Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Η Κίνα, η Ρωσία και στην μέση ο Donald Trump. (Η νέα αμερικανική διοίκηση ενώπιον των δυσμενών, για την υπερδύναμη, γεωπολιτικών δεδομένων, προσπαθεί να ανασυγκροτήσει την στρατηγική της, για την διατήρηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας των Η.Π.Α.).


Ο πρόεδρος Donald Trump και ο νέος σύμβουλός του επί θεμάτων Εθνικής Ασφαλείας στρατηγός H.R. McMaster, με δεδομένη την ανατροπή των πλανητικών γεωπολιτικών δεδομένων, σε βάρος των συμφερόντων των Η.Π.Α. ψάχνουν να βρουν εκείνα τα σημεία, στον γεωπολιτικό χάρτη, που θα τους επιτρέψουν να ανασυγκροτήσουν την αμερικανική στρατηγική, για την διατήρηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας του κράτους του οποίου ηγούνται. Το τί θα πράξουν και το ποιόν δρόμο συνεργασιών και συμμαχιών θα ακολουθήσουν, αποτελεί μια διαδικασία, που δεν έχει, ακόμη, ολοκληρωθεί και βρίσκεται, εν εξελίξει...



Παρακολουθώντας τα πλανητικά δρώμενα και  τις διεθνείς εξελίξεις, μετά την εκλογή του Δονάλδου Τραμπ, στην αμερικανική προεδρία, το πρώτο πράγμα, που μπορούμε να συμπεράνουμε, είναι ότι το επιτελείο του νέου προέδρου των Η.Π.Α. βρίσκεται σε μια φάση αναζήτησης της εφαρμοστέας πολιτικής, που πρέπει να ακολουθηθεί. Και φυσικά, αυτό δεν είναι, καθόλου, περίεργο, αφού η κυβέρνηση, που συγκρότησε ο Αμερικανός πρόεδρος είναι καινούργια και το πρόγραμμά της δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει μια απλή συνέχεια των πεπραγμένων της κυβέρνησης του Barack Hussein Obama και των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Αλλά, για να εφαρμοστεί μια πολιτική, σε παγκόσμιο επίπεδο, πρέπει, πρώτα, να συγκροτηθεί, ως τέτοια. Και για να συγκροτηθεί, απαραίτητο είναι να προσδιορισθούν, μία προς μία και τελικά, ως σύνολο, οι συνισταμένες της, προκειμένου μια παγκόσμια δύναμη, όπως η, πέραν του Ατλαντικού, υπερδύναμη, η οποία - ακόμη - κατέχει την πλανητική πρωτοκαθεδρία, να μπορέσει να δράσει, υπέρ των συμφερόντων της και να κτίσει τις απαραίτητες συμμαχίες, που θα τα υπερασπίσουν.

Σε αυτή την φυσιολογική και απολύτως, αναμενόμενη φάση προσδιορισμού των συνισταμένων και της συγκρότησης της εφαρμοστέας εξωτερικής πολιτικής, επαναπροσδιορισμού και αναζήτησης γεωπολιτικών συμμαχιών, όπως και ανατροπής των δυσμενών δεδομένων, βρίσκεται ο πρόεδρος Donald Trump και το επιτελείο, που ο ίδιος επέλεξε να τον περιστοιχίσει.

Όπως φαίνεται, η νέα αμερικανική κυβέρνηση δεν αρκείται, στην υποτιθέμενη ασφάλεια των συμπερασμάτων, στα οποία έχει καταλήξει η γραφειοκρατία της αμερικανικής διοίκησης, του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, μέσα από την δεδομένη πείρα των προηγούμενων δεκαετιών, τα οποία, άλλωστε, ως εργαλεία και ως απαυγάσματα μιας συνεχούς ροής στρατηγικών σφαλμάτων, οδήγησαν την αμερικανική εξωτερική πολιτική και την γεωπολιτική ισορροπία, που εξασφάλιζε την πλανητική κυριαρχία των Η.Π.Α., στο σημερινό αδιέξοδο, το οποίο προέκυψε, από την, απολύτως, προβλέψιμη επανεμφάνιση, στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη, των μεγάλων εθνικών κρατών, που έγιναν αποδεκτά και συμμετείχαν, στην διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, την οποία ενεργοποίησαν, ως πλανητική πολιτική, που (υποτίθεται ότι) εξέφραζε τα εθνικά συμφέροντα των Η.Π.Α., οι ελίτ, που εκφράζουν το βαθύ αμερικανικό κράτος και το establishment της Ουάσινγκτων και τα οποία μεγάλα εθνικά κράτη - υποτίθεται ότι -, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, είχαν τεθεί, εκτός μάχης, όπως η "Ε.Σ.Σ.Δ.", ή ήσαν ακίνδυνα, όπως η Κίνα.

Όπως, επανειλημμένα και έγκαιρα, έχουμε επισημάνει, οι αμερικανικές ελίτ, έπεσαν έξω. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα χρόνια, μετά την πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" και την ακάθεκτη άνοδο της παγκοσμιοποίησης, που οι ίδιες πυροδότησαν, παρά την φαινόμενη, αλλά και υπαρκτή πλανητική παντοδυναμία των Η.Π.Α., η πολιτική επιλογή της έναρξης και της θέσης, σε πλήρη λειτουργία, της νέας μορφής της παγκοσμιοποίησης, η οποία περιλάμβανε (ολιγότερο) την Ρωσία και (πολύ περισσότερο) την Κίνα των διαδόχων του Μάο Τσετουνγκ και του Ντενγκ Ξιάοπινγκ, μακροπρόθεσμα, σε ένα βάθος, που υπερκάλυψε την εικοσαετία, έβλαψε τα στρατηγικά συμφέροντα των Η.Π.Α.

Μπορεί η παγκοσμιοποίηση να ωφέλησε τις πολυεθνικές εταιρείες και το χρηματιστικό κεφάλαιο, δηλαδή το πιο κοσμοπολιτικό κομμάτι του αμερικανικού και του ευρύτερου δυτικού καπιταλισμού - και σίγουρα το έπραξε -, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι τα στρατηγικά συμφέροντα του βαθύτατου αμερικανικού κράτους και οι ελίτ, που εκφράζουν αυτά τα συμφέροντα, υπέστησαν, μια μακρόσυρτη φθορά, η οποία είναι βαρύτατη και πιθανώς, να καταστεί και ανήκεστη. 

Αυτό συνέβη και ήταν δεδομένο και φυσιολογικό να συμβεί, επειδή η συμμετοχή αυτών των δύο μεγάλων εθνικών κρατών, στην διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, τα ενδυνάμωσε και από ένα χρονικό σημείο και μετά, το οποίο εντοπίζεται, προς τα τέλη της δεκαετίας του 2000, τους επέτρεψε να διεκδικήσουν, είτε την παύση των επιθετικών κινήσεων, στην διεθνή σκακιέρα, του αμερικανικού παράγοντα, ως επικεφαλής του ΝΑΤΟ και του ευρύτερου δυτικού συνασπισμού, στον ευρωπαϊκό χώρο, που εκτείνεται, από την Μαύρη Θάλασσα, έως την Βαλτική (Ρωσία), είτε μια πρώϊμη, μεν, αλλά σημαντική, δε, ανακατανομή των σφαιρών επιρροής, στην Νοτιοανατολική Ασία (Κίνα), αλλά και στην Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο (Ρωσία και Κίνα). [Δείτε το παλαιότερο δημοσίευμά μου, σε αυτό εδώ το μπλογκ, με τίτλο : Αντικρίζοντας το μέλλον, από την δεκαετία του 2010, προς την δεκαετία του 2040 : Οι ρωγμές στην πλανητική κυριαρχία των Η.Π.Α., η εσφαλμένη γεωστρατηγική εχθρότητα της Δύσης προς την Ρωσία και η επιταχυνόμενη πορεία της Κίνας, προς την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Επίσης, χρήσιμα και κατατοπιστικά είναι και δύο άλλα παλαιά δημοσιεύματά μου, σε αυτό το μπλογκ, τα οποία μπορεί όποιος θέλει να δει, με τίτλους : Πού πάει η παγκοσμιοποίηση; (Από το 1914, στο 2014 : Τα δομικά αδιέξοδα της παγκοσμιοποιητικής λειτουργίας, ως αποτυχημένου αμερικανικού εθνικού σχεδιασμού και η εσωστρεφής αναδίπλωση των Η.Π.Α. και της Δύσης, λόγω της ανακατανομής της παγκόσμιας ισχύος, εις βάρος τους και υπέρ της Κίνας και της Ρωσίας) και 1 - 2008 μ.Χ. : Η άνοδος και η πτώση των Η.Π.Α. και του Δυτικού Κόσμου και η ακάθεκτη πορεία της Κίνας, προς την πρωτοκαθεδρία, μέσα από την ανακατανομή των ποσοστιαίων μεριδίων των μεγάλων χωρών, στο παγκόσμιο ΑΕΠ. (Η διάσπαση των αμερικανικών ελίτ, οι επισφαλείς αμερικανορωσικές σχέσεις και οι κρίσιμες αμερικανικές προεδρικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου). Η αναφορά, στα δημοσιεύματα αυτά είναι, απλώς, ενδεικτική, αφού υπάρχει και ένα πλήθος άλλων σχετικών άρθρων μου, που δημοσιεύτηκαν, σε αυτό εδώ το μπλογκ. Και φυσικά, η παράθεσή τους θα ήταν κουραστική και ανώφελη].

Οι απαντήσεις της κυβέρνησης του Barack Husein Obama, που προηγήθηκε της παρούσας κυβέρνησης του Donald Trump, υπήρξαν ανόητες και χαοτικές. Μάλιστα, χαρακτηρίζονται, ως ανόητες, ακριβώς, επειδή ήσαν χαοτικές, ως προς τα αποτελέσματά τους. Αυτή η διαπίστωση γίνεται σαφής, από όσα συνέβησαν, στον χώρο της Ουκρανίας, αφού το αμερικανονατοϊκό πραξικόπημα, στο Κίεβο, τον Φεβρουάριο του 2014, οδήγησε, στην εδαφική διάσπαση της χώρας και στην ομηρεία της υπόλοιπης, από την ρωσική υπερδύναμη, η οποία οποτεδήποτε το θελήσει, μπορεί να την καταλάβει ολόκληρη, χωρίς οι Η.Π.Α. και οι Ευρωπαίοι εταίροι τους, να μπορούν να πράξουν το παραμικρό.

Το ίδιο και ακόμη περισσότερο, καταστροφικές, είναι, για τις Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, οι εξελίξεις, στον χώρο της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, όπου η στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας, στην Συρία (με την συμπαράσταση και την βοήθεια της Κίνας), αλλά και η ισχυροποίηση των φιλικών, σε αυτήν, δυνάμεων, στην Λιβύη, που, βλακωδώς και χωρίς σχέδιο, κατέστρεψαν ο Barack Hussein Obama και το οπερετικό δίδυμο των  Nicolas Sarközy και François Hollande, μαζύ με την ιταλική κυβέρνηση του, ανοήτως, συμπεριφερθέντος Silvio Berlusconi, με τους συνεχείς νατοϊκούς βομβαρδισμούς, που εξουδετέρωσαν τον στρατό του Μουαμάρ Καντάφι και διευκόλυναν την άνετη επικράτηση των τζιχαντιστών του ISIS και διάφορων άλλων ανταρτικών δυνάμεων και τοπικών φυλών και διέλυσαν την χώρα, έτσι, ακριβώς, όπως θα συνέβαινε και στην Συρία του Μπασάρ αλ Άσσαντ, εάν δεν επενέβαινε, στρατιωτικά, η Ρωσία, η οποία έκοψε, σύριζα, τον βήχα και κατέστησε, άνευ αντικειμένου τις προθέσεις της αμερικανικής διοίκησης, των Ευρωπαίων και των λοιπών εταίρων τους στο ΝΑΤΟ.

Αλλά η κατάρρευση της "αραβικής άνοιξης", που ξεκίνησε η κυβέρνηση του Barack Hussein Obama, με κύριο εμπνευστή την ιλαροτραγική φιγούρα της Hillary Rodham Clinton, είχε, στο τέλος της τραγικής θητείας του απελθόντος προέδρου και μια ακόμη καταστροφική, για τα συμφέροντα των Η.Π.Α., επιπλοκή, με την παταγώδη αποτυχία του αμερικανονατοϊκού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, στην Τουρκία. Το αποτέλεσμα αυτής της απονενοημένης ενέργειας των Αμερικανών και των Ευρωπαίων εταίρων τους, ήταν να οδηγήσουν τον Τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Erdoğan και την ηγεσία των ισλαμιστών του AKP, στην αγκαλιά της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος, όπως έχουμε γράψει, έσωσε τον Τούρκο ηγέτη, από τον θάνατο και του εξασφάλισε την νίκη, επί των κεμαλιστών και των γκιουλενικών στρατιωτικών, δίνοντάς του την ευκαιρία να προβεί σε εκτεταμένες εκκαθαρίσεις, στις ένοπλες δυνάμεις και στον ευρύτερο κρατικό μηχανισμό, προκειμένου να συνεχίσει να ασκεί, απρόσκοπτα, την εξουσία του, την οποία πρόκειται να επισημοποιήσει, ως, περίπου, απόλυτη, με το επερχόμενο δημοψήφισμα της 16/4/2017.

Το ίδιο άσχημες είναι οι εξελίξεις και στην Νοτιοανατολική Ασία, όπου παγιώνεται η κυριαρχία των νεοκομμουνιστών αρχόντων του Πεκίνου, στην θάλασσα της Νότιας Κίνας, όπου η κινεζική ηγεσία, με την συνεχή κατασκευή πολλών τεχνητών νησιών, τα οποία εντάσσει, στην επικράτειά της, παρά την αντίθεση των Η.Π.Α., επιβάλλοντας την κυριαρχία του κινεζικού κράτους, σε αυτή την περιοχή, την οποία διεκδικούν, επίσης, οι γειτονικές της Κίνας χώρες και απειλώντας την Ουάσινγκτων, με πόλεμο, εάν δεν αποδεχθεί τα τετελεσμένα, τα οποία, στο σύνολό τους, αποσκοπούν στον έλεγχο αυτής της ζωτικής θαλάσσιας οδού, στην οποία διακινείται, ετησίως, ένας τεράστιος όγκος του παγκόσμιου εμπορίου, ο οποίος ξεπερνάει τα 5 τρισ. $ και η οποία έχει και έναν υποθαλάσσιο πλούτο, που αποτελείται από τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, τα οποία στερείται η κινεζική οικονομία.

Αυτή η δύσκολη, για την αμερικανική υπερδύναμη, πραγματικότητα, η οποία, μάλιστα, έχει προκύψει, μετά από την, εξ αντικειμένου, ορθή και επιβεβλημένη, για τα συμφέροντα του αμερικανικού κράτους και των ελίτ, που συμπλέκονται με αυτό, στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης του, τότε, προέδρου George Walker Bush, να φρενάρει την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, τον Σεπτέμβριο του 2008, προκειμένου να ανακόψει την αλματώδη άνοδο της κινεζικής και της ρωσικής ισχύος, είναι, απολύτως, γνωστή, στην κυβέρνηση του Donald Trump.

