Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Η Πόλη των Αγίων : Το ιστορικό οδοιπορικό του Ανδρέα Μηλιώνη στην πόλη των Αγίων Αναργύρων.


Το εξώφυλλο του βιβλίου.



Την Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010, στις 7.00 το απόγευμα, έγινε στο Πολιτιστικό Κέντρο των Αγίων Αναργύρων Αττικής (στον παλαιό κινηματογράφο της πόλης ''Μαρία - Έλενα'') η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του Ανδρέα Μηλιώνη, που αφορά την ιστορία της πόλης των Αγίων Αναργύρων, με τον τίτλο : ''Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ. Οδοιπορικό στο χώρο και στον χρόνο'', μέσα σε μια κατάμεστη από τον κόσμο αίθουσα και με την συγκίνηση να ξεχειλίζει στα πρόσωπα των μεγαλύτερων σε ηλικία κατοίκων της πόλης - και όχι μόνο σε αυτούς.

Ανδρέας Μηλιώνης : Οικονομολόγος - Ιστοριοδίφης - Μελετητής τοπικής ιστορίας (και κουμπάρος μου).


Χρόνια το πάλευε αυτό το βιβλίο ο Ανδρέας. Με την ίδια επιμονή, το ίδιο πείσμα και την ίδια ακαταπόνητη θέληση να το φέρει σε πέρας, όπως έπραξε και με το άλλο του βιβλίο. Αυτό για την Πετρούπολη (''Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ''), που το τελείωσε το 2005 και όπως κάνει και με τα άλλα δύο βιβλία που ετοιμάζει για το Ίλιον και για το Καματερό.

Χρόνια το πάλευε και το έφερε σε πέρας, με μια καλαίσθητη έκδοση, με την βοήθεια του Δήμου Αγίων Αναργύρων, χωρίς να πάρει ούτε δραχμή, για το έργο του (κάτι που ήταν επιλογή του και επιθυμία του).

Με πολλές τρεχάλες, με βροχές και χιόνια και με αφόρητες ζέστες, πήγε σε κάθε γωνιά της πόλης (αυτό το ξέρω πολύ καλά και ο ίδιος, διότι ήμουν ο ... φωτογράφος του) και χωρίς να υπολογίζει ώρα, ή ημέρα, εορτή ή αργία, πάντα ακαταπόνητος ολοκλήρωσε ένα έργο, το οποίο θα είναι η πηγή αναφοράς κάθε μελλοντικού ιστορικού, ο οποίος θα βρει πλέον ένα πλούσιο αρχειακό και ιστορικό υλικό, για να προχωρήσει το νήμα της ιστορίας από εκεί που το άφησε, με το παρουσιασθέν έργο του, ο Ανδρέας.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, για το έργο του Ανδρέα Μηλιώνη.

Γι' αυτό, ας αφήσουμε τον ίδιο τον συγγραφέα να μας διηγηθεί, μέσα από τον πρόλογό του στο βιβλίο, τους σκοπούς και τις επιδιώξεις του :





''Περιδιαβαίνοντας το χάρτη του λεκανοπέδιου της Αθήνας το βλέμμα στέκεται αθέλητα σε μια στενόμακρη λωρίδα γης στο βορειοδυτικό τμήμα του. Το σχήμα της την κάνει να ξεχωρίζει από τις άλλες ψηφίδες που συνθέτουν το «παζλ» της μείζονος Αθήνας. Είναι η πόλη μας, η πόλη των Αγίων Αναργύρων. Μια προσεκτικότερη μοτιά αποκαλύπτει και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως, για παράδειγμα, ότι ο πολεοδομικός ιστός της παρακολουθεί σε όλο το μήκος του την κατεύθυνση των σιδηροδρομικών γραμμών, για την ακρίβεια εφάπτεται, «κολλάει» επάνω τους. Μοιάζει παράξενο, όμως δεν είναι.



Υπάρχει μια στενή σχέση ανάμεσα στους Αγίους Αναργύρους και στα τρένα. Οι σιδηροδρομικές γραμμές κόβουν την πόλη στα τρία. Όμως αυτή αναπτύχθηκε κατά μήκος τους, λες και όλοι όσοι ζουν στο χώρο της θέλουν να βρίσκονται κοντά στις ράγες, για ν' ακούν το αγκομαχητό του τραίνου. Επί ένα αιώνα και πλέον ο ήχος των μηχανών «ακομπανιάρει» τους ρυθμούς της πόλης. Είναι ένας ήχος οικείος, βιωματικός, που φθάνει μέχρι τα τελευταία σπίτια της. Τα βράδια του καλοκαιριού, που οι κάτοικοι κοιμούνται με τα παράθυρα ανοιχτά, νανουρίζονται από αυτόν τον ήχο.


















Η λέξη «γραμμές» μπήκε στο λεξιλόγιο της πόλης, έγινε τοπωνύμιο. Λέμε: «πριν περάσεις τις πρώτες γραμμές», «ανάμεσα στις γραμμές», «μετά τις δεύτερες γραμμές», «στο γεφυράκι κάτω από τις γραμμές». Παλιότερα οι πιτσιρικάδες στα άγρια παιχνίδια τους χωρίζονταν σε «πανωγραμμιώτες» και «κατωγραμμιώτες». Εδώ κι έναν αιώνα περίπου άνθρωποι απλοί κι ανώνυμοι ήρθαν και ταύτισαν τη μοίρα τους μ' αυτόν τον τόπο. Περιβολάρηδες και ανθοκηπουροί ήσαν οι πρώτοι κάτοικοι. Μετά ήρθαν οι πρόσφυγες από τα παράλια της Μικράς Ασίας, την Πόλη, τον Πόντο και την Ανατολική Ρωμυλία. Κοντά σε αυτούς ήλθαν Μυκονιάτες, Ναξιώτες, Σκοπελίτες, Σερφιώτες και από τ' άλλα Κυκλαδονήσια, οικοδόμοι κι εργάτες αυτοί. Στη σύνθεση του πρώτου κοινωνικού πυρήνα σημαντική είναι η παρουσία Κρητών αλλά και Ρώσων Κοζάκων. Όμως το μεγάλο κύμα των εσωτερικών μεταναστών ήλθε στους Αγίους μετά τον πόλεμο, όταν άδειασε η επαρχία και έγινε η νεοκλασσική Αθήνα πρωτεύουσα των επαρχιωτών.


