μικροκομματικό παιχνίδι, που έστησε ο ΓΑΠ και η νεοεκλεγείσα κυβέρνησή του, αμέσως, μετά τις (πολλαπλώς, μοιραίες) βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, σε βάρος της απελθούσας κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, στην οποία οι ΓΑΠ, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Λούκα Κατσέλη και το φαιδρό οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, προσπάθησαν να χρεώσουν ένα φουσκωμένο δημοσιονομικό έλλειμμα, για το, τότε, τρέχον έτος, που όδευε προς το τέλος του, προκειμένου να την ενοχοποιήσουν και στην συνέχεια, να εμφανίσουν, στην κοινή γνώμη και στους ευρωζωνίτες, ότι το μείωσαν, δραστικά και να δικαιολογήσουν τα μέτρα λιτότητας, που θα ελάμβαναν, κόντρα στις προεκλογικές τους υποσχέσεις.

Όμως, αυτό το σύνηθες μικροκομματικό παιχνίδι, μέσα στις τότε, κρίσιμες συνθήκες, που είχαν προκύψει, από την έλευση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης του Σεπτεμβρίου του 2008, ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της Wall Street και η διεθνής οικονομική ύφεση, που ακολούθησε και η οποία κτύπησε, με μεγάλη σφοδρότητα, την Ευρώπη και πολύ περισσότερο, την ευρωζώνη, ο ευήθης ΓΑΠ και το, εκτός τόπου και χρόνου ευρισκόμενο οικονομικό του επιτελείο (το οποίο αρνήθηκε, μάλιστα την εφαρμογή ενός κρυφού Μνημονίου, που του προσφέρθηκε, από την ευρωζώνη, αμέσως, μόλις η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία, τον Οκτώβριο του 2009) δεν μπορούσαν να το διαχειρισθούν, αφού οι όροι, τα μεγέθη και τα συμφέροντα, που εμπλέκονταν, ήσαν και ευρίσκονταν, μακράν του περιορισμένου βεληνεκούς της εξαρτημένης, από τους διαχειριστές των τυχών του ευρώ και της ζώνης του, ελληνικής κυβέρνησης.

Το παιχνίδι αυτό, πλέον, με δεδομένη την έλευση και την σφοδρότητα της διεθνούς κρίσης, παιζόταν, σε άλλο γήπεδο. Παιζόταν, στην Φραγκφούρτη, στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Με λίγα λόγια, ο ΓΑΠ και η παρέα της πλάκας, που αυτός, ως πρωθυπουργός, είχε εγκαταστήσει, ως κυβέρνηση, στην Αθήνα, την πάτησαν, ως αρχάριοι και ανίκανοι, που ήσαν. 

Αυτό συνέβη, απλούστατα, επειδή, από τότε, έχουμε βρεθεί, μέσα σε μια επικίνδυνη περίοδο, η οποία συγκρίνεται, με την δεκαετία της αποκαλούμενης Great Depression της δεκαετίας του 1930, αφού και τώρα, όπως και τότε, το σύνολο του σύγχρονου αναπτυγμένου γραφειοκρατικού καπιταλιστικού κόσμου έχει οδηγηθεί, σε μια τεράστια πτώση της κατανάλωσης και συνακόλουθα, της παραγωγής, που έχει, ήδη, οδηγήσει, σε μια οκταετία ύφεσης και μεγάλης οικονομικής στασιμότητας. Έτσι, τώρα, είμαστε αντιμέτωποι, με μια γενική περικοπή στον ανεπτυγμένο κόσμο, η οποία απειλεί να μας βάλει σε μια δεκαετία μεγαλύτερης στασιμότητας και σε μια δίνη αποπληθωρισμού και ύφεσης, που παραπέμπει, ως προς την εξέλιξή της, στην  σταδιακή και σε κάθε περίπτωση, σωρευτική κατάρρευση του μπατιριμένου διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οποία, ουδόλως, αποκλείεται να καταστεί πλήρης.

Ενώπιον αυτού του φάσματος, οι διαστάσεις του οποίου, προφανώς, δεν είχαν κατανοηθεί και εκτιμηθεί, σε όλη τους την έκταση, οι ευρωζωνίτες, στους οποίους δόθηκε ο πρώτος λόγος, στην διαχείριση των ελληνικών οικονομικών και πολιτικών πραγμάτων, με δεδομένη την βούλησή τους να σώσουν τις γαλλογερμανικές τράπεζες (και το ευρώ, βεβαίως-βεβαίως, όπως, τώρα, επισήμως, ομολογεί η υπηρεσία εσωτερικών υποθέσεων του Δ.Ν.Τ., με σκοπό την θωράκιση της ευρωζώνης), από την κατάρρευση, στην οποία θα τις οδηγούσε, μια επίσημη ελληνική κρατική χρεωκοπία και εγκλωβισμένοι, μέσα στο ψευδοσυνειδησιακό κατασκεύασμα του σύγχρονου νεοσυντηρητικού κράματος του κεϋνσιανού φιλελευθερισμού και οι εντόπιοι "ευρωπαϊστές", με εκτελεστικά όργανα τον ΓΑΠ και την κυβέρνησή του, διέπραξαν, εις βάρος του πληθυσμού της χώρας, εν ψυχρώ και με πλήρη συνείδηση, ένα, απίστευτης έκτασης, έγκλημα, για το οποίο έχουμε κάνει, όλα αυτά τα χρόνια και κάνουμε και εδώ, για πολλοστή φορά λόγο. 

Το έγκλημα αυτό συνίσταται, στην σκοπούμενη ουσιαστική, αλλά μη επισημοποιημένη χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου του Απριλίου του 2010 και στην μετατροπή του πολιτεύματος, σε ένα καθεστώς νεοαποικιακής χρεωδουλείας (πεονίας), το οποίο έχει επενδυθεί, με το περίβλημα του παραμορφωμένου και καθόλου, πρωτότυπου πολιτεύματος της νομιζομένης δημοκρατίας, με εργαλεία τα τρία, στην σειρά, Μνημόνια και τις αντίστοιχες δανειστικές συμβάσεις, που υπέγραψαν, εφάρμοσαν και εφαρμόζουν, διαδοχικά, όλες οι κυβερνήσεις, που έχουν περάσει, από τότε.

Ως εκ τούτου, η σκοπούμενη και από ένα σημείο και πέρα, ψευδής και παραμυθολογική διόγκωση του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009, που ξεκίνησε, για μικροκομματικούς λόγους ο αφελής και ανόητος ΓΑΠ, υπήρξε το καταλληλότερο εργαλείο, για την επίτευξη του στόχου της σωτηρίας της γαλλικής και της γερμανικής (αλλά και της ευρύτερης ευρωπαϊκής) μπατιροτραπεζοκρατίας, αφού, προηγουμένως, ο, τότε, πρόεδρος της Γαλλίας Nicolas Sarkozy απέσπασε την δέσμευση, από τον ευήθη ΓΑΠ, ότι δεν πρόκειται να προβεί, σε επίσημη χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου και στην συνέχεια, ρυμούλκησε, σε αυτή την πολιτική και την Angela Merkel και την νεοπαγή κυβέρνηση συνασπισμού των Χριστιανοδημοκρατών και των Φιλελεύθερων, που είχε σχηματισθεί, στο Βερολίνο.


2008 - 2009 :  Τα δημοσιονομικά ελλείμματα στις χώρες της Ε.Ε.


