Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

21/7/2011 : Η ανακοίνωση της πρώτης επίσημης κρατικής χρεωκοπίας, εντός ευρωζώνης, με την ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας, ανοίγει τον δρόμο για την χρεωκοπία και των υπόλοιπων χωρών της ζώνης του ευρώ.

Ο ευήθης και ανίκανος ΓΑΠ είναι ο τρίτος πρωθυπουργός, μετά τον Χαρίλαο Τρικούπη και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που οδήγησε την Ελλάδα στην χρεωκοπία. Όμως, ενώ οι δύο προηγούμενοι υπήρξαν ειλικρινείς και μίλησαν ξεκάθαρα για την χρεωκοπία της χώρας, ο τωρινός πρωθυπουργός εξακολουθεί να ισχυρίζεται - με μια οργουελλιανού τύπου διαστροφή των νοημάτων των λέξεων - ότι έσωσε την χώρα από την χρεωκοπία!!!


Το παρακάτω κείμενο είναι μια πρώτη αποτίμηση του περιεχομένου της απόφασης των ηγετών της ευρωζώνης, της 21/7/2011, με την οποία επισημοποιήθηκε η υπαγωγή της χώρας μας στο καθεστώς της κοινής χρεωκοπίας, με την μορφή μιας συγκεκαλυμμένης ελεγχόμενης πτώχευσης, μιας διαδικασίας, που έχει και τον χαρακτήρα πειράματος και αποτελεί πρωτοφανές γεγονός για μια χώρα της ευρωζώνης. Φυσική και αναμενόμενη, βέβαια, είναι η βεβαιότητα ότι την τύχη της χώρας μας θα ακολουθήσουν και οι άλλες χώρες της ευρωζώνης, με αρχή τις χώρες που ήδη έχουν ουσιαστικά χρεωκοπήσει (Ιρλανδία, Πορτογαλία) και εκ παραλλήλου, την Ιταλία, την Ισπανία και τις υπόλοιπες - της Γερμανίας, μη εξαιρουμένης, αν αφεθούν τα πράγματα να ακολουθήσουν την φυσική τους πορεία. Κάτι που φυσικά δεν θα αφεθεί να συμβεί, αφού, στην περίπτωση αυτή, η ευρωζώνη θα έχει αποτελέσει παρελθόν, πολύ νωρίτερα.

Το κείμενό μου αυτό, δημοσιεύτηκε στις 24/7/2011, ως σχολιασμός σε ένα άρθρο του κ. Σταύρου Λυγερού, που δημοσιεύτηκε στις 23/7/2011 στην "Καθημερινή" και το οποίο άρθρο αναδημοσιεύτηκε στο μπλογκ "Ινφογνώμων". Τα σχόλιά μου μπορείτε να τα δείτε στις παρακάτω ηλεκτρονικές διευθύνσεις : α) Στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", με τίτλο : "Η επιλεκτική χρεωκοπία και η μείωση του χρέους" http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_22/07/2011_1295844 θα δείτε τα σχόλιά μου, στην δεύτερη και τρίτη σελίδα των σχολίων, με την σειρά, που πρέπει, αφού επιλέξετε ταξινόμηση με ημερομηνία και πρώτα τα παλαιότερα και β) στο μπλογκ "Ινφογνώμων Πολιτικά", με τον ίδιο τίτλο http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/07/blog-post_4143.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29 . Δείτε τα σχόλιά μου της 24/7/2011 http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/07/blog-post_4143.html?showComment=1311513446208#c7201756856443521118 και http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/07/blog-post_4143.html?showComment=1311513491018#c958173595978467018 και http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/07/blog-post_4143.html?showComment=1311513539194#c3575938659043744647 και http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/07/blog-post_4143.html?showComment=1311513575831#c2006184902911993258 και http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/07/blog-post_4143.html?showComment=1311513620757#c4489435143310904629 και http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/07/blog-post_4143.html?showComment=1311513713861#c5285524349735407228 και http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/07/blog-post_4143.html?showComment=1311513762603#c6522747814719653867 και http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/07/blog-post_4143.html?showComment=1311513819916#c3377570257591496572 ).

Ας δούμε το κείμενο αυτό, με τα πρώτα συμπεράσματα από την απόφαση των ηγετών της ευρωζώνης, της 21/7/2011 :



"Δεν έχει δίκιο ο αγαπητός κ. Λυγερός όταν υποβαθμίζει την επίσημη χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου, υπό την μορφή μιας συγκαλυμμένης ελεγχόμενης πτώχευσης, που επέβαλαν στην χώρα οι Ευρωπαίοι εταίροι, με την απόφασή τους της 21/7/2011. Αυτή η χρεωκοπία, για μένα, ήταν δεδομένη (ακόμα και στην πιο «βελούδινη» εκδοχή της), ακριβώς με την μορφή της ελεγχόμενης πτώχευσης, που επέβαλε η απόφαση των ευρωζωνιτών και λόγω των εκποιητικών αποκρατικοποιήσεων, που προέβλεπε το Μνημόνιο και το μεσοπρόθεσμο, αλλά και λόγω των επαπειλούμενων "εγγυήσεων" επί της ελληνικής δημόσιας περιουσίας, που είχαν περιληφθεί στην τελευταία απόφαση του Eurogroup. (Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : «Ελλάδα : Από το Μνημόνιο στην χρεωκοπία (ελεγχόμενη πτώχευση) και από εκεί στην μοντέρνα πεονία. (Οι ΓΑΠ και Ευάγγελος Βενιζέλος οδηγούν τον ελληνικό πληθυσμό στην υπαγωγή του σε ένα μοντέρνο δουλοκτητικό καθεστώς)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/07/i-hellas-ypo-kathestos-peonias.html ).


Αυτή είναι η πραγματικότητα, που απεικονίζουν οι ανακοινωθείσες, από τους Οίκους Αξιολόγησης, υποβαθμίσεις της Ελλάδας στο status της επιλεκτικής χρεωκοπίας. Το γεγονός ότι δεν θα ενεργοποιηθούν τα CDS, σύμφωνα με την γνωμάτευση του αρμόδιου φορέα, προφανώς, ενδιαφέρει μόνον όσους κατέχουν τέτοιους τίτλους, αλλά αυτό το γεγονός δεν αλλάζει την πραγματικότητα, που έχει να κάνει με την πρώτη επίσημη, αν και ντροπαλή (λόγω της κωμικοτραγικής προσπάθειάς τους να την συγκαλύψουν, μέσω μιας πολύπλοκης, αντιφατικής και ασαφούς, ως προς τις λεπτομέρειές της, διαδικασίας υπαγωγής της Ελλάδας σε ένα καθεστώς ελεγχόμενης πτώχευσης, του οποίου οι κανόνες είναι υπό διαμόρφωση και υπό αναζήτηση, λόγω της πρωτοφανούς αυτής εμπειρίας, για μια χώρα της ευρωζώνης) χρεωκοπία και με το γεγονός ότι οι ευρωζωνίτες επέτρεψαν να γίνει κάτι τέτοιο, κάτω από την πίεση του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού.

Και φυσικά, όπως ανέφερα, αυτή η πρώτη επίσημη χρεωκοπία χώρας της ευρωζώνης αφορά την Ελλάδα. Και αυτό δεν είναι καθόλου λίγο και δεν αποτελεί μόνον έναν συμβολισμό, αλλά αποκαλύπτει και αυτό που συνέβαινε από τον Απρίλιο του 2010 και εξακολουθεί ακόμη να συμβαίνει, σχετικά με την Ελλάδα. Η χώρα μας έχει ουσιαστικά χρεωκοπήσει, έχοντας καταστεί αναξιόχρεη. Αυτό ήλθε να συγκαλύψει το Μνημόνιο του Μαΐου του 2010 (το οποίο ουσιαστικά αναγνωρίστηκε ότι απέτυχε πλήρως, ως προς τους στόχους του, κυριότερος των οποίων ήταν η γοργή επάνοδος της Ελλάδας στις αγορές, προς δανεισμό τον Απρίλιο του 2011, σύμφωνα με τους εξωπραγματικούς, μέχρι βλακείας, σχεδιασμούς του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο ουσιαστικά σχεδίασε το Μνημόνιο του Μαϊου του 2010) και το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του περασμένου Ιουνίου, το οποίο κουρελιάστηκε πλήρως, με την γριφώδη και ασαφέστατη απόφαση του Συμβουλίου της ευρωζώνης της 21/7/2011. (Ένα από τα ευτράπελα σημεία του μεσοπρόθεσμου προγράμματος του Ιουνίου του 2011 αφορούσε τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις, τα οποία θα πάνε για την αποπληρωμή του χρέους του ελληνικού δημοσίου, τα οποία υπολογίζονταν στο ποσόν των 50 δισ. € και τα οποία η απόφαση των ηγετών επανυπολόγισε στα 28 δισ. € ποσόν το οποίο παραμένει φιλόδοξο – για ένα τέτοιο επίπεδο … μακρόπνοης συνέπειας μιλάμε, ως προς τους σχεδιασμούς και τους στόχους των ευρωζωνιτών και των ειδικών της γραφειοκρατίας, που απαρτίζουν το think tank, το οποίο σχεδιάζει και αποφασίζει το μέλλον όλων μας !!!).

Η ντροπαλή ομολογία των ευρωζωνιτών, για την ελληνική χρεωκοπία και η επισημοποίησή της, υπό την μορφή της ελεγχόμενης πτώχευσης της χώρας, με την επιβολή στον ελληνικό πληθυσμό ενός μοντέρνου καθεστώτος πεονίας, είναι επίσης σημαντική, επειδή το Μνημόνιο του Μαΐου του 2010 διαμορφώθηκε και υπογράφηκε, ακριβώς για να αποφευχθεί - υποτίθεται - η χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου (βέβαια, συγκάλυπταν το γεγονός ότι το Μνημόνιο ήλθε εκείνη την εποχή επειδή η χώρα είχε ουσιαστικά χρεωκοπήσει, αφού δεν μπορούσε, αυτοδυνάμως, να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις και το ίδιο το Μνημόνιο ήταν μια κάκιστη διαχείριση αυτής της ουσιαστικής χρεωκοπίας).

Την Ελλάδα, λοιπόν, οι ευρωζωνίτες την χρεωκόπησαν, έστω και αν δεν θέλουν να το παραδεχθούν (αυτό δεν αφορά την γερμανική κυβέρνηση, η οποία το επεδίωξε κιόλας, αν και υποχώρησε στις πιέσεις των άλλων εταίρων της και στις πιέσεις των τραπεζιτών). Και αυτό πρέπει να καταγραφεί, ως αλήθεια και ως ένα αντικειμενικό ιστορικό γεγονός : Η ευρωζώνη και το ίδιο το ευρώ χρεωκόπησαν και επισήμως την Ελλάδα.

Από εκεί και πέρα, το να λέμε ότι αυτές οι βαθμολογήσεις αφορούν μόνον τους Οίκους Αξιολόγησης και τίποτε περισσότερο, είναι άνευ ουσίας και είναι έξω από τους κανόνες του παιχνιδιού, αφού η Ε.Κ.Τ. όρισε τους Οίκους Αξιολόγησης και την βαθμολογία τους στα κρατικά και άλλα ομόλογα, ως κριτές, για το εάν τα ομόλογα αυτά θα γίνονται δεκτά από την ίδια. Ως εκ τούτου, αυτό που λένε οι Οίκοι αποτελούν κανόνα για την Ε.Κ.Τ. και την ευρωζώνη. Το ότι οι κανόνες αυτοί ήσαν κακοί και εσφαλμένοι είναι επίσης γεγονός, αλλά αυτό είναι ένα άλλης τάξεως ζήτημα, το οποίο έχει να κάνει με μια άλλη επίσης σκληρή αλήθεια, γύρω από την Ε.Κ.Τ. και τον κ. Jean-Claude Trichet, που υπέστησαν μια παταγώδη, τεράστιας σημασίας και ιστορική ήττα, ως αποτέλεσμα της απόφασης της 21/7/2011.