Θύματα και θύτες ενός εμφύλιου πόλεμου που ρήμαξε τον τόπο, άφησαν τις πατρογονικές εστίες τους, είτε γιατί «δεν είχαν θέση πια εκεί» είτε γιατί οι εικόνες που έζησαν τους είχαν γίνει ερινύες. Ήθελαν να κάνουν μια καινούρια αρχή στο μεγάλο χωνευτήρι της πρωτεύουσας, κάπου που να μην τους ξέρει κανείς. Δεν είχαν ευχέρεια πολλών επιλογών. «Τα έφερναν βόλτα πολύ δύσκολα», όπως χαρακτηριστικά έλεγαν. Οι δυτικές συνοικίες, το Περιστέρι, τα Λιόσια, το Αιγάλεω, οι Άγιοι Ανάργυροι ήσαν αναγκαστική επιλογή γι αυτούς. Εδώ τα οικόπεδα ήσαν φτηνά. Αγόραζαν βέβαια σκέτη γη, χωρίς δίκτυα και υποδομές. Αυτό όμως λίγο τους ένοιαζε. Το «αγροτεμάχιο» που θα έστηναν το αυθαίρετο τους βρισκόταν κοντά στη βιομηχανική ζώνη του Κηφισού. Αυτό μέτραγε περισσότερο σε αυτούς που ήθελαν να προσφέρουν τα φτηνά εργατικά χέρια τους. Το σπίτι κοντά στο εργοστάσιο. Άμα δεν προλάβαιναν το λεωφορείο, πήγαιναν στη δουλειά με τα πόδια. Συνηθισμένοι ήσαν. Στο χωριό περπατούσαν περισσότερο. Αργότερα, όταν στεκόντουσαν στα πόδια τους, μπορούσαν να φτιάξουν κάτι καλύτερο.


Είναι αλήθεια πως τον πρώτο καιρό ο θόρυβος του τραίνου τους ενοχλούσε. Για λίγο καιρό όμως. Σε μερικές βδομάδες συνήθιζαν. Τα πάντα εξ άλλου είναι θέμα συνήθειας.


Νομίζω ότι τα παλιότερα χρόνια η σχέση των ανθρώπων με τα τραίνα ήταν πιο συναισθηματική. Τα υπεραστικά λεωφορεία ήσαν σε κακά χάλια, Ι.Χ. δεν υπήρχαν. Οι πρόγονοι του Ο.Σ.Ε, Σ.Π.Α.Π και Σ.Ε.Κ, συνέδεαν την πολλά υποσχόμενη Αθήνα με την ηπειρωτική Ελλάδα. Πολλοί από τους εσωτερικούς μετανάστες γνώρισαν για πρώτη φορά την Αθήνα ταξιδεύοντας με τραίνο. Οι περισσότεροι συνέχιζαν να το χρησιμοποιούν αργότερα, όταν επέστρεφαν για ολιγοήμερες διακοπές στα χωριά τους. Το πέρασμα της αμαξοστοιχίας και το μονότονο «ντουκ - ντουκ» στο σημείο που ενώνονται οι γραμμές ανακαλούσε στη μνήμη τους εικόνες που θυμούνταν με νοσταλγία και συγκίνηση. Δεν γίνεται κανείς εύκολα πρωτευουσιάνος!



















Στο βιβλίο αυτό θα μιλήσουμε γιο την πόλη μας και τους ανθρώπους της, για «τους Αγίους της διπλανής πόρτας», για τα γεγονότα και τις καταστάσεις που διαμόρφωσαν τον χώρο της. Πολλά οπό τα γεγονότα, που ιστορώ, τα έζησα. Άλλα τα άκουσα από αφηγήσεις οικείων προσώπων, φίλων, γειτόνων μου. Τα περισσότερο τα σταχυολόγησα ερευνώντας πηγές στο Δήμο. σε κρατικές υπηρεσίες, τοπικούς φορείς ή σε ιδιωτικά αρχεία και συλλογές, που γνωστοί και άγνωστοι μέχρι χτες συμπολίτες μου εμπιστεύθηκαν. Από τα γεγονότα που αναφέρω. κάποια τα αγνοούσα εντελώς, όπως πολλοί κάτοικοι της πόλης, καθώς η έλλειψη βιβλιογραφίας είναι παντελής και έως τα σήμερα δεν έγινε καμία συστηματική προσπάθεια καταγραφής τους.


Η παρούσα έκδοση φιλοδοξεί να καλύψει αυτό το κενό και είμαι πολύ ευτυχής που μπόρεσα να ολοκληρώσω ένα όνειρο των νεανικών μου χρόνων, όταν μεγαλώνοντας μαζί με την πόλη μου δεν άφηνα τίποτε να πέφτει κάτω. Το πολύτιμο υλικό που συγκέντρωσα με υπομονή και σχολαστικότητα, είμαι σήμερα στην ευτυχή θέση να σας το παρουσιάσω.


Το κείμενο αυτό δεν διεκδικεί το απόλυτα αντικειμενικό ούτε το αλάθητο. Απλά καταθέτω τη δική μου αλήθεια για την πόλη. Υπάρχουν και άλλες ερμηνείες στα γεγονότα που παραθέτω, κάθε μία από τις οποίες μπορεί να είναι σωστή γιο διαφορετικούς λόγους. Προσπάθησα να καταγράψω και να σχολιάσω τα γεγονότα χωρίς δογματισμούς, απαλλαγμένος, κατά το δυνατόν, οπό προσωπικές συμπάθειες και προκαταλήψεις. Επιεικής απέναντι στους ανθρώπους και τα γεγονότα που ιστορώ, ελπίζω στην επιείκεια του αναγνώστη.






Αισθάνομαι την υποχρέωση να ευχαριστήσω τον Δήμαρχο κ. Νίκο Σαράντη και το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης για την απόφαση τους να αναλάβει ο Δήμος την έκδοση του παρόντος έργου. Ιδιαιτέρως ευχαριστώ την κα Χρύσa Χρονοπούλου - Πανταζή Δρ. Φιλοσοφίας, Δημοτική Σύμβουλο, για τις χρήσιμες παρατηρήσεις της και την φιλολογική επιμέλεια των κειμένων, τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Βελισσάριο Σπανό για την επιχειρησιακή υποστήριξη της έκδοσης και την κόρη μου Μαριάννα Μηλιώνη, τελειόφοιτο Ιστορίας - Αρχαιολογίας για τη διαχείριση του αρχειακού υλικού και την τεκμηρίωση του ιστορικού κειμένου.


