Αν στην πανικόβλητη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ έχει απομένει ελάχιστο μυαλό, θα αφήσει τους βουλευτές της να καταψηφίσουν το νέο Μνημόνιο. (Germania metanazistica delenda est).

Τα παλαιά γερμανικά "panzer", επί το καταστροφικόν τους έργον. Ομοίως και η σύγχρονη εκδοχή τους συνεχίζει αυτό το καταστροφικό έργο, πάνω σε ένα διαφορετικό, μεν, αλλά παρόμοιο, δε, μοτίβο. Η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι, ενώπιον του οικονομικού αφανισμού της και παραπαίει, έχοντας να αντιμετωπίσει το φάσμα της επελαύνουσας μοντέρνας πείνας και εξαθλίωσης, από την ωμή και ανελέητη έκφραση του σύγχρονου γερμανικού εθνικισμού. Είτε με τον πρωσικό "αυτοκρατορικό μεγαλοϊδεατισμό", είτε με τον  "ναζισμό", είτε με τον "νεοφιλελευθερισμό", η επαρχιωτικής νοοτροπίας γερμανική πολιτικοικονομική ελίτ, διαχρονικά, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να εκφράζει τον βαθιά ριζωμένο εθνικισμό της και την ανικανότητά της να ασκήσει έναν, πραγματικά, ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη, ρίχνοντας, για μία ακόμη φορά, την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Μπροστά σε αυτόν τον σύγχρονο σκληρό πόλεμο, ο οποίος θα αφανίσει τουλάχιστον το 30% του ελληνικού ΑΕΠ (όπως, άλλωστε, θα έκανε και ένας κανονικός πόλεμος) και ο οποίος, ήδη, έχει αρχίσει να κοστίζει και θα κοστίσει, ακόμα περισσότερο στο προσεχές μέλλον, με "πολύ αίμα, ιδρώτα και δάκρυα", καιρός είναι να αντισταθούμε  και να αποκρούσουμε αυτή την ωμή και στυγνή έκφραση αυτού του εθνικισμού, πριν η χώρα μας οδηγηθεί στον πλήρη κοινωνικό και οικονομικό αφανισμό της. Και η καταψήφιση του νέου Μνημόνιου είναι μια καλή αρχή. Η Γερμανία έχει εγκλωβιστεί στην παγίδα, την οποία η ίδια δημιούργησε για τους άλλους, με μόνο όπλο την πιστωτική ασφυξία της Ε.Κ.Τ. σε βάρος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, ώστε να υποχρεώσει την Ελλάδα να βγει από την ευρωζώνη. Αλλά μια τέτοια κίνηση η χώρα μας δεν είναι καθόλου απαραίτητο να την κάνει. Θα μπορούσε να την κάνει. Και στο τέλος της όλης υπόθεσης, ίσως και να την κάνει. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να προτρέξει. Κάθε πράγμα στον καιρό του. Και ο καιρός της εξόδου από το ευρώ, μπορεί, κάλλιστα, να μην είναι της παρούσης και θα πρέπει να έλθει μόνον μετά από μια σκληρή και επίπονη διαπραγμάτευση, που θα κατοχυρώνει τα συμφέροντα της χώρας μας, με μια πλήρη διαγραφή του συνόλου του δημόσιου χρέους της. Η Ελλάδα, αν η Ε.Κ.Τ. ασκήσει εκβιαστική πολιτική πιστωτικής ασφυξίας σε βάρος της χώρας μας, μπορεί να απειλήσει με - και να ασκήσει - ένα ιδιότυπο seigniorage, δηλαδή με την εκτύπωση χρήματος ευρώ, για την ικανοποίηση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Αλλά, μια τέτοια πολιτική στραγγαλισμού της ελληνικής οικονομίας από την Ε.Κ.Τ., θα είχε μεγαλύτερο κόστος για την ίδια, και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, από ότι για την χώρα μας, αφού ο διατραπεζικός δανεισμός των Κεντρικών Τραπεζών του βορρά προς τις αντίστοιχες του νότου φθάνει στα 600 δισ. €, γεγονός που σημαίνει ότι μια τέτοια κίνηση της Ε.Κ.Τ. θα σαρώσει το διατραπεζικό σύστημα δανεισμού και πληρωμών της ευρωζώνης, την στιγμή που η Ε.Κ.Τ. θα εξακολουθήσει να δέχεται όλα τα σκουπίδια που θα της παρουσιάζουν οι ελληνικές τράπεζες, ως εχέγγυα, για να μπορεί να έχει την απαραίτητη ρευστότητα  και τα οποία σκουπίδια η Ε.Κ.Τ. δεν θα μπορεί να αρνηθεί, διότι, αν τα αρνηθεί, θα υποχρεωθεί να αρνηθεί όλα τα ανάλογα σκουπίδια, που της παρουσιάζουν, ω εχέγγυα, όλες οι τράπεζες της ευρωζώνης, γεγονός το οποίο θα σαρώσει το ευρώ και θα το εξαφανίσει από προσώπου γης. Και όλα αυτά, χωρίς η Ελλάδα να επιστρέψει, εξ αρχής, στην δραχμή.
Αλλά, πέρα από αυτά, εξακολουθούν, πάντοτε, να ισχύουν όσα έχω γράψει στο μπλογκ μου, τον Νοέμβριο του 2011, στο θέμα : "Η δραχμή δεν είναι η μοίρα μας. Όμως, η επιστροφή σε αυτήν μπορεί να αποτελέσει, ceteris paribus, μια αναγκαία και χρήσιμη επιλογή μας. (Γιατί η ευρωζώνη θα καταρρεύσει, εάν η Ελλάδα υποχρεωθεί να βγει από αυτήν)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/11/greek-strategy-among-drachma-and-euro.html . Θα θυμίσω κάποιες βασικές σκέψεις του άρθρου αυτού :
"Αν αποφασισθεί η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και την ζώνη του, μια τέτοια απόφαση θα οδηγήσει, με μαθηματική ακρίβεια, στην κατάρρευση της ευρωζώνης και θα φέρει στην επιφάνεια μιαν άλλη στρατηγική της Γερμανίας και των πλεονασματικών χωρών, οι οποίες θα προτιμήσουν να προχωρήσουν γρήγορα στην δική τους έξοδο από την ευρωζώνη, για να αποφύγουν την κατάρρευση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και για να μην πληρώσουν τα σπασμένα, παρά το γεγονός ότι θα πληγεί η βιομηχανία τους. Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα φέρει την Γερμανία μπροστά σε μια νέα κατάρρευση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και θα την οδηγήσει στο να επανακεφαλαιοποιήσει την Ε.Κ.Τ., σε επίπεδο τουλάχιστον 300 δισ. € και να διασώσει τις γαλλικές, τις γερμανικές τράπεζες και τις λοιπές τράπεζες της ευρωζώνης, οι οποίες είναι εκτεθειμένες στο δημόσιο και στο ιδιωτικό ελληνικό χρέος. Αυτό δεν θα είναι αρκετό. Η Γερμανία (και οι άλλες πλεονασματικές χώρες) θα πρέπει, μαζί με την Ε.Κ.Τ., να παράσχουν  ρευστότητα, με απίστευτες ποσότητες χρήματος, σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα, στα πλαίσια του οποίου ουδείς θα είναι διατεθειμένος να δανείσει οποιονδήποτε (όπως, άλλωστε συμβαίνει και σήμερα, μέσα στα πλαίσια της, ουσιαστικά, χρεωκοπημένης ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας). Ακόμα και αν οι Γερμανοί αποφασίσουν να καταβάλουν αυτό το τεράστιο κόστος, το κακό, γι' αυτούς και την ευρωζώνη, δεν σταματά σε αυτό το σημείο. Το πρόβλημα, που θα έχουν να αντιμετωπίσουν, είναι ότι, αμέσως, θα ακολουθήσουν την Ελλάδα και οι λοιπές χώρες της ευρωζώνης, οι οποίες θα απαγορεύσουν την εξαγωγή κεφαλαίων από αυτές, επειδή οι επενδυτές στις χώρες αυτές θα τα ρευστοποιήσουν και θα προσπαθήσουν να τα βγάλουν έξω από αυτές. Οι περιορισμοί αυτοί θα καταστούν αναγκαίοι, για να μπορέσουν οι οικονομίες των χωρών αυτών να έχουν μια στοιχειώδη ρευστότητα, αφού, με την κατάργηση της ελευθερίας διακίνησης του κεφαλαίου, που σκοπό θα έχει την παραμονή των χωρών αυτών στο ευρώ, οι αγορές θα οδηγήσουν στα επουράνια τα διαφορικά επιτόκια δανεισμού (spreads) αυτών των χωρών (της Ισπανίας, της Ιταλίας, το Βελγίου, της Γαλλίας, αλλά και της Αυστρίας και της Ολλανδίας, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας). Εντός ολίγων ημερών από την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, η Γερμανία θα βρεθεί μπροστά στο αμείλικτο ερώτημα, που αφορά την διάσωση, ή μη, της ευρωζώνης και θα κληθεί να καταβάλει ουκ ολίγα τρισεκατομμύρια ευρώ, για να σώσει ό,τι έχει απομείνει από αυτήν. Φυσικά, θα αρνηθεί να το πράξει. Και θα προτιμήσει να προχωρήσει στο "κρυφό" εναλλακτικό σχέδιό της. Θα ανακοινώσει την επιστροφή της στο μάρκο. (Αν αυτό της επιτραπεί από τις Η.Π.Α., οι οποίες θα είναι η εναλλακτική πηγή διάσωσης της ευρωζώνης, με ένα νέο πρόγραμμα Marshall. Κάτι τέτοιο είναι που, ουδόλως, επιθυμούν οι γερμανικές ελίτ). Η απειλή της εκδίωξής μας από το ευρώ δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια, άνευ περιεχομένου, προσπάθεια κατατρομοκράτησης του ελληνικού πληθυσμού και της ελίτ που τον διοικεί, έτσι ώστε να αποδεχθούν, πλήρως και αυτός και εκείνη (αν και εκείνη την έχει αποδεχθεί) την διαχείριση των οικονομικών και των πόρων της χώρας από τους δανειστές".
Germania metanazistica delenda est! Όπως γίνεται αντιληπτό, τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, για την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ (διότι περί αυτής ομιλώ και όχι για τον απλό γερμανικό λαό, που, ιστορικά, έχει υποστεί και εξακολουθεί να υφίσταται και αυτός τα πάνδεινα στα χέρια αυτής της διεστραμμένης ελίτ). Εμπρός, λοιπόν, να την υποχρεώσουμε να πέσει στα γόνατα. Και θα πέσει στα γόνατα, αν η χώρα μας αποκτήσει σχέδιο και βούληση να το εφαρμόσει. Hic Rhodus, hic salta...




"Όλο το σκεπτικό (και οι συγκρίσεις) του παραπάνω άρθρου - πρόκειται για το άρθρο του Γιώργου Καισάριου, που δημιοσιεύτηκε στην "Αριστερή Στρουθοκάμηλο", με τίτλο : "Αν επικρατήσουν οι λαϊκιστές. Παράλληλοι βίοι του λαϊκισμού σε Ελλάδα και Αίγυπτο" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2012/02/blog-post_11.html και στο οποίο σχολιογράφησα - είναι ένα απέραντο λάθος.



Ο αγαπητός φίλος (από τα παλιά) Γιώργος Καισάριος ευρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου.


Ουδεμία σχέση έχει η Αίγυπτος (με τις αδύνατες παραγωγικές δομές και τον υπερπληθυσμό της), με την Ελλάδα - ακόμα και αν η χώρα μας βγει από την τοξική ευρωζώνη.


Λέει, επίσης, ο αγαπητός Γιώργος ότι οι δανειστές (και "εταίροι") θα διαγράψουν, με κάποιο τρόπο το ελληνικό δημόσιο χρέος. Λάθος το σκεπτικό, διότι τους αποδίδει προθέσεις που δεν έχουν (τουλάχιστον στην έκταση που χρειάζεται) και επειδή η διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν εξαρτάται από αυτούς, έτσι όπως είναι τώρα οργανωμένοι.


Με λίγα λόγια, η ευρωζώνη, ως νομισματική και ως (λιγότερο) οικονομική ένωση, δεν μπορεί να διαγράψει το ελληνικό δημόσιο χρέος, στα επίπεδα που είναι απαραίτητα, για την βιωσιμότητά του. Αν μπορούσε να το κάνει και να διαγράψει σε σημαντική έκταση το χρέος αυτό, θα έκανε κάτι άλλο πολύ πιο ορθολογικό. Θα έκανε αυτό που έχω προτείνει, εδώ και πάνω από δύο χρόνια, σε παλαιές συζητήσεις μας στο e-rooster. Θα το πλήρωνε. Αυτό, άλλωστε, πρέπει, τελικά, να κάνει, όχι μόνο για την Ελλάδα - και γι' αυτό δεν το κάνει.


(Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το τοκογλυφικό χρέος της χώρας μας δεν θα διαγραφεί, ή ότι δεν θα πληρωθεί. Και θα διαγραφεί και θα πληρωθεί. Το πώς και πόσο και από ποιόν θα διαγραφεί, καθώς και το πως και από ποιόν θα πληρωθεί, θα το δούμε. Στην μεγάλη του πλειοψηφία, πάντως, δεν θα πληρωθεί από την Ελλάδα).


Αυτό, όμως, μια νομισματική ένωση (σαν αυτή που έκαναν οι βόρειοι, με σκοπό να τα πάρουν, ο ένας από τον άλλον και όλοι μαζύ, από τους νότιους) δεν μπορεί να το κάνει. Όποιος γνωρίζει, έστω και ελάχιστα, την ιστορία των νομισματικών ζωνών, αντιλαμβάνεται, περί τίνος πρόκειται. Γι' αυτό και η ευρωζώνη ευρίσκεται, εν αποδρομή και διασωληνωμένη στην εντατική, περιμένοντας το μοιραίο - δηλαδή τον θάνατό της.


Ο θάνατος της ευρωζώνης, που ξέρουμε (αυτής της απίστευτης, αλλά και συνάμα τραγικής αποτυχίας της ορθής και χρήσιμης ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας, που για μένα ήταν αναμενόμενη, ως αποτυχία), είναι δεδομένος και ο παρατεταμένος επιθανάτιος ρόγχος της, απλώς, πολυπλοκοποιεί την όλη υπόθεση. Το ζήτημα δεν είναι αν η ευρωζώνη θα αποδημήσει, εκ του κόσμου τούτου.


Το ζήτημα είναι, άλλο και πολύ πιο κρίσιμο και αφορά το εάν θα μπορέσει να μετεξελιχθεί, σε μια κρατική ομοσπονδία, αμερικανικού τύπου, με κεντρική κυβέρνηση, που θα θέσει την, εν τυμπανιαία καταστάσει, ευρισκόμενη ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και κυρίως την Ε.Κ.Τ., υπό έλεγχο, ή, εάν ο μαρτυρικός θάνατος της σύγχρονης "κληρονόμου" της αλήστου μνήμης "Ε.Σ.Σ.Δ." (η οποία, εν πάση περιπτώσει, ήταν κράτος μιας ιδιότυπης ελίτ, αλλά χωρίς την πραγματική ομόθυμη βούληση των λαών της - και σε αυτό μοιάζει πολύ με την ευρωζώνη), θα ακολουθηθεί, σε μια πρώτη φάση, από ένα ευρωπαϊκό χάος, το οποίο θα δώσει την θέση του σε μια νέα διακρατική και οικονομική κατάσταση στον ευρύτερο ευρασιατικό χώρο.

Αυτό είναι το ζήτημα και φυσικά, υπό το φως όλων αυτών των εξελίξεων, πρέπει να δούμε το τι πρέπει να κάνει η χώρα μας, σε κάθε περίπτωση και σε κάθε εναλλακτικό σενάριο.Η ιδεολογικοποίηση της συζήτησης και οι επικρατούσες επιβιώσεις των ιδεοληψιών του παρελθόντος συσκοτίζουν τα πραγματικά δεδομένα και αποπροσανατολίζουν την ελληνική ελίτ και τον ελληνικό πληθυσμό από τα ουσιώδη και τεράστια προβλήματα, που τίθενται ενώπιόν τους, από την εξελισσόμενη - σε αργή κίνηση - αποδόμηση της ευρωζώνης.


Πολύ περισσότερο, όταν και οι δύο (και η ελληνική ελίτ - και ο αγαπητός Γιώργος Καισάριος αποτελεί ένα τυπικό δείγμα - και ο ελληνικός πληθυσμός) υιοθετούν την (ή παρασύρονται από την) "νεοφιλελεύθερη" ιδεολογία του σύγχρονου μεταναζιστικού εθνικισμού και της επαρχιωτικής νοοτροπίας της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία, διαχρονικά, μας αποδεικνύει ότι δεν έχει τα απαραίτητα πνευματικά, ηθικά, αλλά και οικονομικά προσόντα, για να ασκήσει τον απαραίτητο ηγετικό ρόλο που χρειάζεται η μετεξέλιξη της θνήσκουσας νομισματικής ένωσης της Ευρώπης, σε ευρωπαϊκή κρατική ομοσπονδία.


Όταν γίνει κατανοητό - και η αλήθεια είναι ότι γίνεται ολοένα και περισσότερο - ότι οι, κατά καιρούς, ιδεολογίες της επαρχιωτικής γερμανικής ελίτ, είτε εκφράζονταν από τον "πρωσικό αυτοκρατορισμό", είτε από τον, ιδιοτύπως, εργατιστικό και ρατσιστικό "εθνικοσοσιαλισμό", είτε (τώρα) από τον "φιλελευθερισμό", δεν ήσαν, τίποτε περισσότερο, από προσχήματα (κάποτε λιγότερο και κάποτε περισσότερο φανερά και ωμά) και ψευδοσυνειδησιακά περιτυλίγματα του παλαιού κλασσικού και αδίστακτου γερμανικού εθνικισμού, όλα θα γίνουν περισσότερο εύκολα και έτσι θα σταθεί δυνατό η χώρα μας και ο πληθυσμός της να κατανοήσουν τον δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσουν, αφού καταστρωθούν τα πρέποντα σχέδια (τα οποία τώρα, δυστυχώς, δεν υφίστανται), ενώπιον της απειλής του γερμανικού εθνικισμού, η οποία απειλή, όσο ακολουθούνται οι κανόνες που οι εκπρόσωποί του έχουν θέσει, είναι παρούσα και άμεση, αλλά όσο οι κανόνες αυτοί δεν ακολουθούνται, είναι κούφια και μπορεί να αντιμετωπισθεί.


Ο γερμανικός εθνικισμός, βέβαια, ουδόλως έχει ένα μυστικιστικό περιεχόμενο. Δεν πρόκειται περί αυτού. Ο διαχρονικός εθνικισμός της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, σε όλες του τις μορφές, εκφράζει (σήμερα, μάλιστα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η σαρωτική ήττα υποχρέωσε την Γερμανία να είναι ένα παρακολούθημα των νικητριών δυνάμεων) την αδιάλλακτη άρνησή της να παραχωρήσει τον πυρήνα της εθνικής της κυριαρχίας, σε υπέρτερα υπερεθνικά ευρωπαϊκά όργανα και να παραδώσει το "πορτοφόλι" της χώρας σε αυτά.


Και οι Γερμανοί (εκτός από crabs), είναι πεισματάρηδες και ξεροκέφαλοι σε αυτά τα ζητήματα. Και όπως μας έχουν δείξει στο παρελθόν, δεν διδάσκονται εύκολα από την πραγματικότητα.


Εκτός, εάν έλθουν κάποιοι άλλοι (π.χ. οι, ένθεν κακείθεν, Αγγλοσάξωνες) να τους συνετίσουν.