2008
2009
Μεταβολή
Ιρλανδία
-7,3
-14,4
-7,1
Κύπρος
0,9
-6,0
-6,9
Ισπανία
-4,2
-11,1
-6,9
Φιλανδία
4,2
-2,5
-6,7
Βουλγαρία
1,7
-4,7
-6,4
Πορτογαλία
-2,9
-9,3
-6,4
Μ. Βρετανία
-5,0
-11,4
-6,4
Ελλάδα
-9.4
-15,4
-6,0
Ολλανδία
0.6
-5,4
-6,0
Λετονία
-4,2
-10,2
-6,0
Δανία
3,2
-2,7
-5,9
Λιθουανία
-3,3
-9,2
-5,9
Σλοβακία
-2,1
-7,9
-5,8
Βέλγιο
-1,3
-6,0
-4,7
Γαλλία
-3,3
-7,5
-4,2
Σλοβενία
-1,8
-5,8
-4,0
Λουξεμβούργο
3,0
-0,7
-3,7
Πολωνία
-3,7
-7,2
-3,5
Γερμανία
0,1
-3,0
-3,1
Σουηδία
2,2
-0,9
-3,1
Τσεχία
-2,7
-5,8
-3,1
Αυστρία
-0,5
-3,5
-3,0
Ρουμανία
-5,7
-8,6
-2,9
Ιταλία
-2,7
-5,3
-2,6
Ουγγαρία
-3,7
-4,4
-0,7
Μάλτα
-4,8
-3,8
1,0
Εσθονία
-2,8
-1,7
1,1
Μέσος Όρος ΕΕ-27
-2,3
-6,8
-4,5
Μέσος Όρος ευρωζώνης
-2,0
-6,3
-4,3


Αλλά, όπως φαίνεται και από τον παραπάνω πίνακα της Eurostat, που αφορά τα δημόσια ελλείμματα των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη και με δεδομένη την σκοπούμενη και μεθοδευμένη διόγκωση του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009, όπως αυτό δινόταν τότε, (Μάρτιος - Απρίλιος του 2010), η μεγέθυνση του δημοσίου ελλείμματος της χώρας, το 2009, δεν υπήρξε, ούτε πρωτοφανής, ούτε αναιτιολόγητη. Οι διαχειρίσεις όλων των κρατικών προϋπολογισμών, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην ευρωζώνη (αλλά και στον κόσμο ολόκληρο), το 2009, εμφάνισαν τεράστιες ελλειμματικές αποκλίσεις, οι οποίες, προφανέστατα, οφείλονταν, στην έλευση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης και της σφοδρής παγκόσμιας ύφεσης του τέλους του 2008. Και όπως προκύπτει, από τον παραπάνω πίνακα, το ελληνικό δημόσιο δεν είχε τις χειρότερες επιδόσεις. Κάθε άλλο.

(Και φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι λογαριασμοί, που οδήγησαν, σε αυτά τα μεγέθη των δημοσίων ελλειμμάτων των χωρών της ευρωζώνης είναι όλοι χειραγωγημένοι. Παράδειγμα είναι οι λογαριασμοί της Ιρλανδίας, που συνδιαμορφώθηκαν, με την Eurostat και την Ε.Κ.Τ., είναι, κοινή συναινέσει, παραποιημένοι, αφού ένα αστρονομικό ποσόν της τάξεως, περίπου, των 51 δισ. € εμφανίστηκε, ως προϊόν "λοιπών εσόδων", στον ιρλανδικό κρατικό προϋπολογισμό του 2010 και αφορούσε την πρωτοφανή αποδοχή, από την Ε.Κ.Τ., του δικαιώματος της Κεντρικής Τράπεζας της Ιρλανδίας να τυπώσει ισόποση ποσότητα ευρώ, με μόνη υποχρέωση την ενημέρωση της Ε.Κ.Τ., για την πράξη αυτή, η οποία χρησιμοποιήθηκε, για την μείωση του δημόσιου ελλείμματος της Ιρλανδίας, κατά το έτος 2010 και την, απ' ευθείας, χρηματοδοτική στήριξη της ιρλανδικής μπατιροτραπεζοκρατίας, που είχε καταρρεύσει).

Ομοίως και οι διαδοχικές αναθεωρήσεις των στοιχείων, για το δημόσιο έλλειμμα του 2009, που έγιναν, κατά την διάρκεια του, εν λόγω, έτους, με αποτέλεσμα, στις 2 Οκτωβρίου 2009, λίγες ημέρες πριν από την αποχώρησή της, από την εξουσία, η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή να παρουσιάσει, στην Eurostat, ως αναμενόμενο δημόσιο έλλειμμα, για το 2009, ένα ποσοστό της τάξεως του 6% του ΑΕΠ, δεν ήσαν, ούτε πρωτοφανείς, ούτε ανεξήγητες. Σε ανάλογες και πολλές φορές πολυπληθέστερες και περισσότερο ανακριβείς αναθεωρήσεις των δημόσιων ελλειμμάτων τους, για το 2009, έχουν προβεί όλες οι κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε. και αυτό, φυσικά, εξηγείται και από την κρίση του 2009, αλλά και από την διάθεσή τους να προστατεύσουν τις χώρες τους, από τις επιπτώσεις του ζουρλομανδύα των Συνθηκών της ευρωζώνης, που προβλέπουν ότι τα δημόσια ελλείμματα πρέπει να φθάνουν, μέχρι το αυθαίρετο και θεμελιωδώς, βλακώδες ποσοστό του 3% του ΑΕΠ των χωρών, που έχουν, ως κοινό νόμισμα το ευρώ.

Ως εκ τούτου, οι αποκλίσεις αυτές, που ήσαν, αναγκαία, πολύ μεγάλες, δεν ήταν ένα πρωτοφανές φαινόμενο. Με δεδομένη την εξελισσόμενη διεθνή κρίση, οι αποκλίσεις αυτές ήσαν φυσιολογικές και αναμενόμενες. Και σε κάθε περίπτωση, δεν ήσαν η αιτία της κρίσης, ενώ κάλλιστα, με τους κατάλληλους χειρισμούς, τα μεγάλα κρατικά ελλείμματα θα μπορούσαν να καταπολεμήσουν και να εξαφανίσουν την κρίση, οδηγώντας, στην γοργή ανάκαμψη και στην επαναφορά μιας ταχύρρυθμης ανάπτυξης, σε όλο τον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο και ειδικότερα, στην Ευρώπη, η οποία, όμως, για να εισέλθει, σε μια τέτοια διαδικασία, θα έπρεπε να απαλλαγεί, παντί τρόπω, από την νομισματική ζώνη του ευρώ. 


Για τα άθλια πεπραγμένα του ΓΑΠ και της κυβέρνησής του, όπως και για τις ελεεινές μεθοδεύσεις των ευρωζωνιτών, με τις σκοπούμενες αλχημείες, γύρω από το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009, έχω γράψει πολλές φορές, σε αυτό εδώ το μπλογκ, από την αρχή των γεγονότων, που οδήγησαν στην μεθοδευμένη και σκοπούμενη ελληνική κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010 και μετά από αυτήν. Μπορείτε να δείτε τα περιεχόμενα στην ετικέτα, με τίτλο : το ελλειμμα του 2009 και εκεί θα βρείτε την πλούσια αρθρογραφία, που έχει προϋπάρξει, τα επιχειρήματα της οποίας έχουν, πλέον, βρει την καταξίωσή τους. Η τελευταία έκθεση της εσωτερικής υπηρεσίας ελέγχου του Δ.Ν.Τ. - στην οποία, μάλιστα, όπως η ίδια λέει, δεν παρασχέθηκαν όλα τα έγγραφα, που ζητήθηκαν - αποτελεί, μόνο, μια πηγή, από την οποία προκύπτει αυτή η καταξίωση. Και φυσικά, αυτή δεν είναι η μόνη, ούτε και η περισσότερο αξιόπιστη.

Βέβαια, η ουσία της όλης υπόθεσης δεν εντοπίζεται, στο ποιός είπε το σωστό, την ώρα, που έπρεπε να το πει, αλλά στο τι συνέβη και έφθασαν τα πράγματα, στα σημερινά τους χάλια.

