Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Η διεθνής χρηματοπιστωτική φούσκα, το ελληνικό bailout και οι ανεπάρκειες του απρόβλεπτου ΓΑΠ, που έφεραν την νέα κατοχή.

''Για την φούσκα με τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα (τα κρατικά ομόλογα, που είναι μια σημαντική πηγή χρηματοδότησης των κρατικών προϋπολογισμών, αλλά κυρίως τα παράγωγα) καλόν είναι να εξετάσουμε ορισμένα πράγματα, προκειμένου να βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα.


Και πρώτ' απ' όλα, αυτά, που είναι ουσιώδη και δείχνουν την παγκόσμια τάση που επικρατεί και η οποία, παρά την έλευση της οικονομικής ύφεσης (η ύφεση αυτή δεν είναι άσχετη και από το φαινόμενο αυτό και την χρηματοδότηση των κρατικών προϋπολογισμών από έναν αυξανόμενο όγκο από «χαρτιά», που έχουν ένα εικονικό περιεχόμενο), έχει πάρει έναν ολοένα και διογκούμενο ρυθμό, που απειλεί πλέον την παγκόσμια οικονομία (εξ ου και το καμουφλαρισμένο ελληνικό bailout - η επικαλυμένη πληρωμή του ελληνικού χρέους -, στο οποίο οδηγείται η ευρωπαϊκή και η διεθνής κοινότητα, με την ενεργοποίηση του υβριδικού ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, που αποφασίστηκε την 25/3/2010 και ο οποίος δεν είναι μηχανισμός του Δ.Ν.Τ., όπως θέλει η τρέχουσα πολιτικοδημοσιογραφική προπαγάνδα να ονοματίσει, αλλά κάτι το εντελώς διαφορετικό και πρωτόγνωρο, αφού το τελικό κόστος πιθανότατα θα ξεπερνάει τα 120 δισ. ευρώ), διότι κάποια στιγμή θα έλθει η ώρα της εκκαθάρισης των λογαριασμών :


Το 2006, με παγκόσμιο ΑΕΠ στα 47 τρισ. δολλάρια, είχαμε παγκόσμια χρηματιστηριακή αξία στις μετοχές 51 τρισ. δολλάρια, παγκόσμιο όγκο κρατικών ομολόγων, με αξία 68 τρισ. δολλάρια και παγκόσμια αξία στα παράγωγα … 473 τρισ. δολλάρια – σήμερα η χρηματιστηριακή «αξία» των παραγώγων έχει φθάσει στα 605.000.000.000.000 δολλάρια [ από αυτά πανω από 60%, ήτοι 437 τρισ. δολλάρια, αφορούν παράγωγα, που σχετίζονται με τις μεταβολές των επιτοκίων (interest rates swaps), άλλα 48 τρισ. δολλάρια αφορούν παράγωγα συμβολαίων σε ξένο συνάλλαγμα (foreign exchange contracts), άλλα 36 τρισ. δολλάρια σχετίζονται με τα ασφάλιστρα έναντι ρίσκου αθέτησης χρέους (cds), 3,7 τρισ. δολλάρια είναι τα συμβόλαια με τα πολύτιμα μέταλλα και τα άλλα εμπορεύματα, ενώ 72,255 τρισ., περίπου, αφορούν τα υπόλοιπα είδη παραγώγων ] -, ενώ η πραγματική τους αξία, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS) ανέρχεται στα 15 έως 36 τρισ. δολλάρια!


Όλα αυτά, περιμένουν την διαδικασία απαξίωσής τους, η οποία δεν θα είναι καθόλου ομαλή και απαλή (διότι ο γερο-Κέϋνς είχε δίκιο).


Τώρα (το 2009) τα πράγματα έχουν αλλάξει, προφανώς, επί τα χείρω.


Το παγκόσμιο ΑΕΠ έχει φθάσει στα 57,53 τρισ δολλάρια (επίσημη συναλλαγματική τιμή) ή 70,24 τρις δολλάρια (σε μονάδες αγοραστικής δύναμης), οι ρυθμοί ανάπτυξης έχουν πέσει δραματικά και από 5% το 2007, φθάσαμε αισίως στο –1% το 2009 και έπεται συνέχεια https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/xx.html , ενώ ο παγκόσμιος όγκος των κρατικών ομολόγων, σε τρέχουσα και πραγματική αξία έχει αυξηθεί με μεγαλύτερους ρυθμούς.


Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι το αν θα ξεσπάσει κάποια στιγμή κρίση γύρω από το ζήτημα της αποπληρωμής των κρατικών ομολόγων, ή όχι. Το ερώτημα είναι το πότε θα ξεσπάσει.


(Η έννοια της κρίσης δεν χρησιμοποιείται, εδώ, από εμένα, με το κλασσικό οικονομικό της περιεχόμενο – αυτό δηλαδή της εκτός ελέγχου ύφεσης -, αλλά με το τρέχον πολιτικό και κοινωνικό της περιεχόμενο, δηλαδή αυτό της διαχείρισης μιας κατάστασης, η οποία θα πρέπει κάποια στιγμή επειγόντως να αντιμετωπισθεί και η αντιμετώπιση της οποίας μπορεί, ανάλογα με τους χειρισμούς, να οδηγήσει σε οικονομική κρίση).


Σε συνθήκες οικονομικής ύφεσης, όπως η παρούσα, τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα, διότι η φούσκα των κρατικών ομολόγων μεγαλώνει, λόγω των αυξημένων και πιεστικών αναγκών, που αντιμετωπίζουν οι κυβερνήσεις, αλλά και εξ αιτίας του απλού γεγονότος ότι η μείωση του όγκου της συνολικής παραγωγής σε αγαθά και υπηρεσίες αυξάνει το ποσοστό του δημόσιου χρέους, ως προς το ΑΕΠ, όχι μόνον λόγω της αύξησης των άμεσων πρωτογενών δανειακών αναγκών των κρατών, αλλά και χωρίς αυτήν την αύξηση, απλά και μόνον λόγω της ιδιοτροπίας των επιτοκίων.


Ως εκ τούτου, γίνεται αντιληπτό ότι, σε συνθήκες ύφεσης δεν είναι δυνατή η έξοδος από τον φαύλο κύκλο που δημιουργείται από αυτήν την διαδικασία. Ακριβώς, επειδή είναι ένας αδιέξοδος κύκλος, ο οποίος έχει φθάσει σε μια φάση ολοκλήρωσης, η οποία σηματοδοτείται από την πτώση της συναθροιστικής ενεργού ζήτησης και την ύφεση την οποία αυτή επιφέρει και με όλα τα συμπαρομαρτούντα προβλήματα, τα οποία εντοπίζονται και συγκεκριμενοποιούνται στον τραπεζικό και τον ευρύτερο χρηματοπιστωτικό τομέα της οικονομίας, αφού, γρήγορα, η ύφεση φθάνει εκεί και οδηγεί στην πιστωτική ασφυξία της πραγματικής οικονομίας, αφού οι φορείς του χρηματοπιστωτικού τομέα αντιλαμβάνονται ότι έχει έλθει η ώρα της απαξίωσης του εικονικού χρήματος, που τροφοδότησε τον προηγηθέντα κύκλο ανάπτυξης και φυσικότατα προσπαθεί να τον αποφύγει.


Είναι, με λίγα λόγια, μπροστά στον κίνδυνο του ασφυκτικού θανάτου του εισοδηματία, λόγω αδυναμίας πληρωμής των χρεωστών, μια διαδικασία η οποία οδηγεί στον ολοένα και μεγαλύτερο αποπληθωρισμό και την πτώση της παραγωγής, λόγω της απαίτησης της αποκόμισης κερδών, τα οποία, απλούστατα, δεν μπορούν να αποκομιστούν.


Για να αλλάξει η κατάσταση, πρέπει να επανέλθει η αναπτυξιακή διαδικασία και να γίνει εκκαθάριση των πραγματικών από τα μη πραγματικά (τα εικονικά) κέρδη και εισοδήματα. Πρέπει, με λίγα λόγια, την διαδικασία του ασφυκτικού θανάτου του εισοδηματία, να την αντικαταστήσει η διαδικασία της ευθανασίας του εισοδηματία (ραντιέρη), μέσα από έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό του εισοδήματός του, που έχει εισαγάγει, ως πρόταση, ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς από το 1923 και ο οποίος πληθωρισμός του εισοδήματός του θα οδηγήσει στην προαναφερόμενη εκκαθάριση των πραγματικών από τα εικονικά εισοδήματα και κέρδη.


Αλλά ο χρηματοπιστωτικός μηχανισμός των γραφειοκρατικών αγορών, που είναι μαθημένος στην μεγιστοποίηση των, δια της τοκοφορίας, κερδών του, ακριβώς επειδή εκφράζει πλήρως και παραστατικώς την ανθρώπινη έμφυτη τάση της απληστίας (στους άλλους τομείς της πραγματικής οικονομίας οι εμπορικές, βιομηχανικές και λοιπές επιχειρήσεις το έμφυτο αυτό χαλιναγωγείται, λόγω της επαφής τους με τα προβλήματα της αγοράς και την εξέλιξη της κατανάλωσης), δεν φαίνεται ικανός να ανταποκριθεί στις επικρατούσες συνθήκες, ούτε να λάβει υπόψη του τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας.


Αυτήν την διαδικασία της ελεγχόμενης πληθωριστικής ευθανασίας του εισοδηματία πρέπει να την αναλάβει το κράτος στο εσωτερικό και ένας συνδυασμός κρατών και διεθνών θεσμών σε παγκόσμιο επίπεδο, με μια γκάμα μέτρων, τα οποία μπορούν να κυμαίνονται από αυστηρούς ελέγχους στην διεθνή κίνηση των κεφαλαίων και στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, του οποίου η εσωτερική και η διεθνής αρχιτεκτονική πρέπει να αλλάξει, μέσα από την επιβολή αυστηρών και εξειδικευμένων ρυθμιστικών κανόνων, φθάνοντας ακόμα και σε μια, ολική ή μερική, προσωρινή ή/και οριστική κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος των χωρών, ούτως ώστε, να αποφεύγεται η διαδικασία της δημιουργίας χρηματοπιστωτικών φουσκών, που κάποια στιγμή σκάνε, με πολύ μεγαλύτερο πάταγο από αυτόν της δημιουργίας τους.


Και εδώ έρχομαι στα δικά μας και την μόλις λήξασα πιστωτική κρίση της χώρας, που ξεκίνησε, ως μια κόντρα ανάμεσα στην Αθήνα και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (και τους ευρωγραφειοκράτες των Βρυξελλών), γύρω από την ακολουθητέα οικονομική πολιτική της χώρας μας από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά, που ανέλαβε ο ΓΑΠ την διακυβέρνησή της.


Οι συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας στην ελληνική οικονομία, μέσω της απειλής – τον Νοέμβριο του 2009 -, περί μη αποδοχής των ελληνικών ομολόγων από τον Ε.Κ.Τ., που επέβαλαν ο Τρισέ και όλος ο κύκλος των ευρωτραπεζιτών πέτυχαν να κάνουν τον ΓΑΠ να υποκύψει πανικόβλητος σε όλες τις απαιτήσεις τους και οι οποίοι, από την δική τους την οπτική γωνία, παρακολουθούσαν με την δική τους αγωνία τις αντιδράσεις, όχι μόνον του ΓΑΠ και του επιτελείου του, αλλά κυρίως του πληθυσμού της χώρας μας, ο οποίος, μέσα από την ανηλεή κυβερνητική οικονομική τρομοκρατία (η οποία δεν ήταν, βέβαια, καθ’ ολοκληρίαν ψευδής, διότι, προφανέστατα, είχε και πολλά πραγματικά στοιχεία), ουσιαστικά, απεδέχθη την κυβερνητική πολιτική, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει οποιοδήποτε ανασχετικό αντίβαρο στις επιδιώξεις τους κατά την διάρκεια της εξέλιξης της κόντρας τους, με τον ΓΑΠ.


Αλλά αυτή η κόντρα, έφερε στο προσκήνιο και τις διεθνείς αγορές. Δηλαδή, έφερε στην πρώτη γραμμή τους φόβους των διεθνών γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών, για τον ασφυκτικό θάνατο των εισοδηματιών (φυσικών προσώπων και θεσμών), που έχουν επενδύσει σε ελληνικά κρατικά ομόλογα.


Την έκταση των αντιδράσεων (που εκτόξευσαν τα ελληνικά διαφορικά επιτόκια δανεισμού από τις 120 μονάδες βάσης σε 405 μ. β. και από εκεί και πέρα σε επίπεδα πάνω από τις 300 μ. β. – ακόμα και σήμερα αυτά είναι πάνω από τις 500 μ. β.) δεν την είχαν προβλέψει και οι δύο μεριές της σύγκρουσης, με σημαντική διαφορά απόκλισης προβλεπτικότητας, για κάθε έναν από τους εμπλεκόμενους.


Οι μεν ευρωτραπεζίτες πίστευαν ότι οι αγορές θα ελέγχονταν γρήγορα, επειδή πίστευαν ότι και ο ΓΑΠ θα υπέκυπτε γρήγορα, μπροστά στον κίνδυνο της πιστωτικής ασφυξίας της ελληνικής οικονομίας και έπεσαν έξω, επειδή ο ΓΑΠ κράτησε επί μήνες (η πρώτη υποχώρηση τον Φεβρουάριο του 2010 και η δεύτερη τον Μάρτιο του 2010).


