Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Ο (καθόλου) αόρατος ελληνικός καπιταλισμός και η υποταγή της Αριστεράς στην περιρρέουσα "κουλτούρα της ύφεσης". (Ένα σχόλιο σε άρθρο του Δημήτρη Λιβιεράτου).

Τυπική εικόνα της ελληνικής επαρχίας  κατά την δεκαετία του 1930 : Κάπως έτσι φαντάζονται και σε μια τέτοια κατάσταση φαντασιώνονται οι διανοούμενοι της ελληνικής αριστεράς τον σημερινό ελληνικό καπιταλισμό. Φυσικά αυτή η αντίληψη είναι μια φαντασίωση και δεν εκφράζει καμμία πραγματικότητα, αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ελληνικός καπιταλισμός, ως τάξη μεγέθους, είναι ο 22ος στον κόσμο. (Η photo είναι αναμνηστική κρατικής εορτής, μιας από τις πρώτες επετείους της εγκαθίδρυσης του καθεστώτος της 4ης Αύγουστου και έχει τραβηχθεί στο χωριό Βασιλειάδα του νομού Καστοριάς). 


"Καθόλου αόρατος ο ελληνικός καπιταλισμός. (Αόρατος είναι και θα παραμείνει αόρατος, σε όσους δεν θέλουν να τον δουν – αυτόν και τα μεγέθη του).



Ας πω και εγώ μια κουβέντα παραπάνω, για τον εγχώριο καπιταλισμό μας.


Με 32.100 δολλάρια, κατά κεφαλήν εισόδημα, με ένα επίσημο ΑΕΠ της τάξης των 341 δισ. δολλαρίων και με μια παραοικονομία, που μαζί με την φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, αριθμεί ένα ποσοστό γύρω στο 25 με 30% του επίσημου ΑΕΠ, μπορούμε να μιλάμε και να γνωρίζουμε τι λέμε, όταν αναφερόμαστε στον ελληνικό καπιταλισμό. [Δείτε και στο μπλογκ μου τα άρθρα μου : “Το ξεπερασμένο ιδεολόγημα του παραγωγισμού στην σημερινή εποχή. (Και όμως η Ελλάδα παράγει, παρά τις περί του αντιθέτου κατηγορίες)” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/06/paragogismos.html και “Οι ελληνικές επενδύσεις, πριν και κατά την διάρκεια της ύφεσης, το ιδεολόγημα του παραγωγισμού και οι μισές αλήθειες για την ελληνική υπερκατανάλωση” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/paragogismos-kai-ellinikes-ependyseis.html  και “Η στρέβλωση του ελληνικού μοντέλου ανάπτυξης μετά το 1995 και οι ευθύνες της ελληνικής κοινωνικοοικονομικής ελίτ και του ΓΑΠ για την παρούσα πιστωτική κρίση της χώρας” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/1995.html , όπου γίνεται σύγκριση σημαντικών ελληνικών μακροοικονομικών μεγεθών, με αντίστοιχα μακροοικονομικά μεγέθη των άλλων χωρών του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου.


Όλα τα άλλα, που ακούγονται, δεν είναι τίποτε περισσότερο από υποταγή και μοιρολατρική παράδοση στην κουλτούρα της ύφεσης και στο ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού, είτε αυτός εμφανίζεται με τον κλασσικό του μανδύα, είτε έχει ενδυθεί τον μανδύα του σοσιαλισμού, μετασχηματισμένος σε σοσιαλνεοφιλελευθερισμό, όπως συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα, με την κυβέρνηση του ευήθους ΓΑΠ – και όχι μόνο, με αυτήν, αλλά και με εκείνο το τμήμα της κομμουνιστικογενούς αριστεράς, που έχει επηρεαστεί από το αλήστου μνήμης ευρωκομμουνιστικό ρεύμα και το οποίο θεωρεί ότι είναι προτιμητέα η, κατά Ντομινίκ Στρως-Καν,  “εσωτερική υποτίμηση”, δηλαδή ο ανηλεής αποπληθωρισμός, που φέρνει την φτώχεια και τον οικονομικό μαρασμό, οδηγώντας τις κοινωνίες να πληρώνουν τα χρέη στον τραπεζοπιστωτικό τομέα της οικονομίας, δηλαδή μέσα από τον παρόντα όγκο της νομισματικής κυκλοφορίας, γεγονός, που μεταφέρει τα αποτελέσματα της ύφεσης, από την νομισματική και χρηματοπιστωτική σφαίρα, στην σφαίρα της πραγματικής οικονομίας και στα παραγωγικά κοινωνικά και οικονομικά στρώματα του πληθυσμού (μισθωτή εργασία, αγρότες, αλλά και στο εμπορικό, βιομηχανικό και βιοτεχνικό κεφάλαιο και στον χώρο των υπηρεσιών), μόνο και μόνο για να μην καταρρεύσει η, εν τοις πράγμασι, “ευρωπαϊκή ολοκλήρωση”, έτσι όπως αυτή ενσαρκώνεται από το ευρώ και την μανιακή υπεράσπιση της αξίας του, από τις ιδεοψυχαναγκαστικές γερμανικές πολιτικές και χρηματοπιστωτικές ελίτ, που έχουν καθηλωθεί στις χρόνιες εμμονές τους από τον υπερπληθωρισμό των αρχών της δεκαετίας του 1920 στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης, τις οποίες εμμονές εξακολουθούν ακόμα να εξορκίζουν 90 χρόνια μετά, παρά την τραγωδία, που αυτές οι εμμονές έφεραν στην Γερμανία, με την άνοδο του ναζιστικού ολοκληρωτισμού, που ήλθε ως φυσιολογικό αποτέλεσμα της καταστροφικής πολιτικής που ακολούθησε ο καγκελάριος Χάϊνριχ Μπρύνινγκ στις αρχές της δεκαετίας του 1930, όταν είχε ξεσπάσει στις Η.Π.Α. η GREAT DEPRESSION, η οποία γρήγορα πέρασε στις ευρωπαϊκές ακτές του Ατλαντικού και στην ηπειρωτική Ευρώπη – όπως συμβαίνει και στις ημέρες μας, “καλή ώρα”, με την ύφεση του 2008 και τις ανοησίες του τσίρκου των κλόουνς, που αποτελείται από τους Μέρκελ, Βεστερβέλλε, Σαρκοζύ, Τρισέ, ΓΑΠ, Θαπατέρο, Σόκρατες, Μπερλουσκόνι και σία.


Όμως, εν τέλει, σε όλες τις περιπτώσεις και σε όλες τις εκφάνσεις του νεοφιλελευθερισμού, είτε στην κλασσική , είτε στην σοσιαλιστική του μορφή, είναι εμφανέστατη η πινοσετική χροιά του περιεχομένου των οικονομικών προτάσεών του, οι οποίες, ανάμεσα στα άλλα, είναι και αδιέξοδες…"





(Σχόλιό μου http://dosepasa.wordpress.com/2010/07/24/65/#comment-6002 , της 25/7/2010, στο άρθρο του Δημήτρη Λιβιεράτου, που αναρτήθηκε στο dosepasa.wordpress.com, με τίτλο : "Αόρατος καπιταλισμός με την χορηγία της Αριστεράς" http://dosepasa.wordpress.com/2010/07/24/65/ ).

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Η έξοδος από το ευρώ, η υποτίμηση της νέας δραχμής και τα προτιμητέα αποτελέσματα. (Πληθωρισμός, αποπληθωρισμός και έλεγχος της αλυσίδας μισθών - τιμών - κερδών - εισοδημάτων).

Winston Churchill - Ως υπουργός Οικονομικών, βύθισε στο χάος την βρετανική οικονομία, κατά την δεκαετία του 1920, με την υπεράσπιση της σκληρής λίρας, κόντρα στις συμβουλές του Κέϋνς. Αυτήν την καταστροφική πολιτική ακολουθούν, σήμερα, οι κυβερνήσεις των χωρών της ευρωζώνης.



"Πραγματικά σαρωτικός ο καλός φίλος “Βασικά οικονομικά λάθη” με το παραπάνω σημείωμα. Συμφωνώ σχεδόν σε όλα, με την απλή λογική του – διότι αυτό που λείπει σήμερα στην χώρα μας, ύστερα από το σοκ που δέχτηκε ο ελληνικός πληθυσμός από τα αποτελέσματα της ανερμάτιστης πολιτικής του αφελούς και μοιραίου ΓΑΠ, είναι η απλή λογική.



Η ελληνική αριστερή διανόηση έχει υποστεί ακόμα μεγαλύτερο σοκ, από όσα συμβαίνουν στην χώρα μας, ιδιαίτερα εκείνο το τμήμα της, που στήριξε την “ευρωπαϊκή ολοκλήρωση”, ένα ιδεολόγημα, που περνάει σήμερα την χειρότερη κρίση του και του οποίου τα έμπρακτα αποτελέσματα κινδυνεύουν με καταποντισμό, αφού η πιθανότητα διάλυσης της ευρωζώνης εμφανίζεται ως ένα υπαρκτό σενάριο.


Η κατάληξη του σχολίου του καλού φίλου είναι όντως έξοχη, περιγραφικότατη και πλήρως αληθινή :


“Πάλη μηχανισμών και θεωρία πολλές φορές δεν συμβαδίζουν…”


Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο οι αρθρογράφοι, ως προς την “επαναστατική ρήξη με τον καπιταλισμό” και τα όποια “επίδικα αντικείμενα”. Μπορεί να έχουν δίκιο (εν μέρει), αλλά δεν είναι αυτό που απασχολεί τον ελληνικό πληθυσμό σήμερα (αύριο ίσως).


Εκεί που δεν έχουν δίκιο είναι στο σημείο, που δογματίζουν, αναφέροντας ότι η έξοδος από το ευρώ θα σημάνει, ντε και καλά, την πτώση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών.


Αυτό δεν είναι, απαραίτητα, έτσι. Μπορεί να συμβεί, μπορεί και να μην συμβεί. Και το πιθανότερο είναι να συμβεί, πάνω σε μια εντελώς προσωρινή βάση, αν η όποια κυβέρνηση χειριστεί την αντικατάσταση του ευρώ από την νέα δραχμή, δεν λάβει τα απαραίτητα αντίμετρα, που χρειάζονται για να μην συμβεί και τα οποία συνοψίζονται στον ενδελεχή έλεγχο της αλυσίδας των μισθών – τιμών – κερδών – εισοδημάτων, ένας έλεγχος, ο οποίος αναγκαστικά πρέπει να φθάσει στο να εξελιχθεί σε έναν μηχανισμό που θα καθορίζει τις εξελίξεις και τις ισορροπίες, μέσα σε αυτήν την αλυσίδα.


(Αυτό ίσως να φαντάζει σαν “κομμουνισμός”, “σοσιαλισμός” ή κάτι ανάλογο. Φυσικά, δεν πρόκειται περί αυτού και τούτο διότι, σε έκτακτες περιστάσεις, εφαρμόζονται έκτακτα μέτρα – πολύ περισσότερο, όταν αυτά είναι όχι μόνον αποδοτικά, αλλά σε έναν σημαντικό βαθμό αναγκαία ακόμα και στις αποκαλούμενες ομαλές περιόδους λειτουργία του οικονομικού συστήματος (τα εφάρμοσαν όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις από την εποχή του Franklin Delano Roosevelt, μέχρι και τις περιόδους Kennedy – Johnson – Nixon, για να τα εγκαταλείψουν οι μετέπειτα κυβερνήσεις, υπό το βάρος της κυριαρχίας των νεοφιλελεύθερων ιδεών και της πίεσης των συγκεκριμένων ομάδων συμφερόντων, που έβλεπαν τα συμφέροντά τους να πλήττονται από αυτήν την πολιτική, η οποία τους αφαιρούσε τους μηχανισμούς εκείνους, με τους οποίους επέβαλαν την οικονομική και την κοινωνική τους ισχύ, και η οποία πολιτική μετρίαζε τον προσωπικό και τον ομαδικό τους πλουτισμό – τεχνοδομή των μεγάλων επιχειρήσεων, κλασσικοί καπιταλιστές, αλλά και κορπορατιστές εργαζόμενοι, δια των συνδικαλιστικών τους ηγεσιών -, με αποτέλεσμα την πλήρη αποχαλίνωση του συστήματος και την απρόσμενη εμφάνιση της σύγχρονης οικονομικής ύφεσης, η οποία εμφανίστηκε απρόσμενα, για όσους είχαν πιστέψει το νεοφιλελεύθερο ιδεολογικό κατασκεύασμα της δήθεν “αειφόρας ανάπτυξης”).


