Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

26/9/2009 : ΜΙΑ ΚΑΛΗ (ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ) ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ.


                   
               Ο Μίμης Ανδρουλάκης φθάνει στο μαγαζί του Δημήτρη Τζαβάρα.

Ήλθε σήμερα (26/9/2009), γύρω στις 3 παρά τέταρτο το μεσημέρι, στην καφετέρια ''RENATO'' του κοινού μας φίλου, του Δημήτρη Τζαβάρα, στην Πετρούπολη ο Μίμης Ανδρουλάκης, που είναι και πάλι υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Β' Αθηνών.

Η άφιξή του συνδυάστηκε με μια καλή προεκλογική (μέσα στα πλαίσια του δυνατού, εν όψει της αγχώδους και βιαστικής προεκλογικής εκστρατείας και εν όψει των βεβαρημένων υποχρεώσεων του υποψήφιου) συζήτηση, αμέσως, μετά τα προκαταρκτικά, που είχαν να κάνουν με τον σπάσιμο του πάγου ανάμεσα στον υποψήφιο και τους ανθρώπους που μαζευτήκαμε, μετά από προτροπή του Δημήτρη Τζαβάρα, να τον δούμε και να μιλήσουμε μαζί του.

Η συζήτηση, που εξελίχθηκε σε πολύ ενδιαφέρουσα, αναλώθηκε - που αλλού, άλλωστε θα μπορούσε να αναλωθεί; - στα οικονομικά, για να κλείσει με μια ιδεολογική αναφορά στην έννοια του σοσιαλισμού σήμερα, αφού το σύνολο σχεδόν των συνευρισκόμενων προήρχοντο από την παλαι ποτε κομμουνιστική και κομμουνιστογενή αριστερά.


Ο Μίμης Ανδρουλάκης μίλησε για την αναγκαιότητα μιας ευρύτερης πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας, που πρέπει να σχηματισθεί, εν όψει της ανάληψης της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, μιας συμμαχίας, η οποία πρέπει να υπερβαίνει κατά πολύ τα πλαίσια του ΠΑΣΟΚ και να περιλαμβάνει την ελληνική αριστερά και σε κυβερνητικό - υπουργικό επίπεδο, αλλά και πέραν αυτού, σε επίπεδο στελεχών και της ευρύτερης κοινωνίας.

Για τον Μίμη Ανδρουλάκη αυτή η αναγκαιότητα είναι άμεση σήμερα, λόγω των δύσκολων στιγμών, που έχουν έλθει από την οικονομική κρίση, αλλά και από την επισφαλή θέση της χώρας σε διεθνές επίπεδο, μια επισφαλής θέση, η οποία έχει προκύψει, λόγω του υπέρογκου δημόσιου χρέους της, που την έχει φέρει σε μια κρίσιμη κατάσταση, η οποία - πάντοτε σύμφωνα με τον Μίμη - μπορεί να εξελιχθεί σε καταστροφή, όχι μόνον από την ίδια την διεθνή κρίση, αλλά και από τα απόνερά της, όταν οι άλλες χώρες θα έχουν ξεφύγει από αυτήν.

Χαρακτηριστική είναι η έκκλησή του για ένα νέο 1909, για μια κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης, που θα ανατάξει την χώρα καθώς επίσης και η δραματική έκφρασή του, που συνοψίζεται στο ότι ''αν συνδυαστούν και συνωμοτήσουν όλοι οι διεθνείς δαίμονες (νέο φούντωμα της κερδοσκοπίας, αύξηση των επιτοκίων, άρνηση της Γερμανίας να βοηθήσει, καθυστέρηση στις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν στην ελληνική κοινωνία και οικονομία - τις οποίες όμως δεν προσδιόρισε κλπ) σε βάρος της χώρας, που βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, τότε η χώρα θα υποστεί μια πρωτόγνωρη καταστροφή'', κάνοντας και μια γενικότερη αναφορά στο ασφαλιστικό πρόβλημα, που αντιμετωπίζει η χώρα, το οποίο οδηγεί τα ασφαλιστικά ταμεία στην χρεοκοπία, κάτι που καμμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αφήσει να συμβεί. Το πρόβλημα του ασφαλιστικού, για τον Μίμη Ανδρουλάκη, δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με γενική αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, η οποία μικρές μόνον βελτιώσεις μπορεί να προσφέρει στην κάκιστη χρηματοοικονομική κατάσταση του συστήματος, η οποία μπορεί να αντιμετωπισθεί με εξεύρεση άλλων πηγών χρηματοδότησης.



Ο Μίμης Ανδρουλάκης μίλησε στην συνέχεια για την στήριξη των μισθών και των μεσαίων εισοδημάτων, μέσα από αυξήσεις που θα υπερκαλύπτουν τον πληθωρισμό, έτσι ώστε να τονωθεί η αγορά και για την στήριξη (αύξηση) της απασχόλησης, κυρίως μέσα από την στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, για να μπορέσει να τροφοδοτηθεί η αναπτυξιακή απογείωση της ελληνικής οικονομίας.





















Με τον Μίμη Ανδρουλάκη στου Τζαβάρα.