Η Ε.Κ.Τ. υποχρεώνεται, για πρώτη φορά, να αποδεχθεί, ως μέσα πληρωμών, τα κρατικά ομόλογα της Ελλάδας, παρά και ενάντια στο γεγονός ότι το ελληνικό δημόσιο θα βαθμολογηθεί ως κράτος υπό "μερική" ή "επιλεκτική" χρεωκοπία. Και αυτή η πράξη αποδεικνύει την εγκληματική ξεροκεφαλιά του κ. Τρισέ και της γραφειοκρατικής ελίτ της Ε.Κ.Τ., γύρω από το ότι τα ελληνικά κρατικά ομόλογα δεν θα γίνονταν δεκτά από 1/1/2011, ως μέσα πληρωμών, από την Ε.Κ.Τ., ένα γαϊτανάκι που ξεκίνησε τον Οκτώβριο - Νοέμβριο του 2009, αμέσως μετά την βλακώδη και πλήρως αψυχολόγητη ανακοίνωση από τους ΓΑΠ - Παπακωνσταντίνου ότι το ύψος του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009 έφθανε στο 12,7% του ΑΕΠ και την άμεση υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων από τους Οίκους Αξιολόγησης, για να φθάσει σε αυτό το χάλι και η Ελλάδα και η ευρωζώνη, με την βοήθεια, φυσικά και της αντίστοιχης ξεροκεφαλιάς του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού, που αρνήθηκε επίμονα και συστηματικά (και εξακολουθεί ακόμα να αρνείται) την δημιουργία ενός θεσμικού τελικού εγγυητή των χρεών των κρατών της ευρωζώνης - περί της Ε.Κ.Τ. ο λόγος. Ενός εγγυητή, που, αν είχε υπάρξει, έστω και με μια απλή δήλωση της Angela Merkel τον Δεκέμβριο του 2009, θα είχε σταματήσει στην γέννησή της την ευρωζωνική κρίση και την ραγδαία εξέλιξή της. (Ο γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός υπέστη και αυτός μια μερική ήττα, αλλά εξακολουθεί να κρατάει όμηρο των διφορούμενων επιδιώξεων της γερμανικής ελίτ το σύνολο της ευρωζώνης, την οποία ένα κομμάτι αυτής της ελίτ την βλέπει ως μια χαμένη υπόθεση, ενώ ένα άλλο κομμάτι της παραμένει προσκολλημένο στην ευρωζώνη, την οποία φοβάται - και όχι άδικα - να εγκαταλείψει).

Το αστείο, επίσης στην όλη υπόθεση είναι (ένα αστείο το οποίο είναι συνάμα και τραγικό) η ιδιαίτερη μνεία, που κάνουν οι ηγέτες της ευρωζώνης στην «αύξηση της ανταγωνιστικότητας» της ευρωπαϊκής οικονομίας, ενώ είναι σαφές ότι αυτή η αύξηση της ανταγωνιστικότητας είναι που υποσκάπτει τα θεμέλια της ευρωζώνης επειδή δεν υπάρχει ένας μηχανισμός μιας επενδυτικής (ή/και καταναλωτικής) ανακύκλωσης των πλεονασμάτων της Γερμανίας στις ελλειμματικές χώρες, προκειμένου να αντιμετωπισθεί η κρίση, η οποία προήλθε και από την ανυπαρξία αυτού του μηχανισμού και από την μαζική διαφυγή εισοδήματος από τις ελλειμματικές χώρες προς τις πλεονασματικές και από τους αυτοματοποιημένους και μη ελεγχόμενους μηχανισμούς που ανακατένειμαν το δημιουργούμενο εισόδημα, υπέρ μιας μικρής μειοψηφίας, η οποία, αποταμιεύοντας το μεγαλύτερο μέρος του, το απέσυρε από την κατανάλωση, για να μπλοκαριστεί έτσι, σταδιακά, ο μηχανισμός της μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις και το σύστημα να εισέλθει σε μια βαθιά ύφεση, από την οποία δεν μπορεί ακόμη να ξεφύγει, λόγω της απορρύθμισης των ελέγχων στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και λόγω της χαοτικής και εντελώς ανεπαρκούς θεσμικής συγκρότησης της ευρωζώνης, η οποία αποτελεί ακριβώς προϊόν αυτής της απορρύθμισης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, αφού σε αυτήν η χρηματοπιστωτική ελίτ είναι εντελώς ανεξέλεγκτη, αφού επέτυχε το ανήκουστο : Να δημιουργηθεί μια Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία να εκδίδει νόμισμα, χωρίς να έχει προϋπάρξει μια αντίστοιχη ευρωπαϊκή κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία να ελέγχει αυτή την τράπεζα και το νόμισμα που αυτή εκδίδει!


[Αυτό το χαώδες θεσμικό πλαίσιο, που χρεωκόπησε την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία (και θα εξακολουθήσει να χρεωκοπεί και άλλες χώρες) και το οποίο κατασκευάστηκε, προκειμένου να στηθεί ένα πεδίο, στο οποίο να αναπτυχθεί ο αγώνας για την αυξανόμενη ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών οικονομιών, που συμμετέχουν στην ευρωζώνη και να αποφευχθούν οι μεταβιβαστικές πληρωμές εντός αυτής, δηλαδή να μην υπάρξει ανακύκλωση των πλεονασμάτων των πλεονασματικών χωρών στις ελλειμματικές χώρες – μια ανακύκλωση η οποία είναι φυσιολογική και δεδομένη, μέσα στα πλαίσια ενός ομοσπονδιακού κρατικού μορφώματος, με κεντρική κυβέρνηση και πραγματική Κεντρική Τράπεζα (και όχι εικονική, όπως η Ε.Κ.Τ.) οδήγησε στην μεγάλη αύξηση της ανταγωνιστικότητας των γερμανικών προϊόντων και στην καταβαράθρωση των οικονομιών των χωρών της περιφέρειας (και όχι μόνον), με αποτέλεσμα την παρούσα κρίση, η οποία θα ενδυναμωθεί και θα οδηγήσει στην διάλυση της ευρωζώνης, αν συνεχισθεί η πολιτική της αύξησης της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών των πλεονασματικών χωρών, χωρίς παράλληλη ανακύκλωση και αναδιανομή των δημιουργούμενων πλεονασμάτων στις ελλειμματικές χώρες. Αυτή η ανακύκλωση, τελικά, με χίλια βάσανα, θα γίνει, εάν οι ευρωζωνίτες θέλουν να κρατήσουν την ευρωζώνη ενωμένη. Διαφορετικά, η διαρκής και μη ανακυκλούμενη αφαίμαξη των οικονομιών των ελλειμματικών χωρών θα οδηγήσει τις χώρες αυτές, εκ των πραγμάτων, εκτός ευρωζώνης, με αποτέλεσμα της καταβαράθρωση και των πλεονασματικών χωρών, των οποίων η παραγωγή θα παύσει να βρίσκει αγοραστές στις ελλειμματικές χώρες. (Δείτε στο μπλογκ μου το κατατοπιστικό θέμα : "Γιατί η Γερμανία θα υποχρεωθεί να πληρώσει για τις χώρες της ευρωζωνικής περιφέρειας, αν θέλει να σώσει το ευρώ. (Οι μεταβιβαστικές πληρωμές από τις χώρες με πραγματική υποτίμηση, προς τις χώρες με πραγματική ανατίμηση, μέσα σε μια νομισματική ένωση)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/01/germania-kai-metavivastikes-pliromes.html ). Προφανώς, λοιπόν, οι ευρωζωνίτες ηγέτες δογματίζουν, ευρισκόμενοι κάτω από την επήρεια προκεϋνσιανών θεωρητικών κατασκευών, επιπέδου του αλήστου μνήμης «νόμου του Jean-Baptiste Say», ή/και ανοητολογούν, όταν κάνουν τέτοιου είδους αναφορές στην αναγκαιότητα για «αύξηση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών οικονομιών», αφού αδυνατούν, ή/και στρουθοκαμηλίζουν και δεν θέλουν να δουν ότι, χωρίς ένα πρόγραμμα εκτεταμένων δημόσιων επενδύσεων στην ευρωζώνη, με το οποίο θα αναδιανέμονται και θα ανακυκλώνονται τα συνολικά πλεονάσματα της ευρωζώνης, η σώρευση των πλεονασμάτων στις πλεονασματικές χώρες, εις βάρος των ελλειμματικών χωρών, η οποία σώρευση θα επέρχεται, μέσα από την υμνούμενη αύξηση της ανταγωνιστικότητας, δεν θα κάνει τίποτε περισσότερο, από το να υπονομεύει την συνοχή της ευρωζώνης, μια συνοχή η οποία θα διαρραγεί, όταν οι ελλειμματικές χώρες στο σύνολό τους, ή κατά μόνας, θα αποφασίσουν ότι η παραμονή στην ευρωζώνη είναι ασύμφορη γι’ αυτές και όταν η Γερμανία θα αποφασίσει οριστικά ότι η ευρωζώνη είναι και για την ίδια, ασύμφορη και ουσιαστικά μια χαμένη υπόθεση].


Αλλά η επισημοποίηση της κοινής χρεωκοπίας της Ελλάδας έχει και μια εσωτερική πολιτική και ιστορική αξία. Ο ΓΑΠ και η κυβέρνησή του, όπως ήδη είπα, υπέγραψαν το Μνημόνιο, πέρυσι τον Μάϊο, για να αποφευχθεί - υποτίθεται - η χρεωκοπία της χώρας μας, για να μην μπει από τους Οίκους Αξιολόγησης στην κατηγορία "default", είτε αυτή ήταν "selective" ή "complete", ή "partial", η οποία κατηγορία προσδιορίζει την Ελλάδα ως επίσημα χρεωκοπημένη χώρα. Τα κυβερνητικά και δημοσιογραφικά παπαγαλάκια του ΓΑΠ, μάλιστα, διακήρυσσαν ότι δεν μπορεί ένας Γεώργιος Παπανδρέου να συνδέσει το όνομά του με μια χρεωκοπία, σαν αυτή του Χαρίλαου Τρικούπη, ούτε και να διαχειριστεί μια χρεωκοπία της χώρας, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1932. Έλεγαν όλοι αυτοί, μάλιστα, ότι ο ΓΑΠ θα υπέβαλε την παραίτησή του, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, διότι μια χρεωκοπία της χώρας θα αποτελούσε δυσφήμιση για το πρόσωπό του και την ιστορία της οικογένειάς του (βέβαια, όλοι αυτοί απέκρυπταν ότι ο ΓΑΠ, με το Μνημόνιο, έπραττε αυτό, ακριβώς, που έλεγε ότι ήθελε να αποφύγει, υπογράφοντας την ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας και προβαίνοντας σε μια άθλια διαχείρισή της). Τώρα, ουσιαστικά οι μάσκες έπεσαν και ο ΓΑΠ είναι ο πρωθυπουργός, που οδηγεί την χώρα σε μια τρίτη μεγάλη χρεωκοπία, μετά τους Χαρίλαο Τρικούπη και Ελευθέριο Βενιζέλο. Είναι ο τρίτος και ο χειρότερος και τούτο διότι οι προηγούμενοι δεν την περίμεναν, αφού η οικονομική κρίση τους βρήκε στην εξουσία, ενώ εκείνος οδήγησε την Ελλάδα στην χρεωκοπία, γνωρίζοντας την ύπαρξη της μεγάλης οικονομικής ύφεσης του 2008 και τις επιπτώσεις της στην ελληνική οικονομία το 2009. Αυτή η απλούστατη ιστορική πραγματικότητα θα κυνηγάει, πάντοτε, τον ΓΑΠ, ο οποίος, όντας εντελώς ακατάλληλος, για κακή τύχη της χώρας, βρέθηκε στο τιμόνι της διακυβέρνησης του τόπου στην πιο δύσκολη στιγμή των τελευταίων 60 χρόνων της ελληνικής ιστορίας. Και αυτό δεν χρειάζεται να αποσιωπηθεί, διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε τα ιστορικά διδάγματα. Και βασικό ιστορικό δίδαγμα είναι ότι η επιλογή πρωθυπουργού δεν μπορεί να γίνεται ελαφρά τη καρδία, ούτε και η διαχείριση των πραγμάτων της χώρας είναι δυνατόν να αφήνεται στον αυτόματο πιλότο.