Όλα τα άλλα που βάζει, ο αγαπητός Γιώργος Καισάριος, μπορεί να τον ικανοποιούν, μέσα στα πλαίσια της ιδεολογίας του, νοουμένης με την μαρξική έννοια της ψευδούς συνειδήσεως (η οποία δυστυχώς είναι η ίδια με εκείνην, που εξυπηρετεί σήμερα τα συμφέροντα της γερμανικής ελίτ), αλλά είναι άνευ ουσίας και συνουσίας...


Εάν η παραζαλισμένη και πανικόβλητη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ έχει, έστω και ελάχιστο μυαλό, θα επιτρέψει (ή θα καθοδηγήσει) την πλειοψηφία της Βουλής, που ελέγχει, να καταψηφίσει (ή να μην υπερψηφίσει) το νέο Μνημόνιο, χωρίς, φυσικά, να βγάλει την χώρα από την ευρωζώνη, αφήνοντας τους ευρωζωνίτες να αναλάβουν νέες πρωτοβουλίες (ή καμμία) και ασκώντας πλήρως τα δικαιώματά της, σε όλα τα συλλογικά όργανα της οπερετικής νομισματικής ένωσης, στην οποία - ανοήτως ποιούσα - μετέχει.


Το γέλιο που έχει να πέσει, με τα πανικόβλητα καμώματα του γαλλογερμανικού άξονα και των λοιπών βόρειων ευρωζωνιτών (μπροστά, π.χ., σε μια κήρυξη της χώρας μας σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης και σε ένα ενδεχόμενο άσκησης ενός ιδιότυπου seigniorage από την χώρα μας) δεν περιγράφεται.


Και τότε θα δούμε, όλους τους μύθους να καταρρέουν, με έναν εκκωφαντικό πάταγο.


Αλλά μια τέτοια ενέργεια "θαρσείν χρη". Κάτι τέτοιο, όμως, δεν πωλείται και δεν ευρίσκεται, εν επαρκεία, στην χώρα μας και ιδιαίτερα στους κύκλους που κινείται η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, από την εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε τα εγκόσμια (1996) και το βλάκιστο, διαχειριστικά ανίκανο και μειωμένου πατριωτισμού "ευρωπαϊστικό"/κοσμοπολιτικό τμήμα της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, ανέλαβε την διοίκηση του τόπου, για να οδηγήσει το πλοίο που λέγεται "Ελλάς" στα βράχια και στην πορεία προς την αύτανδρη και παρατεταμένη καταβύθισή του στην άβυσσο.


[Αν και οι δανειστές και "εταίροι" της χώρας μας, σκέπτονται και φοβούνται ένα τέτοιου είδους κάζο, εκ μέρους της ελληνικής πλευράς. Είτε τώρα, είτε αργότερα, κατά την διάρκεια της εφαρμογής των μέτρων του Μνημονίου, εφόσον αυτό ψηφιστεί. Πολύ περισσότερο, που ο αυξανόμενος εκνευρισμός τους οφείλεται στο απλούστατο γεγονός ότι στην Ελλάδα (με όσα έπραξαν, εξ αιτίας του τυφλού φανατικού και συνάμα ανόητου γερμανικού δογματισμού και της πεισματάρικης ξεροκεφαλιάς, που διακρίνει το τρίο Μέρκελ - Σόϋμπλε - Ρέσλερ, κατά την τελευταία διετία) δεν έχουν, πλέον, έναν αξιόπιστο πολιτικό συνομιλητή και αντιλαμβάνονται ότι ευρίσκονται μπροστά στον εφιάλτη όλων τους, ο οποίος εφιάλτης συνίσταται στο φρικτό, γι' αυτούς, ενδεχόμενο να πληρώσουν τον λογαριασμό, τώρα, για την Ελλάδα και στην συνέχεια να ακολουθήσουν στην σειρά λογαριασμοί άλλων, τους οποίους, επίσης, θα κληθούν να πληρώσουν.

(Την ευρωζώνη, όμως, δεν την έκαναν για να πληρώσουν τους λογαριασμούς άλλων. Την έκαναν για να εισπράξουν. Αν ήθελαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς άλλων, δεν θα έκαναν μια ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Θα έκαναν μια ευρωπαϊκή κρατική ομοσπονδία). Αυτό είναι το δράμα που ζουν οι γερμανικές ελίτ και οι άλλες των πλεονασματικών χωρών. Τις κατανοώ πλήρως, αλλά, δυστυχώς, γι' αυτές, πέρασε ο καιρός των απλών εισπράξεων. Τώρα ήλθε η ώρα, όχι μόνον των εισπράξεων, αλλά και των πληρωμών. (Μια οχληρή και αμείλικτη πραγματικότητα, την οποία οι πολύπειροι και παλαιές καραβάνες του καπιταλιστικού συστήματος, οι νησιώτες Βρετανοί την είχαν αντιληφθεί εγκαίρως, από την εποχή της πρωθυπουργίας της Μάργκαρετ Θάτσερ και δια του μνημειώδους λόγου της στην Βουλή των Κοινοτήτων, με τα "τρία όχι" αρνήθηκαν - τότε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 - να εισέλθουν στην υπό κατασκευή ευρωζώνη). Οι γαλλογερμανοί ακολούθησαν τον δικό τους δρόμο, βάζοντας, μάλιστα και τους νότιους στην κοινή ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, με σκοπό να τους τα πάρουν. Και όντως τους τα πήραν (κυρίως οι Γερμανοί, με το 1 τρισ. € των εξαγωγών τους, τα 138 δισ. € του εμπορικού τους ισοζυγίου και το 16% του παγκόσμιου εμπορίου που ελέγχουν τώρα, έναντι του 12%, που έλεγχαν το 2003, διότι οι Γάλλοι είναι χρεωμένοι, ως μη ανταγωνιστικοί, για να χάσουν από το 2003, έως τώρα, ένα μεγάλο μερίδιο από την θέση τους στο διεθνές εμπόριο, πέφτοντας σπό το 6% του 2003 στο, περίπου 3% τώρα και να καταστούν ελλειμματικοί και ως κράτος - όπως σχεδόν πάντα - αλλά και στο εξωτερικό εμπόριο). Γι' αυτό και θα υποστούν τις συνέπειες. Δηλαδή, θα πληρώσουν].


Για να δούμε..."

Daniel Cohn-Bendit : Από τον Μάη του 1968 στην υπεράσπιση του γερμανικού εθνικισμού. (Ο John Maynard Keynes, η καταστροφική γερμανική "εσωτερική υποτίμηση", η πτώση της συναθροιστικής ζητήσεως και η κρίση στην ευρωζώνη).

Γαλλία Μάϊος 1968 : Ο Daniel Cohn Bendit στην Ναντέρ, την εποχή που κορόϊδευε και αντιστεκόταν στην εξουσία. Από τότε έχει παρέλθει πολύς καιρός και ο παλαιός επαναστάτης έχει μεταμορφωθεί σε έναν πολιτικό γραφειοκράτη, που υπηρετεί (ντροπαλά, μεν, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία των πραγμάτων) τα συμφέροντα του επαρχιωτικού γερμανικού εθνικισμού, είτε αυτά εκφράζονται από τον παρόντα κοινωνικά συντηρητικό και πολιτικά αντιδραστικό κυβερνητικό συνασπισμό Μέρκελ - Ρέσλερ, είτε από τον οικονομικά οπισθοδρομικό συνασπισμό της γερμανικής αριστεράς των Σρέντερ - Φίσερ...


Ενώ ο ψοφοδεής ελληνικός αστικός πολιτικός κόσμος, για πρώτη φορά, εδώ και δύο χρόνια κάνει μια στοιχειώδη (αν και υποτυπώδη) διαπραγμάτευση, με τους τοκογλυφικούς δανειστές της χώρας και τους εκπροσώπους τους (τους οποίους, μάλιστα, έχει εκνευρίσει το γεγονός ότι συναντούν μια κάποια αντίσταση και δεν κάνουν το άκοπο party, που έκαναν τον Μάϊο του 2010, όταν υπογράφηκε, χωρίς δεύτερη κουβέντα, το πρώτο Μνημόνιο της ντροπής και της Κατοχής, με αποτέλεσμα να βιάζονται, να το δηλώνουν απερίφραστα και να οδηγούνται  σε δεύτερες σκέψεις, όπως αυτή του ανοίγματος ειδικού λογαριασμού, στον οποίο να πιστώνονται τα ποσά του, υπό διαπραγμάτευση, δεύτερου Μνημόνιου, το οποίο θα τους κοστίσει - αν τελικά υπογραφεί και υλοποιηθεί και το οποίο δεν πρέπει να υπογραφεί, ούτε και να υλοποιηθεί και αν οι Μέρκελ και Σαρκοζύ θέλουν να πληρωθούν τα τοκογλυφικά δάνεια των μπατιριμένων τραπεζών τους, αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να τα χορηγήσουν, απ' ευθείας, οι ίδιοι, χωρίς την "ελληνική μεσολάβηση", αφού μια τέτοια "μεσολάβηση" δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από νέα τοκογλυφία, που, ούτως ή άλλλως, δεν θα καρποφορήσει, γι' αυτό και η ιδέα, για το άνοιγμα ειδικού λογαριασμού πληρωμής των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας μας, είναι μερικώς ορθή και θα γίνει εντελώς ορθή, εφόσον τα χρήματα, που θα πιστώνονται στον λογαριασμό αυτόν, δεν θα χρεωθούν στην Ελλάδα - πολύ περισσότερα των 130 δισ. €, που προϋπολόγιζαν και ενώ έχουν, πλέον, αντιληφθεί ότι η Ελλάδα θα τους φεσώσει, για τα καλά και δεν θα εισπράξουν τα, προς αυτούς, "οφειλόμενα"), ας δούμε, εδώ, μια σκληρή κριτική, που άσκησα, πρόσφατα, σε σχόλιά μου, που δημοσιεύτηκαν από την 1/2/2012 έως την 6/2/2012, στο μπλογκ "η πράσινη στρουθοκάμηλος" και στην αναδημοσιευμένη, εκεί, συνέντευξη στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" του Daniel Cohn-Bendit, του πρώην "κόκκινου" (και νυν "πράσινου") Ντάννυ, με τίτλο : "Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ : Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ύπατο" http://aristrouth.blogspot.com/2012/01/blog-post_29.html .

Το δίδυμο Pierre Laval - Adolf Hitler στις ημέρες της πλήρους υποδούλωσης της Γαλλίας στον Γερμανό ναζιστή δικτάτορα. Η αναλογική αντιστοίχιση του διδύμου αυτού, με το σύγχρονο δίδυμο των Nicolas Sarkozy - Angela Merkel είναι απολύτως ορθή. Στο τέλος της διαδικασίας οι δύο πρώτοι έφεραν την πλήρη αμερικανική κυριαρχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτήν την πλήρη αμερικανική κυριαρχία θα επαναφέρουν και οι δύο επόμενοι, εφόσον τους επιτραπεί να ολοκληρώσουν το καταστροφικό, για την ευρωπαϊκή ενότητα, έργο τους...


Η κριτική στον πρώην "κόκκινο Ντάννυ", ο οποίος υπερασπίζεται, με κομψό και αισχυντηλό τρόπο, τα συμφέροντα, που εκφράζει ο σύγχρονος επαρχιωτικός μεταναζιστικός γερμανικός εθνικισμός, σε βάρος της ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης, μέσα από ένα πειρατικό hijacking, με συνοδοιπόρο τον σύγχρονο Γάλλο collaborateur, αυτόν τον νέο Pierre Laval (περί του παρόντος οπερεττικού - και υποψήφιου, προς ήττα, στις επερχόμενες την άνοιξη προεδρικές εκλογές - Γάλλου προέδρου Nicolas Sarkozy ο λόγος), είναι σκληρή μεν, αλλά, με δεδομένες τις συνθήκες αποδόμησης, που διέρχεται η ευρωζώνη, λόγω της καταστροφικής πολιτικής και της επαρχιωτικής νοοτροπίας της boche συντηρητικής και εθνικιστικής γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των Γάλλων lacees, που τους ακολουθούν, η κριτική αυτή είναι απολύτως δικαιολογημένη.


Ας την δούμε στο σύνολό της αυτήν την κριτική στις θέσεις του πρώην "κόκκινου Ντάννυ". (Πάσα αντίρρηση είναι συζητήσιμη)...

"Δεν ξέρω αν έγινε γνωστή η αντιπαράθεση Φάρατζ και Μπιτικόφερ στην ευρωβουλή, για την τοποθέτηση επίτροπου στην Ελλάδα. Ο Φάρατζ είπε ότι αυτή η πρόταση θυμίζει τους γκαουλάϊτερς των ναζί (είχαμε, εδώ, έναν τέτοιον, επί Κατοχής, τον Hermann Neubacher), για να του απαντήσει ο "Πράσινος" ευρωβουλευτής Μπιτικόφερ, ότι διασπείρει το μίσος, μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών.


Φυσικά, ο Φάρατζ έχει δίκιο. Η ουσία του πράγματος είναι ότι η πρόταση του (πολιτικά) ημιπαράφρονα Βόλφγκανγκ Σόϋμπλε, περί τοποθέτησης επίτροπου στην Ελλάδα, που να ασκεί πλήρεις εξουσίες (και) στην εκτέλεση του ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού, είναι πρόταση, που ανάγεται στην (και θυμίζει την) πρακτική των ναζί στην Ελλάδα και στις άλλες κατεχόμενες χώρες, κατά την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Στην υποδουλωμένη στους δανειστές της Ελλάδα, για πρώτη φορά, ο περιδεής και πανικόβλητος αστικός πολιτικός κόσμος ασκεί μια υποτυπώδη, αλλά συνάμα και εκνευριστική - στους βιαστικούς δανειστές - διαπραγμάτευση. Η προσθήκη του Αντώνη Σαμαρά έχει αλλάξει το κλίμα, έστω και ελάχιστα. Όμως, με δεδομένη την ουσιαστική στήριξη του εκπροσώπου της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας στην κυβέρνηση, προς τους τοκογλυφικούς δανειστές και την, ομοίως, βιαστική επιχειρηματολογία του υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου, μια επιχειρηματολογία που τους βολεύει, αφάνταστα, την στιγμή που η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να επισπεύσει την λήξη των διαπραγματεύσεων (στην διεξαγωγή των οποίων, υπό το παρόν πλαίσιο, δεν έπρεπε, κανονικά, να συναινέσει, αρνούμενη να δεχθεί οποιαδήποτε νέα τοκογλυφικά δάνεια) και την διάρκεια των οποίων διαπραγματεύσεων θα έπρεπε οι Έλληνες διαπραγματευτές να εξαντλήσουν, μέχρι τα απώτατα όριά τους, αλλά και πέραν αυτών, δηλαδή, μέχρι την ημέρα της λήξεως των ομολόγων των 14 δισ. €, τον ερχόμενο Μάρτιο και πέραν αυτής και να έχουν, ως αιχμή, την αποφασιστικότητά τους να προχωρήσουν, ακόμη και σε στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου, οι επερχόμενες εξελίξεις δεν φαίνονται να είναι καθόλου καλές. Οψόμεθα...

Η μη υιοθέτηση (επισήμως) της πρότασης αυτής, δεν αλλάζει την ουσία του περιεχομένου της. Η Ελλάδα τελεί, υπό επιτροπεία και αποτελεί, ουσιαστικά, μια αποικία, αφού, μπορεί, τυπικά, να μην έχει καταργηθεί η δημοκρατική αρχή, αλλά, εν τοις πράγμασι, είναι οι δανειστές και οι εκπρόσωποί τους της τρόϊκας, που διοικούν τον τόπο, μη επιτρέποντας στην χώρα και στον πληθυσμό της (χάρη στις εγκληματικές ανοησίες - ή χάρη στην πρακτόρευση των αλλότριων ξένων συμφερόντων της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας - του μοιραίου ΓΑΠ) να προβεί, τότε που έπρεπε (αλλά έστω και τώρα), στην μόνη φυσιολογική ενέργεια, που, τότε, τον Μάϊο του 2010 ήταν (και είναι και τώρα) απαραίτητη, δηλαδή στην επιβολή χρεωστασίου της χώρας και στο εξαντλητικό κούρεμα του τοκογλυφικού ελληνικού χρέους.


Το ζήτημα δεν είναι, γιατί λέει αυτά που λέει ο κ. Φάρατζ, ο οποίος - επαναλαμβάνω - σωστά ομιλεί. Ο κ. Φάρατζ, ως Βρετανός, παρά την ιδεολογικοπολιτική του ιδιομορφία, κριτικάρει σκληρά την, υπό γερμανική κυριαρχία, ευρωζώνη και πράττει, ορθά, αφού η Βρετανία, επειδή γνώριζε, πολύ καλά, τις εμμονές των Γερμανών, με το νόμισμα και τον αντιπληθωρισμό, οι οποίες ταυτίζονται, πλήρως, με τις εμμονές της διεθνούς μπατιροτραπεζοκρατίας, αλλά και επειδή δεν νίκησε, στους δύο παγκοσμίους πολέμους του 20ου αιώνα, δια των όπλων, την Γερμανία, για να υποταχθεί, ειρηνικά, σε αυτήν, για τους λόγους αυτούς, αρνήθηκε να ενταχθεί στην θεσμικά χαοτική ευρωζώνη.


Το ζήτημα είναι, γιατί ομιλεί, περί διασποράς του μίσους, ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς ο "πράσινος" κ. Ράϊνχαρντ Μπιτικόφερ.


Τι είναι αυτό το οποίο υπερασπίζεται;


Και φυσικά, αυτό που υπερασπίζεται είναι ολοφάνερο :


Υπερασπίζεται τον χοντροκομμένο, κοντόθωρο και βλακώδη γερμανικό εθνικισμό, ο οποίος αρνείται να επιτρέψει στην Γερμανία να παίξει τον ηγετικό ρόλο, που αναλογεί στην μεγάλη αυτή χώρα, αποδεικνύοντας, για τρίτη φορά από το 1914, ότι η γερμανική ελίτ δεν μπορεί να ασκήσει, όχι μόνον κοσμοκρατορική, αλλά ούτε καν και ευρωπαϊκή πολιτική, παραμένοντας μέσα στα πλαίσια μιας συντηρητικής επαρχιωτικής εθνικιστικής νοοτροπίας, η οποία οδήγησε, κατά την δεκαετία του 1990 και τις αρχές της δεκαετίας του 2000, στις χαοτικές ανεπάρκειες της ευρωζώνης, ως νομισματικής - κυρίως - και δευτερευόντως οικονομικής ένωσης, την στιγμή, που αυτό που η Ευρώπη χρειαζόταν, δεν ήταν μια (ακόμα) θνησιγενής νομισματική ένωση, σαν αυτές του παρελθόντος (π.χ. την λατινική ένωση του 19ου αιώνα, ή την σκανδιναυϊκή ένωση του 20ου αιώνα), αλλά μια ομοσπονδιακή ευρωπαϊκή κρατική ενότητα.


Και το δυστύχημα, για την Ευρώπη, είναι ότι, σε αυτό το νεοσυντηρητικό, επαρχιωτικό και εθνικιστικό πλαίσιο δράσης, υπάρχει ομοφωνία, μέσα σε όλες τις πτέρυγες της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, όπως αποδεικνύουν οι τοποθετήσεις των σοσιαλδημοκρατών (κάθε απόχρωσης), σαν τον Μάρτιν Σουλτς και τον Όσκαρ Λαφονταίν και των Πρασίνων, από τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ (άσχετα αν αυτός είναι παιδί του γαλλικού Μάη του 1968 και άτομο που έχει γαλλική και γερμανική κουλτούρα), μέχρι τον κ. Μπιτικόφερ.

Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι στην συγκρότηση του θεσμικού χάους της ευρωζώνης και στην εξαντλητική λιτότητα, που επεβλήθη στους δυστυχείς Γερμανούς εργαζόμενους, από το 1997 στην αρχή και με την "Agenda 2010", αργότερα (και στην ακραία εσωτερική υποτίμηση των μισθών, που ακολούθησε, ως αποτέλεσμα) ήταν η κυβέρνηση συνασπισμού των Σοσιαλδημοκρατών και των Πρασίνων των Γκέρχαρντ Σρέντερ και Γιόσκα Φίσερ, που πρωτοστάτησε και οικοδόμησε αυτό το σαθρό κατασκεύασμα, το οποίο βοήθησε στην έλευση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008, για να σαρωθεί, από τα απόνερά της 2010, με την επιφανειακή κρίση χρέους της ευρωζώνης, η οποία δεν είναι τίποτε περισσότερο από την θεσμική κρίση της "γερμανικής" ευρωζώνης.


Για τους λόγους αυτούς, όλα όσα λέει ο κ. Μπιτικόφερ δεν είναι τίποτε περισσότερο από ανοησίες και δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να προασπίζουν τα συμφέροντα της νεοσυντηρητικής πολιτικής της επαρχιωτικής εθνικιστικής γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και ιδιαίτερα τα συμφέροντα των πτωχευμένων γερμανικών τραπεζών.

dinosaurus eurozonicus

Για τους λόγους αυτούς, το μέλλον της ευρωζώνης, προοιωνίζεται, ως πολύ κακό.

Και το μέλλον της Ελλάδας (όσο η ευρωζώνη είναι αυτή που είναι και όσο η χώρα μας παραμένει, εντός αυτής), προοιωνίζεται να είναι, ακόμα, χειρότερο, αφού η γερμανική (και η ευρωπαϊκή) μπατιροτραπεζοκρατία βρήκαν την ευκαιρία να φορτώσουν την χρεωκοπημένη μας χώρα, με όλες τις αμαρτίες, που μπορούν να της καταλογισθούν, από την διαβόητη λουθηρανική ηθική τους, καταβάλλοντας μια απέλπιδα προσπάθεια να μην κάνουν κουβέντα, για τις αμαρτωλές, και εν τοις πράγμασι, χρεωκοπημένες, γερμανικές τράπεζες, εκβιάζοντας την ψοφοδεή ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, με την χορήγηση, ή μη, τεράστιων δανείων, συνοδευόμενων από απίστευτες απαιτήσεις, για λιτότητα, που εγγυώνται ότι το ελληνικό κράτος και η ελληνική οικονομία θα αδυνατούν να αποπληρώσουν, όπως ακριβώς, συνέβη στην ίδια την Γερμανία, κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και 1930, μετά την εξοντωτική, γι’ αυτήν, Συνθήκη των Βερσαλλιών (ένα επιτυχές και περιγραφικότατο ιστορικό παράδειγμα, που έφερε ο Γιάννης Βαρουφάκης, για να συγκρίνει τις απαιτήσεις και τις επιπτώσεις του Μνημονίου του 2010 και του νέου Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, που βρίσκονται τώρα στα σκαριά). Και όλα αυτά, για να πεισθεί ο αφελής γερμανικός πληθυσμός και το γερμανικό κοινοβούλιο να αποδεχθούν να χορηγήσουν τα δάνεια αυτά (τα οποία η Ελλάδα οφείλει να αρνηθεί), έστω και αν αυτοί οι εξωπραγματικοί στόχοι δεν μπορούν να επιτευχθούν!


Και τώρα που η τεράστια διόγκωση της ύφεσης κατέστησε αδύνατη την αποπληρωμή των δανείων, η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ απαιτεί την ανοικτή και απροσχημάτιστη παράδοση της εξουσίας, δίνοντας την ευκαιρία στην παραδομένη ψοφοδεή ελληνική ελίτ να παίξει τον ρόλο του … πατριώτη, ενώ η ουσιαστική παράδοση της εξουσίας έχει, ήδη, πραγματοποιηθεί από τον Μάϊο του 2010 (και στην πραγματικότητα από το 2002, με την είσοδο της χώρας μας στην ευρωζώνη και την παράδοση του πορτοφολιού του ελληνικού κράτους και της ελληνικής οικονομίας στην Ε.Κ.Τ. και ουσιαστικά, κατά πρώτο λόγο, στο Βερολίνο και δευτερευόντως, στο Παρίσι).


Ως εκ τούτου, ο κ. Φάρατζ (όποιος και αν είναι και ό,τι και αν πρεσβεύει), επί του συγκεκριμένου έχει δίκιο και μιλάει ορθά, αναφερόμενος στα ολέθρια, για την ευρωπαϊκή ενότητα, καμώματα της μεταναζιστικής γερμανικής ελίτ.


Όσο και αν αυτό δεν αρέσει...


 (Και τελικά, αυτό, που θα καταφέρουν όλοι τους, δεν θα είναι τίποτε περισσότερο, από την ολική επαναφορά της αμερικανικής κυριαρχίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Είτε η ευρωζώνη διαλυθεί, είτε διασωθεί. Διότι, αν διασωθεί, θα διασωθεί από τις Η.Π.Α....)


Όσον αφορά τις, επιφανειακώς, "περίεργες", αλλά ουσιαστικά κατανοήσιμες θέσεις του κ. Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, αυτές είναι θλιβερές, ως προς το περιεχόμενό τους και προϊόν της κυριαρχίας - και σε αυτόν τον πολιτικό χώρο - της καταστροφικής και διαλυτικής, για την ευρωπαϊκή ενότητα, συντηρητικής νοοτροπίας και πρακτικής, που άφησε πίσω της, καθώς και των κοντόθωρων οικονομικών συμφερόντων της γερμανικής μπατιροτραπεζοκρατίας και της εξαγωγικής βιομηχανίας, που υπηρέτησε η κυβέρνηση των Σρέντερ - Φίσερ.


Πολλοί φίλοι μου λένε ότι είμαι πολύ σκληρός (και άδικος) με τον "κόκκινο Ντάννυ". Ότι είμαι υπερβολικός και ότι η κριτική μου δεν γίνεται, επί των απόψεών του, αλλά, επί απόψεων, τις οποίες, εσφαλμένα, αποδίδω σε αυτόν.

Κορνήλιος Καστοριάδης. Ο πρώην ¨κόκκινος Ντάννυ", κάποτε, τον θεωρούσε δάσκαλό του. Το τι κατάλαβε και το τι πήρε, από αυτόν, είναι κάτι άλλο. (Και φυσικά, ζητούμενο)...

Προσπάθησα, λοιπόν, να επανεξετάσω όσα λέω για τον (πρώην) κόκκινο και νυν "πράσινο" Ντάννυ - ο οποίος, ένα φεγγάρι υπήρξε και οπαδός του Κορνήλιου Καστοριάδη και ίσως, μάλιστα, να τον έχει, ακόμα και τώρα, ως ένα κομμάτι των προσωπικών του ιδεολογικοπολιτικών αναφορών, παρά το γεγονός ότι έχει μετεξελιχθεί σε πολιτικό γραφειοκράτη - και να δω μήπως κάπου σφάλλω και αδικώ τον Daniel Cohn-Bendit, αλλά το συμπέρασμά μου είναι και παραμένει ότι δεν τον αδικώ.


Αν δούμε τις κομβικές θέσεις του Ντάννυ και δεν μείνουμε στις απλές, ή επιτηδευμένες εκφράσεις συμπόνοιας, για τον ελληνικό λαό (στον οποίο δεν χρειάζεται η επίδειξη συμπόνοιας, αλλά συστηματική δράση, για την ανατροπή των καταστροφικών πολιτικών, που τον οδηγούν στην οικονομική υποδούλωση στην ευρωπαϊκή μπατιροτραπεζοκρατία, μέσω της οικονομικής του εξαθλίωσης και δια της μοντέρνας κατοχικής πείνας, η οποία έχει αρχίσει να τον μαστίζει και εξαπλώνεται, τάχιστα, εντός της ελληνικής κοινωνίας, αποκτώντας διαστρωματικό χαρακτήρα), οι οποίες εμπεριέχονται στο κείμενο της παρούσας συνέντευξης, θα αντιληφθούμε ότι οι βασικές θέσεις του πρώην "κόκκινου Ντάννυ" είναι θέσεις πλήρως εξυπηρετικές για την, υπό αφανή πτώχευση, διατελούσα ευρωμπατιροτραπεζοκρατία.


Ας γίνω, λοιπόν, περισσότερο συγκεκριμένος.


Λέει, λοιπόν, ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ότι "Το πρόβλημα είναι ότι οι κυβερνήσεις των τελευταίων δέκα ετών (μιλάει για τις ελληνικές κυβερνήσεις των Σημίτη - Καραμανλή) δεν είχαν επίγνωση των υποχρεώσεων που συνεπάγεται η συμμετοχή στο ευρώ, όπως π.χ. η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία. Στην Ελλάδα οι πολιτικές ελίτ δεν ήταν προφανώς ώριμες γι’ αυτό".


Ο Ντάνιελ Κον Μπεντίτ, επί της ουσίας - στην καλύτερη περίπτωση - σφάλλει. Το γιατί σφάλλει, δεν είναι φανερό (διότι τα λεγόμενά του φαίνονται, ως ορθά και μέχρι ενός ορισμένου σημείου είναι ορθά, αλλά, ως προς το διά ταύτα, είναι εσφαλμένα) και γι' αυτόν τον λόγο, θα αποπειραθώ να εξηγήσω το γιατί σφάλλει.


Ας δούμε το κομμάτι εκείνο που έχει να κάνει με την ορθότητα των διαπιστώσεων του Ντάννυ.


Είναι αλήθεια ότι ο ελληνικός αστικός πολιτικός κόσμος δεν είχε επίγνωση των επιπτώσεων της ένταξης της χώρας μας στην ευρωζώνη - ή μάλλον καλύτερα - αγνόησε τις επιπτώσεις αυτές.


Ποιές ήσαν αυτές οι επιπτώσεις;


Ήσαν οι αναμενόμενες επιπτώσεις από την ένταξη της χώρας, η οποία ήταν μαθημένη σε ένα μαλακό τοπικό και κρατικά ελεγχόμενο (δια της ασκήσεως του κυριαρχικού κρατικού δικαιώματος του seigniorage, δηλαδή, δια της εκτυπώσεως χρήματος από το κράτος, προς εξυπηρέτηση μεγάλου μέρους των αναγκών του, πέραν από τον κρατικό δανεισμό και την φορολογία) νόμισμα, το οποίο είχε, ως δομικό εργαλείο άσκησης της μακροοικονομικής της πολιτικής και εξισορρόπησης της εσωτερικής και της εξωτερικής συναθροιστικής ζήτησης, σε μια ζώνη σκληρού νομίσματος (αυτήν του ευρώ), με, άκρως, ανταγωνιστικούς κανόνες οικονομικής λειτουργίας και με πλήρη εκχώρηση της εξουσίας του ελληνικού κράτους - όπως και κάθε κράτους της ευρωζώνης - επί του νομίσματος και με παραχώρηση του κυριαρχικού κρατικού δικαιώματος του seigniorage, σε ευρωπαϊκές γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές ελίτ (αυτές της Ε.Κ.Τ. και των ευρωπαϊκών Κεντρικών Τραπεζών), οι οποίες είχαν και έχουν εκλεκτικές συγγένειες με τις πολιτικές ελίτ, κυρίως, του Βερολίνου, αλλά και του Παρισιού.


Υπάρχει και κάτι άλλο - πολύ πιο σημαντικό, στην παρούσα φάση, από τις δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας -, που δεν έλαβαν υπόψη τους οι Έλληνες αστοί πολιτικοί και στο οποίο ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (περιέργως) δεν αναφέρεται.


Και αυτό είναι το υψηλότατο δημόσιο χρέος της χώρας, που έφθανε, κατά την περίοδο της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη, πάνω από το 100% του ΑΕΠ της χώρας και το οποίο δεν ήταν βιώσιμο, μέσα σε μια ζώνη σκληρού νομίσματος, με αυστηρούς κανόνες, όσον αφορά την κοπή του χρήματος, όπως είναι η ευρωζώνη, γεγονός, το οποίο καθιστούσε το ελληνικό κράτος και την ελληνική οικονομία ένα κράτος και μια οικονομία, υπό καθεστώς αφανούς χρεωκοπίας.


Αυτό το δεύτερο σημαντικό στοιχείο της ελληνικής ιδιαιτερότητας (που δεν ήταν, βέβαια, στοιχείο μόνον της Ελλάδας, αλλά, σε αυτήν, το φαινόμενο ήταν ακραίο) δεν το αναφέρει ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ". Και για να είμαι πιο ακριβής, δεν το συνδέει με την ένταξη της χώρας μας στην ευρωζώνη. Και δεν νομίζω ότι δεν το συνδέει με την ευρωζώνη, για συγκυριακούς λόγους. Προφανώς, έχει επίγνωση του πράγματος. Και το γεγονός ότι έχει επίγνωση του υψηλού ελληνικού δημόσιου χρέους, κατά την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, προκύπτει, έμμεσα, από την αναφορά του στο μεγάλο μέγεθος του τωρινού ελληνικού δημόσιου χρέους και στην διεθνή διασπορά του, για να δικαιολογήσει την ανάμειξη του Δ.Ν.Τ. (!!!), το οποίο - υποτίθεται ότι - δεν είναι (σύμφωνα με όσα λέει ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ") αυτό που ήταν παλιά (!!!).


Βέβαια, δεν θέλω να δαιμονολογώ και πρώτος εγώ έχω γράψει, επανειλημμένα, ότι η γραμμή του Δ.Ν.Τ. είναι διαφοροποιημένη από αυτήν της ευρωζώνης, έναντι της Ελλάδας, αλλά αυτό, ουδόλως, σημαίνει ότι η πολιτική του Δ.Ν.Τ. είναι και ορθή. Κάθε άλλο. Και τούτο διότι η ορθή πολιτική, έναντι του ελληνικού δημόσιου χρέους, σε διεθνές επίπεδο, είχε δύο ορθές εναλλακτικές :


Η μία (η ορθότερη) ήταν (και είναι) η ανάληψη της εξυπηρέτησής του από την Ε.Κ.Τ., η οποία έπρεπε (και πρέπει) να παίξει τον ρόλο του δανειστή και του εγγυητή της τελευταίας καταφυγής, για τα κράτη της ευρωζώνης, τα οποία θα έπρεπε, δι' αυτής, να ασκήσουν το κρατικό κυριαρχικό δικαίωμα του seigniorage, προς αποπληρωμή των χρεών τους.


Και η δεύτερη (η ολιγότερον ορθή, αλλά επιβεβλημένη, όσο η Ε.Κ.Τ. αρνείται να παίξει τον ρόλο του δανειστή και εγγυητή της τελευταίας καταφυγής) εναλλακτική λύση ήταν (και παραμένει) η διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους και ως προς το τοκογλυφικό του μέρος και ως προς ένα μέρος των κεφαλαίων που χορηγήθηκαν. Δηλαδή, ουσιαστικά και τυπικά η κήρυξη χρεωστασίου, εκ μέρους της χώρας, όσο και αν αυτό κοστίζει στην διεθνή μπατιροτραπεζοκρατία.

Ο συνδυασμός, λοιπόν, των δύο στοιχείων που παρέβλεψαν, ανοήτως, οι Ελληνες αστοί πολιτικοί, αλλά και η λοιπή οικονομική, κοινωνική και πνευματική ελίτ του τόπου μας, οδηγεί στο αβίαστο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να εισέλθει στην ευρωζώνη, διότι η οικονομία της και το επίπεδο χρέους της δεν της επέτρεπαν να επιβιώσει, μέσα σε αυτήν, όταν η ευρωζώνη θα εισήρχετο, σε περίοδο μιας μετρίας εντάσεως ύφεσης και θα ετίθεντο σε ισχύ οι σκληροί δημοσιονομικοί κανόνες πειθαρχίας, που προβλέπουν οι, θεσμικά, χαοτικές ευρωσυνθήκες.


Αυτό το συμπέρασμα δεν θέλει να το βγάλει και δεν θέλει να το ομολογήσει ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Δεν θέλει να το βγάλει και να το ομολογήσει, λόγω των ευρωπαϊστικών ιδεολογικοπολιτικών πεποιθήσεών του, οι οποίες ταυτίζουν την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας, με την συγκρότηση της ευρωζώνης, η οποία, βέβαια, στην πράξη αποδεικνύεται, ως η τραγική πρακτική αποτυχία της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας και ως ένας ισχυρότατος θεσμικός κίνδυνος καταστροφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή του αρχικού λίκνου της επιτυχούς πρακτικής εφαρμογής του ιδέας αυτής και την οποία Ευρωπαϊκή Ένωση, διασώζουν, από τον γερμανικό επαρχιωτικό εθνικιστικό δογματισμό, ο οποίος εκφράζεται, τώρα, από έναν απηρχαιωμένο οικονομικό "νεοφιλελευθερισμό", με τα απανωτά τους veto, οι ευρωσκεπτικιστές Βρετανοί - όσο και αν αυτό ακούγεται, ως παραδοξολογία, ή ως σολοικισμός.

Το αμέσως επόμενο συμπέρασμα, που βγαίνει από τα παραπάνω - και το οποίο, για τους ίδιους λόγους, δεν θέλει να βγάλει ο Ντάνιελ Κον-Μπεντίτ (όσο αυτές οι εναλλακτικές λύσεις, για το δημόσιο χρέος, τις οποίες προανέφερα, δεν ακολουθούνται και όσο η ευρωζώνη μένει θεσμικά συγκροτημένη, ως μια χαοτική νομισματική ένωση και όχι ως ομοσπονδιακό κράτος) είναι ότι επείγουσα ανάγκη, για την Ελλάδα (με δεδομένο το πλαίσιο των Συνθηκών που διέπουν την ευρωζώνη και με την προοπτική εφαρμογής ακόμα σκληρότερων Συνθηκών), είναι η έξοδός της από την ευρωζώνη, με μετατροπή του συνόλου, σχεδόν, του δημόσιου χρέους της, στο νέο τοπικό της νόμισμα, προκειμένου να επιβιώσει.


Γεγονός, λοιπόν, είναι και σωστά ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ λέει ότι η ελληνική πολιτική ελίτ δεν ήταν ώριμη για την δημοσιονομική πειθαρχία και τις υποχρεώσεις, που απορρέουν από την συμμετοχή στην ευρωζώνη.


Αυτό που δεν λέει ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ είναι ότι αυτές οι υποχρεώσεις και η δημοσιονομική πειθαρχία που απορρέουν από τις Συνθήκες που δημιούργησαν την ευρωζώνη, είναι εσφαλμένες.

Και αυτό το λέω διότι δεν αρκεί το να λέει ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" ότι το λάθος της Μέρκελ είναι η "αναχρονιστική παιδαγωγική" στην οποία, μονομερώς, υποβάλλει τους απείθαρχους εταίρους, χωρίς προοπτικές ανάπτυξης. Αυτό είναι, μόνον, ένα μέρος του προβλήματος, το οποίο εντείνεται και διαιωνίζεται, όταν κάποιος αποδέχεται - όπως πράττει ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" -, ως αναγκαία την συμμετοχή του Δ.Ν.Τ., στα δρώμενα της ευρωζώνης. βαυκαλιζόμενος ότι (δήθεν) το Δ.Ν.Τ. έχει αλλάξει.