Επιθυμώ να εκφράσω τις ιδιαίτερες ευχαριστίες μου στους συμπολίτες μου: Τάκη Κρίκα, Ιωάννη Βιδάλη, Γιώργο Καρατζά, Κυριάκο Κερασιώτη, Απόστολο Καίνιχ, Ράνιa Κιρσάνωφ –Κανάκη, Νίκο Μαλατέστα, Μανώλη Μαμαλάκη, Αικατερίνη Μαργατίνα, Πέτρο Μπαλτάση, Νίκο Σκόνη, Τάκη Σαράντη, Κώστα Υφαντή. Χρήστο Χωριανόπουλο, στα στελέχη του Δήμου Σταυρούλα Γεωργακοπούλου. Γιάννη Τσουράκη, Μορία Καραμπλιά, Βιβή Τζαμαρία και Ελπίδα Πηγουνάκη, στον μελετητή τοπικής ιστορίας Δημήτρη Γιώτα από τις Αχαρνές και στον Τάσο Αναστασόπουλο από το Ίλιον για τη λήψη και ηλεκτρονική επεξεργασία μεγάλου μέρους από το φωτογραφικό υλικό, που παρουσιάζεται στην παρούσα έκδοση.


Τέλος ευχαριστώ τους δεκάδες συμπολίτες μου, που χρόνια τώρα ενθαρρύνουν τις προσπάθειές μου για τη δημιουργία του Ιστορικού και Λαογραφικού Αρχείου της Δυτικής Αθήνας και μου εμπιστεύθηκαν το σπάνιο φωτογραφικό και αρχειακό υλικό που εμπλουτίζει το παρόν Λεύκωμα''.


Η αντίδραση των ... νεοϊεχωβάδων του Κ.Κ.Ε.
























Η ανακοίνωση του Κ.Κ.Ε.


Καθόλου απρόσμενα, οι ... νεοϊεχωβάδες του Κ.Κ.Ε., παρουσιάστηκαν, έξω από την εκδήλωση και μοίρασαν (κοσμιώτατα, είναι η αλήθεια) την παραπάνω ανακοίνωση, η οποία εκφράζει τις διαφωνίες των σταλινικών, με κάποιες τοποθετήσεις του Ανδρέα Μηλιώνη.

Οι περισσότερες αιτιάσεις των νεοϊεχωβάδων σταλινικών δεν έχουν να κάνουν με την τοπική ιστορία, αλλά με την γενικότερη ιστορία της χώρας, κατά την περίοδο της κατοχής και της απελευθέρωσης, ζητώντας από τον Ανδρέα να τοποθετηθεί, για τον ερχομό των ... Άγγλων στην χώρα και τον ρόλο τους!


Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλλι Στάλιν.

Πράττοντας αυτή την απύθμενη ανοησία, ξέχασαν, βέβαια, οι σύγχρονοι σταλινικοί την πικρή - γι' αυτούς - αλήθεια, ότι τους Άγγλους τους έφεραν στην Ελλάδα οι πολιτικοί τους πρόγονοι και ο πατερούλης τους - ο Ιωσήφ Στάλιν.

Τσουβάλιασαν, μάλιστα, τον Ανδρέα Μηλιώνη, με τους ... παραχαράκτες της ιστορίας, αναφερόμενοι σε ένα βιβλίο, σαν αυτό για τους Αγίους Αναργύρους, που είναι, κατ' εξοχήν, φιλοαριστερής και φιλοεαμικής τοποθέτησης!

Και το έκαναν αυτό σε έναν άνθρωπο, που τρέφει φιλικά αισθήματα για τον χώρο τους - είναι, άλλωστε, ουκ ολίγοι οι ομηρικοί μου καυγάδες μαζύ του, για την συμπάθειά του αυτή, αφού η τοποθέτησή μου, για τα γεγονότα εκείνης της εποχής είναι σαφής, εκπεφρασμένη, αλλά και πλήρως ντοκουμενταρισμένη και σαφώς καταδικαστική για το Κ.Κ.Ε. και τις επιδιώξεις του [δείτε στο μπλογκ μου το θέμα, που δεν έχει σχέση, βέβαια, με τον Ανδρέα Μηλιώνη - διότι ο Ανδρέας δεν είναι σταλινικός και δεν έχει σχέση με τον Killkiss - αλλά εκεί εκφράζεται και τεκμηριώνεται, πλήρως, η αρνητική μου τοποθέτηση, για την στάση του Κ.Κ.Ε. στην κατοχική και κυρίως στην, αμέσως, μετακατοχική εποχή : ‘‘14/12/1944 : Ο ΔΗΜΗΤΡΩΦ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΣΥΡΜΑΤΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΙΑΝΤΟ. (Η γελοιοποίηση των ισχυρισμών του σταλινικού βαρώνου Μυνχάουζεν KillKiss’’) http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/07/killkiss.html ].

Ίσως, το έπραξαν αυτό, επειδή, όταν αναφέρονται σε παραχαράκτες της Ιστορίας, πιθανότατα, βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη...


Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

Η "καμπύλη του Laffer", τα Reaganomics, τα κρατικά μεγέθη στην Ε.Ε. και η Ελλάδα της ύφεσης (Η συνέχεια του διαλόγου με τον Γιώργο Καισάριο).


Άρθουρ Λάφφερ - οικονομολόγος.

Με μια μετρημένη παρέμβασή του στον διάλογο που εξελίσσεται στο e-rooster.gr και συγκεκριμένα στο θέμα, που άνοιξε ο κ. Γιώργος Καισάριος, με τίτλο : "Γιατί αύξηση των φόρων σημαίνει ... μείωση των εσόδων" http://e-rooster.gr/01/2010/2085 , ο συγγραφέας του άρθρου απάντησε στο σχόλιό μου, που αναδημοσίευσα στο μπλογκ μου, με τίτλο : "Η "καμπύλη του Laffer και ο Γιώργος Αλογοσκούφης - ή γιατί η μείωση των φόρων δεν οδηγεί, απαραίτητα σε μείωση των εσόδων. (Μια απάντηση στον Γιώργο Καισάριο)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/01/laffer.html .