Από εκεί και πέρα, ακόμα και στην περίπτωση της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, μετά την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, ως αποτέλεσμα της υποτίμησης της νέας δραχμής και του πληθωρισμού, που θα ακολουθήσει, η μείωση αυτή δεν αρκεί, ως επιχείρημα υπέρ της μη εξόδου της χώρας από το οθνείο αυτό νόμισμα. Και τούτο διότι η όποια τοποθέτηση, για να είναι πειστική πρέπει να γίνεται συγκριτικά, με την αντίθετή της. Δηλαδή η όποια πτώση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών από την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, πρέπει να συγκρίνεται με την πτώση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών από την παραμονή της χώρας στην ζώνη του ευρώ.


Νομίζω ότι έχει γίνει πλήρως αντιληπτό ότι η παραμονή της χώρας στην ζώνη του ευρώ, σε συνδυασμό με την διεθνή ύφεση, αλλά και με την πιστωτική κρίση και την κρίση χρέους, στις οποίες ανοήτως ο ΓΑΠ έριξε την ελληνική οικονομία, με τους αφελείς χειρισμούς του από τον Οκτώβριο του 2009, έχει οδηγήσει, μετά την υπογραφή του αποικιοκρατικού Μνημονίου της Πρωτομαγιάς του 2010, σε έναν μεσοπρόθεσμο αποπληθωρισμό (η ενδιάμεση αύξηση του πληθωρισμού, δεν πρέπει να μας ξεγελάει, διότι επίκειται και έπεται ο έντονος αποπληθωρισμός, που θα ακολουθήσει – αυτό που ο Ντομινίκ Στρως-Καν αποκάλεσε “εσωτερική υποτίμηση” -), με έντονη πτώση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, η οποία θα εντείνεται προϊόντος του χρόνου και για όσο χρονικό διάστημα εφαρμόζονται οι διατάξεις του Μνημονίου, που επέβαλαν στην χώρα οι μοντέρνοι μεταναζιστές νεοβάρβαροι κατακτητές, που προσκάλεσε και στους οποίους παρέδωσε τα κλειδιά της διακυβέρνησης της χώρας ο ευήθης ΓΑΠ και το αδέξιο και εντελώς άπειρο επιτελείο του. Δείτε στο μπλογκ μου, ανάμεσα στα άλλα και το θέμα : “Η διάλυση των αυταπατών των αγορών για την εγγύηση των χρεών της ευρωζώνης και η ανάγκη αναδιαπραγμάτευσης της ελληνικού χρέους (όχι από τον ΓΑΠ)” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/without-gap.html .

Ως εκ τούτου ο ισχυρισμός, περί πτώσεως της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, είναι άνευ ουσίας. Και τούτο επειδή αυτό ήδη συμβαίνει, ολοένα και εντονότερα, όντας η χώρα εντός του ευρώ.


Και η παγκόσμια ιστορική πείρα έχει καταδείξει ότι ο πληθωρισμός είναι καλύτερος από τον αποπληθωρισμό, διότι – έστω και υπό συνθήκες πληθωρισμού – το χρήμα, που ρέει στους αρμούς της οικονομίας, κρατά σε ικανοποιητικά επίπεδα την παραγωγή και τα πραγματικά εισοδήματα, διασώζοντας τον συνολικό πλούτο (το ΑΕΠ) της χώρας, δίνοντας δουλειές στην χειμαζόμενη εργατική δύναμη της χώρας και συντηρώντας την συνολική παραγωγική δραστηριότητα.


Αντίθετα, σε συνθήκες αποπληθωρισμού, όλα τα μακροοικονομικά μεγέθη εξελίσσονται χειρότερα, από ότι σε συνθήκες πληθωρισμού, ο οποίος, συν τοις άλλοις, βοηθάει στον “θάνατο του ραντιέρη”, μέσω της απαξίωσης του εισοδήματός του, για να θυμηθούμε και την διάσημη – για την ωμότητά της, αλλά και την ακρίβεια του περιεχομένου της – ρήση του Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς το 1924, όταν αντιτίθετο στην αποπληθωριστική πολιτική των τότε ευρωπαϊκών κυβερνήσεων (και ιδιαίτερα σε εκείνη της Βρετανίας, η οποία, με Υπουργό Οικονομικών τον Ουΐνστων Τσώρτσιλλ, είχε βυθίσει στο χάος την βρετανική οικονομία, με την πολιτική της υπεράσπισης της σκληρής λίρας), προτείνοντας την ευθανασία των ραντιέρηδων, δια του πληθωρισμού του εισοδήματός τους και την άσκηση επεκτατικών οικονομικών πολιτικών από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, για να αποφευχθεί ο οικονομικός μαρασμός και η δημιουργία αχρείαστου πόνου σε ευρύτατα τμήματα των τότε κοινωνιών… Δείτε στο μπλογκ μου και τα θέματα : ‘‘Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 1929 – 1932 ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ ΤΟΥ 2008 – 2009 : ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΔΥΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΩΝ’’ http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/04/1929-1932-2008-2009.html και “29/10/1929 : Η κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας παραμένει πάντα επίκαιρη 80 χρόνια μετά” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/10/29101929-80.html .

Γι’ αυτό, όλα πρέπει να εξετάζονται συγκριτικά. Και φυσικά, έχει μεγάλη σημασία το ποιός θα ηγηθεί για την πραγματοποίηση των αλλαγών αυτών, δηλαδή της εξόδου της χώρας από το ευρώ. Διότι είναι αλλαγές, που όντως δεν είναι καθόλου απλές. Αντιθέτως, μάλιστα, είναι δύσκολες και απαιτούν ικανότατο επιτελείο, που θα μπορεί να σταθμίζει τα πράγματα και να παίρνει αποφάσεις.


Και βέβαια, δεν είναι ο ΓΑΠ ικανός για τέτοιους χειρισμούς, αφού, αν χειριστεί τέτοιου είδους ζητήματα, θα φέρει την πλήρη καταστροφή…


Ως εκ τούτου αναζητείται μια άλλη κυβέρνηση, για να κάνει τις όποιες τομές χρειασθούν (διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, ακόμα και να μην αποτελεί επιλογή της χώρας, μπορεί αιφνιδιαστικά να μας προκύψει, ως αποτέλεσμα της διάλυσης αυτού του μορφώματος, ή της συρρίκνωσής του και να καταστεί μια αμείλικτη πραγματικότητα).


Τέτοια κυβέρνηση δεν φαίνεται στον ορίζοντα, πολύ περισσότερο, μάλιστα, που η κατατρομαγμένη και έντρομη από τις καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου εννεάμηνου, ελληνική κοινωνική και οικονομική ελίτ έχει αγκιστρωθεί πάνω στην μοιραία κυβέρνηση του ΓΑΠ, την συνέχιση τόυ βίου της οποίας επιθυμούν και οι νεόκοποι κατακτητές της χώρας, στους οποίους ο ΓΑΠ και το κυβερνητικό του επιτελείο του είναι εντελώς πειθήνια όργανα, έχοντας μετασχηματισθεί σε μια υποτελή επιτροπή εκτέλεσης των εντολών των κατακτητών, όπως εκείνη η αλήστου μνήμης κυβέρνηση του στρατηγού Γεωργίου Τσολάκογλου.

Για να υπάρξει, όμως, ικανή πολιτική, που θα απεγκλωβίσει την χώρα από το αποικιοκρατικό Μνημόνιο της αποφράδας Πρωτομαγιάς του 2010, πρέπει να φύγει η παρούσα υποτελής στην τρόϊκα (και κυρίως στην Ευρωζώνη, την ΕΚΤ και την γερμανική πολιτική και χρηματοπιστωτική ελίτ και λιγότερο στο ΔΝΤ, το οποίο υπήρξε πολύ πιο ελαστικό) κυβέρνηση, η οποία είναι “κυβέρνηση υπό εξωτερική καθοδήγηση”, θυμίζοντας κατοχική κυβέρνηση. (Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα, με τίτλο : «15/2//2010 – 3/3/2010 : Η Ελλάδα υπό μια μοντέρνα μεταναζιστική γερμανική κατοχή» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/1522010-332010-seiji-otaku-rebelwork_14.html ).



Μόνον έτσι, μπορεί να υπάρξει μια επωφελής επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Άλλως, η όποια επαναδιαπραγμάτευση θα καταλήξει σε αποτελέσματα, επ ωφελεία των δανειστών και των εκπροσώπων τους.


Δυστυχώς, μια κυβερνητική αλλαγή δεν είναι ορατή στο προβλεπτό μέλλον, διότι, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, ουδείς ενδιαφέρεται για την ανάληψη των κυβερνητικών ευθυνών. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια – αν και οι εξελίξεις μπορεί να γίνουν ραγδαίες και να ανατρέψουν άρδην το παρόν πολιτικό σκηνικό.


Όσο, όμως, ο ελληνικός πληθυσμός ανέχεται την παρούσα κυβέρνηση του ΓΑΠ, κάτω από το βάρος της αντίληψης, που έχει επιβληθεί στην κοινωνία, πως ό,τι γίνεται είναι μοιραίο και αναπόφευκτο, δεν θα υπάρχει εναλλακτική λύση και το ΠΑΣΟΚ, μπορεί, ναι μεν, να υποστεί μια συντριπτική ήττα στις βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, αλλά θα μακροημερεύσει στην εξουσία, στηριζόμενο από τους μοντέρνους κατακτητές, που ο ΓΑΠ μας έφερε, αλλά και από την πανικόβλητη ελίτ του τόπου, η οποία έχει αντιληφθεί ότι ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός έχει εισέλθει σε μια άτυπη – αλλά πλήρως υπαρκτή – προεπαναστατική περίοδο, γεγονός, που αποτελεί τον χειρότερο φόβο της (αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η παρούσα προεπαναστατική περίοδος θα ακολουθηθεί από την επαναστατική και τούτο επειδή σε αυτές τις καταστάσεις δεν υπάρχουν και δεν λειτουργούν οι κοινωνικοί αυτοματισμοί, στους οποίους πίστευαν και πιστεύουν – λιγότερο ή περισσότερο – ο Καρλ Μαρξ και οι επίγονοί του). Φυσικά και ένα σημαντικό μέρος του σημερινού “αντιπολιτευτικού” πολιτικού προσωπικού στηρίζει και θα στηρίξει και στο μέλλον την υποτελή κυβέρνηση του ΓΑΠ και η τωρινή πολιτική ρευστότητα, που παρατηρείται, αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί και προφανώς εκεί αποβλέπει, είτε στον χώρα της κεντροδεξιάς, είτε στον χώρο της αριστεράς, δίνοντας τις απαραίτητες ανάσες στην παραπαίουσα κυβέρνηση του ΓΑΠ.


Αν το κοινωνικό κλίμα της ηττοπάθειας, που έχει περάσει στον ελληνικό πληθυσμό, αλλάξει και αντικατασταθεί από το αντίθετό του, τότε θα έλθει και η ώρα της πλήρους ρευστοποίηση του παρόντος πολιτικού σκηνικού και η ώρα μιας νέας κυβέρνησης, η οποία δεν θα είναι η συνέχεια, ή η μετεξέλιξη της παρούσας και της οποίας νέας κυβέρνησης τα όποια χαρακτηριστικά θα τα δούμε τότε.


Μέχρι τότε βλέπουμε…


(Δείτε, επίσης, στο μπλογκ μου το θέμα : “Τα κρίσιμα σφάλματα του ΓΑΠ, η αναγκαιότητα της απόσυρσής του και οι προτάσεις για τον απεγκλωβισμό από το Μνημόνιο και την αναδιαπραγμάτευση του χρέους” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/o-gap-prepei-na-fygei.html )."





(Σχόλιά μου http://dosepasa.wordpress.com/2010/07/20/63/#comment-5982 και http://dosepasa.wordpress.com/2010/07/20/63/#comment-5989 και http://dosepasa.wordpress.com/2010/07/20/63/#comment-5998 της 20/7/2010, της 21/7/2010 και της 24/7/2010 στο dosepasa.wordpress.com, στο θέμα που έχει ανοιχθεί εκεί, με τίτλο : «Σκέψεις για την αντιμετώπιση του χρέους» http://dosepasa.wordpress.com/2010/07/20/63/ ).

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, η έμπρακτη και επιλεκτική απειλή στάσης εξωτερικών πληρωμών και η μερική επαναφορά της δραχμής.

Joseph Stiglitz - Ο Αμερικανός οικονομολόγος και σύμβουλος του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ και μετέπειτα πρωθυπουργού, που με τις συμβουλές του τον οδήγησε, αρχικά, στο προεκλογικό πρόγραμμα παροχών και στην συνέχεια στην ουσιαστική πτώχευση της χώρας...


"Καθόλου άκαιρη η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Το αντίθετο, μάλιστα, διότι το θέμα δεν είναι απλά οικονομικό, αλλά έχει και μια έντονη πολιτική διάσταση και σχετίζεται με την διεθνή κρίση των χρεών και ειδικότερα την ευρωπαϊκή, που βλακωδώς ανείδειξε ο αφελής ΓΑΠ, με τις συμβουλές του Τζόζεφ Στίγκλιτς και του Πωλ Κρούγκμαν, οι οποίοι - ίσως - δεν ανέμεναν ότι θα πέσουν πάνω στην ευρωπαϊκή στενοκεφαλιά των Μέρκελ, Σόϊμπλε και Τρισέ.