Και αυτές οι αναφορές του πρώην "κόκκινου Ντάννυ" είναι μόνον ένα μέρος του προβλήματος, διότι το όλο πρόβλημα έγκειται στην ίδια την δημοσιονομική πειθαρχία και τις δεσμεύσεις, που επιβάλλουν οι Συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβώνας, σε συνδυασμό με την σφικτή νοοτροπία των Γερμανών, οι οποίες, στο σύνολό τους, συνέβαλαν στην διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και οδήγησαν στην διετούς διάρκειας και παρατεταμένη παρούσα αποδομητική κρίση της ευρωζώνης, την στιγμή (τέλη του 2009 και αρχές του 2010) που η διεθνής οικονομία άρχισε να ανακάμπτει από την κρίση του 2008, με την επιβολή μιας πολιτικής "εσωτερικής υποτίμησης" και με το διαρκές - για πάνω από μια δεκατία - ντάμπινγκ του μισθωτικού κόστους, που επέβαλε η γερμανική ελίτ, στον αφελή εργαζόμενο πληθυσμό της μεγάλης αυτής χώρας.


[Στο μπλογκ μου έχω περιγράψει, εκτενώς, τις αιτίες της παρούσας κρίσης στην ευρωζώνη και τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής της Γερμανίας, για την ίδια την ευρωζώνη, αλλά και την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας και τούτο, επειδή η επαρχιωτικής νοοτροπίας εθνικιστική γερμανική ελίτ δεν είναι ώριμη να διαχύσει την εθνική της κυριαρχία, εντός των ευρωπαϊκών θεσμών και δεν θέλει να μοιραστεί τις κοινές υποχρεώσεις που απορρέουν, από την συγκρότηση του κοινού ευρωπαϊκού σπιτιού, μέσα από την αναγκαία ανακύκλωση των παραγόμενων πλεονασμάτων, εντός της ευρωζώνης και τον ουσιαστικό μετασχηματισμό της εν λόγω ζώνης σε ένα ομοσπονδιακό κρατικό μόρφωμα, με έναν άξιον λόγου ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, ποσοστιαίου επιπέδου, ως προς το ευρωζωνικό ΑΕΠ, της τάξεως του γερμανικού, ή του αμερικανικού και ο οποίος ευρωπαϊκός ομοσπονδιακός προϋπολογισμός θα διευκολύνει και θα πραγματοποιεί, όπου και όταν χρειάζεται, αυτή την ανακύκλωση των παραγόμενων πλεονασμάτων. Αντιθέτως, η γερμανική ελίτ πασχίζει, πεισματικά και επίμονα, στην άντληση μόνον των ωφελημάτων, που η ίδια αντλεί από την συγκρότηση της ευρωζώνης, όσο και αν ο κόπος της είναι μάταιος. Όποιος επιθυμεί, μπορεί να δει στο μπλογκ μου τα σχετικά θέματα : «Γιατί η Γερμανία θα υποχρεωθεί να πληρώσει για τις χώρες της ευρωζωνικής περιφέρειας, αν θέλει να σώσει το ευρώ. (Οι μεταβιβαστικές πληρωμές από τις χώρες με πραγματική υποτίμηση, προς τις χώρες με πραγματική ανατίμηση, μέσα σε μια νομισματική ένωση)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/01/germania-kai-metavivastikes-pliromes.html και «Την τύχη της "Ε.Σ.Σ.Δ." επιφυλάσσουν οι γερμανικές ελίτ στην ευρωζώνη. Οι αιτίες των γερμανικών αρνήσεων για την έκδοση κοινών ομολόγων των κρατών της ευρωζώνης και ο στραγγαλισμός των οικονομιών των ευρωπαϊκών κρατών» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/12/german-no-to-eurobonds.html και «Η Συμφωνία της 25/3/2010, για τον μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας : Μια αργή και γραφειοκρατική ανταπόκριση μπροστά σε πιεστικές ανάγκες» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/2532010_23.html ].

Επ' αυτών ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" ουδέν λέγει, μιλώντας (έμμεσα και υπαινικτικά) μόνο για την ελληνική υποτιθέμενη "εσωτερική ανατίμηση", κατά την ίδια περίοδο...


Το γιατί το κάνει, αποφεύγοντας την ταμπακέρα (δηλαδή το άμεσο καθήκον της οικοδόμησης ενός ομοσπονδιακού κρατικού μορφώματος στην ευρωζώνη και την αναγκαία αποδόμηση της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας), θα το δούμε παρακάτω.


Αδικώ, μήπως, τον πρώην "κόκκινο Ντάννυ" μιλώντας για την έμμεση και συγκαλυμμένη αναφορά του, στην υποτιθέμενη ελληνική "εσωτερική ανατίμηση", κατά την περίοδο πριν από την κρίση του 2010;


Δεν τον αδικώ. Και δεν τον αδικώ, διότι ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ", αποδεχόμενος την επιτήρηση της χώρας μας, από την τρόϊκα, μιλώντας για την ανάγκη επέμβασης του Δ.Ν.Τ., μνημονεύοντας την στάση του Γερμανού φορολογούμενου, ο οποίος δεν δέχεται να δίνει τα λεφτά του σε κάποιους οι οποίοι δεν δείχνουν διάθεση αυτοκριτικής και πειθαρχίας (χωρίς να λέει, παράλληλα, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ ότι η στάση αυτή του μέσου Γερμανού φορολογούμενου είναι μια στάση η οποία του έχει υπαγορευθεί από την καταιγιστική προπαγάνδα της επαρχιωτκής ελίτ το τόπου του, η οποία του έχει γεμίσει το κεφάλι, κυριολεκτικά, με ένα κουβά με σκατά, με αποτέλεσμα η ευρωζώνη να οδηγείται στον αφανισμό) και ισχυριζόμενος ότι οι Γερμανοί δεν δέχονται να ανοίξουν το πορτοφόλι τους, για λάθος λόγους (προφανώς, για τον πρώην "κόκκινο Ντάννυ", υπάρχουν και σωστοί λόγοι, για να μην ανοίξουν οι Γερμανοί το πορτοφόλι τους, πλην όμως, δεν μιλάει γι' αυτούς, προκειμένου να τους μάθουμε και εμείς) δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να αναφέρεται έμμεσα στην περίφημη ελληνική "εσωτερική ανατίμηση". Και αυτή η έμμεση αναφορά του Ντάνιελ Κον-Μπεντίτ στην υποτιθέμενη ελληνική "εσωτερική ανατίμηση" τεκμηριώνεται, έτι περαιτέρω, από την γενική αναφορά του στις "αναγκαίες περικοπές που επιβάλει η τρόϊκα" και για το περιεχόμενο των οποίων ο "πράσινος" Ντάννυ ουδέν λέει.


Ας δούμε, αυτό καθ' εαυτό, το επιχείρημα, περί ελληνικής "εσωτερικής ανατίμησης".


Η "εσωτερική ανατίμηση" νοείται ως η αύξηση των μισθών και των εισοδημάτων στην χώρα μας (και ευρύτερα, στον ευρωπαϊκό νότο) περισσότερο από την αύξηση της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας και περισσότερο από την αύξηση των μισθών και των εισοδημάτων στην Γερμανία (και ευρύτερα, στον βορρά).


Τα πράγματα, όμως, είναι περισσότερο πολύπλοκα, από αυτό το απλοϊκό σχήμα, το οποίο έχει επικρατήσει, ως κυρίαρχη ερμηνεία της διατελούσας σε κατάσταση χρεωκοπίας, ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας και των πολιτικών υπηρετών της, για το φαινόμενο της ευρωζωνικής κρίσης, που εξελίσσεται, εδώ και μια διετία, ως μετεξέλιξη της ελληνικής κρίσης χρέους, για την διόγκωση της οποίας η ευθύνη ανήκει καθαρά στην Ε.Κ.Τ. και την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ.

Ας δούμε τα πράγματα ψύχραιμα.


Για να μιλήσει κάποιος για "εσωτερική ανατίμηση", μέσα σε έναν οικονομικό χώρο, σαν την ευρωζώνη, θα πρέπει να εξετάσει και κάποιους άλλους παράγοντες και άλλες παραμέτρους. Οι παράγοντες και οι παράμετροι αυτοί έχουν να κάνουν, όχι μόνον με τις παραγωγικότητες, εντός των οικονομικών χώρων, στους οποίους γίνεται αναφορά, αλλά, παράλληλα, πρέπει να εξετάζονται και το νόμισμα και η αξία του, εντός και εκτός αυτού του οικονομικού χώρου, όπως επίσης και η τυχούσα ύπαρξη του αντίστροφου φαινόμενου, εντός του ιδίου οικονομικού χώρου, δηλαδή θα πρέπει να εξετάζεται και το αν υφίστανται, εντός του χώρου αυτού, πέρα από φαινόμενα "εσωτερικής ανατίμησης" και αντίστροφα φαινόμενα "εσωτερικής υποτίμησης". Και φυσικά, όλα αυτά, θα πρέπει να εξετάζονται, σε άμεση συνάρτηση, με τα επίπεδα της συναθροιστικής ζήτησης και της συνολικής κατανάλωσης, μέσα στον χώρο αυτόν.


Αν εξετάσουμε τον χώρο της ευρωζώνης είναι προφανές ότι φαινόμενα "εσωτερικής ανατίμησης" υπήρξαν στον νότο και στην Ιρλανδία.


Δεν ήσαν, όμως, τόσο μεγάλα και σίγουρα δεν ήσαν αυτά, που δημιούργησαν την παρούσα ευρωζωνική κρίση, η οποία, σε τελική ανάλυση, ως υποπροϊόν της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ύφεσης του 2008, δεν είναι αποτέλεσμα μιας υπερβάλλουσας συναθροιστικής ζήτησης και κατανάλωσης, όπως δεν ήταν και η ύφεση του 2008 αποτέλεσμα ενός τέτοιου φαινομένου.


Η παρούσα ευρωζωνική κρίση (πέρα από θεσμική κρίση, το οποίο είναι το κυρίαρχο στοιχείο της) υπήρξε, ως οικονομικό φαινόμενο, όπως και η "μητέρα" της, δηλαδή η ύφεση του 2008, αποτέλεσμα της μεγάλης έλλειψης αποτελεσματικής συναθροιστικής ζήτησης και της συνακόλουθης απότομης πτώσης της συνολικής κατανάλωσης, με τον ίδιο κλασσικό τρόπο, που συνέβη στην Great Depression του 1929 - 1932. Και η ευρωζωνική οικονομική κρίση συνεχίζεται, ακριβώς επειδή συνεχίζεται η έλλειψη επαρκούς συναθροιστικής ζήτησης και συνολικής κατανάλωσης, γεγονός το οποίο έχει μπλοκάρει και έχει αποδιαρθρώσει τον μηχανισμό των επενδύσεων στην ευρωζώνη.


(Η αστάθεια στην συνολική ζήτηση έχει επιφέρει ανάλογα φαινόμενα και σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά εκεί, η παρεμβατική πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης και της FED, έχει ανατρέψει την καθοδική τάση στην οικονομία, που υπήρχε το 2009, αλλά δεν είναι τώρα ώρα να μιλήσουμε για την παγκόσμια οικονομία, γι' αυτό και θα περιοριστώ στην ευρωζώνη).

Αφού, λοιπόν, στην ευρωζώνη κυριαρχεί η ύφεση, ως αποτέλεσμα της έλλειψης επαρκούς συναθροιστικής ζητήσεως (μιλώντας τεχνικοοικονομικά : Η έλλειψη επαρκούς συναθροιστικής ζητήσεως υφίσταται, εξ αιτίας της ανισορροπίας ανάμεσα στην ενεργό συναθροιστική ζήτηση/κατανάλωση και στην ανενεργό συναθροιστική ζήτηση/αποταμίευση, η οποία οδηγεί αυτόματα σε ανεπαρκή επιπέδα κατανάλωσης, δηλαδή στην πτώση της συνολικής κατανάλωσης), ακριβώς, όπως προέβλεψε ο John Maynard Keynes, μιλώντας, κατά τις δεκαετίες, του 1920 και 1930, με αποκορύφωμα την "ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ", για την πτώση της οριακής ροπής προς κατανάλωση (marginal propensity to consume), - η οποία προσδιορίζεται από το ποσόν που καταναλώνεται από μια πρόσθετη μονάδα εισοδήματος και το οποίο ποσόν κυμαίνεται ανάμεσα στο μηδέν και στην μονάδα, αφού οι άνθρωποι, όταν αυξάνεται το εισόδημά τους, αυξάνουν την κατανάλωσή τους, όχι όμως, όσο το εισόδημά τους - και την σύστοιχη πτώση της μέσης ροπής προς κατανάλωση (average propensity to consume), δηλαδή τον λόγο ανάμεσα στο εισόδημα και την κατανάλωση - η οποία πέφτει όσο το εισόδημα αυξάνεται -, πρέπει να δούμε πως επέδρασαν αυτές οι παράμετροι στην οικονομία της ευρωζώνης και την σχέση τους με τις "εσωτερικές ανατιμήσεις και υποτιμήσεις" εντός αυτής.


Αυτό θα το δούμε πιο κάτω.

[Δείτε και το θέμα στο μπλογκ μου με τίτλο : "Η χρησιμότητα της θεωρίας του Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, για την πτώση της οριακής και της μέσης ροπής προς κατανάλωση (marginal and average propensity to consume) στην εξέταση της παρούσας καπιταλιστικής ύφεσης. (Η ανισοκατανομή του εισοδήματος και η ανάγκη για την "ευθανασία των εισοδηματιών") http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/09/margine-and-average-propensity-to.html ].

Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι αυτή η πτώση της μέσης ροπής προς κατανάλωση, που ακολουθεί την ανάλογη συμπεριφορά της οριακής ροπής προς κατανάλωση, να παρωθεί σε μια αύξηση της οριακής ροπής προς αποταμίευση και να κατευθύνει μια σειρά ολοένα και αυξανόμενων ροών του μη καταναλισκόμενου χρήματος σε υπερβάλλοντα ποσά αποταμιεύσεων, τα οποία γίνονται τροχοπέδη στον πλήρη μετασχηματισμό τους σε επενδύσεις, λόγω μιας, φυσιολογικά, παρατηρούμενης πτωτικής ανωμαλίας στην εξέλιξη των επιπέδων κατανάλωσης, αφού τα συνολικά μακροοικονομικά μεγέθη (κατανάλωση - αποταμίευση - επένδυση), με δεδομένες τις εκάστοτε καταναλωτικές συμπεριφορές, οι οποίες είναι αποτέλεσμα και της, κάθε φορά, κατανομής του συνολικού εισοδήματος (εντός των πλαισίων ενός "φιλελεύθερου" συστήματος μιας ανοικτής και μη αποτελεσματικά διευθυνόμενης οικονομίας), οδηγούνται σε ένα σημείο πτωτικής ανισορροπίας, ως αποτέλεσμα της έλλειψης αποτελεσματικής ενεργού ζητήσεως.

Αυτή η έλλειψη αποτελεσματικής ενεργού ζητήσεως (η οποία δεν προβλεπόταν, από την παλαιά κλασσική σχολή των πατέρων της οικονομικής επιστήμης και τις θεωρίες, που αυτή η σχολή ανέπτυξε), ως προϊόν της αύξουσας ροπής προς αποταμίευση και της αύξησης της μέσης ροπής προς αποταμίευση, έβαλε, δια του Κέϋνς, την κατανάλωση στο κέντρο της σύγχρονης οικονομικής επιστήμης και τοποθέτησε την (ανενεργό) αποταμίευση στο επίκεντρο της προσοχής και της κριτικής, ως αιτίας της ύπαρξης του φαινομένου της ελλείψεως αποτελεσματικής ζητήσεως και της σύστοιχης πτώσης της κατανάλωσης, εστιάζοντας στον προσδιορισμό των αιτιών, που οδηγούν στην υπερβάλλουσα ανενεργό αποταμίευση.


Ο προσδιορισμός των αιτιών, για το φαινόμενο της ανενεργού αποταμίευσης, δεν είναι και πολύ δύσκολος, ούτε την εποχή του Κέϋνς ήταν.

Το απλό και απόλυτα φυσιολογικό συμπέρασμα είναι ότι η ανενεργός αποταμίευση (και η αντίστοιχη έλλειψη αποτελεσματικής ενεργού ζητήσεως, που οδηγεί σε μειωμένα επίπεδα κατανάλωσης), στο μέγιστο τμήμα της, μέσα στα πλαίσια μιας "φιλελεύθερης" και μη αποτελεσματικά διευθυνόμενης οικονομίας του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, οφείλεται στο γεγονός ότι τα πλούσια στρώματα του πληθυσμού οδηγούν το μεγαλύτερο τμήμα του αυξανόμενου εισοδήματός τους προς την αποταμίευση, μειώνοντας τα τρέχοντα επίπεδα κατανάλωσής τους, σε σχέση με τα πτωχότερα τμήματα, των οποίων η συμπεριφορά είναι διαφορετική, αφού σε αυτά η ποσοστιαία αποταμίευση των εισοδημάτων τους είναι πολύ μικρότερη από ό,τι των πλουσίων στρωμάτων και η ροπή προς κατανάλωση πολύ μεγαλύτερη.


Αυτή η απλή διαπίστωση, παραπέμπει στο επόμενο απλό και φυσιολογικό συμπέρασμα ότι εντός αυτής της δεδομένης οικονομίας, υπάρχουν έντονα φαινόμενα ανισοκατανομής των εισοδημάτων, τα οποία οδηγούν, σε πολυτελείς εισοδηματικές συμπεριφορές, δηλαδή στην υπερβάλλουσα αποταμίευση και δι' αυτής της πολυτελούς αποταμιευτικής εισοδηματικής συμπεριφοράς, στην έλλειψη επαρκούς αποτελεσματικής ζητήσεως και επιτείνουν και πολυπλοκοποιούν την πτώση της μέσης ροπής προς κατανάλωση, οδηγώντας την οικονομία, σε υφεσιακά φαινόμενα, τα οποία επιτείνονται και μεταπίπτουν σε μόνιμα κρισιακά φαινόμενα, όσο δεν λαμβάνονται μέτρα για την ανάταξη των πτωτικών επιπέδων της συνολικής κατανάλωσης.


Αυτό ακριβώς, συμβαίνει, αυτή την εποχή, στην ευρωζώνη.


Και συμβαίνει εξ αιτίας του καταστροφικού καταναλωτικού και οικονομικού προτύπου κοινωνικής συμπεριφοράς, που ακολουθούν οι Γερμανοί και οι βόρειοι ακόλουθοί τους, το οποίο εδράζεται στην "εσωτερική υποτίμηση", που ακολούθησαν, για πάνω από μία δεκαετία, ως απότοκο της πολιτικής της "Agenda 2010", που επέβαλε η καταστροφική, για την ευρωζώνη, ως ενιαίου οικονομικού χώρου, κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών και των Πρασίνων, αυξάνοντας, κατακόρυφα, τα εισοδήματα των πλουσιώτερων στρωμάτων του γερμανικού πληθυσμού, οδηγώντας τα ευρύτατα στρώματα των Γερμανών μισθωτών σε μια διαρκή στασιμότητα.


Αυτή η πολιτική της επίμονης και διαρκούς "εσωτερικής υποτίμησης" της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ (που διέσπασε τους Σοσιαλδημοκράτες, με την φυγή του Όσκαρ Λαφονταίν και την επικράτηση του μοιραίου Γκέρχαρντ Σρέντερ, με την βοήθεια του Γιόσκα Φίσερ, του οπερεττικού και καλοπερασάκια κυβερνητικού του εταίρου), η οποία οδήγησε στο να καρπωθούν τα πολύ πλούσια στρώματα του γερμανικού πληθυσμού τα αποτελέσματα της ιλιγγιώδους αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας στην γερμανική οικονομία, υπήρξε μοιραία, μακροπρόθεσμα, για την ευρωζώνη.