Η απάντηση του κ. Γιώργου Καισάριου έχει ως εξής :

"@Tassos Anastassopoulos



Το πρόβλημα δεν είναι ο Αλογοσκούφης. Ισα ίσα, στα γραπτά μου, στο προσωπικό μου site, έχω πει ότι ίσως ήταν ο καλύτερος υπουργός οικονόμων που πέρασε από την Ελλάδα … παρόλο ότι του έχω ρίξει πάρα πολλά μπινελίκια.


Το άρθρο έχει γενικότερα να κάνει με τη σχέση φόρων και επιδόσεις της οικονομίας και ότι δεν λύνονται τα προβλήματα της Ελλάδος με νέους φόρους. Το πρόβλημα της Ελλάδος είναι οι δαπάνες και οι σπατάλες αν θέλεις και τίποτα άλλο.


Όσο αναφορά τη Δανία και τις άλλες δυο χώρες, θέλω να σου υπενθυμίσω ότι μέσα σε αυτά τα έξοδα είναι το 100% των εξόδων περίθαλψης καθώς βέβαια και τα έξοδα παιδείας … που στην Ελλάδα ξοδεύει ο μέσος πολίτις επιπλέον αντί του κράτος (φροντιστήριο, ιδιωτική νοσοκομειακή περίθαλψη κτλ).


Ειδικά για την Δανία, ας μην την αναφέρουμε σαν παράδειγμα διότι είναι ιδιάζουσα περίπτωση.
Θα προτιμούσα να πάρουμε την Αμερική και την Ιαπωνία, η ακόμα καλύτερα, τις ανατολικές χώρες σαν παράδειγμα.

 
Όσο για τον Ρέιγκαν, τα ελλείμματα είχαν να κάνουν με τα εξοπλιστικά προγράμματα. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το ότι μείωσε τη φορολογία και ότι διπλασιάστηκαν τα έσοδα παρόλο αυτό''.



Μετά την απάντηση του κ. Καισάριου, επανήλθα με το παρακάτω σχόλιο :











Ρόναλντ Ρήγκαν - Πρόεδρος των Η.Π.Α. (1981 - 1989).


''Τα δημοσιονομικά ελλείμματα στις ΗΠΑ την εποχή του Ρήγκαν, αγαπητέ κ. Καισάριε, συνέβαλαν στην ανάπτυξη της χώρας, είτε ήσαν ελλείμματα που αφορούσαν προγράμματα για την άμυνα (έπρεπε να αντιμετωπισθεί η επιθετικότητα της γραφειοκρατικής ελίτ της «Ε.Σ.Σ.Δ.», ιδίως στην ευρωπαϊκή ήπειρο, με την εγκατάσταση από τους «Σοβιετικούς» των πυραυλικών συστημάτων SS-20 και 22 και το ΝΑΤΟ δεν μπορούσε να μην απαντήσει και το έκανε με τους Pershing και Cruise και όχι μόνον αυτούς, με εξοπλιστικά προγράμματα, που την αρχή τους την είχαν στον πρόεδρο Τζίμμυ Κάρτερ), είτε όχι.

Τα χρήματα από αυτήν την αύξηση των δαπανών και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων τζιραρίστηκαν στην αμερικανική οικονομία και συνέβαλαν τα μάλα στην ανάπτυξή της. Από το 3,5% της ετήσιας ανάπτυξης του αμερικανικού ΑΕΠ, περίπου μιάμισυ με δύο μονάδες οφείλονται σε αυτήν την κεϋνσιανή πολιτική του προέδρου Ρήγκαν (που ήταν ένας συντηρητικός κεϋνσιανός της πολιτικής πράξης και όχι της θεωρίας και αυτό πρέπει να το πούμε σεβαστέ και καλέ φίλε κύριε Γιώργο).

Το υπόλοιπο ποσοστό της αμερικανικής ανάπτυξης επί Ρήγκαν ήταν προϊόν, επίσης, της νεοκεϋνσιανής πολιτικής, που σε περιόδους ανάπτυξης, στηριζόταν στην αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, μέσω μεγάλων (ή μικρών) φοροαπαλλαγών, για την τόνωση της ολικής επένδυσης στην οικονομία. Αυτό έκαναν και οι πρόεδροι Κέννεντυ και Τζόνσον, αυτό έκανε και ο Ρήγκαν.

Κάπου εδώ εμπλέκεται και η «καμπύλη του Laffer», η οποία έχει ισχύ, σε ειδικές περιπτώσεις άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής και πάντως όχι όταν έχουμε δραστική πτώση της συναθροιστικής ζήτησης και της συνολικής κατανάλωσης. Τότε η καμπύλη δεν λειτουργεί, διότι δεν έχουμε φαινόμενα υπερβάλουσας ολικής ζήτησης, και συνακόλουθα μη ανταποκρινόμενης προσφοράς.

Στην περίπτωση της Reagan administration, όπως ήδη έγραψα, η αύξηση των εσόδων δεν ήταν προϊόν μόνον των φοροαπαλλαγών, αλλά και της αύξησης των δαπανών και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων (και του χρέους, όπως επισημαίνει ορθά ο αξιότιμος κ. Χασαπογιάννης), διότι και οι δύο αυτοί μηχανισμοί (κεϋνσιανής – θυμίζω – έμπνευσης, κάτι καθόλου παράδοξο, αφού ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς ήταν συντηρητικός και αυτό το λέω επειδή πριν από ενάμισυ μήνα άκουσα τον Άγγελο Φιλιππίδη, σε εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη, να χαρακτηρίζει την πολιτική του Κέϋνς, ως …. αριστερή πολιτική!) συνέβαλαν στη ανάπτυξη της οικονομίας και την αύξηση του ΑΕΠ των ΗΠΑ, με καταμερισμένη την συμβολή αυτών των μηχανισμών σε αυτήν την διαδικασία.

(Επίσης, αξιότιμε κ. Καισάριε, όταν κάνουμε αναφορά σε γενικής – υποτίθεται – ισχύος οικονομικούς «νόμους», ή θεωρίες, δεν μπορούμε να επιλέγουμε τα παραδείγματα, που εμείς προτιμούμε. Πρέπει ο «νόμος», ή η θεωρία να ταιριάζει με όλα τα παραδείγματα, αλλιώς ο «νόμος» ή η θεωρία δεν έχει γενική, αλλά ειδική – ή και καμμία – εφαρμογή. Και αυτό πρέπει να το πούμε).

Το ελληνικό παράδειγμα δεν έχει καμμία σχέση με την «καμπύλη του Laffer».