Ο ίδιος ο νέος Αμερικανός πρόεδρος και το επιτελείο του γνωρίζουν, πολύ καλά, ότι, σε όλα τα, ήδη, προαναφερθέντα μέτωπα, η γεωπολιτική ισορροπία των περιοχών αυτών, των οποίων η γεωστρατηγική αξία είναι ζωτική, για τις Η.Π.Α. και την Δύση, έχει μετατοπισθεί και έχει μεταβληθεί, σε βάρος των συμφερόντων της υπερδύναμης, που έχουν κληθεί να υπηρετήσουν και την οποία εκφράζουν. Και φυσικά, οι νέοι αξιωματούχοι, που διοικούν, στην Ουάσινγκτων, δεν πρόκειται να αποσύρουν το ενδιαφέρον τους, από αυτές τις περιοχές. Κάθε άλλο.

Αυτό, που είναι φυσικό να πράξουν και το οποίο, προφανώς, θα πράξουν ο Donald Trump και το επιτελείο του, είναι το να επικεντρώσουν τα ενδιαφέροντά τους, σε εκείνα τα σημεία, τα οποία μπορούν να ελέγξουν, προκειμένου να σταθεροποιήσουν τις βάσεις, πάνω στις οποίες θα στηριχθούν, για να ασκήσουν την, παραπέρα, επιρροή τους.

Βλέποντας το σύνολο της παγκόσμιας ισορροπίας και την μακροπρόθεσμη δυναμική της, πρέπει να πούμε, για μία ακόμη φορά, ότι ο πραγματικός αντίπαλος των Η.Π.Α., στις επόμενες δεκαετίες δεν είναι άλλος από την Κίνα. Παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα των αμερικανικών ελίτ αρνείται να δεχθεί αυτή την αλήθεια, πιστεύοντας ότι η αμερικανική υπερδύναμη μπορεί, εκ παραλλήλου, να ανασχέσει όλους μαζύ τους παρόντες και τους μέλλοντες αντιπάλους της χώρας τους, αυτό είναι ένα άπιαστο όνειρο θερινής νυκτός.

Αυτό συμβαίνει, όχι επειδή οι Η.Π.Α. δεν μπορούν, σε μια μεσομακροπρόθεσμη χρονική περίοδο, να αναχαιτίσουν, χωριστά, τους δύο μεγάλους αντιπάλους τους - την Ρωσία και την Κίνα. Θεωρητικά, το μπορούν. Είναι πολύ δύσκολο, βέβαια, αλλά η αμερικανική υπερδύναμη μπορεί να υπολογίζει ότι είναι δυνατόν, μέσα σε έναν μεσομακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα, να αναχαιτίσει την Ρωσία και την Κίνα. Αυτό, όμως, θα μπορούσε, ίσως, να συμβεί, εάν αυτές οι δύο μεγάλες χώρες δεν συνεργασθούν, μεταξύ τους. Όμως, όσοι και όσες από τις αμερικανικές ελίτ έχουν την πεποίθηση ότι η Κίνα και η Ρωσία δεν πρόκειται να συνεργασθούν, έχοντας, απέναντί τους, τις Η.Π.Α. και τον δυτικό συνασπισμό, ματαιοπονούν, αφού περιμένουν, από τις δύο αυτές χώρες να μην συμπεριφερθούν, φυσιολογικά και να επιδείξουν μια συμπεριφορά, η οποία αντιβαίνει, στα συμφέροντά τους.  

Αν οι ηγέτες των Η.Π.Α. θέλουν να διατηρήσει η χώρα τους την παγκόσμια ηγεμονία, όσο αυτό είναι δυνατό, στο προβλεπτό μέλλον, τότε είναι υποχρεωμένοι να προχωρήσουν, στον στρατηγικό σχεδιασμό, για την ανάσχεση του ανερχόμενου κινεζικού γίγαντα και να συγκροτήσουν τις κατάλληλες συμμαχίες, για να επιτύχουν τον στόχο τους.

Παρά τις τεράστιες δυσκολίες, που ενέχει αυτό το εγχείρημα και οι οποίες γίνονται μεγαλύτερες, όσο περνάει ο καιρός, αφού η κινεζική ηγεσία είναι πολύ προσεκτική, στις κινήσεις της και έχει, ως σύμμαχό της, την διεθνή μπατιροτραπεζοκρατία και τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, που ευνοούνται, τα μάλα, από την ένταξη της Κίνας, στην παγκοσμιοποιητική διαδικασία, η επίτευξη του τελικού στόχου, δηλαδή η ανάσχεση της ταχύτατης ανόδου της δύναμης της Κίνας είναι, ακόμη, πραγματοποιήσιμη.

Άλλωστε, όπως και άλλες φορές έχουμε σημειώσει, αυτή η διαδικασία ανάσχεσης της φρενήρους ανόδου της κινεζικής οικονομίας έχει, σε έναν κάποιο βαθμό, ήδη, πραγματοποιηθεί, αφού οι ρυθμοί ανάπτυξης του κινεζικού ΑΕΠ, από τα επίπεδα του 12%, που βρίσκονταν, πριν την έλευση της μεθοδευμένης χρηματοπιστωτικής κρίσης του Σεπτεμβρίου του 2008, έχουν, τώρα, περιοριστεί στο - καθόλου ευκαταφρόνητο - επίπεδο του 6,7%, με προοπτική, παραπέρα, μείωσής τους.





Παρά τα όσα νομίζονται, στην Δύση, για την κινεζική κοινωνία και το καθεστώς, που, με στιβαρό χέρι, την διοικεί, από την εποχή της νίκης των Κινέζων κομμουνιστών, επί των εθνικιστών, η πραγματικότητα, εκεί, είναι πολύ διαφορετική. Η κινεζική κοινωνία, σε όλες της τις εκδοχές και διαβαθμίσεις, μπορεί να ζει, μέσα σε ένα, οικονομικά και κοινωνικά, εκσυγχρονιζόμενο γραφειοκρατικό καπιταλιστικό καθεστώς, αλλά η αλήθεια είναι ότι οποιαδήποτε ομοιότητα, με την δυτική εκδοχή του γραφειοκρατικού καπιταλισμού, σταματάει, εδώ. Από εκεί και πέρα, στην σύγχρονη Κίνα, κυριαρχεί η (μονο)κομματική αυταρχία, ο κρατικός γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός και η διοικητική δεσποτεία. Βέβαια, δεν είναι, κατ' ανάγκην, πάντοτε, επιβεβλημένα, όλα όσα συμβαίνουν, σε αυτή την αχανή χώρα των 1.373.000.000 ανθρώπων, αφού το νεοκομμουνιστικό καθεστώς, που έχει επικρατήσει, έχει γεννήσει ένα υβρίδιο μιας νέας άρχουσας τάξης, η οποία στηρίζεται, σε μια πρωτοφανή, ιστορικά, μορφή ενός κατευθυνόμενου και σχεδιασμένου κρατικού καπιταλισμού, που, ως προς τις εξουσιαστικές κοινωνικές ομάδες και συσσωματώσεις, συγκροτείται, από κομματικούς γραφειοκράτες και επίσης, κομματικούς καπιταλιστές, οι γόνοι και οι υπηρέτες των οποίων μπορούν, άνετα, να τραγουδούν την "Διεθνή", ως ιδεολογική/ψευδοσυνειδησιακή έκφραση της δικής τους εξουσίας.



Αλλά η ωμή αλήθεια είναι ότι αυτό δεν αρκεί, για να ανασχεθεί η τεράστια δυναμική της κινεζικής ανόδου, η οποία στηρίζεται και στον συγκεντρωτικό χαρακτήρα του κινεζικού κράτους, τον οποίο έχει επιβάλει η τεράστια γραφειοκρατική δομή του Κ. Κ. Κίνας, που συγκροτήθηκε, με βάση τα γνωστές δογματικές οργανωτικές αρχές του λενινιστικού συγκεντρωτισμού, τις οποίες μετέφερε ως πρότυπα συγκρότησης, σχεδιασμού και δράσης, στο κινεζικό κράτος, μετά τον εμφύλιο πόλεμο, που τελείωσε με την απρόσμενη - αρχικά - νίκη των Κινέζων κομμουνιστών, το 1949, επί των Εθνικιστών του Κουόμιντανγκ του στρατηγού Τσιανγκ Κάϊσεκ και την φυγή των υπολειμμάτων των τελευταίων, στην Φορμόζα - την σημερινή Ταϊβάν.

Ως εκ τούτου, η αμερικανική υπερδύναμη, εάν θέλει να ανασχέσει την κινεζική δυναμική, πρέπει να αντιστρέψει την πολιτική του προέδρου Richard Nixon και να συγκροτήσει μια άτυπη, αλλά ουσιαστική συνεργασία και συμμαχία, με την Ρωσία. Μόνον, έτσι μπορεί να ανασχεθεί, αποτελεσματικά, στο προβλεπτό μέλλον, η ανοδική κινεζική δυναμική.

Αλλά, για να συγκροτήσουν μια συνεργασία και συμμαχία, με την Ρωσία, που θα έχει έναν αντικινεζικό προσανατολισμό, οι ηγέτες των Η.Π.Α., θα πρέπει να δώσουν πολύ μεγάλα ανταλλάγματα, στην ρωσική ηγεσία. Και αυτά τα ανταλλάγματα δεν μπορούν να είναι και δεν θα είναι άλλα, από την αύξηση του χώρου της ρωσικής επιρροής, στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Με αυτά τα δεδομένα, οι αμερικανικές ελίτ, για να συγκροτήσουν, μια επαρκή και χρονικά ευμεγέθη συνεργασία και συμμαχία, με την Ρωσία, θα πρέπει να αφήσουν κάποιους συμμάχους τους, στην Ευρώπη και να δυσαρεστήσουν κάποιους άλλους.

Επί του παρόντος και αρκετά αργότερα, από τώρα, ο Donald Trump και το επιτελείο του ψάχνονται, διερευνώντας και επανεξετάζοντας όλα τα δεδομένα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, προκειμένου να μπορέσουν να προβούν στην ιεράρχηση των στόχων τους και την συγκρότηση των τακτικών και των στρατηγικών πολιτικών του αμερικανικού κράτους, το οποίο, πλέον, δεν είναι εκείνο, που ήταν, ακόμη και όταν το συγκρίνουμε, με τα δεδομένα, που υπήρχαν και το συγκροτούσαν, πριν από μια δεκαετία, ή και λιγότερο.

Το τί μέλλει γενέσθαι, με τις αναζητήσεις και την στοχοθεσία της νέας αμερικανικής ηγεσίας, είναι το ζητούμενο. Και φυσικά, θα το δούμε και θα το διαπιστώσουμε, στην ώρα του...


Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Η 2η "αξιολόγηση" οδηγεί την κυβέρνηση σε ένα νέο πολιτικό αδιέξοδο. (Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ενώπιον του διλήμματος "ευρώ, ή δραχμή". Οι ευρωσταλινικοί θα επιλέξουν - και πάλι - το ευρώ και την πολιτική αυτοκτονία του χώρου τους;).




Αυτό που γίνεται - ολοένα και περισσότερο - κατανοητό, όσο περνάει ο καιρός και δεν κλείνει η περιβόητη "δεύτερη αξιολόγηση" των κυβερνητικών πεπραγμένων, στα πλαίσια του 3ου Μνημονίου, που, ανοήτως, αποδέχτηκε ο Αλέξης Τσίπρας και υπέγραψε η κυβέρνησή του, τον Αύγουστο του 2015, είναι το απλούστατο γεγονός του πολιτικού αδιεξόδου, στο οποίο έχει περιέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του.

Την έλευση αυτού του αδιεξόδου την είχαμε, εγκαίρως, επισημάνει, ήδη, από εκείνη την εποχή, κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ φαινόταν ότι είχε την, περίπου, απόλυτη κυριαρχία, στο κατεδαφισμένο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, την ίδια στιγμή, που τα πρόσωπα, που περιστοιχίζουν τον αρχηγό αυτού του ριζοσπαστικοφανούς κόμματος (το οποίο αποτελεί έναν καινοφανή κλάδο του κλασικού ευρωκομμουνιστικού ρεύματος της ελληνικής αριστεράς, εμπλουτισμένο με στελέχη του παλαιού μπρεζνιεφοσταλινικού χώρου, τα οποία αποστάτησαν, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, από το Κ.Κ.Ε., το οποίο, μάλιστα, παρά λίγο να καταφέρουν να διαλύσουν) και τα οποία αποτελούν μια σύγχρονη "πινακοθήκη των ηλιθίων", παρουσιάζονταν, ως μάστορες και ειδήμονες ενός αριστοτεχνικού και συνάμα αποτελεσματικού πολιτικού μακιαβελισμού, τον οποίο - υποτίθεται ότι - εφάρμοζαν, επιτυχώς, πάνω στα ερείπια, που είχαν αφήσει πίσω τους τα "ευρωπαϊστικά" πολιτικά κόμματα του παλαιού ελληνικού δικομματισμού, τα οποία είχαν καταρρεύσει, εξ αιτίας της αποδοχής και της εφαρμογής των κατεδαφιστικών πολιτικών, που υπαγόρευαν οι ξένοι δανειστές.

Στην πραγματικότητα, αυτό που συνέβη, δεν έχει καμμία σχέση, με οποιονδήποτε πολιτικό μακιαβελισμό του Αλέξη Τσίπρα και των συνεργατών του. Εκ των υστέρων, μπορεί η αλυσίδα των γεγονότων, που ακολούθησαν, να υποδεικνύει την ύπαρξη μιας τέτοιας πολιτικής τακτικής, εκ μέρους των κυβερνώντων, αλλά μια τέτοια σύνδεση των γεγονότων δεν προϋπήρξε, ως πολιτικός σχεδιασμός της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, που προϋπήρξε δεν ήταν τίποτε περισσότερο, από μια χαοτική κυβερνητική πολιτική τακτική, η οποία προέκυπτε από το πασίδηλο γεγονός, το οποίο συνίστατο, στο ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου αντιμετώπιζε δύο μεγάλες αντιθετικές και ως εκ τούτου, συνθλιπτικές πιέσεις, οι οποίες δεν ήταν εύκολο να αντιμετωπισθούν.

