Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Λεωνίδας Κύρκος και "ανανεωτές" : Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποτυχίας. (Η μετεξέλιξη του πολιτικού ρεφορμισμού στον κοινωνικό και οικονομικό συντηρητισμό).


Ο Λεωνίδας Κύρκος και η Καλή στις ηρωϊκές τους στιγμές, ενώπιον του στρατοδικείου.



Ο θάνατος του ηγέτη της ελληνικής "ανανεωτικής" αριστεράς Λεωνίδα Κύρκου, στις 28/8/2011 - ένα γεγονός, κατ' εξοχήν, λυπηρό -, μου έφερε στην μνήμη ένα παλαιό κείμενό μου, που δημοσίευσα στις 17/12/2006 (δείτε το στο : http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=4514&mforum=pfor#4514 ), στο θέμα που είχε ανοίξει ο Θοδωρής Αδαμόπουλος στο "PETROUPOLIS FORUMS", με τίτλο : "Λεωνίδας Κύρκος : Σήμερα είμαι απόβλητος και από το κόμμα μου" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=787&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor ).

Το κείμενο εκείνο ήταν άκρως επικριτικό για την πολιτική παρουσία και την προσφορά του Λεωνίδα Κύρκου στην ελληνική αριστερά και στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, επιδεικνύοντας τα τεκμήρια εκείνα που αποδεικνύουν το υποκριτικό στοιχείο στον λόγο του παλαιού ηγέτη του Κ.Κ.Ε. (Εσωτερικού) και γκουρού της ελληνικής ευρωκομμουνιστικής αριστεράς, η οποία γέρασε, επιμένοντας, παρ' όλ' αυτά, 43 χρόνια μετά από την διάσπαση του Κ.Κ.Ε., να προσπαθεί να πείσει την ελληνική κοινωνία ότι εκφράζει τις ανανεωτικές ιδέες στον χώρο της ελληνικής αριστεράς, θέλοντας να κρύψει, μέσα από αυτήν την (αυτ)απάτη, το απλό γεγονός ότι αυτό που, κατ' ουσίαν, εκφράζει, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την βαθιά συντηρητικοποίησή της, μια συντηρητικοποίηση, η οποία, σε πολλά από τα στελέχη του χώρου, που πλαισιώνουν αυτές τις "ανανεωτικές" ιδέες, συμβαδίζει με ένα ακραίο αριστερό νεοφιλελευθερισμό, όπως άλλωστε, έχει αποκαλυφθεί, μέσα από την σκληρή αντιπαράθεση, που έφερε στο φως η ενσκήψασα από το 2008 παγκόσμια οικονομική ύφεση και η μακροχρόνια αστάθεια, που αυτή έφερε στον σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλισμό, μια αστάθεια, η οποία οδήγησε στην παρούσα κρίση στην ευρωζώνη, η οποία κρίση μπορεί να εκφράζεται, ως κρίση χρέους, πλην όμως δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια θεμελειακή θεσμική κρίση αυτής της χαώδους νομισματικής ένωσης, που απειλεί να την εξαφανίσει από προσώπου γης. 

Αυτή η παρούσα και άμεση απειλή κατάρρευσης της ευρωζώνης, δηλαδή του πραγματωμένου ευρωπαϊκού πυλώνα του ιδεολογικού οπλοστασίου των ευρωκομμουνιστών "ανανεωτών" και των πολιτικών διαδόχων τους, είναι, που οδήγησε τον ίδιο τον Λεωνίδα Κύρκο και τους κληρονόμους της "ανανεωτικής" ιδεολογικοπολιτικής του παρακαταθήκης, στην ακραία απελπισία και δι' αυτής, στην συντηρητικοποίηση και στον ιδεολογικό εναγκαλισμό, με την σύγχρονη εκδοχή του κοσμοπολιτικού νεοφιλελευθερισμού, κάνοντας πολλούς από αυτούς να λειτουργούν, ως εκφραστές και υπερασπιστές των πιο αντιδραστικών (πολιτικά και κοινωνικά) τμημάτων της ευρωπαϊκής και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ, δηλαδή των, εν τοις πράγμασι, εκφραστών της δημοκρατικοφανούς δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου, που έχει υπαλληλοποιήσει, την μεγίστη πλειοψηφία της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ, αναμειγνύοντας τον νεοφιλελευθερισμό, με ένα κράμα κεϋνσιανού συντηρητισμού - όταν πρόκειται να σωθούν τα, κάθε μορφής και συστάσεως. επίσημα και σκιώδη χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και να μην θιχτούν τα συμφέροντα των ραντιέρηδων "εισοδηματιών", που συναπαρτίζουν την σύγχρονη έκφανση του ευρωπαϊκού και του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου.  

Σε αυτό τον ακραίο συντηρητισμό κατέληξαν οι "ανανεωτικές" ιδέες του Λεωνίδα Κύρκου και των ευρωκομμουνιστών, μέσα στο διάβα του χρόνου, που κύλισε από το μακρυνό 1968. Δεν είναι η πρώτη φορά, που μια ρεφορμιστική πρόταση καταλήγει στο να μετατραπεί σε μια συντηρητική κατασκευή. Ούτε είναι η πρώτη φορά, που αυτή η συντηρητική κατασκευή οδηγείται στο να μετεξελιχθεί σε μια αντιδραστική de profundis υπεράσπιση του συστήματος και σε μια οπισθοδρομική κοινωνική και οικονομική πρόταση, για την υπέρβαση μιας κρίσης - όσο αδιέξοδη και αν είναι αυτή η πρόταση.

Αυτή η οβιδιακή μεταμόρφωση, που πολλές φορές είναι ασυναίσθητη, δεν γίνεται, πάντα, εκ προθέσεως, αλλά προκύπτει από την φορά των πραγμάτων, ως αποτέλεσμα της παταγώδους αποτυχίας των ιδεών και των προσώπων, που μέσα από την εκάστοτε συγκυρία κλήθηκαν να εφαρμόσουν αυτές τις ιδέες.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πολύπειρος παλαιός συντηρητικός πρωθυπουργός, που διετέλεσε και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είχε προειδοποιήσει τον Λεωνίδα Κύρκο, για την αποτυχία του, όπως έχει πει και ο ίδιος ο εκλιπών ηγέτης του ελληνικού ευρωκομμουνιστικού ρεύματος.  

Κωνσταντίνος Καραμανλής.


"Με τον Καραμανλή είχα μερικές συναντήσεις - έχει πει ο Λεωνίδας Κύρκος - όταν ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας και σε μια από τις συναντήσεις αυτές μου είπε το αμίμητο, κ. Κύρκο εσύ εμμένεις στην άποψή σου; Του λέω, εμμένω. Ε, κι εγώ σου λέω ότι θα αποτύχεις, και θα αποτύχεις γιατί είσαι σε λάθος χρόνο, σε λάθος τόπο και σε λάθος κόμμα. (γελάει). Ετσι κ. Πρόεδρε, κατηγορηματικά, χωρίς να αφήνετε ένα παραθυράκι; Κανένα -λέει- δεν αφήνω, σου προσβλέπω ότι αυτό θα είναι το τέλος σου. Την θυμάμαι την κουβέντα σαν τώρα."