Μια κρατικοποίηση του παγκόσμιου και του ελληνικού τραπεζοπιστωτικού συστήματος (έστω προσωρινή) θα έλυνε πολλά ζητήματα και θα καθιστούσε πιο εύκολα τα πράγματα. Τα πράγματα - με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και σε διάφορες παραλλαγές, έστω και μερικώς - θα πάνε προς αυτήν την κατεύθυνση, έστω και αν κρατήσουν ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι του ως ιδιωτικό, θέτοντάς το κάτω από ένα πλέγμα αυστηρών κρατικών ρυθμίσεων.


Από εκεί και πέρα, πολλά πράγματα λέγονται σωστά και επίσης πολλά εσφαλμένα από τον κ. Θωμαδάκη, που ως άνθρωπος των χρηματοπιστωτικών αγορών, λογικό είναι να εκφράζει το ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα, τα πιστεύω και τα θέλω των αγορών αυτών.


Ας προσπαθήσουμε, εδώ, να περιγράψουμε, σε αδρές γραμμές, μια εναλλακτική πρόταση...


Η αναδιάρθρωση του χρέους, μέσω μιας αναδιαπραγμάτευσής του, με τους πιστωτές της χώρας και η έμπρακτη απειλή της στάσης των εξωτερικών πληρωμών των σωρευμένων χρεών του ελληνικού δημοσίου - αρκεί αυτή η απειλή να είναι παρούσα και άμεση - θα αλλάξει το κλίμα και θα είχε ευεργετικές επιπτώσεις, διότι θα έθετε άμεσο θέμα επιβίωσης του ευρωπαϊκού τραπεζοπιστωτικού συστήματος και μέσω αυτού και του παγκόσμιου. Όπότε, η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας θα ενισχυθεί, ακόμα και αν διακοπεί η χρηματοδότηση από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στηριξης (ο οποίος είναι οπερεττικός και ως εκ τούτου, για γέλια και για κλάμματα).


Αυτό το τεράστιο βάραθρο ξεσκέπασε με την ευήθη πολιτική του ο ΓΑΠ τον Οκτώβριο - Νοέμβριο του 2009, αποκαλύπτοντας - και διευρύνοντας κατά δυόμισυ με τρεις μονάδες - το μέγεθος του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος, αλλά δεν είχε την τόλμη να τραβήξει στις ακραίες τους συνέπειες τα αποτελέσματα των ερνεργειών του, διότι δεν περίμενε και ο ίδιος ότι τα πράγματα θα έφθαναν εκεί που έφθασαν και τούτο επειδή δεν πίστεψε ότι ο Τρισέ, η Μέρκελ και οι χρηματοπιστωτικές ελίτ της Ευρωζώνης θα ακολουθούσαν αυτήν την σκληρή πολιτική απέναντι στην κυβέρνησή του και στην Ελλάδα, όσον αφορά τα ελληνικά ομόλογα, και οι οποίοι έπραξαν ό,τι έπραξαν, διότι και αυτοί δεν πίστεψαν ότι οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές θα αντιδρούσαν με τον τρόπο που αντέδρασαν, αναδεικνύοντας το ουσιώδες ζήτημα της όλης υπόθεσης, το οποίο συγκεκριμενοποιήθηκε στο γεγονός ότι το πρόβλημα του χρέους δεν ήταν απλά ελληνικό, αλλά ήταν και πρόβλημα της ευρωζώνης.


(Εγώ μιλάω για στάση εξωτερικών πληρωμών του σωρευμένου εξωτερικού χρέους και όχι για γενική στάση πληρωμών. Και αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό, διότι δεν περιλαμβάνει τις εσωτερικές πληρωμές, ούτε και τις τρέχουσες/άμεσες εξωτερικές πληρωμές του ελληνικού δημοσίου. Και για να το πάω ακόμα παραπέρα, δεν σημαίνει ότι δεν θα πληρώνονται συλλήβδην όλα τα εξωτερικά χρέη του κράτους. Κάποια θα πληρώνονται, αλλά αυτό θα γίνεται επιλεκτικά - π.χ. θα μπορούν να πληρώνονται οι μικροί σε μέγεθος δανειστές, ή να εξυπηρετούνται εκείνα τα δάνεια που εξυπηρέτησαν την ελληνική αναπτυξιακή διαδικασία και όχι εκείνα τα οποία αποτελούν έναν αέναο ανατοκισμό δανείων του μακρινού παρελθόντος, που έχουν αποπληρωθεί, ως κεφάλαιο, πολλές φορές. Κάτι τέτοιο θα ενολήσει, αφάνταστα, τους εταίρους και το ευρωπαϊκό, κυρίως, τραπεζοπιστωτικό σύστημα, το οποίο έχει το 75% των ελληνικών ομολόγων στα χέρια του. Δεν πειράζει, ας τους ενοχλήσει. Και για να μην μας πνίξουν με χρηματοπιστωτική ασφυξία, μέσω των μηχανισμών της ΕΚΤ, θα μπορούσε η Ελλάδα, χωρίς να καταργήσει το ευρώ, να εισαγάγει, ως παράλληλο νόμισμα - με το οποίο να εξοφλήσει τους Ευρωπαίους δανειστές της και να πληρώσει ένα μεγάλο μέρος από τις τακτικές εσωτερικές της υποχρεώσεις - την παλιά καλή μας δραχμή. Αλλά αυτό θέλει κότσια και φαντασία, όπως και εξωτερικές πολιτικές και οικονομικές συνεργασίες που η παρούσα κυβέρνηση δεν διαθέτει, αφού υπόγραψε στις δανειστικές συμβάσεις με τους εταίρους ότι η αποπληρωμή του δανείου των 80.000.000.000,00 € από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης δεν θα μπορεί να γίνει από άλλη - εκτός Ε.Ε. - δύναμη και αφού δέχτηκε την υπαγωγή του δανείου αυτού στο αγγλικό δίκαιο και όχι στο ελληνικό δίκαιο, στο οποίο υπάγεται το 95% των άλλων δανείων της χώρας, ακολουθώντας μια εθελόδουλη και καταστροφική, για τα συμφέροντα της χώρας, πολιτική, η οποία, κάλλιστα, μπορεί στο μέλλον - μόνο και μόνο για αυτές τις δύο ενέργειες του ΓΑΠ και του επιτελείου του - να οδηγήσει τους υπεύθυνους, που πήραν αυτές τις αποφάσεις και υπέγραψαν αυτές τις αποικιοκρατικής μορφής ρυθμίσεις, ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου περί ευθύνης Υπουργών!)."





[Σχόλιό μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9194&mforum=pfor#9194 της 19/7/2010, στο θέμα, που άνοιξε ο Γιάννης Μιχαλόπουλος στο "PETROUPOLIS FORUMS", με τίτλο : "Άκαιρη η συζήτηση για την αναδιάρθρωση" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=2070&mforum=pfor ].

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και το άτοπο της κεντρικής καμπάνιας της "Δημοκρατικής Αριστεράς" για το "πελατειακό κράτος".

"Ουδείς είπε (και πάντως όχι εγώ) ότι "δεν φταίμε" - αν και αυτό που χρειάζεται διευκρίνηση είναι το ποιοί είμαστε "εμείς που φταίμε", όπως επίσης και το "πόσο και σε ποιόν βαθμό φταίμε".

Πέρα από αυτό, πρέπει να κατανοήσουμε και το "για ποιό πράγμα φταίμε"! Αν θέλουμε να βρούμε τις αρμόζουσες λύσεις, που προφανώς βρίσκονται μακράν του νεοπαγούς εφαρμοσμένου παπανδρεϊκού σοσιαλνεοφιλελεύθερου πινοσετισμού.

Και φυσικά, πρέπει να προσδιορίσουμε τα ζέοντα προβλήματα, που έχει να αντιμετωπίσει ο ελληνικός πληθυσμός και η κοινωνία μας, ως σύνολο και να τοποθετήσουμε τις απαιτούμενες προτεραιότητες, για την λύση τους.

Αρεστόν ή όχι, αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας, έχει να κάνει με την διεθνή οικονομική ύφεση, που έπληξε την χώρα μας, από τον Σεπτέμβριο του 2008, και την μεγάλη πτώση της διεθνούς ενεργού συναθροιστικής ζητήσεως, η οποία έπληξε καίρια τα ελληνικά μακροοικονομικά μεγέθη, κτυπώντας την ελληνική οικονομία στους τομείς εκείνους, οι οποίοι είναι ευαίσθητοι στις διακυμάνσεις της διεθνούς ζήτησης, δηλαδή στην ναυτιλία (αφορά περί το 15% του ελληνικού ΑΕΠ), τις εξαγωγές (αφορά το 20% του ελληνικού ΑΕΠ) και τον τουρισμό (την "βαριά βιομηχανία" της χώρας, που αφορά το 20% του ελληνικού ΑΕΠ). Αυτοί οι τομείς επλήγησαν δεινώς από την απρόσμενη έλευση της διεθνούς οικονομικής ύφεσης, την οποία και εσωτερίκευσαν, με μια σημαντική πτώση των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας (2% πτώση του ΑΕΠ, κατά το έτος 2009, τρομερή πτώση των επενδύσεων από το 24,9% του ΑΕΠ το 2008, στο 15,6% το 2009 κλπ) και στην αναγκαστική εκτροπή των δημοσιονομικών μεγεθών της χώρας, η οποία ήταν, σε έναν βαθμό, αναγκαστική, λόγω της ύφεσης, που μείωσε τα δημόσια έσοδα και αύξησε τις δαπάνες και από εκεί και πέρα οφειλόταν στην ραθυμία της κυβέρνησης Καραμανλή να πάρει κάποια μέτρα,, λόγω της πολιτικής συγκυρίας, που "μύριζε" εκλογές, λόγω της θεσμικής παγίδας στην οποία είχε μπλεχθεί η τότε κυβέρνηση, λόγω της επικείμενης εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και της απόφασης του ΠΑΣΟΚ του αφελούς ΓΑΠ να μπλοκάρει την εκλογή και να προξενήσει βουλευτικές εκλογές.

Τις εκλογές, λοιπόν, τις προκάλεσε και τις κέρδισε ο ΓΑΠ στις 4/10/2009, για να καταφέρει το ακατόρθωτο : Να μεταθέσει το πρόβλημα και να μετατρέψει την οξεία δημοσιονομική κρίση, που παρέλαβε από την κυβέρνηση Καραμανλή, σε πλήρη διακοπή της ομαλής ροής των πιστώσεων από την διεθνή αγορά προς το ελληνικό δημόσιο, όπως επίσης κατάφερε να δυσχεράνει - ακόμα περισσότερο από όσο είχε καταφέρει η διεθνής ύφεση - και την ομαλή ροή των πιστώσεων προς το σύνολο της ελληνικής οικονομίας, γονατίζοντας το ελληνικό τραπεζοπιστωτικό σύστημα, οδηγώντας δηλαδή την ελληνική οικονομία σε μια απίστευτης έκτασης πιστωτική κρίση και το ελληνικό δημόσιο σε ουσιαστική χρεωκοπία, για να παραδώσει, στην συνέχεια, τα κλειδιά της διακυβέρνησης της χώρας στους δανειστές του ελληνικού δημοσίου και τους εκπροσώπους τους, που υπό τον μανδύα των εταίρων της Ευρωζώνης, επέβαλαν στον τόπο μας και στον ελληνικό πληθυσμό μια μοντέρνα μεταναζιστική ευρωπαιοφανή Κατοχή.

Αυτό είναι το πρώτο πρόβλημα της χώρας, που καλείται να αντιμετωπίσει ο ελληνικός πληθυσμός (ειδικότερα, δηλαδή, έχει να αντιμετωπίσει το πως θα αποκρουστεί αυτή η σοβαροφανής κουστωδία, που μπορεί να πει κάποιος ότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ορδής, που ανοικτά διακηρύσσει και πραγματοποιεί επιδρομές στα πορτοφόλια μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού και κατά προτίμηση εκείνου του τμήματός του, που αποτελείται από μισθωτούς και συνταξιούχους).

Αντί αυτών, ο κ. Φώτης Κουβέλης και η συντηρητικοποιημένη "ανανεωτική" του παρέα, ασχολούνται με το "πελατειακό κράτος", με το "δημόσιο συμφέρον", την "ευρωπαϊκή ολοκλήρωση" και με άλλα τινά, καταφανώς δευτερεύοντα, σε σχέση με τα προβλήματα της παρούσας κατάστασης, στην οποία βρίσκεται η χώρα.