Η μία πηγή αυτών των πιέσεων ήταν εξωτερική και την αποτελούσαν οι ξένοι δανειστές, οι "θεσμοί", όπως τους ονόμασαν οι συριζαίοι. Αυτή η πηγή των πιέσεων ήταν κολοσσιαία, στον βαθμό, που η εσώτερη ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ (Γιάννης Δραγασάκης, Αλέκος Φλαμπουράρης, Δημήτρης Βίτσας, Νίκος Βούτσης, Νίκος Παππάς, Γιώργος Σταθάκης) παρέμενε πιστή, στην παραμονή της χώρας μας, στο ευρώ και την ζώνη του. Και όπως αποδείχτηκε, η ομάδα αυτή των παλαιών εραστών του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" (των ευρωκομμουνιστών του Λεωνίδα Κύρκου, που παρέμειναν μαθητές του, παρά την σύγκρουσή τους, μαζύ του, στα στερνά του βίου του) και των πολιτικών τέκνων του Χαρίλαου Φλωράκη, που, μετά την πτώση της "Ε.Σ.Σ.Δ." και του "σοσιαλιστικού στρατοπέδου", αποστάτησαν, προβαίνοντας, σε μια πολιτική πατροκτονία και εγκατέλειψαν την μπρεζνιεφική εκδοχή του παλαιού σταλινισμού, αντικαθιστώντας την δογματική προσήλωσή τους, στον "υπαρκτό σοσιαλισμό", με την, αντίστοιχα, δογματική ένταξή τους, στο, ομοίως, σαθρό ιδεολόγημα του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", τελικά, δεν άλλαξε στρατόπεδο. Παρέμεινε πιστή, στο ευρώ και στην ζώνη του. Δηλαδή, στα παλαιά και στα νέα δόγματα των μελών της.

Η δεύτερη πηγή των πιέσεων, που αντιμετώπιζε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν εσωτερική. Και φυσικά, δεν εντοπιζόταν, στην κοινοβουλευτική αντιπολίτευση. Τα κόμματα του παλαιού δικομματισμού ήσαν κλινικά νεκροί πολιτικοί οργανισμοί, τους οποίους ελάχιστοι ελάμβαναν, σοβαρά, υπόψη και οι οποίοι δεν ήσαν ικανοί να πραγματοποιήσουν, ούτε μία σοβαρή κινητοποίηση. Ιδιαίτερα, μάλιστα, μετά την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, τα κόμματα, αυτά είχαν περιέλθει, σε πλήρες αδιέξοδο, από το οποίο τα έβγαλε ο Αλέξης Τσίπρας, αφού ο ίδιος και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είχαν προαποφασίσει να μην ακολουθήσουν την εντολή, που προέκυπτε, από την λαϊκή ψήφο και να υποταχθούν, στις απαιτήσεις των ξένων δανειστών.

Η δεύτερη πηγή των πιέσεων, που αντιμετώπιζε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ήταν ενδοκυβερνητική και προέκυπτε, από τον συσχετισμό των δυνάμεων, μέσα, στην ίδια την κυβέρνηση, μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και μέσα στο ίδιο το κόμμα και τα πολιτικά όργανά του. Η ύπαρξη μιας μεγάλης ομάδας βουλευτών, αλλά και ενός πλήθους κομματικών στελεχών, όπως και πολλών και υπουργών, που στοιχίζονταν, γύρω από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και την Ζωή Κωνσταντοπούλου και στρέφονταν, υπέρ της πολιτικής της εξόδου της Ελλάδας, από το ευρώ και την ζώνη του, μαζύ με την ξεχωριστή και ιδιαίτερη παρουσία του Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος προέκρινε, μια υλοποιήσιμη και εφαρμόσιμη πολιτική ενός αντάρτικου, μέσα στο ευρώ και η οποία θα οδηγούσε την ευρωζώνη, σε μια σαρωτική κρίση, δεν έδινε, στην εσώτερη ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, εκείνο το εύρος των πολιτικών χειρισμών, που ήταν απαραίτητο, προκειμένου να περάσει, αναίμακτα, την πολιτική της.

Κάπως έτσι η εσώτερη ηγετική ομάδα, που περιστοίχιζε τον Αλέξη Τσίπρα, όταν βρέθηκε μπροστά στην πείσμονα άρνηση των ξένων δανειστών να υποχωρήσουν, σε οποιοδήποτε αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης και κλήθηκε να υπογράψει ένα τρίτο Μνημόνιο, οδηγήθηκε, στην διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, για την αποδοχή, ή όχι των μέτρων που ζητούσαν οι "θεσμοί", έχοντας, ως κρυφή πολιτική ατζέντα, την αποδοχή, εκ μέρους των ψηφοφόρων, των μέτρων, που ζητούσαν οι δανειστές και ως φανερή την απόρριψή τους, προκειμένου να μπορέσει να αντικρούσει την εσωκομματική της αντιπολίτευση, την οποία (μάλλον, αδίκως) φοβόταν.

Στην πραγματικότητα, οι φόβοι της εσώτερης ηγετικής ομάδας και του Αλέξη Τσίπρα ήσαν υπερβολικοί, παρά το γεγονός ότι, με κλειστές τις τράπεζες και με capital controls, το εκλογικό σώμα καταψήφισε, στις 5/7/2015, με ποσοστό 61,3% την αποδοχή των μέτρων λιτότητας, που ζητούσε, τότε, η τρόϊκα των ξένων δανειστών και παρά το γεγονός ότι αυτή η καταψήφιση σήμαινε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων κατανοούσε, ότι η χώρα οδηγούνταν, εκτός ευρωζώνης. Το εκλογικό σώμα και η ελληνική κοινωνία άφηνε, ακόμη και τότε, τεράστια περιθώρια κινήσεων, στην κυβέρνηση και στον Αλέξη Τσίπρα. Η εντολή, που είχαν, για να κυβερνήσουν την χώρα, ήταν, εντελώς, πρόσφατη, αφού, από τις βουλευτικές εκλογές της 25/1/2015, είχαν περάσει λίγοι, μόνον, μήνες και ως εκ τούτου, η κοινωνία περίμενε να δει, στην συνέχειά του, το κυβερνητικό έργο και την πολιτική του Αλέξη Τσίπρα, για να την κρίνει.

Αυτή η στάση των εκλογέων μπορεί να κρίνεται, ως αφελής, αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματική κατάσταση. Τα πολιτικά πράγματα της χώρας, έτσι εξελίχθηκαν και σε τελική ανάλυση, δεν είναι δυνατόν και δεν είναι σωστό να μην λαμβάνεται υπόψη και η διαπίστωση ότι η συμπεριφορά της κοινωνίας, εκείνη την εποχή, δεν ήταν αναίτια και αδικαιολόγητη. Εσφαλμένη, σίγουρα, ήταν, αλλά η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, στις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, που ακολούθησαν, μετά την ψήφιση του 3ου Μνημονίου και την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, έχει μια πολύ σοβαρή δικαιολογητική βάση.

Οι βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, προφανώς, ξεκαθάρισαν το πολιτικό τοπίο και η αλήθεια είναι ότι ευνόησαν, πέραν του δέοντος, τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό έγινε και εξ αιτίας των απίστευτων πολιτικών ανοησιών, που διέπραξαν οι αντίπαλοί του - ιδίως εκείνοι, που αποχώρησαν από το κυβερνητικό κόμμα, λόγω της ψήφισης του 3ου Μνημονίου. Η "Λαϊκή Ενότητα" του Παναγιώτη Λαφαζάνη, βλακωδώς, αρνήθηκε να συνεργαστεί εκλογικά, με το ΕΠΑΜ του Δημήτρη Καζάκη, ενώ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με την σειρά της έπραξε το ίδιο, αρνούμενη να συνεργαστεί, εκλογικά, με την "Λαϊκή Ενότητα", με τελικό αποτέλεσμα όλοι τους να μείνουν έξω από την Βουλή, ενώ, εάν οποιαδήποτε, από αυτές τις εκλογικές συνεργασίες, είχε πραγματοποιηθεί (πολύ περισσότερο, εάν και οι τρεις αυτοί πολιτικοί φορείς είχαν συνεννοηθεί και είχαν πραγματοποιήσει μια απλή εκλογική συνεργασία), ο εκλογικός συνδυασμός, που θα είχε γίνει, θα είχε εισέλθει, στην Βουλή, αφού θα είχε υπερβεί το όριο του 3%. [Δείτε το δημοσίευμά, μου, εκείνη την εποχή σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, με τίτλο : 25/1/2015 - 20/9/2015 : Έγκλημα και τιμωρία, χωρίς άμεσες συνέπειες, για τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχασε 320.074 ψήφους. (Η άνετη εκλογική νίκη του Αλέξη Τσίπρα και ο επικείμενος πολιτικός αφανισμός του κόμματος, στο οποίο ηγείται)].

Μια τέτοια εξέλιξη θα είχε δραματικές συνέπειες, στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ θα έχαναν έδρες, με αποτέλεσμα να μην ήταν δυνατόν να σχηματισθεί η παρούσα κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαζόταν και άλλους (ή, απλώς, άλλους) κυβερνητικούς εταίρους, για να σχηματίσει κυβέρνηση. Η παρούσα κυβερνητική συνεργασία δεν θα είχε την συνέχεια, που, τώρα, έχει.

Προφανώς, αυτούς τους κυβερνητικούς εταίρους, που θα χρειαζόταν, ο ΣΥΡΙΖΑ, για να συνεχίσει να κυβερνά, θα τους έβρισκε, αφού και το ΠΑΣΟΚ της Φώφης Γεννηματά (η αποκαλούμενη "Δημοκρατική Συμπαράταξη") και το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, όπως και η "Ένωση Κεντρώων" του Βασίλη Λεβέντη, όλοι μαζύ, ή κάποιοι από αυτούς, θα ήσαν πρόθυμοι να συμμετάσχουν, αλλά, έτσι, θα άλλαζε, άρδην, το ελληνικό πολιτικό σκηνικό, αφού η ύπαρξη μιας ενορχηστρωμένης και συγκροτημένης αντιμνημονιακής κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, θα τον κατατρόπωνε, κοινωνικά και πολιτικά, όλον αυτόν τον καιρό και θα τον οδηγούσε σε μια σαρωτική εκλογική παρακμή.

Αυτή η δυσμενέστατη εξέλιξη, για τον ΣΥΡΙΖΑ, θα προέκυπτε, επειδή αυτές οι δυνάμεις, που θα συγκροτούσαν την εκλογική συνεργασία της ΛΑΕ, του ΕΠΑΜ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα εκφράζονταν και θα αποκτούσαν ένα πανελλαδικό ακροατήριο, μέσα από την πρόσβαση, που θα αποκτούσαν, στα διάφορα πάνελς των ΜΜΕ, μέσα από την αναγκαστική ποσόστωση του χρόνου, που τους θα τους αναλογούσε, με βάση την δύναμή τους, στο κοινοβούλιο και με την κάλυψη των πολιτικών και των άλλων δραστηριοτήτων τους. Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτική και εκλογική δύναμη, πιθανότατα, δεν θα υπήρχε.

Η ζωή, όμως, δεν κυλάει, με το "αλλά", ούτε λαμβάνει υπόψη της το "τί θα είχε συμβεί, αν". Η ζωή βαδίζει, σύμφωνα, με τα δεδομένα, που, κάθε φορά, υπάρχουν. Έτσι, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να οδηγήθηκε, σε υπερβολικές πράξεις, οι οποίες ήσαν ανόητες και υπερέβησαν τα όρια της βλακείας (όπως έπραξε με το δημοψήφισμα, το οποίο μπορούσε να μην το διενεργήσει) και τις οποίες δεν πλήρωσε, εκλογικά, ενώ ευνοήθηκε, από τις ανοησίες των αντιπάλων του, όμως, όλα αυτά είχαν έναν πολύ στενό χρονικό ορίζοντα, αφού, σε τελική ανάλυση, η αναβαπτισμένη, στις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν υποχρεωμένη να εφαρμόσει, με το στανιό και με τα χίλια ζόρια, το 3ο Μνημόνιο, που υπέγραψε και ψήφισε, με την λήξη της προηγούμενης βουλής.

Κάπως έτσι, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οδηγήθηκε, στο σημερινό πολιτικό αδιέξοδο. Όπως προβλέψαμε, επίσης, έγκαιρα, πριν από την διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών της 20/9/2015 - δείτε το κείμενο, που, εκείνη την εποχή, δημοσίευσα σε αυτό εδώ το μπλογκ, με τίτλο : Εκλογές της 20/9/2015 : Δεν πρέπει να επιτραπεί στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, να αποδράσει. Πρέπει να εφαρμόσει το νεοπινοσετικό περιεχόμενο του 3ου Μνημονίου, που υπέγραψε και ψήφισε, για να απαξιωθεί, πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά. (Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κολλήσει. Προηγείται, μεν, αλλά)... - και ενώ αυτά, που έλεγα, δέχονταν ισχυρές και επίμονες αντιρρήσεις, η διαχείριση και η εφαρμογή των προβλέψεων του 3ου Μνημονίου, που ψήφισε, με τον Ν. 4336/14-8-2015 και των εφαρμοστικών νόμων, που θα ακολουθούσαν, κατά την διάρκεια των αξιολογήσεων, που θα γίνονταν, θα οδηγούσαν, τον ΣΥΡΙΖΑ, σε πολιτικό αδιέξοδο και στην κοινωνική, πολιτική και εκλογική κατάρρευση.

Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε, σήμερα. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα καθυστερεί, όσο μπορεί, την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, διότι, τώρα, πλέον, δεν του έχουν μείνει, ως εκλογική βάση, παρά, μόνον, οι δημόσιοι υπάλληλοι και κάποιοι "ορφανοί" πασόκοι. Και φυσικά, φοβάται, αντιλαμβάνεται και κατανοεί ότι, μετά το κλείσιμο και αυτής της αξιολόγησης, οι προβλέψεις της οποίας είναι συντριπτικές, η εκλογική του βάση θα συρρικνωθεί, ακόμη, περισσότερο.

Το ελληνικό αδιέξοδο συνεχίζει την εξουθενωτική, για τον πληθυσμό της χώρας πορεία του, αφού οι ξένοι δανειστές δεν έχουν καθόλου "καλές" προθέσεις. Στην πραγματικότητα, αυτό που ζητούν, είναι η ψήφιση μέτρων, τα οποία θα υπερβαίνουν, χρονικά, το παρόν Μνημόνιο, για να δώσουν κάπου 7 δισ. €, τα οποία η χώρα θα τους τα επιστρέψει, για να "ξεχρεώσει", μέσα στο καλοκαίρι, ένα πολύ μικρό τμήμα του συνολικού δημόσιου χρέους της, το οποίο φθάνει τα 326 δισ. €. Και φυσικά, οι "αξιολογήσεις", αυτού του τύπου, δεν πρόκειται να σταματήσουν, εδώ, αφού, στο σύνολό τους, από την αρχή του 3ου Μνημονίου, μέχρι τον επόμενο χρόνο, που λήγει το 3ο Μνημόνιο, προβλέπονται έξι, στην σειρά, "αξιολογήσεις" των κυβερνητικών πεπραγμένων.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβανόμενη το επερχόμενο πολιτικό τέλος της, έχει αρχίσει να απειλεί τους ξένους δανειστές, με την ... πτώση της. ("Θα πάμε, σε εκλογές, θα πέσουμε και θα μας βρείτε, στους δρόμους", λέγεται ότι είπε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, στους δανειστές). Ακόμη και η τραγελαφική Τασία Χριστοδουλοπούλου έφθασε να πει ότι δεν πρέπει να γίνουν δεκτά αυτά που επιθυμούν οι "θεσμοί".

Αστειότητες. Στην πραγματικότητα, οι συριζαίοι δεν θέλουν να πέσουν. Διότι, αν πέσουν, όχι, μόνο, θα χάσουν την εξουσία, αλλά και επειδή, όταν πέσουν, θα ακολουθήσουν οι φάπες, την ίδια στιγμή, που η πολιτική τους συντριβή είναι, απολύτως, πιθανή.