Στο σημείο αυτό και αφού ολοκλήρωσε ο Μίμης Ανδρουλάκης, παρενέβην και έθεσα δύο θέματα, τα οποία είναι κρίσιμα, όσον αφορά την βιωσιμότητα ενός σχεδίου, το οποίο θα βγάζει την χώρα από τα αδιέξοδα, μέσα στα οποία ενεπλάκη η κυβέρνηση Καραμανλή και η οποία απέτυχε να δώσει λύσεις, αφού δεν τόλμησε - προφανώς επειδή είχε εγκλωβιστεί από τα συμφέροντα εκείνα τα οποία εξέφρασε και τα οποία δεν εδέχοντο τέτοιου είδους κυβερνητικές παρεμβάσεις -, να βαδίσει προς αυτήν την κατεύθυνση.

Η πρώτη πρότασή μου αφορούσε το εισπρακτικό κομμάτι του δημοσίου. Είπα στον Μίμη ότι οι τοποθετήσεις του, γύρω από το μεγάλο δημόσιο χρέος και το ασφαλιστικό πρόβλημα της χώρας (ως μέτρο αντιμετώπισης της κακής χρηματοοικονομικής κατάστασης του ασφαλιστικού συστήματος πρότεινα την γενική μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, προκειμένου να μπορέσουν να μαζευτούν πολύ περισσότερα χρήματα από την είσοδο ενός μεγάλου αριθμού ασφαλισμένων, οι οποίοι θα μπορούν και θα είναι συνεπείς στην καταβολή της εισφοροδοτικής τους υποχρέωσης), έχουν να κάνουν με το μεγάλο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, το οποίο έχει να κάνει και με την ανορθολογική κατανομή των κρατικών δαπανών, αλλά όχι κυρίως με αυτήν.

Ανέφερα, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα το γεγονός ότι, ενώ η Ελλάδα σε επίπεδο κρατικών δαπανών βρίσκεται στον ευρωπαϊκό μέσο όρο (μιλάμε για την Ευρώπη των 15), δηλαδή κάτι παραπάνω από το 40% του ΑΕΠ, αντίθετα, σε επίπεδο κρατικών εσόδων, βρίσκεται κατά 10 με 12 μονάδες κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, γεγονός το οποίο εξηγεί τα μεγάλα ελλείμματα του δημόσιου τομέα και την μεγάλη έκταση της φοροδιαφυγής. Η σύλληψη αυτών των διαφυγόντων εσόδων (μια διαφυγή, που δεν συμβαίνει σε καμμιά σοβαρή αναπτυγμένη οικονομία) θα μπορούσε άνετα να λύσει το οξύ άμεσο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, ακόμα και αν γινόταν σταδιακώς και μερικώς.

Η δεύτερη πρότασή μου είχε να κάνει με την αναγκαιότητα για την κρατικοποίηση του τραπεζοπιστωτικού συστήματος της χώρας, η οποία είναι απαραίτητη έστω και αν αυτή είναι μερική. Είπα στον Μίμη Ανδρουλάκη ότι η πρόταση αυτή δεν είναι τόσο ριζοσπαστική, όσο ακούγεται, διότι προτάθηκε στην κυβέρνηση Καραμανλή από ένα από τα επιφανή κομματικά της στελέχη και προσωπικό φίλο του Κώστα Καραμανλή, τον Άγγελο Φιλιππίδη, διοικητή του Ταχυδρομικού Ταμιευτήριου, ο οποίος δημοσίως έκανε αυτή την πρόταση πέρυσι με το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης και αφού η κυβέρνηση Καραμανλή είχε ανακοινώσει το πακέτο στήριξης των ελληνικών τραπεζών - αυτά τα 28 δισ ευρώ, εκ των οποίων τα 15 δισ ευρώ εξακολουθούν να λιμνάζουν αχρησιμοποίητα. Φυσικά, ο Φιλιππίδης μπορεί να χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση, ως μοχλός πίεσης έναντι των δυστροπούντων τραπεζιτών του ιδιωτικού τομέα, αλλά η ουσία είναι ότι η πρόταση έγινε, άσχετα αν δεν πραγματοποιήθηκε, έστω και μερικώς, με αποτέλεσμα η παρούσα κυβέρνηση, που απέρχεται, να υποστεί τα επίχειρα και να αποτύχει το πρόγραμμα τόνωσης της ελληνικής οικονομίας, αφού δεν είχε τα κατάλληλα εργαλεία, δηλαδή το τραπεζικό σύστημα, για να εφαρμόσει την πολιτική της.
Αν η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν προχωρήσει στην, μερική έστω, κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος της χώρας - είπα στον Μίμη Ανδρουλάκη - θα αποτύχει στην εφαρμογή της πολιτικής της για την επίτευξη της αναπτυξιακής απογείωσης της ελληνικής οικονομίας, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει και με τα όποια επίχειρα, τα οποία θα είναι ανάλογα και χειρότερα από αυτά που έπαθε η κυβέρνηση Καραμανλή.

Η αρχική αντίδραση του Μίμη Ανδρουλάκη στις δύο προτάσεις, που έθεσα για συζήτηση υπήρξε αρνητική, αλλά στην πορεία της συζήτησης και των τοποθετήσεών του, έγινε περισσότερο δεκτικός και ουσιαστικά συμφώνησε, όταν και οι δύο προτάσεις άρχισαν να συγκεκριμενοποιούνται.