Και επειδή όλα αυτά δεν γίνονται τυχαία, αλλά προφανώς κατοπτρίζουν τις προθέσεις και τις επιδιώξεις των - νεοσυντηρητικών και αναπαλαιωμένων - εμπνευστών τους (που αμφιβάλλω πολύ, ως προς το κατά πόσον είναι αθώες), το πολιτικό τους μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο και στην καλύτερη περίπτωση γι' αυτούς, θα είναι αντίστοιχο του παρελθόντος τους..."




(Σχόλιά μου http://p-tk.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html?showComment=1279642182917#c836197647446268728 και http://p-tk.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html?showComment=1279642456081#c4848862377676887068 της 20/7/2010, στο θέμα που άνοιξε ο Γιάννης Μιχαλόπουλος στο p-tk.blogspot.com, αναδημοσιεύοντας άρθρο του Γιώργου Γιαννουλόπουλου στην "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" της 17/7/2010, με τίτλο : "Το πελατειακό κράτος και η Αριστερά" http://p-tk.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html ).

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος, το πελατειακό κράτος, ως ... αιτία της ύφεσης της ελληνικής οικονομίας και η έκπτωση της ελληνικής πνευματικής ελίτ και ειδικότερα της "ανανεωτικής" αριστερής διανόησης.

"Παρακολουθώντας την επιχειρηματολογία του κ. Γιαννουλόπουλου, μπορεί να κάποιος να αντιληφθεί την έκταση της σύγχισης, στην οποία έχει βρεθεί το μέγιστο τμήμα της ελληνικής "πνευματικής" ελίτ και την, περίπου πλήρη έκπτωσή της, λόγω της παρούσας κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, ως αποτέλεσμα της οιονεί προεπαναστατικής κρίσης, στην οποία την έριξε ο ΓΑΠ, με τους απίθανους χειρισμούς του από τον Οκτώβριο του 2009.


Σε ακόμα χειρότερη κατάσταση βρίσκεται ένα τμήμα της ελληνικής αριστερής ελίτ, που εκφραζόταν από το ευρωκομμουνιστικό ρεύμα σκέψης - ή που πλησίασε σε αυτό - το οποίο βλέπει με τρόμο να αμφισβητούνται όλα όσα υπερασπίστηκε κατά τις προηγούμενες δεκαετίες και τα οποία θεώρησε θέσφατα και ως εκ τούτου δεδομένα.


Γι' αυτό και αυτό το τμήμα της ελληνικής αριστερής διανόησης - που ήταν αποκομμένο, πάντοτε, από την ελληνική κοινωνία και γι' αυτό έχασε, μία προς μία όλες τις πολιτικές μάχες που έδωσε - χάνοντας και τις βεβαιότητες, πάνω στις οποίες έχει στηριχθεί, οδηγήθηκε στον ακραίο συντηρητισμό και σε ένα μίγμα γεροντοκορισμού, που έρχεται να υπερασπίσει την ιδεολογικοπολιτική Βαλχάλα από την σκληρή επίθεση της πραγματικότητας, που εκφράζει η παρούσα δίδυμη πιστωτική και χρεωστική κρίση της χώρας.


Τι φταίει, λοιπόν, κατά τον κ. Γιαννουλόπουλο, για το γεγονός ότι έπεσε η διεθνής συναθροιστική ζήτηση και οδήγησε την Ελλάδα στην μεγάλη δημοσιονομική κρίση του 2009 και η οποία μετετράπη στις αρχές του 2010 σε πιστωτική κρίση και κρίση χρέους της χώρας; (Διότι αυτό είναι το παρόν πρώτο πρόβλημα της χώρας - όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα);


Το "πελατειακό κράτος" μας λέει ο κ. Γιαννουλόπουλος και οι γερασμένοι και συντηρητικοποιημένοι "ανανεωτές" του Φώτη Κουβέλη και του μέντορά τους - του ακούραστου διαλυτή των πάντων - Λεωνίδα Κύρκου!


Ο ισχυρισμός αυτός, μέσα στην τρέχουσα ζοφερή συγκυρία, δεν μπορεί να προξενήσει κάτι άλλο, παρά μόνον ένα μειδίαμα, ανακατεμένο με θλίψη, για τον βαθμό σύγχισης όλων τους και την ανικανότητά τους να αναλύσουν την τρέχουσα πραγματικότητα και τις προτεραιότητες, που αυτή θέτει.


Με λίγα λόγια, θα ήσαν για γέλια, αν δεν ήσαν για κλάμματα. Και γι' αυτό - αν συνεχίσουν έτσι - το μέλλον τους είναι προδιαγεγραμμένο..."




(Σχόλιό μου http://p-tk.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html?showComment=1279555894272#c1116948274625467625 της 19/7/2010, στο θέμα που άνοιξε ο Γιάννης Μιχαλόπουλος στο p-tk.blogspot.com, αναδημοσιεύοντας άρθρο του Γιώργου Γιαννουλόπουλου στην "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" της 17/7/2010, με τίτλο : "Το πελατειακό κράτος και η Αριστερά" http://p-tk.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html ).

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Τα κρίσιμα σφάλματα του ΓΑΠ, η αναγκαιότητα της απόσυρσής του και οι προτάσεις για τον απεγκλωβισμό από το Μνημόνιο και την αναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Πρέπει να φύγει, το συντομότερο δυνατόν. (Για την ακρίβεια, δεν έπρεπε να είχε έλθει καθόλου).


"Χρήσιμη η παρέμβαση του Γιάννη, ακριβώς επειδή διαφωνούμε.


Πρέπει, όμως, να πω ότι η συζήτηση δεν γίνεται στο κενό, ούτε έχει έναν φιλολογικό ή ιστορικά χαρακτήρα. Και τούτο επειδή προτάσεις υπάρχουν και κατατίθενται.


Μία πρώτη σημαντική πρόταση είναι η έξοδος από το αποικιοκρατικό μνημόνιο της 1/5/2010, που υπέγραψε ο ψοφοδεής ΓΑΠ και η κυβέρνησή του, παραδίδοντας την ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας στους μοντέρνους κατακτητές, τους οποίους ο ίδιος προσκάλεσε και οι οποίοι ενήργησαν ως εκπρόσωποι των πανικόβλητων δανειστών της χώρας, οι οποίοι πανικοβλήθηκαν από την προοπτική πτώχευσής τους, από την επερχόμενη πτώχευση του ελληνικού κράτους, η οποία κατέστη ορατή τον Απρίλιο του 2010, λόγω των απίθανων ανοησιών του ΓΑΠ και του επιτελείου του, χωρίς καμμιά ουσιώδη μεταβολή των μακροοικονομικών μεγεθών της χώρας από τον Αύγουστο του 2009.


Μία δεύτερη σημαντική σημαντική πρόταση είναι η πρόταση για αναδιαπραγμάτευση του ελληνικού δημόσιου χρέους (εντός ή εκτός ευρωζώνης), το οποίο κατέστησε, εντελώς ανεπίκαιρα, αχρείαστα και καταστροφικά, ο ΓΑΠ πρώτο πρόβλημα της χώρας, με τις ανοησίες της πολιτικής του, κατά τους δύο κρίσιμους πρώτους μήνες της άσκησης της κυβερνητικής εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, μετά τις εκλογές της 4/10/2009.


Δεν είναι λοιπόν ότι δεν υπάρχουν προτάσεις. Προτάσεις υπάρχουν. Και η υλοποίηση αυτών των προτάσεων, φυσικά, δεν μπορεί να γίνει από τον ΓΑΠ, όχι μόνον διότι αυτός δεν έχει τους μηχανισμούς για να τις υλοποιήσει, ούτε μόνον επειδή ο ΓΑΠ δεν θέλει να τις υλοποιήσει. (Και αυτά τα δύο είναι δεδομένα. Ο ΓΑΠ ούτε μπορεί, ούτε θέλει να υλοποιήσει αυτές τις προτάσεις).


Πέρα από το τι μπορεί και το τι θέλει ο ΓΑΠ, το πιό σημαντικό είναι ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ανίκανος να υλοποιήσει οποιαδήποτε πολιτική εξόδου από την κατάσταση βαθιάς και μακροχρόνιας κρίσης, στην οποία έριξε την χώρα. Για την ανικανότητά του αυτή ήμουν πάντοτε βέβαιος και οι εξελίξεις απέδειξαν δυστυχώς την αλήθεια των όσων πίστευα για τον άνθρωπο αυτόν.


Ιδιαίτερα, μάλιστα, το απέδειξαν οι χειρισμοί του κατά το χρονικό διάστημα Οκτωβρίου - Νοεμβρίου 2009, με τους οποίους εξέπεμψε στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές (οι οποίες φοβόντουσαν ότι κάπου "θα βάραγε κανόνι") την αμφιβολία, η οποία γρήγορα μετετράπη σε πεποίθηση, για την αποφασιστικότητα της χώρας να μείνει στο ευρώ, μια αμφιβολία, η οποία ενσωματώθηκε στο σπρεντ των ελληνικών ομολόγων και ως αμοιβή για τον συναλλαγματικό κίνδυνο, που αναλάμβαναν οι όποιοι υποψήφιοι δανειστές της χώρας (μαζί με τους παλιούς).


Μετά την αρχική βλακεία του ο ΓΑΠ για να ισοφαρίσει τις άκρως αρνητικές επιπτώσεις αυτής της βλακείας στα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών ομολόγων, τα οποία άρχισαν να εκτινάσσονται στα ύψη, διέπραξε μιά ακόμη μεγαλύτερη βλακεία, στρεφόμενος στους Ευρωπαίους και κατ' ουσίαν στους Γερμανούς, οι οποίοι στους πρώτους μήνες του 2010 κονιορτοποίησαν την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση, που επικρατούσε στις αγορές, ότι υπάρχει άτυπη εγγύηση των ελληνικών δημοσίων χρεών από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης (και ουσιαστικά της Γερμανίας), εισάγοντας στα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών ομολόγων μιά ακόμα σημαντική αποζημίωση των δανειστών, για τον κίνδυνο της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας.


Από εκεί και πέρα, ο ΓΑΠ έκανε και την τρίτη και ακόμα μεγαλύτερη βλακεία, με το να υπογράψει την Πρωτομαγιά του 2010, ασμένως και μέσα σε συνθήκες άφατου πανικού, το άθλιο Μνημόνιο με τους εκπροσώπους των δανειστών, στους οποίους παρέδωσε και τα κλειδιά της χώρας, χωρίς να προχωρήσει σε σκληρή διαπραγμάτευση και να περιμένει τις ευρύτερες επιπτώσεις των πράξεών του, δηλαδή τον τρόμο, που ακολούθησε στις χρηματοπιστωτικές αγορές και για τα ομόλογα των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης, τα οποία επλήγησαν άμεσα από την κονιορτοποίηση των άτυπων εγγυήσεών τους από την ευρωζώνη, εντάσσοντας το ελληνικό πρόβλημα, που αυτός δημιούργησε, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο του προβλήματος της ευρωζώνης και στον μηχανισμό στήριξης του συνόλου των χωρών της, δημιουργώντας, έτσι ένα πολύ κακό, ένα έντονα αρνητικό προηγούμενο.

Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, είναι για απόσυρση. Πρέπει να φύγει, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, διότι όσο μένει βλάπτει τον τόπο και αποτελεί πηγή κινδύνου και εγγύηση ότι τα πράγματα θα πάνε χειρότερα.


Το ποιός θα τον διαδεχθεί δεν το ξέρω. Και κυβερνητική λύση δεν μπορώ να προτείνω, διότι δεν είναι άμεσα ορατή. Αυτό, όμως, δεν μου αφαιρεί την δυνατότητα της κριτικής αποτίμησης των πραγμάτων και της υπόδειξης των κινδύνων, που απειλούν την ουσιαστικά κατεχόμενη χώρα μας. Και το να το λέει αυτό κάποιος - εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος - (ότι δηλαδή η Ελλάδα βρίσκεται υπό μια μοντέρνα κατοχή από τους εκπροσώπους των δανειστών της) δεν αποτελεί φωνακλάδικη συμπεριφορά. Αποτελεί μια ωμή πραγματικότητα. Αρεστόν, ή όχι, εκτός από μια μοντέρνα κατάκτηση της χώρας, υφιστάμεθα και ένα νέο και μοντέρνο οικονομικό πινοσετισμό.


Δυστυχώς, ο ΓΑΠ θα μείνει, για κάποιο χρονικό διάστημα, όσο ο λαός τον ανέχεται και τον αντέχει και όσο η έντρομη ελληνική πολιτική, κοινωνική και οικονομική ελίτ τον στηρίζει.