Από την άλλη πλευρά, οι ξένοι δανειστές αδιαφορούν, για την τύχη του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι, μόνο, επειδή δεν επιθυμούν μια αριστερή κυβέρνηση, στον χώρο της ευρωζώνης. Αυτό είναι το λιγότερο και υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να τους είναι και αδιάφορο, αυτό το ίδιο το γεγονός του πολιτικού προσανατολισμού της κυβέρνησης. Αδιαφορούν, για την τύχη του ΣΥΡΙΖΑ, διότι τον Αλέξη Τσίπρα και τον ηγετικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, τους θεωρούν δεδομένους, όπως συνέβαινε και το πρώτο επτάμηνο του 2015 - γι' αυτό, άλλωστε, τότε, επέμεναν, με φορτικότητα, στην απομάκρυνση του Γιάννη Βαρουφάκη, από το Υπουργείο Οικονομικών.

Αυτό, που, πράγματι, πίσω από τα παρασκήνια, συμβαίνει, είναι ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται ότι όλες οι πεποιθήσεις της, για όλα όσα επρόκειτο να συμβούν, μετά την υιοθέτηση και την ψήφιση του 3ου Μνημονίου, αποδείχτηκαν εσφαλμένες. Για τον λόγο αυτόν, βρίσκει, μπροστά της, το ίδιο δίλημμα (ευρώ, ή δραχμή), που είχε και τον Ιούλιο του 2015.

Σε αυτό το ερώτημα, με την ίδια διλημματική μορφή και περιεχόμενο, είναι που η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα καλείται να απαντήσει και αυτόν τον καιρό, που, τώρα, διανύουμε. Στην παρούσα φάση, προτιμά να αφήσει τον χρόνο να κυλίσει. Αλλά αυτή η επιλογή έχει μικρό χρονικό ορίζοντα. Το αργότερο, στις αρχές του ερχόμενου καλοκαιριού, θα πρέπει να έχει πάρει τις αποφάσεις της.

Κατ' ουσίαν, ο Αλέξης Τσίπρας, οι ευρωσταλινικοί (πάσης φύσεως, αποχρώσεως και εσοδείας) και οι νεοαριστεροί των "53", που τον περιστοιχίζουν, αυτό, που έχουν να αποφασίσουν, για την τύχη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι το εάν θα ακολουθήσουν την πεπατημένη οδό, που ακολούθησε ο αφελής ΓΑΠ, όταν κλήθηκε να υπογράψει, την περίοδο Απριλίου - Μαΐου 2010, το 1ο Μνημόνιο, ή όχι.

Ο, τότε, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός αποφάσισε να αποδεχθεί και να ψηφίσει το 1ο Μνημόνιο και έτσι, να διακινδυνεύσει να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ, στην πολιτική εξαφάνισή του, η οποία, τελικά, σχεδόν, πραγματοποιήθηκε. Το παλαιό και κραταιό ΠΑΣΟΚ, οδηγήθηκε (αμετάκλητα, όπως δείχνουν τα δεδομένα), στην απόλυτη συρρίκνωση, μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Σε ανάλογη θέση, με αυτήν, που βρέθηκε, τον Απρίλιο του 2010, ο Γιώργος Παπανδρέου βρίσκεται, σήμερα, ο Αλέξης Τσίπρας, που καλείται να συνεχίσει την εφαρμογή του 3ου Μνημονίου, που υπέγραψε και παράλληλα, να αποδεχθεί και την ψήφιση και την εφαρμογή, από το 2019, ενός συμπληρωματικού Μνημονίου, προκειμένου να έχουν "ήσυχο το κεφάλι" τους οι ξένοι δανειστές.

Μπορεί ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ να κατάφερε το 2015 να αποφύγει το πικρό ποτήρι, με την (αναγκαστική, ούτως, ή άλλως, αφού δεν προτίμησε να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ και την Ν.Δ.) προσφυγή στις δεύτερες βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς και να κερδίσει τον χρόνο, που ήθελε, χωρίς να έχει μπροστά του κάποια προγραμματισμένη εκλογική αναμέτρηση, μέχρι τον Μάϊο του 2019, οπότε διεξάγονται, οι περιφερειακές και οι δημοτικές εκλογές, αλλά το γεγονός αυτό δεν διαφοροποιεί τα δεδομένα, που σχετίζονται, με την ταχύτατη απίσχναση των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ και με την γοργή πολιτική και κοινωνική του αποδυνάμωση, που επέρχονται, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής των μνημονιακών υποχρεώσεων, που η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα αποδέχτηκε και - έστω με το στανιό - εφαρμόζει και τις οποίες καλείται, τώρα, να ολοκληρώσει, να τις διευρύνει και να τις επεκτείνει, περίπου, εις το διηνεκές.

Ο πρωθυπουργός και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχουν, για μία, ακόμη, φορά, να επιλέξουν, ανάμεσα, στην πολιτική τους επιβίωση και στην πολιτική τους αυτοκτονία.

Όσο και αν αυτό δεν γίνεται, άμεσα, ορατό, επειδή, σήμερα, δεν υπάρχει ένα ανερχόμενο αντιμνημονακό πολιτικό κόμμα, όπως ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά την περίοδο 2010 - 2014 και αυτή η ανυπαρξία, προφανώς, βοηθάει, το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και αποτελεί την μόνη πραγματική και ουσιαστική δύναμη, που κρατάει όρθιο το πολιτικό ράκος του κυβερνώντος ριζοσπαστικοφανούς και ήδη, συντηρητικοποιημένου κόμματος της ελληνικής αριστεράς, στην πραγματικότητα, αυτό είναι το διακύβευμα, που έχει να κάνει, με αυτόν τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

Και αυτό το διακύβευμα, σε όρους κυβερνητικής πολιτικής, προσδιορίζεται, από την διλημματική διάζευξη, ανάμεσα, στην παραμονή της χώρας, στο ευρώ και την ζώνη του, ή στην επιστροφή, στην δραχμή.

Σε αυτό το δίλημμα, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, το καλοκαίρι του 2015, απάντησαν, επιλέγοντας την παραμονή, στο ευρώ. Και σε αυτήν την επιλογή, εμμένουν, μέχρι τώρα. Όμως, το γεγονός ότι έδωσαν αυτή την απάντηση, δεν αλλάζει τα δεδομένα αυτής της τραγικής διλημματικής διάζευξης. Κάθε άλλο. Αυτή η διάζευξη ουδέποτε θα παύσει να τίθεται. Θα εξακολουθήσει να τίθεται και να ζητά απαντήσεις, εκ των πραγμάτων, κάθε φορά και όσο η Ελλάδα παραμένει, στην ευρωζώνη και στην "Ευρωπαϊκή Ένωση", ακριβώς, επειδή, όπως, έχουμε πολλές φορές πει, η ελληνική οικονομία και η κοινωνία έχουν υποστεί σοβαρή βλάβη, από την επιλογή του Κωνσταντίνου Καραμανλή να εντάξει την Ελλάδα, στην, τότε, Ε.Ο.Κ. (και νυν "Ε.Ε.") και από την άρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου να βγάλει την χώρα, από αυτήν. [Δείτε το δημοσίευμά μου, στο παρόν μπλογκ, με τίτλο : 1970 - 2008 Ελλάδα - "Ευρωπαϊκή Ένωση" - Ευρωζώνη : Η μαθηματική καταγραφή της καταστροφής, που υπέστη η ελληνική οικονομία, από την ένταξή της στην ΕΟΚ και στην ευρωζώνη, μέσα από την syntheticcounterfactual (SCM) οικονομετρική μελέτη των N. Campos, F. Corricelli και L. Moretti].

Αυτή η σοβαρή βλάβη, που υπέστη η ελληνική οικονομία, από την ένταξή της, στην Ε.Ο.Κ./"Ε.Ε.", κατέστη ανήκεστη, όταν ο Κώστας Σημίτης και οι αδηφάγοι και λειτουργικά, αμόρφωτοι "εκσυγχρονιστές" του, έβαλαν, με την εγκληματική συνέργεια των γαλλογερμανικών ελίτ, την Ελλάδα, στην χαοτική ευρωπαϊκή νομισματική ένωση - την ευρωζώνη.

Βέβαια, παρά την αποβιομηχάνιση, που άρχισε από την δεκαετία του 1980, παρά τους κανονισμούς και τις ποσοστώσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, παρά όλη την κατάρρευση της δασμολογικής προστασίας και παρά την ανείπωτη οικονομική καταστροφή, από την εποχή της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας του Απριλίου του 2010, η Ελλάδα εμφανίζει κάποιες ύστατες αντοχές και έχει πολλά περιθώρια ανάπτυξης, αλλά αυτά θα μπορέσουν να λειτουργήσουν, μόνον, όταν η χώρα επιστρέψει, σε ένα εθνικό νόμισμα (θεωρητικά, ακόμη και αν αυτό είναι διπλό και συνδυάζεται με το ευρώ).

Ως εκ τούτου, το δίλημμα ευρώ, ή δραχμή, δεν θα παύσει να τίθεται και να απειλεί όλα τα πολιτικά κόμματα κα όλους τους πολιτικούς φορείς, που συνεχίζουν να υποστηρίζουν την παραμονή της χώρας μας, μέσα στα ασφυκτικά δεσμά αυτού του ζουρλομανδύα.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, για όλους τους "ευρωπαϊστές", οι οποίοι συνεχίζουν να προκαλούν την τύχη τους, υπερασπιζόμενοι πολιτικές, οι οποίες είναι αδιέξοδες, επειδή είναι, πρώτα και πάνω από όλα, αφύσικες.

Με αυτά τα δεδομένα, που είναι γνωστά, στην ευρωσταλινική και νεοαριστερή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ, μέσα στο, αμέσως, προσεχές χρονικό διάστημα, που κινείται, ανάμεσα σε λίγες εβδομάδες, έως ελάχιστους μήνες, έχουν να αποφασίσουν το εάν θα διακινδυνεύσουν τον πολιτικό τους θάνατο.

Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να προβούν και πάλι, σε μια επιλογή, ενώπιον του διλήμματος, "ευρώ ή δραχμή".

Το τί θα πράξουν, μένει να το δούμε. Αν και αυτά, που, μέχρι τώρα, έχουν επιλέξει, δεν προοιωνίζουν ένα καλό πολιτικό μέλλον, για τους ίδιους και για τον πολιτικό τους χώρο...



Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Evet veya Hayır? Ενώ η Τουρκία βαδίζει προς το NAI, το φάντασμα του Adnan Menderes στοιχειώνει την κυβέρνηση των ισλαμιστών του AKP. (Από το αποτυχημένο πραξικόπημα του NATO, στην σκληρή σύγκρουση του Tayyip Erdogan, με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, για το δημοψήφισμα της 16/4/2017).


12/3/2017 : Τούρκοι διαδηλωτές έξω από το τουρκικό προξενείο, στο Ρόττερνταμ, όπου οι ολλανδικές αρχές απαγόρευσαν, χωρίς να υπάρχει ένας επίσημος σοβαρός λόγος (πέραν του υποκρυπτόμενου λόγου, που έχει να κάνει, με την νατοϊκή διοργάνωση του αποτυχημένου πραξικοπήματος της 15/7/2016, κατά του Recep Tayyip Erdoğan και του εμφανούς λόγου, που έχει να κάνει με την εκστρατεία, για τις ολλανδικές βουλευτικές εκλογές της ερχόμενης Τετάρτης 15/3/2017), στην Τουρκάλα υπουργό Οικογενειακών Υποθέσεων Fatma Betül Sayan Kaya να εισέλθει, μέσα στον χώρο του.



Οι άγριες και πέρα από οποιαδήποτε διπλωματική αβρότητα, κλωτσοπατινάδες, ανάμεσα στην τουρκική κυβέρνηση και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με προεξάρχουσες την γερμανική της παραπαίουσας Angela Merkel και την ολλανδική του οπερετικού Mark Rutte, καλά κρατούν και η αλήθεια είναι ότι πρόκειται, ουκ ολίγον, να μας διασκεδάσουν, αφού το ευρωπαϊκό σκέλος του κύκλου των συνωμοτών, που, ως ένα οργανωμένο σύνολο κακοποιών, με εργαλείο τις διασυνδέσεις της CIA και του NATO, στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, προσπάθησε να ανατρέψει και να δολοφονήσει τον Τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Erdoğan και την κυβέρνηση των ισλαμιστών του Binali Yıldırım, τον περασμένο Ιούλιο, δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένο να αποδεχθεί την - ομολογουμένως, ονειδιστική - ήττα την οποία υπέστη.

Για τον λόγο αυτόν, αλλά δευτερευόντως και για λόγους που έχουν να κάνουν, με την εσωτερική πολιτική σκηνή των χωρών αυτών, η, δημοσίως, εξευτελιζόμενη ηγεσία της γερμανικής κυβέρνησης, όπως και οι ηγεσίες άλλων νατοϊκών (και φιλονατοϊκών) κυβερνήσεων, προσπαθούν, με πείσμα, αλλά και με γνώση του αδιεξόδου, στο οποίο έχουν περιέλθει, από την αποτυχία τους να ανατρέψουν και να εξαφανίσουν τον Τούρκο πρόεδρο, ο οποίος μετά την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου 2017 και την αναμενόμενη νίκη του Evet (του ναι) στις συνταγματικές αλλαγές, που προτείνει και υποστηρίζει ο ίδιος, μαζύ με τους ισλαμιστές του AKP και τους εθνικιστές "γκρίζους λύκους" του κόμματος MHP του Devlet Bahçeli, θα καταστεί απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, στην Τουρκία, με την εγκαθίδρυση ενός προεδρικού συστήματος, μέσω του οποίου, θα το ελέγχει και θα το καθορίζει, τουλάχιστον, μέχρι το 2029.

Αυτή η δυσοίωνη προοπτική είναι, που καθιστά εφιαλτικό, τον, ήδη, ταραγμένο ύπνο των νατοϊκών κυβερνήσεων. Και κυρίως, των ευρωπαϊκών, οι οποίες, βλακωδώς, ενεπλάκησαν, στους αμερικανικούς σχεδιασμούς, για την ανατροπή του Τούρκου προέδρου και της κυβέρνησης των ισλαμιστών, οδηγώντας την Τουρκία, κατ' ευθείαν, στην αγκαλιά του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Από την εποχή του αποτυχημένου αμερικανονατοϊκού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 έχει κυλίσει πολύ νερό κάτω από την γέφυρα, όπως, χαρακτηριστικά, λένε οι Αγγλοσάξωνες. Η επικράτηση του Recep Tayyip Erdoğan και της κυβέρνησης των Τούρκων ισλαμιστών του AKP συνοδεύτηκε, από ένα τεράστιο κύμα συλλήψεων, κατά εκατοντάδων χιλιάδων μελών της κοσμικής ελίτ της Τουρκίας, όπως, επίσης και κατά όλων όσων σχετίζονται με το αμερικανοτραφές κίνημα του ιμάμη Fethullah Gülen, το οποίο, όπως είναι, παγκοίνως, γνωστό, ελέγχεται και καθοδηγείται, άμεσα, από την CIA.