Από εκεί και πέρα, μια πρώτη ανάγνωση των γριφωδών και ασαφών προβλέψεων της Απόφασης των ηγετών της ευρωζώνης της 21/7/2011 είναι πλήρως απογοητευτική, παρά το γεγονός ότι έδειξαν ότι προσπαθούν να μην διαλύσουν το μαγαζί.


Ας δούμε το περίφημο «Σχέδιο Marshall»: Ουδείς νέος πόρος, που θα χρηματοδοτήσει αυτό το σχέδιο, προβλέπεται. Μόνη αναφορά γίνεται στις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, στην τεχνική βοήθεια ευρωπαϊκών κρατών, στην δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Ομάδας Εργασίας, για την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων, που ήδη υπάρχουν και τα οποία είναι προφανώς ανεπαρκή. Νέα ποσά λοιπόν, δεν προβλέπονται, ενώ η τεχνική βοήθεια των ευρωπαϊκών κρατών περισσότερο μπορεί να έχει να κάνει με την «αξιοποίηση», δηλαδή την εκποίηση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας και όχι με οποιαδήποτε αναπτυξιακά προγράμματα. Αλλά χωρίς νέο χρήμα, δουλειά δεν πρόκειται να γίνει.


Η απόφαση κάνει αναφορά στην ανάγκη ενίσχυσης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, γεγονός που παραπέμπει στα προβλήματα ρευστότητας που θα αντιμετωπίσει Με αυτό τον κομψό τρόπο οι ευρωζωνίτες αποδέχονται ότι η λύση, που προκρίνουν βασίζεται στο selective default , δηλαδή στην χρεοκοπία των ελληνικών κρατικών ομολόγων, που από μόνο του αποτελεί πιστωτικό γεγονός.

Το αστείο στην όλη υπόθεση βρίσκεται στο γεγονός ότι η απόφαση της 21/7/2011 επιβραβεύει τον ΓΑΠ, για τα μέτρα που έχει λάβει, με το πρώτο Μνημόνιο και για την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και ενώ τα χαρακτηρίζει, ως μέτρα απαραίτητα για την αντιμετώπιση της κρίσης, αποδέχεται ότι αυτά δεν αρκούν για το ξεπέρασμά της. Γι’ αυτό και χορηγεί νέο … δάνειο στην χώρα, ύψους 109 δις. € (από τον EFSF αυτήν την φορά, όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία), για να αποπληρώσει τα προηγούμενα δάνεια!!! Φορτώνει, δηλαδή, νέα χρέη στην ήδη υπερχρεωμένη Ελλάδα, εξακολουθώντας να καθιστά το ελληνικό δημόσιο χρέος μη βιώσιμο και αδύνατο να αποπληρωθεί, παρά το «χαμηλό» επιτόκιο, γύρω στο 3,5%, (δεν είναι καθόλου χαμηλό το επιτόκιο αυτό για την υπερχρεωμένη Ελλάδα, η οποία δεν μπορεί να αποπληρώσει αυτά τα δάνεια, λόγω του γεγονότος ότι δεν μπορεί να πληθωρίσει το χρέος της, αφού δεν τυπώνει νόμισμα, όπως έπραττε επί δραχμής, ούτε μπορεί, λόγω του σκληρού ευρώ, αλλά και των μέτρων λιτότητας, να έχει εκείνες τις εισπράξεις, που θα της επέτρεπαν να αποπληρώσει αυτό το χρέος) και παρά την χρονική επιμήκυνση της αποπληρωμής του νέου δανείου σε ένα χρονικό βάθος 15, 30 ή και 40 ετών. (Τα παλαιά δάνεια του Μνημονίου θα παραμείνουν με το απαγορευτικό επιτόκιο του 6%).


Στην πραγματικότητα, δηλαδή, το υποτιθέμενο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι περισσότερο ένα κούρεμα στα λόγια, παρά στην πράξη. Ούτως, ή άλλως, ακόμα και αν πραγματοποιηθεί αυτή η πρώτη αναδιάρθρωση χρέους σε χώρα της ευρωζώνης, αυτή είναι αναξιόλογη και άνευ ουσίας, αφού το ελληνικό δημόσιο χρέος θα παραμείνει υπέρογκο και θα αυξηθεί, έστω και με μικρότερη ταχύτητα (αν και αυτή η σμίκρυνση της αυξητικής ταχύτητας του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν είναι δεδομένη), από ότι έως τώρα, αφού – αν πραγματοποιηθούν οι υπολογισμοί των ευρωζωνιτών, το ελληνικό δημόσιο χρέος σε μια τετραετία περίπου, αντί για 160% του ΑΕΠ, θα αντιστοιχεί στα 149% του ΑΕΠ. Πιάσε το αυγό, δηλαδή και κούρεψέ το!. Το ελληνικό δημόσιο χρέος συνεχίζει και μετά την απόφαση της 21/7/2011, να είναι μη βιώσιμο, θα παραμείνει ένας τεράστιος βραχνάς και θα εξακολουθεί να πνίγει την ελληνική οικονομία, για δεκαετίες, ενώ η χώρα θα εξακολουθεί να παραμένει διασωληνωμένη στην Ε.Κ.Τ. και στον EFSF, χωρίς πρόσβαση στις αγορές, τουλάχιστον μέχρι το 2020 (και βάλε), αν δεν αλλάξει κάτι το ουσιαστικό, τόσο στο ίδιο το ύψος του χρέους, (ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών ήταν ωμός και σαφής προς τους ευρωζωνίτες, λέγοντάς τους ότι πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος πρέπει να υποστεί ένα γενναίο κούρεμα, αν θέλουν να είναι αποτελεσματικοί) – στην πραγματικότητα η μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, πρέπει να υπερβεί το 70% του συνολικού του ποσού, αν επιθυμούν να το καταστήσουν βιώσιμο, διότι η χώρα μας (από το ποσόν των 345 δισ. €, που χρωστάει τώρα, ένα χρέος το οποίο είναι ένα καθαρά ανατοκιστικό/επιτοκιακό χρέος, κατά 85%, έως 90% αυτού του χρέους, πρόκειται, δηλαδή, για ένα καθαρά τοκογλυφικό χρέος, το οποίο πρέπει να παύσει να εξυπηρετείται), μπορεί να εξυπηρετήσει ένα δημόσιο χρέος, της τάξεως των 35 δισ. €, έως 60 δισ. €, το πολύ και αυτό είναι εντελώς αμφιλεγόμενο, λόγω του γεγονότος ότι δεν έχει ένα μαλακό νόμισμα, για να το εξυπηρετήσει, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Αργεντινή χρεωκόπησε με ένα δημόσιο χρέος της τάξεως του 40% του ΑΕΠ και η Πορτογαλία, με ένα δημόσιο χρέος πολύ κάτω του 100% του ΑΕΠ - αλλά και στο ευρώ, το οποίο όσο παραμένει σκληρό, δεν πρόκειται να δώσει την δυνατότητα στην Ελλάδα όχι μόνο να αποπληρώσει τα χρέη της, αλλά ούτε καν να επιβιώσει με μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Δεν είναι δυνατόν το ευρώ να αποτιμάται στα 1,40 δολλάρια, ενώ η πραγματική του ισοτιμία βρίσκεται στα 0,95 δολλάρια. Με αυτή την ισοτιμία στην οποία τώρα διακυμαίνεται, ουδείς εχέφρων μπορεί να περιμένει ότι η Ελλάδα (και οποιαδήποτε άλλη χώρα της περιφέρειας – και όχι μόνον αυτής αλλά και μεγάλων χωρών - όπως της Ιταλίας, ή της Γαλλίας - της ευρωζώνης) θα μπορέσει να επιβιώσει.


Ας δούμε τώρα το άλλο αξιοπερίεργο της απόφασης της 21/7/2011 : Ξαφνικά, στην απόφαση αυτή γίνεται αναφορά σε δάνεια, για την Ελλάδα, από τις ευρωπαϊκές τράπεζες, οι οποίες θα δώσουν 39 δισ. €. Όμως πως και για ποιόν λόγο και με ποια κίνητρα, θα πράξουν κάτι τέτοιο οι ουσιαστικά πτωχευμένες ευρωπαϊκές τράπεζες και πως θα πεισθούν να δανείσουν την Ελλάδα που έχει πτωχεύσει (και πως, όλοι αυτοί μαζί, θα πείσουν τους Ευρωπαίους φορολογουμένους να τους χρηματοδοτούν) , όλα αυτά είναι ένα παραδοξολογικό σχήμα, το οποίο ουδείς εξηγεί το πως θα λάβει σάρκα και οστά, αφού τα αναφερόμενα στην απόφαση, περί συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στην ενίσχυση της Ελλάδας και στο «εθελοντικό» κούρεμα των απαιτήσεών τους, είναι προϊόν της φαντασίας των ευρωζωνιτών ηγετών, το οποίο κούρεμα, αν λάβει χώρα, είναι, όπως έγραψα παραπάνω, εντελώς αναξιόλογο και παντελώς ανεπαρκές – ουσιαστικά είναι μια ασπιρίνη σε έναν καρκινοπαθή ευρισκόμενο στο τελικό στάδιο της ασθένειας – γεγονός το οποίο θα χειροτερεύσει τα πράγματα. (Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : «Το ελληνικό δημόσιο χρέος και τα σαθρά θεμέλια των ευρωπαϊκών τραπεζών» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/07/epanakefalaiopoiisi-eurotrapezon.html ).


Αλλά το εντελώς τραγελαφικό στοιχείο της απόφασης των ηγετών της ευρωζώνης της 21/7/2011, βρίσκεται στο τμήμα της εκείνο, το οποίο ξεκαθαρίζει ότι οι τράπεζες καλούνται να συμμετάσχουν στον δανεισμό της Ελλάδας και μόνον της Ελλάδας και ουδεμίας άλλης χώρας της ευρωζώνης, αφού η ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική ελίτ θα κατέρρεε, άμεσα αν μάθαινε ότι σχεδιάζεται θα επιβληθεί κούρεμα και στα ομόλογα των υπόλοιπων κρατών της ευρωζώνης. Φυσικά, αυτό το κομμάτι της απόφασης την καθιστά θνησιγενή και άνευ αξίας επειδή ξεκαθαρίζει πως όσα περιλαμβάνονται στην απόφαση αυτή δεν ισχύουν ούτε για την Ιρλανδία, ούτε για την Πορτογαλία, ούτε για Ισπανία, ούτε για την Ιταλία. Δεδομένο, λοιπόν, είναι ότι οι γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές θα κάνουν παίγνια γύρω από το περίφημο άρθρο 7 της απόφασης της 21//7/2011, που προβλέπει ότι όσα ισχύουν για την Ελλάδα, δεν θα ισχύσουν για τα άλλα κράτη της ευρωζώνης και γύρω από το πως θα συρθεί η ΕΕ σε έναν ακόμα κατεξευτελισμό, ο οποίος θα εδράζεται, εκ νέου, στις δύο εναλλακτικές διεξόδους για την ευρωζώνη : Ή διατήρηση και εμβάθυνσή της, με επέκταση και στις υπόλοιπες χώρες, όλων των ρυθμίσεων, που ισχύουν για την Ελλάδα, ή άρνηση αυτής της επέκτασης και διάλυση της ευρωζώνης, εάν κυρίως η Γερμανία και οι πλεονασματικές χώρες δεν δεχθούν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, για να μπορέσουν ο EFSF (τα ομόλογα του οποίου είναι ήδη τοξικά και αναξιόπιστα, ενώ το budget του είναι εντελώς ανεπαρκές για την δουλειά που θέλουν να του δώσουν, δηλαδή την επαναγορά ομολόγων) και η ΕΚΤ να χρηματοδοτήσουν ένα τεράστιας έκτασης εγχείρημα, το οποίο θα κοστίσει ουκ ολίγα τρισεκατομμύρια ευρώ, υποχρεούμενες σε μαζική ανακύκλωση, όχι μόνον των πλεονασμάτων τους, αλλά και ποσών που μπορεί και να υπερβαίνουν τα πλεονάσματα αυτά.