Ο, δε, ΓΑΠ πίστεψε (σωστά) ότι οι ευρωτραπεζίτες μπλοφάρουν και ότι δεν θα κρατήσουν, σε μάκρος, την απειλή τους για την επιβολή πιστωτικής ασφυξίας στην ελληνική οικονομία και κράτησε επί μήνες τα πράγματα με τους αρχικούς του σχεδιασμούς, για να ανακρούσει πρύμναν, όταν περί τα τέλη Δεκεμβρίου 2009 – αρχές Ιανουαρίου 2010 είδε ότι οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές είχαν τρομάξει για τα καλά με τις απειλές των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, οι οποίοι έβαλαν στο παιχνίδι και τους Οίκους Αξιολόγησης, με τις διαδοχικές υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας.


Από ένα σημείο και πέρα τα πράγματα έγιναν ασυμμάζευτα, όταν ο πρωθυπουργός εμφάνισε την Κίνα και το Δ.Ν.Τ., σαν εναλλακτικές λύσεις απέναντι στην Ε.Ε. και τις αγορές και πήραν τέτοιες διαστάσεις, που θα κάνουν ακόμα και τώρα, μετά την κρίση, πολύν καιρό να συμμαζευτούν, αν τελικά συμμαζευτούν, παρά τον πολύ κακό συμβιβασμό της 25.3.2010, γύρω από τον μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας από την Ε.Ε. και παρά την πολύ χρήσιμη και ιστορική απόφαση των ευρωτραπεζιτών να κάνουν χωρίς περιορισμούς δεκτά τα ελληνικά κρατικά ομόλογα από την Ε.Κ.Τ.


Συμπέρασμα:


Πρώτον : Ποτέ δεν ξεκινάς ένα τέτοιο παιχνίδι υψηλού ρίσκου, έχοντας ένα ολιγόπειρο επιτελείο, και με τέτοιους αντίπαλους παίκτες, των οποίων, τις, μεν, αντιδράσεις πρέπει να έχεις προϋπολογίσει και τις, δε, ικανότητες και τις δυνατότητές τους οφείλεις να γνωρίζεις ότι δεν έχεις.


Δεύτερον : Ποτέ δεν ξεκινάς ένα τέτοιο επικίνδυνο παιχνίδι μόνο με μπλόφες. Αν έχεις, δύο – ή τρεις – κινήσεις στις οποίες βασίζεσαι, για να κάμψεις τον αντίπαλο, δεν μπορεί και οι τρεις σου κινήσεις να είναι μπλόφες. Θα πρέπει η μία σου κίνηση να είναι πραγματική, να έχει περιεχόμενο και να είναι υλοποιήσιμη.


Τρίτον : Πρέπει στον χώρο, εντός του οποίου κινείσαι και απευθύνεσαι, να έχεις οικοδομήσει τις κατάλληλες πολιτικές συμμαχίες.


Ο ΓΑΠ και στα τρία παραπάνω σκέλη των συμπερασμάτων υπήρξε ελλειμματικός.


Ξεκίνησε ένα παιχνίδι τέτοιου υψηλού ρίσκου, με ένα μη ικανό επιτελείο, διεκτραγωδώντας την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, μιλώντας για χρεωκοπία της χώρας και διευρύνοντας το δημοσιονομικό έλλειμμα, από το 10% του ΑΕΠ, που το παρέλαβε στις 7/10/2009 από τον Κώστα Καραμανλή, στο 12,9% του ΑΕΠ (για να μας πει πριν λίγες ημέρες η Eurostat ότι το τελικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 έίναι 13,6%, με προοπτικές να φθάσει και να ξεπεράσει το 14%) εντός των, σχεδόν, τριών τελευταίων μηνών, χωρίς να αντιληφθεί ότι οι ευρωγραφειοκράτες θα τραβούσαν, για καιρό, την απειλή τους, για επιβολή πιστωτικής ασφυξίας στην ελληνική οικονομία, προκειμένου να ασκήσουν την εξουσία τους στην νομισματική πολιτική και μέσω αυτής στην δημοσιονομική πολιτική της χώρας και ως εκ τούτου δεν υπολόγισε την αντίδραση των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών, που εκτόξευσαν στα ύψη τα ελληνικά διαφορικά επιτόκια δανεισμού, κάνοντας πράξη την απειλή της πιστωτικής ασφυξίας στην ελληνική οικονομία, επειδή έβλεπαν ότι η διαχείριση της όλης κατάστασης διαρκώς επιδεινώνεται.


Πανικόβλητος άρχισε τις μπλόφες στην αρχή με την Κίνα, στην συνέχεια με το Δ.Ν.Τ., για να χειροτερεύσει, κατά πολύ, την κατάσταση, διότι έγινε αντιληπτός και υπέκυψε, αμέσως, στην Μέρκελ που του είπε ότι δεν θα του επιτρέψει να ανοίξει την Κερκόπορτα της Ε.Ε. στους Κινέζους – αν και αυτή άνοιξε την πόρτα στο Δ.Ν.Τ. (την άλλη … μπλόφα του ΓΑΠ), παρά την έντονη αντίδραση των ευρωτραπεζιτών.


Για να υποκύψει στο τέλος, αμαχητί, χωρίς να έχει καμμία ουσιαστική πολιτική συμμαχία, αφού είναι η κεντροδεξιά, η οποία δίνει αυτόν τον καιρό στους πολιτικούς τόνους στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε. και το γεγονός ότι ο ΓΑΠ ανήκει στην σοσιαλιστική πολιτική οικογένεια έπαιξε και αυτό τον όποιο ρόλο του στην όλη διελκυστίνδα που έλαβε χώρα στο ευρωπαϊκό τοπίο της σύγκρουσης, γύρω από το ελληνικό ζήτημα και γι’ αυτό η πολιτική νίκη της Μέρκελ ήταν καθολική και της δόθηκε, με βαριά καρδιά από τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, προκειμένου να αντιμετωπίσει τους Γερμανούς ψηφοφόρους στην Βεστφαλία.


Τελικό συμπέρασμα:


Ο ΓΑΠ αποτελεί μια μεγάλη πηγή κινδύνου, λόγω των ερασιτεχνικών πρωτοβουλιών του και όσο κυβερνάει αποτελεί έναν παράγοντα απροσδιοριστίας, που κάνει χειρότερα τα πράγματα.


Η πρόσφατη ελληνική πιστωτική κρίση πέρασε, με σαφή ηττημένο τον έντρομο ΓΑΠ και το επιτελείο του, αλλά έχει αφήσει τόσες ουρές πίσω της και τέτοιες αρνητικές εμπειρίες, που θα πρέπει να περάσει πολύς καιρός πίσω της για να ξεχαστεί, ενώ, παράλληλα, επιβάρυνε τεράστια το ελληνικό χρέος και εκμηδένισε ουκ ολίγες (παρούσες, αλλά και μέλλουσες) οικονομικές θυσίες των Ελλήνων φορολογουμένων, που θα πρέπει να αποπληρώσουν το κόστος της αχρείαστης ανόδου των επιτοκίων δανεισμού της χώρας αυτήν την περίοδο που μας πέρασε και που θα ακολουθήσει για πολύν καιρό.


Και το χειρότερο είναι ότι οι χειρισμοί του ΓΑΠ έφθασαν τα πράγματα στα χειρότερα : Στην αδυναμία δανεισμού.


Σε αυτό, δηλαδή, που, μέχρι πρόσφατα, η χώρα δεν είχε ανάγκη.

Ήλπιζα ότι ο ΓΑΠ έχει βάλει μυαλό από την πρόσφατη εμπειρία του και ότι αυτό θα το αποφεύγαμε και η απόφαση της Ε.Κ.Τ. εκεί αποσκοπούσε : Στο να στηρίξει την ελληνική οικονομία και την ρευστότητά της, έτσι ώστε να μην φθάσουμε εκεί (διότι οι ευρωτραπεζίτες δεν θέλουν το καπέλο του Δ.Ν.Τ., που πήγε να τους φορέσει η Μέρκελ, με την αφελή συνεπικουρία του ΓΑΠ).


Αλλά με τον απρόβλεπτο ΓΑΠ, επικρατεί η αρχή της … απροσδιοριστίας του Χάϊζενμπεργκ και ως εκ τούτου, ουδείς μπορεί να ξέρει και να προγνώσει.

Δείτε στο μπλογκ μου και το θέμα : "Προς ελληνικό bailout, λόγω του φόβου ότι θα σκάσει η βραδυφλεγής βόμβα της φούσκας των προϊόντων (κρατικά ομόλογα, παράγωγα και μετοχές) του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/greekbailout.html ."



(Αναδημοσίευση άρθρου μου της 25/4/2010 στο "Petroupolis Forums", με τίτλο : " Η διεθνής χρηματοπιστωτική φούσκα και το ελληνικό bailout" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=2024&mforum=pfor . Το άρθρο αυτό είναι επικαιροποιημένη αναδιατύπωση σχολίου μου http://e-rooster.gr/03/2010/2316#comment-130049 της 30/3/2010 στο άρθρο του κ. Στέφανου Αθανασιάδη στο e-rooster.gr, με τίτλο : "Πριν από την χρεωκοπία : Τα παράδοξα, το Δ.Ν.Τ. και η λύση της υποτίμησης" http://e-rooster.gr/03/2010/2316 ).

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Προς ελληνικό bailout, λόγω του φόβου ότι θα σκάσει η βραδυφλεγής βόμβα της φούσκας των προϊόντων (κρατικά ομόλογα, παράγωγα και μετοχές) του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Στα 605 τρισ. δολλάρια έχει φθάσει η φούσκα (μόνον) των παραγώγων το 2008! Πότε θα ξεφουσκώσει και θα εκραγεί, ως βόμβα μεγατόνων, σαρώνοντας το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα;



"Ο αγαπητός και εξαίρετος αρθρογράφος κ. Στέφανος Αθανασιάδης είναι η αλήθεια ότι έγραψε αρκετά σωστά πράγματα σε αυτό το άρθρο (ομιλώ κυρίως για το αντιαναπτυξιακό περιεχόμενο και το υφεσιακό αδιέξοδο της μείωσης των κρατικών δαπανών, αλλά και για τον ρόλο της Γερμανίας).

Έσφαλλε κάπου, όμως. Και το σφάλμα του υπήρξε κομβικό για την όλη ανάλυσή του.


Θεώρησε δεδομένο ότι οι Γερμανοί πολιτικοί θα έμεναν στην σκληρή τους στάση, απέναντι στην ελληνική χρηματοπιστωτική κρίση (που οι ίδιοι, μέσω του κ. Τρισέ προκάλεσαν τον Νοέμβριο του 2009), αμετακίνητοι.


Παρά την ρητορεία τους και παρά την «πυθιακή» απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 25/3/2010, για τον άκρως περίπλοκο, γραφειοκρατικό και αναποτελεσματικό μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας – που πάρθηκε για να βοηθήσει τον γερμανικό κυβερνητικό συνασπισμό στις εκλογές στην Βεστφαλία και Βόρεια Ρηνανία -, η γερμανική στάση έγινε τρυφερή, σαν την καρδιά ενός μαρουλιού -, πάλι δια του κ. Τρισέ, αφαιρώντας τον στραγγαλιστικό χρηματοπιστωτικό βραχνά, που είχαν βάλει στον λαιμό της ελληνικής οικονομίας, αφού ο Γάλλος κεντροτραπεζίτης της Ε.Κ.Τ. ανακοίνωσε, σαν βρεγμένη γάτα, κάτι το εντελώς φυσιολογικό, για μια Κεντρική Τράπεζα που στηρίζει έναν οικονομικό σχηματισμό, που βασίζεται σε ένα κοινό νόμισμα : ότι, δηλαδή, τα ελληνικά ομόλογα (και τα ομόλογα όλων των χωρών μελών της ευρωζώνης) θα γίνονται δεκτά, ως μέσα πληρωμών από την Ε.Κ.Τ., χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η αξιολόγησή τους από τις διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές και μετά το 2010, αναιρώντας αυτό που είχε ανακοινωθεί τον Νοέμβριο του 2009 και είχε τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα για την ελληνική οικονομία, αλλά και την οικονομία της ευρωζώνης, αφού, με την μη αποδοχή των υποβαθμισμένων ομολόγων από την Ε.Κ.Τ., από 1/1/2011, η Ελλάδα και η ευρωζώνη έμπαινε σε μια φάση άμεσης πιστωτικής ασφυξίας.


Γιατί όλα αυτά;


Μα γιατί είχαν απέναντί τους ένα άπειρο και ψοφοδεές ελληνικό κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο, το οποίο, με τις πρώτες δυσκολίες, πανικοβλήθηκε και εγκατέλειψε όλες του τις υποτιθέμενες «κόκκινες γραμμές», μπροστά στο φάσμα του στραγγαλισμού της ελληνικής οικονομίας, που απειλητικά έκανε την εμφάνισή του, με την ανακοίνωση Τρισέ τον Νοέμβριο του 2009, η οποία έκλεινε τις στρόφιγγες χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας. Και φυσικά ο ΓΑΠ και το επιτελείο του τα έδωσαν όλα στους Γερμανούς πολιτικούς και εκείνους που οι Γερμανοί πολιτικοί εκπροσωπούν, ήτοι τις γερμανικές χρηματοπιστωτικές και εξαγωγικές ελίτ.