Εννοείται, βέβαια, ότι η αποτυχία του πραξικοπήματος, που εξαπέλυσαν οι κεμαλιστές αξιωματικοί, μαζύ με τους γκιουλενιστές, έδωσε την ευκαιρία στον Recep Tayyip Erdoğan να προβεί σε εκτεταμένες εκκαθαρίσεις των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, του κρατικού μηχανισμού και της ευρύτερης οικονομικής και κοινωνικής ελίτ, που αντιτίθεται στην εξουσία του. Προφανώς, ο Τούρκος πρόεδρος βρήκε μια πολύ καλή ευκαιρία, για να προβεί, σε ένα μελετημένο και οργανωμένο ξεκαθάρισμα λογαριασμών των, κάθε λογής, αντιπάλων του. Και αυτή την ευκαιρία δεν την άφησε να πάει χαμένη.

Σε όλον αυτόν τον κύκλο των προσώπων, που (δικαίως, ή αδίκως) εμπλέκονται, σε αυτές τις διώξεις, στις οποίες έχουν επιδοθεί οι ισλαμιστές του κυβερνώντος κόμματος, πρωτεύουσα θέση κατέχουν οι Τούρκοι στρατιωτικοί, οι οποίοι είχαν σχέσεις, με την αμερικανική CIA, ή υπηρετούσαν, σε θέσεις, στο ΝΑΤΟ (ή είχαν οποιαδήποτε σχέση με αυτόν τον οργανισμό), στις ευρωπαϊκές χώρες και στις Η.Π.Α., όπως και ένα μεγάλο τμήμα του διπλωματικού και του πολιτικού προσωπικού, που βρισκόταν, σε αυτές, σε διατεταγμένη υπηρεσία και είχαν επαφές με το ΝΑΤΟ και τις μυστικές υπηρεσίες των χωρών αυτών.

Με δεδομένο το γεγονός ότι, στο ΝΑΤΟ, εντοπίζεται ο σκληρός πυρήνας των σχεδιαστών και των εκτελεστών του πραξικοπήματος, σε συνδυασμό, με τις πληροφορίες, που απέσπασαν οι τουρκικές αρχές, με το καλό, ή με το άγριο (και κυρίως, με το άγριο), από τους συλληφθέντες πραξικοπηματίες, αλλά και σε συνεργασία, με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, δεν είναι καθόλου περίεργη αυτή η στάση της τουρκικής κυβέρνησης. Οι, με οποιονδήποτε τρόπο, Τούρκοι συνεργάτες των νατοϊκών και των πρακτόρων της CIA είναι οι πρώτοι ύποπτοι και οφείλουν, τουλάχιστον, να δώσουν εξηγήσεις.

Από εκεί και πέρα, βέβαια, είναι γεγονός ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει επιδοθεί, σε ένα κυνήγι μαγισσών και προβαίνει, σε εκκαθαρίσεις του πολιτικού τοπίου της χώρας, προκειμένου να επιβάλει την πλήρη και ανεμπόδιστη κυριαρχία της. Αυτό, προς το παρόν, το έχει καταφέρει, αλλά η αλήθεια είναι ότι, στην πολιτική, ο χρόνος είναι ατελεύτητος και ως εκ τούτου, ακόμη, είναι πολύ νωρίς, για να σταθεί δυνατόν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα, αφού τα φαντάσματα ενός οδυνηρού παρελθόντος έχουν βγει και βασανίζουν την γειτονική χώρα και το πολιτικό της προσωπικό.

Η διοργάνωση και η εκτέλεση του πραξικοπήματος της 15/7/2016, από τα εντόπια έμμισθα όργανα της CIA, με την άμεση συμμετοχή και την καθοδήγηση του ΝΑΤΟ και του σκληρού πυρήνα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, που στοιχίζονται, γύρω από την Γερμανία, έφερε στην επιφάνεια, όλους τους παλαιούς εφιάλτες των Τούρκων ισλαμιστών και το φάντασμα του Ali Adnan Ertekin Menderes, του ισλαμιστή πρωθυπουργού, τον οποίο οι κεμαλιστές αξιωματικοί, υπό την καθοδήγηση των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ και με αρχηγό τον στρατηγό Cemal Gürsel, ανέτρεψαν, με το πραξικόπημα της 27ης Μαΐου 1960 και αφού τον πέρασαν από μια στημένη δίκη, τον καταδίκασαν, σε θάνατο και τον εκτέλεσαν, με απαγχονισμό, στις 17/9/1961.

Τον Adnan Menderes, τον πολιτικό προπάτορα των σημερινών Τούρκων ισλαμιστών δεν τον έσωσε το γεγονός ότι επικράτησε, αδιάκοπα και άνετα, των αντιπάλων του, στις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, του 1950, του 1954 και του 1957. Αντίθετα, μάλιστα, αυτός ήταν και ο ουσιαστικός λόγος της εκτέλεσής του. Αν ο ισλαμιστής πρωθυπουργός του Κόμματος της Δικαιοσύνης ήταν, πολιτικά, αποδυναμωμένος θα είχε γλυτώσει. Θα τον άφηναν να πάει σε εκλογές, έχοντας, ως δεδομένη την βεβαιότητα της ήττας του. Όμως, δεν ήταν, πολιτικά, αποδυναμωμένος και ως εκ τούτου, η τύχη του ήταν αναπόφευκτη, αφού η ισλαμιστική πλειοψηφία, μέσα στην τουρκική κοινωνία, δεν είχε, εκείνη την εποχή, την δυνατότητα να επηρεάσει, ή να αντισταθεί, στην κεμαλιστική κοσμική ελίτ, η οποία στηριζόταν, στα όπλα και στην δύναμη των στρατιωτικών, οι οποίοι έδιναν λόγο, για τα πεπραγμένα τους, στην Ουάσινγκτων.

Και αν ο Adnan Menderes είχε το "ευεργέτημα" να συλληφθεί και να περάσει από δίκη, στον Recep Tayyip Erdoğan, οι κεμαλιστές και οι γκιουλενιστές αξιωματικοί, όπως και οι αμερικανονατοϊκοί πάτρωνές τους, μαζύ με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες συντάχθηκαν, με τους συνομωτικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης του, τότε, προέδρου των Η.Π.Α. Barack Hussein Obama, δεν ήσαν διατεθειμένοι να δώσουν κανένα τέτοιου είδους "ευεργέτημα". Ο σημερινός ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας έπρεπε να δολοφονηθεί, στο ξενοδοχείο, που βρισκόταν, το οποίο (υποτίθεται ότι) θα βομβαρδιζόταν, αιφνιδιαστικά, από τις ειδικές δυνάμεις του τουρκικού στρατού και της αεροπορίας, σύμφωνα, με τον σχεδιασμό του πραξικοπήματος της 15/7/2016.

Το ξενοδοχείο της Μαρμαρίδας, στο οποίο είχε καταλύσει εκείνη την ημέρα, ο Recep Tayyip Erdoğan, πράγματι βομβαρδίστηκε, αλλά ο ίδιος και η φρουρά του δεν ήσαν εκεί, την ώρα, που οι πραξικοπηματίες προσπάθησαν να φέρουν, σε πέρας, τους σχεδιασμούς τους. Ο Τούρκος πρόεδρος δεν τους έκανε το χατήρι και δεν τους επέτρεψε να τον δολοφονήσουν.





15/7/2016 Μαρμαρίδα : Οι κομάντος των Τούρκων πραξικοπηματιών εισβάλλουν, στο ξενοδοχείο, στο οποίο είχε καταλύσει ο πρόεδρος Recep Tayyip Erdoğan, αλλά δεν τον βρίσκουν εκεί. Μετά από ειδοποίηση των Ρώσων, για όσα επρόκειτο να συμβούν, είχε απομακρυνθεί. Το αμερικανονατοϊκό πραξικόπημα ήταν, πλέον, μετέωρο...




Όπως, τώρα, πλέον, γνωρίζουμε αυτή η εξέλιξη δεν ήταν τυχαία, ούτε υπήρξε ως αποτέλεσμα κάποιας εσωτερικής πληροφόρησης της τουρκικής MIT. O Recep Tayyip Erdoğan γλύτωσε από την δολοφονία, επειδή, κυριολεκτικά, τον έσωσε η κυβέρνηση των Βλαντιμίρ Πούτιν και Ντιμίτρι Μεντβέντεφ, αφού η ρωσική FSB, που είχε υποκλέψει τους νατοϊκούς σχεδιασμούς, ειδοποίησε τον Hakan Fidan της MIT και, μέσω αυτού, την τουρκική κυβέρνηση, για το πραξικόπημα και την προσπάθεια των στρατιωτικών και των εντολέων τους, στο ΝΑΤΟ του υποτακτικού, στα κελεύσματα της Ουάσινγκτων, Jens Stoltenberg, να τον δολοφονήσουν, προκειμένου να δημιουργηθεί το απαραίτητο κενό εξουσίας, στην πυραμίδα της ιεραρχίας του τουρκικού κράτους.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έσωσε τον Recep Tayyip Erdoğan και την κυβέρνηση των Τούρκων ισλαμιστών, με αποτέλεσμα να έχει καταστήσει, επί του παρόντος και στο απροσδιόριστο μέλλον, τον πρόεδρο της Τουρκίας αναγκαστικό σύμμαχο, θέτοντάς τον, υπό ένα ιδιότυπο καθεστώς "ομηρείας", εξ αιτίας της αμετροεπούς και στην πραγματικότητα, σπασμωδικής συμπεριφοράς της κυβέρνησης του οπερετικού Barack Hussein Obama και των νατοϊκών υποτακτικών του, οι οποίοι νόμισαν ότι θα μπορούσαν, οποτεδήποτε οι ίδιοι έκριναν σκόπιμο, ανενόχλητοι και χωρίς να τους πάρει κανείς είδηση, να ανατρέψουν τον Τούρκο πρόεδρο και να εγκαταστήσουν στην Άγκυρα, ένα καθεστώς της αρεσκείας τους, την ίδια στιγμή, που, ήδη, μήνες πριν την διενέργεια του πραξικοπήματος, διέρρεαν πληροφορίες, στον διεθνή τύπο, που έπαιζε το παιχνίδι των νατοϊκών, ότι επίκειται στρατιωτικό πραξικόπημα, κατά του Recep Tayyip Erdoğan.

Οι Αμερικανοί της CIA, οι νατοϊκοί και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, που ενστερνίστηκαν τον σχεδιασμό και την υλοποίηση του πραξικοπήματος της 15/7/2016, απεδείχθησαν ανόητοι και στην κυριολεξία, μωροί. Ο Recep Tayyip Erdoğan και η κυβέρνησή του δεν υπέκυψαν, στον εκβιασμό, ενώ, παράλληλα, είχαν δημιουργήσει τις υλικές δυνατότητες να αποκρούσουν τους επίδοξους πραξικοπηματίες, αφού η αστυνομία, η στρατοχωροφυλακή και ένα μέρος του στρατού δεν είχαν καμμία διάθεση να αποδεχθούν την πραγματοποίηση ενός πραξικοπήματος.

Έτσι,  οι επίδοξοι πραξικοπηματίες και οι εντολείς τους, θα μπορούσαν να έχουν επιτύχει τους σκοπούς τους, μόνον, εάν το coup d' etat θα γινόταν, στο κατάλληλο timing, σε συνθήκες απόλυτης μυστικότητας και εφόσον θα είχε τεθεί, εκτός μάχης, ο Τούρκος πρόεδρος, ο οποίος, ακριβώς επειδή εξέφραζε την νομιμότητα, έπρεπε να υποχρεωθεί, σε παραίτηση, ή να δολοφονηθεί, ούτως ώστε να τεθεί σε κατάσταση σύγχυσης και οργανωτικής παράλυσης, το AKP, οι οπαδοί του και ο μηχανισμός, που θα υποστήριζε την νομιμότητα.

Ανοησίες. Τίποτε, από όλα τα παραπάνω, δεν πραγματοποιήθηκε, αφού οι νατοϊκοί δεν στάθηκαν ικανοί να καλύψουν τα νώτα τους. Οι Ρώσοι τους πήραν είδηση και τους έδωσαν, κυριολεκτικά, στην ΜΙΤ και μέσω αυτής, στον Recep Tayyip Erdoğan, τον οποίο προστάτευσαν και φρόντισαν να απομακρυνθεί, προτού οι πραξικοπηματίες και οι Αμερικανοί πάτρωνές τους, αποπειραθούν να τον δολοφονήσουν, με τον βομβαρδισμό του ξενοδοχείου, και την εισβολή των 40 κομάντος, στον χώρο, όπου διέμενε. Και ο βομβαρδισμός και η εισβολή των κομάντος και η σκληρή μάχη, που δόθηκε, με τους φιλοκυβερνητικούς στρατιώτες και αστυνομικούς, αποδείχτηκαν αναποτελεσματικά και άκαρπα εργαλεία, αφού ο Recep Tayyip Erdoğan δεν βρισκόταν εκεί. Είχε απομακρυνθεί πολύ πριν την επίθεση των πραξικοπηματιών, οι οποίοι - όπως και οι Αμερικανοί πάτρωνές τους - δεν είχαν αντιληφθεί ότι ο στόχος τους είχε εγκαταλείψει, προ πολλού, τον χώρο αυτόν.

 Με αυτόν τον, άνευ κόπου, τρόπο ο Βλαντιμίρ Πούτιν βρήκε, στο πρόσωπο του Τούρκου προέδρου, έναν εύκολο πελάτη, καθιστώντας την Τουρκία, μια συνεταιρική της Ρωσίας δύναμη, η οποία, κάλλιστα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί - και φυσικά χρησιμοποιείται -, ως μια καλή βάση, για την εισβολή και την ανεξέλεγκτη βάση των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες και επισήμως, πλέον, μετά από την προβοκάτσια της δολοφονίας του Ρώσου πρεσβευτή, στην Άγκυρα, από έναν αστυνομικό - πιθανό πράκτορα του ISIS και (σίγουρα) των γκιουλενιστών -, αλωνίζουν μέσα στην Τουρκία και φυσικά, διαβρώνουν και παραλύουν τους πολύχρονους μηχανισμούς παρακολούθησης και κατασκοπείας, που έχουν στήσει, εδώ και πολλές δεκαετίες, η αμερικανική CIA και το ΝΑΤΟ.

Γι' αυτό, άλλωστε και οι διάφοροι στρατιωτικοί και οι άλλοι, που συμμετείχαν, στο πραξικόπημα, κρύβονται και σιγά-σιγά και σε μακρύτατα χρονικά διαστήματα, απομακρύνονται μεταμφιεσμένοι, σε πρόσφυγες, ή όπως αλλιώς, από την τουρκική επικράτεια, στην Ελλάδα, στην Βουλγαρία και όπου αλλού τους δίνεται η ευκαιρία να δραπετεύσουν. (Τελευταίο παράδειγμα αποτελούν οι δύο Τούρκοι στρατιωτικοί, που συμμετείχαν στην ομάδα, που αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Recep Tayyip Erdoğan, στην Μαρμαρίδα και οι οποίοι, όπως, ξαφνικά, ανακοινώθηκε, πέρασαν τον Έβρο και παραδόθηκαν, μυστικά, στις ελληνικές αρχές, οι οποίες, ακόμη και σήμερα, κρατούν μυστικά τα ονοματεπώνυμά τους, αφού, προφανώς, αυτοί βρίσκονται, υπό την προστασία των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και του ΝΑΤΟ).