Και αυτό, που συνέβη είναι ότι, για τους μικροκομματικούς λόγους, που προαναφέρθηκαν, η κυβέρνηση του ανίκανου και ανόητου ΓΑΠ κατασπατάλησε, κατά την περίοδο Οκτωβρίου - Δεκεμβρίου 2009, κάπου 9,3 δισ. €, με συνειδητό στόχο να αυξήσει το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα εκείνου του έτους, στο 12,7% του ΑΕΠ, προκειμένου να το φορτώσει στην, μόλις, απελθούσα κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή και να δικαιολογήσει τα μέτρα λιτότητας, που υποτίθεται ότι έπρεπε και τα οποία την πίεζαν οι ευρωζωνίτες να πάρει.

Και φυσικά, στην συνέχεια, αργότερα, όταν οι εξελίξεις είχαν ξεφύγει, από τον έλεγχο του ΓΑΠ και της παρέας του, το άμετρο και ανεξέλεγκτο φούσκωμα του δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009, "βοήθησε" την παραπαίουσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να δικαιολογήσει την, μετά από ένα εξάμηνο, ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας, μια μη επισημοποιημένη χρεωκοπία, η οποία, όπως έχουμε πει, από ένα σημείο και μετά (κάπου, μέσα στον Ιανουάριο - Φεβρουάριο του 2010) οργανώθηκε και  μεθοδεύτηκε, με σκοπό την παράδοση της ουσιαστικής διακυβέρνησης της χώρας, στην τρικέφαλη χούντα των ξένων δανειστών και την υπογραφή του πρώτου νεοαποικιοκρατικού Μνημονίου, με το οποίο η Ελλάδα και ο πληθυσμός της υπήχθησαν, στο σύγχρονο καθεστώς της χρεωδουλοπαροικίας, που τους επιβλήθηκε, με την πλήρη (φανερή, ή κρυφή) συμφωνία του "ευρωπαϊστικού" πολιτικού κόσμου της χώρας και της ψοφοδεούς "ευρωπαϊστικής" εντόπιας ελίτ.

Η τραγική αλήθεια, για την κυβέρνηση του ΓΑΠ, την οποία αλήθεια έχουμε, επανειλημμένα, εξιστορήσει, είναι ότι, κατά την διάρκεια της δικής της διαχείρισης, στο τελευταίο τρίμηνο του 2009, οδήγησε, σε έναν τεράστιο εκτροχιασμό των κρατικών εσόδων, ο οποίος υπήρξε αλόγιστος, επειδή δεν υπάκουε, σε οποιαδήποτε οικονομική λογική.

Έτσι, ενώ, σε όλη την διάρκεια των εννέα μηνών του 2009, η αρνητική απόκλιση, από τα προβλεπόμενα δημόσια έσοδα, έφθανε, περίπου, το 1,1 δισ. €, τελικά, μόνο, στο τρίμηνο της διακυβέρνησης της χώρας, από το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, η αρνητική απόκλιση των δημοσίων εσόδων ξεπέρασε, το ύψος, των 2 δισ. €, για να κλείσει, στο σύνολο του έτους, γύρω, στα 3 δισ. €! 

Από εκεί και πέρα, οι ΓΑΠ, Γιώργος Παπακωνσταντίνου και η λοιπή ανερμάτιστη παρέα της παιδικής χαράς του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, έπραξαν, κατα συρροή και πολλά άλλα "κατορθώματα", που παραγέμισαν και έστειλαν στα ύψη το δημόσιο έλλειμμα του 2009. Ας τα ξαναδούμε :


1) Πλήρωσαν, 1,1 δισ. €, στους προμηθευτές των νοσοκομείων, χωρίς καμμία διαπραγμάτευση, που θα μείωνε, δραστικά, το πόσον. Μάλιστα, όταν, προς τα τέλη του Οκτωβρίου του 2009, ανακοίνωσαν - βιαστικά και χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος! - ότι το δημόσιο έλλειμμα φθάνει στο 12,7% του ΑΕΠ, στους υπολογισμούς τους, είχαν συμπεριλάβει το σενάριο ότι θα πλήρωναν, στους προμηθευτές των νοσοκομείων, το πόσον των 2,2 δισ. €!

2) Προέβησαν, στο τελευταίο τρίμηνο του 2009, σε επιστροφές φόρων, της τάξεως του 1,5 δισ. €, τις οποίες πάγωσαν, από τον Ιανουάριο του 2010.

3) Αύξησαν τις αμυντικές δαπάνες, στα 3,1 δισ. €, φουσκώνοντας το δημόσιο έλλειμμα, ενώ, τελικά, κατέβαλαν, πόσον ίσο, με, 2,1 δισ. €! 

4) Αύξησαν, κατά 0,2 δισ. €, τις δαπάνες του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.

5) Κατέβαλαν 0,5 δισ. €, για την πρώτη δόση του επιδόματος κοινωνικής αλληλεγγύης.    (Δεύτερη δόση δεν υπήρξε).

6) Αύξησαν τις λειτουργικές δαπάνες του Δημοσίου και τις συναφείς δαπάνες, για οδοιπορικά κλπ, κατά 0,7 δισ. €.


Και μόνο, από αυτά τα μεγέθη, η διαφορά, ανάμεσα στους υπολογισμούς, για το δημόσιο έλλειμμα του 2009, που έκανε η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, σε σχέση, με τους αντίστοιχους υπολογισμούς της κυβέρνησης του ΓΑΠ, καλύπτεται, αφού αυτά τα μεγέθη φούσκωσαν το δημόσιο έλλειμμα εκείνης της χρονιάς, πάνω από 9 δισ. €.

Χωρίς αυτή την στρεβλωτική παρέμβαση της κυβέρνησης του ΓΑΠ, το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα του 2009 δεν θα ξεπερνούσε το 10% και η χώρα, απλούστατα, θα είχε αποφύγει - τουλάχιστον, εκείνη την εποχή, αλλά και αργότερα - την ολίσθησή της, στα χέρια των ευρωζωνιτών και την διαδικασία της υπαγωγής της, στην υπαγορευμένη ουσιαστική χρεωκοπία.

Σε αυτές τις βλακώδεις ενέργειες και στον άφρονα μικροκομματικό σχεδιασμό του ΓΑΠ, είναι που στηρίχθηκαν οι ευρωζωνίτες και με όργανο την Eurostat του γνωστού Walter Radermacher, μεθόδευσαν, με σκοπό την ουσιαστική χρεωκοπία του ελληνικού κράτους και της ελληνικής οικονομίας και την υπαγωγή τους, στην άμεση εξουσίαση των ξένων δανειστών του ελληνικού δημοσίου, την παραπέρα αύξηση του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος του 2009.

Αυτό έγινε, με την πρόσθεση, στο ελληνικό δημόσιο έλλειμμα του 2009, των ΔΕΚΟ και άλλων δημόσιων οργανισμών, αλλά και άλλων κατηγοριών δαπανών και μεγεθών, που δεν προβλέπονταν, από τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς, να συνυπολογίζονται, στα δημόσια ελλείμματα και που όλα αυτά τα υπόλοιπα κράτη της ευρωζώνης δεν τα συμπεριλάμβαναν και εξακολουθούν να μην τα συμπεριλαμβάνουν, στις μετρήσεις των δικών τους δημόσιων ελλειμμάτων, παρά τους αλχημικούς υπολογισμούς της γραφειοκρατίας της Eurostat και τους κανονισμούς - λάστιχα, που αυτή μεταχειρίζεται, κατά το δοκούν.