Όσον αφορά το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, με την προταθείσα από εμένα εξίσωση των δημοσίων εσόδων, ως ποσοστού του ΑΕΠ, ανάμεσα σε Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση των 15, η αρχική του αντίδραση είχε να κάνει με την συλλογιστική (αν και δεν την εξέφρασε με αυτήν την σαφήνεια, αλλά η αντίληψή του εκεί στηριζόταν), που λέει ότι δεν μπορείς να επιβαρύνεις την ιδιωτική οικονομία, όταν αυτή δρα και κινείται σε συνθήκες ύφεσης, διότι έτσι συμπιέζεις την ολική ζήτηση και εντείνεις τα υφεσιακά φαινόμενα στην αγορά.
Η λογική αυτή δεν είναι εσφαλμένη, πλην όμως, από την πρόοδο της κουβέντας προέκυψε και έγινε αποδεκτό και από εμένα και από τον Μίμη Ανδρουλάκη ότι αυτού του είδους η πίεση δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει σε εκείνα τα στρώματα των μικρομεσαίων, που πιέζονται από τις υφεσιακές συνθήκες της αγοράς, όντας οριακοί, αλλά σε εκείνα τα στρώματα που φοροδιαφεύγουν, έχοντας εισοδήματα πολύ μεγαλύτερα από τους οριακούς μικρούς επιχειρηματίες και ότι απαιτείται μια λεπτομερής εξέταση της αγοράς και ο προσδιορισμός των κατά περίπτωση προτεραιοτήτων, που πρέπει να τεθούν, έτσι ώστε να αντιμετωπισθεί σε ένα βάθος χρόνου το ουσιώδες αυτό πρόβλημα, που καμμία κυβέρνηση δεν αντιμετώπισε μέχρι τώρα.

 Όσον αφορά το ζήτημα της κρατικοποίησης του τραπεζικού συστήματος ο Μίμης Ανδρουλάκης ήταν και εκεί αρνητικός αρχικά, επικαλούμενος τους τραπεζικούς κανόνες ‘‘Βασιλεία 1’’ και ‘‘Βασιλεία 2’’, που περιορίζουν τις δυνατότητες παρέμβασης του κράτους στην τραπεζική λειτουργία και το γεγονός ότι η απόκτηση της πλειοψηφίας των μετοχών μιας τράπεζας από το κράτος δεν αλλάζει την λειτουργία της.

Στην πορεία της συζήτησης έθεσα το θέμα της κρατικοποίησης της Εθνικής Τράπεζας, που είναι η ναυαρχίδα του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα, όχι απλά με τον διορισμό μιας διοίκησης, αλλά με την παρέμβαση στην ίδια την γραφειοκρατία της τράπεζας προκειμένου να μπορέσει η κυβέρνηση να υλοποιήσει τους συγκεκριμένους αναπτυξιακούς της στόχους, με την χρηματοδότηση των μικρομεσαίων και την απογείωση της ελληνικής οικονομίας, κάτι που είναι καίριο για την επίτευξη της αναπτυξιακής απογείωσης της ελληνικής οικονομίας και της αυτοτροφοδοτούμενης εξυπηρέτησης και ομαλοποίησης του μεγάλου δημόσιου χρέους της χώρας, στόχους στους οποίους απέτυχε η κυβέρνηση Καραμανλή.

Ο Μίμης Ανδρουλάκης ήρε σταδιακά τις επιφυλάξεις του, για την κρατικοποίηση της Εθνικής Τράπεζας (οι επιφυλάξεις αυτές είχαν να κάνουν με το γεγονός ότι δεν μπορούν να γίνουν μαζικοί δημόσιοι δανεισμοί ταυτόχρονα και για τις αυξήσεις, που έχει προγραμματίσει να δώσει το ΠΑΣΟΚ στους μισθούς και στις συντάξεις και για την πληρωμή των συντάξεων των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά και για την εξαγορά του ΟΤΕ και της Ολυμπιακής), όταν το όλο εγχείρημα μπει σε μια ιεράρχηση προτεραιοτήτων, αποδεχόμενος ότι η εξαγορά του πλειοψηφικού πακέτου της Εθνικής Τράπεζας, αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης για την εφαρμογή της - επί του συγκεκριμένου - χρηματοπιστωτικής της πολιτικής, που συνίσταται στην χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με χαμηλότοκα δάνεια, προκειμένου να στηριχθεί η επιχειρηματικότητα, η απασχόληση και η επάνοδος σε αναπτυξιακή τροχιά της ελληνικής οικονομίας.


Η κουβέντα δεν προχώρησε παρακάτω, λόγω των πιεστικών ανειλημμένων υποχρεώσεων του υποψήφιου βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος στο τέλος ζήτησε να στραφεί η συζήτηση σε αμιγώς πολιτικά θέματα και απάντησε σε ερώτηση, που του ετέθη από τους παρευρισκόμενους, σχετικά με την έννοια και την επικαιρότητα του σοσιαλισμού σήμερα.