Με λίγα λόγια, οι Αμερικανοί, το ΝΑΤΟ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τα έκαναν θάλασσα. Χειρότερα δεν μπορούσαν να τα κάνουν. Και ως εκ τούτου, υφίστανται τις οδυνηρές συνέπειες των βλακωδών ενεργειών τους.

Κατόπιν τούτων και ευκαιρίας δοθείσης, ο Recep Tayyip Erdoğan και η κυβέρνηση των ισλαμιστών, αποφάσισαν να ξεκαθαρίσουν το πολιτικοοικονομικό και το στρατιωτικό τοπίο, στην χώρα, προβαίνοντας, σε εκτεταμένες εκκαθαρίσεις, στην κοινωνική και οικονομική ελίτ και στον κρατικό μηχανισμό, με κέντρο βάρους των εκκαθαρίσεων αυτών τις Ένοπλες Δυνάμεις, τις οποίες, όπως φαίνεται, αποδεκάτισαν, εκπαραθυρώνοντας το παλαιό κεμαλικό κατεστημένο, το οποίο, άλλωστε, είχε, ήδη, υποστεί πολλαπλά πλήγματα, όλα τα προηγούμενα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας, από τους ισλαμιστές του AKP. Και μαζύ με τους κεμαλιστές, έθεσαν, εκτός μάχης και τους γκιουλενιστές του αμερικανοκινούμενου ιμάμη, ο οποίος, τόσο πολύ, είχε βοηθήσει τον Recep Tayyip Erdoğan και το AKP, στην αρχή της πολιτικής τους ανόδου και έως το 2013.

Και το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό, που, σχεδόν, στο σύνολό του, συμμετείχε, στο πραξικόπημα, όπως και η Πολεμική Αεροπορία, τα στελέχη της οποίας πήραν μέρος, σε αυτό, αλλά και ο τουρκικός στρατός, έχουν, πλέον, υποστεί μια τεράστια αποστελέχωση, η οποία, όπως λέγεται - και αυτό που λέγεται, δεν απέχει από την πραγματικότητα -, επηρεάζει, άμεσα, την μαχητική ικανότητα των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίες, πλέον, δεν αποτελούν ουσιαστικό κίνδυνο, παρά τους λεονταρισμούς τους, στο Αιγαίο και στην περιοχή του Καστελόριζου, στην οποία, πριν από λίγες εβδομάδες, υποτίθεται ότι θα προχωρούσαν, σε επιθετικές ενέργειες, προκειμένου - και πιθανότατα θα επιχειρούσαν - να την καταλάβουν και να την ενσωματώσουν στην τουρκική επικράτεια. (Λέγεται και πιθανόν να είναι έτσι, ότι απετράπησαν από τους Αμερικανούς, αλλά αυτό δεν αλλάζει την κακή κατάσταση, στην οποία έχουν βρεθεί οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, μετά τον αποδεκατισμό, που υπέστησαν, για την συμμετοχή τους, στο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου).

Τα χείριστα, για τους άφρονες Δυτικούς, δεν είναι τα παραπάνω.

Το χείριστο όλων, για την Δύση, είναι η πλήρης, αποδυνάμωση και η αποσταθεροποίηση του ΝΑΤΟ, από την μη αναμενόμενη, την απροσδόκητη και καθολική "εισβολή" των Ρώσων, στην Τουρκία, η οποία, όμως, παραμένει μέλος της Συμμαχίας - προκειμένου, ανάμεσα στα άλλα -  να χρησιμεύσει, στην Ρωσία, ως πληροφοριοδότης και ως ιμάντας μεταβίβασης της δικής της πολιτικής.

Και βέβαια, η τουρκική κυβέρνηση, για να πράξει όσα την συμφέρουν και για να εκβιάσει τους Δυτικούς, κρατάει την χώρα της, μέσα στην Ατλαντική Συμμαχία, παρά το γεγονός ότι αυτή συμπεριφέρθηκε και έδρασε, απέναντί της (και η οποία, στο κάτω-κάτω, δεν διοικεί μια μικρή χώρα και μια μπανανία, όπως έχει καταντήσει να είναι η Ελλάδα. Διοικεί μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη και είναι προφανές ότι απαιτεί να της επιδεικνύεται ο ανάλογος σεβασμός), ως μια σεσημασμένη σπείρα κακοποιών.

Και εδώ, που τα λέμε, το ΝΑΤΟ είναι αυτό ακριβώς. Μια σπείρα διεθνών κακοποιών, η οποία, σιγά-σιγά, θα περιοριστεί και ήδη, περιορίζεται, στα όριά της, τα οποία, πλέον, δεν τα προσδιορίζει η ίδια, όπως συνέβαινε, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2010. Προσδιορίζονται, από άλλους. Από την Ρωσία και την Κίνα. Και τώρα, πλέον και από την Τουρκία του Recep Tayyip Erdoğan. Όσο και αν αυτό δυσαρεστεί την Ουάσινγκτων και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Με αυτά τα δεδομένα, γίνονται κατανοητοί οι λόγοι, για τους οποίους, οι Δυτικοί εναντιώνονται, στην πολιτική του Τούρκου προέδρου. Όσα, τώρα, πράττουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με προεξάρχουσα την γερμανική και με άμεσα επιθετική, λόγω επειγουσών εκλογικών αναγκών, την ολλανδική (η κυβέρνηση του Donald Trump κρατάει χαμηλό προφίλ, αλλά δεν υπάρχει κάποιος λόγος, ο οποίος να μας οδηγεί, στην σκέψη ότι, επί της ουσίας, διαφωνεί, με το Βερολίνο και την Χάγη) δεν έχουν καμμία σχέση με την "υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών του τουρκικού λαού" και την αποτροπή του ερντογκανικού ισλαμιστικού δεσποτισμού, που εγκαθιδρύθηκε, με τις μεταπραξικοπηματικές εκκαθαρίσεις, έναν δεσποτισμό, τον οποίο επιχειρεί ο Recep Tayyip Erdoğan να νομιμοποιήσει, καρπούμενος, ως Πρόεδρος της Τουρκίας, όλες τις εξουσίες, μέσα από το συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017.

Το Βερολίνο και οι νατοϊκές και οι φιλονατοϊκές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, πέρα από τις δικές τους προεκλογικές ανάγκες, οι οποίες έχουν έναν δευτερεύοντα χαρακτήρα, όπως δείχνει η ψύχραιμη συμπεριφορά της απερχόμενης γαλλικής κυβέρνησης, η οποία και αυτή έχει μπροστά της μια προεκλογική περίοδο, για τις προεδρικές και τις βουλευτικές εκλογές, που ξεκινούν τον επόμενο μήνα, δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να συνεχίζουν να να επιδιώκουν όσα προσπάθησαν να πράξουν, από κοινού, με τον Barack Hussein Obama, με την διοργάνωση του πραξικοπήματος της 15/7/2016.

Το γεγονός ότι η γερμανική κυβέρνηση και το ΝΑΤΟ, υπό την καθοδήγηση της Ουάσινγκτων, απέτυχαν, παταγωδώς, δεν αλλάζει την πολιτική τους. Κάθε άλλο. Πολύ περισσότερο, τώρα, που ο Τούρκος πρόεδρος και οι ισλαμιστές του AKP έχουν καταστεί, σύμφωνα με τους νατοϊκούς, εργαλεία της ρωσικής πολιτικής και μηχανισμοί αποσταθεροποίησης της Ατλαντικής Συμμαχίας, η οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει, έχοντας, στους κόλπους της, έναν σύμμαχο του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ως εκ τούτου, το Βερολίνο και οι νατοϊκές κυβερνήσεις, πέρα, από τους όποιους συγκυριακούς λόγους, που σχετίζονται, με τους εκλογικούς κύκλους των χωρών αυτών, αντιμετωπίζουν τον Recep Tayyip Erdoğan, ως έναν εχθρό, ο οποίος πρέπει να αποδυναμωθεί και να ανατραπεί. Αυτός ήταν ο λόγος, που διενεργήθηκε, από το ΝΑΤΟ και την CIA, το πραξικόπημα της 15/7/2016 και αυτός ο λόγος εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα.

Μπορεί οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να ματαιοπονούν, αλλά η πραγματικότητα είναι απλή. Προσπαθούν, εναγωνίως και βλακωδώς, να αποτρέψουν την πλήρη επικράτηση του Recep Tayyip Erdoğan και προσπαθούν, με κάθε πρόσφορο μέσο, να βοηθήσουν, στην επικράτηση του Hayır, του "Όχι", στο επερχόμενο δημοψήφισμα. Γι' αυτόν τον λόγο, απαγορεύουν, στους Τούρκους υπουργούς να περιοδεύσουν, στις ευρωπαϊκές χώρες, που έχουν πολυπληθείς τουρκικούς πληθυσμούς, ούτως ώστε να μην μπορέσουν να προπαγανδίσουν, υπέρ του "Evet", δηλαδή υπέρ της υπερψήφισης των συνταγματικών αλλαγών.

Όλα τα άλλα, που λέγονται και αφορούν τα "δημοκρατικά δικαιώματα" του τουρκικού λαού, που κινδυνεύουν, από τους ισλαμιστές του AKP  και τον Τούρκο πρόεδρο, είναι ανοησίες. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις λένε ανοησίες και συμπεριφέρονται με μεγίστη υποκρισία, ακριβώς επειδή όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις του παρελθόντος ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν, για τις "δημοκρατικές ελευθερίες" του τουρκικού λαού, ούτε ήσαν λιγότερο αυταρχικές από τους ισλαμιστές του Recep Tayyip Erdoğan. Κάθε άλλο, ως πιστές θεραπαινίδες και ορντινάντσες των κεμαλιστών στρατιωτικών, συμμετείχαν, σε ένα αυταρχικό πολιτικό θέατρο ενός θίασου σκιών, στο οποίο ο τουρκικός λαός ήταν ένας απλός παρατηρητής, ο οποίος υφίστατο τις συνέπειες, αυτού του κακού πολιτικού θίασου.

Ούτε, φυσικά, η κάθοδος των Τούρκων πολιτικών και των υπουργών των τουρκικών κυβερνήσεων, στις πόλεις των ευρωπαϊκών χωρών, που κατοικούν Τούρκοι πολίτες, κατά τις περιόδους, στις οποίες, στην Τουρκία, διεξάγονταν εκλογές, είναι κάτι το νέο και σκανδαλώδες. Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι βλακώδεις, ανερμάτιστοι και φυσικά υποκριτικοί και ψευδείς. Η άσκηση προεκλογικής προπαγάνδας, στους τουρκικούς πληθυσμούς των διάφορων ευρωπαϊκών πόλεων, εκ μέρους των Τούρκων πολιτικών και των υπουργών των διάφορων τουρκικών κυβερνήσεων αποτελεί παλαιά παράδοση και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αποδέχονται, όλες αυτές τις δεκαετίες, αυτή την διεξαγωγή της προεκλογικής προπαγάνδας.

Τώρα, οι απύθμενοι υποκριτές, που συναποτελούν τις κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού βορρά, με πρώτη διδάξασα την γερμανική και ακόμη χειρότερη την ολλανδική, δυσφορούν και συμπεριφέρονται, με έναν σαφή αντιδημοκρατικό (με βάση τα δικά τους κριτήρια) τρόπο, αφού απαγορεύουν την διεξαγωγή προεκλογικών συγκεντρώσεων και ομιλιών, στους Τούρκους κατοίκους των διάφορων ευρωπαϊκών πόλεων.

Εννοείται ότι η τουρκική κυβέρνηση θα προβεί σε αντίποινα, όπως, άλλωστε, απειλεί, έναντι της Γερμανίας, της Ολλανδίας και οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής κυβέρνησης επιδείξει την ίδια συμπεριφορά. Και φυσικά, θα έχει δίκιο, απέναντί τους, ακριβώς, επειδή συνεχίζουν, στο ίδιο μοτίβο, να επιδιώκουν την ανατροπή του Recep Tayyip Erdoğan και της κυβέρνησής του.

Άλλωστε, αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι το ΝΑΤΟ και η Δύση, ως σύνολο, είναι αυτό, που, ήδη, έχουμε, παραπάνω, αναφέρει : 

Είναι μια συμμορία κακοποιών, που διοργάνωσε και πραγματοποίησε το πραξικόπημα των κεμαλιστών αξιωματικών της 15/7/2016 και η οποία επιδίδεται, σε ένα κακόγουστο ρεσιτάλ υποκριτικής, θέλοντας να εμφανισθεί, ως "προστάτιδα δύναμη" των δημοκρατικών ελευθεριών του τουρκικού λαού. Τις οποίες όμως, διακαώς, θέλησε και προσπάθησε, με την διεξαγωγή αυτού του πραξικοπήματος, να εξαφανίσει.

Και φυσικά, το γεγονός ότι η νατοϊκή συμμορία απέτυχε και δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει τους στόχους της, δεν αλλάζει τα πράγματα. Απλώς, αποδεικνύει το τεράστιο μέγεθος της ανικανότητάς της, αφού η αλήθεια είναι ότι έχει φάει τα ψωμιά της.

Αυτή την πικρή, για την ίδια, αλήθεια, η νατοϊκή συμμορία αρνείται, πεισματικά, να την δεχθεί, όπως, επίσης, αρνείται να αποδεχθεί την προοπτική, που υποδεικνύει ότι, ως παγκόσμια κοινότητα, οδεύουμε, προς μια μεταδυτική πλανητική ισορροπία.

Ως εκ τούτου, έχει να πέσει πολύ γέλιο (αλλά και δάκρυ), με τα καμώματα των νατοϊκών, των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και των ελίτ, που εκπροσωπούν, εκ των οποίων οι γερμανικές ήσαν, είναι και θα εξακολουθήσουν να είναι οι χειρότερες.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

1970 - 2008 Ελλάδα - "Ευρωπαϊκή Ένωση" - Ευρωζώνη : Η μαθηματική καταγραφή της καταστροφής, που υπέστη η ελληνική οικονομία, από την ένταξή της στην ΕΟΚ και στην ευρωζώνη, μέσα από την syntheticcounterfactual (SCM) οικονομετρική μελέτη των N. Campos, F. Corricelli και L. Moretti.