Το αστείο, στην όλη υπόθεση, είναι ότι τα άθλια και ελεεινά πεπραγμένα της κυβέρνησης του ΓΑΠ, της Eurostat (και των αφεντικών της), όπως και του Ανδρέα Γεωργίου (ο οποίος πρέπει να πάει,  για πολλά χρόνια, στην φυλακή, αλλά δεν πρέπει να είναι ο μόνος, που θα πρέπει να έχει αυτή την τύχη) τα έχει καταδικάσει, περίπου, απερίφραστα, ο τωρινός διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, του οποίου οι ευθύνες, για την παρούσα τραγική κατάσταση της χώρας, είναι δεδομένες και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

Όπως έχει πει, δημόσια ο Γιάννης Στουρνάρας, για τα πεπραγμένα και τους χειρισμούς, που έγιναν, γύρω από το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα του 2009, τίποτε από όλα όσα έγιναν, δεν έπρεπε να έχουν γίνει. Ας θυμηθούμε τα όσα έχει πει :

"Δεν ήταν και πολύ σοφό αυτό που έγινε. Έχω και εγώ πολλά και σοβαρά ερωτήματα. Η κάθε χώρα χρησιμοποιεί το Σύστημα Εθνικών Λογαριασμών και τις γκρίζες ζώνες προς όφελός της. Δεν ωφελεί εδώ να πας να κάνεις το καλό παιδί, γιατί όταν οι άλλοι μετακινούν τα γκολπόστ, εσύ θα φας γκολ. Υπέβαλα το ερώτημα αν το BBC ή η France Telecom είναι στη γενική κυβέρνηση και δεν έλαβα απάντηση … Η Γερμανία έβγαλε τα νοσοκομεία και το ΙΚΑ της (από τον λογαριασμό γενικής κυβέρνησης), ενώ η Γαλλία πέρασε το κόστος του ασφαλιστικού στην Telecom, δηλαδή εκτός κυβέρνησης".


Υπ' αυτές τις συνθήκες και με δεδομένη την βούληση των ευρωζωνιτών να θέσουν, την ελληνική οικονομία, υπό ένα πρωτοφανές καθεστώς μιας ιδιότυπης πτωχευτικής εκκαθάρισης, αυτή η διαδικασία υλοποιήθηκε, σε δύο δόσεις :

Την πρώτη φορά, τον Μάρτιο - Απρίλιο του 2010, όταν το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα μετρήθηκε, με όλες τις αβαρίες του ΓΑΠ, στο 13,6% του ΑΕΠ, με, περίπου, άμεσο αποτέλεσμα την διακοπή των πιστώσεων, στο ελληνικό δημόσιο και την ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας, που την οδήγησαν, στο νεοαποικιοκρατικό Μνημόνιο και στην επιβολή του καθεστώτος της νομιζόμενης δημοκρατίας.

Την δεύτερη φορά, τον Οκτώβριο του 2010, όταν, το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα του 2009, αυξήθηκε, στα επίπεδα του 15,4% του ΑΕΠ, μέσα από τις σκοπούμενες και καθοδηγημένες εγκληματικές μεθοδεύσεις του νέου διοικητή της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, που η χούντα των ξένων δανειστών έφερε, από το ΔΝΤ, στο οποίο υπηρετούσε, κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας και οι οποίες αφορούσαν, το τι καταμετρείται, ως δημόσιο έλλειμμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, κεντρικός στόχος των δανειστών και της Eurostat και του Ανδρέα Γεωργίου, ήταν η συνέχιση της υπαγωγής της χώρας, στο πρώτο Μνημόνιο και συνακόλουθα, του καθεστώτος της χρεωδουλείας, που της είχε επιβληθεί, σε μια στιγμή, που οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές είχαν αρχίσει να θεωρούν ότι θα μπορούσαν να δανείσουν το ελληνικό δημόσιο.

Ουσιαστικά, το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα του 2009 έπρεπε να διογκωθεί, με το ζόρι, με το μαγείρεμα των αριθμών, μέσα και από μια στημένη μεθοδολογική προσέγγιση, προκειμένου η χώρα να παραμείνει, υπό την εξουσία της χούντας των ξένων δανειστών, προκειμένου να αλλάξει, βίαια, το παραγωγικό και το καταναλωτικό της μοντέλο, με πλεονασματικά δημόσια οικονομικά.

Χρήσιμο είναι να θυμηθούμε εδώ, κάποια από όσα έχει γράψει η Ζωή Γεωργαντά, γύρω από τις μεθοδεύσεις και το μαγείρεμα των στοιχείων, που αφορούν το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα του 2009. Έχουν αξία, ιδίως, εάν αντιληφθούμε ότι αυτό, για το οποίο ομιλεί, στο παρακάτω κείμενό της αφορά, κατά έναν σημαντικό βαθμό, το πραγματικό πρωτογενές δημόσιο έλλειμμα του 2009.

Ας δούμε τα όσα λέει :


"Μας είπαν ότι το έλλειμμα της χώρας μας το κρίσιμο έτος 2009 ήταν 15,6% της συνολικής εγχώριας παραγωγής μας, ή, με την οικονομική ορολογία, το 15,6% του Ακαθάριστου (δηλαδή με τις αποσβέσεις συμπεριλαμβανόμενες) Εγχώριου Προϊόντος μας (ΑΕΠ). Μας είπαν, δηλαδή, ότι το έλλειμμα της χώρας μας ήταν το μεγαλύτερο στην ΕΕ. Όμως, η αλήθεια είναι ότι η χώρα μας είχε ένα από τα μικρότερα ελλείμματα στην ΕΕ και αυτό ήταν 3,9%. Η Γαλλία είχε 7,5%, η Ολλανδία και το Βέλγιο είχαν 5,6%, και η Γερμανία είχε 3,2%. Η αλήθεια για το Ελληνικό δημόσιο έλλειμμα απέχει τόσο πολύ από την πραγματικότητα που μας κάνει να θυμηθούμε τα λόγια του Αρθούρου Σοπενχάουερ: Όλες οι αλήθειες περνούν από τρία στάδια. Πρώτον διαπομπεύονται. Δεύτερον, πολεμούνται με βία. Τρίτον, γίνονται αποδεκτές ως ολοφάνερες και αυταπόδεικτες. 



Το άρθρο αυτό συμπληρώνει τις μέχρι τώρα δηλώσεις και μαρτυρικές καταθέσεις μου. Η διαφορά είναι ότι περιλαμβάνει ένα σαφές ποσοτικό συμπέρασμα που βασίζεται σε συνεχιζόμενη μελέτη των γεγονότων και των αριθμών, ιδιαίτερα από τον Οκτώβριο του 2009 που εκλέξαμε την σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Έτσι, θεωρώ ότι μπορώ σήμερα, δύο ακριβώς χρόνια μετά την δεύτερη συνεδρίαση της τότε ανεξάρτητης 7-μελούς Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), να συμβάλω παραπέρα στην διαλεύκανση του ζητήματος της διόγκωσης του δημόσιου ελλείμματος της χώρας μας δείχνοντας ότι το πραγματικό μέγεθος του ελλείμματος του 2009 ήταν 3,9% του ΑΕΠ.