Υπό το φως των παραπάνω λεχθέντων, η όλη υπόθεση της απόφασης της 21/7/2011 (πέρα από το γεγονός ότι δείχνει ότι δεν έχουν ακόμα αποφασίσει την διάλυση της ευρωζώνης και ότι προσπαθούν να την διασώσουν, συντηρώντας, όμως, εκ παραλλήλου, την χαοτική θεσμική της συγκρότηση, αφού, κυρίως, η Γερμανία, αλλά και η Γαλλία και οι άλλες χώρες αρνούνται να αποδεχθούν την παραχώρηση του συνόλου, σχεδόν, της εθνικής τους κυριαρχίας, σε κυβερνητικά όργανα ενός ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού μορφώματος, το οποίο θα υποκαταστήσει την θεσμικά ανεπαρκή ευρωζώνη) είναι άνευ αξίας, ή είναι ευτελούς αξίας.


Με αυτά τα δεδομένα, η νέα χρηματοπιστωτική κρίση στην ευρωζώνη, η οποία θα θέσει, εκ νέου, το υπαρξιακό πρόβλημα αυτής της χαοτικής νομισματικής ένωσης, η οποία δεν έχει μπορέσει, ούτε καν να μετασχηματισθεί σε οικονομική ένωση, είναι προ των πυλών και η έλευσή της είναι, απλώς ζήτημα χρόνου…"

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Ελλάδα : Από το Μνημόνιο στην χρεωκοπία (ελεγχόμενη πτώχευση) και από εκεί στην μοντέρνα πεονία. (Οι ΓΑΠ και Ευάγγελος Βενιζέλος οδηγούν τον ελληνικό πληθυσμό στην υπαγωγή του σε ένα μοντέρνο δουλοκτητικό καθεστώς).


Η Βουλή των Πασόκων. ΓΑΠ και Βενιζέλος ξεπουλούν τον τόπο και υπαγάγουν τον πληθυσμό του υπό ένα μοντέρνο καθεστώς πεονίας. (Ένα καταπληκτικό σκίτσο του ΣΤΑΘΗ, που περιγράφει πλήρως αυτό που συμβαίνει...)



Οι "υψηλού διανοητικού περιεχομένου" παραδοξολογίες του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως και υπουργού Οικονομικών του ΓΑΠ Ευάγγελου Βενιζέλου, περί "επιλεκτικής χρεωκοπίας" της χώρας (μιας χρεωκοπίας, που όμως ... δεν θα είναι χρεωκοπία, αλλά κάτι άλλο!!!), με έκαναν να θυμηθώ ένα παλαιό κείμενό μου της 19/3/2011, το οποίο είναι, πλήρως, περιγραφικό της κατάστασης, στην οποία επιδιώκουν οι ευρωπαϊκές χρηματοπιστωτικές ελίτ να οδηγήσουν την χώρα και τον ελληνικό πληθυσμό και το οποίο δημοσιεύτηκε, ως σχόλιο, σε δύο άρθρα δύο άλλων φοβισμένων διανοητών της έντρομης ελληνικής πολιτικοοικονομικής και "πνευματικής" ελίτ της χώρας.

Το ένα θέμα αφορούσε το άρθρο του γνωστού αμετροεπούς μνημονιολάγνου και αθεράπευτου κομφουζιονιστή Γιώργου Γιαννουλόπουλου, με τίτλο : "Οι μύθοι που μας αρέσουν" http://p-tk.blogspot.com/2011/03/blog-post_1624.html , το οποίο αναδημοσίευσε ο Γιάννης Μιχαλόπουλος στο μπλογκ "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ" (δείτε τα σχόλιά μου http://p-tk.blogspot.com/2011/03/blog-post_1624.html?showComment=1300487519058#c8645373612307439897 και http://p-tk.blogspot.com/2011/03/blog-post_1624.html?showComment=1300487798171#c7285438542068011021 και http://p-tk.blogspot.com/2011/03/blog-post_1624.html?showComment=1300488789054#c9038420094739687548 και http://p-tk.blogspot.com/2011/03/blog-post_1624.html?showComment=1300490413790#c2503042803375014079 και http://p-tk.blogspot.com/2011/03/blog-post_1624.html?showComment=1300491634568#c2952408291078597746 της 19/3/2011) και το δεύτερο θέμα αφορούσε το άρθρο του κ. Τάσου Τέλλογλου (ενός ακόμα μνημονιόφρονα δημοσιογράφου του "ΣΚΑΪ"), με τίτλο : "Σαν σάπιο πόδι" http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=5832 (δείτε εκεί τα λογοκριμένα σχόλιά μου, υπ' αριθμ. 12 και 13, των οποίων το κομμένο, από τον κ. Τέλλογλου, κομμάτι το ενσωμάτωσα στα σχόλιά μου στο προαναφερόμενο κείμενο του Γιώργου Γιαννουλόπουλου - και βέβαια, πρέπει να πω ότι κατανοώ τους λόγους, για τους οποίους ο κ. Τάσος Τέλλογλου λογόκρινε τα σχόλια αυτά).

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δουν τις σχετικές δημοσιεύσεις των δύο αυτών κυρίων και να κρίνουν τα όσα λένε και γράφουν, αν και όσα λένε και γράφουν μικρή αξία έχουν μπροστά σε όσα λέει τις τελευταίες ημέρες ο επινοητικότατος παραδοξολόγος κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, για την επερχόμενη "επιλεκτική χρεωκοπία" της χώρας, σε συνδυασμό με τις "εμπράγματες ασφάλειες", που θα επιβληθούν στην χώρα, προκειμένου να λάβει τα νέα δάνεια του υπό διαπραγμάτευση Μνημονίου.

Φυσικά, όλα αυτά που λέει ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος είναι ανοησίες, οι οποίες θέλουν να αποκρύψουν το απλό γεγονός ότι η χώρα οδηγείται σε μια διαδικασία πτώχευσης, την οποία προσπαθούν, απλώς, να συγκαλύψουν, μέσω της ευξεύρεσης μιας "κατάλληλης" ονοματοδοσίας, η οποία θα αποκρύπτει το ουσιαστικό πτωχευτικό της περιεχόμενο, προκειμένου να αποφύγουν να πυροδοτήσουν ένα πιστωτικό γεγονός, το οποίο θα ενεργοποιήσει τα cds.


Επίσης, τα λεγόμενα από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών του ΓΑΠ αποσκοπούν στο να κρύψουν το γεγονός ότι ο ελληνικός πληθυσμός πρόκειται να τεθεί, υπό ένα καθεστώς πεονίας, το οποίο θα είναι μακροχρόνιο και απροσδιόριστο, ως προς το τέλος του και το οποίο, ως μοντέρνο καθεστώς δουλοπαροικίας, θα τον οδηγήσει στην μαζική εξαθλίωση και στην πείνα, αν ο ίδιος αφήσει την τύχη του στα χέρια των "επαϊόντων", δηλαδή στα χέρια της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και των πολιτικών της θεραπαινίδων.


Αυτήν την απλή και ωμή αλήθεια επιδιώκουν να κρύψουν οι βενιζέλειες αλχημείες, γύρω από την μετάφραση του "selective default", δηλαδή της "επιλεκτικής χρεωκοπίας", που, όμως ... δεν είναι χρεωκοπία!!! (Ακόμα και στην Αργεντινή η χρεωκοπία ήταν επιλεκτική, αφού το αργεντίνικο κράτος πλήρωνε κάποιους από τους ομολογιούχους. όχι, φυσικά, όλους, αλλά εκείνους που το ίδιο επέλεγε ότι έπρεπε να πληρώσει. Ως εκ τούτου, όλη η συζήτηση, την οποία ξεκίνησε ο αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών του ΓΑΠ είναι άνευ ουσίας και περί όνου σκιάς).

Στην πραγματικότητα, βέβαια, αυτό που ετοιμάζουν οι Ευρωπαίοι εκπρόσωποι των δανειστών της χώρας μας είναι κάτι το πολύ απλό : Πρόκειται περί κοινής χρεωκοπίας, η οποία θα μετασχηματισθεί σε μια διαδικασία ελεγχόμενης και συγκαλυμένης πτώχευσης, η οποία και θα οδηγήσει σε μια εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων της χώρας και στην πραγματική διαρπαγή του πλούτου της, μέσω των "εμπράγματων ασφαλειών", που θα της επιβληθούν και οι οποίες θα είναι ξεχωριστές από τις εκποιητικές αποκρατικοποιήσεις του νεοσυσταθέντος Ταμείου εκποίησης της κρατικής περιουσίας, το οποίο ιδρύθηκε από το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.

Το κωμικό και συνάμα τραγικό στοιχείο στην όλη υπόθεση έχει να κάνει με το γεγονός ότι η χώρα οδηγείται στην επίσημη - στην κοινή - χρεωκοπία και στην συγκαλυμένη πτώχευση, την στιγμή που μόλις πριν ένα σχεδόν μήνα ψηφίστηκε το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, με κύριο επιχείρημα ότι έπρεπε να ψηφισθεί, για να .... μην χρεωκοπήσει η χώρα! Όπως ακριβώς, τον Μάϊο του 2010 είχε ψηφισθεί το Μνημόνιο της ντροπής και της μοντέρνας Κατοχής (το οποίο απέτυχε παταγωδώς, όπως προκύπτει από όσα τώρα συμβαίνουν και του οποίου το μνημόσυνο τελείται αυτές τις ημέρες), επίσης, για να .... μην χρεωκοπήσει η χώρα και για να μπορέσουν να πληρωθούν ... οι μισθοί και οι συντάξεις!!!

Το ότι όλοι αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες μας δουλεύουν είναι, φυσικά, δεδομένο και κατανοητό ακόμα και από ένα μικρό παιδί.

Ποιό είναι το πρόβλημα στην όλη υπόθεση; Το πρόβλημα είναι αυτό που περιγράφει το παρακάτω κείμενό μου, που αναδημοσιεύω και το οποίο έχει να κάνει με τις τεράστιες επισφάλειες του ευρωπαϊκού και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο είναι εντελώς αποσαρθρωμένο και το οποίο πρέπει να αναδιαρθρωθεί εκ βάθρων, μέσω μιας εκτεταμένης κρατικοποίησής του και μέσω της επιβολής αυστηρών ρυθμίσεων γύρω από την λειτουργία του, διαφορετικά το μεγάλο κράχ είναι μπροστά, όπως περιγράφω και στο θέμα που έχω δημοσιεύσει στο μπλογκ μου, με τίτλο : "Το ελληνικό δημόσιο χρέος και τα σαθρά θεμέλια των ευρωπαϊκών τραπεζών, που οδεύουν προς επανακεφαλαιοποίηση υπό δημόσιο έλεγχο" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/07/epanakefalaiopoiisi-eurotrapezon.html .

Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει αυτόν τον καιρό, ήδη από το τέλος του περασμένου Μαΐου, με την "ελληνική κρίση", είναι ότι η ευρωζώνη (αυτή η παταγώδης αποτυχία της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας) βρίσκεται ένα βήμα πριν από την κατάρρευσή της, απειλώντας να οδηγήσει και την παγκόσμια οικονομία σε ένα νέο ισχυρό χρηματοπιστωτικό κραχ. Η τεράστια διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα της παγκόσμιας οικονομίας, μέσω της ανάληψης υψηλών ρίσκων και λόγω της χαοτικής παγκοσμιοποίησης, που προέκυψε, μετά την πτώση της "Ε.Σ.Σ.Δ.", στις αρχές της δεκαετίας του 1990, έχει οδηγήσει τον τομέα αυτόν σε μια κατάσταση, η οποία είναι, πλέον, μη βιώσιμη.