Φυσικά, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δικαιώθηκε. Και δικαιώθηκε επειδή είχε πλήρη γνώση του χώρου, μέσα στον οποίον εκινείτο. Ο Λεωνίδας Κύρκος είχε πλήρη άγνοια. Και γι' αυτό απέτυχε...

Ας δούμε, όμως, τώρα αυτό το παλαιό κείμενό μου, για το οποίο έκανα λόγο :



"Μετά από πολύν καιρό ο Λεωνίδας Κύρκος αποφάσισε να μιλήσει για το παρελθόν του και να εκστομίσει το αυτονόητο: Ότι δηλαδή, ήταν ευτύχημα, που δεν επικράτησε η επανάστασή τους (προφανώς, εννοεί το πραξικόπημα του Δεκέμβρη του 1944 και το αιματοκύλισμα που ξεκίνησε σκόπιμα η ζαχαριαδική ηγεσία του ΚΚΕ την περίοδο του εμφυλίου πολέμου).


Το γνώριζε χρόνια, αλλά προτίμησε να το πει στα βαθιά του γεράματα, έτσι, ίσως σαν λύτρωση, ίσως σαν μιά συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, για όσα τότε έπραξε ο ίδιος και η ηγεσία της κομμουνιστικής αριστεράς σε βάρος του - αλλά και σε βάρος των οπαδών τους - εκείνη την αιματοβαμμένη περίοδο.

Αυτή η ''εξομολόγηση'' δεν τον σώζει, γιατί δεν φθάνει να τα λέει τώρα, αυτά που χρόνια γνώριζε και στα οποία συμμετείχε ενεργά, όταν πιά του ήσαν πλήρως γνωστά.


Αναφέρομαι στην απαίσια σχέση του Λεωνίδα Κύρκου και των Ελλήνων ανανεωτών[;] με τον Νικολάε Τσαουσέσκου και το απαισίας μνήμης Κ.Κ. Ρουμανίας. Η σχέση αυτή εμφανιζόταν τότε ως ιδεολογικοπολιτική και διατηρήθηκε μέχρι το τέλος, μέχρι την κατάρρευση αυτού του φαραωνικής φύσεως απολυταρχικού - ολοκληρωτικού καθεστώτος, αφού πρώτα αυτό το καθεστώς καταταλαιπώρησε τον ρουμανικό λαό, κατασπαταλώντας την περιουσία του. Δεν ήταν αθώα αυτή η εμμονή, αφού μία από τις πηγές χρηματοδότησης του ''ανανεωτικού'' εγχειρήματος στην Ελλάδα, ήταν και το απαίσιο καθεστώς του Νικολάε Τσαουσέσκου, για το οποίο ο Κύρκος ουδέν είπε στην εποχή που το καθεστώς αυτό ήταν παντοδύναμο. Κάποια πράγματα ψέλλισε, μετά την πτώση του Τσαουσέσκου, περισσότερο ως δικαιολόγηση των όσων έπραξε και λιγότερο ως γνήσια αυτοκριτική.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο παλαιός) είχε δίκιο! Οι ανανεωτικές ιδέες του Λεωνίδα Κύρκου ήσαν εκτός τόπου και χρόνου. Και τούτο επειδή ο γραφειοκρατικός κομμουνισμός που γεννήθηκε μέσα από την μπολσεβίκικη ιδεολογικοπολιτική μήτρα και από το εβδομηντάχρονο πείραμα της Ε.Σ.Σ.Δ., δεν μπορούσε να ανανεωθεί. Μπορούσε μόνο να επικρατήσει διεθνώς, ή να καταστραφεί, μέσα από έναν παγκόσμιο πόλεμο, ή μέσα από την εσωτερική κατάρρευση του καθεστώτος. Ευτυχώς, συνέβη το δεύτερο.

Ανδρέας Παπανδρέου.


                              
Και ο Ανδρέας είχε δίκιο και ας μην θέλει ο Κύρκος να το παραδεχτεί. Ο Ανδρέας δεν είχε τις παρωπίδες του Κύρκου και είχε αντιληφθεί το αδιέξοδο του μαρξιστικού - λενινιστικού γραφειοκρατικού κομμουνισμού των κομμουνιστικών κομμάτων της πάλαι ποτέ Κομμουνιστικής Διεθνούς. Γι' αυτό και συνειδητά επεδίωξε την ανασυγκρότηση του ασθενικού σοσιαλιστικού σκέλους της ελληνικής αριστεράς, ενώ ο Κύρκος επιχειρούσε την ανανέωση του κομμουνιστικού σκέλους της - κάτι άτοπο και αδύνατο στις ελληνικές συνθήκες και λόγω της κυριαρχίας του ΚΚΕ και εξ αιτίας του γεγονότος ότι η διαχείρηση που έκανε η ζαχαριαδική ηγεσία της εαμικής αντίστασης κατά την περίοδο 1944 - 1949, οδήγησε την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού σε αρνητική στάση απέναντι στις κομμουνιστικές πρακτικές και στην πολιτική έκφραση αυτού του πολιτικού χώρου - μαζί με την (όχι αδικαιολόγητη) αντικομμουνιστική προπαγάνδα της κεντροδεξιάς (η κομμουνιστική αριστερά δεν νικήθηκε μόνον από την δεξιά, αλλά και από το κέντρο, σε τέτοια απομόνωση οδήγησε η ηγεσία του ΚΚΕ τον χώρο της).

Δείτε τι έγραφε ο Γ. Ζεύγος, για τους μπαρουτοκαπνισμένους μαχητές του ΕΛΑΣ, την ημέρα που ξεκίνησαν τα Δεκεμβριανά, την αποφράδα 3η Δεκέμβρη 1944 πρωτοσέλιδα στον ''Ριζοσπάστη'', πριν ακόμα ξεκινήσει το συλλαλητήριο στο Σύνταγμα και θα καταλάβετε - τουλάχιστον όσοι γνωρίζουν τις πρακτικές και την νοοτροπία του χώρου, που τότε είχε και την κυριαρχία στα όπλα:




Από εκεί και πέρα, όλα όσα έκανε ο Κύρκος ήσαν μάταια και καταδικασμένα, αφού το σφάλμα βρισκόταν στις πρωταρχικές ορίζουσες του εγχειρήματός του.


Δεν μπορείς να ανανεώσεις κάτι που δεν είναι ανανεώσιμο. Και σε αυτή την αντιπαράθεση το ΚΚΕ είχε δίκιο, όσο και αν αυτό είναι πικρό για τον Λεωνίδα Κύρκο και τους ''ανανεωτές'' αυτού που δεν ήταν ανανεώσιμο..."


Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει...

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Νίκος Θέμελης : Οι βαριές προσωπικές ευθύνες του, για την υπαγωγή της Ελλάδας στην άμεση δικτατορία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. (Γιατί ο εκλιπών δεν δεδικαίωται).


   Νίκος Θέμελης : Ο εξ απορρήτων άνθρωπος του πνευματικά οκνηρού Κώστα Σημίτη...


"Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι διδάσκονται από την Ιστορία. Δυστυχώς, όμως, έχουν την τάση να ξεχνούν. Και αυτό είναι το πρόβλημα.



Πολλές φορές, μάλιστα, δεν γνωρίζουν την Ιστορία. Όχι μόνον την αρχαία, ή την παλαιότερη, αλλά και την πρόσφατη Ιστορία. Και αυτό καθιστά τα πράγματα, ακόμα πιο δύσκολα, απ' ό,τι εκ φύσεως είναι.