Για να γίνει κατανοητός ο υπολογισμός του πραγματικού δημόσιου ελλείμματος, πρέπει να ξεκινήσουμε από τον ορισμό του ελλείμματος και την σχέση του με το χρέος. Το δημόσιο έλλειμμα είναι η διαφορά μεταξύ εσόδων και δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού. Το χρέος ορίζεται ως τα συσσωρευμένα ελλείμματα διαμέσου του χρόνου. Συνεπώς, το έλλειμμα ενός συγκεκριμένου έτους είναι η διαφορά μεταξύ του χρέους του έτους αυτού και του προηγούμενου έτους. Με άλλα λόγια, τα δύο αυτά μεγέθη, έλλειμμα και χρέος, σχετίζονται μεταξύ τους διαμέσου μιας εξίσωσης η οποία αποτελεί και έναν παράγωγο ορισμό του ελλείμματος. Η εξίσωση αυτή είναι η εξής:

Χt  – Χt-1 Dt         (1)

όπου Χt συμβολίζει το χρέος τον χρόνο t, Χt-1 συμβολίζει το χρέος τον προηγούμενο χρόνο t-1, και Dtσυμβολίζει το έλλειμμα τον χρόνο t. Αν μεταφέρουμε το χρέος του έτους t-1 στην δεξιά πλευρά της εξίσωσης (1), τότε μπορούμε να πούμε ότι το έλλειμμα του δημόσιου προϋπολογισμού (έσοδα μείον δαπάνες) προστίθεται στο χρέος του προηγούμενου (t-1) έτους και το αποτέλεσμα είναι το χρέος του τρέχοντος έτους, δηλαδή το Χt. Όπως γίνεται φανερό, όταν έχουμε έλλειμμα αυτό σημαίνει ότι τα έσοδά μας είναι μικρότερα από τις δαπάνες μας, άρα πρέπει να δανειστούμε. Με την έννοια αυτή, το δημόσιο έλλειμμα καθορίζει και τις δανειακές ανάγκες της χώρας. Επίσης θα είναι χρήσιμο στην παρακάτω συζήτηση αν ξεκαθαρίσουμε τί σημαίνει στοκ και τί σημαίνει ροή. Το χρέος ως μέγεθος που συσσωρεύεται διαμέσου του χρόνου, και είναι στην ουσία άθροισμα των ελλειμμάτων όλων των προηγούμενων ετών, ονομάζεται αποθεματικό μέγεθος ή στοκ, ενώ το έλλειμμα αφορά μόνο ένα έτος και ονομάζεται μέγεθος ροής.


Στην πράξη, όταν δηλαδή καταχωρούνται τα δεδομένα των εσόδων και των δαπανών στους διάφορους λογαριασμούς, η εξίσωση (1) συνήθως παραβιάζεται, περισσότερο  ή λιγότερο, από τις διάφορες χώρες. Στις  περιπτώσεις  αυτές, αντί  για  την  εξίσωση (1), έχουμε την εξίσωση (2):



Χt  – Χt-1 Dt + Kt        (2)



όπου το Κ συμβολίζει ένα μέγεθος σφάλματος, ή ρυθμιστικό, όπως το αποκαλεί η Eurostat. Συγκεκριμένα, το κονδύλι Κ, ονομάζεται «κονδύλι ρύθμισης χρέους-ελλείμματος» ή «ρύθμισης στοκ-ροής – Stock-Flow Adjustment (SFA)».Το μέγεθος αυτό, όπως έχει αποδειχτεί και θα το εξηγήσω παρακάτω, χρησιμοποιείται από τις χώρες για να κρύψουν ανεπιθύμητα ελλείμματα. Δηλαδή «φουσκώνουν» το Κ και «ξεφουσκώνουν» το D. Αυτό συμβαίνει διότι υπάρχει αδιαφάνεια για το τί είδους ποσά διαμορφώνουν το ύψος του κονδυλίου Κ. Στην σχετική  Έκθεσή της τον Απρίλιο 2012 η Eurostat αναφέρει ότι το κονδύλιο Κ «εννοιολογικά διακρίνεται στα επόμενα συστατικά στοιχεία: καθαρή απόκτηση χρηματοοικονομικών στοιχείων ενεργητικού, επιδράσεις λόγω ρύθμισης χρέους, και στατιστικά σφάλματα». Τα τρία αυτά συστατικά στοιχεία του Κ ορίζονται τόσο πολύ γενικά από την Eurostat, ώστε δημιουργούν  σύγχυση ακόμα και στον ειδικό διότι αποτελούνται από αδιαφανή κονδύλια που είναι επίσης τελείως διαφορετικά μεταξύ τους. Προσπαθώντας όμως να καλυφθεί για την αδιαφάνεια του κονδυλίου Κ, στην σελίδα 2 της Έκθεσής της η Eurostat γράφει: «είναι σημαντικό να ελέγχεται το κονδύλι Κ διότι μπορεί να είναι ένδειξη για ύπαρξη προβλήματος όσον αφορά την ποιότητα των στοιχείων» και η Eurostat συνεχίζει στην ίδια παράγραφο: «Έχει υποστηριχτεί ότι επειδή δίνεται μεγάλη βαρύτητα στο έλλειμμα με τους τρέχοντες δημοσιονομικούς ελέγχους από την ΕΕ (διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος ή EDP και Συνθήκη Μάαστριχτ), οι κυβερνήσεις μπορεί να έχουν κίνητρο να δηλώνουν μικρότερα ελλείμματα καταγράφοντας μεγαλύτερες συναλλαγές στο πλαίσιο του κονδυλίου Κ». Το γεγονός αυτό, δηλαδή το ότι το Κ χρησιμοποιείται για την κάλυψη των ελλειμμάτων των Ευρωπαϊκών χωρών, δεν έχει απλώς «υποστηριχτεί», όπως δηλώνει τηλεγραφικά και προφανώς με διάθεση  συγκάλυψης της πραγματικότητας η Eurostat, αλλά έχει αποδειχθεί, όπως θα αναπτύξω στο τέλος του άρθρου αυτού, στην βάση έγκυρης επιστημονικής έρευνας.





Η ασάφεια των λογιστικών και οικονομικών ορισμών της Eurostat





Στο άρθρο μου «Οι Ευρωπαϊκοί Κανονισμοί για το Χρέος και το Έλλειμμα» περιγράφονται ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες του Ευρωπαϊκού Συστήματος Λογαριασμών του 1995 (ESA95) που εφαρμόζεται από το 1996 μέχρι σήμερα και αφορά τον υπολογισμό του δημοσίου χρέους και του ελλείμματος. Γίνεται έτσι φανερό ότι το ESA95 αποτελεί πλαίσιο αναφοράς για τις Εθνικές Στατιστικές Υπηρεσίες, στις οποίες παρέχεται μεγάλη ευελιξία ώστε να προσαρμόζουν το πλαίσιο αυτό στις ιδιαίτερες συνθήκες των χωρών-μελών. Η ευελιξία αυτή θα μπορούσε ίσως να αξιοποιηθεί θετικά από τις Στατιστικές Υπηρεσίες αν υπήρχαν πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες και ουσιαστική πολιτικοοικονομική Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως η ανυπαρξία τέτοιων θεσμών, σε συνδυασμό με την ασάφεια των ορισμών στα διάφορα Εγχειρίδια και Συμβουλευτικά κείμενα της Eurostat που εκδίδονται ως πρακτικά «λυσάρια» εφαρμογής του ESA95, οδηγεί τις χώρες-μέλη σε ερμηνείες που ευνοούν τα πολιτικά τους προγράμματα. Στον κανόνα αυτό υπάρχουν εξαιρέσεις, μία από τις οποίες είναι η Ελλάδα, στην οποία «υπαγορεύονται» ερμηνείες χωρίς, δυστυχώς, αντίλογο εκ μέρους της χώρας μας, όπως φαίνεται από τα δεδομένα και τον έγκυρο Τύπο. Ταυτόχρονα, οι ορισμοί που περιλαμβάνονται στο ESA95 διαφέρουν από τους αντίστοιχους ορισμούς στα πλαίσια του EDP( διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος) αυξάνοντας έτσι την σύγχυση ακόμα και στους ειδικούς. Το αποτέλεσμα είναι ότι όποια χώρα στην ΕΕ είναι σήμερα οικονομικά ισχυρότερη, έχει και μεγαλύτερη δυνατότητα στο να αξιοποιεί το κονδύλι Κ, και με την δημιουργική λογιστική (εφαρμογή παράνομων λογιστικών τεχνασμάτων) να ωφελείται αδιαφανώς και μονομερώς διότι στην ΕΕ ο έλεγχος του Κ γίνεται από τους ισχυρούς προς τους αδύνατους και όχι και αντίστροφα, όπως θα απαιτούσαν οι δημοκρατικές διαδικασίες.