Τον ένα λόγο τον έχουμε πει : Το πρόβλημα των αστοχιών του σχεδίου προϋπολογισμού του 2009, αλλά και του τελικού προϋπολογισμού 2009, έχει να κάνει με την ορμητική έλευση της ύφεσης, μέσα στο 2009. Οι Κώστας Καραμανλής – Γιώργος Σουφλιάς –Γιάννης Παπαθανασίου – Κώστας Χατζηδάκης πελάγωσαν και γρήγορα (κάπου μέσα στο καλοκαίρι, ή και λίγο νωρίτερα) τα παράτησαν.

Αλλά η «καμπύλη του Laffer» δεν ισχύει στην Ελλάδα, διότι εδώ έχουμε μια σχεδόν παντελή άρνηση πληρωμής φόρων και ασφαλιστικών εισφορών από ευρύτατες ομάδες του πληθυσμού και σε αυτό συμφωνώ με την σχετική και συνάμα γλαφυρή περιγραφή του σεβαστού κ. Χασαπογιάννη. Και αυτό το φαινόμενο δεν αντιμετωπίζεται με φοροαπαλλαγές, αλλά με την επιβολή και την είσπραξη των φόρων εκεί που πρέπει.

Επίσης, το πρόβλημα είναι σίγουρα πρόβλημα σπάταλων δημόσιων δαπανών, αλλά είναι και πρόβλημα μικρών (ποσοστιαία) δημόσιων δαπανών. Οι δημόσιες δαπάνες πρέπει να εξορθολογισθούν – ξεκινώντας ακόμα και από μηδενική βάση – και στην συνέχεια να αυξηθούν για να φθάσουν σε τέτοια επίπεδα, που να μπορέσουν να παίξουν τον ρόλο που παίζουν στις άλλες αναπτυγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες.

Δεν φθάνει να λέμε ότι εκεί ο πολίτης έχει παροχές στον χώρο της παιδείας και της υγείας. Πρέπει και εμείς εδώ α φθάσουμε σε ένα τέτοιο επίπεδο – και για να μπορέσουμε να σταθεροποιήσουμε την οικονομία μας.

Ας δούμε τα σχετικά στοιχεία για την Ελλάδα :


ΕΛΛΑΔΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 32.100 $.

ΑΕΠ : 343,8 δισ. $

ΕΣΟΔΑ : 126,5 δισ.$

ΕΞΟΔΑ : 144,4 δισ. $

ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 36,79%

ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 42,00%.

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html


και ας δούμε και συγκρίνουμε τα στοιχεία για Γερμανία, Γαλλία, ακόμα και για την αγγλοσαξωνικής νοοτροπίας Βρετανία :

ΓΕΡΜΑΝΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 35.500 $.

ΑΕΠ : 2,925 τρισ. $

ΕΣΟΔΑ : 1,591 τρισ. $

ΕΞΟΔΑ : 1,591 τρισ. $

ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%

ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 54,39%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gm.html



ΓΑΛΛΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 33.300 $.

ΑΕΠ : 2,133 τρισ. $

ΕΣΟΔΑ : 1,407 τρισ. $

ΕΞΟΔΑ : 1,506 τρισ. $

ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 65,82%

ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 70,60%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/fr.html



ΒΡΕΤΑΝΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 36.700 $.

ΑΕΠ : 2,236 τρισ. $

ΕΣΟΔΑ : 1,056 τρισ. $

ΕΞΟΔΑ : 1,204 τρισ. $

ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 53,85%

ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 70,60%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/uk.html



Σε κάθε περίπτωση, είμαστε πολύ πίσω…



Πάντα φιλικά".



Ολόκληρο τον εξελισσόμενο ενδιαφέροντα διάλογο, μπορείτε να τον δείτε στο : "Γιατί αύξηση των φόρων σημαίνει ... μείωση των εσόδων" http://e-rooster.gr/01/2010/2085 .


Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

Η "καμπύλη του Laffer" και ο Γιώργος Αλογοσκούφης - ή γιατί η αύξηση της φορολογίας δεν οδηγεί, απαραίτητα, στην μείωση των εσόδων. (Μια απάντηση στον Γιώργο Καισάριο).



Η καμπύλη του Laffer.

Στο e-rooster.gr δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του Γιώργου Καισάριου, με τίτλο : "Γιατί αύξηση των φόρων σημαίνει ... μείωση των εσόδων" http://e-rooster.gr/01/2010/2085 , με το οποίο ο αρθρογράφος θέλησε να στοιχειοθετήσει την ισχύ της περιβόητης "καμπύλης του Laffer" (που - υποτίθεται - ότι αποδεικνύει ότι η αύξηση των φόρων μειώνει τα έσοδα), με μια - τουλάχιστον ατυχή - αναφορά στο παράδειγμα της Ελλάδας και το προσχέδιο προϋπολογισμού του 2009, που παρουσιάστηκε από τον τότε υπουργό Οικονομίας Γιώργο Αλογοσκούφη τον Οκτώβριο του 2008 και το οποίο παράδειγμα ουδεμία σχέση έχει με την "καμπύλη του ArthurLaffer", αφού φυσικά η αποτυχία εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2009 (που ήταν, εντελώς, διαφορετικός από το προσχέδιο του Οκτωβρίου του 2008), ήταν προϊόν της επελθούσας παγκόσμιας ύφεσης, που κτύπησε και την Ελλάδα εντός του 2009.

Με παρέμβασή μου στα σχόλια του άρθρου αυτού έδωσα την παρακάτω απάντηση :


"Επειδή ο Γιώργος Αλογοσκούφης αδικείται από τον αγαπητό κ. Καισάριο, πρέπει να πούμε κάποια πράγματα, τα οποία είναι πασίδηλα, πλην όμως ο κ. Καισάριος φαίνεται ότι κάνει πως τα αγνοεί.

Το τι παρουσίασε ο Γιώργος Αλογοσκούφης τον Οκτώβριο του 2008, ως προσχέδιο προϋπολογισμού 2009 δεν έχει καμμία σχέση με το τι συνέβη μετέπειτα. Το προσχέδιο αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας προεργασίας που είχε γίνει πριν από την έλευση της ύφεσης τον Σεπτέμβριο του 2008 και παρουσιάστηκε την στιγμή εκείνη, που δεν υπήρχε καθαρή εικόνα για την έκταση που ελάμβανε η ύφεση στην συνέχεια.