Η απάντηση του Μίμη Ανδρουλάκη ήταν ότι η έννοια του σοσιαλισμού σήμερα δεν έχει καμμία σχέση με το σοβιετικό κρατικιστικό μοντέλο, που ιστορικά απεβίωσε μαζί με την ‘‘Ε.Σ.Σ.Δ.’’, αν μπορούμε αυτό το μοντέλο να το ονομάσουμε σοσιαλισμό (στο σημείο αυτό είπα ότι ουδεμία σχέση με τον σοσιαλισμό έχει αυτό το μοντέλο, κάτι που ο Μίμης Ανδρουλάκης απεδέχθη, παρά τους αρχικούς δισταγμούς του, που είχαν να κάνουν με το γεγονός ότι δεν ήθελε να σοκάρει το κομμουνιστογενές ακροατήριό του, που ήταν και η συντριπτική πλειοψηφία των συνομιλητών του) και ότι η έννοια του σοσιαλισμού σήμερα και στο μέλλον προσδιορίζεται στην διαρκή καλυτέρευση των πραγμάτων στην κοινωνία, με την διαρκή βελτίωση της κοινωνικής θέσης και του βιοτικού επιπέδου του ευρύτερου εργαζόμενου πληθυσμού, καθώς και με τον διαρκή μετριασμό της ανισοκατανομής του εισοδήματος, πάνω σε μια ολοένα και περισσότερο δίκαιη βάση, υπέρ των ασθενέστερων εργαζόμενων τάξεων.


Κάπου εδώ, γύρω στις 4.00 το απόγευμα έληξε η ενδιαφέρουσα προεκλογική συζήτηση, που δεν αναλώθηκε σε μαυρογιαλουρισμούς, παρά το περιορισμένο του χρόνου και ο Μίμης Ανδρουλάκης έφυγε, για να συναντήσει τους επόμενους συνομιλητές του, χωρίς να υποσχεθεί τίποτε και μιλώντας περισσότερο, ως Μίμης Ανδρουλάκης και λιγότερο, ως ΠΑΣΟΚ, αφού είναι σαφές ότι δεν μπορεί και δεν θέλησε να δεσμευθεί για τα όσα πράξει η μελλοντική κυβέρνηση του ΓΑΠ.

Τώρα, το τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, αυτό είναι ένα άλλο θέμα...

(Δείτε στο ‘PETROUPOLIS FORUMS’’ το θέμα : ‘‘ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ’'  http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=1847&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor και στο ''FREE FORUMS'' το ομώνυμο θέμα :  http://www.freeforums.gr/index.php/topic,3441.0.html ).

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

4/10/2009 : ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΥ ΙΔΕΑΣΜΟΥ.

Η ξαφνική απόφαση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές ανέτρεψε τις πολιτικές ισορροπίες και φαίνεται ότι οδηγεί την συντηρητική πολιτική παράταξη (που κυβερνά από τον Μάρτιο του 2004, με ενδιάμεσο σταθμό τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007, μόλις δηλαδή δύο χρόνια πριν, τις οποίες η Νέα Δημοκρατία κέρδισε άνετα, έτσι χωρίς πρόγραμμα, παραπέμποντας στο πρόγραμμα των προηγούμενων βουλευτικών εκλογών της 7/3/ 2004), σε αυτοχειριαστική πολιτική ήττα, που μπορεί να αγγίξει τα όρια της πανωλεθρίας.

Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού άρχισε, με την κατάκτηση της πρωτιάς τον Σεπτέμβριο του 2008 από το ΠΑΣΟΚ, έναν χρόνο, δηλαδή, μετά την άνετη επικράτηση της ΝΔ, (αλλά με ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία δύο εδρών, που μειώθηκε σε μια, μετά την ανεξαρτητοποίηση του Πέτρου Τατούλη) στις εκλογές της 16/9/2007, ύστερα από την αψυχολόγητη και συνάμα τραγική εμφάνιση του Κώστα Καραμανλή στην περυσινή ΔΕΘ, η οποία εμφάνιση (με το στυλ του παλαιού Καραμανλή, θείου του σημερινού πρωθυπουργού) πυροδότησε όλες τις συσσωρευμένες πικρίες και όλη την διογκούμενη αγανάκτηση μεγάλων μερίδων των Ελλήνων πολιτών από τις αστοχίες της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ και ιδίως την συνεχή και εκνευριστικά σωρευόμενη αύξηση των τιμών όλων των αγαθών, ουσιαστικά δηλαδή ένα ντόμινο αυξήσεων, που ήταν προϊόν ενός κύματος κερδοσκοπίας, που κατέτρωγε ολοένα και περισσότερο τα βαλάντια τους και η οποία κερδοσκοπία ήταν και αυτή μία από τις εκδηλώσεις της ολοένα και διογκούμενης φούσκας, η οποία παταγωδώς εξεράγη, με τον ερχομό της οικονομικής ύφεσης, που ξέσπασε με αφορμή την παρά λίγο κατάρρευση του παγκόσμιου και ειδικότερα του αμερικανικού τραπεζοπιστωτικού συστήματος.