Έτσι, το δημόσιο χρέος σχεδόν δεν ορίζεται. Υπάρχουν πολλές αναφορές στην διεθνή σχετική βιβλιογραφία για την ασάφεια του ESA95. Μεταξύ άλλων, αναφέρω την μελέτη «Το μέγεθος και η σύνθεση του κυβερνητικού χρέους στην ευρωζώνη (The size and composition of government debt inthe euro area)», ECB, No.132, Oct 2011, όπου στην σελίδα 5 γράφεται το εξής: «Παρά το γεγονός ότι ο όρος κυβερνητικό χρέος χρησιμοποιείται πολύ συχνά, εντούτοις περιλαμβάνει διαφορετικές έννοιες με διαφορετικές αποχρώσεις». Αλλά και ολόκληρη η μελέτη αυτή δείχνει την ασάφεια και την σύγχυση που δημιουργεί η έννοια του δημοσίου χρέους στο ΕSΑ95. Επίσης, το ότι δεν υπάρχει σαφής ορισμός του χρέους αναφέρεται και στα ίδια τα Εγχειρίδια της Eurostat (Βλ. Eurostat Manual on Government Deficit and Debt, 2002, section V1, p.196; Manual on Government Deficit and Debt, Implementation ofESA95, 2010, section VIII.2.1, p.305). Μάλιστα, σε πρόσφατο Δοκίμιο του ΔΝΤ (27 Ιουλίου 2012) με τίτλο «Τι βρίσκεται από κάτω: Ο στατιστικός ορισμός του δημοσίου χρέους. Μια επισκόπηση της συγκάλυψης του δημοσίου χρέους σε 61 χώρες» με συγγραφείς τους Robert DippelsmanClaudia Dziobek,  και Carlos Mangas, αναλύεται η σύγχυση που δημιουργούν οι ορισμοί και η εφαρμογή τους στην καταγραφή των δημοσιονομικών στοιχείων της Γενικής Κυβέρνηση των διαφόρων χωρών και προτείνεται ένα πλαίσιο άρσης της ασάφειας, έτσι ώστε στο χρέος και στο έλλειμμα να καταχωρούνται σαφή κονδύλια τα οποία θα πρέπει, σύμφωνα με τους συγγραφείς, να χαρακτηρίζονται από διαφάνεια. Για παράδειγμα, στην σελίδα 15 του Δοκιμίου αναφέρεται: «Ένας διεθνής τυπικός ορισμός για το κυβερνητικό χρέος θα πρέπει να περιλαμβάνει εξειδικευμένα τις μεθόδους αποτίμησης διότι όπως είναι σήμερα, οι συγκρίσεις των στοιχείων του δημοσίου χρέους για τις διάφορες χώρες είναι παραπλανητικές». Και οι συγγραφείς συνεχίζουν με την περίπτωση της Ελλάδας και διερωτώνται αν το ελληνικό χρέος του 2010 σε σχέση με το 2009 αυξήθηκε ή μειώθηκε. Η απάντησή τους είναι «Και τα δύο (αύξηση και μείωση) είναι αλήθεια»! Η αναφορά αυτή δείχνει την έκταση της ασάφειας και της αδιαφάνειας για το τί περιλαμβάνει το χρέος σύμφωνα με την Eurostat. Το γεγονός της ασάφειας και συνεπαγόμενης ευελιξίας των Εθνικών Αρχών στο να ερμηνεύσουν τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς του ESA95 δείχνει και την εκούσια ή ακούσια ολιγωρία, ανικανότητα, αδιαφορία των Ελληνικών Αρχών στο να εφαρμόσουν τους Κανονισμούς αυτούς σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες της χώρας μας.



Το έλλειμμα του 2009 ήταν 3,9% του ΑΕΠ


Τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία της Eurostat για τις χώρες-μέλη δημοσιεύτηκαν στις 14 Απριλίου 2012 με τίτλο Πίνακες Υπερβολικού Ελλείμματος. Στον παρακάτω πίνακα 1 παρουσιάζονται τα στοιχεία για την χώρα μας στην βάση των οποίων θα υπολογίσουμε το πραγματικό έλλειμμα του κρίσιμου έτους 2009 χρησιμοποιώντας τις εξισώσεις που παρουσιάστηκαν παραπάνω. Έτσι, βλέπουμε τις τιμές των μεγεθών Χ, D, K, καθώς και του ΑΕΠ για το 2009. Βλέπουμε ότι το μέγεθος Κ για το έτος 2009 ισούται με 0,1% του ΑΕΠ. Σημειώνεται ότι η Eurostat θεωρεί ότι το Κ είναι μικρό αν δεν είναι μεγαλύτερο από 2% του ΑΕΠ. Άρα για το 2009, το Κ για την χώρα μας είναι μικρό.

Πίνακας 1
Συμβολισμός
Περιγραφή
Αξία σε δισεκατ. ευρώ
Χt
Χρέος 2009
299,685
Xt-1
Χρέος 2008
263,284
Dt
Έλλειμμα 2009
36,103
Kt
Ρυθμιστικό κονδύλι
0,298
ΑΕΠ
Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν
231,642
Dt/ΑΕΠ
Έλλειμμα ως % του ΑΕΠ
15,6%
Kt/ΑΕΠ
Κ ως % του ΑΕΠ
0,1%

Σύμφωνα με τις εξισώσεις (1) και (2), για να δούμε το ύψος του πραγματικού ελλείμματος της χώρας μας για το έτος 2009, πρέπει να έχουμε το πραγματικό ύψος του χρέους για το έτος 2009 και για το 2008. Επειδή το Κ είναι μικρό, στους επόμενους υπολογισμούς υιοθετούμε την εξίσωση (1) διότι και η εξίσωση (2) δίνει τα ίδια σχεδόν αποτελέσματα. Σημειώνω ότι για τα επόμενα χρόνια, 2010, 2011, 2012 (πρόβλεψη), οι δύο εξισώσεις δίνουν διαφορετικά αποτελέσματα διότι το ύψος του κονδυλίου Κ, ξαφνικά και μυστηριωδώς, φουσκώθηκε, ενώ ξεφούσκωσε το D που είναι το έλλειμμα. Πληροφοριακά, μπορούμε να δούμε στον επόμενο πίνακα 2 τα επίσημα στοιχεία για το Κ και το D ως ποσοστά του ΑΕΠ για τα έτη 2009-2012, καθώς και την διαχρονική εξέλιξή τους.