Η ουσία της υπόθεσης, περιγράφεται, πλήρως, στο κείμενό μου, που ακολουθεί : Η δημιουργία μιας τεράστιας έκτασης δεξαμενής κεφαλαίων προς επένδυση, λόγω της πτώσης της κατανάλωσης, που επήλθε εξ αιτίας της τεράστιας και απίστευτης, σε έκταση, ανισοκατανομής του παγκόσμιου εισοδήματος (τα 58 σεντς, για κάθε ένα παραγόμενο δολλάριο πηγαίνουν στο 1% του πληθυσμού) έχει μπλοκάρει την διαδικασία μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις, επιβεβαιώνοντας την παλαιά καλή και ορθή κεϋνσιανή θεωρία, για τις αιτίες των καπιταλιστικών κρίσεων και υφέσεων. Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού είναι τα κεφάλαια αυτά να λιμνάζουν και να μην μπορούν να βρουν ούτε επικερδή τοποθέτηση στην διεθνή αγορά, ούτε να περάσουν στην κατανάλωση, προκειμένου να τονώσουν την πτωτική τάση της παγκόσμιας ζήτησης. Τα κεφάλαια αυτά υπελόγιζα στο κείμενο αυτό ότι είναι, γύρω στα 900 τρισ. δολλάρια. Όμως, τα τελευταία στοιχεία, που έχω υπόψη μου, ανεβάζουν το ποσόν των κεφαλαίων αυτών, γύρω στο 1 τετράκις 400 τρισ. δολλάρια, αφού όλα μαζί συμποσούνται σε επίπεδα που φθάνουν πάνω από 20 φορές από το παγκόσμιο ΑΕΠ (το οποίο φθάνει γύρω στα 75 τρισ. δολλάρια το 2010).

Ας δούμε, όμως, το κείμενο αυτό :


"Ο κ. Γιαννουλόπουλος εξακολουθεί να επιμένει να ανοησιολογεί και να απευθύνεται σε ένα κοινό ανθρώπων το οποίο αγνοεί (ή καμώνεται πως αγνοεί, για λόγους που έχουν να κάνουν με την ψυχολογική του καθήλωση στην υπεράσπιση ιδεών, που αιφνιδιαστικά η έλευση της οικονομικής ύφεση των subprime δανείων στις Η.Π.Α. τον Σεπτέμβριο του 2008 και η κρίση χρέους της ευρωζώνης το 2010, έδειξαν ότι έχουν χρεωκοπήσει, τουλάχιστον ως προς το πρακτικό σκέλος της εφαρμογής τους, έτσι όπως αυτές οικοδομήθηκαν, κατά την διαδικασία συγκρότησης της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, γενικώς και της θεσμικής οργάνωσης της ευρωζώνης ειδικώς) τα δεδομένα στο σύγχρονο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Οι παραδοξολογικές απόψεις του κ. Γιαννουλόπουλου και της ελληνικής «πνευματικής» ελίτ (δηλαδή των δημοσιογραφικών φερέφωνων της έντρομης και αλαφιασμένης πολιτικοοικονομικής ελίτ του τόπου, η οποία βλέπει ότι η ολοένα και μεγαλύτερη ένταση του γιαουρτοπόλεμου, που έχει εσχάτως ξεσπάσει, μπορεί να μετεξελιχθεί σε πολύ χειρότερες στάσεις και συμπεριφορές του ελληνικού πληθυσμού) φυσικά δεν αντέχουν στην βάσανο της πραγματικότητας, ακόμα και όταν έχουν έναν εκλεπτυσμένο χαρακτήρα, ή όταν εκφράζονται με μια επιτηδευμένη αμφισημία, η οποία επιχειρεί να συγκαλύψει την ουσία των όσων προτείνονται από τους εκάστοτε αρθρογράφους – χαρακτηριστικό παράδειγμα το άρθρο του κ. Τάσου Τέλλογλου στο Protagon.gr, με τίτλο : «Σαν σάπιο πόδι» http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=5832 , όπου ο κ. Τέλλογλου, λέει ότι το ελληνικό δημόσιο πρέπει να περικόψει τις υποχρεώσεις του, χωρίς όμως να διευκρινίζει το τι εννοεί.

Θα μπορούσα να πω ότι το κείμενο του κ. Τέλλογλου είναι συνέχεια της ακατάσχετης ανοησιολογίας των όσων έχει υποστηρίξει - μέσα στην πλήρη σύγχυση στην οποία έχει περιέλθει - η ελληνική πνευματική και πολιτικοοοικονομική ελίτ από τα μέσα Δεκεμβρίου του 2009 και μετά και ιδίως, ύστερα από όσα συνέβησαν, με την κρίση δανεισμού και το αποικιοκρατικό Μνημόνιο της ντροπής, στην οποία και στο οποίο έσυρε την Ελλάδα η κυβέρνηση του ευήθους ΓΑΠ.

Όμως, οι διατυπώσεις στο άρθρο του κ. Τέλλογλου μπορούν να χαρακτηρισθούν ως αμφίσημες, αφού, ούτε η αναφορά του στην "περικοπή των υποχρεώσεων της χώρας", ούτε η αντίστοιχη στο "κόψιμο του ποδιού", προσδιορίζουν το είδος και την προέλευση της περικοπής.


Μέχρι τώρα, η έντρομη και αποπροσανατολισμένη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, μαζί με τα "πνευματικά" (δημοσιογραφικά και άλλα - π.χ. οι κύριοι Μπάμπης Παπαδημητρίου και Πάσχος Μανδραβέλης και πλείστοι άλλοι) της παπαγαλάκια, μιλώντας για περικοπές και για "κάψιμο λίπους", εννοούν την αμείλικτη περικοπή (το "κούρεμα") των μισθών και των συνολικών εισοδημάτων του ελληνικού πληθυσμού και φυσικά αρνούνται, κατηγορηματικά, να αναφερθούν στην περικοπή (στο "κούρεμα") των απαιτήσεων των ξένων και εντοπίων δανειστών της χώρας, οι οποίες συμποσούνται στο αστρονομικό ποσόν των 345 δισ. €, ποσόν το οποίο αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο και πνίγει την ελληνική οικονομία, ακριβώς επειδή, υπό τις παρούσες υπαναπτυξιακές συνθήκες, που έχει επιβάλλει το επαχθές Μνημόνιο των εκπροσώπων των δανειστών της χώρας, στους οποίους ο ΓΑΠ και η κυβέρνησή του έχουν παραδώσει την ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας, το χρέος αυτό είναι αδύνατο να εξυπηρετηθεί, έστω και στοιχειωδώς, ακόμα και αν το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού πωληθεί στα σκλαβοπάζαρα της Αφρικής, ή της Ινδίας, υπό καθεστώς πεονίας.

(Πεονία είναι μια κατάσταση, ή συνθήκη, υποχρεωτικής υπηρεσίας βασισμένη πάνω στο χρέος ενός προσώπου προς ένα άλλο. Η πεονία, δηλαδή, είναι καθεστώς, στο οποίο ο εργαζόμενος, ως άτομο, ή ως σύνολο, ασκεί ελάχιστο, ή και καθόλου, έλεγχο στις συνθήκες και τους όρους της εργασίας του, διότι είναι υπόχρεος στον δανειστή του, ή στους δανειστές του. Ανάμεσα στην δουλεία και την ελεύθερη εργασία, υπάρχουν ενδιάμεσοι τύποι και η ανελεύθερη εργασία, η δουλοπαροικία, η πεονία, η καταναγκαστική εργασία είναι κάποιοι από τους τύπους αυτούς. Οι πεονίτες είναι αγρότες, ή εργάτες γης, δεμένοι με συγκεκριμένους εργοδότες, λόγω των δανείων που χρωστούν. Η υποχρέωσή τους να δουλέψουν φθάνει, μέχρις ότου να αποπληρωθεί το χρέος, αλλά στην πράξη, ο δανειστής παραποιεί τους λογαριασμούς, έτσι ώστε το χρέος να μην αποπληρώνεται ποτέ και να συνεχίζει να αυξάνεται και έτσι να μεταβιβάζεται, ως υποχρέωση και στα παιδιά του οφειλέτη. Φυσικά, το καθεστώς αυτό δεν έχει πάψει να ισχύει, παρά τα όσα λένε τα επίσημα κείμενα και απαντάται, ατόφιο στον τρίτο κόσμο - στην Ινδία, αλλά και στις αφρικανικές χώρες).

Ένα τέτοιο καθεστώς πεονίας, σε μοντέρνα έκδοση για τις αναπτυγμένες χώρες, ήλθε να επιβάλλει το κατοχικό Μνημόνιο της ντροπής, που υπέγραψε ο ευήθης ΓΑΠ και υπερασπίζεται με θέρμη η πλειοψηφία της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, μέρος της οποίας έχει και άμεσα προσωπικά συμφέροντα από την εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεων της Ελλάδας, λόγω των επενδύσεων που έχει κάνει πάνω στα ελληνικά κρατικά ομόλογα, αλλά και τα τραπεζικά, τα οποία επηρεάζονται από αυτά. Γι' αυτό και έχει επιλέξει και υπερασπίζεται, με πάθος, το κούρεμα των μισθών και των εισοδημάτων του πληθυσμού και γενικώτερα της πραγματικής οικονομίας, υπέρ των εικονικών (fiat money) εισοδημάτων του χρηματοπιστωτικού τομέα και των εισοδηματιών (των ραντιέρηδων, για να θυμηθώ έναν παλαιό, αλλά και πλήρως χαρακτηριστικό όρο, που χρησιμοποίησε ο John Maynard Keynes, ήδη από το μακρινό 1924, μιλώντας για την αναγκαιότητα να απαξιωθούν τα εισοδήματά τους - τα οποία μπλοκάρουν την ομαλή μετατροπή των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις και οδηγούν σε κρίση την καπιταλιστική οικονομία -, προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο βαθύς πόνος, που προκαλούν σε πλατιά στρώματα του πληθυσμού, να αυξηθεί η ενεργός συναθροιστική ζήτηση και η ολική κατανάλωση και να απεμπλοκαριστεί ο χρηματοπιστωτικός μηχανισμός μετατροπής των αποταμιεύσεων σε επενδύσεις).


Φυσικά, η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ αρνείται να πει τα αυτονόητα. Ότι, δηλαδή, το πρόβλημα είναι ευρύτερο και υπερβαίνει την χώρα μας, την οποία ενέταξε στο ευρώ και την ζώνη του, ενώ αυτή ήταν πλήρως ανέτοιμη να ενταχθεί σε αυτό το εικονικό νόμισμα, χρησιμοποιώντας μια οργιαστική και ψευδολόγα προπαγάνδα, προκειμένου να εξαπατήσει το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού, από τον οποίο, όμως, τώρα ζητεί να πληρώσει τον βαρύτατο λογαριασμό των δικών της ανόητων και εγκληματικά εσφαλμένων στρατηγικών επιλογών, οι οποίες απογύμνωσαν την χώρα από τα απαραίτητα νομισματικά (την δραχμή και το εκδοτικό δικαίωμα της Τράπεζας της Ελλάδος), αλλά και τα δημοσιονομικά όπλα, που είχε για να αντιμετωπίσει μια ύφεση, σαν αυτήν που έπληξε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα τον Σεπτέμβριο του 2008, με την κρίση της αμερικανικής κτηματαγοράς.


Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι ότι τα συνολικά δανειακά και τα προς δανεισμό κεφάλαια, σε παγκόσμιο επίπεδο, ανέρχονται κοντά στα 900 τρισ. $., όταν το παγκόσμιο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ανέρχεται το 2010 στα 75 τρισ. $ περίπου. Όταν λοιπόν, κάποιος έχει κεφάλαια της τάξεως των 900 τρισ. $ και επιδιώκει μία μέση απόδοση της τάξης του 6% (ή του 5%, ή του 4%, ή ακόμα και του 3%) δηλαδή θέλει κάθε χρόνο να του αποφέρουν 30 - 60 τρισ. $ από μία οικονομία που είναι μόλις 75 τρισ. $, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να συμβεί, με ομαλό τρόπο, ή μέσα από το κύκλωμα της οικονομίας. Τέτοια κερδοφορία, απλώς, δεν μπορεί να υπάρξει. Γι’ αυτό και βρισκόμαστε και θα βρεθούμε μπροστά σε φαινόμενα ολοκληρωτικής καταστροφής χωρών με τεράστιες υπερχρεώσεις και μάλιστα ανεπτυγμένων χωρών, όπως η Ελλάδα.



2009 - 2015 : Το ελληνικό δημόσιο χρέος και πριν και μετά το μεσοπρόθεσμο, είτε με αποκρατικοποιήσεις, είτε χωρίς αυτές, παραμένει αδύνατο να πληρωθεί. Για τον λόγο αυτόν ο ελληνικός πληθυσμός θα τεθεί υπό καθεστώς πεονίας...