Αυτό ο κ. Καισάριος το γνωρίζει, αλλά το παρακάμπτει και αυτό δεν είναι δεοντολογικό. (Βρήκε έναν πολιτικό, στον οποίον οι μεταγενέστεροι από αυτόν στο πόστο του υπουργού Οικονομίας του φόρτωσαν τα πάντα - και όχι την δική τους ανικανότητα να εκτελέσουν τον τελικό προϋπολογισμό του 2009, που ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο του 2008 και που ήταν εντελώς διαφορετικός από το προσχέδιο για το οποίο ομιλεί ο κ. Καισάριος - και τον κτυπάει άδικα).

Ως εκ τούτου, η αφετηριακή βάση από την οποία ξεκινά ο συγγραφέας του παρόντος άρθρου, για να μας πει για την διαχρονική ισχύ της καμπύλης του Laffer, είναι εσφαλμένη και ως εκ τούτου και όλο το οικοδόμημα της ανάλυσής του είναι κτισμένο σε σαρθρά θεμέλια (σαν αυτά του Porte Au Prence, καλή ώρα), αφού ο εν λόγω συγγραφέας δεν αναφέρει τον ερχομό της παγκόσμιας ύφεσης στην χώρα, που έκανε επιφυλακτικούς, αρχικά τους καταναλωτές και τους επενδυτές, μειώνοντας την εσωτερική ζήτηση στην ελληνική οικονομία και στην συνέχεια την εξωτερική ζήτηση, μέσω των ελληνικών εξαγωγών και κατόπιν την ζήτηση στην βαριά βιομηχανία της χώρας, τον τουρισμό και τέλος ξανά την εσωτερική ζήτηση, με πολλαπλασιαστικές επιπτώσεις. Όλα αυτά αθροιστικά κτύπησαν αρχικά τους δείκτες χονδρικής και στην συνέχεια της λιανικής κατανάλωσης, ήτοι της συνολικής κατανάλωσης της ελληνικής οικονομίας.

Για όλα αυτά, δεν φταίει, ούτε ο Αλογοσκούφης, ούτε το σχέδιο προϋπολογισμού 2009, που παρουσίασε τον Οκτώβριο του 2008. Δεν μπόρεσε να προβλέψει την έλευση της ύφεσης. Βέβαια, είναι καθηγητής Οικονομικών και - θα μου πει κάποιος ότι - θα έπρεπε να την προβλέψει. Θα συμφωνούσα, με μια τέτοια απαίτηση, αλλά δεν την χρεώνω αυτήν την αβλεψία μόνον στον Αλογοσκούφη. Τόσοι άλλοι (πολύ εγκυρότεροι από αυτόν) οικονομολόγοι και θεσμοί ολόκληροι δεν μπόρεσαν να το κάνουν μια τέτοια πρόβλεψη, τον Αλογοσκούφη θα ψέξουμε;

Πέρα από αυτό, όπως έγραψα, όσα λέει ο αγαπητός κ. Καισάριος στηρίζονται σε σαθρή βάση, διότι η καμπύλη του Laffer και η παραβίαση των όποιων "κανόνων", που την συγκροτούν, ως μαθηματικό μοντέλο, δεν έχει να κάνει με την αποτυχία του προσχεδίου προϋπολογισμού 2009 του Αλογοσκούφη. Το προσχέδιο προϋπολογισμού απέτυχε λόγω της ορμητικής έλευσης της ύφεσης μέσα στο 2009, την οποία έλευση δεν είχε προβλέψει και δεν είχε περιλάβει στα μεγέθη του.

Ο τότε υπουργός Οικονομίας αναθεώρησε και επικαιροποίησε τις προβλέψεις - και αυτό δεν το λέει ο καλός φίλος κ. Καισάριος. Δυστυχώς.

Και για να μην μείνουν αναπάντητα όσα λέει ο αγαπητός κ. Καισάριος για την ισχύ της καμπύλης του Laffer, πρέπει να του πω ότι αυτή η καμπύλη - πέρα από το ότι δεν έχει σχέση με το σχέδιο προϋπολογισμού του 2009, δεν έχει σχέση, ούτε με την περίπτωση της Ελλάδας ειδικότερα, στην οποία τα δημόσια έσοδα είναι μικρά.

Αλλά η καμπύλη του Laffer δεν έχει ούτε γενική ισχύ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Δανία (και όχι μόνον). Ας δούμε τα σχετικά στοιχεία :



ΔANΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 37.200 $.

ΑΕΠ : 204,1 δισ. $

ΕΣΟΔΑ : 188,6 δισ. $

ΕΞΟΔΑ : 176,3 δισ. $

ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 92,46%

ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 86,38%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/da.html



ΣΟΥΗΔΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 38.200 $.

ΑΕΠ : 345,1 δισ. $

ΕΣΟΔΑ : 259,9 δισ. $

ΕΞΟΔΑ : 248,1 δισ. $

ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 75,31%

ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 71,89%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/sw.html


ΟΛΛΑΝΔΙΑ :

ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΕΠ : 40.500 $.

ΑΕΠ : 673,5 δισ. $

ΕΣΟΔΑ : 405,9 δισ. $

ΕΞΟΔΑ : 397,3 δισ. $

ΕΣΟΔΑ / ΑΕΠ : 60,27%

ΕΞΟΔΑ / ΑΕΠ : 58,99%

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/nl.html


Ούτε και επί Ρήγκαν, η καμπύλη του Laffer έπαιξε τον ρόλο που της αποδίδεται - κάποιον ρόλο τον έπαιξε σίγουρα, αλλά με την σημαντικότατη συνεπικουρία της κλασσικής κεϋνσιανής πολιτικής των μεγάλων δημοσιονομικών ελλειμμάτων, που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις Ρήγκαν εκείνης της περιόδου (1981 - 1988).


Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστική - και αφοπλιστικότατη - η ρήση των Ρήγκαν και Τσένυ ότι "τα ελλείμματα δεν έχουν καμμιά σημασία".

Περιττό να πω ότι και οι δύο είχαν δίκιο (ως νεοσυντηρητικοί κεϋνσιανοί, που ήσαν).