Πίνακας 2

2009 (%)
2010 (%)
2011 (%)
2012 (πρόβλεψη %)
Κ/AEΠ
0,1
2,8
3,03
26,2
D/ΑΕΠ
15,6
10,3
9,1
6,7
Μεταβολή του Κ/ΑΕΠ σε σύγκριση με το 2009


2700%

2930%

26100%
Μεταβολή του D/ΑΕΠ σε σύγκριση με το 2009


-34%

-42%

-57%

Ο πίνακας 2 αποτελεί μια καθαρή περίπτωση του «φουσκώνω το Κ και ξεφουσκώνω το D”. Έτσι, το K ως ποσοστό του ΑΕΠ φούσκωσε κατά 2700% το 2010, κατά 2930% το 2011 και 26100% προβλέπεται να φουσκώσει το 2012 σε σύγκριση με το 2009! το D (έλλειμμα) ως ποσοστό του ΑΕΠ ξεφούσκωσε κατά 34% το 2010, κατά 42% το 2011, και κατά 57% προβλέπεται να ξεφουσκώσει το 2012 σε σύγκριση με το 2009. Κατά τα άλλα, μας λένε οι κ.κ. πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ και Γενικός Διευθυντής της Eurostat ότι «δεν υπήρξε καμία πολιτική παρέμβαση»!!
Παρακάτω υπολογίζω το χρέος του 2009 στην βάση των παρακάτω δεδομένων:
·      Επίσημων στοιχείων της Eurostat που παρουσιάζονται στον πίνακα 1
·      Προσωπικής μελέτης των γεγονότων και των αριθμών
·      Των Πρακτικών της συνεδρίασης της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής τον Σεπτέμβριο 2011
·      Των καταθέσεων των μαρτύρων στην Εξεταστική της Βουλής του Μαρτίου 2012
·      Απόψεων που αναπτύχθηκαν στα πλαίσια πολλών συζητήσεων με άτομα ειδήμονες, πραγματογνώμονες, και ειδικούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στην βάση αυτής της πληροφορίας και πριν προχωρήσω στην χρησιμοποίηση των παραπάνω αναφερόμενων εξισώσεων (1) και (2), μπορώ να στηρίξω ότι το χρέος του 2009 είναι διογκωμένο με το γιγαντιαίο ποσό των 27,914 δισεκατ. ευρώ, από το οποίο τα 27,414 δισεκατ. ευρώ αποτελούν ευθύνη του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ. Η ανάλυση των 27,914 δισεκατ. ευρώ είναι η εξής:
(1)   18,214 δισεκατ. ευρώ έχουν μεταφερθεί, με καθ’ ολοκληρίαν αδιαφανή, αυθαίρετο-ανεξέλεγκτο τρόπο και με κατεπείγουσες διαδικασίες,  από τον τομέα των μη-χρηματοπιστωτικών οργανισμών στον τομέα της γενικής κυβέρνησης, δηλαδή στο δημόσιο χρέος. Τα δισεκατομμύρια αυτά αφορούν ΔΕΚΟ και άλλες εταιρείες (σύνολο 17 για το 2009) που η ηγεσία της ΕΛΣΤΑΤ αποφάσισε ότι είναι ΔΕΚΟ και ότι πρέπει να βαρύνουν το δημόσιο χρέος. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τους Κανονισμούς της Eurostat, το γιγαντιαίο αυτό ποσό δεν έπρεπε να ταξινομηθεί στο δημόσιο χρέος. Εκτός του γεγονότος ότι οι 17 εταιρείες που εντάχθηκαν στον Κυβερνητικό τομέα περιλαμβάνουν μονάδες οι οποίες είναι αμφίβολο αν μπορούν νομικά και οικονομικά να χαρακτηριστούν Δημόσιες Επιχειρήσεις, επιπλέον τα χρέη των Δημοσίων Επιχειρήσεων δεν εντάσσονταν στο δημόσιο χρέος για ολόκληρο το χρονικό διάστημα μέχρι το 2009 σύμφωνα με την Eurostat και τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς του ESA95. Ποτέ, μα ποτέ, μέχρι τον Απρίλιο 2010 δεν είχε τεθεί θέμα ΔΕΚΟ για την Ελλάδα παρά τους εξονυχιστικούς ελέγχους των κλιμακίων της Eurostat. Ο δε ισχυρισμός ότι η μεθοδολογία άλλαξε δεν ευσταθεί. Η μεθοδολογία δεν έχει αλλάξει. Σημειώνω ότι οι ενδιαφερόμενοι αναγνώστες μπορούν να διαβάσουν τα άρθρα «Η Αθέμιτη Διόγκωση του Ελλείμματος 2009 με τις ΔΕΚΟ» και «Γιατί δεν έπρεπε οι ΔΕΚΟ να ενταχθούν στην Γενική Κυβέρνηση», στα οποία παρουσιάζονται αναλυτικά οι λόγοι για τους οποίους οι 17 εταιρείες, οι επονομαζόμενες ΔΕΚΟ, δεν έπρεπε να ενταχθούν στον Κυβερνητικό τομέα.

(2)   Τουλάχιστον 3,8 δισεκατ. ευρώ νοσοκομειακών δαπανών καταχωρήθηκαν στο 2009 ενώ ήταν ανεξέλεγκτα υπολογισμένες και δεν είχαν εγκριθεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο σύμφωνα με τον νόμο. Επίσης, αφορούσαν μία σειρά ετών, ο δε Ευρωπαίος Επίτροπος Αλγκίρντας Σεμέτα σε σχετική επερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Χουντή, στην Ευρωβουλή, δήλωσε ότι η ένταξη στο 2009 των επί πολλά προηγούμενα έτη οφειλών της κυβέρνησης προς τους προμηθευτές νοσοκομειακού υλικού δεν ήταν πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.  Για πιο αναλυτική παρουσίαση της αθέμιτης αυτής ένταξης των 3,8 δισεκατ. ευρώ στο 2009, βλ. άρθρο «Η Αθέμιτη Διόγκωση του Ελλείμματος 2009 με τα Νοσοκομεία, το SWAP 2001, και την δήθεν Αλληλεγγύη».

(3)   5,4 δισεκ. ευρώ αξία SWAPS 2001 που δεν έπρεπε να καταχωρηθούν στο δημόσιο χρέος ούτε του 2009, αλλά ούτε και προηγουμένων ετών. Σημειώνω ότι όταν συμφωνήθηκε από την κυβέρνηση Σημίτη το SWAP αυτό σύμφωνα με τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς δεν αποτελούσε επιβάρυνση του δημοσίου χρέους. Όμως η Eurostat εξέδωσε το 2008 αντίθετη ρύθμιση στην οποία υπήγαγε αναδρομικά και παράτυπα 21 δισεκατ. ευρώ στο ελληνικό δημόσιο χρέος (σημειώνεται ότι ο δανεισμός του 2001 από την Goldman Sachs ήταν 2,8 δισεκατ. ευρώ για τα οποία πληρώνουμε σήμερα 21 δισεκ. ευρώ), και ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, υποτίθεται ειδικός στα χρηματοοικονομικά, αφού είχε περιθωριοποιήσει το Συμβούλιο με την βοήθεια της Τρόϊκας, συμφώνησε με την Eurostat για ένταξη 5,4 δισεκ. ευρώ στο Ελληνικό δημόσιο χωρίς να εκφράσει αντίρρηση, όπως φαίνεται στα Πρακτικά της Βουλής, λες και τα 21 δισεκατ. ευρώ στην πλάτη του ελληνικού λαού ήταν «στραγάλια». Για περισσότερο αναλυτικά στοιχεία, βλ. άρθρο μου «Η Αθέμιτη Διόγκωση του Ελλείμματος 2009 με τα Νοσοκομεία, το SWAP 2001, και την δήθεν Αλληλεγγύη»(Βλ. παραπάνω link).

(4)   Ποσό τουλάχιστον 0,5 δισεκατ. ευρώ από το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης που ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο 2009 επειγόντως από την τότε κυβέρνηση εν μέσω δικών της προβλέψεων για δεινή λιτότητα. Για περισσότερο αναλυτικά στοιχεία, βλ. άρθρο μου «Η Αθέμιτη Διόγκωση του Ελλείμματος 2009 με τα Νοσοκομεία, το SWAP 2001, και την δήθεν Αλληλεγγύη»  (Βλ. παραπάνω link).

Υποθέτοντας ότι το χρέος του 2008 είναι αυτό που παρουσιάζεται στον παραπάνω πίνακα 1, και χρησιμοποιώντας την εξίσωση (1), έχουμε ύψος ελλείμματος 2009:
(299,685 – 27,414) – 263,284 = 8,987
                Χt          –        Χt-1       =   Dt        

Έλλειμμα 2009 è 8,987 δισεκατ. ευρώ

Αν υπολογίσουμε το έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ, θα έχουμε:
( 8,987/231,642) = 3,9% του ΑΕΠ

Δηλαδή, το πραγματικό έλλειμμα του έτους 2009 ήταν 3,9% του ΑΕΠ, ένα από τα χαμηλότερα ελλείμματα της ΕΕ. 