Αυτό που προσωρινά αντιστάθμισε αυτήν την καταστροφική οικονομική πολιτική της "εσωτερικής υποτίμησης", που ακολούθησαν οι Γερμανοί και καθυστέρησε (σε έναν βαθμό) την έλευση των κρισιακών φαινομένων στην ευρωζώνη, είναι εύκολο, τώρα, να το προσδιορίσουμε :


Ήταν η πολιτική της μερικής "εσωτερικής ανατίμησης" των χωρών του νότου (δηλαδή και της Ελλάδας) - παρά τις διαρθρωτικές αδυναμίες τους - και ο τοκογλυφικός δανεισμός τους, από τις βόρειες χώρες, που κράτησαν υψηλά τα επίπεδα κατανάλωσης στην ευρωζώνη (κάνοντας, δηλαδή, αυτό που δεν επιτράπηκε στους Γερμανούς εργαζόμενους να πραγματοποιήσουν, μη χορηγώντας τους αυξήσεις μισθών και εισοδημάτων αναλογικές, με την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας τους).


Και όλα αυτά, έως ότου ήλθε η διεθνής ύφεση του 2008 και σάρωσε τα πάντα...


Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, το αβίαστο συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ότι το ελληνικό και το σύστοιχο νοτιοευρωπαϊκό, αλλά και το ιρλανδικό μοντέλο κατανάλωσης (αφαιρουμένης της τοκογλυφικής δανειακής του διάστασης, στην οποία αναφέρθηκα προηγουμένως και η οποία οδήγησε στην παρούσα κρίση του ιδιωτικού και του δημόσιου χρέους στην ευρωζώνη), ήταν, μακροοικονομικά, το ορθό καταναλωτικό μοντέλο, για μια σύγχρονη λειτουργία, ενός οικονομικού χώρου, σαν την ευρωζώνη.


Αυτή η παραδοξολογική συμπεριφορά των χωρών της ευρωζώνης, που υπήρξε, με πρώτιστη και κύρια υπεύθυνη την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία επέδειξε μια απίστευτη τοκογλυφική τακτική, την οποία, ακάθεκτη, συνεχίζει και τώρα, έφερε την παρούσα κρίση στην ευρωζώνη, εντείνοντας τα φαινόμενα της έντονης έλλειψης της αποτελεσματικής ζήτησης, με τα παραφρονικά μέτρα λιτότητας, που οι καταστροφικές εμμονές των Γερμανών ιθυνόντων επιβάλλουν στην Ελλάδα και στο σύνολο της ευρωζώνης, διευρύνοντας το εισοδηματικό χάσμα ανάμεσα στις πολύ πλούσιες εισοδηματικές κατηγορίες και στα πτωχότερα στρώματα του πληθυσμού και εντείνοντας την καταστροφικά φοβική καταναλωτική συμπεριφορά όλων...


Και για όλα αυτά, ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ", όχι μόνον ουδέν λέγει, αλλά και σιγοντάρει αυτήν την συμπεριφορά, ως υπηρέτης της ευρωπαϊκής (και της διεθνούς) μπατιροτραπεζοκρατίας.


Δυστυχώς...


Ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ", μάλιστα, έχει αναλάβει και τη υπεράσπιση των συμφερόντων του επαρχιωτικού γερμανικού εθνικισμού, προσπαθώντας να καμουφλάρει την επιβολή της γερμανικής κυριαρχίας στην ευρωζώνη, την οποία γερμανική κυριαρχία αρνείται, πεισματικά.


Η ύπαρξη της αποπνικτικής και καταστροφικής γερμανικής κυριαρχίας στην ευρωζώνη, φυσικά, είναι πασιφανής, όσο και αν ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" την αρνείται. Και είναι πασιφανής, ανάμεσα στα άλλα, όχι μόνον, ως προϊόν της πολιτικής της γερμανικής "εσωτερικής υποτίμησης" και της δανειστικής πολιτικής της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας, που ώθησε τους πληθυσμούς του μη ανταγωνιστικού ευρωπαϊκού νότου στην μαζική αγορά των προϊόντων της γερμανικής βιομηχανίας (και εν γένει της βιομηχανίας των χωρών του βορρά), μέσα από τοκογλυφικές δανειστικές διευκολύνσεις, αλλά και εξ αιτίας της παραδοσιακής γερμανικής ωμότητας με την οποία εκφράζονται, αυτήν την εποχή, οι ημιπαράφρονες και συνάμα, στραγγαλιστικές απαιτήσεις της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, έναντι των ψοφοδεών ελίτ των χωρών του ευρωπαϊκού νότου, οι οποίες υποκύπτουν, προς το παρόν τουλάχιστον, στις απαιτήσεις αυτές - όσο και αν ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" αρνείται να συζητήσει τις αιτίες, που οι νοτιοευρωπαϊκές ελίτ υποκύπτουν στις γερμανικές αξιώσεις.


Και ναι μεν η γερμανική ωμότητα μπορεί να είναι ένα παραδοσιακό ζήτημα στυλ και συμπεριφοράς και ως κάτι τέτοιο, μπορεί να παραβλεφθεί, αλλά υπάρχουν και άλλα ουσιώδη στοιχεία της θεσμικής συγκρότησης της ευρωζώνης, που θεσμοθετούν την αποκλειστική, σχεδόν, κυριαρχία της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, μέσα σε αυτήν και εις βάρος των άλλων χωρών.


Ένα ουσιαστικό θεσμικό στοιχείο της συγκρότησης της ευρωζώνης έχει να κάνει με το κοινό νόμισμα (το ευρώ) και τον προσδιορισμό της αξίας του, η οποία ορίστηκε, με έναν τρόπο που βολεύει, σκανδαλωδώς, την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, εις βάρος των περισσότερων άλλων. Φυσικά, το ουσιαστικό στοιχείο της συγκρότησης του νομίσματος έχει να κάνει με τις παραδοσιακές και ιστορικά δεδομένες αντιπληθωριστικές εμμονές των Γερμανών, αλλά και με την γνωστή πείσμονα και κοντόθωρη υπεράσπιση των συμφερόντων τους (μην ξεχνάμε ότι στον αγγλοσαξωνικό κόσμο είναι ευρέως διαδεδομένη η γερμανική τσιγγουνιά και ένα από τα υποτιμητικά υποκοριστικά που οι Αγγλοσάξωνες χρησιμοποιούν, για τους Γερμανούς, είναι ο όρος crabs, δηλαδή καβούρια).


Έτσι, η αξία του ευρώ προσδιορίστηκε με βάση το γερμανικό μάρκο και έτσι το ευρώ έγινε μια άλλη μορφή του μάρκου και ενώ στην αρχή είχε μια αντίστοιχη ισοτιμία, με το δολλάριο, της τάξεως, περίπου, του 1/1, στην πορεία, αμέσως με την συγκρότηση της ευρωζώνης, οδηγήθηκε σε μια ισοτιμία της τάξεως του 1 ευρώ προς 1,30, ή 1,40 δολλάρια, η οποία, όχι μόνον απέχει παρά πολύ, σε σχέση με την πραγματική ισοτιμία του ευρώ προς το δολλάριο (η οποία φθάνει στο 1 ευρώ, προς 95 σεντς του δολλαρίου και ίσως ακόμα και προς 85 σεντς του δολλαρίου), αλλά και παράλληλα, καταδεικνύει ότι το "μέσο" ευρώ είναι, κατά πολύ, υπερτιμημένο, σε σχέση με το δολλάριο, καθιστώντας το νόμισμα της ευρωζώνης ένα ασφυκτικό βραχνά για τις εξαγωγές του ευρωπαϊκού νότου και μια απόλυτη καταστροφή, για τις εισαγωγές του από τις άλλες χώρες, εντός και εκτός ευρωζώνης.

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι αυτός ο βραχνάς του υπερτιμημένου ευρώ, αφορά και την Γερμανία, αλλά μια τέτοια διαπίστωση είναι απολύτως εσφαλμένη, για έναν λόγο, τον οποίον δεν τον γνωρίζει το ευρύ κοινό, το οποίο παρασύρεται από την αποπροσανατολιστική προπαγανδιστική καταιγίδα των θεραπαινίδων της ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας, που κατευθύνεται από την Ε.Κ.Τ., η οποία είναι ο απόλυτος θεματοφύλακας της "αξίας" του ευρώ (αν και φυσικά ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" γνωρίζει την πραγματικότητα και τον λόγο, για τον οποίο η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ ουδόλως θίγεται από την ακραία και καταστροφική, για τους άλλους, ανατίμηση του "μέσου" ευρώ).


Ο λόγος για τον οποίο η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ είναι απόλυτα ευχαριστημένη από την υψηλότατη ανατίμηση του "μέσου" ευρώ, έχει να κάνει με την πραγματική αξία του "γερμανικού" ευρώ, του οποίου η αξία ισούται με 1,88 δολλάρια και έτσι η χρήση του "μέσου" (του καθημερινού) ευρώ, που χρησιμοποιείται στις πραγματικές συναλλαγές στην ευρωζώνη και διεθνώς και το οποίο "μέσο" ευρώ, όπως είπαμε, ισούται, με 1,40, περίπου δολλάρια, επιτρέπει στην Γερμανία να ασκεί μια πολιτική επαρκούς πραγματικής υποτίμησης του "γερμανικού" ευρώ, έναντι των άλλων "εθνικών" ευρώ και να διευκολύνει την εξαγωγική βιομηχανία της Γερμανίας καθιστώντας όλους τους άλλους, εντός ευρωζώνης, μη ανταγωνιστικούς.


(Και για να γίνει κατανοητή η χρήση των όρων "γερμανικό" ευρώ, ή "μέσο" ευρώ, ή "ελληνικό" ευρώ, ή "εθνικό" ευρώ, πρέπει να διευκρινίσω ότι η έννοια του "εθνικού" ευρώ, δηλαδή η αξία του ευρώ, για κάθε μια χώρα της ευρωζώνης, ορίζεται, ως η πραγματική αξία του ευρώ, σε κάθε μια χώρα, σύμφωνα με τα επίπεδα τιμών της χώρας αυτής και τον εκεί υπάρχοντα πληθωρισμό, σύμφωνα με τον αποπληθωριστή του ΑΕΠ, για κάθε χώρα ή/και με τον δείκτη τιμών καταναλωτή. Ομοίως, η αξία του "μέσου" ευρώ ορίζεται, σύμφωνα με τα επίπεδα τιμών και τον μέσο πληθωρισμό στο σύνολο της ευρωζώνης).

Έτσι, λοιπόν, η γερμανική ελίτ έχει θεσμοθετήσει την σκανδαλώδη εύνοια να έχει μια επαρκή, γι' αυτήν, υποτίμηση του ευρώ και μια θηριώδη ανατίμησή του, για τους περισσότερους άλλους, εντός ευρωζώνης, ενώ και με την πολιτική της "εσωτερικής ανατίμησης", εντός της γερμανικής οικονομίας κτυπάει όλες τις αγορές, εντός και εκτός ευρωζώνης.


Αυτήν την, εν τοις πράγμασι, νεοφιλελεύθερη λειτουργία της ευρωζώνης, που λειτουργεί υπέρ της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, την γνωρίζει, πολύ καλά, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, αλλά, παρ' όλ' αυτά, έχει το θράσος να αρνείται την επιβολή της γερμανικής κυριαρχίας στην ευρωζώνη, ακριβώς επειδή ο παλαιός ακτιβιστής επαναστάτης του γαλλικού Μάη του 1968, έχει μεταμορφωθεί σε έναν πολιτικό γραφειοκράτη, που υπρετεί διάφορα και ποικίλα συμφέροντα, διακατεχόμενος, πάντοτε, από διάφορες ιδεοληψίες, με προφανή την εσώτερη επιρροή, που ασκούν επάνω του οι προτεσταντικές ηθικές κατηγορηματικές προσταγές.


Σε αυτήν την πολιτική συμπεριφορά και μεταμόρφωση, άλλωστε δεν υπήρξε μόνος. Είχε και παρέα τον έτερο "πράσινο" ομογάλακτό του, τον καταστροφικό Joschka Fischer..."

Ελλάδα quo vadis? Διαβάζοντας τον Κώστα Σημίτη καταλαβαίνουμε το πως και γιατί αυτός και η βλάκιστη "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολίτικη ελίτ του τόπου οδήγησαν την Ελλάδα στον όλεθρο.

Ο Κώστας Σημίτης, μιλώντας στην συζήτηση, που έγινε στο Βερολίνο στις 23/1/2012, με θέμα «Ελλάδα quo vadis;» παρέμεινε αμετανόητος, αρνούμενος να παραδεχθεί τις βαρύτατες προσωπικές του ευθύνες, για το σημερινό χάλι του τόπου μας και για την εξελισσόμενη ύφανση ενός καθεστώτος μοντέρνας οικονομικής υποδούλωσης, μιας τοκογλυφικής δανειστικής πεονίας, στο οποίο καθεστώς μεθοδεύεται να υπαχθεί ο ελληνικός πληθυσμός και η ίδια η χώρα, στην οποία αυτός ο πληθυσμός κατοικεί.



Κατ’ αυτόν, οι ευθύνες ανήκουν στους άλλους και ποτέ στον ίδιο. Αλλά τα ψέματα έχουν, πλέον, τελειώσει.

Η εξέλιξη του ελληνικού δράματος, από το 2010 και μετά, δείχνει, καθαρά, τις εγκληματικές ευθύνες του ίδιου του Κώστα Σημίτη και της παρέας του, οι οποίες συγκεκριμενοποιήθηκαν, με την ολέθρια ένταξη, την περίοδο 1999 – 2002, της Ελλάδας στην ευρωζώνη και την απώλεια του δικαιώματος της χώρας να ασκεί την εξουσία της, επί της εκδόσεως και της εκτύπωσης του νομίσματός της, με φυσικό αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει, ούτε την απαραίτητη νομισματική και την δημοσιονομική πολιτική, που απαιτούνται, για την υπέρβαση της ύφεσης, η οποία, εάν η Ελλάδα δεν είχε εισέλθει στην ευρωζώνη, θα ήταν μια, μετρίας εντάσεως, ύφεση, η οποία θα ήταν αντιμετωπίσιμη, όπως και όλες οι άλλες του παρελθόντος, επειδή η χώρα θα είχε εκείνα τα κατάλληλα όπλα (την δική της Κεντρική Τράπεζα, το δικαίωμα του seigniorage, καθώς και τα ανάλογα νομισματικά και δημοσιονομικά εργαλεία), για την υπέρβαση της ύφεσης αυτής.

Έτσι, η ύφεση δεν θα μετατρεπόταν στην βαθιά κρίση, στην οποία, λόγω της ένταξής της στην ευρωζώνη, έχει περιπέσει η χώρα, το ελληνικό δημόσιο δεν θα χρεωκοπούσε, αφού δεν θα είχε ανάγκη τις διεθνείς πηγές χρηματοδότησης (όσο ψηλά και αν ευρίσκονταν τα διαφορικά επιτόκια του ελληνικού δημόσιου δανεισμού – τα περίφημα spreads) και θα αντιμετωπιζόταν, σχετικά εύκολα, από τις εσωτερικές πηγές δανεισμού και με την άσκηση του κυβερνητικού/κρατικού δικαιώματος εκτύπωσης χρήματος, το οποίο έχει κάθε κυβέρνηση, οποιουδήποτε σοβαρού κράτους (όταν αυτό βρίσκεται, εκτός ευρωζώνης).


Στην χειρότερη περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να αντιμετώπιζε – λόγω της δεδομένης ανικανότητας της ελληνικής πολιτικής ελίτ – μια προσωρινή κρίση ρευστότητας, λόγω πιθανής ανισορροπίας των εξωτερικών της συναλλαγών (και όχι την τωρινή επίμονη και διαρκή κρίση χρέους και δανεισμού, την οποία αντιμετωπίζει, επειδή έχει εγκαταλείψει το παλαιό δικό της νόμισμα), την οποία κρίση ρευστότητας, θα μπορούσε να διαχειρισθεί, με προσφυγή σε έναν ελάχιστο εξωτερικό δανεισμό (με όσο μεγάλο επιτόκιο και αν χρειαζόταν), ο οποίος θα έφθανε σε ποσά, ασύγκριτα μικρά, σε σχέση με τον απίστευτο, σε μέγεθος, δανεισμό μαμούθ, στον οποίο προβαίνει τώρα και τον οποίο δανεισμό θα μπορούσε να αποπληρώσει, με την αποκατάσταση των ανισορροπιών της στις εξωτερικές της συναλλαγές, η οποία αποκατάσταση, σχετικά εύκολα και χρονικά γρήγορα, θα επέρχετο, με την υποτίμηση του τοπικού της νομίσματος – της παλιάς καλής μας δραχμής, σε συνδυασμό, με κάποια, περιορισμένης εκτάσεως, μέτρα, που θα περιόριζαν, κυρίως, την εισαγόμενη κατανάλωση, όπως, άλλωστε, έγινε, σε όλες τις υφέσεις, που πέρασε, κατά το παρελθόν, η ελληνική οικονομία (την περίοδο, αμέσως, μετά την μεταπολίτευση του 1974, την περίοδο 1985 – 1987, την περίοδο 1990 – 1993).


Τώρα, δυστυχώς, με την ένταξη της Ελλάδας στην ζώνη του σκληρού ευρώ, το ελληνικό δημόσιο, μετά την χρεωκοπία του 2010, δεν μπορεί να δανειστεί, ούτε επιδιώκει να ασκήσει το δικαίωμα του seigniorage, το οποίο συνίσταται στην, εκ μέρους του κράτους, εκτύπωση χρήματος, προκειμένου να καλύψει τις υποχρεώσεις του και το οποίο κυριαρχικό κρατικό δικαίωμα, επί δραχμής, το ασκούσε πλήρως. Και δεν ήταν μόνον η Ελλάδα που το ασκούσε. Το ασκούν όλα τα κράτη, τα οποία πληθωρίζουν έτσι τα δημόσια χρέη τους, επιβάλλοντας στους κατόχους χρηματικών περιουσιών έναν φόρο πληθωρισμού, ο οποίος στην Ελλάδα, επί δραχμής, έφθανε, κατά την δεκαετία του 1980 και μετά, στο 10%, όπως στο 10% έφθανε και στην Ιταλία, επί λιρέτας, ενώ στις Η.Π.Α., μέχρι την δεκαετία του 1990, έφθανε, περίπου, στο 3%, ενώ φυσικά η άσκηση αυτού του εκτυπωτικού δικαιώματος συνεχίζεται στις Η.Π.Α. ακάθεκτα και σήμερα και μάλιστα η εκτύπωση δολλαρίων, από την κυβέρνηση, απορροφάται από την οικονομία, χωρίς μεγάλη επίπτωση στις εκεί πληθωριστικές πιέσεις!


Αυτές οι διαλυτικές, για τον τόπο, επιλογές του Κώστα Σημίτη και της στρατηγικά ανίκανης παρέας του, οι οποίες βάζουν σε κίνδυνο, ακόμα και την ίδια την υπόσταση της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και την ίδια την ύπαρξη του ελληνικού κράτους, το οποίο τελεί υπό πλήρη διάλυση, βρήκαν την αμέριστη στήριξη του βλάκιστου "ευρωπαϊστικού"/κοσμοπολιτικού τμήματος της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, το οποίο, κατέστησε, δια της παραμυθολογικής προπαγάνδας του, με την οποία εξαπάτησε τον ατυχή ελληνικό πληθυσμό, αυτές τις επιλογές μια νέα «μεγάλη ιδέα», επιδεικνύοντας έναν χαζοχαρούμενο παγκοσμιοποιητικό δογματισμό και έναν μειωμένο (έως ανύπαρκτο) πατριωτισμό, με αποτέλεσμα την παρούσα καταστροφή.