(Ο Αλογοσκούφης έχει κάνει τα μύρια όσα σφάλματα, που τον βαρύνουν – το κυριότερο : Σε καιρούς, που μπορούσε και ήταν αρμόδιος, δεν συμμάζεψε την φοροδιαφυγή, την παραοικονομία, την εισφοροδιαφυγή και την διαφθορά. Καλόν είναι να του καταλογίζονται αυτά και όχι εκείνα για τα οποία δεν φταίει, ή που δεν τα έκανε μόνον αυτός).

Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα (διότι ο Αλογοσκούφης δεν είναι φίλος μου - ούτε καν γνωστός μου)''.


Τον πολύ καλό διάλογο, που ακολούθησε μπορείτε να τον παρακολουθήσετε στο : "Γιατί αύξηση των φόρων σημαίνει ... μείωση των εσόδων" http://e-rooster.gr/01/2010/2085 .

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Μια ενδιαφέρουσα συνέχεια στο θέμα για τον "αποτρελαμένο σταλινισμό" του Κ.Κ.Ε. (Η παρέμβαση του Θ. Β. και ένα ερώτημα στον Πάσχο Μανδραβέλη, το οποίο περιμένει απάντηση).

Στο θέμα με τον Πάσχο Μανδραβέλη και τον "σταλινισμό που αποτρελάθηκε" και μάλιστα στην ηλεκτρονική έκδοση της ''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ'' http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_23/12/2009_1290660  (δείτε στο μπλογκ μου το http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/12/kke.html  ) υπήρξε μια απρόοπτη και πολύ ενδιαφέρουσα παρέμβαση ενός αναγνώστη, με τα αρχικά Θ.Β., που έθεσε την υπόθεση, σε μια άλλη διάσταση.


Παραθέτω την παρέμβαση του αγαπητού Θ.Β., η οποία έχει ως ακολούθως :



"Ήμουν εργαζόμενος σε εταιρία σεκιούριτι ως της 16/12. Τη 17η, μαζί με άλλους συναδέλφους απεργήσαμε, όπωε είχε αποφασίσει το πρωτοβάθμιο σωματείο μας. Στις 18 που πήγαμε για δουλεία μας έδωσαν τα χαρτία της απόλυσης. Αλήθεια, για τις απολύσεις μας έφταιγε η διαφθορά και γι αυτό πρέπει εδώ και τώρα να την αντιμετωπίσουμε?(Για να μην παραρμηνευθώ, δεν είμαι οπάδος της!).
Αληθεία η οικονομική κρίση που σοβεί, δεν αγκαλίαζει ολη τη σφαίρα της παργωγής η οποία γινείται άναρχα από τους έχοντας κεφάλαια, με σκοπό τη μεγιστοποίηση του μέσου ποσοστού κέδους ή όχι? Δεν χρείαζεται να είναι κανείς ειδικός για να παρατηρήσει οτι όλα σχεδόν τα προιόντα μένουν αδιάθετα σε μαζική κλίμακα και όχι σε έναν κλάδο ή τύπο, γι αυτό και παρατηρούνται προσφορές εκπτώσεις και παζάρια από τα εμπορικά καταστήματα? Δεν είναι αλήθεια οτι η οικονομική κρίση ήρθε μετά από περίοδο έντονης ανάπτυξης και συσσώρευσης κεφαλαίων, τα οποία και δε βρίσκουν χώρο να τοποθετηθούν και να ξαναδώσουν κέρδη?
Δεν ξέρω αν το ΚΚΕ έχει τη σωστή λύση. Εκείνο που ξέρω είναι οτι ισχύει το ανέκδοτο φίλου από την πρώην ΕΣΣΔ: " Λέγονταν ανακρίβειες για τον κομμουνισμό. Αλλά για τον καπιταλισμό λέγονταν η αλήθεια."


Στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ'' έστειλα το παρακάτω μήνυμα, το οποίο και δημοσιεύτηκε :

"Άντε, τώρα, αγαπητέ κύριε Πάσχε μου, να εξηγήσεις στον Θ.Β. αυτά τα περί "αποτρελλαμένου σταλινισμού" και το γιατί έχει άδικο σε όσα λέει.
Δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει, βέβαια, να του απαντήσεις, αλλά, επί της ουσίας και όσον αφορά το πρόβλημα, που αντιμετωπίζει (το οποίο δεν αντιμετωπίζω εγώ, αλλά - πολύ περισσότερο - ούτε και εσύ), ορθώς και δικαίως σκέπτεται όσα σκέπτεται και γράφει.
Διότι, αν η ελληνική εκδοχή του "εκσυγχρονισμένου" (για να θυμηθούμε και τον φίλο σου τον Κώστα Σημίτη, τον βασικό υπεύθυνο όλων όσων κακών έχουν ενσκήψει στην ελληνική κοινωνία), ή του "νεοφιλελεύθερου" καπιταλισμού δεν μπορεί και δεν θέλει να δώσει λύσεις στο πρόβλημά του αγαπητού Θ.Β., τότε κάπου στην γωνία βρίσκεται το ΚΚΕ (και όχι μόνον) και ό,τι και να λέμε και εγώ και εσύ, για τον αποτρελλαμένο, ή μη αποτρελλαμένο, σταλινισμό είναι, εν τοις πράγμασι, άνευ ουσίας και για τον Θ.Β. και για όλους όσους βρίσκονται στην θέση του (ως "υπεράριθμοι", "μη παραγωγικοί", "ακριβοί" και ούτω καθεξής).
Για να δούμε, λοιπόν, έχεις να του πεις κάτι;"



Για να δούμε, λοιπόν...

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010

Ο Κώστας Σημίτης, η παραοικονομία, η φοροδιαφυγή, η διαφθορά, η πολιτική απάτη και τα ''μαγειρεία''. (Μια - ακόμα - απάντηση στον Πάσχο Μανδραβέλη, που εμφανίστηκε και ως υμνητής του Κ. Σημίτη).

Στο http://e-rooster.gr/ και σε απάντηση στο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη : "Τα σημεία των επερχόμενων δεινών" http://e-rooster.gr/12/2009/2012   , όπου ο αρθρογράφος παρουσιάζει τα κάποια υποκριτικά "αποφθέγματα" του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, ως "σοφίες" δημοσίευσα το παρακάτω κείμενο :

















Κώστας Σημίτης.




"Μου αρέσει, καλέ μου Πάσχε, που, μετά από την «ιατρική» σου γνωμάτευση, για την ψυχική νόσο των Ελλήνων σταλινικών (σου θυμίζω το http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/12/kke.html  και το http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_23/12/2009_1290660 ) καταπιάνεσαι και με τα λεγόμενα του Κώστα Σημίτη και μας τα παρουσιάζεις σαν το απαύγασμα της «σοφίας»!