Κλασσικό παράδειγμα της τάσης των ανθρώπων να ξεχνούν τα ιστορικά διδάγματα, ή/και της άγνοιας των δεδομένων της πρόσφατης Ιστορίας του τόπου, αποτελεί η περίπτωση του εκλιπόντος Νίκου Θέμελη, ενός εκ των επιφανών μελών της παρέας του Κώστα Σημίτη (να θυμίσω μερικούς από αυτήν την ολέθρια, για τον τόπο, παρέα : Νίκος Μουζέλης, Παναγιώτης Ιωακειμίδης, Νίκος Χριστοδουλάκης, Γιάννος Παπαντωνίου, Γκίκας Χαρδούβελης, Λουκάς Παπαδήμος, Γιάννης Στουρνάρας και αρκετοί άλλοι), η οποία οδήγησε τον τόπο και τον πληθυσμό του στην καταστροφή και στην προϊούσα εξαθλίωση, μέσα από την φανατική υλοποίηση της μεγαλύτερης στρατηγικής ήττας του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και του ελληνικού κράτους, η οποία στρατηγική ήττα ισοδυναμεί, ως προς τα αποτελέσματά της, με μια ταπεινωτική πολεμική ήττα, η οποία κατέστησε την χώρα μας όμηρο και αιχμάλωτη της απόλυτης δικτατορίας του ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η καταστροφική στρατηγική ήττα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, δεν είναι άλλη από την επιλογή, την οποία έκανε και υλοποίησε το επιτελείο του Κώστα Σημίτη και η οποία συνοψίζεται στην κατάργηση της δραχμής, ως νομίσματος της χώρας και στην πάση θυσία ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη, με την υιοθέτηση του ευρώ, ως νέας νομισματικής μονάδας του ελληνικού κράτους. Σε αυτό το επιτελείο, περίοπτη θέση κατείχε ο εκλιπών Νίκος Θέμελης, ο οποίος υπήρξε ο πιστός υπηρέτης του πνευματικά οκνηρού και λειτουργικά ανίκανου να σκεφθεί, με όρους μακροπρόθεσμης θεώρησης των εξελίξεων, Κώστα Σημίτη. Και φυσικά, αυτό που υπερασπίστηκε ο Νίκος Θέμελης ήταν η κεντρική στρατηγική επιλογή του αυθέντη του, η οποία δεν ήταν άλλη από αυτήν που περιέγραψα. Την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ και την ζώνη του, κακήν - κακώς, χωρίς η χώρα να πληροί ούτε ένα από τα κριτήρια, που έθετε ο ζουρλομανδύας της Συνθήκης του Μάαστριχτ και χωρίς να έχει διασφαλισθεί το παραμικρό προστατευτικό αντιστάθμισμα, για το γεγονός ότι η χώρα απεξενούτο, αφ' ενός, μεν, από το νόμισμά της, αφού το ευρώ, το οποίο αντικατέστησε την δραχμή, λειτουργεί και είναι ένα ξένο νόμισμα, επί του οποίου η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, ουδένα έλεγχο, ή επιρροή, ασκεί, στο μέτρο που αυτό εκδίδεται από την χρηματοπιστωτική γραφειοκρατία της Φραγκφούρτης, υπό την εποπτεία της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και της πολιτικής ελίτ του Βερολίνου και του Παρισιού και αφ' ετέρου, δε, από την Κεντρική Τράπεζα της χώρας, η οποία έγινε παράρτημα της Ε.Κ.Τ., της οποίας η ανεξαρτησία, από κάθε πολιτική εξουσία, καθιερώθηκε από τις Συνθήκες της ευρωζώνης, με φυσικό αποτέλεσμα, η Ελλάδα να απωλέσει κάθε δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής και στην συνέχεια, τώρα και δημοσιονομικής πολιτικής.

Από εκεί και πέρα, η υπόκωφη, αθόρυβη και σιωπηλή πορεία του τόπου και του πληθυσμού του στην παρούσα καταστροφή και στην πλήρη καταβαράθρωση ήταν δεδομένη και απλώς ζήτημα χρόνου, αφού δεδομένα ήσαν και όλα τα στοιχεία εκείνα, που υπεδείκνυαν αυτή την ολέθρια εξέλιξη, με την έλευση μιας μέτριας ύφεσης στην διεθνή οικονομία, ή/και στην ευρωζώνη. Αυτή την εξέλιξη, την οποία, ανοήτως, σε βαθμό αμετροεπούς βλακείας, ο πνευματικά οκνηρός Κώστας Σημίτης και το πλήρως ανίκανο επιτελείο του, λόγω των εγγενών ιδεοληψιών, που διακατείχαν τα μέλη του, αρνήθηκαν να προβλέψουν και να λάβουν υπόψη τους, όχι γιατί δεν την γνώριζαν, ως ενδεχόμενο, αλλά επειδή προτίμησαν να την αγνοήσουν, όταν υλοποιούσαν την εγκληματική στρατηγική τους επιλογή της ένταξης της Ελλάδας στην θεσμικά χαώδη ευρωζώνη, με αποτέλεσμα να πέσει η χώρα μας στην δολοφονική παγίδα του ευρώ, με δόλωμα την (παραμυθολογική) "ευημερία", την (μυθώδη) "αειφόρα ανάπτυξη" και την (ανύπαρκτη) "προστασία από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων", ένα τρίπτυχο ιδεών, πάνω στο οποίο η εγκληματική επιτελική ομάδα του τότε πρωθυπουργού έπλεξε την οργιαστικά ψευδή και απατεωνίστικη προπαγάνδα της, προκειμένου να εξαπατήσει και να πείσει τον ελληνικό πληθυσμό, για την υπεράσπιση και την υλοποίηση της στρατηγικής της επιλογής να εντάξει την Ελλάδα στην ευρωζώνη, εξυπηρετώντας την προσωπική ιδεοληψία των μελών της και του συνόλου σχεδόν της ελληνικής πολιτικοοικονομικής και πνευματικής ελίτ και ειδικότερα του κοσμοπολίτικου/"ευρωπαϊστικού" τμήματός της, το οποίο, όντας πλήρως υπεύθυνο για την παρούσα καταστροφή, η οποία, επαναλαμβάνω, ισοδυναμεί με μια πολεμική ήττα, σαν εκείνη του 1922, οδήγησε και εξακολουθεί να οδηγεί την χώρα στον όλεθρο και τον πληθυσμό της στην υπαγωγή του σε ένα μοντέρνο καθεστώς πεονίας, συνοδευόμενο από την εξαθλίωση και την πείνα.




Η καταστροφική εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου δανεισμού ήταν πασίδηλη και πασιφανής. Και όμως ο πνευματικά οκνηρός Κώστας Σημίτης και το ελλειμματικό, σε φιλοπατρία, κοσμοπολιτικό/‘‘φιλοευρωπαϊκό’’ επιτελείο του αρνήθηκαν να την λάβουν υπόψη τους. Τα αποτελέσματα, με την έλευση της πρώτης, μετρίας εντάσεως, διεθνούς ύφεσης, υπήρξαν μοιραία και αναπόδραστα, βοηθούσης και της παιδαριώδους διακυβερνήσεως από το ερασιτεχνικό και εντελώς ανίκανο να διαχειριστεί μια δημοσιονομική κρίση επιτελείο του ευήθους ΓΑΠ. Και φυσικά τα αποτελέσματα αυτά ήσαν ολέθρια, για τον τόπο και τον πληθυσμό του.