Έτσι, η νεώτερη γενιά της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία δεν είχε την σοφία της παλαιότερης και επέδειξε μία, απίστευτου μέγέθους, διαχειριστική ανικανότητα, οδήγησε την χώρα στην μεγαλύτερη στρατηγική αστοχία της σύγχρονης μεταπολεμικής εποχής, η οποία στρατηγική αστοχία, ισοδυναμεί με μια, τεράστιου μεγέθους, στρατηγική ήττα της χώρας και η οποία ήττα ισούται, με μια μεγάλη πολεμική καταστροφή, αφού η χώρα οδεύει στο να χάσει πολύ πάνω από το 30% του ΑΕΠ της, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί το 2009 (το οποίο, ήδη, ήταν ένα έτος ύφεσης), πριν από την χρεωκοπία του 2010.

Σε αυτά τα απίστευτα χάλια και σε αυτήν την απίστευτη τραγωδία, που εξελίσσεται και η οποία έχει, πολύ, μα πάρα πολύ, δρόμο να διανύσει, για να φθάσει στο τέλος της και της οποίας το τέλος δεν είναι άλλο από την πλήρη φτωχοποίηση του ελληνικού πληθυσμού, την διαρπαγή του δημόσιου (και του ιδιωτικού) πλούτου, μέχρι  και την διάλυση της χώρας (εάν ο ελληνικός πληθυσμός δεν αντιδράσει), οδήγησαν τον τόπο οι εγκληματικά εσφαλμένες στρατηγικές επιλογές του Κώστα Σημίτη, της παρέας του  και της βλάκιστης "ευρωπαϊστικής"/κοσμοπολιτικής και μειωμένου πατριωτισμού ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ.

Το κείμενο που ακολουθεί, γράφτηκε, ως σχολιασμός, από τις 26/1/2012, έως τις 28/1/2012, στο άρθρο του Νίκου Μπίστη, που αναδημοσιεύτηκε στο blog «Τα Νέα της Πετρούπολης», με τίτλο : «Διαβάζοντας τον Σημίτη» http://p-tk.blogspot.com/2012/01/l.html και αποτελεί μια, σε έναν βαθμό παθιασμένη, αλλά και συνάμα, μια εμπεριστατωμένη απάντηση στις θέσεις του Κώστα Σημίτη, όπως εκλαϊκεύονται από τον λάτρη του (και ευεργετηθέντα από αυτόν) αρθρογράφο.


Ας δούμε το κείμενο αυτό :



"Μπίστειες παπάρες (ή παπαριές).


Ο γλύφτης του καταστροφέα του τόπου (περί του Κώστα Σημίτη ο λόγος) και ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, πρέπει να μας εξηγήσουν το πως και το γιατί - αφού, όπως λένε, ένα δημόσιο χρέος που υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ δεν είναι βιώσιμο - έβαλαν την Ελλάδα στην ευρωζώνη, με τις γνωστές αλχημείες του Λουκά Παπαδήμου, ενώ η χώρα είχε ένα δημόσιο χρέος πάνω από το 100% του ΑΕΠ.


Αν ο Μπίστης δεν ήταν ο εαυτός του, θα έλεγε την αλήθεια, γύρω από το όλο θέμα και θα αποκάλυπτε το πόσα η διαλυτική, για τον τόπο, παρέα του Κώστα Σημίτη έδωσε στην γαλλογερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ και (πόσα πήρε από αυτήν), για να εντάξει την Ελλάδα στην ευρωζώνη και να την οδηγήσει στην παρούσα καταστροφή, που ήλθε ως αποτέλεσμα της μετατροπής του δημόσιου χρέους της, από ένα μαλακό/εικονικό χρέος, εκφρασμένο σε δραχμές και αυτοεξυπηρετούμενο, δια της κοπής νομίσματος, από την Τράπεζα της Ελλάδος, σε ένα σκληρό/πραγματικό χρέος, εκφρασμένο σε ευρώ και μη δυνάμενο να εξυπηρετηθεί, αφού η κοπή του νομίσματος και οι διαδικασίες έκδοσής του μετεφέρθησαν σε υπερεθνικά όργανα (Φραγκφούρτη, Βρυξέλλες, Βερολίνο, Παρίσι), επί των οποίων η χώρα ουδεμία επιρροή ασκεί.


Αυτή την ωμή αλήθεια, που αφορά τις χρηματικές και λοιπές δωσοληψίες της παρέας Σημίτη, με την γαλλογερμανική ελίτ, ο Μπίστης δεν μας την λέει. Μας λέει άλλα πράγματα, άσχετα, για να γλύψει τον αυθέντη του, τα οποία είναι και εκτός πάσης λογικής.


Μας λέει π.χ. ότι ένα χρέος της τάξης του 90% του ΑΕΠ μιας χώρας είναι διαχειρίσιμο.


Μπούρδες. Και μάλιστα σημίτειες (και μπίστειες) μπούρδες. Κάθε δημόσιο χρέος έχει την δική του ιδιαιτερότητα, που έχει να κάνει με την κάθε μία χώρα, που έχει αυτό το χρέος και με την σύνθεση αυτού του χρέους, όσον αφορά την νομισματική του βάση.


Έτσι, το ελληνικό δημόσιο χρέος, προ ευρωζώνης, ήταν απολύτως διαχειρίσιμο, επειδή η νομισματική του βάση και σύνθεση, ήταν, κατά συντριπτική πλειοψηφία (της τάξης άνω του 85% του συνόλου αυτού του χρέους) δραχμική. Και ας ήταν αυτό το χρέος μεγαλύτερο από το 100% του ελληνικού ΑΕΠ, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.


Ομοίως, το ιαπωνικό δημόσιο χρέος, με μια νομισματική βάση/σύνθεση της τάξεως του 95% σε γιεν, είναι απολύτως διαχειρίσιμο και ας υπερβαίνει, εδώ και πολύν καιρό, το 200% του ιαπωνικού ΑΕΠ.


Και τα δύο αυτά δημόσια χρέη και το ελληνικό, (προ ευρωζώνης) και το ιαπωνικό είχαν τα εχέγγυα της εύκολης διαχειρισιμότητας, επειδή η εξυπηρέτησή τους υπήρξε και είναι αρμοδιότητα των Κεντρικών τους Τραπεζών και ας έφθανε το ύψος του, σε ακόμα μεγαλύτερα επίπεδα. Αυτή είναι η απλή και ωμή αλήθεια.


Αυτό είναι και το τεράστιο έγκλημα του ελλεινού και τρισάθλιου Κ. Σημίτη, σε βάρος του τόπου και του πληθυσμού, που κατοικεί σε αυτόν τον τόπο, ό,τι και αν λέει ο λειτουργικά αγράμματος τσανακογλύφτης του.



(Και κάτι ακόμα, για να μην μας παραμυθιάζει ο κυρ-Μπίστης. Το ελληνικό δημόσιο χρέος, εντός ευρωζώνης είναι αδύνατο να εξυπηρετηθεί, όσο ξεπερνάει το 35% του ΑΕΠ, ακριβώς επειδή πρέπει να πληρωθεί σε ευρώ, το οποίο, παρεμπιπτόντως, είναι, κατά πολύ, υπερτιμημένο, προς χάρη της ικανοποίησης των ανασφαλειών της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ - βρίσκεται περίπου σε μια ισοτιμία της τάξης του 1 ευρώ προς 1,35 δολλάριο, ενώ η πραγματική του ισοτιμία είναι 1 ευρώ προς 0,95 δολλάριο. Με αυτή την ισοτιμία και με την αδυναμία της χώρας να τυπώσει νόμισμα, η Ελλάδα μπορεί να εξυπηρετήσει, με δικές της δυνάμεις, ένα δημόσιο χρέος της τάξεως των 75 δισ. € - και κάτι ακόμα λιγότερο -, το οποίο αντιστοιχεί, περίπου, στο 34% του ελληνικού ΑΕΠ. Και φυσικά, δεν μπορεί να εξυπηρετήσει, επ' ουδενί, ένα χρέος της τάξης των 380 δισ. €, που έχει φθάσει σήμερα, ή ένα χρέος της τάξης των 260 δισ. €, που θα φθάσει, μετά από ένα "επιτυχές" κούρεμα - και το οποίο θα ξαναφθάσει στα 400 δισ. €, στα μέσα και προς το τέλος του 2013! -).



Αλλά που να τα καταλάβει αυτά ένας Μπίστης...


(Εδώ δεν τα κατάλαβε ο "κ. καθηγητής" - περί του Κώστα Σημίτη ο λόγος -, με αποτέλεσμα να καταστρέψει τον τόπο. Θα τα καταλάβει ο Μπίστης; Δύσκολο. Πολύ δύσκολο...)



Και κάποια πράγματα ακόμη, για όσα αναφέρει ο Μπίστης, σχετικά με την ομιλία του Κώστα Σημίτη στις 18/12/2008 στην Βουλή, για τον προϋπολογισμό του 2009.



Εκείνη την εποχή, λίγους μήνες νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 2008, είχε ξεσπάσει η έντονη παγκόσμια ύφεση του 2008 - 2009, ύστερα από την κατάρρευση της αμερικανικής κτηματαγοράς και την επακολουθήσασα κατάρρευση της Lehmann Bros. Η τοποθέτηση του Κώστα Σημίτη και η ανάλυση που έκανε, φαίνεται σαν προβλεπτική των εξελίξεων που επακολούθησαν, αλλά η καταστροφή, που ζούμε τώρα, όσο και αν ήταν πολύ πιθανή, ως ενδεχόμενο, δεν ήταν μοιραία.


Και δεν ήταν μοιραία, διότι η Ελλάδα βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση υπερχρέωσης, επί μια εξαετία (από το 2002, που η χώρα εισήλθε - όπως εισήλθε, κακήν-κακώς, στην ευρωζώνη -, μέχρι εκείνον τον καιρό, που ο Σημίτης έκανε αυτή την ομιλία του στην Βουλή). Για να φθάσει σε αυτό το σημείο, που έφθασε τον Απρίλιο - Μάϊο του 2010, έπρεπε να συντρέξουν τρεις, ακόμα, προϋποθέσεις, πέραν της βασικής πρώτης προϋπόθεσης (και η οποία πρώτη βασική και εκ των ων, ουκ άνευ, προϋπόθεση είναι φυσικά η ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη), προκειμένου να κλειδώσει η πορεία της Ελλάδας, προς την ουσιαστική χρεωκοπία. Και αυτές οι τρείς προϋποθέσεις ήσαν οι εξής :


Δεύτερη προϋπόθεση ήταν η έλευση μιας, μετρίας εντάσεως, ύφεση στον σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλιστικό κόσμο. Αυτή ήλθε το φθινόπωρο του 2008 και ξεπεράστηκε στα τέλη του 2009 στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο (πλην ευρωζώνης).


Τρίτη προϋπόθεση ήταν η άνοδος στην διακυβέρνηση της χώρας μιας κυβέρνησης ανέτοιμων, άπειρων, ανίκανων και (πιθανότατα) ανέντιμων ανθρώπων, η οποία θα "έδινε" την χώρα στις διεθνείς αγορές. Αυτή η προϋπόθεση πραγματοποιήθηκε, ύστερα από τις μοιραίες, για τον τόπο, βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, που έφεραν στην εξουσία τον ευήθη (σε επίπεδο στρατηγικής ανάλυσης) ΓΑΠ, ο οποίος κατάφερε να φθάσει τα διαφορικά επιτόκια δανεισμού της χώρας από τα επίπεδα των 117 μονάδων βάσης (στα δεκαετή ομόλογα του ελληνικού δημοσίου), που ήσαν τον Σεπτέμβριο του 2009, σε επίπεδα άνω των 400 μονάδων βάσης, τον Απρίλιο του 2010, με αποτέλεσμα η χώρα να χρεωκοπήσει.


Για να κλειδώσει, όμως, αυτή η πορεία του τόπου προς την χρεωκοπία, έπρεπε να υπάρξει, ενδιάμεσα και η τέταρτη προϋπόθεση, η οποία είναι η διάλυση της εμπιστοσύνης των διεθνών χρηματαγορών, προς την ευρωζώνη και η κονιορτοποίηση της πεποίθησης που είχε εδραιωθεί, σε αυτές τις αγορές, ότι η Ε.Κ.Τ. λειτουργούσε, ως ένας άτυπος εγγυητής του δανεισμού όλων των κρατών της ευρωζώνης και ως ένας άτυπος δανειστής της τελευταίας καταφυγής. Βέβαια, αυτή η πεποίθηση δεν στηριζόταν στις ευρωσυνθήκες, οι οποίες, όντας θεσμικά χαοτικές, δεν προβλέπουν ούτε την ύπαρξη κάποιου εγγυητή των χρεών των κρατών της ευρωζώνης, ούτε την ύπαρξη δανειστή τελευταίας καταφυγής, για τα κράτη της ευρωζώνης, αφού η ευρωζώνη, όντας μια ατελής νομισματική ένωση, δεν αποτελεί ομοσπονδιακό κρατικό μόρφωμα και δεν έχει ομοσπονδιακή κυβέρνηση, με ικανό ομοσπονδιακό προϋπολογισμό (ο κοινοτικός προϋπολογισμός, που αφορά όλη την Ε.Ε. και όχι μόνο την ευρωζώνη, αντιστοιχεί μόλις στο 2% του ΑΕΠ της Ε.Ε., ενώ π.χ. ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός στις Η.Π.Α. αντιστοιχεί στο 20% του αμερικανικού ΑΕΠ και μπορεί να κάνει - και πραγματοποιεί - τις απαραίτητες ανακυκλώσεις των παραγόμενων πλεονασμάτων, από τις πλεονασματικές ομόσπονδες πολιτείες, στις ελλειμματικές, κρατώντας σε ισορροπία το εκεί οικονομικό και κοινωνικό σύστημα).



Και για να γίνει αντιληπτό το σε ποιό κρίσιμο σημείο βρίσκεται τώρα η ευρωζώνη, πρέπει να ειπωθεί ότι το ποσοστό του 2% του ΑΕΠ της Ε.Ε., στο οποίο, όπως προανέφερα, ανέρχεται ο κοινοτικός προϋπολογισμός, αντιστοιχεί, ακριβώς στο ύψος του αμερικανικού ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, όταν ξέσπασε η Μεγάλη Κρίση του 1929 και η οποία κράτησε όλη την δεκαετία του 1930, για να ξεπεραστεί, με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την είσοδο των Η.Π.Α. σε αυτόν, τον Δεκέμβριο του 1941. Ουσιαστικά, δηλαδή οι Η.Π.Α. έγιναν μια πραγματική ομοσπονδία και ολοκλήρωσαν την εθνική τους συγκρότηση, μέσα από την Κρίση της δεκαετίας του 1930, με τον πρόεδρο Φράνκλιν Ρούσβελτ, που έδωσε αξιόλογες διαστάσεις (για να φθάσει σήμερα στα επίπεδα του 20% του αμερικανικού ΑΕΠ) στον αμερικανικό ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και μέσα από τον Πόλεμο που ακολούθησε. Σε ένα ανάλογα κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται τώρα η ευρωζώνη. Αλλά που να το καταλάβει αυτό ο κυρ-Μπίστης.



Αυτή η ισχυρή πεποίθηση των χρηματαγορών, για τον άτυπο ρόλο της Ε.Κ.Τ. ως εγγυητή και τελικού δανειστή των κρατών της ευρωζώνης και για την αναμενόμενη επίδειξη αλληλεγγύης των χωρών της ευρωζώνης, ως προς τα δημόσια χρέη τους, μπορεί να μην προβλεπόταν από τις ευρωσυνθήκες, αλλά στηρίχθηκε, αφ' ενός μεν στα διδάγματα της κοινής λογικής (και στην συμφεροντολογική διάσταση, που αυτά τα διδάγματα πήραν, μέσα στην διεθνή γραφειοκρατική χρηματοπιστωτική ελίτ, αφού όλοι θεώρησαν δεδομένο ότι οι ευρωζωνίτες δεν έκαναν την ευρωζώνη για να την διαλύσουν και ως εκ τούτου, θα αλληλεγγυώντο, για τα χρέη τους) και αφ' ετέρου, δε, στην διακήρυξη της Γαλλίας και της Γερμανίας, μετά την συγκρότηση της ευρωζώνης, ότι οι δεσμεύσεις των ευρωσυνθηκών (δηλαδή τα όρια για τα κρατικά ελλείμματα του 3% του ΑΕΠ, για τα δημόσια χρέη του 60% του ΑΕΠ κλπ) δεν ισχύουν γι' αυτές.


Αυτό το ξήλωμα της κάλτσας, που έγινε για αναπτυξιακούς λόγους, αλλά και για την διευκόλυνση της δανειοδότησης, εντός της ευρωζώνης, μέσα σε συνθήκες - υποτίθεται - "αειφόρου ανάπτυξης", δηλαδή χωρίς κρίσεις του συστήματος, οι οποίες - επίσης υποτίθεται ότι - είχαν υπερνικηθεί οριστικά, ήταν φυσικό να το ακολουθήσουν και οι άλλες χώρες της ευρωζώνης και επίσης, ήταν φυσικό να εκληφθεί από τις αγορές, ως μια άτυπη λειτουργία της Ε.Κ.Τ., ως πραγματικής Κεντρικής Τράπεζας, σαν την FEDERAL RESERVE SYSTEM των Η.Π.Α.


Αυτήν την κατάσταση ήλθε να αμφισβητήσει η ύφεση του 2008 - 2009 και να την ανατρέψει τον Νοέμβριο του 2009 ο βλαξ κεντροτραπεζίτης της Ε.Κ.Τ. Jean-Claude Trichet, με την διακήρυξή του ότι τα ελληνικά κρατικά ομόλογα δεν θα γίνονταν δεκτά από την Ε.Κ.Τ., ως μέσα πληρωμής από τις 1/1/2011, επειδή, τότε, είχε υποβαθμιστεί η αξιολόγησή τους από τους Οίκους Αξιολόγησης, λόγω της ανακοίνωσης του υπερφουσκωμένου κρατικού ελλείμματος του 2009 (το φούσκωσαν από το 6%, που είχε ανακοινώσει η κυβέρνηση Καραμανλή, στο 12,7% του ΑΕΠ της χώρας - και ενώ το πραγματικό έλλειμμα ήταν στο 10%) από τους μοιραίους ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου. Για να βάλει "το κερασάκι στην τούρτα" της επιτάχυνσης της πορείας της Ελλάδας προς την χρεωκοπία και την έναρξη της ευρωζωνικής κρίσης χρέους, που καλά κρατεί, μέχρι τις μέρες μας και θα εξακολουθεί να κρατεί και να εμβαθύνεται, αποδομώντας την ευρωζώνη και στο προβλεπτό μέλλον, ο νέος γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός των Angela Merkel - Guido Westerwelle, ο οποίος σχηματίστηκε, μετά τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2009. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 2009, η νέα γερμανική κυβέρνηση αρνήθηκε κάθε ιδέα, για έκδοση ευρωομολόγου και για την στήριξη των ελληνικών ομολόγων από την Ε.Κ.Τ., με αποτέλεσμα οι αγορές να αντιληφθούν ότι η εμπιστοσύνη στα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης ουδόλως είναι δεδομένη και αυτονόητη και ότι οι κάτοχοί τους, πιθανότατα, θα έμεναν με τα χαρτιά στα χέρια.


Και αυτή η αλυσιδωτή εξέλιξη, που μας οδήγησε εδώ, μπορεί να ήταν πιθανή, αλλά δεν ήταν δεδομένη. Οι εξελίξεις μπορούσαν να είναι διαφορετικές, αν ο μοιραίος ΓΑΠ - ο οποίος (μην το ξεχνάμε) πήρε το δακτυλίδι από τον Κώστα Σημίτη – δεν ανερχόταν στην εξουσία και αν δεν επεδείκνυε μια, απίστευτου μεγέθους, βλακεία και διαχειριστική ανεπάρκεια. Γι’ αυτό και ας μην μας παρουσιάζει ο Μπίστης τον Σημίτη, ως οξυδερκή.