Όσον αφορά τον Φώτη Κουβέλη, δυστυχώς και αυτός και η Ντόρα Μπακογιάννη και άλλοι, που θα φανούν στην πορεία, θα αποτελέσουν - κατά πάσαν πιθανότητα - εφεδρείες, που θα στηρίξουν τις επιδιώξεις των κατακτητών, συνεργαζόμενοι (όχι κατ' ανάγκην σε κυβερνητικό επίπεδο, αλλά, αν παραστεί ανάγκη και σε αυτό) με τον ΓΑΠ, ή όποιον άλλον υποτακτικό στους κατακτητές διάδοχό του.


Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά..."





(Σχόλιό μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9146&mforum=pfor#9146 της 4/7/2010 στο θέμα που έχω ανοίξει στο "PETROUPOLIS FORUMS", με τίτλο : "Διάσπαση του ΣΥΝ : Η θύελλα συπσπειρώνει τους καθεστωτικούς" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=2057&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor ).

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Η διάλυση των αυταπατών των "αγορών", για την εγγύηση των χρεών της ευρωζώνης και η ανάγκη αναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους (όχι από τον ΓΑΠ).


Τα κρατικά και τα ιδιωτικά χρέη στην ευρωζώνη και σε όλον τον κόσμο είναι εντελώς προβληματικά, με βάση την τυπική χρηματοπιστωτική καπιταλιστική λογική. Στον παραπάνω πίνακα, εκεί που γίνεται αναφορά στο "ΣΥΝΟΛΟ ΧΡΕΟΥΣ", ο αριθμός, που αντιστοιχεί σε κάθε χώρα αντιπροσωπεύει το σύνολο των κρατικών και των ιδιωτικών χρεών και δεν αφορά απόλυτο μέγεθος. Ο αριθμός αυτός αφορά ποσοστό ως προς το ΑΕΠ της κάθε χώρας, όπως και όλοι οι άλλοι αριθμοί του πίνακα. Αυτό φαίνεται απίστευτο, αλλά είναι αληθινό. Και αυτό είναι το πρόβλημα της ευρωζώνης. Μάλιστα, το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι καθόλου το χειρότερο. Και όμως ο ΓΑΠ κατάφερε να το κάνει πρώτο πρόβλημα της χώρας!




"Το ζήτημα είναι, αγαπητέ Θοδωρή, να μην υποκύψουμε στην κουλτούρα της ύφεσης. Και ο πειρασμός της αποδοχής της ύφεσης, ως "αναγκαίου κακού", ή ως "αναγκαίου καλού", ή ως "συνέπεια του σύγχρονου συβαριτισμού", ή ως "διορθωτικού μηχανισμού", ή ως "μοιραίας και αναπόφευκτης εξέλιξης" είναι πολύ μεγάλος.



Και είναι μεγάλος αυτός ο κίνδυνος, όπως επίσης είναι και καλλιεργούμενος, διότι παραπέμπει σε μια κατάσταση από την οποία (υποτίθεται ότι) δεν μπορούμε να ξεφύγουμε και η οποία θα φύγει όταν (υποτίθεται ότι) θα κάνει τον κύκλο της.


Έναν κύκλο του οποίου την εξέλιξη και την ολοκλήρωση (υποτίθεται ότι) γνωρίζουν οι ειδικοί (οι οικονομολόγοι) και οι ελίτ που μας κυβερνούν (οι χρηματοπιστωτικοί κύκλοι και οι κυβερνήσεις, που λειτουργούν, ως θεραπαινίδες των πρώτων, ανεξαρτήτως πολιτικοϊδεολογικής κατεύθυνσης - οι σοσιαλιστές, μάλιστα, πρωταγωνιστούν στην δουλικότητα, απέναντι στις τραπεζοπιστωτικές ελίτ, όπως φαίνεται από τα όσα πράττουν στην Νότια Ευρώπη ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ΓΑΠ και οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι ομοϊδεάτες του, που κυβερνούν τις χώρες τους και οι οποίοι εφαρμόζουν τα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, με πρώτον και "καλύτερο" από όλους τον αφελέστατο υιό του Ανδρέα Παπανδρέου).


Και φυσικά, αν και όταν ο κόσμος ο κόσμος πεισθεί (όπως οι αφελείς και πειθήνιοι Γερμανοί εργαζόμενοι) ότι έτσι έχουν τα πράγματα, είναι δεδομένο ότι θα δεχθεί ο,τιδήποτε του πουν ότι πρέπει να γίνει, αρχής γενομένης από την πτώχυνσή του και την αποσάρθρωση των εργασιακών και κοινωνικοασφαλιστικών του κατακτήσεων.


Αυτή είναι η επιδίωξη των (ευρωπαϊκών, κυρίως - οι αμερικανικές είναι ρεαλιστικότερες και διαφέρουν σημαντικά από τις ευρωπαϊκές, οι οποίες έχουν το σημαντικό και αποδομητικό συνάμα μειονέκτημα, ότι δεν έχουν μια θεσμική συνοχή) ελίτ, που μας διοικούν και μπορούμε να πούμε ότι, μέχρι τώρα, έχουν καταφέρει να επιτύχουν τους σκοπούς τους, διότι η ευρωπαϊκή κοινωνία, δηλαδή η κοινωνία της εργασίας, αλλά και ευρύτερα η κοινωνία της πραγματικής παραγωγής και της οικονομίας, δεν έχει αντιδράσει ουσιωδώς στην υλοποίηση των επιδιώξεων των τραπεζιτών και των κυβερνητών, οι οποίες επιδιώξεις συνίστανται στην αποφυγή του κινδύνου της πτώχευσης του τραπεζοπιστωτικού συστήματος και την πραγματική μεταφορά της πτώχευσης στους μισθωτούς εργαζόμενους, αλλά και σε όλο το κύκλωμα των κοινωνικών στρωμάτων, που συναπαρτίζουν την πραγματική παραγωγή, μέσα από την εκπτώχυνσή τους, προκειμένου να διατηρηθεί η ροή της χρηματοπιστωτικής κερδοφορίας, αλλά και η ίδια η υπόσταση των κεφαλαίων, που έχουν ενταχθεί μέσα στον χρηματοπιστωτικό τομέα της οικονομίας (τα εισοδήματα των ραντιέρηδων, που έλεγε ο Κέϋνς), τα οποία κινδυνεύουν, με απαξίωση, λόγω των εξωπραγματικών αποδόσεων, που έχουν υποσχεθεί και έχουν υπολογίσει, ως μέρος του ενεργητικού τους και ως περιουσιακά τους στοιχεία, οι τράπεζες, τα hedge funds και οι λοιποί τραπεζοπιστωτικοί οργανισμοί.


Η αλήθεια είναι ότι αυτά θα απαξιωθούν, εν όλω ή εν μέρει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι χρηματοπιστωτικοί κύκλοι δεν θα προσπαθήσουν να αποφύγουν αυτήν την εξέλιξη, έστω και μέχρις εκείνο το σημείο που θα μπορέσουν να το επιτύχουν. Δηλαδή μέχρι εκείνο το σημείο, που οι κοινωνίες θα τους επιτρέψουν να φθάσουν στην εκπτώχυνση του πληθυσμού, αλλού λιγότερο και αλλού περισσότερο.


Στο προηγούμενο σημείωμά μου έφερα στοιχεία για την κακή - την κάκιστη - κατάσταση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, μια κατάσταση, η οποία είναι η αιτία της παρούσας υφεσιακής πορείας της οικονομίας της ευρωζώνης και των εντεινόμενων μέτρων λιτότητας, που αποσκοπούν ακριβώς στο να μεταφέρουν την απειλούμενη πτώχευση των ευρωπαϊκών τραπεζών στην πραγματική οικονομία και τον πληθυσμό.


Στην πραγματικότητα η κατάσταση των ευρωπαϊκών τραπεζών είναι πολύ χειρότερη από αυτή των αμερικανικών τραπεζών, πλην όμως, ενώ οι Αμερικανοί είναι ρεαλιστές και αποδέχτηκαν αυτήν την κατάσταση (και πήραν κάποια μέτρα για την αντιμετώπιση της κατάστασης, κυρίως δημοσιονομικού χαρακτήρα), οι Ευρωπαίοι είναι ανειλικρινείς και υποκρίνονταν ότι δεν έτρεχε τίποτε με τις τράπεζές τους, των οποίων την ασφάλεια εγγυήθηκαν (ως ευρωζώνη και όχι ως Ε.Ε.), πέρυσι στο Παρίσι, χωρίς όμως να δημιουργήσουν έναν μηχανισμό, για την εγγύηση των κρατικών χρεών στην ευρωζώνη.


Για να πέσουν, όμως, στην συνέχεια, πάνω στην απύθμενη βλακεία του ΓΑΠ και του επιτελείου του, που άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου, το κρίσιμο διάστημα Οκτωβρίου - Νοεμβρίου 2009, με την ανακοίνωση του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος, που ήταν υπερδιπλάσιο από το έως τότε γνωστό, καθώς και με τις δηλώσεις ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου, για την πορεία πτώχευσης της χώρας, ο συνδυασμός των οποίων παρέπεμπε στην πραγματική ανυπαρξία εγγύησης του ελληνικού χρέους από την Ε.Κ.Τ. και την Γερμανία, διαλύοντας τις σχετικές εκτιμήσεις των διεθνών αγορών, οι οποίες είχαν σχηματίσει την πεποίθηση ότι, παρά τις περί του αντιθέτου προβλέψεις της Συνθήκης του Μάαστριχτ, τα χρέη των χωρών της ευρωζώνης ήσαν ατύπως, αλλά ουσιαστικά εγγυημένα από την Ε.Κ.Τ. και την Γερμανία.




Σχεδόν όλοι έχουν παραβεί την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Και από τους πρώτους και καλύτερους είναι οι Γερμανοί...



Αν εκείνο το κρίσιμο χρονικό διάστημα η Ε.Κ.Τ. είχε εγγυηθεί επίσημα τα κρατικά χρέη των χωρών της ευρωζώνης, όπως είχε πράξει νωρίτερα για τις ευρωπαϊκές τράπεζες, ουδέν θα είχε συμβεί, εξ όσων συνέβησαν μετέπειτα. Οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές θα εξελάμβαναν μια τέτοια εγγύηση, ως επισημοποίηση όσων, ατύπως, μέχρι τότε, θεωρούσαν δεδομένα - ότι δηλαδή τα κρατικά χρέη της ευρωζώνης ήσαν εγγυημένα - και θα συνεχιζόταν, ομαλά, η ροή των πιστώσεων και στην Ελλάδα και στην λοιπή ευρωζώνη. Τώρα, αυτό φαίνεται απίστευτο, αλλά θα ήταν μια εντελώς φυσιολογική εξέλιξη, η οποία δεν θα εμποδιζόταν από την, μετέπειτα, δημιουργηθείσα έντονη δυσπιστία προς την ευρωζώνη και το ευρώ, μια έντονη δυσπιστία, η οποία είναι προϊόν της στάσης του Τρισέ και της Μέρκελ. Πλην, όμως, μια τέτοια εγγύηση δεν δόθηκε από τον Τρισέ, ούτε και από κανέναν άλλον, αφού δεν υπήρχε - ούτε και υπάρχει - το θεσμικό όργανο, που να μπορεί να πάρει μια τέτοια απόφαση, που αντίκειται σε ρητή διάταξη της Συνθήκης του Μάαστριχτ, μια διάταξη της οποίας την ισχύ υπερασπίστηκε με πείσμονα στενοκεφαλιά η Μέρκελ και η γερμανική χρηματοπιστωτική ελίτ, γι' αυτό και στην συνέχεια εφευρέθηκε ο μηχανισμός του "δανεισμού", αντί της ανοικτής διάσωσης.)


Η διάλυση των αυταπατών των διεθνών αγορών, σχετικά με την άτυπη εγγύηση των χρεών της ευρωζώνης, συνοδεύτηκε στην συνέχεια με την φυσιολογική εκτίμηση ότι η Ελλάδα θα βγει και από την ευρωζώνη. Και όλες οι εξελίξεις, που ακολούθησαν, συνέτειναν στην εδραίωση αυτής της πεποίθησης, με δεδομένη την αρχική ανοησία του Τρισέ, που άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο να μην δέχεται η Ε.Κ.Τ. από το 2011 τα υποβαθμισμένα ελληνικά κρατικά ομόλογα και την αμέσως ακολουθήσασα επίμονη και μεγάλη σε χρονική διάρκεια, σκληρή στάση της Μέρκελ, η οποία είναι η αλήθεια, υποδαύλισε τους χειρότερους φόβους των αγορών, οι οποίες έβλεπαν ότι δεν θα έρχονταν μόνον το "ελληνικό κανόνι", αλλά θα ακολουθούσαν στην συνέχεια και το ισπανικό, το πορτογαλικό, το ιταλικό και στο τέλος το κανόνι του συνόλου της ευρωζώνης, με την διάλυσή της.




Προβληματική είναι και η αναχρηματοδότηση του κρατικού χρέους στην ευρωζώνη. Δείτε τον όγκο του υπο εξυπηρέτηση χρέους στην ευρωζώνη το 2010. Και πάλι η Ελλάδα δεν είναι καθόλου η χειρότερη. Και όμως ο ... τετραπέρατος ΓΑΠ κατάφερε να την πάει για φούντο...