Όποιος δει στο ''PETROUPOLIS FORUMS'' το θέμα, που εκεί έχω ανοίξει από παλιά, με τίτλο : ''ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ : Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΨΗΦΟΥ'' http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=1164&start=15&mforum=pfor , θα συνοψίσει τα όσα συνέβησαν από τον Σεπτέμβριο - Οκτώβριο του 2008, αφού ήδη πέρασαν 11 μήνες και η τότε (Οκτώβριος 2008) διαφαινόμενη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα, έχει πλέον γίνει καθεστώς και έχει διευρυνθεί σημαντικότατα, καθιστώντας το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, ως την αδιαμφισβήτητη πρώτη πολιτική δύναμη στην χώρα από απόψεως εκλογικής επιρροής, παρά τα όποια προβλήματα που υπάρχουν σε σχέση με το ίδιο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα οποία έχουν να κάνουν με την αδυναμία του αρχηγού του να περάσει στον κόσμο ως ικανός ηγέτης και με το κυβερνητικό παρελθόν του ίδιου του κόμματος, το οποίο ο κόσμος δεν το έχει ξεχάσει.

Οι ευρωεκλογές κτύπησαν το καμπανάκι για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, δείχνοντας την έντονη απαρέσκεια του κόσμου, αλλά και το γεγονός - που πάντοτε λαμβάνουν υπόψη τους όλοι οι εκτιμητές της λαϊκής ψήφου - ότι σε περιστάσεις έκτακτες (όπως συμβαίνει εδώ και έναν χρόνο με την οικονομική ύφεση που έπληξε την χώρα, αλλά και με τους ανόητους και με έντονο ταξικό χρώμα χειρισμούς της κυβέρνησης Καραμανλή), κατά τις οποίες η κυβερνώσα παράταξη έχει πελαγοδρομήσει - οι προσωπικές πολιτικές αδυναμίες ενός πολιτικού αρχηγού αρχίζουν να μην λαμβάνονται υπόψη, ακριβώς επειδή αυτές οι πολιτικές αδυναμίες μπροστά στην παρούσα κακή κατάσταση, ξεθωριάζουν και θεωρούνται ως μικρότερο κακό.




Αυτό ακριβώς δείχνει το πολιτικό βαρόμετρο του Σεπτεμβρίου 2009, λιγότερο από ένα μήνα πριν από τις αιφνιδιαστικές και ουσιαστικά άνευ αποχρώντος λόγου, αλλά και ενάντια στην θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των στελεχών του κόμματός του, εκλογές που προκήρυξε ο Κώστας Καραμανλής, εν όψει των τακτικών αδιεξόδων που έχει βρεθεί, λόγω της οικονομικής ύφεσης, αλλά και εξ αιτίας της απρονοησίας του, για την λήψη των δεόντων μέτρων, για την αντιμετώπιση των κομβικών πολιτικών εξελίξεων, οι οποίες (ευρωεκλογές 2009 και προεδρική εκλογή του Μαρτίου του 2010), όμως, ήσαν πλήρως γνωστές από την εποχή της τραγικής πολιτικής του εμφάνισης στην ΔΕΘ τον περυσινό Σεπτέμβριο.

Έτσι, ακριβώς επειδή η κυβέρνηση βάδιζε στα κουτουρού και χωρίς ουσιαστικό πολιτικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της επερχόμενης οικονομικής ύφεσης - η έκταση της οποίας δεν έχει ακόμα καταγραφεί ολοκληρωμένα και η οποία δεν έχει την έκταση με την οποία περιγράφεται -, στηριζόμενη στην πολιτική και προσωπική ανεπάρκεια του ΓΑΠ, η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού με την πρωτιά του ΠΑΣΟΚ έλαβε μόνιμα χαρακτηριστικά.

Πέρα από την μονιμοποίηση των χαρακτηριστικών της, η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού διευρύνθηκε σημαντικότατα, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ως προϊόν των δυσάρεστων πολιτικών επιλογών της ΝΔ, που ήσαν και προϊόν μιας φιλελεύθερης πολιτικής και οικονομικής αντίληψης (πάγωμα των μισθών - χάϊδεμα του τραπεζικού συστήματος - μη λήψη άμεσων μέτρων για το κτύπημα της φοροδιαφυγής, μαζί με την αποδιοργάνωση των εισπρακτικών μηχανισμών του κράτους κλπ), η οποία, μπορεί να φαινόταν ότι ταίριαζε στην περίοδο των παχιών αγελάδων, αλλά δεν είχε καμμία θέση τώρα, που η περίοδος αυτή αντικαταστάθηκε από την περίοδο που οι αγελάδες έγιναν ισχνές.


Έτσι το ΠΑΣΟΚ αγγίζει το 41% στην εκτίμηση τελικού εκλογικού αποτελέσματος, εν όψει των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου 2009, εμφανίζοντας μια άνοδο, οφειλόμενη και στην δημιουργία του προεκλογικού κλίματος, ενώ η ΝΔ, ξεκινώντας από μια πολύ δυσχερή και ουσιαστικά απελπιστική θέση με τραγικά χαμηλά ποσοστά, εμφανίζει και αυτή μια άνοδο, λόγω της συσπείρωσης του κόσμου της στο 35,5%, μια συσπείρωση, όμως, η οποία δεν πρόκειται να την σώσει από την εκλογική συντριβή, αφού πολύ δύσκολα θα φθάσει κοντά στο 37%, ακριβώς εξ αιτίας των απίστευτα ανεύθυνων πολιτικών χειρισμών του πρωθυπουργού, ο οποίος οδηγεί την παράταξή του στον πολιτικό αυτοχειριασμό, με την προκήρυξη εκλογών, δίχως να προετοιμάσει τον κόσμο του και δίχως να προβεί στους απαραίτητους πολιτικούς χειρισμούς, που όλοι οι νουνεχείς και ρεαλιστές πολιτικοί κάνουν, πριν να προχωρήσουν σε τέτοιες πολιτικές κινήσεις υψηλού ρίσκου.