Με αυτό το δεδομένο, δεν ήταν πια απαραίτητο για την κ. Μέρκελ να μείνει στην σκληρή της στάση απέναντι στην Ελλάδα και ουδόλως την ενδιέφερε ο στραγγαλισμός της ελληνικής οικονομίας. Το αντίθετο, μάλιστα, την ενδιέφερε η επαναφορά της ομαλής ροής του χρήματος στην Ελλάδα, για να αποφύγει τις πολλαπλασιαστικές επιπτώσεις του προβλήματος στις λοιπές χώρες της ευρωζώνης και η μη περαιτέρω συρρίκνωση των γερμανικών εξαγωγών στις χώρες του Νότου, χωρίς να πληρώσει, άμεσα, ούτε ένα σεντ. Κάτι που τελικά το κατάφερε.


Η ουσία της όλης υπόθεσης βρίσκεται στην απόφαση της Ε.Κ.Τ. για την αποδοχή των υποβαθμισμένων ομολόγων, ανεξάρτητα από τις αξιολογήσεις τους από τους διεθνείς Οίκους Αξιολόγησης και αυτή η απόφαση καθίσταται ιστορική, αφού αποτελεί την πίσω πόρτα (την κερκόπορτα), μέσω της οποίας θα «πληθωριστεί» το ευρώ (έτσι η Γερμανία θα πληρώσει έμμεσα, αλλά αυτό δεν θα φανεί στην κοινή γνώμη του απλού και αφελούς γερμανικού λαού) και θα ανακτηθεί μέρος από την απωλεσθείσα κυριαρχία των κρατών της ευρωζώνης, επί της νομιισματικής κυκλοφορίας του κοινού νομίσματος, που αφελώς την παραχώρησαν στην ευρωτράπεζα, για να βρεθούν ενώπιον της μόλις απελθούσας κρίσης χρηματοπιστωτικού στραγγαλισμού τους, με πειραματόζωο την χώρα μας.


Κατά τα λοιπά, τα έχουμε πει ουκ ολίγες φορές και καλόν είναι να τα ξαναπούμε :


Η έλλειψη της συναθροιστικής ζήτησης και η πτώση της κατανάλωσης, ως μακροοικονομικά φαινόμενα, δεν έχουν να κάνουν, με το πόσο καλά, ή κακά, διαρθρωμένες είναι οι οικονομίες, ούτε με το πόσο καλές, ή κακές, είναι οι επιχειρήσεις.


Έχουν να κάνουν με την υπερβολική τάση των ανθρώπων να αποθηκεύουν το χρήμα και να το αποσύρουν από την ενεργό ζήτηση, για καταναλωτικά και για επενδυτικά αγαθά και υπηρεσίες.


Ειδικά, όμως, στον καπιταλισμό, δημιουργούνται από την «αργόσχολη τάξη», όπως ορθά, εδώ και πολλές δεκαετίες, έχει περιγράψει ο Θόρνστην Βέμπλεν στο περίφημο έργο του, η οποία από τότε έχει διευρυνθεί σε απίστευτο βαθμό και εντοπίζει τις δραστηριότητές της στο νόμισμα, αυτό καθ’ αυτό, ως αντικείμενο πόθου και αυξητικά διηνεκούς συσσωρευτικής κατοχής, με τα επιτοκιακά και «επενδυτικά» παίγνια, που συντηρούν αυτήν την διαδικασία, η οποία διογκούμενη σαν φούσκα, κάποτε – αργά, ή γρήγορα – σπάει, με την πρώτη εμφανιζόμενη δυσκολία, η οποία έρχεται να σταματήσει την ανατροφοδότησή της.


Τότε, η ευφορία μετατρέπεται σε πανικό, με όλα τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα πάνω στην ενεργό ζήτηση και την συνακόλουθη καταβαράθρωση της κατανάλωσης και όλων των σχετικών μακροοικονομικών μεγεθών.


Θα θυμήσω και πάλι εδώ ότι την ευθανασία αυτού του εισοδηματία (του ραντιέρη, που καμουφλάρεται ως «επιχειρηματίας»), μέσα από τον πληθωρισμό, πρότεινε, από το 1923 ο Κέϋνς, βλέποντας την υπερτροφική – από εκείνη την εποχή – διόγκωση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, σε βάρος της πραγματικής οικονομίας. Ο συντηρητικός, μάλιστα, Κέϋνς, προέβαλε το επιχείρημα ότι «είναι χειρότερο να προκαλέσουμε ανεργία, μέσω του αποπληθωρισμού, σε έναν κόσμο που ήδη υποφέρει από φτώχεια, από το να δυσαρεστήσουμε τον ραντίερη, που ζει από τους τόκους».


Αλλά και σήμερα η επιχειρηματολογία του ισχύει απολύτως, αφού η παρούσα ύφεση δείχνει ότι τα πράγματα, τώρα, είναι χειρότερα, όσον αφορά την τυχοδιωκτική πολιτική των ραντιέρηδων και το πρόβλημα, που έχουν να αντιμετωπίσουν οι κοινωνίες μας.


Ιδού κάποια στοιχεία :



Το 2006, με παγκόσμιο ΑΕΠ στα 47 τρισ. δολλάρια, είχαμε παγκόσμια χρηματιστηριακή αξία στις μετοχές 51 τρισ. δολλάρια, παγκόσμιο όγκο κρατικών ομολόγων, με αξία 68 τρισ. δολλάρια και παγκόσμια αξία στα παράγωγα … 473 τρισ. δολλάρια – σήμερα η χρηματιστηριακή «αξία» των παραγώγων έχει φθάσει στα 604.000.000.000.000 δολλάρια [ από αυτά πανω από 60%, ήτοι 437 τρισ. δολλάρια, αφορούν παράγωγα, που σχετίζονται με τις μεταβολές των επιτοκίων (interest rates swaps), άλλα 48 τρισ. δολλάρια αφορούν παράγωγα συμβολαίων σε ξένο συνάλλαγμα (foreign exchange contracts), άλλα 36 τρισ. δολλάρια σχετίζονται με τα ασφάλιστρα έναντι ρίσκου αθέτησης χρέους (cds), 3,7 τρισ. δολλάρια είναι τα συμβόλαια με τα πολύτιμα μέταλλα και τα άλλα εμπορεύματα, ενώ 72,255 τρισ., περίπου, αφορούν τα υπόλοιπα είδη παραγώγων ] -, ενώ η πραγματική τους αξία, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS) ανέρχεται στα 15 έως 36 τρισ. δολλάρια!

Όλα αυτά, αγαπητοί και αξιότιμοι συνομιλητές, περιμένουν την διαδικασία απαξίωσής τους, η οποία δεν θα είναι καθόλου ομαλή και απαλή (διότι ο γερο-Κέϋνς είχε δίκιο).

Όσον αφορά τα χρέη στην ευρωζώνη, ο αντιπρόεδρος της «Λαϊκής» Τράπεζας της Κίνας Ζου Μιν είπε, λίγο πριν από την, σε στυλ Πυθίας, απόφαση των ηγετών της Ε.Ε., ότι «η ελληνική κρίση είναι ένα περίπλοκο πρόβλημα, αλλά είναι η κορυφή που παγόβουνου, διότι πίσω από αυτήν υπάρχει η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία».



Δεν προσέθεσε την Γαλλία και την Γερμανία. Αλλά αυτό έχει μικρή σημασία, διότι αυτό που έχει σημασία είναι το συνολικό πρόβλημα της ευρωζώνης, που σχετίζεται με την λεγόμενη «κρίση του χρέους».


Η απόφαση της Ε.Κ.Τ. δείχνει ότι, σε βάθος χρόνου, η ευρωτράπεζα θα αναλάβει όλα τα χρέη των κρατών της ευρωζώνης, όπως είναι, άλλωστε και το απολύτως φυσιολογικό και είναι αυτό, που ανέμενα να συμβεί. Όπως, επίσης, συμβαίνει στο FED και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, που έχει μια άξια λόγου Κεντρική Τράπεζα. (Και εμείς, εδώ, ασχολούμεθα με τις ελληνικές παθογένειες – που είναι υπαρκτές, αλλά διόλου σημαντικές, μπροστά στα πραγματικά ουσιώδη προβλήματα).


Αυτό είναι το δίδαγμα της πρόσφατης «κρίσης του ελληνικού χρέους».

Υπάρχει και ένα άλλο δίδαγμα, βέβαια :



Δεν είναι καθόλου χρήσιμο να έχουμε μια τόσο ψοφοδεή πολιτική ελίτ. Το κόστος για τον τόπο καθίσταται υπερβολικά επιβαρυντικό….

(Καιρός είναι ο ΓΑΠ να εγκαταλείψει τα σκληρά μέτρα λιτότητας και να φέρει ένα πρόγραμμα ταχύρρυθμης οικονομικής ανάπτυξης και μεταρρυθμίσεων, για να πάρει εμπρός η παραγωγική μηχανή. Δυστυχώς, όμως, δεν θα το κάνει, μετά τον φόβο που πήρε…)".





(Σχόλιό μου http://e-rooster.gr/03/2010/2316#comment-129993 της 27/3/2010 στο θέμα που άνοιξε στο e-rooster.gr, ο κ. Στέφανος Αθανασιάδης, με τίτλο : "Πριν από την χρεωκοπία : Τα παράδοξα, το Δ.Ν.Τ. και η λύση της υποτίμησης" http://e-rooster.gr/03/2010/2316 ).

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Ο Κώστας Σπέρας, η "Εθνική Σημαία" και η καθοδήγηση Δημητρώφ στον Γιώργη Σιάντο. (Μια απάντηση στον βαρώνο Μυνχάουζεν KillKiss, σε παλαιότερο θέμα, που δημοσιεύτηκε στο RESALTO).

"Η ουσία των όσων εδώ λέγονται, καλέ μου βαρώνε Μυνχάουζεν KillKiss, δεν έχουν να κάνουν με τον Σπέρα, για τον οποίον και εσύ και η σταλινική σου παρέα (Karhergr κλπ) έχετε, ουκ ολίγες φορές, ψευδολογήσει.

 Κώστας Σπέρας



Στα δύο παρακάτω θέματα έχω γελοιογραφήσει αρκετά τις ψευδολογίες σας και μπορούν οι αναγνώστες να απολαύσουν, γελώντας μέχρι δακρύων, το ξεσκέπασμα των ψευδών σας, για τον Κώστα Σπέρα και τις ... συνεργασίες του, πότε με τους φασίστες και πότε με τον ΕΔΕΣ :

''Υπόθεση Κώστα Σπέρα : Ο καπετάν Περικλής αποκαλύπτει τα ψεύδη του Karhergr και της παρέας του περί ''κατάσχεσης'' του ''αρχείου του ΕΔΕΣ'' τον 11/1943" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/08/houliaraskarhergr.html

και
  ‘‘Κώστας Σπέρας : Ο πρώην αναρχοσυνδικαλιστής που ηττήθηκε και δολοφονήθηκε από τον λενινοσταλινικό μηχανισμό. Μια συζήτηση στο ''Athens Indymedia''’’ http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/04/athens-indymedia.html .

Όσον αφορά αυτά τα περί ''Εθνικής Σημαίας'', όπως έχω γράψει, αυτά ερευνώνται και θα απαντηθούν πλήρως - διότι δεν μου αρέσει να είμαι παπατρέχας, σαν εσένα, όταν υπογράφεις σαν Karhergr (πάντως και αν πήγε, η ουσία είναι ότι έφυγε πολύ γρήγορα) -, μόλις τελειώσει η έρευνα, η οποία συνεχίζεται.


Περιμένω κάποια στοιχεία και μόλις τα έχω, θα τα ξαναπούμε.


Όσον αφορά την άμεση επαφή και καθοδήγηση του Δημητρώφ στον Σιάντο, θα σου θυμήσω το άκρως αποκαλυπτικό δημοσίευμα (και άκρως ενοχλητικό για σένα), που έκανα στο μπλογκ μου με τίτλο : ‘‘14/12/1944 : Ο ΔΗΜΗΤΡΩΦ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΣΥΡΜΑΤΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΙΑΝΤΟ. (Η γελοιοποίηση των ισχυρισμών του σταλινικού βαρώνου Μυνχάουζεν KillKiss’’ http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/07/killkiss.html .


Ας βάλω και εδώ το ντοκουμέντο (που δεν σου αρέσει), από τα αρχεία του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος :


(Από το βιβλίο του Ιορντάν Μπάεφ : ‘‘Μια ματιά απ' έξω. Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα’’. Εκδόσεις ΦΙΛΙΣΤΩΡ).


Τώρα πια μπορούμε να ξέρουμε ποιοί και πως καθοδήγησαν τον Σιάντο και για ποιόν λόγο και σκοπό.


Και στο μέλλον (όταν ανοίξουν, με το καλό, τα ''σοβιετικά'' αρχεία), θα μάθουμε πολύ περισσότερα...


Φιλάκια, βαρώνε μου..."





Τα δημοσιεύματα της "Εθνικής Σημαίας" τον Δεκέμβριο του 1934.



(Αναδημοσίευση παλαιότερης απάντησής μου (22/12/2009) http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=22672#22672 , σε σχετικό σχόλιο του KillKiss  http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=21145&sid=762941204273a3e43a6db7906339dee1#21145 , στο θέμα που έχω ανοίξει στο resaltomag.gr, με τίτλο : "3/12/1944 : ΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ". Φυσικά, η έρευνα, για το παραπάνω άρθρο του Κώστα Σπέρα στην "Εθνική Σημαία" και την σχέση του με το κόμμα του Γεώργιου Μερκούρη, συνεχίζεται...)