Μόνον οξυδερκής δεν ήταν αυτός ο μοιραίος, για τον τόπο μας, άνθρωπος…



Αλλά, αφού ο Κώστας Σημίτης δεν ήταν οξυδερκής, το ερώτημα παραμένει, ως προς την πρόβλεψή του τον Δεκέμβριο του 2008, για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Πως και γιατί πιθανολόγησε την πορεία της χώρας προς την ουσιαστική χρεωκοπία.



Η απάντηση είναι απλή : Ο Κώστας Σημίτης, πέρα από τις προφανείς εκδικητικές του κορώνες, κατά του Αλογοσκούφη και του Καραμανλή, για την απογραφή του 2004, που ξεγύμνωσε τις διαχειριστικές αλχημείες του στα ελληνικά δημοσιονομικά και λοιπά στατιστικά στοιχεία και πέρα από αυτά που - όπως είπε - έλεγαν διάφοροι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, με τους οποίους, επίσης προφανώς, είχε επαφές και την κατάλληλη πληροφόρηση, για τα σχέδιά τους, τα οποία γίνονταν, επί χάρτου και τα οποία έδειχναν και την δική τους αδυναμία να συλλάβουν την έκταση του προβλήματος, που αντιμετώπιζε η - τότε -, υπό αφανή χρεωκοπία, Ελλάδα και η ίδια η ευρωζώνη, είναι σαφές ότι γνώριζε τις καταστροφικές, για τον τόπο, επιπτώσεις των δικών του πράξεων και της στρατηγικής του επιλογής να εντάξει την χώρα μας στην χαοτική, θεσμικά, ευρωζώνη, ενώ αυτή (η Ελλάδα) δεν πληρούσε ούτε μια προϋπόθεση, για την ένταξη αυτή και ενώ η δομή και η διάρθρωση της ελληνικής οικονομίας απείχε πολύ από την αντίστοιχη διάρθρωση των οικονομιών των χωρών του ανεπτυγμένου Βορρά, με αποτέλεσμα η πρόσδεσή της, σε μια ζώνη σκληρού νομίσματος, όπως είναι η ζώνη του σκληρού ευρώ, να αποτελεί, για την χώρα μας, έναν άκρως επικίνδυνο βρόγχο, που, σε συνθήκες μιας μέτριας διεθνούς ύφεσης, (ή από μια μεγάλη επιδείνωση της ανταγωνιστικότητάς της) θα την οδηγούσε στον ασφυκτικό θάνατο.


Όπως λέει ο ίδιος ο Μπίστης - ασχέτως αν δεν καταλαβαίνει το τι λέει - και όπως κατέδειξα και εγώ, το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν ήταν βιώσιμο, ήδη, από το 2002, όταν η εγκληματική κυβέρνηση του πάτρωνά του ενέταξε την Ελλάδα στην ευρωζώνη, καθιστώντας το ελληνικό δημόσιο ένα κράτος που, ουσιαστικά, τελούσε, υπό χρεωκοπία και ανέμενε απλώς την ωρίμανση του χρόνου, για την εμφάνιση αυτής της χρεωκοπίας. Και δεν ήταν μόνον το ελληνικό δημόσιο ένα, αφανώς, χρεωκοπημένο δημόσιο. Μαζί με αυτό, αφανώς, χρεωκοπημένη ήταν και η ελληνική οικονομία, αφού η ανάδειξη της κρατικής χρεωκοπίας της χώρας, ήταν επόμενο ότι θα καθιστούσε χρεωκοπημένη και την ελληνική οικονομία, διότι η ιδιωτική οικονομία της χώρας θα αναλάμβανε τα βάρη και θα υφίστατο τις επιπτώσεις, από την ελληνική κρατική χρεωκοπία. (Αυτό, άλλωστε, ζούμε αυτά τα δύο τελευταία χρόνια, από το 2010 και θα εξακολουθήσουμε να το ζούμε, για πολύν καιρό ακόμα και όσο η χώρα παραμένει, εντός αυτής της χαοτικής, θεσμικά, ευρωζώνης).


Ο Κώστας Σημίτης και η εγκληματική παρέα του (να θυμηθούμε κάποιους από αυτήν την καταστροφική παρέα : Νίκος Θέμελης, Θεόδωρος Καρατζάς, Παναγιώτης Ιωακειμίδης, Νίκος Μουζέλης, Γκίκας Χαρδούβελης, Γιάννης Στουρνάρας, Τάσος Γιαννίτσης, Βασίλης Ράπανος, Νίκος Χριστοδουλάκης, Θεόδωρος Τσουκάτος, Τάσος Μαντέλης, Λουκάς Παπαδήμος, Νίκος Γκαργκάνας, Πέτρος Ευθυμίου κ.α.), βάζοντας την Ελλάδα στην ευρωζώνη, γνώριζαν, πλήρως, την αλυσιτέλεια της ενέργειάς τους και γνώριζαν, πολύ καλά, ότι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στις τεράστιες δυσκολίες του εγχειρήματος της ένταξης μιας περιφερειακής χώρας, σαν την Ελλάδα, σε μια ζώνη έντονου ανταγωνισμού και σκληρού νομίσματος, με πλήρη απώλεια της κρατικής εξουσίας, επί της έκδοσης του νομίσματός της (την οποία εξουσία - το περίφημο seigniorage - ασκούσε, μαζί με τον εσωτερικό δανεισμό, σε κάθε υφεσιακή δυσκολία και μπορούσε να τακτοποιεί τα δημοσιονομικά της ελλείμματα, τα οποία, στην χειρότερη των περιστάσεων, πρωτογενώς, δεν ξεπερνούσαν το 4% του ΑΕΠ) και ως εκ τούτου και κάθε εξουσίας της, επί της νομισματικής και ουσιαστικά και της δημοσιονομικής της πολιτικής.


[Για την πλήρη γνώση του γεγονότος ότι η Ελλάδα θα χρεωκοπούσε, εντός ευρωζώνης, δείτε (την ομολογία του Λουκά Παπαδήμου) στο μπλογκ μου το θέμα : "Ο Βαγγέλης Βενιζέλος υποδέχεται το 2012, ράβοντας κοστούμι για την πρωθυπουργία, αλλά... (Ο ΓΑΠ, οι δελφίνοι, το PSI, η επερχόμενη ελεγχόμενη, ή ανεξέλεγκτη ελληνική χρεωκοπία και ο ορατός, πλέον, κίνδυνος ενός κοινωνικού λυντσαρίσματος)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2012/01/2012-v-venizelos-gap-psi-official-greek.html . Μόνο και μόνο, γι' αυτούς τους λόγους, όλη αυτή η συμμορία του Κώστα Σημίτη θα έπρεπε να σταλεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να απολογηθεί, για όσα έπραξε, εις βάρος του τόπου...].

25/1/2012 Σύνταγμα : Τα συμπτώματα της σύγχρονης φτώχειας, που είναι αποτέλεσμα της μοντέρνας μεταναζιστικής Κατοχής (στην οποία έριξε τον δυστυχή ελληνικό πληθυσμό ο Κώστας Σημίτης, η κακουργηματικά εγκληματική παρέα του και η, παιδαριωδώς, ανίκανη, βλάκιστη και στρατηγικά αφελής ελληνική "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολιτική πολιτικοοικονομική  ελίτ) και η οποία φτώχεια μετεξελίσσεται, με ταχείς ρυθμούς σε πείνα και εξαθλίωση, κάνουν την εμφάνισή τους εν μέση οδώ και πλατεία.


Αυτή την απίστευτη αθλιότητα, αυτό το έγκλημα, που αγγίζει τα όρια της εσχάτης προδοσίας, που διέπραξε ο Κώστας Σημίτης, φυσικά την γνώριζε πολύ καλά και γι' αυτό υπήρξε τον Δεκέμβριο του 2008 "προφήτης" των πιθανώς επερχόμενων δεινών. Με απώτερο σκοπό την εκδίκησή του, για την απογραφή του 2004, αλλά, κυρίως, για τον απεγκλωβισμό του από τις δικές του βαρύτατες ευθύνες, για το γεγονός ότι οικοδόμησε και ολοκλήρωσε στρατηγικές επιλογές, για την χώρα (την διαλυτική, για τον τόπο, ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη), οι οποίες θα οδηγούσαν τον τόπο στον όλεθρο, τον δημόσιο (και τον ιδιωτικό) πλούτο στην λεηλασία, από τους δανειστές και τον ελληνικό πληθυσμό στην πείνα και στην εξαθλίωση, το μέγεθος των οποίων αρχίζουμε να το βλέπουμε και να το ζούμε. (Αν και ακόμα δεν έχουμε δει και δεν έχουμε ζήσει τίποτε, μπροστά σε αυτά που θα επακολουθήσουν, μόλις ολοκληρωθεί το καθεστώς πεονίας, το οποίο οι δανειστές και ο αστικός πολιτικός κόσμος της χώρας εξυφαίνουν).


Ο Κώστας Σημίτης, με όσα είπε, τότε και όσα λέει και πράττει και σήμερα, προσπαθεί να βγάλει τον εαυτό του από το κάδρο των υπευθύνων.


Δυστυχώς, γι' αυτόν δεν θα τα καταφέρει...


Ο ελληνικός πληθυσμός έχει αντιληφθεί, ενστικτωδώς, την ανήκεστο ζημιά, που έχει διαπράξει εις βάρος του και τον "περιποιείται" και τον "φιλεύει" και αυτόν και την εγκληματική συμμορία του, όπου τον (και τους) βρει...


Ας εξετάσουμε τώρα και μια ενδιαφέρουσα άποψη του Κώστα Σημίτη, την οποία "εκλαϊκεύει" ο Νίκος Μπίστης και η οποία ανφέρεται στην αναγκαία αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Μάλιστα, όλη η κριτική, που έκανε από το Βερολίνο, πριν λίγες ημέρες, ο Κώστας Σημίτης στον ολέθριο, για τον τόπο και ευήθη στρατηγικά, αλλά ικανό δολοπλόκο, από τακτική άποψη, ΓΑΠ, εστιάζεται στο γεγονός ότι το Μνημόνιο του Μαϊου του 2010 υπήρξε μοιραίο πολιτικό σφάλμα και προϊόν του ότι ο ΓΑΠ και η ομάδα που διαχειρίστηκε την κρίση στην οποία εισήλθε, τότε, η χώρα, δεν προέβησαν στους κατάλληλους διαπραγματευτικούς χειρισμούς - και για να είμαστε ακριβείς, δεν προέβησαν σε καμμία διαπραγμάτευση -, αλλά, απλώς, παραδόθηκαν στους δανειστές.



Η κριτική του Κώστα Σημίτη έχει πραγματική βάση, αλλά είναι ασυνεπής και αλυσιτελής, αν ιδωθεί μέσα στο κλίμα εκείνης της εποχής (Απρίλιος - Μάϊος 2010) και στον βαθμό, που μένει μέσα στα πλαίσια της "συζήτησης", που έκαναν οι ευρωπαϊκές ελίτ - και κυρίως ο γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός, η γαλλική κυβέρνηση, η γραφειοκρατία της Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ. του Dominique Strauss-Kahn, με την κ. Μέρκελ να έχει τον πρώτο λόγο. Εκείνη την εποχή, η οποιαδήποτε αναφορά, σε αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, ήταν ένα taboo, αποτελούσε ένα έγκλημα καθοσιώσεως, με αποτέλεσμα η παραδομένη στους δανειστές της χώρας μας κυβέρνηση του ΓΑΠ να διατυμπανίζει, ως παπαγαλάκι των ευρωζωνιτικών αφεντικών της, ότι "η αναδιάρθρωση είναι εκτός κάθε συζήτησης", λέγοντας ότι "η Ελλάδα θα πληρώσει το χρέος της μέχρι το τελευταίο ευρώ", κάτι που διαρκώς και μονότονα επανελάμβαναν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, από τον Jean-Claude Trichet, μέχρι τον Olli Rehn και τον Jean-Claude Juncker, λέγοντας και αυτοί, το ίδιο μονότονα, ότι "η Ελλάδα δεν θα χρεωκοπήσει", προσθέτοντας ότι "είναι αδιανόητο να προβεί σε αναδιάρθρωση των χρεών της μια αναπτυγμένη χώρα και μάλιστα μια χώρα της ευρωζώνης". Με λίγα λόγια, κάθε αναφορά σε αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν εκτός συζητήσεως και εκτός της λογικής του πλαισίου, μέσα στο οποίο εκινείτο η λογική των ευρωζωνιτών και οι θεσμοί της ευρωζώνης. (Οι ευρωσυνθήκες δεν απαγόρευαν την αναδιάρθρωση των δημοσίων χρεών, εντός της ευρωζώνης, αλλά η όποια αναδιάρθρωση δημοσίων χρεών ήταν εκτός της λογικής συγκρότησης του ευρώ, ως κοινού νομίσματος, η ισχύς του οποίου θα κλονιζόταν, εκ θεμελίων και θα όδευε προς εκμηδενισμό, εάν υιοθετείτο οποιαδήποτε μορφή αναδιάρθρωσης χρέους, κάτι που συνέβη όταν η Μέρκελ επέβαλε την ελληνική αναδιάρθρωση του χρέους και όταν, μια ανάλογη αναδιάρθρωση των δημοσίων χρεών των χωρών της ευρωζώνης, προβλέφθηκε, μέσα από την μέλλουσα ίδρυση του Μηχανισμού Ευρωπαϊκής Σταθερότητας (του ESM), η λειτουργία του οποίου καθορίστηκε για το 2013 (για να μετατοπιστεί αργότερα τον Ιούνιο του 2012). Η εμβάθυνση της κρίσης, που ακολούθησε με την παρ' ολίγον ουσιαστική χρεωκοπία της Ιταλίας και της Ισπανίας, οδήγησε τους ευρωζωνίτες στις 9/12/2011 να αναιρέσουν την αναφορά στην αναδιάρθρωση των δημοσίων χρεών των άλλων χωρών της ευρωζώνης και να διακηρύξουν ότι η αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους στην ευρωζώνη άρχισε και σταματά στην Ελλάδα.


Έτσι, η όποια συζήτηση, για την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, στην οποία αναφέρονται ο Κώστας Σημίτης και ο Νίκος Μπίστης, δεν μπορούσε να γίνει, παρά μόνον, εκτός του συμβατικού πλαισίου συζήτησης των ευρωζωνιτών και των ιδιωτών δανειστών της Ελλάδας, που οι ευρωζίτες εκπροσωπούσαν.


Μπορούσε να γίνει, δηλαδή, αν ο ΓΑΠ είχε τα κότσια και την λογική να απειλήσει, με ανοικτή και επίσημη χρεωκοπία της Ελλάδας, ή, εάν ασκούσε, μέσα από την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, το δικαίωμα seigniorage, δηλαδή το δικαίωμα, που έχει ένα οποιοδήποτε κράτος να τυπώσει νόμισμα και να πληρώσει τους δανειστές του.


Το νόμισμα αυτό θα μπορούσε να ήταν το ευρώ, αφού ειδοποιούσε σχετικά την Ε.Κ.Τ. και εφ' όσον εκείνη θα ηρνείτο να κόψει νόμισμα, ή θα μπορούσε να τυπώσει συμπληρωματικά, ως προς το ευρώ, δραχμές, με τις οποίες θα πλήρωνε τα εκκρεμούντα κρατικά ομόλογα του Μαΐου του 2010, επιβάλλοντας μια έκτακτη νομοθεσία, που θα κατοχύρωνε αυτό το δικαίωμα της χώρας, στον βαθμό, που το 95% του συνόλου των ελληνικών κρατικών ομολόγων, μέχρι πριν από την υπογραφή του Μνημονίου της ντροπής και της Κατοχής, διήποντο από το ελληνικό δίκαιο και οι δικαστικές διαμάχες, γύρω από αυτά τα ομόλογα υπήγοντο στην αρμοδιότητα των ελληνικών δικαστηρίων.



Με αυτά τα όπλα, θα μπορούσε να κάνει διαπραγμάτευση ο ΓΑΠ. Αλλά αυτά τα όπλα ήσαν, εκτός της λογικής των ευρωζωνιτών. Όπως επίσης ήσαν, εκτός και της δικής του αφελούς και βλακώδους κοσμοπολίτικης/παγκοσμιοποιητικής λογικής. Και όπως, επίσης, αυτά τα όπλα είναι εκτός και της, ομοίως, βλακώδους "εκσυγχρονιστικής"/κοσμοπολιτικής λογικής του Κώστα Σημίτη και της παρέας του.


Ως εκ τούτου, και μέσα στα πλαίσια αυτά, η πρόταση του Κώστα Σημίτη δεν έχει παρά μόνον φιλολογικό και θεωρητικό περιεχόμενο. Δεν εμπεριέχει κάποιο πραγματικό και πρακτικό περιεχόμενο και γίνεται (όπως είχε γίνει και πέρυσι, διότι η πρόταση αυτή του Κ. Σημίτη δεν είναι τωρινή) μόνον, για να πλήξει τον, ήδη, καταρρακωμένο ΓΑΠ και την ανόητη και απίστευτα ανίκανη παρέα του και τούτο διότι η πρόταση Σημίτη, για, εξ αρχής, αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους τον Απρίλιο του 2010, είναι αλυσιτελής, αφού δεν προτείνει μια σειρά διαπραγματευτικών επιχειρημάτων και θέσεων, οι οποίες θα μπορούσαν να προβληθούν στους "εταίρους" και θα ήταν δυνατόν να τους πείσουν, είτε, ως λογικοί συνειρμοί, είτε, ως απειλές.


Ως εκ τούτου, η πρόταση αυτή είναι άνευ ουσίας και εξαντλείται στα πλαίσια μιας μικροπολιτικής εντυπωσιοθηρίας, η οποία στοχεύει στην προσωπική εκδίκηση του Κώστα Σημίτη, ο οποίος θεωρεί – όχι εντελώς άδικα, αλλά και όχι και εντελώς δίκαια – ότι ο ΓΑΠ επέδειξε αχαριστία στο πρόσωπό του.


Αλλά, είτε του αρέσει, είτε δεν του αρέσει, τον ΓΑΠ αυτός τον επέλεξε. Αυτός τον επέβαλε και του έδωσε την αρχηγία στο ΠΑΣΟΚ. Και επειδή και αυτός και ο ΓΑΠ δεν είναι τίποτε περισσότερο από την Σάρα, την Μάρα και το κακό συναπάντημα, ήταν απόλυτα φυσιολογικό ο ΓΑΠ να τον παραγκωνίσει και να τον πετάξει στον σκουπιδοτενεκέ της ενεργού πολιτικής, όσο και αν αυτό πικραίνει τον "κ. καθηγητή".


Δεν πειράζει. Θα συνηθίσει...


Αλλά υπάρχει και άλλο ένα ενδιαφέρον ερώτημα, γύρω από τον Κώστα Σημίτη και το βλακίστατο και πανικόβλητο, από τις καταιγιστικά καταστροφικές εξελίξεις της τελευταίας διετίας, "ευρωπαϊστικό"/κοσμοπολιτικό τμήμα της ελληνικής πολιτικής ελίτ, το οποίο οδήγησε την ελληνική οικονομία και κοινωνία στον παρόντα όλεθρο και η οποία είναι αποκλειστικά υπεύθυνη, για την καταστροφική, για τον τόπο, στρατηγική της επιλογή, που αφορούσε, την, πάση θυσία, ένταξη της Ελλάδας στην χαοτική, θεσμικά, ευρωζώνη. Και το ερώτημα αυτό μπορεί να διατυπωθεί πολύ απλά :



Που την πάτησαν όλοι αυτοί; Ποιό ήταν το λάθος τους, αφού είχαν επίγνωση του γεγονότος ότι η ελληνική οικονομία (και όχι μόνον αυτή) δεν μπορούσε να σταθεί μέσα σε μια ζώνη σκληρού νομίσματος και οξύτατου ανταγωνισμού, όπως οικοδομήθηκε και όπως είναι η ζώνη του ευρώ;


Κατ' αρχήν (και πέρα από τους λόγους προσωπικού και ομαδικού συμφέροντος) υπήρχε η ιδεολογικοπολιτική τύφλωσή τους, στην οποία το ιδεολογικό στοιχείο ήταν (και είναι) πολύ έντονο. Ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του πίστεψαν (και πιστεύουν ακόμα) ότι η ευρωζώνη είναι η έμπρακτη και συνάμα επιτυχημένη, υλοποίηση μιας ορθής, χρήσιμης και απαραίτητης ιδέας, δηλαδή της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας.