Πολλοί - και ο ίδιος ο Καραμανλής - θέλουν να ισχυρίζονται ότι ο ανηψιός ακολουθεί την πεπατημένη του θείου του. Δεν είναι αλήθεια αυτό - ή και αν είναι, αυτή η πολιτική κίνηση είναι καρικατούρα των πολιτικών χειρισμών του παλαιού Κωνσταντίνου Καραμανλή. Και είναι μια καρικατούρα διότι ο παλαιός Καραμανλής έκανε ό,τι έκανε, μέσα σε ένα άλλο πολιτικό περιβάλλον, αφού οι προδικτατορικοί πολιτικοί και εκλογικοί χειρισμοί του στις δεκαετίες του '50 και του '60, που συνδύαζαν τον λιτό και σκληρό πολιτικό και οικονομικό του λόγο, συνοδεύονταν από την ύπαρξη του σκληρού κομματικού και αστυνομικού του κράτους, με την ουσιαστική και πολύτιμη γι' αυτόν και την συντηρητική πολιτική παράταξη, της οποίας ηγείτο, συνεπικουρία της νόθευσης των εκλογικών αποτελεσμάτων με την βοήθεια και του στρατού.
Αυτά τα ''πολύτιμα'' όπλα - τα οποία δεν ήσαν και ανεξάντλητα - (μαζί όμως και μια διαρκή αύξηση των εισοδημάτων, που ήταν προϊόν της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας εκείνη την εποχή, αν και τα εισοδήματα από την εργασία, είναι η αλήθεια ότι μάλλον αυξάνονταν πολύ λιγότερο από την γενική αύξηση του ΑΕΠ και από την αύξηση της παραγωγικότητας της χώρας), που συνόδευαν την ''λιτή'' και σκληρή ρητορεία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, δεν τα έχει ο τωρινός ανηψιός Καραμανλής και ως εκ τούτου είναι τουλάχιστον, εκτός πραγματικότητας, το να επικαλείται και να θέλει να εφαρμόσει, στις σύγχρονες συνθήκες, τους πολιτικούς χειρισμούς του θείου του.


Δεν είναι ο ''έμφυτος Καραμανλισμός'', που οδήγησε τον Κώστα Καραμανλή σε αυτούς τους αυτοκτονικούς πολιτικούς χειρισμούς, με αποκορύφωμα την κυριολεκτικά αυτοχειριαστική προσφυγή στις κάλπες. Τα πράγματα είναι πιο πεζά. Είναι το γεγονός ότι ο απερχόμενος πρωθυπουργός, σαν άτομο, είναι ικανός στα εύκολα και δυστυχώς μη ικανός στα δύσκολα. Γι' αυτό και η αυτή η πρωτοφανής απόδρασή του από την εξουσία, που ήταν προϊόν ενός, αναλόγως, πρωτοφανούς κυβερνητικού πελαγώματος.

Φυσικά πρέπει να συνυπολογιστεί και το γεγονός ότι, στην παρούσα συγκυρία, η κυβέρνηση Καραμανλή - πιεζόμενη από τα συμφέροντα, που εξέφρασε και λιγότερο, είναι η αλήθεια, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με τον κουρελιασμένο, αλλά πάντοτε χρησιμοποιούμενο, ως μπαμπούλα, ζουρλομανδύα του 3% των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, ως ποσοστό του εθνικού ΑΕΠ - ακολούθησε μια φιλελεύθερη οικονομική συνταγή και λογική (όχι σε όλα, αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε), που δεν είχαν καμμία θέση στην παρούσα οικονομική συγκυρία, η οποία απαιτεί έναν επαναπροσδιορισμό και μια επανείσοδο του κράτους και την υιοθέτηση εκτεταμένων κεϋνσιανών και μετακεϋνσιανών δημοσιονομικών και λοιπών χειρισμών (αυξημένες δαπάνες, αυξημένα - κατά περίπτωση - έσοδα και φυσικά αυξημένα ελλείμματα στον προϋπολογισμό, μαζί με την δημιουργία ενός μηχανισμού καθορισμού και ελέγχου της αλυσίδας μισθών, τιμών, κερδών και εισοδημάτων, αλλά και με μια γκάμα κρατικοποιήσεων, με πρώτον υποψήφιο τον τραπεζικό τομέα, που έχει την βασικότερη ευθύνη για το ξέσπασμα της ύφεσης, αν και το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, δεν εμφάνισε - είναι η αλήθεια - το μέγεθος των διαρθρωτικών αδυναμιών, που εμφάνισε το παγκόσμιο και ιδιαίτερα το αμερικάνικο τραπεζικό σύστημα στο πεδίο της οικονομικής δραστηριότητας), για την αντιμετώπιση του εύρους της οικονομικής ύφεσης, που ήλθε να συναντήσει τις χρόνιες διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας. Αυτή η φιλελεύθερη συνταγή και λογική είναι εκείνες οι οποίες οδήγησαν την κυβέρνηση Καραμανλή, μαζί με την πολιτική της μακαριότητα, που στηριζόταν στις πολιτικές και προσωπικές ανεπάρκειες του ΓΑΠ, στην σημερινή τραγική πολιτική και εκλογική της αδυναμία, μόλις δύο χρόνια, μετά την άνετη επικράτησή της, δια περιπάτου, στις εκλογές της 16/9/2007.