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Η Συμφωνία της 25/3/2010, για τον μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας : Μια αργή και γραφειοκρατική ανταπόκριση μπροστά σε πιεστικές ανάγκες.

"Τα ελληνικά χρέη, όπως και των άλλων κρατών – μελών της ευρωζώνης, φαίνεται ότι, με την πάροδο του χρόνου, θα τα πληρώνει η Ε.Κ.Τ., αγαπητέ κ. Στάϊκε, με την διαρκή έκδοση νέων κρατικών ομολόγων, που θα αποπληρώνουν τα παλαιότερα.


Η δήλωση του Ζαν Κλωντ Τρισέ, για την αναγνωρισιμότητα από την Ε.Κ.Τ. των ομολόγων των κρατών της ευρωζώνης, ανεξαρτήτως της όποιας αξιολόγησής τους από τους διεθνείς οίκους και ουσιαστικά ο παραγκωνισμός από την Ε.Κ.Τ. των διεθνών γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών, στην διαδικασία που αφορά την αναγνώριση από την ευρωτράπεζα των κρατικών ομολόγων της ευρωζώνης, ως μέσων πληρωμών, οδηγεί στην κατεύθυνση αυτήν, αφού μακροπρόθεσμα (και ίσως μάλιστα πολύ νωρίτερα) οι δημοσιονομικές πολιτικές των κρατών της ευρωζώνης απελευθερώνονται από τον νομισματικό κορσέ του σκληρού ευρώ.


Ουσιαστικά, με αυτόν τον τρόπο, οι ευρωζωνίτες λύνουν και όλην αυτήν την σύγκρουση, που είχε ξεσπάσει, γύρω από την έκδοση ευρωομολόγων, διότι, με την δήλωση Τρισέ, τα ομόλογα των κρατών της ευρωζώνης καθίστανται οιονεί ευρωομόλογα, κάτι που έχω προτείνει εδώ και καιρό, σε άλλες συζητήσεις, όπως προφανώς θυμάστε και εσείς και οι λοιποί αξιότιμοι συνομιλητές.


Ακόμα περισσότερο, η ιστορικής σημασίας ανακοίνωση Τρισέ σημαίνει ότι τα κράτη – μέλη της ευρωζώνης ανακτούν, αντισταθμιστικά, μέρος από την οικονομική τους κυριαρχία, την οποία, ανοήτως, είχαν εκχωρήσει στην Ε.Κ.Τ. και στις γερμανικές ελίτ, με την καθιέρωση του ευρώ, πιστεύοντας στην μυθοπλασία της «αειφόρας ανάπτυξης». Και αυτή η καθυστερημένη αντισταθμιστική μερική ανάκτηση της οικονομικής και νομισματικής κυριαρχίας των κρατών – μελών της ευρωζώνης υπήρξε προϊόν της έλευσης της παρατεταμένης και εγκλωβισμένης ύφεσης στην ευρωζώνη, αφού, μέσω της έκδοσης των ομολόγων τους, που θα γίνονται δεκτά από την Ε.Κ.Τ., χωρίς αξιολογικές προϋποθέσεις, τα κράτη θα μπορέσουν να αυξήσουν την νομισματική κυκλοφορία στην ευρωζώνη κατά βούληση και να τροφοδοτήσουν τις δημοσιονομικές τους πολιτικές.


Όλα αυτά δεν θα γίνουν, βέβαια, διά μιάς. Αλλά έχουν πάρει τον δρόμο τους και η όλη ιστορία θα καταλήξει εκεί.


Το ευρώ οδηγείται – αργά, βασανιστικά, τσιγγούνικα και με πολλήν αιδώ – προς την διαδικασία δολλαριοποιήσεώς του. Δηλαδή προς μια διαδικασία «πληθωρισμού» του, όπως έκανε και κάνει το FED από τον Σεπτέμβριο του 2008 και μετά.


(Η αλήθεια είναι ότι και η ευρωτράπεζα δεν μείωσε το 2009 την νομισματική κυκλοφορία. Την αύξησε κατά 14% περίπου, αλλά προσπάθησε να «συνετίσει» την απείθαρχη Ελλάδα και αυτό έφερε αναστάτωση – συν το γεγονός ότι δεν διαχειρίστηκαν σωστά οι ευρωζωνίτες αυτήν την αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας, η οποία στην πραγματικότητα χάθηκε, διότι δεν έγινε οργανωμένα, συστηματικοποιημένα και στοχευμένα, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος της να μην χρησιμοποιηθεί -, με αποτέλεσμα όλοι να ψάχνουν ένα φύλλο συκής για να κρύψουν αυτό που ήθελαν να κάνουν. Τελικά το βρήκαν. Και δεν είναι ο μηχανισμός που ανακοίνωσαν πριν από λίγο οι ηγέτες της Ε.Ε., αλλά η ιστορικής σημασίας δήλωση Τρισέ, για τα ομόλογα των κρατών της ευρωζώνης).


Οι εξελίξεις προχωρούν ραγδαία και έχουν, ακόμα, πολλά να δουν τα μάτια μας.


Υπομονή, διότι, όπως έχω γράψει, οι ευρωζωνίτες θα επαναλάβουν στην σημερινή εποχή όλη την νομισματική ιστορία των Η.Π.Α. Θα το κάνουν, αργά, βασανιστικά, επίπονα και θα ταλαιπωρήσουν πολύν κόσμο, αλλά θα το κάνουν, διότι γνωρίζουν ότι αλλιώς ευρωζώνη τέλος. Και αυτό δεν το επιθυμούν.


Θα μας κουράσουν, αλλά τι να κάνουμε; Οι ευρωζωνίτες ήσαν πάντοτε αργοί.


Και όπως φαίνεται, δεν σκοπεύουν τώρα να παύσουν να είναι αργοί…"

http://e-rooster.gr/03/2010/2322#comment-129951  (26/3/2010).




"Καθόλου. Δεν ανακαλύψαμε κανένα αεικίνητο. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι ευρωζωνίτες ανακαλύπτουν, σιγά – σιγά, την νομισματική ιστορία των Η.Π.Α.


Απλά, η Ε.Κ.Τ. οδηγείται στο να γίνει πραγματική Κεντρική Τράπεζα, η οποία θα υπάγεται στα κράτη μέλη της ευρωζώνης (αφού δεν υπάρχει κεντρική κυβέρνηση) και θα εγγυάται για τα χρέη τους καταβάλλοντας το αντίτιμο των κρατικών ομολόγων, οψέποτε αυτό ζητείται από τους ομολογιούχους.


Φυσικά, σε αυτήν την διαδικασία – που θα πάρει καιρό και θα βρει και αντιστάσεις – θα πρέπει να βάλουν μια τάξη (κατακευάζοντας μια κεντρική κυβέρνηση, κατά κάποιον τρόπο).


Το πως θα βάλουν τάξη, θα το βρουν. Η νομισματική ιστορία των Η.Π.Α. έχει τις λύσεις…


Υπομονή. (Αρχίζει να αχνοφαίνεται ένα κάποιο φως στο βάθος της σήραγγας)…"

http://e-rooster.gr/03/2010/2322#comment-129956  (26/3/2010).




"Αυτοί έχουν, αγαπητέ κ. Γεωργάνα, πολύ διάβασμα μπροστά τους (αν και η κ. Αγκέλα μας έλεγε ότι «η Ελλάδα πρέπει να μάθει μόνη της τα μαθήματά της») .


Και εμείς έχουμε απεριόριστη (γαϊδουρινή, που λέει ο λόγος) υπομονή…


(Θέλω να δω, όμως και το τι θα κάνει ο ΓΑΠ. Και αυτό, επίσης, είναι πολύ ενδιαφέρον, διότι έτσι όπως άκουσα χθες το βράδυ τον Τρισέ, είδα ότι η δήλωσή του για τα ελληνικά ομόλογα ήταν «ότι αυτά θα γίνονται δεκτά από την Ε.Κ.Τ. χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι αξιολογήσεις των Οίκων, "beyond 2010″, και όχι till 2011. Και αυτό είναι σημαντικά διαφορετικό από αυτό που είπαν οι δημοσιογράφοι στα ρεπορτάζ τους. Βέβαια, δεν είδα όλη την δήλωση του κεντροτραπεζίτη της Ε.Κ.Τ., διότι αυτό που μας έδειξαν ήταν ένα απόσπασμά της. Ως εκ τούτου, επιφυλάσσομαι, αλλά, ούτως ή άλλως, η δήλωση αυτή είναι, όπως έχω γράψει, ιστορική)."

http://e-rooster.gr/03/2010/2322#comment-129970 (26/3/2010).





"Πάντως, όπως φαίνεται, αγαπητέ κ. Γεωργάνα, θέλουν να το κρατήσουν το μαγαζί, παρά τις εμφανιζόμενες αμφισημίες.


Γι’ αυτό και ξεχειλώνουν το θεσμικό πλαίσιο της ευρωζώνης, έτσι ώστε και τα προσχήματα να κρατούν (η Μέρκελ φαίνεται ότι βγήκε νικήτρια και αυτό θα είναι ένα από τα όπλα της στην δύσκολη εκλογική αναμέτρηση που έρχεται στην Βεστφαλία) και την ουσιαστική δουλειά τους να κάνουν (αφού έβαλαν τον Τρισέ να βγάλει το φίδι από την τρύπα, το οποίο φίδι τον είχαν βάλει να το …. τοποθετήσει μέσα στην τρύπα τον Νοέμβριο του 2009, με την μη αναγνωρισιμότητα των ελληνικών ομολόγων, ως μέσων πληρωμών από την Ε.Κ.Τ., ανατρέποντας τον πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό του ΓΑΠ και απειλώντας την ελληνική οικονομία, με θάνατο από άμεση πιστωτική ασφυξία, την οποία έφερε στο προσκήνιο αυτή η υπόθεση, με την μη αναγνωρισιμότητα των ελληνικών κρατικών ομολόγων, μετά το 2010).


Αλλά το ξήλωμα της νομισματικής κάλτσας δεν πρόκειται να μείνει εδώ. Οι ευρωζωνίτες έχουν πολύν δρόμο μπροστά τους, διότι, όπως, ορθότατα, είπε προχθες (25/3/2010) ο υποδιοικητής της «Λαϊκής» Τράπεζας της Κίνας Ζου Μιν, «η ελληνική κρίση είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου, όσον αφορά τις ανησυχίες για την πιστοληπτική ικανότητα των χωρών της ευρωζώνης».


Η αλήθεια είναι ότι οι ευρωζωνίτες εξέπεμψαν αντιφατικά μηνύματα, με τις χθεσινές τους αποφάσεις. Η απόφαση των «27» είναι άκρως γραφειοκρατική, τσιγγούνικη και μπορεί να αποδειχθεί στην πράξη αναποτελεσματική, ενώ η απόφαση του Τρισέ είναι άμεσα αποτελεσματική και λύνει στην πράξη τον γόρδιο δεσμό, όσον αφορά την απελευθέρωση των δημοσιονομικών πολιτικών των κρατών της ευρωζώνης από τον πιστωτικό και νομισματικό βραχνά του σκληρού ευρώ.


Το πως θα αντιδράσουν οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές είναι κάτι που θα το δούμε, αφού στο θεσμικό οπλοστάσιο του ευρώ μένουν ακόμα πολλά, μα πάρα πολλά, κενά.


Και είναι προφανές ότι οι ραντιέρηδες θα ξαναδοκιμάσουν τις αντοχές του ευρωνομίσματος.


Πάντως, πρέπει να ομολογήσουμε, ότι, μέσα στο δοσμένο και εντελώς ανορθολογικό θεσμικό πλαίσιο της ευρωζώνης, οι ευρωζωνίτες αντέδρασαν λογικά, αφήνοντας να τους καθοδηγήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.


Αν και έχουν πολλά ακόμα να κάνουν, διότι παραμένουν σταθερά αργοί και βυζαντινολογούντες…"

http://e-rooster.gr/03/2010/2322#comment-129985 (27/3/2010).



"Και κάτι ακόμα :

Όσον αφορά τα κρατικά ομόλογα και τον όγκο τους, διεθνώς, τα στοιχεία που έχω για το 2006 – ένα έτος κατά το οποίο δεν είχε εμφανισθεί η σύγχρονη οικονομική ύφεση, η οποία, από το 2008 και μετά, επιδείνωσε, προφανώς, σε υπερθετικό βαθμό, την κατάσταση -, αναφέρουν ότι, με παγκόσμιο ΑΕΠ στα 47 τρισ. δολλάρια, είχαμε παγκόσμιο όγκο κρατικών ομολόγων αξίας 68 τρισ. δολλαρίων!

Προφανώς, οι ευρωζωνίτες έχουν ένα μεγάλο μέρος – ίσως και το μεγαλύτερο, αν και αυτό το τελευταίο είναι αμφισβητούμενο, διότι οι Η.Π.Α. δεν πάνε πίσω – από αυτήν την φούσκα της διεθνούς αγοράς των κρατικών ομολόγων, που (υποτίθεται ότι) πρέπει να αποπληρωθούν κάποια στιγμή, έστω και σταδιακά.