Το σενάριο του "κανονιού", ουδόλως έχει παύσει να αποτελεί έναν άμεσο κίνδυνο, παρά τους μηχανισμούς στήριξης, που στην πορεία, έστησαν οι ευρωζωνίτες και οι οποίοι μηχανισμοί είναι - στην καλύτερη περίπτωση - ανεπαρκείς, αφού η διατήρηση της ύφεσης στην Ευρώπη, χειροτερεύει τις πιθανότητες εξόφλησης των ευρωπαϊκών κρατικών χρεών, αφού χειροτερεύει τον λόγο δημόσιου χρέους/ΑΕΠ και απλώς πιστοποιεί ότι θα συνεχιστεί η ροή της μεταφοράς εισοδημάτων από την πραγματική οικονομία στο τραπεζοπιστωτικό σύστημα, πτωχεύοντας τους συντελεστές της πραγματικής παραγωγής (αγρότες, μισθωτή εργασία και εμπορικό, βιομηχανικό και βιοτεχνικό κεφάλαιο).


Αυτή η διαδικασία, ως τυπικό, πινοσετικού τύπου, νεοφιλελεύθερο μοντέλο εισαγωγής της εισοδηματικής εκπτώχυνσης ενός πληθυσμού, έχει εισαχθεί στην Ελλάδα - η οποία λειτουργεί ως πειραματόζωο στην Ευρωζώνη - από το αποικιοκρατικό Μνημόνιο της αποφράδας Πρωτομαγιάς του 2010, που υπέγραψε ο ψοφοδεής ΓΑΠ και το παντελώς ανίκανο επιτελείο του με τους μοντέρνους κατακτητές, που έφερε στην χώρα, αφού πρώτα έκανε όλα όσα δεν έπρεπε να κάνει και αφού - όταν είδε ότι κάτι έπρεπε να κάνει - στην συνέχεια ήταν διατεθειμένος να πράξει όλα όσα του υπέδειξαν οι κατακτητές να κάνει και τα οποία συνιστούσαν μια πλήρη παράδοση, άνευ όρων, της χώρας σε αυτούς, (οι οποίοι λειτούργησαν ως εκπρόσωποι των έντρομων από την επαπειλούμενη πτώχευσή τους, πιστωτών της), χωρίς καμμία ουσιαστική διαπραγμάτευση, μια διαπραγμάτευση η οποία θα αφορούσε την ουσιαστική εγγύηση των χρεών της από την ευρωζώνη, με κύριο όπλο την αναδιαπραγμάτευση του ελληνικού δημόσιου χρέους χωρίς την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, ή/και με απειλή - όχι κατ' ανάγκην υλοποίηση - εξόδου από την ευρωζώνη.


Σε αυτήν την ιστορία, σε αυτό το πινοσετικού τύπου μοντέλο, που εφαρμόζει ο ΓΑΠ, δεν βγαίνουν τα νούμερα. Οι επιδιώξεις των πειραματιστών είναι τόσο σκληρές, που καταντούν εξωπραγματικές και φαίνονται ανεφάρμοστες. Οι αγορές δεν πιστεύουν ότι η εφαρμογή του Μνημονίου θα είναι επιτυχής. Πιστεύουν ότι στο τέλος της διαδικασίας, μαζύ με την κατάρρευση της κυβέρνησης των τοποτηρητών των δανειστών της χώρας, θα έλθει και κάποιας μορφής "κανόνι", είτε αυτό ονομαστεί "αναδιάρθρωση" του χρέους, είτε ανοικτή πτώχευση. Και ότι μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να συνοδευτεί από την έξοδο της χώρας μας από την ευρωζώνη, με επιστροφή στην παλαιά καλή ελληνική δραχμή.


Φυσικά, μια κάποιας μορφής τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί καθόλου να αποκλειστεί. Αντίθετα, μάλιστα, είναι πολύ πιθανή, ακόμα και χωρίς να συνοδευτεί από την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη.


Σε κάθε περίπτωση, είτε εντός, είτε εκτός ευρωζώνης, το αποικιοκρατικό Μνημόνιο της 1/5/2010 πρέπει να πεταχτεί στα σκουπίδια και να προχωρήσει η χώρα στην διαδικασία εξόδου από αυτό. Αν θέλουμε να επαναφέρουμε την αναπτυξιακή διαδικασία στην ελληνική οικονομία. Αν θέλουμε να περισώσουμε την πραγματική ελληνική παραγωγή, η οποία θα συρρικνωθεί, κατά 30% περίπου, αν εφαρμοστούν οι διατάξεις του Μνημονίου. Αν θέλουμε να σώσουμε τα εισοδήματα του ελληνικού πληθυσμού και το κοινωνικό κράτος, που πετσοκόβουν οι σοσιαλιστές τύπου ΓΑΠ, Λοβέρδου, Παπακωνσταντίνου, Καστανίδη, Διαμαντοπούλου κλπ.


Και αυτό σημαίνει - σε πρώτη φάση - αναδιαπραγμάτευση του χρέους με τους δανειστές. Από αυτήν και αυτοί μπορούν να ωφεληθούν, αρκεί η χώρα να κάνει την σωστή διαπραγμάτευση. Μια διαπραγμάτευση, βέβαια, που δεν μπορεί να την κάνει ο ΓΑΠ....


(Είδα και κάποια πράγματα που είπε ο Φώτης Κουβέλης την περασμένη Κυριακή, τα οποία υπήρξαν άκρως απογοητευτικά. Θα τα σχολιάσω στο επόμενο σημείωμα...)"





(Σχόλιό μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9132&mforum=pfor#9132 της 29/6/2010, στο άρθρο, που δημοσίευσα στο "PETROUPOLIS FORUMS", με τίτλο : "Διάσπαση του ΣΥΝ : Η θύελλα συπσπειρώνει τους καθεστωτικούς" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=2057&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor ).

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Το σαθρό ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, οι φόβοι των τραπεζικών ελίτ, για επερχόμενο "κανόνι" και για πληθωρισμό (που έφερε στην επιφάνεια ο ΓΑΠ τον Οκτώβριο του 2009) και οι αντιφατικές επιδιώξεις τους.


Η ευρωπαϊκή τραπεζική φούσκα, σε όλη της την έκταση. Οι 40 μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες και το ενεργητικό τους σε σχέση με το ΑΕΠ των χωρών από τις οποίες προέρχονται. Τα μεγέθη του ενεργητικού τους φαίνονται και είναι εξωπραγματικά, μέσα στις παρούσες συνθήκες της ύφεσης. Προφανώς, το ενεργητικό αυτό είναι πολλαπλώς υπερτιμημένο και αναμένει το ξεφούσκωμά του. Ένα ξεφούσκωμα, που όλοι φοβούνται ότι θα είναι παταγώδες...



"Η Ευρώπη των χρηματοπιστωτικών ελίτ δεν είναι η ενωμένη Ευρώπη, που είναι επιθυμητή στους ευρωπαϊκούς λαούς, αγαπητέ Θοδωρή. Και σε αυτό κάνουν λάθος οι οψέποτε "ανανεωτές" του Κουβέλη και του Λεωνίδα Κύρκου. (Το ΚΚΕ μπορεί να χαρεί την τωρινή εκδίκησή του, για το γεγονός ότι, στην παρούσα συγκυρία, έχει δίκιο απέναντί τους, για άλλους λόγους, άσχετους από όσα καταμαρτυρούσε στην παλαιά ΕΟΚ, διότι γεγονός παραμένει ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση δεν είναι κάτι που μπορεί να αγνοηθεί, διότι η σημερινή πραγματικότητα και οι δυσκολίες της δείχνουν ότι το πραγματικό πρόβλημα με την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη έγκειται στο ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι ατελέστατη και ως εκ τούτου προβληματική και δυσλειτουργική. Η ίδια πραγματικότητα, επίσης, δείχνει ότι η ενοποίηση της Ευρώπης είναι επίσης πίσω από τις εξελίξεις, ένα σενάριο το οποίο βρίσκεται πίσω από τις πραγματικές ανάγκες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, το οποίο έχει ανάγκη την ενοποίηση του πλανήτη, ως αποτέλεσμα της ξέφρενης παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, μια σύνθετη και πολύπλοκη διαδικασία, η οποία οδηγείται στο να μετατρέψει τον πλανήτη σε ένα χωριό).


Και ο μετασχηματισμός της Ε.Ε. και της ευρωζώνης σε εργαλεία των τραπεζιτών είναι αυτό που πρέπει να αποφευχθεί και τούτο επειδή η κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα επί της πραγματικής οικονομίας είναι καταστροφική, σε περιόδους κρίσης και τούτο επειδή οι συνταγές των ελίτ αυτών βαθαίνουν την κρίση και δεν δίνουν λύσεις, οι οποίες να είναι συμβατές με τις ανάγκες της ευρύτερης κοινωνίας.


Αυτή είναι η οικονομική διάσταση της όλης υπόθεσης και σχετίζεται με την πρόθεση των τραπεζοπιστωτικών ελίτ να ξεπεράσουν το χρηματοπιστωτικό κομμάτι της κρίσης, φορτώνοντάς το πάνω στις πλάτες της πραγματικής οικονομίας, πάνω στην παραγωγή, πάνω στους μισθούς (αλλά και τα κέρδη), που απορρέουν από την παραγωγική διαδικασία και την πραγματική οικονομία.


Το νομισματικό μπέρδεμα, για το οποίο μιλάει ο Πωλ Κρούγκμαν, αναφερόμενος στο μοντέλο του babysitting στον Λόφο του Καπιτωλίου, στην περίπτωση της παρούσας ενεργού ύφεσης που ξεκίνησε το 2008, έχει να κάνει με το σύνολο των φουσκών, που έσκασαν στον χρηματοπιστωτικό τομέα του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος, υπό το βάρος της εφαρμογής της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας των οικονομολόγων της νεοκλασσικής σχολής και της παγκοσμιοποίησης, η οποία ξεχύθηκε ακάθεκτη, μετά την πτώση της "Ε.Σ.Σ.Δ." και του "υπαρκτού", αλλά και με την πλήρη ένταξη της Κίνας στον γραφειοκρατικό καπιταλιστικό κόσμο της εποχής μας.


Η ενεργοποίηση της υφεσιακής διαδικασίας υπήρξε προϊόν αυτού του νομισματικού μπερδέματος, το οποίο, λόγω της ξέφρενης παγκοσμιοποίησης, εκτυλίχθηκε πάνω σε ολόκληρο τον πλανήτη, αφού οι χρηματοπιστωτικές αγορές έλαβαν μια τέτοια διάσταση, η οποία δεν είχε προβλεφθεί από τα παλαιά ρυθμιστικά πλαίσια, που ίσχυαν πριν από αυτήν την παγκοσμιοποίηση και εκφράστηκε από την απίθανη διόγκωση ενός παράλληλου τραπεζικού συστήματος των λεγόμενων "επενδυτικών" τραπεζών και των hedge funds, δίπλα στο επίσημο τραπεζικό σύστημα των εμπορικών τραπεζών.


Αξιοσημείωτο είναι ότι ο όγκος των τραπεζικών εργασιών αυτού του παράλληλου συστήματος φθάνει στα επίπεδα του όγκου των εμπορικών τραπεζών και έμεινε εκτός των ρυθμιστικών πλαισίων, που από την εποχή του Φραγκλίνου Ρούσβελτ, είχαν θεσπιστεί, για να ελέγχεται το επίσημο σύστημα των εμπορικών τραπεζών και τα οποία ρυθμιστικά πλαίσια κρατούσαν τις ισορροπίες, γύρω από τις τραπεζικές δραστηριότητες, αποτρέποντας την δημιουργία φουσκών, όλο το προηγούμενο διάστημα από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι την πτώση της "Ε.Σ.Σ.Δ."


Τα πράγματα χειροτέρευσαν, μάλιστα, όταν το 1998 ο Μπιλλ Κλίντον κατήργησε τον νόμο Γκλάς - Στήγκαλ, ο οποίος απέτρεπε τις εμπορικές τράπεζες από την ενασχόλησή τους με δραστηριότητες, που σχετίζονταν με φούσκες και δημιούργησε τράπεζες - ζόμπυ, οι οποίες ασχολούνταν και με τις κλασσικές εμπορικές, αλλά και με τις "νέου τύπου" επενδυτικές δραστηριότητες.


Από εκεί και πέρα, η πορεία προς αυτό που συμβαίνει στις ημέρες μας ήταν αναπόφευκτη, αφού ουδείς βρέθηκε να βάλει φρένο σε αυτήν την διαδικασία.