Φυσικά, έπεσαν έξω. Και έπεσαν έξω, επειδή η ευρωζώνη, όπως απέδειξαν στην πράξη οι χαοτικές θεσμικές της ανεπάρκειες δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από την μεγάλη (και συνάμα την τραγική) αποτυχία της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας.


Μέσα στα πλαίσια της ιδεολογικής τους τύφλωσης (η οποία είναι ανάλογη με εκείνη των κομμουνιστών, όσον αφορά την "σοσιαλιστική" φύση της αλήστου μνήμης "Σοβιετικής Ένωσης" και την, παντί σθένει, υπεράσπισή της, παρά τις όποιες "ατέλειές" της), προχώρησαν και στην εσφαλμένη στρατηγική εκτίμηση, ότι η ευρωζώνη, σε ένα βάθος χρόνου, όχι πολύ μακρινό, θα μετασχηματισθεί σε κρατική ομοσπονδία, σαν τις Η.Π.Α. και ότι, εντός των πλαισίων αυτής της ομοσπονδίας, η Ελλάδα θα εύρισκε ένα απάνεμο λιμάνι ασφάλειας και ευημερίας.


Φυσικά, επίσης και σε αυτήν την στρατηγική τους ανάλυση, έσφαλαν και έπεσαν έξω, με τραγικό τρόπο, ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του.

Η γαλλογερμανική (και κυρίως η γερμανική) ελίτ δεν οικοδόμησε την ευρωζώνη για να την κάνει Ομοσπονδία. Την οικοδόμησε και την οργάνωσε θεσμικά, για να μην την μετατρέψει σε ομοσπονδία, όχι ως χώρο αλληλεγγύης και με κοινό πορτοφόλι, όπως είναι κάθε ένα ομοσπονδιακό κράτος, αλλά ως νομισματικό και - ολίγον - οικονομικό χώρο, εντός του οποίου να μπορεί να πραγματοποιεί τις οικονομικές της συναλλαγές, με εντελώς διαφορετικό πορτοφόλι για κάθε μία χώρα. Και φυσικά σε αυτό επιμένουν.


Γι' αυτό, άλλωστε, ο γαλλογερμανικός άξονας - αλλά και οι υπόλοιποι - ουδέποτε ευνόησαν την συγκρότηση, εντός του ευρωπαϊκού πληθυσμού της ιδέας μιας κοινής εθνικής συνείδησης, πάνω στην βάση της οποίας έχει, π.χ. οικοδομηθεί η πολυφυλετική αμερικανική κοινωνία, μια εθνική συνείδηση, η οποία συνέχει και συγκρατεί το αμερικανικό κράτος-έθνος. Ήδη και ο υποψήφιος του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στις γαλλικές προεδρικές εκλογές της ερχόμενης άνοιξης, ο Francois Hollande διακηρύσσει ότι μόλις εκλεγεί τον Μάϊο, η πρώτη του επίσκεψη θα είναι στο Βερολίνο, όπου θα προσπαθήσει να πείσει την κ. Μέρκελ, να υπογράψουν μια νέα Συνθήκη, στην οποία θα συμμετάσχουν, όσοι επιθυμούν (και προφανώς, εννοεί όσους μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτή την νέα Συνθήκη). Με δεδομένες τις δογματικές και σκληρά εθνικιστικές θέσεις του παρόντος γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού, αντιλαμβανόμαστε το περιεχόμενο αυτής της νέας Συνθήκης, που θα διαμορφωθεί (εάν όλα ευδοκιμήσουν, κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο και καθόλου δεδομένο). Ουσιαστικά, κατά πάσα πιθανότητα, αναγγέλεται μια νέα ευρωζώνη, στην θέση της παρούσας και μάλιστα με πολύ λιγότερα μέλη...


Αλλά και σε επίπεδο τακτικής ανάλυσης, έσφαλλαν ο Κώστας Σημίτης και η ολέθρια παρέα του. Πίστεψαν (όπως και οι "αγορές") ότι εντός ευρωζώνης δεν είναι ανεκτή η χρεωκοπία μιας χώρας, διότι μια ανοικτή και επίσημη κρατική χρεωκοπία, θα οδηγούσε στην διάλυση της ευρωζώνης.

Κατ' αρχήν, αυτή η διαπιστωση είναι σωστή (αν και όλοι τους πίστευαν, τότε κατά την περίοδο 1996 - 2002, στο δόγμα της "αειφόρας ανάπτυξης" και ως εκ τούτου απέκλειαν θα εμφανιζόταν στην πράξη μια υπαρκτή πιθανότητα κρατικής χρεωκοπίας εντός ευρωζώνης). Όντως, μια κρατική χρεωκοπία μιας χώρας της ευρωζώνης, θα οδηγούσε - όχι αναγκαία, αλλά σφόδρα πιθανώς - στην έξοδο μια χώρας από την ευρωζώνη και δι' αυτού του τρόπου στην διάλυσή της. Όμως, ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του δεν έλαβαν υπόψη τους την διπλής κατευθύνσεως εθνικιστική στρατηγική της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία εδράζεται μεν στην διατήρηση της ευρωζώνης (με τους γερμανικούς όρους φυσικά, εξ ου και αυτή η τερατώδης εξύφανση αυτού του απύθμενου καθεστώτος τοκογλυφίας, που επέβαλαν στην διακρατική δανειοδότηση, εντός και εκτός ευρωζώνης, με την συμμετοχή του Δ.Ν.Τ.), αλλά έχει, δε, και ως εναλλακτική λύση την αποχώρηση της Γερμανίας από το ευρώ και την ζώνη του, εάν κρίνει ότι το κόστος παραμονής γι' αυτή γίνεται δυσβάστακτο. Και εδώ η βλάκιστη ελληνική "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολιτική ελίτ την πάτησε, καθ' ολοκληρίαν.
 
Όντως, είναι πολύ πιθανό (και θα έλεγα ότι είναι και αναγκαίο) η Ελλάδα και η Πορτογαλία να εγκαταλείψουν την ευρωζώνη.


Αλλά το ζήτημα είναι το τι θα ακολουθήσει, εάν κάποια από αυτές τις δύο χώρες (ή και οι δύο μαζί) επιλέξει την επαναφορά του εθνικού της νομίσματος. Και αυτό που θα ακολουθήσει είναι η επιτάχυνση της διαδικασίας αποδόμησης της ευρωζώνης, η οποία, γρήγορα, μετά από μια τέτοια εξέλιξη, θα αποτελέσει παρελθόν.


Αλλά και αν οι ευρωζωνίτες βρουν έναν τρόπο, για να αποφύγουν αυτήν την εξέλιξη (αν δηλαδή η Γερμανία είναι διατεθειμένη να ρίξει κάποια τρισεκατομμύρια ευρώ, για να στηρίξει το καταρρεόν ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης), αυτή η λύση που θα δοθεί, θα είναι εντελώς προσωρινή.


Σε ένα όχι πολύ μεγάλο βάθος χρόνου, η εμβάθυνση της κρίσης χρέους και η παραπέρα διεύρυνση της υποβάθμισης της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών τους, θα κτυπήσει την Ισπανία, την Ιταλία, το Βέλγιο, σε μια πρώτη φάση και στην συνέχεια την Γαλλία. Οι χώρες αυτές θα πρέπει, μέσα από έναν μηχανισμό, να χρηματοδοτηθούν, με απίστευτα ποσά (κάποιων δεκάδων τρισεκατομμυρίων ευρώ).


Η Γερμανία, χωρίς την Γαλλία για στήριγμα, δεν θα δεχθεί να προβεί σε μια τέτοια χρηματοδότηση, η οποία θα είναι αφαιμακτική, για την πραγματική της οικονομία και καταστροφική για την εξαγωγική της βιομηχανία. Για τον λόγο αυτό, θα αποχωρήσει από την ευρωζώνη - αν και πιο πιθανό είναι ότι αυτό θα το πράξει ευθύς ως αποχωρήσουν από την ευρωζώνη η Ελλάδα και η Πορτογαλία - και θα συστήσει, πιθανότατα, μια νέα νομισματική ένωση, με την Ολλανδία, την Φιλλανδία και την Αυστρία.


Βέβαια, για να το πράξει αυτό, θα πρέπει να έχει την συγκατάθεση των Η.Π.Α., οι οποίες είναι ο τελικός ρυθμιστής των ύψιστων γερμανικών γεωπολιτικών επιλογών. Η συγκατάθεση αυτή δεν είναι καθόλου δεδομένη. Το αντίθετο, μάλιστα.


Ως εκ τούτου, είναι πολύ πιθανόν ο άκαμπτος γερμανικός δογματισμός, για τρίτη φορά στην Ιστορία, να επαναφέρει την πλήρη κυριαρχία του αμερικανικού παράγοντα στον ευρωπαϊκό χώρο και την διάσωση της ευρωζώνης να αναλάβει η πέραν του ατλαντικού υπερδύναμη, με ένα νέο σχέδιο Μάρσαλλ, το οποίο θα υποτάξει την ευρωζώνη και την ευρωπαϊκή ήπειρο στις ευρύτερες αγγλοσαξονικές επιλογές, με τοπικό επιτελάρχη την Μεγάλη Βρετανία.


Αν και η κυριαρχία του αμερικανικού παράγοντα μπορεί να επανέλθει και με το σενάριο, κατά το οποίο οι ΗΠΑ θα επιτρέψουν στην Γερμανία να εξέλθει από την ευρωζώνη.


Αυτό το σενάριο, όμως, έχει ένα μεγάλης σημασίας αδύναμο σημείο :


Η ασύντακτη διάλυση της ευρωζώνης και η δημιουργία μιας μικρής γερμανικής νομισματικής ένωσης, θα επαναφέρει την μετασοβιετική Ρωσία στον ευρωπαϊκό χώρο, μέσα από μια συμμαχία με την Γερμανία, η οποία θα θελήσει να χρησιμοποιήσει την Ρωσία, ως αντίβαρο στις αμερικανικές πιέσεις (και ήδη, σε έναν βαθμό το κάνει), ενώ η ρωσική αγορά θα αποτελέσει σε έναν βαθμό διέξοδο για την γερμανική εξαγωγική βιομηχανία και το πλήγμα που θα δεχθεί αυτή από την διάλυση της ευρωζώνης.


Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη και θα κάνουν τα πάντα, για να την αποτρέψουν.


Οψόμεθα. Και εμείς, εδώ, μπορεί να οψόμεθα, αλλά, μ' αυτά και μ' αυτά, έτσι την πάτησαν ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του, καθώς και η μωρή και ιδεοληπτική ελληνική "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολιτική (και μειωμένου - έως ανύπαρκτου - πατριωτισμού) ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ...

[Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : "Δύο χρόνια από την αποφράδα ημέρα των εκλογών της 4/10/2009, που έφερε τον ευήθη ΓΑΠ στην εξουσία και οδήγησε την χώρα στην εξελισσόμενη παρούσα καταστροφή. (Ώρα να φύγει - αν και δεν έπρεπε να είχε έλθει)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/10/4102009.html , στο οποίο διαπραγματεύομαι - ανάμεσα στα άλλα - και αυτό το ζήτημα, που αφορά την εξέλιξη των διαφόρων σεναρίων και την τύχη της ευρωζώνης στην περίπτωση που η Ελλάδα αποχωρήσει από το ευρώ και επιστρέψει στην δραχμή].


Υπάρχουν ακόμα κάποια σημεία στις θέσεις του Κώστα Σημίτη, που πρέπει να απαντηθούν. Αλλά, ας ξεκινήσουμε από ένα σημείο, το οποίο ... δεν υπάρχει σε όσα λέει (και μεταφέρει ο αχθοφόρος του). Και το οποίο σημείο, είναι, άκρως, σημαντικό.



Πουθενά σε όσα λέει ο Κώστας Σημίτης (και στην παλαιά τοποθέτησή του στην Βουλή, για τον προϋπολογισμό του κράτους τον Δεκέμβριο του 2008, αλλά και στην εκδήλωση στο Βερολίνο στις 23/1/2012, με τίτλο : "Ελλάδα quo vadis;"), ούτε και σε όσα, κατά καιρούς έχει πει, δεν γίνεται λόγος για την τοκογλυφική διάσταση του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο κατέστη αδύνατο να πληρωθεί, αυτοδυνάμως, από την χώρα μας, μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, αφού αυτό το χρέος άλλαξε νομισματική βάση και σύνθεση και από ένα, κατά βάση, δραχμικό και αυτοεξυπηρετούμενο χρέος, μετετράπη σε ένα χρέος σε ευρώ, το οποίο λειτουργεί ως ξένο νόμισμα, αφού η Ελλάδα έπαυσε να ασκεί το δικαίωμα του seigniorage, δηλαδή το δικαίωμά της να τυπώνει νόμισμα, εκ του μηδενός, το οποίο δικαίωμα εκτύπωσης έχει κάθε κράτος, είτε αυτό είναι ομοσπονδιακό, είτε όχι.


Αν δει κάποιος τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, την περίοδο 2000 - 2008, θα αντιληφθεί αμέσως την ακραία τοκογλυφική διάσταση και σύνθεση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Την περίοδο αυτή, το ελληνικό δημόσιο δανείστηκε συνολικά 400,609 δισ. € και με αυτά τα δανεικά :


1) Αποπλήρωσε τρέχουσες δανειακές υποχρεώσεις ύψους 366,900 δισ. € (!) και


2) Χρησιμοποίησε για την κάλυψη τρεχουσών αναγκών του, το ελαχιστότατο (έως αμελητέο) ποσόν των 33,709 δισ. € (!).




Και όλα αυτά, ενώ το ύψος του συνολικού δημόσιου χρέους την ίδια περίοδο, εξακοντίστηκε, λόγω τόκων, από το ποσόν των 143,608 δισ. € το 2000, στο ποσόν των 262,308 δισ. €. Δηλαδή, με έναν ελάχιστο δανεισμό, για τις τρέχουσες δαπάνες του ελληνικού δημοσίου, της τάξεως του 23,47%, ως προς το συνολικό δημόσιο χρέος, με έτος βάσης το 2000, το χρέος αυτό αυξήθηκε (στην περίοδο 2000 - 2008), συνολικά, λόγω της τοκογλυφικής τοκοφορίας του, κατά 118,700 δισ. €, ή κατά 82,65% !!!


Γι' αυτό το τεράστιο έγκλημα που διέπραξε ο Κώστας Σημίτης, ουδέν λέει, ούτε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, ούτε ο "κολλητός" και υμνητής του, ο κυρ-Νίκος Μπίστης.


Δεν ξεχνούν, όμως να μας πουν ότι το χρέος αυτό που διογκώνεται με την εγκληματικά τοκογλυφική δανειοδότηση της Ελλάδας από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης και ιδιαίτερα το μετατρεπόμενο σε διακρατικό/διευρωζωνικό τμήμα του, η Ελλάδα πρέπει να το αποπληρώσει εις το ακέραιο, γιατί - λένε - το πήρε στα πλαίσια της βοήθειας που ζήτησε η ίδια η χώρα μας!


Επιεικώς κρινόμενοι, πρέπει να πω ότι και οι δυό τους λένε ανοησίες. Η διακρατική "βοήθεια" των χωρών της ευρωζώνης προς την Ελλάδα, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια πραγματική και ουσιαστική βοήθεια των ευρωζωνιτών, αφ' ενός μεν, προς το, υπό κατάρρευση, χρηματοπιστωτικό τους σύστημα, δηλαδή ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και αφ' ετέρου δε (και πολύ, μα πολύ περισσότερο) προς το ευρώ και την υπό αποδόμηση ευρωζώνη - παρά τις γκρίνιες, το πείσμα, την δογματική ξεροκεφαλιά, την εσωστρεφή εθνικιστική συμφεροντολογία και τις δεύτερες σκέψεις των Γερμανών, για την τύχη της ευρωζώνης.


Οι χώρες τις ευρωζώνης και η Ε.Κ.Τ. είτε τους αρέσει, είτε δεν τους αρέσει, δεν θα μπορέσουν να κεφαλαιοποιήσουν το τοκογλυφικό ελληνικό χρέος, το οποίο διογκώνουν και το μετατρέπουν σε μια όλο και μεγαλύτερη φούσκα. Και δεν θα μπορέσουν να το κεφαλαιοποιήσουν το χρέος αυτό, διότι, απλούστατα, δεν θα μπορέσουν να το εισπράξουν. Αυτήν την πικρή, γι' αυτούς, αλήθεια την αντιλαμβάνονται, όσο περνάει ο καιρός και γι' αυτό ορέγονται, να αρπάξουν την ελληνική δημόσια (αλλά και την ιδιωτική) περιουσία, προκειμένου, τουλάχιστον να εισπράξουν, ό,τι περισσότερο μπορούν από αυτό το διογκούμενο και υπό περαιτέρω έκρηξη διατελόν χρέος. Και γι' αυτόν τον λόγο οι δανειστές της χώρας μας (δημόσιοι και ιδιώτες) είναι διατεθειμένοι να επιβάλουν ένα μοντέρνο δουλοκτητικό καθεστώς, ένα δρακόντειο καθεστώς πεονίας στον δύσμοιρο ελληνικό πληθυσμό. Και αυτό πράττουν, άλλωστε. Και γι' αυτό, ούτε η νέα δανειακή σύμβαση πρέπει να υπογραφεί και ούτε ακόμα και μια "επιτυχία" του PSI θα αποδώσει.



Το ελληνικό δημόσιο χρέος, όσο παραμένει πάνω από το 35% του ΑΕΠ της χώρας μας, δεν μπορεί, εντός ευρωζώνης, να εξυπηρετηθεί, αφού η χώρα δεν τυπώνει χρήμα, ασκώντας το δικαίωμα του seigniorage και όσο η Ε.Κ.Τ. δεν αναλαμβάνει την εξυπηρέτησή του, εκδίδοντας/τυπώνοντας αυτή χρήμα για την εξυπηρέτησή του.


Αυτή την απλή αλήθεια αρνούνται οι Σημίτης και Μπίστης να ομολογήσουν - αν και την γνωρίζουν (τουλάχιστον ο πρώτος. Για τον δεύτερο αυτό δεν είναι απόλυτα σίγουρο)...


Με λίγα, λόγια : Ο Κώστας Σημίτης και η εγκληματικά καταστροφική παρέα του έβαλαν την χώρα μέσα σε ένα τεράστιο κλίβανο γεμισμένο με σκατά και τώρα που αυτή πνίγεται μέσα σε αυτά, έρχονται και κάνουν τους έξυπνους!!!


Οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν μια κατάλληλη έκφραση, για την περίσταση. Το "αιδώς Αργείοι".


Η έκφραση αυτή ταιριάζει, απολύτως στον Κώστα Σημίτη, την παρέα του και την μειωμένου - έως ανύπαρκτου - πατριωτισμού ελληνική "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολίτικη ελίτ, που όταν ανέλαβε το 1996 την πλήρη διακυβέρνηση του τόπου στα χέρια της, οδήγησε το πλοίο "Ελλάς" στα βράχια και από εκεί το έχει εγκαταλείψει στην πορεία του προς την άβυσσο..."