Συνέπεια όλων αυτών των εγκληματικών ατοπημάτων, που αγγίζουν τα όρια της εθελούσιας υποδούλωσης της χώρας μας στα όργανα του ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου, το οποίο φιλοτέχνησε τους χαοτικούς θεσμούς της ευρωζώνης, μιάς υποδούλωσης την οποία ενεπνεύσθη και υλοποίησε η επαρχιωτικής νοοτροπίας βλαχομπαρόκ κοσμοπολίτικη/"ευρωπαϊστική" μερίδα της ελληνικής ελίτ, δια της μετατροπής του ελληνικού δημόσιου χρέους από, κατά βάσιν, δραχμικό, δηλαδή από ένα εξυπηρετούμενο και βιώσιμο χρέος, εκφρασμένο σε ένα απολύτως ελεγχόμενο από την χώρα μαλακό νόμισμα, σε ένα χρέος αδύνατο να υπηρετηθεί, το οποίο κατέστη μη βιώσιμο, εκφρασμένο σε ένα απολύτως μη ελεγχόμενο, απο την χώρα, σκληρό νόμισμα, με φυσικό επακόλουθο την παρούσα εξέλιξη, δηλαδή την ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας, δια της αδυναμίας εξυπηρέτησης των δανειακών της υποχρεώσεων, οι οποίες κατέστησαν, προϊόντος του χρόνου, τοκογλυφικές, με τελικό αποτέλεσμα την παραπέρα υπερχρέωσή της και την επικείμενη εκποίηση των κρατικών περιουσιακών της στοιχείων, αντί πινακίου φακής.

Αυτή η τοκογλυφική τακτική υποδούλωσης των δανειζόμενων δεν είναι καινοφανής. Ακολουθείται από αμνημονεύτων χρόνων και φυσικά ήταν απολύτως προβλέψιμη, για όσους είχαν έστω και ελάχιστη συναίσθηση των προβλεπόμενων από τις Συνθήκες, που δημιούργησαν την ευρωζώνη, στην σύνταξη και στην διαμόρφωση των οποίων το επιτελείο του Κώστα Σημίτη συμμετείχε, με εξέχον μέλος τον κ. Παναγιώτη Κ. Ιωακειμίδη. Η τακτική αυτή είναι απλή :
Η δανειακή ανάγκη οδηγεί τον δανειζόμενο να παραδοθεί στα χέρια του δανειστή, με τελικό αποτέλεσμα την, περίπου, πλήρη απαλλοτρίωση του πρώτου. Υπ' αυτήν την ωμή και πλήρως δικτατορική εξουσία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των διεθνών χρηματοπιστωτικών ελίτ, που το διαχειρίζονται, έχει τεθεί σήμερα και για απροσδιόριστο - αλλά σε κάθε περίπτωση μακρύ, τουλαχιστον για όσο ο ελληνικός πληθυσμός μένει υποταγμένος και δεν αντιστέκεται - χρονικό διάστημα. Κάτω από αυτό το νεοκατοχικό, μοντέρνο μεταναζιστικό καθεστώς, στο οποίο η Ελλάδα έχει υπαχθεί, από τον Απρίλιο του 2010, οι αποφάσεις, που αφορούν το παρόν της και το μέλλον της, λαμβάνονται από τους εκπροσώπους αυτής της χρηματοπιστωτικής ελίτ - τουλάχιστον για όσο χρονικό διάστημα η χώρα μας παραμένει στην ευρωζώνη.




Αουγκούστο Πινοσέτ. Την οικονομική πολιτική των Chicago Boys, που ακολούθησε ο χιλιανός δικτάτορας, ο οποίος είναι ο ουσιαστικός μέντορας των ευρωζωνιτών ηγετών και του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ΓΑΠ, συνοδευόμενη με μια δημοκρατικοφανή διακυβέρνηση – το εύρος της οποίας είναι αντικείμενο προβληματισμού και αποτελεί τεράστιο κίνδυνο για την αστική δημοκρατία, όπως την γνωρίσαμε, σε Ελλάδα και Ευρώπη, μας άφησε πίσω του το δεξί χέρι του Κώστα Σημίτη, σαν κληρονομιά, ο εκλιπών Νίκος Θέμελης.


Γι' αυτές τις εξελίξεις, οι οποίες οδεύουν, πλέον, προς την αλλοίωση και του ίδιου του πυρήνα του αστικοδημοκρατικού πολιτεύματος της χώρας, μετατρέποντάς το σε ένα καθεστώς δημοκρατικού πινοσετισμού, η ευθύνη του επιτελείου του Κώστα Σημίτη και του ίδιου του τότε πρωθυπουργού είναι αυταπόδεικτες.


Όπως αυταπόδεικτες είναι και οι βαρύτατες και ασήκωτες προσωπικές ευθύνες του εκλιπόντος Νίκου Θέμελη, που στήριξε, με φανατισμό ιεραπόστολου, αυτές τις καταστροφικές στρατηγικές επιλογές του πνευματικά οκνηρού αφεντικού του, οι οποίες ήσαν και δικές του προσωπικές στρατηγικές επιλογές.

Αυτές τις ευθύνες του εκλιπόντος πρέπει να τις θυμίσουμε και να τις επισημάνουμε, τώρα που ο Νίκος Θέμελης διέβη τον Αχέροντα. Διότι, μπορεί ο εξ απορρήτων του Κώστα Σημίτη να είναι νεκρός, γεγονός το οποίο από μόνο του είναι ένα λυπηρό γεγονός. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε την πρόσφατη Ιστορία της χώρας μας.


Το μέγεθος των ευθυνών του εκλιπόντος είναι τόσο μεγάλο και τέτοιας έκτασης, που καθιστά και τον ίδιο μη άξιο συγγνώμης - την οποία, άλλωστε, ουδέποτε επεζήτησε, αφού ουδέποτε αναγνώρισε τα σφάλματά του.


Γι' αυτό και στην περίπτωσή του, ο νεκρός δεν δεδικαίωται...."


[Σημερινό (21/8/2011) σχόλιό μου http://www.avclub.gr/forum/showpost.php?p=1056185668&postcount=36506 στο θέμα, που έχει ανοιχθεί στο μπλογκ "AVClub", με τίτλο : "Που πάει η χώρα;" http://www.avclub.gr/forum/showthread.php?t=53256&page=3651 ].

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Η Ελλάδα ανήκει στους δανειστές της, στους ευρωγραφειοκράτες και στην γερμανική ελίτ, που λαμβάνουν όλες τις αποφάσεις. (Ο Βαγγέλης Βενιζέλος σε ρόλο καρπαζοεισπράκτορα).

Jean-Claude Juncker και Ευάγγελος Βενιζέλος χαριεντιζόμενοι, πριν την συνεδρίαση του Eurogroup. (Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών του ΓΑΠ θα μπορούσε να παίζει και τον ρόλο του καρπαζοεισπράκτορα σε αυτόν τον χαριεντισμό. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν θα απείχε από την πραγματικότητα...)


Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός από το αμέσως προηγούμενο κείμενό μου, με το οποίο σχολίασα την Απόφαση των ευρωζωνιτών, για την νέα "διάσωση" της Ελλάδας, η οποία, "διάσωση" δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης της χώρας μας.