Δεν έχουμε λοιπόν να κάνουμε με σενάρια συνομωσιολογίας. Το πρόβλημα είναι αντικειμενικό : Ό,τι δαπανάει η Ελληνική οικονομία σε μισθούς και συντάξεις, ανέρχεται περίπου στο 36% του ΑΕΠ. Το σύνολο των εισοδημάτων των μισθωτών και των συνταξιούχων της Ελλάδας δεν επαρκεί για να ικανοποιήσει ούτε καν την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, για ένα έτος. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση. Το 1932 η χώρα χρεοκόπησε έχοντας εξυπηρέτηση χρέους, της τάξης του 60% των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού. Σήμερα, η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους υπερβαίνει το 140% των τακτικών εσόδων του Προϋπολογισμού, δηλαδή την φορολογία και τις άλλες τακτικές πηγές εσόδων που έχει ο Προϋπολογισμός. Ακόμα και αν δίναμε όλα τα τακτικά έσοδα του προϋπολογισμού δεν θα έφθαναν. Δαπανούμε πάνω από 40% του ΑΕΠ σε εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους.



2000 - 2009 : Η καταστροφική πορεία της τοκογλυφικής δανειακής αναχρηματοδότησης του ελληνικού δημόσιου χρέους.


Μόνο την τελευταία 10ετία πληρώθηκαν για εξυπηρέτηση των χρεών της χώρας 450 δις ευρώ, όταν στις 31-12-2009 το δημόσιο χρέος ήταν 298 δις, δηλαδή, μέσα σε μία δεκαετία, είχαμε πληρώσει το τρέχον χρέος μιάμισυ φορά. Το χρέος, λόγω των τόκων, υπερδιπλασιάστηκε. Στις 31/12/2000 το δημόσιο χρέος ήταν 122 δισ. € και στις 31/12/2009 ήταν 298 δισ. € και τώρα - Σεπτέμβριος 2010 - "αισίως" έφθασε στα 345 δισ. €.


Η αιτία αυτής της εξέλιξης βρίσκεται στο γεγονός ότι ο λόγος που δανείστηκε το ελληνικό δημόσιο δεν είναι για να καλύψει τις δαπάνες για μισθούς και συντάξεις, ή για το κρατικό έλλειμμα, αλλά καταφεύγει στις διεθνείς χρηματαγορές για να πληρώσει παλαιότερα δάνεια και για να πληρώνει κεφαλαιοποιήσεις τόκων, ή πανωτόκια, γεγονός που αυξάνει το χρέος με γεωμετρική πρόοδο.



2009 - 2015 : Τα έσοδα, οι δαπάνες και τα ελλείμματα (πρωτογενή και μη) του προϋπολογισμού και της γεικής κυβέρνησης, που προβέπονται από το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, δείχνουν την τραγική αποτυχία των σχετικών προβλέψεων του Μνημονίου και την μακρά υπαναπτυξιακή πορεία που επιφυλλάσσεται για τον τόπο και τον πληθυσμό του, αν αφεθούν οι εξελίξεις στα χέρια αυτών που σχεδίασαν αυτήν την ουσιαστική ανθρωπιστική καταστροφή, που θα επέλθει, αν αυτός ο σχεδιασμός λάβει σάρκα και οστά...


Εάν η όποια ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει να παύσει να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος, το πραγματικό έλλειμμα του κράτους (περί το 3,1 έως 3,9% του ΑΕΠ) χρηματοδοτείται άνετα από την ελληνική οικονομία, χωρίς καταφυγή στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Την τελευταία 10ετία, από τα 490 δις ευρώ, που συνολικά δανείστηκε η Ελλάδα, το 97% χρησιμοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση παλαιότερων δανείων, ενώ, μόλις, το 3% χρηματοδότησε στο κρατικό έλλειμμα.


Το κράτος, λοιπόν, πληρώνει τοκοχρεολύσια, δαπάνες εξυπηρέτησης, μαζί με τις μεσιτείες των τραπεζών (αφού το χρέος κατά κύριο λόγο, περίπου το 95% είναι δομημένο από ομόλογα). Όταν μια χώρα βρεθεί στην κατάσταση να δανείζεται συνεχώς, για να πληρώνει δάνεια, είναι δεδομένο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βγει από αυτόν τον φαύλο κύκλο.

[Για το ελληνικό δημόσιο χρέος και τις καθόλου ευχάριστες εξελίξεις, που η εξυπηρέτησή του θα επιφέρει, μπορείτε να δείτε, ανάμεσα στα άλλα, το κατατοπιστικό θέμα στο μπλογκ μου, με τίτλο : "Ό,τι και να συμβεί, υπό τις παρούσες συνθήκες, το ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ. € δεν μπορεί να αποπληρωθεί. (Η χρησιμότητα των κινημάτων "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ")" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/02/345-den-plirono.html , όπως, επίσης μπορείτε να δείτε και το ανάλογα κατατοπιστικό θέμα "Γιατί η Γερμανία θα υποχρεωθεί να πληρώσει για τις χώρες της ευρωζωνικής περιφέρειας, αν θέλει να σώσει το ευρώ. (Οι μεταβιβαστικές πληρωμές από τις χώρες με πραγματική υποτίμηση, προς τις χώρες με πραγματική ανατίμηση, μέσα σε μια νομισματική ένωση)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/01/germania-kai-metavivastikes-pliromes.html , σχετικά με την αναγκαιότητα να υπάρξουν μεταβιβαστικές πληρωμές από την Γερμανία και τον ευρωπαϊκό βορρά, προς τις ελλειμματικές χώρες του ευρωπαϊκού νότου, ως προϊόν της θεσμικής συγκρότησης της ευρωζώνης, ως νομισματικής (και μερικώς οικονομικής) ένωσης. Επίσης, μπορείτε να δείτε και το θέμα : "Ο δεκάλογος του καλού δημαγωγού". (Η αποπροσανατολιστική ανοησιολογία του Γιώργου Γιαννουλόπουλου, το ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ € και ο ατταβισμός των απομειναριών του ελληνικού ευρωκομμουνισμού)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/03/345-giorgos-giannoulopoulos.html ].

Προφανώς, λοιπόν, η χώρα πρέπει να περικόψει τις υποχρεώσεις της, όπως λέει και ο κ. Τέλλογλου στο άρθρο του στο Protagon.gr, με τίτλο : «Σαν σάπιο πόδι» http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=5832 , στο οποίο έχω, ήδη, αναφερθεί. (Ο κ. Γιαννουλόπουλος δεν λέει κάτι τέτοιο και προφανώς, ούτε καν το διαννοείται, αφού αυτό θυμίζει ... ελληνικό τσαμπουκά και ... λερώνει το χαλί των δανειστών του ελληνικού δημοσίου), χωρίς το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, που θα αναλάβει να διαχειριστεί μια τέτοια κατάσταση (και το οποίο, τώρα, δεν υπάρχει, ή τουλάχιστον δεν είναι ορατό) να ανησυχεί για το εάν θα λερώσουμε το χαλί των δανειστών, όπως αναφέρει ο αναλαβών (όπως ο ευήθης ΓΑΠ) τον ρόλο της υπεράσπισης των συμφερόντων τους κ. Γιαννουλόπουλος.

Η λύση είναι απλή (αν και δύσκολη) : Παύση εξυπηρέτησης του ελληνικού δημόσιου χρέους, αφού η Ε.Κ.Τ. δεν αναλαμβάνει την εξυπηρέτησή του.

Βρίσκεται μια τέτοια λύση, μέσα σε αυτήν την λογική της περικοπής των κρατικών υποχρεώσεων, που αναπτύσσει ο κ. Τέλλογλου (ο οποίος είναι, προφανώς, πολύ πιο σοβαρός και πολύ πιο προσεκτικός στην διατύπωση των απόψεών του, από τον γραφικό υπερασπιστή των συμφερόντων των τοκογλυφούντων δανειστών της χώρας κ. Γιαννουλόπουλο), ή απλώς αναμασά τα όσα ισχυρίζονται και πράττουν οι ΓΑΠ - Πάγκαλος - Παπακωνσταντίνου - Λοβέρδος - Δασκαλόπουλος και η λοιπή κομπανία της έντρομης ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, που διακηρύσσουν, urbi et orbi, την αναγκαιότητα περιφρούρησης των αξιώσεων των δανειστών της χώρας, της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους, μέχρι το τελευταίο ευρώ και με τόκο και το αντίστοιχο κούρεμα των εισοδημάτων των μισθωτών, των συνταξιούχων και εν γένει των παραγωγικών συντελεστών της πραγματικής οικονομίας της χώρας;


Θα ήταν ενδιαφέρον ο κ. Τέλλογλου να μας διευκρινίσει το περιεχόμενο της πρότασής του, πλην όμως φοβούμαι ότι δεν θα το πράξει - εκτός αν η έντρομη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, του το επιτρέψει. Κάτι που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, τουλάχιστον, μέχρι το ορατό μέλλον...


(Ο κ. Γιαννουλόπουλος δεν χρειάζεται να μας διευκρινίσει τίποτε. Μας τα είπε όλα, επιδεικνύοντας το πλήρες και αμέριστο ενδιαφέρον του, για την υπεράσπιση των συμφερόντων των δανειστών της χώρας και για την καθαρότητα του χαλιού της οικίας τους από τον μπανάλ ελληνικό τσαμπουκά...)."

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

Το ελληνικό δημόσιο χρέος και τα σαθρά θεμέλια των ευρωπαϊκών τραπεζών, που οδεύουν προς επανακεφαλαιοποίηση υπό δημόσιο έλεγχο.

Τα χάλια του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος είναι απίστευτα, σε σχέση με την κατάσταση του αντίστοιχου αμερικανικού. Όπως φαίνεται, η ευρωπαϊκή τραπεζική φούσκα είναι απείρως μεγαλύτερη από την αμερικανική και αναμένει την ολοκλήρωση της διαδικασίας του ξεφουσκώματός της, η οποία διαδικασία ξεκίνησε με την "κρίση του ευρωπαίκού δημόσιου χρέους".


Πριν δυόμισυ, περίπου μήνες, στο μπλογκ "σίβυλλα", έγραψα ως σχόλιο, το κείμενο που ακολουθεί, σχετικά με το ελληνικό δημόσιο χρέος και την επιτακτική ανάγκη για επανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών, των οποίων η κατάσταση είναι τραγική. Αυτή η επανακεφαλαιοποίησή, όμως, αναδεικνύει ότι το πραγματικό επίκεντρο της κρίσης είναι το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα και η άθλια κατάσταση, στην οποία αυτό βρίσκεται, όπως ανάγλυφα προκύπτει από τα εξωπραγματικά και ουσιαστικά ανύπαρκτα στοιχεία του ενεργητικού του μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών, που παρουσιάζονται, ως μέγεθος, στον παραπάνω πίνακα και τα οποία "στοιχεία του ενεργητικού" των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών, όχι μόνον είναι αδύνατο να ρευστοποιηθούν, αφού δεν αντιστοιχούν σε πραγματικές αξίες και δεν αντιπροσωπεύουν υφιστάμενη περιουσία, αλλά δεν στηρίζονται ούτε καν σε μια υπαρκτή κεφαλαιακή βάση. Αυτή η πραγματικότητα, η οποία αποκρύπτεται συστηματικά από την χρηματοπιστωτική ελίτ και το πολιτικό προσωπικό της ευρωζώνης, με σκοπό να μην γίνει αντιληπτό το γεγονός ότι "ο βασιλιάς είναι γυμνός" και έτσι να αποφευχθεί η κατάρρευση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, ή τουλάχιστον να κερδηθεί χρόνος, προκειμένου να δουν τι θα κάνουν, έχει οδηγήσει το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα να λειτουργεί με ημιθανείς, ή νεκροζώντανες τράπεζες (με τράπεζες - ζόμπυ), οι οποίες φυτοζωούν, χάρη στις άφθονες χρηματικές ενέσεις των κρατών τους και της Ε.Κ.Τ. Δηλαδή, εν τοις πράγμασι, το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα ζει με τα χρήματα των ευρωπαίων φορολογουμένων, έχοντας υποστεί μια αφανή - πλην όμως ουσιαστική - μετάλλαξή του σε έναν κρατικοδίαιτο μηχανισμό, μια διαδικασία η οποία θα μπορούσε να ονομασθεί ως διαδικασία κρατικοποίησής του, με την διαφορά ότι στην παρούσα φάση η χρηματοπιστωτική ελίτ, μέσα από την επιφανειακή παραμονή του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος στην σφαίρα της "ιδιωτικής" οικονομίας, εξακολουθεί να διατηρεί την κυριαρχία της στον μηχανισμό της λήψης των αποφάσεων, που αφορούν τον χώρο στον οποίο κινείται και να ελέγχει το ευρωπαϊκό πολιτικό προσωπικό, το οποίο συγκαλύπτει τον ουσιαστικό δημόσιο χαρακτήρα του τραπεζικού συστήματος και διατηρεί, ως φύλλο συκής το κέλυφος του δήθεν ιδιωτικού χαρακτήρα των τραπεζών, προκειμένου να αποφύγει να επισημοποιήσει την ουσιαστική δημόσιοα λειτουργία, μέσα από μια κρατικοποίησή του. Αυτό το τραπεζικό σύστημα, ή θα καταρρεύσει, ή θα επανακεφαλαιοποιηθεί. Και φυσικά η επανακεφαλαιοποίησή του θα γίνει μόνο από τα κράτη της ευρωζώνης, ή (και) την Ε.Κ.Τ.