1970 - 2008 : Ο πίνακας, που περιέχεται, στην οικονομετρική μελέτη των Ευρωπαίων πανεπιστημιακών καθηγητών N. Campos, F. Coricelli και L. Moretti και η οποία έχει στηριχθεί  στην επιστημονική μεθοδολογία, που αποκαλείται syntheticcounterfactual (SCM) και αποκαλύπτει, σε όλο το αρνητικό και συνάμα, καταθλιπτικό μέγεθός της, την απεικονιστική καταγραφή της υποβάθμισης της ελληνικής παραγωγής και της συστηματικής και επίμονης μείωσης των επιπέδων του ελληνικού ΑΕΠ και των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας, που ήλθε, ως αποτέλεσμα της ένταξης, την 1/1/1981, της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ., σε σχέση με την εξέλιξή της, πριν την καταστροφική είσοδο της χώρας, στην Κοινή Αγορά και την πορεία, που η εγχώρια οικονομία θα είχε, εάν ο γηραιός Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν την είχε εντάξει, στην Ε.Ο.Κ., ή εάν, μετέπειτα, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε εφαρμόσει τις ορθότατες ιστορικές πολιτικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ και είχε βγάλει την Ελλάδα, από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Με την συνεχόμενη γραμμή του πίνακα, εμφανίζεται η εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ, έτσι όπως αυτή διαμορφώθηκε, κατά την χρονική περίοδο, από το 1970, έως το 2008, ενώ με την διακεκομμένη γραμμή παρουσιάζεται, η υπολογιζόμενη - σύμφωνα με την syntheticcounterfactual (SCM) μεθοδολογική ανάλυση -, διαμόρφωση του ελληνικού ΑΕΠ, εάν η Ελλάδα, κατά την ίδια χρονική περίοδο, δεν είχε ενταχθεί στην ΕΟΚ/"Ε.Ε.". Η διαφορά, που υπάρχει, είναι σαφής και πολύ μεγάλη. Και φυσικά, το συμπέρασμα, που εξάγεται, είναι καταλυτικό. "Θα μπορούσε να είναι αυτό, που λένε : "Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα". Πλην, όμως, στην περίπτωσή της Ελλάδας, δεν ισχύει μια τέτοια επίκληση άγνοιας. Αυτοί, που έπρεπε να γνωρίζουν, γνώριζαν, ή, έστω, υποψιάζονταν, βάσιμα, το τί θα ακολουθούσε. Δυστυχώς, όμως, αυτή τους την γνώση και την βάσιμη υποψία, τις άφησαν, στην άκρη. Τις αγνόησαν. Ως εκ τούτου, η καταστροφή, που ακολούθησε, ήταν δεδομένο ότι θα ερχόταν. Πολύ περισσότερο, όταν ο, λειτουργικά, αγράμματος και μοιραίος, για την χώρα και τους κατοίκους της, Κώστας Σημίτης, μαζύ με την αδηφάγα "ευρωπαϊστική" και "εκσυγχρονιστική" παρέα του (Λουκάς Παπαδήμος, Γιάννης Στουρνάρας, Νίκος Θέμελης και διάφορα άλλα "μπουμπούκια"), αποφάσισαν και κατάφεραν, με την ένοχη συνέργεια της ευρωγραφειοκρατίας και των κυβερνήσεων του Παρισιού και του Βερολίνου και την χρήση κάθε νόμιμου  - και κυρίως παράνομου - μέσου και τρόπου, να εντάξουν, την 1/1/2002, την Ελλάδα, στην ευρωζώνη... 



Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 36 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.), η οποία, από το 1993, έχει, ψευδεπιγράφως, μετονομασθεί, σε Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), στα πλαίσια της οποίας, μάλιστα, από το 2002, έχει σχηματισθεί και η ευρωζώνη, ως μια νομισματική ένωση, που αποτελεί έναν (θανατηφόρα, τοξικό) σκληρό πυρήνα, στον οποίο, βλακωδώς, εντάχθηκε και η χώρα μας και παρά το ότι η άρχουσα πολιτικοοικονομική ελίτ του τόπου μας, με την αγαστή συνεργασία της ευρωελίτ, έχει διαδώσει, με έναν σαφή προπαγανδιστικό τρόπο, την άποψη - την οποία έχει καταστήσει, ως αξίωμα και ευρεία πεποίθηση, στην κοινή γνώμη, αν και η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια της κρίσης αυτή η πεποίθηση έχει αρχίσει να κλονίζεται - ότι η Ελλάδα έχει ευνοηθεί και έχει χρηματοδοτηθεί, αφειδώς (μιλούν για ένα ποσόν το οποίο υπερβαίνει το 1 τρισ. €), από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, στην πραγματικότητα, οι εξελίξεις, όπως προκύπτει και από τον παραπάνω πίνακα, είναι πολύ διαφορετικές και αρκούντως, καταθλιπτικές, για την ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Η ελληνική οικονομία, κατά την καταγεγραμμένη και καταμετρημένη μακροχρόνια περίοδο, της ένταξής της, στην Ε.Ο.Κ/"Ε.Ε.", από το 1981, έως το 2008, υπέστη μια σταδιακή, μεν, αλλά συστηματική και επίμονη μείωση και επιδεινούμενη κατάπτωση των αναπτυξιακών της δυνατοτήτων, η οποία μεταφράζεται, σε αναπτυξιακή υστέρηση και οικονομική υποβάθμισή της, έναντι όλων των άλλων οικονομιών, εντός και εκτός Ε.Ο.Κ./"Ε.Ε." και ευρωζώνης.

Η κατακλυσμιαία καταστροφή, που ακολούθησε, από το 2009 και μετά, με δεδομένη την ένταξη της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, ήδη, από το 2002 και αφού τελείωσε η ανοχή των ευρωθεσμών και της γερμανικής κυβέρνησης, στις παραβιάσεις των προβλέψεων της Συνθήκης του Μάαστριχτ, τις οποίες, όμως, είχαν υιοθετήσει, μέχρι τότε, οι κυβερνήσεις του Βερολίνου και του Παρισιού, υπήρξε, απολύτως, αναμενόμενη. 

Η διαλυτική εσωτερίκευση της βαθιάς και επίμονης διεθνούς οικονομικής ύφεσης, εντός της ευρωζώνης (μια ύφεση, που προέκυψε ως αποτέλεσμα της μεθοδευμένης αμερικανικής χρηματοπιστωτικής κρίσης του Σεπτεμβρίου του 2008) οδήγησε, με την βοήθεια του αφελούς ΓΑΠ και της οπερετικής κυβέρνησής του, στην ταχεία έλευση, τον Απρίλιο του 2010, της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας, η οποία μεθοδεύτηκε, από την Ε.Κ.Τ. του Jean-Claude Trisset, την γερμανική κυβέρνηση της Angela Merkel, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή του Manuel Barroso και το άτυπο και συνάμα, σκοτεινό Eurogroup του Jean-Claude Juncker.

Ο "βασιλιάς" αποδείχτηκε ότι ήταν γυμνός, με αποτέλεσμα την εξελισσόμενη και ήδη, συνεχιζόμενη καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, η οποία, όπως έχουμε, πολλές φορές γράψει, έχει χάσει, όλα αυτά τα χρόνια, πάνω από το 26% του ΑΕΠ της.

Παρά ταύτα, το ιδεολογικό παραμυθολόγημα, που αποτελεί κρατούσα θεωρία, στις τάξεις της ψοφοδεούς ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και το οποίο έχει επιβληθεί, στην ελληνική κοινωνία, είναι, εντελώς, διαφορετικό και απολύτως, αντιτιθέμενο, στα πραγματικά δεδομένα και στην σκληρή και αδυσώπητη αλήθεια, που πολύ παραστατικά, περιγράφει, ο παραπάνω, εκτιθέμενος πίνακας.

Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Αυτό συμβαίνει, επειδή τα γεγονότα και η περιγραφή της πραγματικότητας, ουδόλως, ενδιαφέρουν την άρχουσα πολιτικοοικονομική, κοινωνική και πνευματική ελίτ των ανόητων "ευρωπαϊστών" μας. Αντιθέτως, μάλιστα, αυτό, που ενδιαφέρει όλο αυτό το εξουσιαστικό κύκλωμα είναι η πλήρης απόκρυψη και η απόλυτη συσκότιση αυτής της πραγματικότητας, με κάθε τρόπο, με οποιοδήποτε μέσον και ανεξαρτήτως, κόστους.

Ως εκ τούτου, αυτό, που συμβαίνει, είναι ότι όλοι οι ισχυρισμοί, που αφορούν την υποτιθέμενη, ως ευνοϊκή, οικονομική μεταχείριση και τις, ομοίως, υποτιθέμενες ως θετικές, αναπτυξιακές επιπτώσεις της ένταξης της Ελλάδας, στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα/Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν συνοδεύονται από καμμία, επιστημονικά, τεκμηριωμένη ποσοτικοποίηση αυτών των υποτιθέμενων ωφελειών και οφελών. Οι οικονομέτρες της χώρας μας, περί άλλων τυρβάζουν και φροντίζουν οι ίδιοι, όπως και οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί τους, ευρισκόμενοι, σαφέστατα, υπό την καθοδήγηση των πατρώνων τους, να μην ασχολούνται, με το ζήτημα αυτό, αν και αυτό θα έπρεπε να είναι το κύριο επιστημονικό καθήκον τους.

Στον ευρύτερο χώρο της αυτοαποκαλούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά. Και εκεί οι οικονομέτρες, όλα αυτά τα 60 και πλέον χρόνια, από τον σχηματισμό της, έχουν αποφύγει την καταμέτρηση των ζημιών και των κερδών, που έχουν υπάρξει, για τις χώρες και τις οικονομίες τους, που συμμετέχουν, σε αυτό το εγχείρημα. Οι σχετικές μελέτες είναι ελάχιστες, αφού τα δάκτυλα του ενός χεριού είναι υπεραρκετά, όσον αφορά την καταμέτρηση σχετικών οικονομετρικών μελετών.

Αλλά και αυτές οι απειροελάχιστες μελέτες, που υπάρχουν, δεν είναι, απολύτως, αθώες, ως προς τους σκοπούς, που υπηρετούν και τους στόχους, που έχουν οι όποιοι χρηματοδότες τους, όπως και εκείνοι, οι οποίοι έχουν ενδιαφερθεί, για την πραγματοποίησή τους και τις έχουν παραγγείλει. Και αυτό, φυσικά, δεν είναι, καθόλου, τυχαίο, αφού είναι σαφές ότι, μέσα στο ευρύτερο παιχνίδι της υπεράσπισης των ευρωθεσμών και της υποτιθέμενης ως "ευρωπαϊκής οικονομικής ολοκλήρωσης", το ιδεολόγημα της οποίας, με συστηματική επιμονή, προπαγανδίζεται, από την ευρωμπατιροτραπεζοκρατία, την ευρωγραφειοκρατία, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τις διάφορες οικονομικές ελίτ, αυτού του είδους τα επιστημονικοφανή παίγνια είναι, απολύτως, αναμενόμενα και καθιερωμένα.

Μέσα στα πλαίσια αυτά, τα ενδιαφέροντα των εντόπιων οικονομετρών είναι, εντελώς, άλλα και μπορεί κάποιος, που γνωρίζει το τί συμβαίνει και το ποιά είναι η πραγματικότητα των, δραματικά, αρνητικών, έως και καταστροφικών επιπτώσεων των δύο αυτών διαδοχικών εντάξεων της ελληνικής οικονομίας, κατά πρώτον, στην Ε.Ο.Κ./"Ε.Ε." και κατά δεύτερον, στην ευρωζώνη, να προβάλει, βασίμως, τον ισχυρισμό ότι αυτό, που ενδιαφέρει όλους αυτούς, δεν είναι τίποτε περισσότερο, από την αύξηση των περιουσιών τους, από τα, πάντοτε, πλούσια κονδύλια των διάφορων ευρωπαϊκών ταμείων και του (ψευδο)επιστημονικού κύρους τους, από τους ευρωθεσμούς, τους οποίους υπηρετούν.

Μπορεί αυτή η διαπίστωση να αποτελεί έκπληξη, αλλά η αλήθεια είναι ότι, όλα αυτά τα χρόνια, η οικονομική / οικονομετρική έρευνα εξακολουθεί να υστερεί, ως προς την απεικονιστική και μετρήσιμη καταγραφή των κερδών και των ζημιών της ελληνικής οικονομίας, από την ένταξή της στην "Ε.Ε." και πολύ περισσότερο, από την είσοδό της στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Ειδικά, μάλιστα, ως προς την είσοδο της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, έχει αποφευχθεί, συστηματικά, η καταγραφή του συνολικού ισοζυγίου, που αφορά το δούναι και το λαβείν, ανάμεσα στην Ελλάδα και την "Ε.Ε.", αλλά και των ευρύτερων επιπτώσεων της εισόδου της Ελλάδας, στην αποκαλούμενη, ως ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, στις οικονομικές δοσοληψίες της οικονομίας της χώρας μας, με τις χώρες που βρίσκονται, έξω από την "Ε.Ε." και την ευρωζώνη.

Αυτή η πραγματικότητα, δυστυχώς, είναι άγνωστη, στην Ελλάδα. Η μελέτη των ξένων πανεπιστημιακών καθηγητών N. Campos, F. Coricelli και L. Moretti, όχι μόνο, δεν είναι γνωστή, αλλά και συστηματικά, αποκρύβεται και αγνοείται, από την τρομαγμένη, από το μέγεθος των εγκληματικών και στρατηγικού χαρακτήρα, ανοησιών και πεπραγμένων της, "ευρωπαϊστική" πολιτικοοικονομική ελίτ του τόπου μας, που οδήγησε την χώρα, στα βράχια και η οποία προσπαθεί να αποκρύψει κάθε τι, που μπορεί να οδηγήσει τον πληθυσμό της χώρας, στην εύρεση και τον εντοπισμό της λογικής σειράς των γεγονότων και την πικρή και σκληρή αλήθεια. Και για τον λόγο αυτόν, συνεχίζει να παραμυθολογεί την ελληνική κοινωνία, όσον αφορά το ζήτημα της ένταξης της Ελλάδας, στην Ε.Ο.Κ./"Ε.Ε." και την ευρωζώνη, επικαλούμενη, με όλα τα ιδεολογικοπολιτικά μέσα και εργαλεία προπαγάνδας, που έχει, το ανύπαρκτο και απολύτως, ψευδές θετικό ισοζύγιο της ένταξης της Ελλάδας, στην Ε.Ο.Κ. και στην ευρωζώνη, κάνοντας  και παρουσιάζοντας την νύκτα, ως ημέρα και το φεγγάρι, ως ήλιο.

Αυτό είναι κάτι, που ζω και διαπιστώνω, ακόμη και σήμερα, από τότε, που, πριν, από δύο χρόνια και περισσότερο, δημοσίευσα, σε αυτό εδώ το μπλογκ  - στις 18 Φεβρουαρίου του 2015 -  την επιστημονική οικονομετρική μελέτη των N. Campos, F. Coricelli και L. Moretti, που κατακρημνίζει και γελοιοποιεί αυτό το παραμυθολογικό ιδεολόγημα των Ελλήνων εραστών του καταρρέοντος "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" [δείτε το δημοσίευμά μου εκείνης της εποχής, με τίτλο : Η δανειακή σύμβαση, το Μνημόνιο, οι δυσχέρειες της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, στην διαπραγμάτευση και οι φόβοι των ευρωζωνιτών, για μια ελληνική στάση πληρωμών εντός ευρωζώνης. (Η ανολοκλήρωτη ευρωπαϊκή ενοποίηση και το μοιραίο λάθος της ένταξης της Ελλάδας, στην ΕΟΚ/ΕΕ, σύμφωνα με την επιστημονική μελέτη των Ν. Campos, F. Coricelli και L. Moretti)].