Στο κείμενο αυτό ("21/7/2011 : Η ανακοίνωση της πρώτης επίσημης κρατικής χρεωκοπίας, εντός ευρωζώνης, με την ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας, ανοίγει τον δρόμο για την χρεωκοπία και των υπόλοιπων χωρών της ζώνης του ευρώ" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/07/2172011-official-greek-default.html ) γίνεται λόγος για την επερχόμενη νέα κρίση στην ευρωζώνη, ως αποτέλεσμα αυτής της κωμικοτραγικής απόφασης των ευρωζωνιτών. Δεν χρειάστηκε και σε αυτήν την περίπτωση, να περιμένουμε πολύ, για να δούμε την εμφάνισή της, αν και η κρίση αυτή είναι πιθανό ότι θα τραβήξει σε μάκρος (εκτός και αν ακολουθήσει ο ξαφνικός θάνατος του ευρώ, οπότε θα ακολουθήσει μια νέα και βαθύτερη κρίση). Η νέα κρίση είναι, ήδη, παρούσα, ως αποτέλεσμα της καταστροφικής φενάκης του ευρώ και της παγίδας ρευστότητας, στην οποία το κοινό νόμισμα και οι Συνθήκες που το δημιούργησαν, ενέπλεξαν, όχι μόνο πλέον τις οικονομίες των χωρών της ευρωζωνικής περιφέρειας, αλλά και τα "μεγάλα ψάρια" αυτής της ατελέστατης και χαώδους νομισματικής ένωσης, δηλαδή, τώρα, την Ιταλία (για την οποία άρχισε η συζήτηση για την εξοδό της από την ευρωζώνη) και σε δεύτερο πλάνο την Γαλλία (η οποία αρχίζει να πιέζεται και να συζητείται η υποβάθμισή της), ενώ στο βάθος έρχεται και η σειρά της Γερμανίας, η οποία θα πρέπει, σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, να αποφασίσει, εάν θα προβεί στις αναγκαίες "μεταβιβαστικές" πληρωμές προς τις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης, εάν, δηλαδή, είναι αποφασισμένη να εγγυηθεί τα χρέη των χωρών αυτών, μέσα από οποιονδήποτε μηχανισμό δημιουργηθεί και εάν θα αναλάβει και το σχετικό κόστος, το οποίο θα είναι μεγάλο, δηλαδή, εάν θα ανακυκλώσει τα πλεονάσματά της σε αυτές, δεσμεύοντας οριστικά τον εαυτό της και την ελίτ της στην ευρωζώνη. [Για το ζήτημα αυτό έχω μιλήσει εδώ και πολύν καιρό. Δείτε στο μπλογκ μου το κατατοπιστικότατο θέμα : Γιατί η Γερμανία θα υποχρεωθεί να πληρώσει για τις χώρες της ευρωζωνικής περιφέρειας, αν θελει να σώσει το ευρώ. (Οι μεταβιβαστικές πληρωμές από τις χώρες με πραγματική υποτίμηση, προς τις χώρες με πραγματική ανατίμηση, μέσα σε μια νομισματική ένωση) . Η Γερμανία, όσο και προσπαθεί να αποφύγει την ουσία του προβλήματος, όσο και αν προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, πιστεύοντας σε ένα θαύμα, τελικά, δεν θα το αποφύγει. Αν θέλει να σώσει το ευρώ, θα υποχρεωθεί να πληρώσει για τις χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης - και όχι μόνον γι' αυτές, αφού ούτε η Ιταλία, ούτε η Γαλλία είναι περιφερειακές χώρες - διαφορετικά αυτό που θα πράξει δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από την καταστροφή της ευρωζώνης, με την έξοδό της από το κοινό νόμισμα. Αυτή η ενέργεια μπορεί να αποτελέσει και την απαρχή για την δική της καταστροφή, αφού, πέραν των οικονομικών αποτελεσμάτων, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Γερμανία, παρά την ενοποίησή της και παρά τις Συνθήκες που υπογράφηκαν, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, παραμένει μια ηττημένη χώρα και τελεί υπό ουσιαστική κατοχή των νικητριών δυνάμεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου].

Σε κάθε περίπτωση, οι σχετικές προοπτικές είναι δυσοίωνες, διότι η διαφαινόμενη είσοδος της δεύτερης πλουσιότερης χώρας της ευρωζώνης - της Γαλλίας - στην "ζώνη του λυκόφωτος", θα αφήσει την Γερμανία, ουσιαστικά, μόνη στην ανάληψη του βάρους της στήριξης του τοξικού E.F.S.F., ή/και της Ε.Κ.Τ., αφού ούτε η Ολλανδία, ούτε η Φιλανδία, ή η Αυστρία, αποτελούν σημαντικά μεγέθη. Οι δυνατότητες είναι δύο : Ή οι ευρωζωνίτες προχωρούν χωρίς ευρωομόλογο και ενισχύουν τον "τοξικό" E.F.S.F., οπότε η Γερμανία, χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή της Γαλλίας και κάτω από το βάρος του τεράστιου κόστους, που θα πέσει στους ώμους της, θα αποχωρήσει από την ευρωζώνη, οδηγώντας την στην διάλυση, ή θα προχωρήσουν με την έκδοση ευρωομολόγου - το οποίο όμως, θα πρέπει κάποιος να το εκδώσει και να το εγγυηθεί και αυτός που μπορεί να το πράξει αυτό είναι και πάλι η Γερμανία -, οπότε η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ θα πρέπει να αποδεχθεί την μεγάλη αύξηση των επιτοκίων δανεισμού του γερμανικού δημοσίου, η οποία θα επέλθει από την έκδοση του ευρωομολόγου και η οποία θα αντισταθμίσει την πτώση των επιτοκίων δανεισμού των υπερχρεωμένων και ελλειμματικών χωρών - για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται, πρέπει να αναφέρω ότι τώρα το ιταλικό δημόσιο χρέος έχει φθάσει στα επίπεδα του 1,901 τρισ. ευρώ, ήτοι πάνω από το 120% του ΑΕΠ της Ιταλίας -, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι η Γερμανία θα τεθεί και πάλι ενώπιον του αμείλικτου ερωτήματος, για το εάν θα αποδεχθεί την ανακύκλωση των πλεονασμάτων της στις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης και εάν είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει το μέγιστο μέρος της εθνικής της κυριαρχίας σε ευρωπαϊκά ομοσπονδιακά όργανα, αφού αυτό το είδος του ευρωομόλογου παραπέμπει σε μια μορφή ομοσπονδιακής διακυβέρνησης, η οποία, όσο και αν ξεκινήσει σαν ένα ελιτιστικά ολιγαρχικό κλειστό και αντιδημοκρατικό κλαμπ γραφειοκρατών, θα υποχρεωθεί στην πορεία, εκ των πραγμάτων και υπό την πίεση των λαών της Ένωσης, να υιοθετήσει αστικοδημοκρατικες αρχές διακυβέρνησης, δηλαδή εκλογή ομοσπονδιακών οργάνων, που θα διοικούν την Ένωση και θα λαμβάνουν αποφάσεις, με κριτήρια, τα οποία θα διαφεύγουν από τον έλεγχο της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ. Οι επιθέσεις των αγορών δείχνουν ότι η αρχιτεκτονική του ευρώ τις οδηγεί στο να πιστεύουν ότι η Γερμανία δεν θα θελήσει και δεν θα μπορέσει να αποδεχθεί ένα τέτοιο βάρος, διότι το βάρος αυτό θα την γονατίσει και θα την οδηγήσει στην απώλεια της ανταγωνιστικότητάς της, καθιστώντας την ένα, ακόμη, θύμα της αρχιτεκτονικής του ευρώ. Από την άλλη πλευρά, όμως και η έξοδος από την ευρωζώνη δεν είναι μια εύκολη απόφαση, για την γερμανική ελίτ. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού, σε οικονομικό επίπεδο, η ραγδαία ανατίμηση του νέου μάρκου θα οδηγήσει την οικονομία της σε πιθανές καταστροφικές περιπέτειες, αφού η Γερμανία είναι μια μεγάλη εξαγωγική δύναμη, ενώ θα απωλέσει και την αγορά των ελλειμματικών χωρών της ευρωζώνης).