Δεν μας λες όμως το αυτονόητο. Ότι η βασική υπεύθυνη, για τα όποια δεινά της χώρας είναι η κυβέρνησή του.

Ο Κώστας Σημίτης είναι προσωπικά υπεύθυνος για το γεγονός ότι η χώρα εξώκειλε στα χρόνια της διακυβέρνησής του (όχι ότι προηγουμένως ήταν πολύ καλύτερα, αλλά επί Σημίτη τα πράγματα χειροτέρευσαν).

Πότε διογκώθηκε η φοροδιαφυγή, η παραοικονομία και η εισφοροδιαφυγή και η συστημική διαφθορά στην ελληνική κοινωνία;

Μα επί Κώστα Σημίτη, φυσικά. Και πως να μην γίνει κάτι τέτοιο, όταν το δεξί του χέρι (ο εξ απορρήτων του) Θεόδωρος Τσουκάτος, γέμιζε το κομματικό σακκούλι με τα εκατομμύρια της SIEMENS (και προφανώς όχι μόνον).

Για την ελληνική διαφθορά, που αφορά την ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ, μέσα από τα εκτεταμένα φαινόμενα παραοικονομίας και φοροδιαφυγής δείτε και το θέμα : «Προϋπολογισμός 2010 : Ένας προϋπολογισμός μακροχρόνιας αντιαναπτυξιακής λογικής και ομιχλώδους στόχευσης» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/11/proypologismos-2010.html , ιδιαίτερα στο κεφάλαιο «γ) Έσοδα», όπου γίνεται μια εμπεριστατωμένη ανάλυση του φαινομένου της φοροδιαφυγής στην χώρα μας και της άμεσης συσχέτισής της με το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Μια αντιστοίχιση την οποίαν αποφεύγει να κάνει ο κ. Μανδραβέλης, ο οποίος επικαλείται τις «σοφίες» πολιτικών ταγών – σαν τον Σημίτη – που επί εποχής τους έκαναν επιστήμη την διαφθορά. Και μην μας πει ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν ήξερε. Δεν θα γίνει πιστευτός και καλό θα ήταν να βρει άλλο πιο κατάλληλο επιχείρημα.

Επί Σημίτη, λοιπόν, η παραοικονομία και η φοροδιαφυγή διογκώθηκε και έλαβε ολοκληρωμένη οιονεί θεσμική διάσταση, αφού έφθασε σε επίπεδα πολύ άνω του 30% (δείτε έκδοση ΙΟΒΕ – Ν. Τάτσιου το 2001 με τίτλο «Παραοικονομία και φοροδιαφυγή στην Ελλάδα»).

Και ο πρώην πρωθυπουργός δεν ήταν ένας ανεύθυνος άρχων. Ήταν υπεύθυνος και πολύ μάλιστα, αφού όλος σχεδόν ο κύκλος του είχε εμπλοκή με αυτό το φαινόμενο και πρωταγωνιστούσε σε αυτό. Και ο εν λόγω ταγός είχε βάλει τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Όντας ο ίδιος ο επικεφαλής τους.

Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.

Και μου επικαλείσαι κ. Πάσχε μου ότι κατήγγειλε ο πρώην πρωθυπουργός τον Αλογοσκούφη για κοροϊδία των Ευρωπαίων και για μαγειρέματα των στοιχείων!

Δεν έχει άδικο, που τον κατήγγειλε.

Αλλά ξεχνάει ότι ο ίδιος ο Κώστας Σημίτης έκανε την μεγαλύτερη πολιτική απάτη όλων των εποχών, με την «δημιουργική λογιστική» και το πως κορόϊδεψε τους πάντες για να εμφανίσει την χώρα μας ότι έχει πιάσει τα κριτήρια του Μάαστριχτ και να την εντάξει στο Ευρώ.

Όπως πολύ καλά ξέρεις και όλοι γνωρίζουν η Ελλάδα τότε (2002) και πριν και μετά, δεν είχε πιάσει ούτε ένα από τα κριτήρια του Μάαστριχτ (δημόσιο έλλειμμα πολύ πάνω από το 3%, δημόσιο χρέος επίσης πολύ πάνω από το 60% κλπ), πλην όμως τα μαγειρεία στην Διεύθυνση Δημοσιονομικής Πολιτικής του Γενικού Λογιστήριου του Κράτους και στην ΕΣΥΕ είχαν κάνει καλή δουλειά και μαγείρεψαν τα στοιχεία κατά το πως ήθελε ο καθηγητής και πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης – όχι βέβαια ότι και οι της Ε.Ε. δεν ήξεραν το τι γινόταν, αλλά δεν έδωσαν την πρέπουσα σημασία. Υπολόγισαν ότι η Ελλάδα δεν αντιπροσώπευε, καλά – καλά, παρά μόνον το 1% του ΑΕΠ της Ε.Ε. των 15, ήταν και η εποχή των παχιών αγελάδων, έκανε και ο Σημίτης (η αλήθεια να λέγεται) και τις κατάλληλες συμμαχίες, τους υποσχέθηκε ότι με «ήπια προσαρμογή» θα διορθώσει τα πράγματα στην χώρα και έτσι δέχτηκαν οι της Ε.Ε. την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

Περιττό να πω ότι ο Σημίτης δεν έκανε τίποτα από όσα υποσχέθηκε στους Ευρωπαίους. Αυτό το είπα ήδη.


Και ήλθε αυτός ο άνθρωπος να μιλήσει για «κοροϊδια» και για «μη τήρηση των δεσμεύσεων»! Πάει πολύ ο πρώτος διδάξας και υπεύθυνος να εγκαλεί τους «μαθητές» του για όσα τους εδίδαξε εκείνος.

Υπάρχει μεγαλύτερη κοροϊδία από αυτό;

Δεν νομίζω.

(Και κάτι ακόμα : Αυτήν την καραμέλα, με τον δανεισμό από το Δ.Ν.Τ., γιατί την παρουσιάζεις συνέχεια; Τι εξυπηρετεί; Η χώρα δεν είναι αναξιόχρεη και το ξέρεις. Ο σταθμισμένος κίνδυνος χρεοκοπίας της είναι στο 1% (έτσι λένε οι διεθνείς οίκοι και μάλλον υπερβάλλουν).''