Ο Κινέζος κεντροτραπεζίτης, λοιπόν, δεν μιλάει στον βρόντο, ούτε κενολογεί. Κάτι ξέρει και το ξέρει καλά, αφού η Κινεζική Κεντρική Τράπεζα έχει φλομώσει από αμερικανικά κρατικά ομόλογα – γεγονός, που ό,τι και να λέγεται, δεν είναι καλό για τους Κινέζους, αφού αυτοί λειτούργησαν σαν ραντιέρηδες και κινδυνεύουν, ανά πάσα στιγμή, να «πληθωριστούν» από τους Αμερικανούς, κατά τις συμβουλές (κοπής 1923) του μακαρίτη του Κέϋνς…


Ούτε και οι διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές ανησυχούν χωρίς αιτία. Ο κίνδυνος να πληθωρισθούν τα εισοδήματα που εκπροσωπούν και κατέχουν, είναι παρών περισσότερο από κάθε άλλη φορά.


Γι’ αυτό και κρατούν με νύχια και με δόντια την Angela και την κάθε Angela στην εξουσία….


Οψόμεθα, λοιπόν. Και το παιχνίδι έχει αποκτήσει πολύ ενδιαφέρον…"

http://e-rooster.gr/03/2010/2322#comment-129986 (27/3/2010).



(Σχόλιά μου στο e-rooster.gr, της περιόδου 26-27/3/2010, στο θέμα που άνοιξε εκεί ο κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος, με τίτλο : "Οι «κακοί» ξένοι" http://e-rooster.gr/03/2010/2322 , λίγο μετά την ανακοίνωση της Συμφωνίας των Βρυξελλών από τους 27 ηγέτες της Ε.Ε., για τον μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας. Δείτε στο μπλογκ μου και το θέμα : "25/3/2010 : Ο Τρισέ στηρίζει τα κρατικά ελληνικά ομόλογα, αλλά υπάρχει πολύς δρόμος, που πρέπει ακόμα να διανυθεί στην ευρωζώνη"  http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/2532010.html ).

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Σωκράτης Ξυνίδης : Ένας τοποτηρητής του ΓΑΠ και κομματικός εκφραστής της κυβέρνησης των μοντέρνων κατοχικών ανδρεικέλων.

"Ο κ. Σωκράτης Ξυνίδης φέρει επάξια το επώνυμό του.



Το πρόβλημα δεν είναι (μόνον) αυτός. Και δεν είναι μόνον αυτός, διότι είναι ένας εγκάθετος, ένας τοποτηρητής του αρχηγού του.

Ο ΓΑΠ με τον αείμνηστο πατέρα του (στον οποίον δεν έμοιασε, τουλάχιστον, ως προς τις διαπραγματευτικές του ικανότητες, ούτε κατά διάνοια), σε μια παλιά photo.



 Το πρόβλημα της χώρας είναι ο αρχηγός του κ. Ξυνίδη, δηλαδή ο ΓΑΠ, ο οποίος, παραλαμβάνοντας ένα χάος από την προηγούμενη κυβέρνηση του παντελώς ανίκανου Κώστα Καραμανλή, οδήγησε το σκάφος της χώρας στην άβυσσο, αποδεικνύοντας την πλήρη διαπραγματευτική ανικανότητά του και την ανυπαρξία οποιουδήποτε ρεαλιστικού σχεδίου, αφού - ανάμεσα στα πολλά άλλα - στηρίχθηκε σε ένα επιτελείο ανίκανων μαθητευόμενων μάγων, που όλοι τους δεν γνώριζαν που βρίσκονταν, ούτε και τους κινδύνους που είχε να αντιμετωπίσει η χώρα, όπως είχα, άλλωστε, προβλέψει σε παλαιότερο άρθρο μου στο "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ" (Δείτε το : ''Προϋπολογισμός 2010 : Η ρηχότητα του ελληνικού κρατισμού'' http://kafeneio-gr.blogspot.com/2009/12/2010_21.html ).

Και αυτή είναι η καλύτερη εκδοχή, για τις προθέσεις τους, διότι η άλλη (η χειρότερη) εκδοχή είναι ότι επεδίωκαν αυτό το αποτέλεσμα, στο οποίο οδήγησαν την χώρα, εξυπηρετώντας αλλότρια συμφέροντα, κάτι που δεν αποκλείεται, αν δούμε και τους χειρισμούς τους, ιδίως απέναντι στον κινεζικό παράγοντα και τις άδοξα σταματημένες διαπραγματεύσεις τους για την εξυπηρέτηση των κρατικών δανειακών αναγκών από την Κίνα. (Σε αυτήν την υπόθεση κάποια στιγμή ελπίζω να δοθούν εξηγήσεις και να αποκαλυφθεί το τι πραγματικά έγινε στο παρασκήνιο, διότι υπήρξε ένα κομβικό σημείο στην πορεία προς την μοιραία κατάληξη στην οποία οδηγούμεθα, με μαθηματική ακρίβεια και η οποία οδηγεί προς την μαζική φτωχοποίηση ευρύτατων τμημάτων του ελληνικού πληθυσμού και στην απώλεια του 30%, περίπου, του ελληνικού ΑΕΠ, με έτος αφετηρίας το 2009).

Στην πραγματικότητα η Ελλάδα οδηγείται σε μια νέα κατοχή, με ένα μοντέρνο επικάλυμμα.(Δείτε στο μπλογκ μου το άρθρο μου με τίτλο: "Η Ελλάδα υπό μια μοντέρνα μεταναζιστική κατοχή" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/1522010-332010-seiji-otaku-rebelwork_14.html ).

Και αυτό είναι το ουσιαστικό μας πρόβλημα.


Στην ευρωζώνη, μέσω του μοντέλου της φρεσκοανακαλυφθείσας «οικονομικής διακυβέρνησης» (η οποία εφευρέθηκε, μετά την έλευση της σύγχρονης οικονομικής ύφεσης, πάνω στα ερείπια της μόλις προσφάτως ψηφισθείσας Συνθήκης της Λισαβώνας, η οποία ουδέν από τα παρόντα προβλήματα της Ε.Ε. μπορεί να επιλύσει, επειδή, απλούστατα, δεν έλαβε υπόψη της τα δεδομένα της οικονομικής καθίζησης της Ε.Ε. από την ύφεση, αφού η εν λόγω Συνθήκη κατασκευάστηκε πριν από την έλευση της ύφεσης), προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα χαώδη προβλήματα της ευρωζώνης, που έχουν να κάνουν με το ότι το ευρώ είναι ένα νόμισμα – φάντασμα, το οποίο δεν έχει την πρέπουσα πολιτική και κρατική βαθύτητα, αφού δεν στηρίζεται σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη, με μια κουτσή ψευδοενοποίηση (στην θέση της όντως απαραίτητης πραγματικής ενοποίησης, που έχει να κάνει με την ουσιαστική θεσμική, πολιτική, ομοσπονδιακή, κρατική ενοποίηση της Ευρώπης), την οποία ονομάζουν οικονομική διακυβέρνηση, που, πολύ απλά, σημαίνει ότι οι οικονομικές πολιτικές των χωρών της Ε.Ε. πρέπει να καθορίζονται από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι οποίοι, όμως, θα είναι οι εντολοδόχοι των ευρωτραπεζιτών και των γερμανικών χρηματοπιστωτικών και πολιτικών ελίτ, με την επικουρία αργυρώνητων Γάλλων πολιτικών, που θα έχουν ένα κάποιον βαρύνοντα λόγο στην όλη κατασκευή της «οικονομικής διακυβέρνησης» και με κομπάρσους όλους τους άλλους Ευρωπαίους πολιτικούς.


Αυτό το σχήμα, βέβαια, δίνει την ουσιαστική εξουσία στους τραπεζίτες και στην γερμανική πολιτική και οικονομική ελίτ, που έχοντας δεδομένη την παραδοσιακή υπακοή του γερμανικού πληθυσμού, θα κάνει κουμάντο στην ευρωζώνη, χωρίς την διαμεσολάβηση των ενοχλητικών ομοσπονδιακών δημοκρατικών αρχών, βάσει των οποίων σε μια ομοσπονδία υπάρχει άμεση εκλογή των δημόσιων πολιτικών οργάνων, (μονοπρόσωπων – π.χ. πρόεδρος -, ή συλλογικών – π.χ. κοινοβούλιο), τα οποία ασκούν πλήρεις και αποφασιστικές εξουσίες και λογοδοτούν στον λαό της ομοσπονδίας, για όλα τα ζητήματα και φυσικά κυρίως τα οικονομικά, τα οποία, όσον αφορά τις επιμέρους Πολιτείες της Ομοσπονδίας, δεν αφήνονται σε μεταμοντέρνους γραφειοκράτες και νεογκαουλάϊτερς (τύπου Όλι Ρεν, ή οποιουδήποτε άλλου π.χ. Παπαδήμου) – σαν τον παλαιό Νόϋμπάχερ της κατοχής, οι οποίοι υπακούουν στα κελεύσματα των ευρωτραπεζιτών και των γερμανικών χρηματοπιστωτικών και πολιτικών ελίτ, αλλά αντιμετωπίζονται πολιτικά και κοινωνικά, με βάση την παλαιά καλή αρχή της εκλογής των όποιων πολιτικών αρχών και της τελικής λογοδοσίας στους πολίτες της Ομοσπονδίας.


Αυτό το μοντέλο έρχεται να εφαρμόσει, με θύμα και αντικείμενο πειραματισμού την Ελλάδα και τους πολίτες της, η κυβέρνηση του ΓΑΠ, η οποία οδηγείται στο να γίνει μια κυβέρνηση ανδρεικέλων αυτής της μοντέρνας, μεταναζιστικής κατοχής.


Και αυτήν την κυβέρνηση ανδρεικέλων έρχεται κομματικά να εκφράσει ο κ. Σωκράτης Ξυνίδης.


Γι' αυτό και τοποθετήθηκε στην θέση του Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ. Αυτή είναι η δουλειά του, την οποία και πολύ καλά εκτελεί.


Όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό κατανοητό, τόσο καλύτερα είναι για όλους μας. Διότι μόνον έτσι θα σπάσει η φούσκα των ιδεολογικών αυταπατών και της οικονομικής τρομοκρατίας που έχουν επιβληθεί στην χώρα και στον λαό της.

.Δεν μπορείτε, αγαπητοί φίλοι, να φαντασθείτε το τι τραγέλαφος έχει να επακολουθήσει, με τα καμώματα του ΓΑΠ και της "σοσιαλ"-νεοφιλελεύθερης παρέας του, που κατάντησαν να είναι lacees του πιο αρπακτικού τμήματος των σύγχρονων γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών, σαν τον Σόρος, τον Πώλσον και όλους αυτούς, εναντίον των οποίων - υποτίθεται ότι - "εξεστράτευσε" ο ΓΑΠ, ως σύγχρονος Δον Κιχώτης.

Αυτά, που έγιναν, με τους πασόκους συνδικαλιστές και τον, επαξίως φέροντα το επώνυμό του, κ. Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ, δεν είναι παρά μόνον η αρχή της αρχής, διότι έχουμε πολύ καιρό μπροστά μας, για να παρακολουθήσουμε το (επώδυνο για εμάς, είναι η αλήθεια) έργο.


Το τέλος θα είναι, εντελώς, τραγελαφικό, όταν όλος αυτός ο θίασος θα απομακρυνθεί από την σκηνή, κακήν-κακώς, μέσα στην χλεύη και τις έντονες αποδοκιμασίες του φιλοθεάμονος κοινού..."



(Σχόλιά μου http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/04/blog-post_7381.html?showComment=1271883476039#c6329466184275173495 και http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/04/blog-post_7381.html?showComment=1271883553767#c7777947645327432961 της 21/4/2010,  καθώς και http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/04/blog-post_7381.html?showComment=1271952888412#c7115307910396978101  της 22/4/2010 στο θέμα του "ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ", με τίτλο : "ΤΟΥΣ ΞΥΝΙΣΕ Ο ΞΥΝΙΔΗΣ" http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/04/blog-post_7381.html ).

Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

Ούτε ο ΓΑΠ γνώριζε τι θα πάρει, ούτε οι ευρωζωνίτες γνώριζαν τι θα δώσουν...

"Αυτά που έλεγε η Μέρκελ, προφανώς, συνέφεραν τους γραφειοκρατικούς χρηματοπιστωτικούς θεσμούς των hedge funds, για να μπορέσουν να πάρουν θέση απέναντι στα ελληνικά ομόλογα. Ο κάθε ένας, ανάλογα με τις επιδιώξεις του.



Οι "δικοί μας", από τον ΓΑΠ μέχρι το τελευταίο κυβερνητικό στέλεχος, έκαναν ουκ ολίγες "πατάτες" σε αυτήν την διαδικασία - οι κυριώτερες των οποίων ήσαν :


1) Αγνόησαν την βασική αρχή του Ανδρέα Παπανδρέου : "Πρώτα δανείζεσαι και μετά μιλάς".


2) Άργησαν να βγουν να δανειστούν, πστεύοντας ότι οι Ευρωζωνίτες γρήγορα θα βοηθήσουν, αποδεχόμενοι το αρχικό οικονομικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και του ΓΑΠ και δεν θα αφήσουν τα πράγματα να σέρνονται.


Φυσικά έκαναν λάθος.