Αλλά το τι θα κάνουν οι Γερμανοί είναι δικό τους πρόβλημα. Δικό μας πρόβλημα είναι το τι κάνουν οι κυβερνώντες την χώρα μας.

Αυτοί, όπως έγραψα στο παρακάτω δημοσιευμένο στο μπλογκ του κ. Χαρίδημου Τσούκα "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ" κείμενό μου (δείτε τα σχετικά σχόλιά μου της 6/7/2011 στο θέμα, που έχει αναρτηθεί εκεί, με τίτλο"Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του" http://htsoukas.blogspot.com/2011/07/blog-post.html . Τα σχόλια αυτά είναι :

έχουν εκχωρήσει, πλήρως, το decision making, για τα ελληνικά δημόσια πράγματα, δηλαδή για το σύνολο σχεδόν των ασκούμενων πολιτικών, που αφορούν την χώρα μας, στους ευρωγραφειοκράτες, στην τρόϊκα των εκπροσώπων των δανειστών και στην γερμανική - και δευτερυόντως στην γαλλική - πολιτική ελίτ, έχοντας απωλέσει κάθε δικαίωμα άσκησης της οικονομικής πολιτικής της χώρας μας, καθώς και όλων εκείνων των πολιτικών, που εξαρτώνται από αυτήν. 


Το έχω ξαναγράψει [δείτε στο μπλογκ μου το θέμα που δημοσίευσα τον Μάρτιο του 2010, με τίτλο : "15/2/2010 - 3/3/2010 : Η Ελλάδα υπό μια μοντέρνα μεταναζιστική γερμανική κατοχή" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/1522010-332010-seiji-otaku-rebelwork_14.html ] και από τότε αποτελεί πάγια θέση μου :

Η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ έχει οδηγήσει την Ελλάδα και τον πληθυσμό της υπό το καθεστώς μιας μοντέρνας μεταναζιστικής Κατοχής, υποτασσόμενη στις επιδιώξεις του αναγεννημένου γερμανικού εθνικισμού, του οποίου ο κυρίαρχος φορέας, δηλαδή η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, διακατεχόμενη από έναν απίστευτο επαρχιωτισμό, αδυνατεί να ηγηθεί της ευρωζώνης και ευρίσκεται σε πλήρη σύγχιση, ως προς τον προσανατολισμό της, οδηγώντας την ευρωζώνη στην διάλυση και τις οικονομίες των χωρών της στην καταστροφή.

 

Πρωταγωνιστής σε αυτήν την εθελοδουλεία και φερέφωνο των εντολών των ξένων αφεντικών της χώρας είναι πλέον, εκτός από τον ΓΑΠ, και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος, ουσιαστικά, έχει αυτοκτονήσει πολιτικά, συνεχίζοντας, με πολύ μεγαλύτερη ένταση, το διαλυτικό, για την ελληνική οικονομία, έργο του προκατόχου του στο υπουργείο Οικονομικών και επιδεικνύοντας μια ακατάπαυστη επιμονή στην εφαρμογή της συγκεκριμένης νεοφιλελεύθερης πολιτικής "υπεράσπισης του ευρώ και της ζώνης του", δηλαδή στην συνέχιση της πολιτικής της κοσμοπολίτικης "φιλοευρωπαϊκής" ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία πολιτική οδηγεί την ελληνική οικονομία στον ασφυκτικό θάνατο, τον τόπο στην διάλυση και τον πληθυσμό της χώρας σε ένα καθεστώς μιας μοντέρνας πεονίας, στην ανεργία, στην εξαθλίωση, στην πείνα και στην νέα μαζική μετανάστευση στο εξωτερικό, για την εύρεση καλύτερων συνθηκών ζωής, στερώντας, στην παρούσα φάση, την χώρα από τα καλύτερα μυαλά της, αφού αυτά είναι που πρώτα απομακρύνονται.

Ο ίδιος ο Βαγγέλης Βενιζέλος θέλει να πιστεύει - και το διατυμπανίζει - ότι "θα σώσει την Ελλάδα και ότι θα τον δικαιώσει η Ιστορία, μετά από 10 χρόνια". Εκεί που πήγε και έμπλεξε και έτσι όπως τα κάνει, δεν πρόκειται να κάνει τίποτε περισσότερο από το να αφήσει πίσω του συντρίμμια, όταν, με το καλό (ή, πιο ορθά, με το κακό) φύγει. Ας τον αφήσουμε να πιστεύει ό,τι θέλει και να λέει ό,τι θέλει. Η παρηγορία είναι το μεγαλύτερο βάλσαμο, για κάθε άνθρωπο και ο αγαπητός Βαγγέλης δεν εξαιρείται, αφού, παρά τις όποιες καυχησιολογίες του και παρά τα αναμφισβήτητα προσόντα του, απεδείχθη και ολίγος και αφελής.

Και αφήνοντας τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών του ΓΑΠ να επιδεικνύει τον όποιο (αυτο)παρηγορητικό λόγο επιθυμεί, καλόν είναι να δούμε το κείμενό μου αυτό, για το οποίο έκανα λόγο :




"Ήδη, ο αγαπητός Βαγγέλης Βενιζέλος άρχισε και συνεχίζει την αναπότρεπτη πορεία προς τον αυτοεξευτελισμό του, με όσα διαπράττει ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών του ΓΑΠ.


Τελευταίο του κατόρθωμα είναι η αντίδραση του στην δήλωση του Jean-Claude Juncker, που προανέφερα, περί δραστικής μείωσης της κυριαρχίας των Ελλήνων. Δυστυχώς, ο Έλληνας υπουργός όχι μόνον προσποιήθηκε ότι ουδέν ελέχθη, αλλά χαρακτήρισε τον πρόεδρο του Eurogroup ως φιλέλληνα!


Ο κατήφορος, τον οποίον ακολουθεί, είναι ασταμάτητος και δεν θα έχει τελειωμό. Ή και αν έχει τελειωμό, ο κατήφορος αυτός, το τέλος του αυτό θα είναι δραματικό, αφού θα συνοδευτεί από την πλήρη αποδιοργάνωση και την, κατά κυριολεξία, διάλυση της ελληνικής κοινωνίας, αν οι εξελίξεις αφεθούν στην τύχη τους, μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, όπως αυτή έχει θεσμικά διαμορφωθεί, ως τραγική αποτυχία της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας.