Από την άλλη πλευρά το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να περιμένει την δική του ευκαιρία, η οποία ανέλπιστα του ήλθε με την μορφή της οικονομικής ύφεσης που ξεκίνησε πέρυσι τον Σεπτέμβριο και ανέτρεψε το πολιτικό σκηνικό πάνω σε μια μόνιμη βάση, ύστερα από το πελάγωμα στο οποίο περιήλθε σύντομα η κυβέρνηση Καραμανλή.
Αυτή η ευκαιρία - η οικονομική ύφεση - σύντομα υπερκάλυψε όλες τις πολιτικές και προσωπικές αδυναμίες του ΓΑΠ και ξαναέφερε το ΠΑΣΟΚ επικεφαλής στους δείκτες της εκλογικής επιρροής, για πρώτη φορά μετά τις εκλογές του Απριλίου του 2000 και κατέδειξε ότι, σε έκτακτες συνθήκες, ουδέν είναι δεδομένο από όσα ισχύουν, κατά τις περιόδους που τα πράγματα είναι ομαλά και προβλέψιμα.
Το κεϋνσιανής έμπνευσης μοντέλο που ευαγγελίζεται ο ΓΑΠ, για το ξεπέρασμα της οικονομικής ύφεσης έχει την τάση, μέσα στις παρούσες συνθήκες και συγκρινόμενο πάντοτε με το καταθλιπτικό περιεχόμενο των προτάσεων της συντηρητικής παράταξης του Κώστα Καραμανλή, αλλά και με τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του, ιδίως κατά τον διαρρεύσαντα τελευταίο χρόνο της διακυβέρνησής του, να μοιάζει και να είναι πολύ ελκυστικό, παρά το γεγονός ότι δεν αγγίζει το τραπεζικό σύστημα της χώρας και δεν θέτει ζήτημα ελέγχου της αλυσίδας των μισθών - κερδών - τιμών - εισοδημάτων.



Η Λούκα Κατσέλη για το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. (10/9/2009).
Το πρόγραμμα αυτό θα είναι ρεαλιστικό, δηλαδή επιτεύξιμο, και μπορεί να βοηθήσει στην απογείωση της ελληνικής οικονομίας, υπό έναν, όμως, όρο :
Αρκεί να υποδείξει τις πηγές χρηματοδότησής του.

Όπως σωστά είπε ο ΓΑΠ στην ΔΕΘ (13/9/2009) χρήματα υπάρχουν, το θέμα είναι που πηγαίνουν. Και από που αντλούνται και πως κατανέμονται (και εδώ είναι που καθίσταται αναγκαία η έστω και εν μέρει κρατικοποίηση του τραπεζικού τομέα) - προσθέτω, εγώ. (Η χώρα μας, ως οικονομία, έχει τεράστιες δυνατότητες. Δείτε το λήμμα ''ΕΛΛΑΔΑ'' στο FACTBOOK της CIA - https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html -, όπου η Ελλάδα του 2008 - 2009 εμφανίζεται με κατά κεφαλήν ΑΕΠ της τάξης των 32.000 δολλαρίων, με αξιοσημείωτη ανισοκατανομή του εισοδήματος, με συνολικό ΑΕΠ 343 δισεκατομμυρίων δολλαρίων και με αξιοσημείωτα ανορθολογική κατανομή εργατικού δυναμικού κλπ).

Και στον τομέα αυτόν είναι που πάσχει η εκφρασθείσα οικονομική πρόταση του ΓΑΠ, η οποία, πέρα από αναφορά στην ενιαία προοδευτική φορολόγηση όλων των εισοδημάτων, παραμένει θολή και δυσδιάκριτη, αφού οι άλλες εμφανιζόμενες πηγές εσόδων (πχ είσπραξη ανείσπρακτων οφειλών, ή του μη αποδιδόμενου ΦΠΑ) δεν είναι ασφαλείς, αφού απαιτείται μια τέτοια υποδομή από το κράτος, η οποία δεν είναι ορατή, ενώ και η μεγάλη σε διάρκεια χρονική έκταση της πολιτικής βούλησης, που είναι απαραίτητη, για την λήψη των απαραίτητων μέτρων, δεν εγγυάται την διατήρησή της σε βάθος χρόνου. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν, υπό το κράτος των πιέσεων των κοινωνικών ομάδων των μικρομεσαίων, η πολιτική εξουσία θα αντιμετωπίσει την πολιτική και οικονομική δύναμη αυτών των ευάριθμων ομάδων, που πολύ απλά θα εξακολουθούν να αρνούνται να συνεισφέρουν στο κρατικό ταμείο τα οφειλόμενα στο κράτος, καθώς και την πραγματική φοροδοτική τους υποχρέωση.