Τι φοβούνται τώρα οι τραπεζίτες;


Πρώτον το ότι "θα πέσει κανόνι", δηλαδή να μην πάρουν τα χρήματα που έχουν δανείσει και να μην έχουν και τις αποδόσεις, που υπολόγιζαν. Δηλαδή το φουντάρισμα του συστήματος (τους γλύτωσαν οι Αμερικανοί το 2008, μετά το φιάσκο της Λήμαν Μπράδερς και οι Ευρωπαίοι, μετά από υπόδειξη των Αμερικανών, αλλά και σήμερα η ιλαροτραγωδία της ευρωζώνης, την οποία οι τράπεζες - ζόμπυ οδηγούν στην κατάρρευση, ως γνήσιοι κανίβαλοι, δείχνει ότι το θέμα είναι στην ημερησία διάταξη)

και


Δεύτερον την απαξίωση των απαιτήσεών τους, μέσω του πληθωρισμού (τον πληθωρισμό του εισοδήματος των εισοδηματιών είχε προτείνει ο Κέϋνς από το 1923, προκειμένου να αποφεύγεται η οικονομική κρίση και οι συμπιεστικές της επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία και στην παραγωγή - μια λύση η οποία ουδέποτε υπήρξε δημοφιλής μέσα στους κύκλους της τραπεζοπιστωτικής ελίτ).


Γι' αυτό και η χρηματοπιστωτική ελίτ προσανατολίζεται στην απόσπαση των απαιτήσεών της από τον υπάρχοντα όγκο της νομισματικής κυκλοφορίας, ή μέσα από έναν ελεγχόμενα αυξανόμενο νομισματικό όγκο, ο οποίος δεν θα πληθωρίζει τα εισοδήματα των ραντιέρηδων και ο οποίος θα ανταποκρίνεται στην πραγματική παραγωγή, μεταφέροντας σημαντικά τμήματα του παραγόμενου ΑΕΠ στον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού τομέα.


Φυσικά, αυτή η επιδίωξη είναι αντιφατική, αλλά, πέραν τούτου, το κυριώτερο είναι ότι απαιτεί την συναίνεση, ή την αποδοχή των πραγματικών παραγωγών, στην σημαντική μείωση των πραγματικών τους εισοδημάτων και μέσω της μεταφοράς τμήματος του ΑΕΠ υπέρ των ραντιέρηδων, αλλά και μέσω της πραγματικής μείωσης ή/και της μη αύξησης του ΑΕΠ, λόγω της κατακόρυφης αύξησης της ανεργίας, της αργίας ενός μεγάλου τμήματος του παραγωγικού δυναμικού. Και όλα αυτά σε μια περίοδο, όπου το ΑΕΠ μειώνεται σημαντικά, για πρώτη φορά, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ή η όποια αύξησή του θα είναι αναιμική, ή μικρή.


Παρά το γεγονός ότι η ύφεση ξεκίνησε το 2008 από το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα, αυτό φαίνεται και είναι, ως προς την αντιστοιχία των στοιχείων, που συναπαρτίζουν το ενεργητικό του, με το ΑΕΠ των ΗΠΑ, πολύ περισσότερο ισορροπημένο από το αντίστοιχο ευρωπαϊκό.



Και το γελοίο στην όλη υπόθεση είναι ότι αυτά τα σενάρια είναι κυρίαρχα στην ευρωζώνη, μια εντελώς "ξεβράκωτη" οικονομία, για να θυμηθούμε και την ορολογία του Γιάννη, και όχι στις ΗΠΑ!


Βέβαια, αυτό δεν είναι τυχαίο διότι οι ΗΠΑ δεν είναι ασόβαρο μαγαζί, ενώ η ευρωζώνη είναι.


Δυστυχώς, θα ταλαιπωρήσουν πολύν κόσμο, μέχρι να βρεθεί μια ισορροπία.


Δεν θα πω ότι θα αποτύχουν. Θα πω ότι η αποτυχία είναι το πιο πιθανό και πιο ρεαλιστικό σενάριο, διότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτύχουν τους σκοπούς τους, οι οποίοι είναι εσωτερικά αντιφατικοί, διότι είναι αντιαναπτυξιακοί (τα χρέη ξεχρεώνονται και οι όποιες απαιτήσεις εισπράττονται μόνο με αυξανόμενο ΑΕΠ και όχι με μειούμενο, ή στάσιμο ΑΕΠ), αλλά και επειδή είναι αποτέλεσμα των αγκυλώσεων της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού αυτές οι οντότητες δεν είναι ουσιαστικά κρατικά μορφώματα, αλλά περισσότερο οικονομικοί και νομισματικοί χώροι (δεν αποτελούν, μάλιστα, ούτε καν ενιαία αγορά), με μια αδέσποτη Κεντρική Τράπεζα, που δεν υπόκειται σε κανένα.


(Ουδείς μπορεί, ακόμα, να αντιληφθεί το μέγεθος της ανευθυνότητας των ενεργειών του ΓΑΠ και του επιτελείου του από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά, ούτε και μπορεί να συνειδητοποιήσει σε ποιό γκρεμό οδήγησε την χώρα και την ευρωζώνη, με όσα έκανε το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησής του, αποκαλύπτοντας στις ταραγμένες χρηματοπιστωτικές αγορές την γύμνια και των δύο. Και αυτό σε μια περίοδο, κατά την οποία αναμενόταν η ανάκαμψη της διεθνούς ενεργού ολικής ζήτησης και μέσω αυτών και της ευρωπαϊκής ανάπτυξης - καθώς και της παύσης της ύφεσης στην ελληνική οικονομία, με την αναμενόμενη αύξηση των εξαγωγών, του τουρισμού και της ναυτιλίας. Βέβαια, σε αυτήν την εκπληκτική επίδειξη ανευθυνότητας ο ΓΑΠ και το επιτελείο του δεν ήσαν μόνοι. Είχαν και παρέα τους Τρισέ, Μέρκελ και όλη την ευρωπαϊκή κομπανία. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί ελαφρυντικό...)"







(Σχόλιό μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9130&mforum=pfor#9130 της 25/6/2010, στο άρθρο, που δημοσίευσα στο "PETROUPOLIS FORUMS", με τίτλο : "Διάσπαση του ΣΥΝ : Η θύελλα συπσπειρώνει τους καθεστωτικούς" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=2057&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor ).

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Η στρέβλωση του ελληνικού μοντέλου ανάπτυξης μετά το 1995 και οι ευθύνες της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και του ΓΑΠ για την παρούσα πιστωτική κρίση της χώρας.


1961 - 1997 : Η εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος, των κρατικών δαπανών και του δημόσιου χρέους, μέσα από τα στοιχεία της μελέτης του Ι. Σιδηρόπουλου.



1998 - 2011 : Τα αναθεωρημένα στοιχεία, που δόθηκαν το 2009 από την κυβέρνηση του ΓΑΠ στην Eurostat. Ο πίνακας αυτός αφορά μόνον τα κρατικά ελλείμματα. (Για το 2010 και το 2011 τα στοιχεία αφορούν προβλέψεις).



"Τώρα η συζήτηση στρέφεται σε περισσότερο ορθολογικές κατευθύνσεις.


Η χώρα μας, λοιπόν, δεν είχε πρόβλημα υποεπένδυσης. Το πρόβλημα της αφορούσε την ποιότητα των επενδύσεων, οι οποίες στράφηκαν σε τομείς, που ευνόησαν τους εντόπιους και ξένους μεγαλοεργολάβους (Ολυμπιακοί Αγώνες 2004) και άλλες δραστηριότητες, οι οποίες δεν συνεισέφεραν στην διαρκή αύξηση του παραγόμενου «κοινωνικού υπερπροϊόντος», δεν υπήρξαν, δηλαδή αποδοτικές οι επενδύσεις αυτές (για την ακρίβεια, ένα κομμάτι τους).


Και αυτή είναι η στρέβλωση του μοντέλου ανάπτυξης, μετά το 1995, με ευθύνη αυτής της άπληστης, παμφάγας και δύσοσμης ολιγαρχίας του τόπου, η οποία και την ολική επενδυτική δαπάνη στρέβλωσε και στήριξε, με τον δανεισμό, ένα καταναλωτικό πρότυπο, το οποίο δεν αντιστοιχούσε (εν μέρει) στην πραγματοποιημένη παραγωγή, στηρίζοντας, μέσω των εισαγωγών, την παραγωγή των βορείων χωρών, με πρώτη και καλύτερη αυτήν της Γερμανίας.


Και αυτό έγινε για να μην κτυπηθεί το κοινωνικό και οικονομικό σώμα αυτής της ολιγαρχίας και ο πυρήνας της, που στηρίζονται στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή, η οποία (αν και είναι μια παλαιά πληγή της ελληνικής οικονομίας) επί εποχής του κ. καθηγητή και των επιγόνων του συνέχισε την κυριαρχία της στην ελληνική οικονομική και κοινωνική ζωή, με αποτέλεσμα το κράτος να μην μπορεί να έχει τα απαραίτητα έσοδα για να κάνει την δουλειά του – δηλαδή να στηρίξει τα μακροοικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας και την λειτουργία του ως στρατηγείου για την ισορροπημένη ανάπτυξη της χώρας – και να κατασπαταλά τους ανεπαρκείς πόρους που του διετίθεντο.


Μην ξεχνάμε ότι το ελληνικό κράτος, αν και σπάταλο, επί της εποχής του κ. καθηγητή εμφάνισε στο σκέλος των δαπανών του (παρά την σύγχρονη παραμυθολογία που το θέλει … τεράστιο) καθοδικές τάσεις : Το 1996, με δημοσιονομικό έλλειμμα -7,5% οι δαπάνες έπεσαν στο 45,5% του ΑΕΠ και το 1997, με δημοσιονομικό έλλειμμα στο -4,0%, οι δαπάνες του μειώθηκαν περαιτέρω στο 42,9% του ΑΕΠ, μια τάση που συνεχίστηκε όλη την επόμενη περίοδο, μέχρι το 2009, ενώ τα έσοδά του, που ήσαν πάντοτε πολύ λιγότερα από τις δαπάνες του, ακολούθησαν μια ακόμη μεγαλύτερη πτώση και όλα αυτά σε περιόδους ανάπτυξης!


Δανείστηκαν, λοιπόν, για να αποφύγουν να στραφούν σε υγιείς πηγές χρηματοδότησης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, μείωσαν τις κρατικές δαπάνες, για να στρέψουν τις πιστωτικές ροές στην ιδιωτική οικονομία, ενώ και με τον ασθενικό όγκο των κρατικών δαπανών χρηματοδότησαν τα ολυμπιακά έργα των μεγαλοεργολάβων και μια μισθοφορική δημοσιοϋπαλληλία κορπορατιστών, που είχε μεγάλη δύναμη πίεσης (ΟΤΕ, ΔΕΗ, Ολυμπιακή, ΟΣΕ, Εφορίες, Τελωνεία, Πολεοδομίες κλπ).


Από εκεί και πέρα, όταν ήλθε η απρόσμενη διεθνής ύφεση το 2008 και κατέρρευσε ο μύθος της «αειφόρας ανάπτυξης» (υπήρξε μύθος η αειφόρα ανάπτυξη, όχι επειδή δεν ήταν κατορθωτή, αλλά επειδή το μοντέλο στο οποίο στηρίχθηκε δεν ήταν βιώσιμο και ως εκ τούτου και η ίδια δεν ήταν βιώσιμη, ως αναπτυξιακό οικονομικό μοντέλο) η ελληνική οικονομία ήταν επόμενο να πληγεί, διότι, αν και δεν έχει μεγάλο όγκο εξαγωγών (που δεν είναι όμως αναξιόλογος αφού φθάνει πάνω από το 20% του ΑΕΠ), ισχύουν όσα λέει ο αγαπητός Πέτρος, αφού ο τουρισμός και η ναυτιλία αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού ΑΕΠ (ο τουρισμός φθάνει το 15% του ΑΕΠ) και επηρεάζονται άμεσα από την διεθνή ζήτηση.


Και ενώ, με όλες τις αβαρίες που έγιναν μέσα στο 2009, φαινόταν ότι το διεθνές σκέλος των ελληνικών προβλημάτων, που αφορούν την εξέλιξη της διεθνούς συναθροιστικής ζήτησης θα μπορούσε να ξεπεραστεί, αφού η αμερικανική και η διεθνής ανάκαμψη αύξησε τον όγκο του διεθνούς εμπορίου και ο τουρισμός φαινόταν ότι το 2010 θα μπορούσε να ανακάμψει, βοηθούσης και μιας αναμενόμενης ανάκαμψης της ευρωζώνης, ήλθε ο … τετραπέρατος ΓΑΠ, με τους απίθανα δονκιχωτικούς και ολέθρια ανόητους χειρισμούς του, για στοχοποιήσει την Ελλάδα στις διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές και να ρίξει σε μια βαθιά και χρονικά εκτεταμένη πιστωτική κρίση την χώρα και να διακόψει την ροή των πιστώσεων σε αυτήν, οδηγώντας, παράλληλα (συνεπικουρούμενος από τις βλακώδεις αντιδράσεις του Τρισέ και της Μέρκελ), στο στόχαστρο των διεθνών αγορών το ευρώ (το οποίο ήταν από μόνο του μια θεσμική κουρελαρία) και σε μια έντονη και εκτεταμένη ύφεση και την ευρωπαϊκή οικονομία (και ειδικά την ευρωζώνη σε μια υπαρξιακή κρίση), φέρνοντας τους μοντέρνους κατακτητές και καθιστάμενος υφιστάμενός τους, οι οποίοι έβαλαν σε μακριά κατάψυξη και κυριολεκτικά στον γύψο την ελληνική οικονομία, ακρωτηριάζοντας την αναπτυξιακή της δυναμική!