Ας δούμε, όμως το κείμενό μου αυτό, σχετικά με την ανάγκη επανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών και το πως η αποφυγή αυτής της πραγματικότητας οδηγεί τους ευρωζωνίτες στην αποφυγή της ανοικτής ελληνικής χρεωκοπίας και στην συντήρηση της παρούσας κατάστασης, μέσα από την επέκταση των δανείων στο ελληνικό δημόσιο, προκειμένου να κερδηθεί χρόνος, μέχρις ότου αποφασίσουν το τι θα κάνουν με τις επισφάλειες του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού τομέα και με το ίδιο το ευρώ και την ζώνη του :


"Το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα; Αυτό μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί.

Όσον αφορά την αναδιάρθρωση του τοκογλυφικού ελληνικού δημόσιου χρέους, αυτή είναι η μόνη προοπτική - όσον και αν ο ευήθης ΓΑΠ την αρνείται, ενεργώντας ώς πιστός θεματοφύλακας των συμφερόντων της χρηματοπιστωτικής ελίτ της ευρωζώνης.

(Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι καθαρά τοκογλυφικό, επειδή είναι ένα χρέος, με καθαρά ανατοκιστική/επιτοκιακή διάρθρωση, δηλαδή ένα χρέος πανωτοκίων. Από τα 345 δισ. €, που είναι το συνολικό ελληνικό δημόσιο χρέος, το 10%, έως 15% του χρέους αυτού αντιστοιχεί σε πραγματικό χρήμα, που έλαβε το ελληνικό δημόσιο. Μιλάμε δηλαδή, για ένα ποσόν γύρω στα 35 δισ. €, έως 52 δισ. €. Το υπόλοιπο 85% έως 90% του ελληνικού δημόσιου χρέους - ύψους περίπου 293 δισ. €, έως 305 δισ. € - προέκυψε από πανωτόκια και αποτελεί ένα τυπικό υπόδειγμα τοκογλυφικού χρέους, το οποίο το ελληνικό δημόσιο πρέπει να παύσει να εξυπηρετεί. Κάτι που θα έπρεπε να έχει κάνει από πέρυσι, από τότε, δηλαδή, που ο ευήθης - και υπηρέτης των συμφερόντων της ευρωπαϊκής τραπεζικής ελίτ - ΓΑΠ υπέγραψε το κατοχικό Μνημόνιο της ντροπής).

Το πρόβλημά τους, στην παρούσα φάση, δεν είναι αυτή η ίδια η αναδιάρθρωση. Αυτήν την έχουν πάρει απόφαση, ασχέτως αν δεν την ανακοινώνουν.

Το πρόβλημά τους έγκειται στο μέγεθος αυτής της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, η οποία, για να είναι αποτελεσματική, πρέπει να υπερβαίνει, κατά πολύ, το 50%, φθάνοντας ακόμα και το 80%, έως το 90%, του συνολικού ελληνικού δημόσιου χρέους.

Αυτό το επίπεδο αναδιάρθρωσης, όμως, είναι άκρως επικίνδυνο, για το γερμανικό τραπεζικό σύστημα, όχι μόνον λόγω της έκθεσής του στα ελληνικά κρατικά ομόλογα, αλλά και επειδή, μια τέτοιας έκτασης αναδιάρθρωση, θα οδηγήσει σε μια διαδικασία, η οποία θα ρίξει άπλετο φως στα κρυφά βιβλία, τα οποία αφορούν τους σκελετούς, που υπάρχουν κρυμμένοι στα ντουλάπια των γερμανικών τραπεζών, οι οποίες είναι κυριολεκτικά ετοιμοθάνατες και συντηρούνται από τις επιχορηγήσεις της Bundesbank και της Ε.Κ.Τ.



Οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες και το ουσιαστικά ανύπαρκτο "ενεργητικό" τους. Η επανακεφαλαιοποίησή τους καθίσταται αναπόφευκτη, αλλά συστηματικά αποφεύγεται, εις βάρος των φορολογουμένων και της πραγματικής οικονομίας της ευρωζώνης.


Η αποκάλυψη αυτής της αλήθειας, που έχει να κάνει με την πραγματική κατάσταση του γερμανικού και του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, το οποίο αποτελείται από τράπεζες - ζόμπυ, είναι που πανικοβάλλει την ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική ελίτ, η οποία αντιλαμβάνεται ότι το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους, για να έχει αποτέλεσμα, πρέπει να έχει τεράστια έκταση και δεν μπορεί να περιοριστεί, σε διαχειρίσιμα επίπεδα της τάξης του 20% ή του 30% του συνολικού χρέους και αυτό επειδή η χώρα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει αυτό το χρέος, ακόμα και αν αυτό μειωθεί σε αυτά τα "λογικά" επίπεδα.

Και μπορεί, μεν, το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους να είναι αναγκαίο, φθάνοντας σε επίπεδα πολύ μεγαλύτερα του 50%, αλλά ένα, τέτοιας έκτασης, κούρεμα δεν είναι ανεκτό, για την σταθερότητα του παραπέοντος ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο, για να σταθεί στα πόδια του, θα πρέπει να επανακεφαλαιοποιηθεί (δηλαδή να χρηματοδοτηθεί, για να αντέξει, όπως συνέβη με το αμερικανικό και το βρετανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα το 2008) από έναν εθνικό, ή - το πιθανότερο - από κάποιον ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό οργανισμό, που, προς το παρόν, δεν υπάρχει, αφού η Ε.Κ.Τ. ούτε θέλει, ούτε μπορεί, να παίξει τον ρόλο της, ως Κεντρική Τράπεζα της ευρωζώνης.


Αυτή η αδήριτη αναγκαιότητα, για ένα κούρεμα της τάξης πολύ άνω του 50%, είναι η αιτία που καθυστερεί η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Θέλουν να αποφύγουν την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της ευρωζώνης, η οποία επανακεφαλαιοποίηση θα προκύψει ευθύς ως γίνει η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, αρχής γενομένης από τις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες θα επανακεφαλαιοποιηθούν από το ελληνικό κράτος (το οποίο, όμως, δεν μπορεί στην παρούσα φάση, εντός της ευρωζώνης να τις επανακεφαλαιοποιήσει), ή από κάποιον δημόσιο ευρωοργανισμό - αφού η Ε.Κ.Τ. ούτε θέλει, ούτε μπορεί.

Αλλά αυτή η επανακεφαλαιοποίηση δεν μπορεί να περιορισθεί μόνον στις ελληνικές τράπεζες και φυσικά θα συμπεριλάβει όλες τις προβληματικές τράπεζες της ευρωζώνης, με πρώτες απ' όλες τις ιρλανδικές. Το εγχείρημα, που θα κοστίσει πολλές εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, θα αναγκάσει την ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ να ελέγξει στα σοβαρά τα βιβλία όλων των τραπεζών και αυτό ακριβώς είναι που αποτελεί την πηγή πανικού, για τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, αφού θα υποχρεωθούν να φανερώσουν τον μεγάλο βαθμό εξάρτησής τους από τέτοιας υφής τοξικούς τίτλους.


Για τον λόγο αυτόν, η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους θα εκκρεμεί, έως ότου βρουν και συμφωνήσουν (μια διαδικασία που στην ευρωζώνη είναι πάντοτε χρονοβόρα) τον τρόπο επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών στην ευρωπαϊκή περιφέρεια.

Από ό,τι φαίνεται, θα κάνουν και πάλι μισές δουλειές, που θα περιπλέξουν το πρόβλημα και θα του δώσουν μια χρονική παράταση, όπως ακριβώς έκαναν πέρυσι, με την υπογραφή του ελληνικού Μνημονίου της ντροπής. Θα προβούν, δηλαδή, σε κάποια στιγμή σε μια μίζερη, τσιγγούνικη και ως εκ τούτου αναποτελεσματική αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, που θα συνοδεύεται από ένα νέο, ακόμα πιο σφικτό, Μνημόνιο και από μια διαδικασία πρόωρης ελεγχόμενης πτώχευσης, μέσα από το περίφημο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων (γι' αυτό και η πρεμούρα με την ΔΕΗ).


Φυσικά το κούρεμα των ελληνικών κρατικών ομολόγων ενοχλεί ιδιαίτερα την Ε.Κ.Τ., λόγω του φόβου, που έχει να κάνει με την επέκταση του κουρέματος και στα ομόλογα της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, αφού η Ε.Κ.Τ. έχει μαζέψει κρατικά ομόλογα της ευρωζωνικής περιφέρειας, αξίας περί τα 80 δισ. €, από πέρυσι, ευθύς ως η ελληνική κρίση μπήκε στην τελική της ευθεία και επέκειτο η διακοπή του ελληνικού δημόσιου δανεισμού από τις "αγορές" (δηλαδή από τις ευρωπαϊκές - κυρίως - τράπεζες), αποσκοπώντας στο να αποφύγει την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους και σπάζοντας, έτσι, το ευρωζωνικό κανονιστικό πλαίσιο, το οποίο απαγόρευε στην Ε.Κ.Τ. να ανακατεύεται ανοικτά σε θέματα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως είναι η διαχείριση των δημοσίων χρεών, ή των επιτοκίων δανεισμού.


Το κυριότερο, όμως, που ωθεί την Ε.Κ.Τ. να στρέφεται κατά της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ευρωτράπεζα έχει δανείσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες με 200 δισ. €, έχοντας σαν αντάλλαγμα 220 δισ. € σε ομόλογα, τα οποία προφανώς ουδέποτε θα τα λάβει πίσω.


Αυτό και μόνο το γεγονός - μαζί με την διαπίστωση, που έχουν κάνει οι ευρωκεντροτραπεζίτες, ότι τα ανοίγματα των ευρωπαϊκών τραπεζών στα υπερχρεωμένα κράτη της ευρωζώνης είναι τόσο μεγάλα, που φθάνουν στο 80% των επίσημων κεφαλαίων τους, τα οποία δεν είναι και τόσο πολλά όσα αυτές ισχυρίζονται ότι είναι - οδηγεί την Ε.Κ.Τ. στο να στρέφεται κατά της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο μπορεί να είναι μικρό, σε σχέση με τα ευρωμεγέθη, αλλά είναι καθοριστικό για τις παραπέρα εξελίξεις.

Αυτή η κατάσταση φέρνει ξανά στην επιφάνεια την αρχική αναγκαιότητα, για την ευρωζώνη, στην οποία ήδη αναφέρθηκα : Την επανακεφαλαιοπήση των ευρωπαϊκών τραπεζών.


Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, λοιπόν, πρέπει να είναι μεγάλη και πρέπει να συνοδευτεί από την υποχρεωτική επανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών.


Δηλαδή, ουσιαστικά, από την μετατροπή τους, σε δημόσιους πιστωτικούς οργανισμούς, σε επίπεδο ευρωζώνης, αφού τα κράτη - μέλη της δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να προβούν σε αντίστοιχες ενέργειες, δηλαδή στην ουσιαστική κρατικοποίησή τους. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο εφιάλτης της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και των πολιτικών υπηρετών της.