Ακόμα και αν λάβουμε υπ’ όψιν μας μόνον την περίπτωση 1 παραπάνω, δηλαδή ζημία 18,214 δισεκατ. ευρώ λόγω ένταξης ΔΕΚΟ και άλλων εταιρειών στην Γενική Κυβέρνηση, τότε το έλλειμμα σε δισεκατ. ευρώ είναι το εξής:

(299,685 – 18,214) – 263,284 = 18,187
          Χt               –         Χt-1       =   Dt        

και ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι:
( 18,187/231,642) = 7,9% του ΑΕΠ

δηλαδή το μισό από αυτό που ανακοινώθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2010.
Σημειώνω ότι στους παραπάνω υπολογισμούς δεν έχω λάβει υπ όψιν μου την λανθασμένη αναθεώρηση του ΑΕΠ του 2011 που αφορούσε όλα τα έτη από το 2005 και μετά. Εκτιμώ ότι το ΑΕΠ της χώρας μας είναι υψηλότερο από αυτό που καταγράφει η ΕΛΣΤΑΤ κατά τουλάχιστον 30% αν συνυπολογίσουμε τις αναθεωρήσεις του 2007 και του 2011, γεγονός που αυξάνει τον παρονομαστή του κλάσματος, [έλλειμμα σε δισ. ευρώ/ΑΕΠ σε δισ. ευρώ], με συνέπεια το έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ να είναι μεροληπτικό (στατιστικά λανθασμένο). Για το ζήτημα της υποεκτίμησης του ΑΕΠ από την ηγεσία της ΕΛΣΤΑΤ και την Eurostat, βλ. άρθρο «Η υποεκτίμηση του Ελληνικού ΑΕΠ».

Σχετικά με το μέγεθος Κ

Όπως γίνεται φανερό από την εξίσωση (2), όταν το Κ είναι θετικό σημαίνει ότι μεταξύ των περιόδων tκαι t-1 το χρέος έχει αυξηθεί περισσότερο από το έλλειμμα του προϋπολογισμού την περίοδο t. Ο επίσημος ορισμός του κονδυλίου Κ αποδεικνύει ότι η έννοιά του ως SFA, ή «ρύθμιση στοκ-ροής SFA», είναι κατά κύριο λόγο ένα στατιστικό σφάλμα. Σύμφωνα με την εξειδίκευση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το Κ οφείλεται σε χρηματοπιστωτικές διαδικασίες, όπως είναι οι εισπράξεις από ιδιωτικοποιήσεις, οι πολιτικές διαχείρισης του δημοσίου χρέους, και οι συνέπειες των διακυμάνσεων της τιμής συναλλάγματος πάνω στο χρέος που έχει εκδοθεί σε ξένο νόμισμα. Γενικά, τέτοιοι παράγοντες στους οποίους οφείλεται το ύψος του κονδυλίου Κ, είτε είναι ασαφείς, είτε τείνουν να αλληλοεξουδετερώνονται διαχρονικά. Όμως, όταν το Κ είναι συστηματικά μεγάλο, ιδιαίτερα όταν το Κ επηρεάζει αρνητικά την εξέλιξη του χρέους, τότε αυτό σημαίνει ότι υπάρχει λανθασμένη καταγραφή των κονδυλίων του προϋπολογισμού και πρακτική δημιουργικής λογιστικής, όπως δείχνουν και πολλές επιστημονικές μελέτες που έχουν εκπονηθεί για το ζήτημα αυτό, όπως παρουσιάζω αμέσως παρακάτω.

Το κονδύλι αυτό, δηλαδή το Κ ή SFA, έχει αποδειχτεί ότι αποτελεί τον μανδύα πίσω από τον οποίο κρύβεται η λεγόμενη «δημιουργική λογιστική» που σημαίνει το εξής: στην βάση λογιστικών τεχνασμάτων οι διάφορες κυβερνήσεις μπορούν να αποκρύβουν τα δημόσια ελλείμματά τους. Θα αναφέρω τους ερευνητές Jurgen von Hagen και Guntram B. Wolff, Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Βόννης , καθώς και τον ερευνητή του ΔΝΤ Anke Weber, οι οποίοι εξέτασαν το φαινόμενο του κονδυλίου SFA. Οι δύο πρώτοι ερευνητές έχουν δημοσιεύσει το άρθρο τους το 2006 στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Banking and Finance, Elsevier, 30(12), σελίδες 3259-79, με τίτλο «Τι μας λένε τα ελλείμματα για το χρέος; Εμπειρική μαρτυρία για την δημιουργική λογιστική χρησιμοποιώντας τους δημοσιονομικούς κανονισμούς της ΕΕ». Ο τρίτος ερευνητής από το ΔΝΤ δημοσίευσε το άρθρο του το 2012 ως Δοκίμιο του ΔΝΤ με τίτλο «SFA και δημοσιονομική διαφάνεια: Σύγκριση μεταξύ χωρών».

Οι δύο πρώτοι ερευνητές εξέτασαν τα στοιχεία των χωρών της ΕΕ για το διάστημα 1996-2003. Βρήκαν ότι οι περισσότερες χώρες της ευρωζώνης έκρυψαν τα ελλείμματά τους προκειμένου να ενταχθούν σ’ αυτήν. Διαπίστωσαν ότι οι ορισμοί και οι Κανονισμοί της Eurostat αφήνουν μεγάλο περιθώριο για χρησιμοποίηση της δημιουργικής λογιστικής. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι για την εξεταζόμενη περίοδο η Φινλανδία είχε 64% περισσότερο χρέος από ό,τι έδειχναν τα νούμερα που ανακοίνωνε. Το αντίστοιχο νούμερο για την Ελλάδα ήταν 43%, για την Δανία 30%, για το Λουξεμβούργο 29%, για την Γερμανία 15% και για την Αυστρία 14%. Οι περιπτώσεις της Φινλανδίας και του Λουξεμβούργου είναι αξιοσημείωτες διότι δείχνουν ότι και οι δύο χώρες χρησιμοποιούσαν λογιστικά τεχνάσματα έτσι ώστε τα κεφάλαια που προορίζονταν για εξόφληση του χρέους τους τα κατεύθυναν για αγορά περιουσιακών στοιχείων.

Ο Anke Weber εξέτασε 163 αναπτυγμένες χώρες την περίοδο 1980 μέχρι 2010 . Διαπίστωσε ότι το κονδύλι SFA πράγματι καλύπτει συνήθως λογιστικά τεχνάσματα για απόκρυψη χρέους. Διαπίστωσε δε ότι όσο πιο διαφανής στα δημοσιονομικά της στοιχεία είναι μια χώρα, τόσο μικρότερο είναι το κονδύλι SFA. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι τα δημοσιονομικά στοιχεία πρέπει να χαρακτηρίζονται από διαφάνεια, δηλαδή όποιος πολίτης επιθυμεί, πρέπει να μπορεί να γνωρίζει από πού προέρχονται τα διάφορα χρηματικά κεφάλαια της κυβέρνησής του και πού πάνε".



Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. 'Η, τουλάχιστον, ένα μέρος της. Και αυτό είναι το μέγιστο έγκλημα των εντόπιων "ευρωπαϊστών" και των ξένων δανειστών, που κατέλαβαν και ουσιαστικά, διοικούν την χώρα. 

Και γι' αυτό το έγκλημα πρέπει να υπάρξει η ανάλογη πολιτική τιμωρία και να ακολουθήσει η νέμεσις, συνοδευόμενη από την απαραίτητη κάθαρση...