Λίγο, ή πολύ, όλοι μένουν έκπληκτοι και δεν μπορούν να πιστέψουν, στα μάτια τους, όταν αναφέρομαι, σε αυτή την μελέτη και στον πίνακα, που την συνοδεύει και ο οποίος αποδεικνύει, το τεράστιο μέγεθος της ζημιάς, που υπέστη η ελληνική οικονομία, με την ένταξή της, στην Ε.Ο.Κ. και καταδεικνύει την φαιδρότητα των "επιχειρημάτων", που συγκροτούν την κρατούσα παραμυθολογική ιδεολογία της εντόπιας "ευρωπαϊστικής" ελίτ. 

Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Και αν η αλήθεια αυτή δεν εντοπισθεί και δεν γίνει κτήμα του πληθυσμού της χώρας, τίποτε καλό δεν πρόκειται να προκύψει.

Όπως έχω ξαναγράψει, η μελέτη αυτή πραγματοποιήθηκε, με πρωτοβουλία του συντηρητικού "Economist", στα πλαίσια της αντιπαράθεσης της διχασμένης βρετανικής ελίτ, γύρω από το δημοψήφισμα, για την παραμονή, ή την έξοδο της Βρετανίας, από την αυτοαποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση και ξεκινώντας, από το ερώτημα, εάν η ένταξη της Βρετανίας, το 1973, στην Ε.Ο.Κ., τελικά, ωφέλησε, ή έβλαψε την βρετανική οικονομία, στην πορεία το ερώτημα αυτό επεκτάθηκε, σε όλες της χώρες, που εντάχθηκαν, στην Ε.Ο.Κ./"Ε.Ε." και  έτσι η μελέτη αυτή συμπεριέλαβε, πέρα από την Βρετανία και τις άλλες χώρες της "Ευρωπαϊκής Ένωσης", από τότε, που εντάχθηκαν και μέχρι το 2008 - δηλαδή, πριν από την έλευση της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας και της ευρωκρίσης, που ακολούθησε, ως αποτέλεσμα αυτής της μεθοδευμένης χρεωκοπίας.

Βέβαια, η μελέτη κατέγραψε ότι η Βρετανία ωφελήθηκε, με μια ανάπτυξη, η οποία μεγέθυνε το ΑΕΠ της, κατά 25%, σε σχέση με το μέγεθος, που αυτό θα είχε, εάν η χώρα αυτή έμενε, το 1973, εκτός της Ε.Ο.Κ./"Ε.Ε.", όπως, επίσης, κατέδειξε ότι και σχεδόν, όλες οι οικονομίες των άλλων χωρών ευνοήθηκαν, λιγότερο, ή περισσότερο, από την είσοδό τους, στην "Ένωση".

Αλλά υπάρχει μία εξαίρεση. Και αυτή η εξαίρεση ήταν η Ελλάδα και η οικονομία της, η οποία βλάφτηκε, από την είσοδο της χώρας μας, στην Ε.Ο.Κ./"Ε.Ε.", επειδή το ΑΕΠ της, όλη αυτή την περίοδο, από το 1981 έως το 2008, αυξήθηκε, πολύ λιγότερο, από όσο θα αυξανόταν, εάν η ελληνική οικονομία είχε μείνει, κατά την ίδια χρονική περίοδο, εκτός της  Κοινής Αγοράς.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, την οποία αφορά, ο πίνακας, που παρουσιάζω στην αρχή του παρόντος κειμένου και όπως, εκεί αναφέρω, η συνεχόμενη γραμμή απεικονίζει την εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ, έτσι όπως αυτό διαμορφώθηκε, κατά την περίοδο 1970 - 2008, ενώ η διακεκομμένη  γραμμή αντιστοιχεί, στην υπολογιζόμενη διαμόρφωσή του, με την μεθοδολογία της syntheticcounterfactual οικονομετρικής ανάλυσης, που χρησιμοποιήσαν οι 3 πανεπιστημιακοί καθηγητές N. Campos, F. Coricelli και L. Moretti.

Και φυσικά, με δεδομένο το γεγονός ότι η μελέτη αυτή δεν έχει συμπεριλάβει και δεν έχει καταμετρήσει την συμπεριφορά των οικονομιών της "Ε.Ε.", μετά το 2008, γίνεται, άμεσα, κατανοητό το μέγεθος της καταβαράθρωσης, που υπέστη η μεγίστη πλειοψηφία των χωρών, που εντάχθηκαν, στην ευρωζώνη, αλλά, επίσης, καθίσταται βάσιμη και η  πεποίθηση ότι βλάβη υπέστησαν και εκείνες οι χώρες της "Ε.Ε.", οι οποίες δεν εντάχθηκαν, στην ευρωζώνη, αλλά ακολούθησαν τους κανόνες της.

Αλλά, πέρα από το τί συνέβη και το τί συμβαίνει, με τις άλλες χώρες της "Ε.Ε." και της ευρωζώνης, αυτό, που συνάγεται, από τα αδυσώπητα πραγματικά και επιστημονικά δεδομένα, που έχουμε, ενώπιόν μας, είναι ότι η ένταξη της Ελλάδας, στην Ε.Ο.Κ., ήταν ένα τέραστιο οικονομικό σφάλμα. Μπορεί, η ζημιά που υπέστη η χώρα μας, να μην ήταν, άμεσα, εμφανής. Η ζημιά αυτή είχε έναν - αν μπορούμε να τον περιγράψουμε, έτσι - αποθετικό χαρακτήρα, γι' αυτό και δεν ήταν αισθητή.

Τώρα, πια, ξέρουμε, από αυτή την, σχετικά, πρόσφατη επιστημονική μελέτη των Campos – Coricelli - Moretti , ότι η αύξηση του ελληνικού ΑΕΠ, μέσα στην ΕΟΚ, υπήρξε, κατά πολύ, μικρότερη από την αύξηση, που θα είχε αυτό το ίδιο μακροοικονομικό μέγεθος, εάν η Ελλάδα είχε μείνει, το 1981, εκτός Ε.Ο.Κ.

Το μέγεθος της ζημίας (και μόνο, αυτής, χωρίς να συνυπολογίζουμε το μέγεθος της καταστροφής, που υπέστη η ελληνική οικονομία από την ένταξή της στην ευρωζώνη, η οποία καταστροφή υπερβάνει, κατά πολύ και είναι, υπερμεγέθως, υπέρτερη του 26% του ελληνικού ΑΕΠ, που χάθηκε, μετά την ελληνική χρεωκοπία του 2010, αφού δεν συμπεριλαμβάνει, αυτή, μόνο, την απώλεια), ξεπερνάει το 15% του ελληνικού ΑΕΠ και συμπεριλαμβάνει την σταδιακή και ετησίως, συμποσούμενη κατάρρευση της ελληνικής παραγωγής και των αντίστοιχων επενδύσεων, μια κατάρρευση, η οποία επιταχύνθηκε, με αστραπιαίους ρυθμούς, μετά την ένταξη της Ελλάδας, στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση.

Σε αρκετούς, η ζημιά αυτή, επιφανειακά, εμφανίζεται να έχει έναν θεωρητικό χαρακτήρα, αφού το ελληνικό ΑΕΠ, όλα αυτά τα χρόνια αυξανόταν (με ελάχιστες εξαιρέσεις), όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα, διότι η ελληνική οικονομία, εάν είχε μείνει, εκτός Ε.Ο.Κ., θα είχε πολύ μεγαλύτερους αναπτυξιακούς ρυθμούς και έναν τεράστιο πλούτο, αλλά και θα είχε την απαραίτητη ευελιξία, για να ανταποκριθεί, στα κτυπήματα της βαθιάς παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 2008 και, ήδη, από το 2010, θα είχε προχωρήσει, σε υψηλούς αναπτυξιακούς ρυθμούς.


Αντί αυτού και λόγω της βλακώδους στρατηγικής επιλογής, για την ένταξη της Ελλάδας, το 2002, στο ευρώ και την ζώνη του, η ελληνική οικονομία βυθίστηκε σε μια κρίση, ανάλογη αυτής της αμερικανικής GREAT DEPRESSION, της δεκαετίας του 1930.

Σε ό,τι αφορά την ένταξη της χώρας μας, στην Ε.Ο.Κ. χρήσιμο είναι να αναφέρουμε κάποια πράγματα, τα οποία δεν είναι ευρέως γνωστά, ή έχουν ξεχαστεί.

Η Ελλάδα θα έπρεπε, με την ένταξή της, το 1981, να άρει κάθε μέτρο, που προστάτευε την ελληνική παραγωγή. Και αυτό θα έπρεπε να το πράξει,  άμεσα. Αν, όμως, η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, που ανέλαβε την εξουσία, μετά την μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ, στις βουλευτικές εκλογές της 18/10/1981,  έπραττε κάτι τέτοιο, η ελληνική οικονομία θα κατέρρεε.

Με αυτή την προοπτική δεδομένη, ο Ανδρέας Παπανδρέου διαπραγματεύτηκε, σκληρά και επίμονα, το 1983, για την εφαρμογή του ρυθμιστικού φόρου στα εισαγόμενα προϊόντα που αποτελούσε παρέκκλιση των άρθρων 95 και 96 της συνθήκης της Ρώμης. Βέβαια, κατάφερε να πετύχει την βελτίωση των δυσμενέστατων όρων της λεόντιας Πράξης Προσχώρησης της Ελλάδας, στην Ε.Ο.Κ., που είχε υπογράψει η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, με την σύναψη μιας 5ετούς συμφωνίας, που επιβράδυνε την κατάρρευση του δευτερογενούς τομέα της ελληνικής οικονομίας και ειδικώτερα, της ελληνικής βιομηχανίας, όπως επίσης, επιβράδυνε και την αύξηση της ανεργίας, ενώ ανέστειλε την εφαρμογή του ΦΠΑ, για δύο χρόνια.

Επίσης, ο Ανδρέας Παπανδρέου πέτυχε και την θέσπιση των Ολοκληρωμένων Μεσογειακών Προγραμμάτων, που στην πορεία του χρόνου, μετατράπηκαν, σε πακέτα στήριξης των ασθενέστερων χωρών και περιφερειών της Ε.Ο.Κ./"Ε.Ε.", δίνοντας ένα κάποιο μέγεθος, στον, αμελητέων διαστάσεων κοινοτικό προϋπολογισμό.

Αλλά όλα αυτά δεν είχαν ευρείς ορίζοντες. Και δεν ήσαν εκείνα τα εργαλεία, που απαιτούνταν, για την προστασία της ελληνικής οικονομίας και της κοινωνίας του τόπου μας. Η χώρα έπρεπε να αποδεσμευθεί, από την Ε.Ο.Κ. Και σε κάθε περίπτωση, δεν έπρεπε να εισέλθει στην ευρωζώνη.

Δυστυχώς, η εξέλιξη υπήρξε διαφορετική. Ο Ανδρέας Παπανδρέου προτίμησε άλλον δρόμο. Και δυστυχώς, όταν, το 1999, λήφθηκαν οι κρίσιμες αποφάσεις, για την ένταξη της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, δεν ήταν παρών, αφού αυτός, μόνο, ως εξαίρετος οικονομέτρης, που ήταν και βαθύς γνώστης της πραγματικότητας και των δεδομένων, θα μπορούσε να αποτρέψει αυτή την, καταστροφικά, δυσμενή εξέλιξη, για την ελληνική οικονομία.

Πολύ περισσότερο, που, πέρα, από την καταστροφή της ελληνικής παραγωγής, που επέφερε η ένταξη της Ελλάδας, το 1981, στην Ε.Ο.Κ., η μεταγενέστερη είσοδος  της χώρας μας (το 2002) στην ευρωζώνη, ουσιαστικά, την χρεωκοπούσε, αφού το τεράστιο δημόσιο χρέος της, δεν θα μπορούσε, πλέον, να εξυπηρετηθεί, από την ελληνική οικονομία.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός, το καλοκαίρι του 1995, λίγους μήνες, πριν εισέλθει, στο Ωνάσειο και πριν παραδώσει την πρωθυπουργία, στους ανίκανους διαδόχους του, είχε προειδοποιήσει, για την ακραία και θανάσιμη επικινδυνότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους, όταν και εάν η χώρα εντασσόταν, στην ευρωζώνη, λέγοντας την περίφημη φράση : "Ή το έθνος θα αφανίσει το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος". Ήξερε, πολύ καλά, τί έλεγε.

Όπως έχουμε, επανειλημμένως, γράψει, περίπου, το 85% του ελληνικού δημοσίου χρέους ήταν δραχμικό, γεγονός, που σημαίνει ότι δηλαδή το χρωστούσαμε στον εαυτό μας και ως εκ τούτου, μπορούσε, αυτό το χρέος, ανεξάρτητα, από το μέγεθός του, να χρηματοδοτηθεί, άνετα και ακίνδυνα. Γι' αυτό και το εσωτερικό ελληνικό δημόσιο χρέος είχε αξιολογηθεί, το 1996, απο την Moody's, ως Α2, ενώ το εξωτερικό ελληνικό δημόσιο χρέος (αυτό δηλαδή, που έπρεπε να εξυπηρετηθεί, όχι με δραχμές, αλλά με ξένα νομίσματα), ελάμβανε αξιολογήσεις, οι οποίες είχαν μια διακύμανση, ανάμεσα, στο ΒΑΑ3 και στο ΒΑΑ1.

Με λίγα λόγια, το ελληνικό δημόσιο χρέος, επί δραχμής, ήταν διαχειρίσιμο. Από το 2002 και μετά, με το ευρώ, έπαυσε να είναι. Η ελληνική οικονομία, ήδη, από τότε, είχε υποστεί μια αφανή χρεωκοπία, η οποία κατέστη εμφανής, 8 χρόνια μετά.

Άργησε να έλθει, αλλά, τελικά, ήλθε.

Όμως, εάν η Ελλάδα δεν είχε εισέλθει, στην Ε.Ο.Κ., το 1981, ή εάν, όπως, ήδη, είπαμε, στην συνέχεια, ο Ανδρέας Παπανδρέου την είχε βγάλει, από την Κοινή Αγορά, η χώρα μας, σήμερα, δεν θα ήταν, μέσα στην ευρωζώνη. Η χώρα θα ήταν, έξω και από τους δύο αυτούς δύσκαμπτους, αρτηριοσκληρωτικούς, αναχρονιστικούς και παραπαίοντες οργανισμούς, η ελληνική οικονομία δεν θα είχε υποστεί τις συνέπειες της μεγάλης οικονομικής ύφεσης, που ξέσπασε τον Σεπτέμβριο του 2008, θα είχε ανακάμψει πολύ γρήγορα και ήδη, από το 2010, όλοι μας θα γελούσαμε, με τα παθήματα των ευρωζωνιτών.

Ήταν στραβό το κλίμα, το έφαγε και ο γάϊδαρος...