Χωρίς επανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών, το ευρωζωνικό οικοδόμημα θα καταρρεύσει. Και με την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών η ευρωπαϊκή τραπεζική ελίτ θα βρεθεί κάτω από μια άκρως ενοχλητική επιτροπεία "σοβιετικού" τύπου (έτσι την φαντάζεται) και με απώλεια της κυριαρχίας της στην ευρωπαϊκή οικονομία.


Αυτό είναι το "δράμα", που ζουν ο κ. Τρισέ και ο επίδοξος διάδοχός του, ο κ. Μάριο Ντράγκι:


Στις παρούσες συνθήκες, η αναδιάρθρωση του τοκογλυφικής διαρθρώσεως ελληνικού δημόσιου χρέους είναι αναπόφευκτη και με δεδομένη ( ; ) την άρνηση επανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών, η έλευση της επόμενης ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής κρίσης είναι και αυτή αναπόφευκτη..."




(Σχόλιά μου http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2011/04/blog-post_7317.html?showComment=1304169967990#c956100728832826134  και http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2011/04/blog-post_7317.html?showComment=1304184455695#c1527366922230318952 και  http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2011/04/blog-post_7317.html?showComment=1304185889254#c3736003398469456339  της 30/4/2011 στο θέμα, που αναρτήθηκε στο μπλογκ "sibilla", με τίτλο : "Πολιτικά μποφόρ" http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2011/04/blog-post_7317.html ).

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Βαγγέλης Βενιζέλος : Από την νεανική απόπειρα συγκρότησης ενός σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος στην τωρινή του πορεία προς το επερχόμενο τραγικό πολιτικό και προσωπικό αδιέξοδο.

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος ασκεί την διαπιστωμένη ρητορική του δεινότητα στην Βουλή από τα κυβερνητικά έδρανα. Δυστυχώς, στις παρούσες συνθήκες, αυτή του η ικανότητα δεν είναι αρκετή, για να αποτρέψει τα δεινά που έρχονται, για τον τόπο και τον πληθυσμό του, από την ασκούμενη μνημονιακή πολιτική, για την οποία και ο ίδιος ο Βαγγέλης είναι άμεσα συνυπεύθυνος.

Στο μπλογκ "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ" του κυρίου Χαρίδημου Τσούκα συνεχίστηκε ο διάλογος, που περιστράφηκε, γύρω από τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Αυτό το γεγονός μου έδωσε την αφορμή να θυμηθώ τα φοιτητικά μου χρόνια και την επαφή μου, με τον τωρινό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών, καθώς και κάποια ιστορικά στοιχεία, για τον αγαπητό μου "θείο Μπέννυ" (έτσι τον αποκαλούσαμε τότε εμείς οι φοιτητές του). Την έναρξη του διαλόγου αυτού, δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : "Ο απογοητευτικός (και συνυπεύθυνος, ως πρωτουργός) Βαγγέλης Βενιζέλος ακολουθεί την προκαθορισμένη πορεία και οδηγεί τον τόπο προς την καταστροφή" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/07/o-protourgos-kai-synypefthynos-vangelis.html . Την συνέχεια του διαλόγου αυτού και την χθεσινή μου παρέμβαση, μπορείται να την διαβάσετε, ευθύς αμέσως:




"OK κ. Τσούκα. Δεν διαφωνώ με όσα λέτε και τα αποδέχομαι. (Άλλωστε, η αναφορά μου στην πιθανώς υποκρυπτόμενη ζήλεια σας, έναντι του Βαγγέλη Βενιζέλου, είχε περισσότερο μια φιλοπαίγμονα διάθεση, παρά ένα ουσιαστικό περιεχόμενο).



Πάντως, ο αγαπητός Βαγγέλης δεν είναι ουτιδανός. Βερμπαλιστής (και μάλιστα ακατάσχετος, αφού πάσχει από έναν υπερτροφικό ναρκισσισμό) είναι, αλλά έχει ένα κάποιο (και αρκετές φορές σημαντικό) περιεχόμενο. Δεν στερείται περιεχομένου ο Βαγγέλης. Όμως, ο εγωισμός του (και η γνώση του, περί του ότι, σε επίπεδο λόγων υπερέχει, έναντι των άλλων) τον κάνει επιρρεπή, προς την πολυλογία και έτσι, το όποιο περιεχόμενο έχει ο λόγος του, χάνεται μέσα στην ακατάσχετη ροή των λεγομένων του.


Το δυστύχημα είναι ότι, επιλέγοντας να κάνει πολιτική καρριέρα, από τότε που ο Μένιος Κουτσόγιωργας τον γνώρισε και ο Κώστας Λαλιώτης τον καθιέρωσε δίπλα στον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου (ήταν το 1989 όταν οι δύο εξ αυτών - ο Μένιος και ο Ανδρέας - φαινόταν ότι θα είχαν προβλήματα με την Δικαιοσύνη), παράτησε και υπέταξε την επιστήμη του στις ανάγκες και στις μυλόπετρες της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας. Και αυτό είναι ένα απο τα χείριστα που έπραξε και το οποίο τον οδήγησε στην χείριστη όλων και φυσικά κατάπτυστη πράξη του :

Να νομιμοποιήσει το Μνημόνιο της ντροπής και της Κατοχής πέρυσι την Πρωτομαγιά, φιλοτεχνώντας (μαζύ με τον Ανδρέα Λοβέρδο) την νομοτεχνική του διατύπωση. Αυτά που έπραξε, βέβαια, τότε, τώρα θα τα λουστεί, αφού, ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών του ΓΑΠ, θα πρέπει να διαχειρισθεί την σημερινή ύβρι (το ότι είναι αληθής, ως προς το περιεχόμενό της, δεν αναιρεί τον χαρακτήρα της ως ύβρεως) του Προέδρου του Eurogroup, του κ. Jean-Claude Junker, ο οποίος, ωμότατα, πλην όμως αληθώς, είπε ότι η κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σημαντικά, τώρα μετά την ψήφιση του "μεσοπροθέσμου".


[Βέβαια, η ανάμειξή του Βαγγέλη με την πολιτική δεν ήταν κάτι το νέο και δεν του ήλθε, ξαφνικά, το 1989. Η αλήθεια είναι ότι ο ...πισινός του τον έτρωγε από πολύ νωρίς, ήδη από την εποχή που ο πνευματικός του πατέρας και διδάσκαλος, ο αείμνηστος Δημήτρης Τσάτσος, πάλευε να φτιάξει ένα σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα στην μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία, πότε με τις Νέες Δυνάμεις της Ενώσεως Κέντρου (την περίφημη ΕΔΗΚ), πότε με το ΚΟΔΗΣΟ, ή την Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία των εκλογών της 20/11/1977), μαζί με τον αείμνηστο Ιωάννη Πεσμαζόγλου και τον προσφάτως αποβιώσαντα Χαράλαμπο Πρωτοπαππά. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος ήταν δίπλα του και από τότε δήλωνε σοσιαλδημοκράτης - κάτι που το δηλώνει ακόμα].


Αλλά, όπως είπαμε, ο αγαπητός Βαγγέλης Βενιζέλος τα ήθελε και τα έπαθε. Και θα πάθει ακόμα περισσότερα, αφού αυτό, που τον αναμένει, είναι ο εγκλωβισμός του σε ένα τραγικό πολιτικό αδιέξοδο, που θα τον οδηγήσει στον προσωπικό αυτοεξευτελισμό.


Και τα όσα έπαθε, με τον ανηλεή διασυρμό του, από τους "συναδέλφους" του υπουργούς της ευρωζώνης, στο πρώτο Eurogroup, που συμμετέσχε, αμέσως μετά τον διορισμό του ως αντιπροέδρου της κυβερνήσεως και υπουργού Οικονομικών, είναι ένα μικρό δείγμα και μόνον η αρχή.


Ειλικρινά, εύχομαι να σφάλλω, αλλά φοβάμαι ότι ουδόλως σφάλλω...



[Τώρα, όσον αφορά τον πολυαγαπημένο μου Κορνήλιο (Καστοριάδη), αγαπητέ κύριε Τσούκα, καλόν είναι, αφού τον αναφέρατε, ως διδάσκαλό σας, να χρησιμοποιήσετε τα όποια διδάγματα έχετε αντλήσει από αυτόν και αναστοχασθείτε τα όσα υποστηρίζετε, με αφορμή την ελληνική κρίση, από πέρυσι τον Αύγουστο, μέχρι τώρα. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ χρήσιμο]."




(Σχόλιό μου http://htsoukas.blogspot.com/2011/07/blog-post.html?showComment=1309724439683#c7347679193956507305 της 3/7/2011, που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ «ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ», ως απάντηση στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα, με τίτλο : «Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του» http://htsoukas.blogspot.com/2011/07/blog-post.html ).

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Ο απογοητευτικός (και συνυπεύθυνος, ως πρωτουργός) Βαγγέλης Βενιζέλος ακολουθεί την προκαθορισμένη πορεία και οδηγεί τον τόπο προς την καταστροφή.



Ας αποφύγουμε, τώρα, τα μακροσκελή (και πολλές φορές κουραστικά) κείμενα και ας δούμε την παρακάτω παρέμβασή μου σε ένα εντελώς πρόσφατο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα, που ήταν όλο χολή (και ορθά), για τον νέο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και Υπουργό Οικονομικών Βαγγέλη Βενιζέλο, ο οποίος, προς το παρόν, έσωσε - από την γελοιοποιητική αυτοδιάλυσή της - την παραπαίουσα κυβέρνηση του ΓΑΠ :



"Στο ότι ο Βαγγέλης (Βενιζέλος) είναι απογοητευτικός, ως κωλοτούμπας στην θέση του άλλου κωλοτούμπα (περί του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, του προσωπικού σας "καμαριού" ο λόγος, αγαπητέ κ. Τσούκα) έχετε πλήρως δίκιο. (Προσωπικά πιστεύω ότι είναι και άμεσα συνυπεύθυνος και πρωτουργός, διότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος, μαζί με τον άλλον κωλοτούμπα "κ. καθηγητή" Ανδρέα Λοβέρδο, έδωσαν το δικό τους ΟΚ στην νομιμότητα και την συνταγματικότητα των διατάξεων του Μνημονίου την Πρωτομαγιά του 2010).



Μήπως, όμως, πίσω από αυτήν την ορθή διαπίστωση, κρύβεται κάποια προσωπική σας ζήλεια;


[Για το γεγονός ότι ο κ. καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου - και καθηγητής μου στην Νομική του Α.Π.Θ. - επέτυχε να επιπλεύσει ως πολιτικός, με άκρως σημαντική παρουσία (ενώ, ακόμα, ελπίζει να γίνει πρωθυπουργός, χάρη στο - και παρά το - γεγονός ότι είναι γαμβρός του κ. Μπακατσέλου), εκεί που σεις δεν είχατε την ανάλογη επιτυχία].


Έχετε, άραγε, ερευνήσει αυτό το ενδεχόμενο;


(Το αστείο και το τραγικό μαζί είναι - και αυτό το αστείο, που είναι και τραγικό, με κάνει τους τελευταίους 18 μήνες να κλαίω και να γελώ, με έναν ασταμάτητο κλαυσίγελω - ότι στην ενδοπασοκική κόντρα, για την αρχηγία, το 2007, τον είχα υποστηρίξει, απέναντι στον ευήθη ΓΑΠ, ακριβώς επειδή γνώριζα το μέγεθος της ευήθειας του δεύτερου. Όμως, η ατταβιστική πασοκική πλέμπα και η κομματική ολιγαρχία άλλα απεφάσισαν και οδήγησαν την χώρα στην παρούσα καταστροφή και στην επερχόμενη εξαθλίωση...)"



(Σχόλιό μου http://htsoukas.blogspot.com/2011/07/blog-post.html?showComment=1309626385959#c2108395871833889298 της 2/7/2011, που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ «ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ», ως απάντηση στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα, με τίτλο : «Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του» http://htsoukas.blogspot.com/2011/07/blog-post.html ).