Ακόμα : Ούτε η Μέρκελ και οι ευρωζωνίτες ήξεραν τι θα δώσουν, ούτε και ο ΓΑΠ ήξερε τι θα πάρει, με αυτήν την ομιχλώδη και αεροκοπανιστή απόφαση της 25/3/2010, διότι οι μεν ευρωζωνίτες έλπιζαν να μην δώσουν και ο ΓΑΠ ήταν της λογικής "δώστε και σώστε", αφού εγκατέλειψε, πλήρως και ολοκληρωτικά το αρχικό οικονομικό του πρόγραμμα, το οποίο τον είχε οδηγήσει σε σύγκρουση με τους ευρωτραπεζίτες και τον Τρισέ, που έδωσε τον 11/2009 τις γνωστές οδηγίες για την πιθανή μη αναγνωρισιμότητα από την Ε.Κ.Τ. των ελληνικών κρατικών ομολόγων, οι οποίες οδηγίες έγιναν εντελώς βλακωδώς και έφεραν την κρίση, η οποία οδήγησε στην επίθεση κατά των ελληνικών κρατικών ομολόγων και του ευρώ, ανοίγοντας τους ασκούς του Αιόλου, σε μια διεθνή "αγορά", η οποία είναι γενικώς υποψιασμένη και έντονα νευρική, μετά το φιάσκο, με την αμερικανική φούσκα των ενυπόθηκων δανείων, την Lehman Bros κλπ και εν όψει του γεγονότος ότι επικρέμαται μια νέα κρίση, γύρω από όλα τα κρατικά ομόλογα και χρέη, μαζύ με μιαν άλλη, που έχει να κάνει με τα παράγωγα.


Αυτά - δηλαδή, η εξειδίκευση του τι θα πάρει ο ΓΑΠ και η Ελλάδα - προέκυψαν (ή μάλλον θα προκύψουν, διότι το πράγμα δεν τελείωσε) στην πορεία, όταν ούτε η δήλωση Τρισέ, για την αναγνωρισιμότητα από την Ε.Κ.Τ. των ελληνικών κρατικών ομολόγων, πέραν του 2010, δεν συγκράτησε τις "αγορές" (δηλαδή τους σορτάκηδες), βοηθούντων και των "δικών μας"."






(Σημερινό ((13/4/2010) σχόλιό μου http://e-roosters.blogspot.com/2010/03/blog-post_31.html?showComment=1271112068442#c2226450779616161303 στο άρθρο του κ. Στέφανου Αθανασιάδη : "Η συμφωνία ΜΗ-στήριξης" http://e-roosters.blogspot.com/2010/03/blog-post_31.html ).

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

11/4/2010 - Eurogroup : Σκέφθηκαν λογικά και έγραψαν στα παλαιά τους υποδήματα τις "αγορές".

''Τελικά, οι Γερμανοί της Άγκελα Μέρκελ και οι λοιποί ευρωζωνίτες σκέφθηκαν λογικά και (μέσα στον απόλυτο παραλογισμό της Απόφασης των 27 ηγετών της Ε.Ε. της 25/3/2010) έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την γραφειοκρατική χρηματοπιστωτική "αγορά" και τα επιτόκιά της, τα οποία στηρίζονται, όσον αφορά την ελληνική περίπτωση, σε μια παράλογη συμπεριφορά (George Soros έφα).

[Βέβαια, η συμπεριφορά αυτή στην πραγματικότητα είναι η κλασσική συμπεριφορά του παλιού "καλού" τοκογλύφου, σε στυλ Σάϋλωκ, αλλά αυτό δεν είναι το ουσιώδες, διότι πάντοτε οι χρηματοπιστωτικές συμπεριφορές ήσαν αυτές, όταν είχαν να κάνουν με χώρες που ήσαν σε δύσκολη θέση].

Η σημερινή εξειδίκευση από το Eurogroup των τεχνικών λεπτομερειών για την υλοποίηση του "αέρα κοπανιστού" της απόφασης της 25/3/2010 είναι ένα πρώτο βήμα, μικρό μεν, αλλά πολύ σημαντικό, δε.

Και τούτο διότι είμαστε ακόμα στην αρχή, αφού υπάρχουν πολλά πράγματα να γίνουν στην πορεία της εξέλιξης της ευρωζώνης στο σφιχτό κρατικό μόρφωμα, που απαιτούν οι παρούσες συνθήκες.

Αλλά και επειδή, η απόφαση για εφαρμογή αυτής της ανορθολογικής απόφασης για τον μηχανισμό στήριξης (της Ελλάδας σήμερα και αύριο κάποιου άλλου) δείχνει ότι, όταν η ανάγκη το απαιτεί, εφαρμόζονται ακόμα και οι πιο παράλογες αποφάσεις, προκειμένου να σωθεί η κατάσταση - αφού βοηθηθεί και από την κατάλληλη μεθόδευση, ως προς την ερμηνεία τους

Αυτό έκανε, άλλωστε, ως προς τα επιτόκια του ελληνικού δανεισμού, το σημερινό Eurogroup των Υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, εν όψει της προσεχούς αλλαγής της απόφασης για τον μηχανισμό στήριξης των χωρών της ευρωζώνης, η οποία ουσιαστικά αποτελεί ένα γερμανικό καπρίτσιο, το οποίο αποσκοπούσε στην εξυπηρέτηση των εκλογικών στόχων του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού στις τοπικές εκλογές του ερχόμενου Μαΐου στην Βόρεια Ρηνανία και Βεστφαλία (αν και τελικά οι στόχοι των Μέρκελ και Βεστερβέλλε μένουν μετέωροι, αφού η Γερμανία θα χρηματοδοτήσει το ελληνικό χρέος).

Η πορεία, λοιπόν, θα είναι μακρά και δύσκολη και θα έχει σκαμπανεβάσματα, ενώ, ανά πάσα στιγμή, θα ελλοχεύει ο κίνδυνος της οπισθοδρόμησης, αλλά η τελική της κατάληξη θα συνίσταται στην ανάληψη από την Ε.Κ.Τ. της εξυπηρέτησης των χρηματοδοτικών αναγκών και των χρεών των χωρών της ευρωζώνης, διότι αυτό, που τώρα συμβαίνει, είναι ένας απόλυτος παραλογισμός, αφού δεν είναι δυνατόν, σε αυτό το απίθανο υπό διαμόρφωση ομοσπονδιακό μόρφωμα της Euroland, το ένα κράτος να ... δανείζει το άλλο (!) - έστω και με επιτόκια κατώτερα της αγοράς - και να καλεί και το ... Δ.Ν.Τ. να συνεισφέρει το ... κάτι τι του (!)

Σε αυτήν την ανοησία θα βάλουν τέρμα και θα την ορθολογικοποιήσουν κάποια στιγμή, με τον τρόπο που περιέγραψα, δια της απευθείας χρηματοδότησης των κρατών της ευρωζώνης από την Ε.Κ.Τ., αφήνοντας την "αγορά" και τους σορτάκηδες στην άκρη. Κάτι που, ήδη, έκαναν δειλά, με την απόφαση του Τρισέ και των ευρωτραπεζιτών να αγνοήσουν τις αξιολογήσεις των Οίκων, για τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και γενικά όλα τα ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης.

(Οι "αγορές", βέβαια, δεν θα μείνουν ανενεργές, διότι σε κάθε φάση θα δοκιμάζουν τις αντοχές των ευρωζωνιτών και αυτό είναι που θα κάνει πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα).

Μέχρις ότου, όμως, φθάσουμε στην θεσμική ολοκλήρωση της ευρωζώνης έχουμε πολύ καιρό ακόμα να διανύσουμε και μέχρι τότε η Ελλάδα θα περάσει από Συμπληγάδες, έχοντας μπροστά της έναν αδιέξοδο αποπληθωρισμό, ο οποίος θα πρέπει να τελειώσει το συντομότερο..


Και θα τελειώσει, διότι είναι αδιέξοδος και αποτελεί ένα λάθος φάρμακο σε μια λάθος διάγνωση, αφού στην ιεράρχιση των προβλημάτων της χώρας η προτεραιότητα δεν βρίσκεται στο χρέος της, αλλά στην έντονη ύφεση, η οποία την έπληξε, ως απότοκο της διεθνούς πτώσης της ενεργού συναθροιστικής ζητήσεως, πολύ πριν επέλθει ο τρέχων αποπληθωριστικός κύκλος από την επιβληθείσα περιοριστική δημοσιονομική πολιτική από τους ευρωγραφειοκράτες.''





(Σχόλιά μου http://e-roosters.blogspot.com/2010/03/blog-post_31.html?showComment=1271017432363#c1912866555568559210 και http://e-rooster.gr/03/2010/2330#comment-130556   της 11/4/2010 στο άρθρο του κ. Στέφανου Αθανασιάδη : "Η συμφωνία ΜΗ-στήριξης" http://e-roosters.blogspot.com/2010/03/blog-post_31.html και στο θέμα που έχει ανοίξει στο e-rooster.gr ο κ. Γιώργος Καισάριος, με τίτλο : "Τι θα μας κάνουν οι «κακοί» του Δ.Ν.Τ." http://e-rooster.gr/03/2010/2330 ).

Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

Ο ελληνικός δανεισμός από τις χώρες της ευρωζώνης, λογικά, δεν θα γίνει με επιτόκια της αγοράς, αλλά...

"Για τους λόγους αυτούς, λοιπόν, απαιτείται υπομονή.



Η ανυπομονησία, σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι βλαπτική, διότι δεν λαμβάνει υπόψη της το γεγονός ότι, με αφορμή την ελληνική πιστωτική κρίση, γράφεται η σύγχρονη ευρωπαϊκή νομισματική και οικονομική ιστορία, που αποτελεί κάτι το νέο και ως εκ τούτου, η όλη υπόθεση μπορεί να λοξοδρομήσει, λόγω των αγκυλώσεων, που υπάρχουν εξ αιτίας των εγκαθιδρυμένων συμφερόντων και των γραφειοκρατικών παραμορφώσεων του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο, σε επίπεδο ευρωζώνης, έχει αγγίξει τα όρια της συστημικής κατάρρευσης. Και η ελληνική περίπτωση είναι ένα δείγμα αυτού που λέω, διότι, πέρα από την απρονοησία της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ, η οποία δεν διδάχθηκε την απλή αρχή ότι "πρώτα δανείζεσαι και μετά μιλάς", το ελληνικό πρόβλημα επιτάθηκε όλους αυτούς τους τελευταίους 6 μήνες και από την απίστευτης έκτασης θεσμική ελλειμματικότητα της ευρωζώνης και των αγκυλώσεών της, που παρέλυσαν τα αντανακλαστικά των ευρωζωνιτών και οδήγησαν τα πράγματα σε αυτού του είδους τα αδιέξοδα.

Όσον αφορά τον "ρεφενετζίδικο" δανεισμό της Ελλάδας από τις χώρες της ευρωζώνης και το σύνθετο επιτόκιό του, λογικά, αγαπητοί φίλοι, δεν θα πρόκειται για επιτόκιο σε επίπεδο αγοράς.


Αλλά, όπως είπαμε, η λογική δεν είναι πάντοτε, αυτή που διέπει τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις.


Η ελληνική περίπτωση και οι αντιδράσεις των γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών απέναντι στην χώρα μας είναι ένα δείγμα, που επιβεβαιώνει την εν λόγω διαπίστωση.


Ως εκ τούτου, υπομονή.


Σε λίγο θα ξέρουμε περισσότερα και οι εξελίξεις, που θα είναι μακρότατες χρονικά, θα είναι και συναρπαστικές (και δυστυχώς επώδυνες)..."





(Σημερινό 11/4/2010 - σχόλιό μου http://e-roosters.blogspot.com/2010/03/blog-post_31.html?showComment=1270994095463#c3690741914540196586 στο άρθρο του κ. Στέφανου Αθανασιάδη "Η συμφωνία ΜΗ-στήριξης" http://e-roosters.blogspot.com/2010/03/blog-post_31.html ).

Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

Λογικά η Γερμανία θα πει "ναι" στην εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας, αλλά στην ζωή δεν επικρατεί πάντοτε η λογική.

''Καλά τα λέει ο Economist, αγαπητέ Nievskii.


Κανείς Γερμανός δεν μπορεί να πει όχι και για το ίδιο το συμφέρον της Γερμανίας δεν θα έπρεπε να είχαν πει τα όχι, που είπαν μέχρι τώρα. Ούτε και να επιβάλουν την απόφαση των 27 ηγετών της Ε.Ε. στις 25/3/2010, την οποία οι διεθνείς γραφειοκρατικές αγορές την εξέλαβαν, ως αέρα κοπανιστό.


Λογικά, δεν θα πουν "όχι" και ίσως κοιτάξουν να ορθολογικοποιήσουν αυτόν τον μηχανισμό (είτε τώρα, είτε αργότερα).


Στην ζωή, όμως, δεν κυριαρχεί πάντοτε η λογική.


Γι' αυτό και πρέπει να περιμένουμε, διότι η ευρωζώνη βρίσκεται σε μιαν ζώσα καταλυτική ιστορική περίοδο από την εποχή της ατελέστατης δημιουργίας της και ως εκ τούτου, δοσμένων και των αγκυλώσεών της, που την οδηγούν σε μια απελπιστική αργοπορεία, όλα είναι πιθανά.


Ακόμα και οι ιρρασιοναλιστικές συμπεριφορές, στις οποίες έχει, αρκούντως, επιδοθεί η ευρωζωνική ελίτ - αν και η ίδια η ζωή και οι συναρπαστικές εξελίξεις της, καθώς και οι επείγουσες ανάγκες, που δημιουργεί, φέρνουν, πολλές φορές, στην επιφάνεια το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και στους πολυπλόκαμους και πλαδαρούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, σαν αυτόν της ευρωζώνης.


Ίδωμεν...''