Πάντως στην παρούσα φάση αυτή η κατάσταση, ακόμα και αν μοιάζει να είναι μια εικονική πραγματικότητα, ευνοεί το ΠΑΣΟΚ και τον ΓΑΠ, μπροστά στις πιεστικές ανάγκες τις οποίες έχει δημιουργήσει, κατά τον τελευταίο χρόνο, η πολιτική Καραμανλή και η οικονομική ύφεση. Και φυσικά αυτό είναι εκείνο που μετράει στην πράξη, παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη δυσπιστία απέναντι στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, αφού ευρέως διαδεδομένη είναι η πεποίθηση ότι ο ΓΑΠ δεν κάνει για πρωθυπουργός.

Την κατάρρευση της ΝΔ έρχεται να απορροφήσει σε ένα μεγάλο βαθμό ο ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη, που όπως έδειξαν και οι ευρωεκλογές της 7/6/2009, καρπούται ένα μεγάλο κομμάτι των δυσαρεστημένων της ΝΔ, φθάνοντας το 7%, από το 3,8% των εκλογών της 16/9/2007, αντέχοντας μέσα στον χρόνο.



Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε και λόγω των βλακωδών πολιτικών του λαθών, αλλά και λόγω της ανασύνταξης των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ, μια ανασύνταξη, που ήλθε ως προϊόν της οικονομικής ύφεσης, που ξεκίνησε πέρυσι τον Σεπτέμβριο, να εξανεμίσει όλα τα δημοσκοπικά κέρδη, που είχε μέχρι πέρυσι το καλοκαίρι, αλλά και να ροκανίσει την καλή του εκλογική επίδοση των βουλευτικών εκλογών του 2007 και από το 5,15% (ή το δημοσκοπικό 18% της άνοιξης του 2008) να πέσει στο 4%, σύμφωνα με το τωρινό πολιτικό βαρόμετρο, σωζόμενος από την γενικότερη πτώση της ΝΔ και από την απογοήτευση των ψηφοφόρων της, που μετακινούνται προς το ρεύμα της αποχής από τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.

Η πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η παταγώδης πτώση της εκλογικής επιρροής της ΝΔ, μαζί με την περιορισμένη δυνατότητα του ΠΑΣΟΚ να αντλήσει ψήφους από τον χώρο της κεντροδεξιάς, δίνει την ευκαιρία στο ΚΚΕ να αυξήσει την εκλογική του επιρροή από το 8,15% των τελευταίων βουλευτικών εκλογών στο 8,50% και να δείξει ότι η ελληνική κοινωνία του προορίζει τον ρόλο του αναχώματος, απέναντι στην ολοένα και μεγαλύτερη επιθετικότητα ενός εντελώς τυχοδιωκτικού τμήματος των κυρίαρχων ελληνικών γραφειοκρατικών καπιταλιστικών ελίτ. Μια επιθετικότητα νεοφιλελεύθερου τύπου που, σε παγκόσμιο επίπεδο, οδήγησε, πέρυσι, στην παρ' ολίγον κατάρρευση του παγκόσμιου τραπεζοπιστωτικού συστήματος και κατ' επέκταση του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, η οποία κατάρρευση απεφεύχθη χάρη στις κλασσικές κεϋνσιανές συνταγές και στις μαζικές παρεμβάσεις στις εσωτερικές και διεθνείς αγορές από τις κυβερνήσεις αρχικά του Μπους και στην συνέχεια του Ομπάμα, η οποία φαίνεται ότι, σιγά - σιγά, οδηγεί την αμερικανική και την παγκόσμια οικονομία στην έξοδο από το τούνελ της ύφεσης, σε συνεργασία με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, την ιαπωνική κυβέρνηση και το Κ. Κ. Κίνας.



Οι Οικολόγοι του παλαιού συμφοιτητή μου Μιχάλη Τρεμόπουλου δεν φαίνονται ικανοί να πιάσουν το ποσοστό τους (3,5%) των Ευρωεκλογών του Ιουνίου του 2009 και μόνον μια περαιτέρω εκλογική κατάρρευση της ΝΔ θα μπορούσε να τους ανοίξει την πόρτα για την συμμετοχή τους στην Βουλή.
Το ζητούμενο είναι το αν βγει αυτοδύναμη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, από την κάλπη της 4/10/2009. Το βαρόμετρο της ''Public Issue'' δείχνει ότι μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να υπάρξει, έστω και αν αυτή θα είναι ισχνή.

Αυτό, όμως, τώρα δεν είναι σίγουρο και είναι το μόνο πραγματικό ζητούμενο της κάλπης. Αν και όσο πλησιάζουμε στην ημέρα των εκλογών ο ελληνικός λαός δεν φαίνεται ότι θα θελήσει να αφήσει τέτοιου είδους αβεβαιότητες να ίπτανται στο αέρα, ως ενδεχόμενο.






(Δείτε και τα συναφή θέματα, που έχω ανοίξει στο ''FREE FORUMS'', με τίτλο : ‘‘ΠΑΣΟΚ – ΜΙΑ ΑΝΕΤΗ ΝΙΚΗ ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 4/10/2009’’ http://www.freeforums.gr/index.php/topic,3364.0.html και στο ''PETROUPOLIS FORUMS'', με τίτλο : ‘‘ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ : Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΨΗΦΟΥ’’ http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=1164&start=15&mforum=pfor ).