Αυτό το πράγμα, μόνον ο ανερμάτιστος, ανίκανος, επικίνδυνος και απόκοσμα αφελής ΓΑΠ μπορούσε να το επιτύχει.


Και τα κατάφερε!

(Δεν μπορείτε να φανταστείτε, αγαπητοί μου φίλοι, το τι γέλιο και κλάμα μαζί έχει να πέσει, όταν, μετά από καιρό, κάτσει η σκόνη των τρεχουσών εξελίξεων και ακολουθήσει η ψύχραιμη αποτίμηση των όσων έχουν γίνει και όσων ακολουθήσουν, ως αποτέλεσμα αυτών που έγιναν. Ο ΓΑΠ θα μπει στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική ιστορία, ως παράδειγμα και υπόδειγμα του τι δεν πρέπει να γίνεται σε ώρες κρίσης – δεν θα είναι, βέβαια, μόνος του, σε αυτό το κάδρο – και θα αποκτήσει την θέση που πραγματικά του αξίζει δίπλα στον πρόεδρο Χέρμπερτ Χούβερ και στον υπουργό των Οικονομικών του Άντριου Μέλλον. Δηλαδή, ως ένα παράδειγμα και υπόδειγμα καταστροφής…)."





(Σχόλιά μου http://e-rooster.gr/05/2010/2538#comment-133183 και http://e-rooster.gr/05/2010/2538#comment-133184 , της 31/5/2010, στο θέμα, που άνοιξε στο e-rooster.gr ο κ. Τάσος Αβραντίνης, με τίτλο : "Ζητείται ελπίς" http://e-rooster.gr/05/2010/2538 ).

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Οι ελληνικές επενδύσεις, πριν και κατά την διάρκεια της ύφεσης, το ιδεολόγημα του παραγωγισμού και οι μισές αλήθειες για την ελληνική "υπερκατανάλωση".

"Ξανά ο περίφημος «παραγωγισμός» στην επιφάνεια.


Να σου πω κάτι αγαπητέ rebel; Θα σου θυμήσω το σχόλιό μου http://e-rooster.gr/05/2010/2414#comment-132238  της 15/5/2010 (θα το αναδημοσιεύσω και στο μπλογκ μου, αλλά προς το παρόν ασχολούμαι με την 557η επέτειο της Άλωσης της Πόλης από τους βαρβάρους εκείνης της εποχής «29/5/1453 : Ο επίλογος της Βασιλίδος των πόλεων. Η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/05/2951453-constantinople.html , που εφέτος συμπίπτει με την μοντέρνα Κατοχή της χώρας από τους σύγχρονους νεοβάρβαρους κατατακτητές), στο οποίο έχω αναπτύξει τις απόψεις μου, γύρω από τον «παραγωγισμό», που διακατέχει την οικονομική επιστήμη, από την εποχή των πατέρων της μέχρι σήμερα και ο οποίος παραγωγισμός έχει καταντήσει το φύλλο συκής του μονεταρισμού, μιας οικονομικής πολιτικής, η οποία στον σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλιστικό κόσμο είναι το πρακτικό όπλο και ο βασικός ιδεολογικός μηχανισμός επιβολής των χρηματοπιστωτικών ελίτ πάνω στην πραγματική οικονομία, επί του λαιμού της οποίας τυλίγεται ως στραγγαλιστικός βρόγχος.



[Βέβαια και στον κόσμο του "υπαρκτού" ο παραγωγισμός υπήρξε κυρίαρχος, λόγω της ρικαρδιανής καταγωγής της μαρξιστικής ιδεολογίας, αλλά εκεί αυτός ο παραγωγισμός πήρε μια ακραία μορφή (η οποία ενυπάρχει και στην μονεταριστική δυτική μορφή του γραφειοκρατικού καπιταλισμού), όχι σε σχέση, με το χρήμα, αλλά ως προς την κυριαρχία της "υλικής" παραγωγής απέναντι στον τομέα των υπηρεσιών, μια άποψη, η οποία έχει την ευθεία καταγωγή της στον Νταίηβιντ Ρικάρντο και τους λοιπούς πατέρες της οικονομικής επιστήμης του 18ου και του 19ου αιώνα - για τόσο ... σύγχρονα πράγματα μιλάμε σήμερα, εν έτει 2010 -, γι' αυτό και στην "Ε.Σ.Σ.Δ." δεν μετρούσαν το παραγόμενο συναθροιστικό κοινωνικό προϊόν της χώρας με όρους ΑΕΠ, αλλά με όρους Καθαρού Υλικού Προϊόντος (ΚΥΠ)].


Ας θυμίσω και εδώ κάποια στοιχεία, γύρω από της εξέλιξη της ελληνικής παραγωγικής διαδικασίας, σε σύγκριση με τις χώρες του λοιπού αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου, αλλά και σε σχέση με την Ρωσία και την Κίνα :



ΕΛΛΑΔΑ :

Αγροτικός τομέας : 3,4% Βιομηχανία : 20,8% Υπηρεσίες : 75,8%.
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html



Η.Π.Α :

 
Αγροτικός τομέας : 1,2% Βιομηχανία : 21,9% Υπηρεσίες : 76,9%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/us.html



ΒΡΕΤΑΝΙΑ :
Αγροτικός τομέας : 1,4% Βιομηχανία : 18,2% Υπηρεσίες : 80,4%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/uk.html



ΓΕΡΜΑΝΙΑ :

 
Αγροτικός τομέας : 0,9% Βιομηχανία : 27,1% Υπηρεσίες : 72%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html



ΓΑΛΛΙΑ :

 
Αγροτικός τομέας : 2,1% Βιομηχανία : 19% Υπηρεσίες : 78,9%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/fr.html



ΟΛΛΑΝΔΙΑ :

Αγροτικός τομέας : 1,9% Βιομηχανία : 24,4% Υπηρεσίες : 73,7%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/nl.html



ΙΤΑΛΙΑ :

Αγροτικός τομέας : 2,1% Βιομηχανία : 25% Υπηρεσίες : 72,9%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/it.html



ΡΩΣΙΑ :

Αγροτικός τομέας : 5,2% Βιομηχανία : 37% Υπηρεσίες : 57,9%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/rs.html



Επίσης, έμειναν πίσω και τα υβριδικά απομεινάρια της μαοϊκής εκδοχής του μαρξισμού :

ΚΙΝΑ :

Αγροτικός τομέας : 10,9% Βιομηχανία : 48,6% Υπηρεσίες : 40,5%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ch.html

αλλά η Κίνα, ως τριτοκοσμική χώρα, έχει ακόμα πολύ μέλλον μπροστά της και θα αλλάξει στις δεκαετίες που έρχονται.



Αλλά, πέρα από αυτά, βάζεις, αγαπητέ rebel και θέμα «καταναλωτισμού», ισχυριζόμενος ότι στην ελληνική οικονομία, κατά την περίοδο της εντατικής ανάπτυξης των ετών 1994 – 2008 η κατανάλωση υπερίσχυσε των αποταμιεύσεων και κυρίως των παραγωγικών επενδύσεων.
Ο ισχυρισμός αυτός δεν στηρίζεται στα στοιχεία.

Ας δούμε τα σχετικά στοιχεία της CIA για τον όγκο των επενδύσεων, ως προς το ΑΕΠ:


Το 2009 :


Στην Ελλάδα για το 2009 (πρώτο έτος, κατά την ολική διάρκεια του οποίου επικράτησε η, εκ του εξωτερικού, επελθούσα στα τέλη του 2008 διεθνής ύφεση και ενώ η ανάπτυξη υπήρξε αρνητική της τάξης του –2%) οι επενδύσεις (Investment gross fixed) ανέρχονταν στο 15,6%, υφιστάμενες δραματική πτώση, σε σχέση με το προηγούμενο παρελθόν. Αυτή η εξέλιξη ήταν η χειρότερη από όλες και σε σχέση με όλα τα άλλα μακροοικονομικά μεγέθη της χώρας και ήταν εκείνη που έπρεπε να κινητοποιήσει τους κοιμώμενους κυβερνήτες της χώρας, οι οποίοι με την απραξία τους κατά το 2009, δεν φρόντισαν να πάρουν μέτρα για την ανάταξη αυτού του σημαντικότατου τομέα της ελληνικής οικονομίας, παραδοθέντες στην μοιρολατρεία και στις καθοδικές κινήσεις της οικονομίας, που καθίσταντο ολοένα και περισσότερο ανεξέλεγκτες.


Στις ΗΠΑ οι επενδύσεις γονάτισαν στο 12,5% του ΑΕΠ.


Στην Βρετανία οι επενδύσεις κτυπήθηκαν και έπεσαν στο 15%.


Η Γερμανία κτυπήθηκε και αυτή, αλλά κράτησε καλύτερο μέγεθος επενδύσεων 18,9%.


Ομοίως και η Γαλλία, που κράτησε τον όγκο των επενδύσεών της στο 20,8% του ΑΕΠ.


Το 2008 :


Για το 2008 τα πράγματα ήσαν εντελώς διαφορετικά, παρά το γεγονός ότι στο τέλος αυτού του έτους εμφανίστηκε η διεθνής ύφεση : οι επενδύσεις (Investment gross fixed) ανέρχονταν στο 24,9%, κατατάσσοντας την Ελλάδα στην 51η θέση στον κόσμο ποσοστό διόλου ευκαταφρόνητο, αν συγκριθεί με το ανάλογο ποσοστό των ΗΠΑ, που ήταν 15,6% (στην 140η θέση στον κόσμο), ή της Βρετανίας, που ήταν 16,7% (στην 136η θέση στον κόσμο).

Πηγαίνοντας χρονικά, ακόμα πιο πίσω, τα σχετικά στοιχεία ολικής επένδυσης/ΑΕΠ δεν διαφοροποιούνται, σημαντικά, σε σχέση με το 2008 και είναι καλύτερα για την χώρα μας. Η Ελλάδα υπερβαίνει όλες (ή σχεδόν όλες) τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου, με πολύ μεγάλους (για αναπτυγμένη χώρα) όγκους επενδύσεων, σε σχέση με το ΑΕΠ.

Αυτή είναι η αλήθεια, αγαπητέ rebel.

Η καταναλωτική ροπή της ελληνικής οικονομίας είναι και αυτή ένας μύθος. (Όχι ότι δεν υπήρξε. Υπήρξε, αλλά όχι στο μέγεθος, που περιγράφεται).

(Αναδιφώ τα αρχεία του παρελθόντος, που έχω σώσει, από το κυλιόμενο αρχείο της CIA, διότι το θέμα που έθιξες, ως προς την κατανάλωση στην Ελλάδα και τον λοιπό αναπτυγμένο κόσμο είναι πολύ σημαντικό και γύρω από αυτό έχει στηθεί μια ολόκληρη παραμυθολογία, η οποία αποσκοπεί και αυτή να ξεπλύνει τις αποκλειστικές ευθύνες της τωρινής ολιγαρχίας του τόπου, για τις παρούσες καταστροφικές εξελίξεις, διαχέοντας αυτές τις ευθύνες και αποδίδοντάς τες στο κακό παρελθόν).

Δυστυχώς, γι’ αυτήν την ολιγαρχία, οι ευθύνες για την πορεία του τόπου προς τον όλεθρο είναι εξ ολοκλήρου δικές της και δεν τις μοιράζεται με κανέναν άλλον…."

 
 
 
[Σχόλιό μου, http://e-rooster.gr/05/2010/2538#comment-133161 , της 29/5/2010, στο θέμα, που άνοιξε στο e-rooster.gr ο κ. Τάσος Αβραντίνης, με τίτλο : "Ζητείται ελπίς" http://e-rooster.gr/05/2010/2538 . Δείτε, επίσης στο μπλογκ μου και το άρθρο : "Το ξεπερασμένο ιδεολόγημα του "παραγωγισμού" στην σημερινή εποχή. (Και όμως, η Ελλάδα, ως χώρα υπηρεσιών, παράγει, παρά τις περί του αντιθέτου κατηγορίες)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/06/paragogismos.html ].