(Σημερινό - 10/4/2010 - σχόλιό μου http://e-roosters.blogspot.com/2010/03/blog-post_31.html?showComment=1270880923851#c2872551437627963718 στο άρθρο του κ. Στέφανου Αθανασιάδη "Η συμφωνία ΜΗ-στήριξης" http://e-roosters.blogspot.com/2010/03/blog-post_31.html ).

25/3/2010 : Ο Τρισέ στηρίζει τα κρατικά ελληνικά ομόλογα, αλλά υπάρχει πολύς δρόμος που πρέπει ακόμα να διανυθεί από την ευρωζώνη.

''«Παιδιά μου! Εις τον τόπον τούτον, όπου εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημιουργούσαν τον πάλαιαν καιρόν άνδρες σοφοί και άνδρες, με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των».


Ας αφήσουμε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον δημιουργό της νέας Ελλάδας, ήσυχο στον μακάριο ύπνο του και ας πιάσουμε τα τωρινά, που, κατά πως φαίνεται, δίνουν βαθιές ανάσες στην ελληνική οικονομία και απομακρύνουν την έλευση μιας νέας κατοχής της χώρας και οδηγούν την ευρωζώνη (με το στανιό, με τσιγγουνιά, με το ζόρι και με πολλή κλωτσοπατινάδα, λόγω των γερμανικών πεισμάτων) σε νέα μονοπάτια και σε μια πιο φυσιολογική και οικονομικά ορθολογικοποιημένη συμπεριφορά – αν και έχουν οι ευρωζωνίτες πολλά να κάνουν ακόμα, για να σταθεροποιήσουν την κατάσταση στην οικονομία τους.

Το ουσιώδες από αυτά που γίνονται σήμερα στις Βρυξέλλες, δεν βρίσκεται στην όποια συμφωνία επιτευχθεί, για τον μηχανισμό βοήθειας σε όποια χώρα της ευρωζώνης την χρειαστεί (τώρα η Ελλάδα, αύριο η Πορτογαλία ή η Ισπανία και στο τέλος η Γερμανία). Το ουσιώδες βρίσκεται στο χάσιμο της … παρθενίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, την οποία ανακοίνωσε, χωρίς τυμπανοκρουσίες, ο Ζαν Κλωντ Τρισέ, σήμερα, πριν από την συνεδρίαση των «27″ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Φυσικά, πρόκειται για την δήλωση του Γάλλου κεντροτραπεζίτη και ηγέτη της Ε.Κ.Τ., που έχει να κάνει με δύο ουσιαστικά στοιχεία, που ανατρέπουν άρδην την μέχρι τώρα νομισματική πολιτική της Κεντρικής Τράπεζας της Ευρωζώνης, η οποία αποτελούσε έναν βραχνά για τις δημοσιονομικές πολιτικές των κρατών της, περιορίζοντας την χρηματοδότησή τους.


Το ένα στοιχείο – και το σημαντικότερο – είναι το γενικό και έχει να κάνει με την ανακοίνωση ότι η Ε.Κ.Τ. παύει να λαμβάνει υπόψη της τις αξιολογήσεις των διεθνών χρηματοπιστωτικών οίκων, για τα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης, τα οποία θα γίνονται δεκτά, ανεξάρτητα από την όποια αξιολόγησή τους από τις διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές, είτε αυτά αξιολογούνται στην Α κατηγορία, είτε στην Β κατηγορία, είτε σε οποιαδήποτε άλλη.

Αυτή η δήλωση από μόνη της είναι κεφαλαιώδης και τεράστιας σημασίας για την ευρωζώνη και έρχεται να νοηματοδοτήσει, με ένα πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο την απόφαση των ευρωζωνιτών της 11/2/2010, περί στήριξης της Ελλάδας, αλλά και οποιασδήποτε άλλης χώρας της ζώνης του ευρώ. Αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός για τα οικονομικά και νομισματικά θέματα της ευρωζώνης, το οποίο, παράλληλα, δίνει ένα καλό άλλοθι στην Άγκελα Μέρκελ και τον δεινοπαθούντα κυβερνητικό συνασπισμό στην Γερμανία, έν όψει των κρίσιμων εκλογών στην Βεστφαλία, αφού η όποια απόφαση για τον μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας και με την βοήθεια του Δ.Ν.Τ., περνάει σε δεύτερη μοίρα, από οικονομικής απόψεως, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί πολιτικά, ως επιτυχία της γερμανικής πολιτικής στον εκλογικό αγώνα της γερμανικής πολιτικής σκηνής.


Η οικονομική και νομισματική πολιτική της ευρωζώνης, με τον τρόπο αυτό, απομπλέκεται από την πολιτική του σκληρού ευρώ (μακροπρόθεσμα αυτό θα συμβεί, παρά τις όποιες βραχυπρόθεσμες, η μεσομακροπρόθεσμες εξελίξεις) και προαναγγέλει την κοπή άφθονου φθηνού νομίσματος, αφού τα κράτη μέλη της ευρωζώνης αποφεύγουν (και όσο περνάει ο καιρός, αυτό θα εμπεδώνεται και θα γίνεται κοινή συνείδηση σε όλους) τις όποιες αξιολόγησεις των ομολόγων που εκδίδουν, αποφεύγοντας τον κίνδυνο της χρηματοπιστωτικής ασφυξίας, αφού, επιτέλους, γίνεται κανόνας η κοινή λογική, που δίνει στην Ε.Κ.Τ. ουσιαστικές αρμοδιότητες κεντρικής τράπεζας, υπάγοντάς τες στον έμμεσο έλεγχο των κρατών της ευρωζώνης, των οποίων τα ομόλογα, δι’ αυτού του τρόπου, γίνονται αποδεκτά μέσα πληρωμών και εξαργυρώνονται από την Ε.Κ.Τ., παύοντας έτσι να αποτελούν μια πηγή κινδύνου για τις διεθνείς χρηματοπιτωτικές αγορές, οι οποίες είχαν τρομάξει από την βλακώδη ανακοίνωση του Τρισέ τον περασμένο Νοέμβριο, που όριζε ότι τα ελληνικά ομόλογα δεν θα γίνονται αποδεκτά μετά το τέλος του 2010, σε συνδυασμό με τους, έως σήμερα, κανόνες, περί αξιολόγησης στην κατηγορία Α των κρατικών ομολόγων της ευρωζώνης από τους διεθνείς οίκους, ως προϋπόθεσης για την αποδοχή τους από την ευρωτράπεζα.

Αυτή η ανοησία, που αποτελούσε θηλιά στον λαιμό των κρατών της ευρωζώνης και για την οποία έχω μιλήσει ουκ ολίγες φορές, αποτελεί, πλέον, ένα κακό παρελθόν, για την ευρωζώνη και είναι ένα καλό που βγήκε από την ελληνική κρίση του ευρώ, συνεπικουρούσης, βέβαια και της μόλις χθεσινής υποβάθμισης της Πορτογαλίας από τον οίκο Φιτς.


Το ειδικό στοιχείο της ανακοίνωσης του Τρισέ αφορά, φυσικά την χώρα μας, της οποίας τα ομόλογα παύουν να γίνονται επισφαλή χαρτιά για τις διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές, κάτι που οφειλόταν στην ανόητη και αψυχολόγητη απόφαση του Τρισέ, για την οποία μίλησα παραπάνω και η οποία από τον Νοέμβριο του 2009 εκτίναξε στα ύψη τα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών ομολόγων, αλλά, σε μικρότερο βαθμό και των άλλων χωρών της ευρωζώνης (ακόμα και τα γερμανικά), βάζοντας σε περιπέτειες το ευρώ και την ευρωζώνη.


Βέβαια, ο Τρισέ είπε ότι τα ελληνικά ομόλογα θα γίνονται δεκτά και το 2011, χωρίς να πει το τι θα γίνει, μετά το 2011 (προφανώς για να μην ατονήσουν τα σκληρά μέτρα λιτότητας του ΓΑΠ). Αλλά, όταν αρχίσει να φεύγει ο πόντος από το καλτσόν, τελικά ξηλώνεται όλο το καλτσόν, όπως μας έχει διδάξει η παλαιά, αλλά και η σύγχρονη νομισματική ιστορία. Για τον λόγο αυτόν, αυτή η περιοριστική αναφορά του Τρισέ δεν έχει κανένα νόημα. Το 2011 θα επεκτείνει την ισχύ των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου (καθώς και των άλλων κρατών της ευρωζώνης) για το 2012 και ούτω καθεξής…


Έτσι η οικονομική κατοχή της χώρας μπορεί να αποφευχθεί. Αν ο ΓΑΠ κάνει αυτό που πρέπει (δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα το κάνει), θα εγκαταλείψει τα μέτρα λιτότητας και θα φέρει ένα πρόγραμμα γοργής ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, συνδυασμένο με τις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις της ελληνικής οικονομίας, με μια άνεση χρόνου και με μια πιστωτική άνεση την οποία η ευρωτράπεζα και ο Τρισέ του είχαν στερήσει, με την καταστροφική απόφασή τους για την αναγνωρισιμότητα από την Ε.Κ.Τ. των ελληνικών κρατικών ομολόγων, ως μέσων πληρωμών, μόνον έως το τέλος του 2010, τα οποία, μάλιστα τελούσαν υπό την δαμόκλειο σπάθη των αξιολογήσεων των διεθνών οίκων αξιολόγησης και μπορούσαν, υποβαθμιζόμενα στην κατηγορία Β, να παύσουν να αποτελούν αποδεκτά μέσα πληρωμών οποιαδήποτε στιγμή.


(Τελικά, ο ΓΑΠ – μέσα στην ατσουμπαλιά του – έχει άστρο).


Οι ευρωζωνίτες δείχνουν ότι αρχίζουν να λογικεύονται – αν και έχουν πολύν δρόμο να διανύσουν μπροστά τους. Το πράγμα πηγαίνει κατά εκεί που πρέπει : Θα «πληθωρίσουν» και το ευρώ τους και ένα μεγάλο μέρος από την χρηματική περιουσία που έχουν οι ραντιέρηδες – ακριβώς, όπως το είπε ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς.


Για να δούμε…''



(Σχόλιό μου της 25/3/2010, λίγο πριν την ανακοίνωση της Συμφωνίας των Βρυξελλών από τους 27 ηγέτες της Ε.Ε., για τον μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας http://e-rooster.gr/03/2010/2322#comment-129937 , στο e-rooster.gr στο θέμα που άνοιξε εκεί ο κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος, με τίτλο : "Οι «κακοί» ξένοι" http://e-rooster.gr/03/2010/2322  ).

Ο ΓΑΠ μας πάει για φούντο, διότι δεν τήρησε την βασική πρακτική οικονομική αρχή, που λέει ότι πρώτα δανείζονται και μετά μιλάνε. (Ψυχραιμία).

"Πριν από όλα αυτά, καλό είναι, αγαπητέ κ. Γεωργάνα, να κοιτάξουν να συμμαζευτούν οι κυβερνώντες, οι οποίοι έχουν πνιγεί μέσα σε μια κουταλιά νερό.


Τα πολλά λόγια και η πολυφωνία τους βλάπτουν, όπως έβλαψαν βαρύτατα την χώρα και οι φωνασκίες τους για χρεωκοπία, μαζύ με την δημοσιοποίηση (σαν να βρισκόμαστε σε κακόγουστο σήριαλ, ή …τηλεμαραθώνιο), της κακής κατάστασης των δημόσιων οικονομικών (oρθότατα έχετε γράψει ότι όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος), αλλά και οι πολιτικαντισμοί τους που διεύρυναν το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 από το 10%, που έτρεχε τον Σεπτέμβριο του 2009 στο 12,7%, που ανακοίνωσαν οι ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου τον Νοέμβριο του 2009 και στο τελικό 12,9%, που ανακοινώθηκε πριν από λίγες ημέρες (και το οποίο πραγματικά είναι αρκετά πάνω από το 13%, κοντά στο 14% όπως λέει η Eurostat).


Τα πράγματα τον Σεπτέμβριο του 2009 και έως τον Νοέμβριο του 2009 δεν ήσαν καθόλου έτσι όπως εξελίχθηκαν και όπως τώρα έφθασαν (δείτε τον σχετικό πίνακα με τα διαφορικά επιτόκια του ελληνικού δημόσιου δανεισμού από τον Σεπτέμβριο 2009, έως τον Μάρτιο του 2010 στο μπλογκ μου στο θέμα : «Οι λόγοι της απαισιοδοξίας βρίσκονται στο ότι ο ΓΑΠ πνίγηκε μέσα σε μια κουταλιά νερό. Η χρεωκοπία μπορεί να αποφευχθεί, αλλά…» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/gapkoutalianero.html  ).


Ο ΓΑΠ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΦΟΥΝΤΟ και αυτό αντιστοιχεί στις «ικανότητές» του και στα «προσόντα» του.


Παρά ταύτα, υπάρχει οδός διαφυγής και αυτή έχει να κάνει με την απαιτούμενη ψυχραιμία και την σιγήν ιχθύος, που πρέπει να επιδείξουν, έστω και τώρα, οι κυβερνώντες, αν θέλουν να περάσουν τον κάβο του δανεισμού του Μαϊου, που είναι δύσκολος, αφού πρέπει να δανειστούν 12 δισ. € και με τα έως τώρα καμώματά τους κινδυνεύουν να βρεθούν χωρίς δανειστές. Αν και οι σορτάκηδες δεν θα τους αφήσουν έτσι. Θα αποσπάσουν, κατά πάσαν πιθανότητα, ένα πολύ «καλό» τοκογλυφικό επιτόκιο.