Και στο σημείο αυτό - ακριβώς επειδή ο λόγος μου δεν είναι μεταφορικός, αλλά κυριολεκτικός - θα επισημάνω το σημείο της διαφωνίας μου, με τον αγαπητό Μανώλη και τον κ. Τσούκα.


Και οι δύο αναφέρονται στην ποιότητα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, στις προθέσεις τους, στις αδυναμίες τους, ως ομάδας και ως επί μέρους προσώπων, στην έλλειψη σχεδίου, που τους διακρίνει, ως δρώντα πρόσωπα, στην πρόκριση της εξυπηρέτησης των προσωπικών τους συμφερόντων κλπ. και προσπαθούν να αιτιολογήσουν, μέσω αυτών των δεδομένων, την παρούσα τραγική κατάσταση της χώρας.


Η αιτιολόγηση αυτή, προφανώς, έχει κάποια βασιμότητα, αλλά, θεωρώντας δεδομένο ότι το σώμα της ελληνικής πολιτικής ελίτ είναι αυτό που διαμορφώνει το decision making στα ελληνικά πολιτικά και οικονομικά πράγματα, βρίσκεται εκτός της τρέχουσας πραγματικότητας και ως εκ τούτου, συσκοτίζει, αντί να διαυγάζει αυτήν την πραγματικότητα. Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να διαυγάσουμε την πραγματικότητα, απαραίτητο είναι να πούμε το αυτονόητο και πασιφανές, σχετικά με την παρούσα κατάσταση της ελληνικής πολιτικής ελίτ.


Και αυτό το αυτονόητο και πασιφανές είναι ότι η ελληνική πολιτική ελίτ έχει απωλέσει πλήρως το δικαίωμά της να αποφασίζει για την διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής στην χώρα. Το δικαίωμα αυτό το έχει εκχωρήσει στα όργανα της ευρωζώνης και στην γαλλογερμανική πολιτική ελίτ.

Έχοντας προβεί σε αυτήν την εκχώρηση του δικαιώματος του decision making, η ελληνική πολιτική ελίτ δεν μπορεί πλέον να εγκαλείται για αποφάσεις, που δεν παίρνει αυτή, διότι αυτή η ελίτ (και ιδιαίτερα η κυβέρνηση του ΓΑΠ) λειτουργεί πλέον ως διεκπεραιωτής των αποφάσεων που λαμβάνονται στις Βρυξέλλες, στην Φραγκφούρτη, στο Βερολίνο και στο Παρίσι, Και σε αυτό δεν διαφέρει σε τίποτε από τις κυβερνήσεις των ανδρεικέλων που είχαν τοποθετήσει οι ναζιστές κατακτητές της χώρας μας κατά την περίοδο 1941 - 1944.


Ο αγαπητός Μανώλης κάπως πηγαίνει να ψαύσει αυτήν την κατάσταση, λέγοντας ότι οι Έλληνες πολιτικοί επέλεξαν να γίνουν και να είναι απόλυτα ταυτισμένοι με τα συμφέροντα των δανειστών μας. Αυτό που λέει είναι ορθό, αλλά μένει ανολοκλήρωτο, όσο δεν συνοδεύεται από την διαπίστωση ότι, με την υπογραφή του Μνημονίου και της δανειστικής σύμβασης, πέρυσι τον Μάϊο, ο ΓΑΠ και η κυβέρνησή του ολοκλήρωσαν την πλήρη εκχώρηση των αποφάσεων, που αφορούν την οικονομική πολιτική της χώρας - αλλά και το σύνολο των εφαρμοζόμενων πολιτικών της, αφού όλες αυτές οι πολιτικές συναρτώνται άμεσα με την οικονομία της χώρας και το decision making στα οικονομικά θέματα -, μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια.


Και εδώ πρέπει να πούμε την άλλη αλήθεια, που έχει να κάνει με το γεγονός ότι η βασική εκχώρηση του δικαιώματος του decision making στα οικονομικά θέματα δεν έγινε με την δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο του 2010, αλλά με την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη και την κατάργηση της δραχμής, την περίοδο 1999 - 2002, αφού τότε η ελληνική πολιτική ελίτ παραχώρησε το νόμισμα της χώρας, την Κεντρική Τράπεζά της και το συναφές δικαίωμα για την έκδοση του νομίσματος και την άσκηση της νομισματικής πολιτικής στην ευρωγραφειοκρατία των Βρυξελλών, στην χρηματοπιστωτική γραφειοκρατία της Φραγκφούρτης και την πολιτική ελίτ του Βερολίνου και του Παρισιού.


Αυτό, που συνέβη έκτοτε και εξ αιτίας του οποίου οι εξελίξεις έλαβαν την παρούσα δραματική μορφή, είναι το γεγονός ότι την χαλαρή περίοδο της αναπτυξιακής διαδικασίας και της σχετικής ευφορίας, που διαμορφώθηκε, από το 2002, μέχρι το 2008, στην ευρωζώνη, ακολούθησε η παγκόσμια ύφεση του Ιουλίου - Σεπτεμβρίου του 2008, η οποία ανέδειξε στην πορεία τις χαοτικές λειτουργικές ανεπάρκειες της ευρωζώνης, οι οποίες εκφράστηκαν στα τέλη του 2009 και στις αρχές του 2010 και συγκεκριμενοποιήθηκαν στην ζώνη του ευρώ, με την εσωτερίκευση της παγκόσμιας ύφεσης, υπό την μορφή της κρίσης του δημοσίου χρέους των χωρών της, η οποία υποκρύπτει την κρίση και του ιδιωτικού χρέους και πίσω από αυτήν την τραγική κατάσταση που βρίσκεται το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα του οποίου οι επισφάλειες είναι ανυπολόγιστες σε έκταση, στον βαθμό μάλιστα που το σύνολο των ευρωπαϊκών τραπεζών (γερμανικών, γαλλικών, ισπανικών, βελγικών κλπ) να είναι αποτελείται από τράπεζες - ζόμπυ, οι οποίες κυριολεκτικά φυτοζωούν από τις καθημερινές ενέσεις της Ε.Κ.Τ. και των κρατών τους και οι οποίες άμεσα οδεύουν προς την επανακεφαλαίωσή τους, την οποία οι χρηματοπιστωτικές ελίτ προσπαθούν να μεταθέσουν χρονικά όσο γίνεται περισσότερο και να κουκουλώσουν όσο αυτό είναι δυνατόν.