Και τούτο επειδή ο υιός Παπανδρέου και οι μαθητευόμενοι μάγοι του, δεν διδάχθηκαν από τον αείμνηστο πατέρα του το περίφημο : «Πρώτα δανείζονται και μετά μιλάνε».


(Εκτός, εάν εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα. Οπότε, ουδέν είναι τυχαίο – αν και δίνω λιγότερες πιθανότητες στο να υπάρχει δόλος πίσω από όλα αυτά. Τις περισσότερες φορές τα πράγματα εξηγούνται με τους απλούστερους τρόπους. Και εδώ η ανοησία και η απειρία αποτελούν μια καλή εξήγηση, μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου…).


Δείτε και στο μπλογκ μου το θέμα : «Ελληνική στάση πληρωμών : Τα μέτρα για την στήριξη μιας τέτοιας πολιτικής και οι επακολουθούσες συνέπειες. (Μια απάντηση, σε σχετική πρόταση του κ. Στέφανου Αθανασιάδη)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/stasiplhromon.html ".





(Σχόλιά μου της 8/4/2010 http://e-rooster.gr/03/2010/2330#comment-130401  και http://e-rooster.gr/03/2010/2330#comment-130402 στο θέμα που έχει ανοίξει στο e-rooster.gr ο κ. Γιώργος Καισάριος, με τίτλο : "Τι θα μας κάνουν οι «κακοί» του Δ.Ν.Τ." http://e-rooster.gr/03/2010/2330 ).

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Οι σορτάκηδες, τα τοκογλυφικά spreads και η καταστροφική πολιτική του ΓΑΠ των ευρωτραπεζιτών και των γερμανικών ελίτ.

23/9/2009 - 23/3/2010 : Η εξέλιξη των διαφορικών επιτοκίων (spreads). Ο ΓΑΠ κατάφερε να πνιγεί σε μια γουλιά νερό...


"Ό,τι έγινε τότε, αγαπητέ Κώστα, έγινε. Η χώρα εισήλθε στην ΕΟΚ και κέρδισε από αυτήν.


Το θέμα είναι το τι γίνεται τώρα.


Και αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ένα σκέτο δράμα. Οι σορτάκηδες πήραν χαμπάρι τα χάλια μας και δεν έχουν σκοπό να αφήσουν το ελληνικό δημόσιο σε χλωρό κλαρί. Θα του αποσπάσουν το όσο μεγαλύτερο επιτόκιο μπορούν, τώρα, που έχει ανάγκη και ακριβώς την στιγμή, που το δανειακό πρόγραμμα της χώρας είναι τόσο επιβαρυμένο, αφού τον Μάϊο ο Παπακωνσταντίνου θα βγει να δανειστεί 12.000.000.000 €. Οι σορτάκηδες το ξέρουν και περιμένουν στην γωνία, για το «κατάλληλο» γι’ αυτούς επιτόκιο και γι’ αυτό και καλλιεργούν το συμφέρον για τους δανειστές κλίμα, έτσι ώστε όταν η Ελλάδα βγει να δανειστεί, να έχουν διαμορφωθεί σε υψηλά επίπεδα τα επιτόκια.


Και οι μεν σορτάκηδες κάνουν την δουλειά τους, αφού τους αφήνουν να την κάνουν.


Το θέμα είναι το τι κάνουν οι «δικοί» μας, δηλαδή ο ΓΑΠ (όταν δεν μας δείχνει τις ικανότητές του στην κωπηλασία) και η παρέα του, οι οποίοι κάνουν, συνεχώς, δηλώσεις, οι οποίες σπεκουλάρονται από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές και φυσικά τροφοδοτούν το κλίμα που επιδιώκουν να δημιουργήσουν οι σορτάκηδες (σε τέτοιον βαθμό που είναι να αναρωτιέται κάποιος, αν υπάρχει συγκεκριμένο συμφέρον από αυτό το παιχνίδι, καθώς και το που και σε ποιόν, ή σε ποιούς, εντοπίζεται αυτό το συγκεκριμένο συμφέρον).


Βέβαια, οι σορτάκηδες θα έκαναν την δουλειά τους, που είναι να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού των όποιων ελληνικών ενεχύρων και χρεωγράφων στα ύψη, εν όψει του ελληνικού δανεισμού του Μαΐου και δεν περιμένουν τους κυβερνητικούς παράγοντες για να τους βοηθήσουν σε αυτήν την προσπάθεια. Αλλά, παρ’ όλ’ αυτά και οι Έλληνες κυβερνητικοί αξιωματούχοι δεν τηρούν την πρέπουσα «σιγήν ασυρμάτου», που χρειάζεται σε αυτές τις δουλειές και σε αυτές τις περιστάσεις, λες και διαχειρίζονται την περιουσία ξένων (αν και δεν αποκλείεται να επικρατεί και αυτή η λογική).


Τα διαφορικά επιτόκια των (υπό έκδοση) ελληνικών ομολόγων έφθασαν σήμερα (7/4/2010) στις 412 μονάδες βάσης, ενώ χθές είχαν φθάσει στις 411! Και αυτό είναι απότοκο των δηλώσεων ότι θα πάνε να δανειστούν, σε δολλάρια, στις αμερικανικές ή στις ασιατικές αγορές και ότι δεν τους αρέσει (τώρα – αν και προηγουμένως το χρησιμοποιούσαν ως … διαπραγματευτικό ατού, με όλα τα καραγκιοζιλίκια, που αποκαλύφθηκαν στην Σύνοδο της 25/3/2010, όταν η Μέρκελ τους είπε να στραφούν σε αυτό και το επέβαλε, ως συμμετόχο, στον γραφειοκρατικό και αναποτελεσματικό μηχανισμό στήριξης) το Δ.Ν.Τ. και ότι θέλουν να αλλάξουν την απόφαση των 27 ηγετών της Ε.Ε., απομακρύνοντας το Δ.Ν.Τ. από τον εν λόγω μηχανισμό.


Για να κάνουν σήμερα, πάλι, πίσω, βλέποντας τα διαφορικά επιτόκια να εκτοξεύονται στις 412 μ.β. και να πουν, δια του ΓΑΠ, ότι δεν συζητούν τώρα αλλαγή του μηχανισμού στήριξης, αλλά αυτή η συζήτηση γίνεται για το μέλλον!


Μάλλον, ο ΓΑΠ, μετά τον τσακωμό του με τον Τρισέ και τους ευρωτραπεζίτες τον περασμένο Νοέμβριο, έναν τσακωμό που έφθασε τα πράγματα σε αυτά τα χάλια, που βρίσκονται σήμερα, έχει συμμαχήσει μαζύ τους, κατά της γερμανικής πολιτικής ελίτ και των δορυφόρων της, με κύριο σημείο συμφωνίας την απομάκρυνση του Δ.Ν.Τ. από τον μηχανισμό στήριξης και την επαναδιαπραγμάτευση ενός νέου μηχανισμού, περισσότερο αποτελεσματικού και κυρίως ευρωπαϊκού - οι ευρωτραπεζίτες, προφανώς θεωρούν ότι ο υποκατάστατος μηχανισμός στήριξης της ελληνικής οικονομίας (και αύριο άλλης ή άλλων οικονομιών της ευρωζώνης), αυτός δηλαδή που πρόσφερε ο Τρισέ, με την ανακοίνωσή του, λίγο πριν από την γερμανικής εμπνεύσεως απόφαση των ηγετών της Ε.Ε. στις 25/3/2010, με την οποία ανακοίνωση αποδέχτηκε τα ελληνικά ομόλογα, ως αποδεκτά μέσα πληρωμών από την Ε.Κ.Τ., ανεξαρτήτως αξιολόγησής τους -, είναι κοστοβόρος για την ευρωτράπεζα, αφού οι σορτάκηδες συνεχίζουν να σπεκουλάρουν πάνω στα ελληνικά ομόλογα και να αφαιρούν έτσι χρήμα από την Ε.Κ.Τ., αυξάνοντας το κόστος τους).


Δεν πρέπει να έχουν άδικο σε αυτό οι ευρωτραπεζίτες, αλλά και οι σορτάκηδες δεν είναι βλάκες, διότι έχουν αντιληφθεί ότι ο μηχανισμός στήριξης είναι ετοιμοθάνατος από τα γεννοφάσκια του και ότι οι συζητήσεις για την αλλαγή του είναι υπαρκτές, όπως, άλλωστε, είπε σήμερα και ο ΓΑΠ, παρά τις όποιες διαψεύσεις, οι οποίες ουσιαστικά μεταθέτουν χρονικά στο μέλλον το πρόβλημα και αυτό είναι ακόμα χειρότερο, διότι το καθιστά πρόβλημα με απροσδιόριστη λύση!


Ως εκ τούτου, λοιπόν, οι κερδοακοπικές κινήσεις γίνονται πάνω σε ένα πολύ υπαρκτό έδαφος και διευκολύνονται τα μάλλα από τις όποιες κινήσεις και δηλώσεις, που συντηρούν το θέμα. Και όλοι μαζύ (κυρίως ο ΓΑΠ και δευτερευόντως, οι ευρωτραπεζίτες) ενεργούν έτσι ώστε τα διαφορικά επιτόκια να αυξάνουν και να γίνονται ολοένα και περισσότερο ακριβά για την ελληνική οικονομία και την Ε.Κ.Τ., η οποία θα κληθεί γρήγορα να τα αποπληρώσει.


Και φυσικά το πράγμα θα κυλίσει έτσι, μέχρι να υλοποιήσει το ελληνικό δημόσιο το δανειακό του πρόγραμμα για τον Μάϊο, ύψους 12 δισ. ευρώ.


Οπότε αναφύεται το ερώτημα (το οποίο κρίνει και τις όποιες κινήσεις της κυβέρνησης του ΓΑΠ από τον Οκτώβριο του 2009, μέχρι σήμερα) :

ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΟΦΕΛΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ, ΤΩΝ ΤΑΞΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΓΑΠ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟ;

Όχι μόνον όφελος δεν υπήρξε, αλλά υπήρξε πλήρης καταστροφή, αφού τα διαφορικά επιτόκια δανεισμού του ελληνικού δημοσίου εκτοξεύτηκαν σε δυσθεώρητα επίπεδα το εξάμηνο από τις 23/9/2009 έως τις 23/3/2010 και όπως βλέπουμε αυτή η ανηφόρα συνεχίζεται ακάθεκτη και σήμερα.

Στο μπλογκ μου και στο θέμα : «Ελληνική στάση πληρωμών : Σημασία έχει η ουσία των λεγομένων και όχι οι εντυπώσεις. (Μια ανταπάντηση σε σχόλιο του κ. Στέφανου Αθανασιάδη)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/stashpliromon2stephanosathanassiadis.html , έχω αναδημοσιεύσει έναν πίνακα του Υπουργείου Οικονομικών, που δείχνει την εξέλιξη των διαφορικών επιτοκίων.


Από τις 23/9/2009 μέχρι τις 1/11/2009 ήσαν πολύ κάτω από τις 150 μ.β. από τις 2/11/2009 μέχρι τις 7/12/2009 ήσαν κάτω από τις 200 μ.β., και γύρω στις 10/12/2009 ξεπέρασαν τις 250 μ.β., όταν ο Τρισέ ανακοίνωσε ότι τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου μπορεί να μην γίνονταν δεκτά το 2011 και από εκεί και πέρα, τα διαφορικά επιτόκια πήραν την ανηφόρα με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, όταν μπήκε στην μέση η ευρωζώνη με τα όργανά της, φθάνοντας πολύ πάνω από τις 300 και έως τις 405 μ.β. τον Ιανουάριο 2010, για να μείνουν σε επίπεδα πολύ πάνω από τις 300 μ.β. τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2010 και να φθάσουμε στα τωρινά ρεκόρ των 412 μ.β.


Με λίγα λόγια ο ΓΑΠ έφερε την πλήρη καταστροφή, δημοσιοποιώντας και μεγαλώνοντας την έκταση του ελληνικού δημοσιονομικού προβλήματος, μετατρέποντάς το σε χρόνιο πιστωτικό πρόβλημα, με την βλακώδη βοήθεια των ευρωτραπεζιτών και των λοιπών γραφειοκρατών της ευρωζώνης, που βρήκαν μια ευκαιρία να τιμωρήσουν την Ελλάδα και να ανοίξουν, ανοήτως, τους ασκούς του Αιόλου για όλη την ευρωζώνη.


Και αυτό, από εδώ και πέρα, δεν αντιμετωπίζεται εύκολα, αφού με την κατάρρευση και του τελευταίου ίχνους αξιοπιστίας της ελληνικής οικονομίας, συνεπικουρούντος και του γερμανικού δογματισμού, το πρόβλημα έχει καταστεί δυσκολοδιαχειρίσιμο.


Και όλα αυτά, χάρη στις απίθανες «ικανότητες» του ΓΑΠ και του επιτελείου του.


Πνίγηκαν, κυριολεκτικά, σε μια γουλιά νερό!!!"



(Σημερινό - 7/4/2010 - σχόλιό μου http://e-rooster.gr/03/2010/2316#comment-130351 , στο e-rooster.gr στο θέμα που άνοιξε ο κ. Στέφανος Αθανασιάδης, με τίτλο : "Πριν από την χρεωκοπία : Τα παράδοξα, το ΔΝΤ και η λύση της υποτίμησης" http://e-rooster.gr/03/2010/2316 ).