Αυτές οι εξελίξεις, οι οποίες χρεώθηκαν στην ... Ελλάδα, χάρη στις απίστευτες ανοησίες του ΓΑΠ και του τραγικού οικονομικού του επιτελείου, κατά την περίοδο Οκτωβρίου 2009 - Απριλίου 2010 (αλλά και χάρη στον βλακώδη δογματισμό του Jean-Claude Trichet και την επαρχιωτική κουτοπονηριά του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού - και αυτό το λέω επειδή, παρά τις βλακείες του ουτιδανού ΓΑΠ, αν ο Trichet δεν έθετε τον Νοέμβριο του 2009 το ζήτημα μη αναγνωρισιμότητας από την Ε.Κ.Τ. των υποβαθμισμένων ελληνικών κρατικών ομολόγων και αν η Μέρκελ τον Δεκέμβριο του 2009 με μια σαφή δήλωση προσδιόριζε ότι η Γερμανία ήταν διατεθειμένη να καλύψει μαζί με την Ε.Κ.Τ. το ελληνικό δημόσιο χρέος, οι αγορές δεν θα είχαν στοχοποιήσει την ευρωζώνη και δεν θα προέκυπταν όσα μετέπειτα προέκυψαν) οδήγησαν την Comission, το Eurogroup και την Ε.Κ.Τ. στην παύση της, έως τότε, χαλαρότητας των ασκουμένων ελέγχων στην ελληνική δημοσιονομική πολιτική και μετά την ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας και την υπογραφή της δανειστικής σύμβασης και του Μνημονίου τον Μάϊο του 2010. Το αποτέλεσμα είναι ο πλήρης εξοβελισμός της ελληνικής πολιτικής ελίτ από κάθε λήψη αποφάσεων επί της ασκούμενης δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας και ο μετασχηματισμός της σε μια επιτροπή επιστατών των οποίων η αρμοδιότητα, πλέον, έχει περιορισθεί στην εφαρμογή - και μάλιστα υπό αυστηρή επιτήρηση - των συγκεκριμένων κάθε φορά αποφάσεων, που λαμβάνονται στις Βρυξέλλες, στην Φραγκφούρτη, στο Βερολίνο και στο Παρίσι.


Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζει σήμερα η ελληνική κοινωνία, η οποία νομίζει, ακόμα, ότι η ελληνική πολιτική ελίτ έχει περιθώρια λήψης αποφάσεων επί των εσωτερικών εξελίξεων.


Δυστυχώς, η ωμή αλήθεια είναι ότι η ελληνική πολιτική ελίτ δεν έχει πλέον το δικαίωμα λήψης αποφάσεων για την ελληνική εσωτερική ζωή, αφού η οικονομική πολιτική της χώρας αποφασίζεται - και μάλιστα μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια -, εκτός της χώρας από τα όργανα, κυρίως, της ευρωζώνης και εν μέρει του Δ.Ν.Τ., ενώ ο ελληνικός πληθυσμός οδηγείται, αργά αλλά σταθερά, στον μετασχηματισμό του σε έναν πληθυσμό, ο οποίος διαβιοί υπό ένα διαμορφούμενο μοντέρνο καθεστώς πεονίας.


Μέσα στα πλαίσια αυτά, δηλαδή μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης (η οποία υπενθυμίζω ότι είναι μια τραγική αποτυχία της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας), καθώς και μέσα στα πλαίσια της δανειστικής σύμβασης και των Μνημονίων - και του περυσινού και αυτού που είναι υπό διαμόρφωση -, η ελληνική πολιτική ελίτ ουδεμία δυνατότητα έχει να πάρει οποιαδήποτε απόφαση. Οι αποφάσεις που αφορούν την χώρα πλέον έχουν να κάνουν κεντρικά με τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων στην ευρωζώνη και με την χαοτική θεσμική ανεπάρκειά της, η οποία έχει να κάνει με το απλό γεγονός ότι οι κουρελούδες που δημιούργησαν την ευρωζώνη (δηλαδή οι Συνθήκες της από το Μάαστριχτ, μέχρι την Λισαβώνα) κατασκεύασαν ένα εικονικό κοινό νόμισμα, το ευρώ και μια Κεντρική Τράπεζα, την Ε.Κ.Τ., χωρίς να έχουν δημιουργήσει μια ευρωπαϊκή ομοσπονδιακή δομή, με μια κεντρική κυβέρνηση, η οποία να έχει θέσει υπό τον έλεγχό της αυτήν την τράπεζα και αυτό το κοινό νόμισμα, μια κυβέρνηση η οποία με την κλασσική πολιτική του fiat currency να μπορεί να χρηματοδοτεί απρόσκοπτα τις ανάγκες των πολιτειών που συναπαρτίζουν την ομοσπονδία.


Αυτό το απίστευτο νομισματικό καθεστώς δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Αποτελεί θεσμική πρωτοτυπία της ευρωζώνης και φυσικά οδήγησε στην καταστροφή, όπως ήταν, μαθηματικώς, αναμενόμενο, με την πρώτη μετρίας εντάσεως παγκόσμια ύφεση, την οποία οι ευρωζωνίτες δεν ανέμεναν και δεν ήσαν προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν, με αποτέλεσμα τώρα που βρίσκονται ενώπιόν της να λειτουργούν, υπό καθεστώς άφατου πανικού και να προβαίνουν σε σπασμωδικές ενέργειες, οι οποίες επιδεινώνουν το πρόβλημα και οδηγούν την ευρωζώνη στην καταστροφή, όσο αρνούνται να το αντιμετωπίσουν, έτσι όπως αυτό είναι, αφού η Γερμανία (κυρίως, αλλά όχι μόνον αυτή, επίσης και η Γαλλία, όπως και οι λεγόμενες πλεονασματικές χώρες), λειτουργεί, μέσα από μια επαρχιωτική εθνικιστική λογική και αρνείται να αναλάβει τον ηγετικό της ρόλο στην Ευρώπη (είναι, επίσης, αμφίβολο αν το μπορεί κιόλας), δηλαδή να υποτάξει την εθνική της κυριαρχία στις ανάγκες του σχηματισμού μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδιακής δομής, στην κεντρική κυβέρνηση της οποίας θα πρέπει να παραδώσει το μέγιστο μέρος της εθνικής της κυριαρχίας - γεγονός το οποίο, για την μεγάλη πλειοψηφία της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, θεωρείται αδιανόητο.


Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της ευρωζώνης. Και αυτό καλείται και θα εξακολουθήσει να καλείται να αντιμετωπίσει.


Ή θα μετασχηματισθεί σε μια μορφή ομοσπονδίας, ή θα εξαφανισθεί απο το ιστορικό προσκήνιο, όπως η αλήστου μνήμης λατινική ένωση του 19ου αιώνα, ή όπως η σκανδιναβική ένωση του 20ου αιώνα. Και σε αυτό το ερώτημα το κλειδί και η απάντηση δεν εξαρτώνται από την Ελλάδα και από τους ανόητους πολιτικούς της ταγούς της νεωτέρας γενιάς (οι οποίοι βιάστηκαν να εντάξουν την χώρα μας σε μια οικονομική και νομισματική ζώνη, της οποίας η ζωή ήταν αμφίβολη και η διάρκειά της προβληματική, αφού οι συνθήκες που την δημιούργησαν κατασκεύασαν ένα θεσμικό έκτρωμα το οποίο ήταν δεδομένο ότι θα φυλλορροούσε με την πρώτη δυσκολία και στο νόμισμα της οποίας νομισματικής ζώνης, ουδεμία επιρροή ασκούσαν, ενώ για την προστασία της χώρας ουδεμία εξασφάλιση είχαν, ευθύς ως η Ελλάδα θα εισήρχετο σε μια ύφεση κατά την οποία θα χρειαζόταν την άσκηση επεκτατικής νομισματικής πολιτικής).


Το ερώτημα αυτό, που έχει να κάνει με τον μετασχηματισμό, ή όχι, της ευρωζώνης σε ομοσπονδία και το κλειδί της απάντησής του εξαρτώνται, κυρίως, από την Γερμανία, η οποία είναι και η "μαύρη τρύπα" της ευρωζώνης..."