Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

23/4/2010 - 23/4/2016 Από το 1ο Μνημόνιο του ΓΑΠ, στην εφαρμογή του 3ου Μνημονίου από τον Αλέξη Τσίπρα : Τα ψέματα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ τελειώνουν, τα "προληπτικά" μέτρα λιτότητας έρχονται και η κατακρήμνιση της ελληνικής οικονομίας συνεχίζεται.


Η  αείμνηστη Rosa Luxemburg όταν έθετε το δίλημμα, ανάμεσα, στην διαδικασία της κοινωνικοαπελευθερωτικής αλλαγής, τον σοσιαλισμό (έτσι αποκαλούσε, στην εποχή της, την διαδικασία αυτή) και την βαρβαρότητα, είναι σαφές ότι κάτι τέτοιο φοβόταν... 




Έκλεισαν, σήμερα (23/4/2016), έξι χρόνια, από τότε, που ο αφελής και ανίκανος ΓΑΠ, ο ευήθης υιός του Ανδρέα Παπανδρέου, παρέδωσε την χώρα, στην κυριαρχία των διεθνών θεσμών, που γνωρίσαμε, ως τρόϊκα και η οποία λειτούργησε, ως εκπρόσωπος και διασώστης των ξένων ιδιωτών δανειστών του ελληνικού κράτους, αλλά και μέσα από μια σταδιακή διαδικασία, ως συλλογικός θεσμικός δανειστής και αντικαταστάτης τους. Από εκείνη την εποχή (Απρίλιος - Μάϊος 2010) έχουν συμβεί σημεία και τέρατα, αφού η ελληνική οικονομία έχει απωλέσει, πάνω από το 25% της παραγωγής των αγαθών και των υπηρεσιών της, η ανεργία έχει εκτοξευθεί, στα επίπεδα του 25%, στα οποία και επιμένει να κινείται, χωρίς να εμφανίζει οποιαδήποτε σημάδια αποκλιμάκωσης.

Και ενώ πριν έξι χρόνια ζήσαμε την εξαγγελία και την έναρξη εφαρμογής του 1ου Μνημονίου, από την οπερετική κυβέρνηση του ΓΑΠ, αυτές τις ημέρες ζούμε την δύστοκη εφαρμογή των μέτρων του 3ου Μνημονίου, που υπέγραψε το περασμένο καλοκαίρι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, η οποία είχε διακηρύξει, urbi et orbi, ότι σκοπός της ήταν να καταργήσει όλα τα προηγούμενα Μνημόνια και κάθε  υποχρέωση, ου απέρρεε, από αυτά.

Με δεδομένη την απαρασάλευτη και εμμονικά, επίμονη συνέχιση της ίδιας πολιτικής και των στρατηγικών επιλογών, που χάραξαν και επέλεξαν να υπηρετήσουν ο ΓΑΠ και η κυβέρνησή του, από τις κυβερνήσεις του Λουκά Παπαδήμου, των σαμαροβενιζέλων και του Αλέξη Τσίπρα, είναι, απολύτως, φυσιολογικό και υπήρξε, πλήρως, αναμενόμενο το αποτέλεσμα, που προέκυψε και συνεχίζει να προκύπτει, από αυτές τις επιλογές. Έτσι, αυτό το ιδιότυπο νεοκατοχικό καθεστώς της χρεωδουλείας διαιωνίζεται, χωρίς να φαίνεται, στον - έστω και μακρινό, χρονικά - ορίζοντα, η έλευση μιας οποιαδήποτε απεμπλοκής της ελληνικής οικονομίας και του πληθυσμού της χώρας μας.

Η σαρωτική πτώση της βιομηχανικής παραγωγής, πάνω, από 35% του μεγέθους, που αυτή είχε το 2008 και η οποία δείχνει, παραστατικότατα, την επικρατούσα διάλυση, μέσα στον χώρο του δευτερογενούς τομέα της ελληνικής παραγωγής και η απίστευτη σύνθλιψη και κατάρρευση των επενδύσεων, με μέτρο τις ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, οι οποίες, από τα 60 δισ. €, που ήσαν το 2007, στα 17,5 δισ. €, το 2015, συμπληρώνουν την εικόνα της ανείπωτης και ανεπανάληπτης καταστροφής, την οποία υπέστη η ελληνική δευτερογενής (και όχι μόνο) παραγωγή και η οικονομία, στο σύνολό της. Και αυτή η θεόρατη καταστροφή, βέβαια, δεν αφορά, μόνο το μέγεθος των παραγωγικών εκροών της. Αφορά την ίδια την συγκρότηση, την διάρθρωση και την δομή της.

Η έλευση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, με τις μεγαλόστομες υποσχέσεις και την πλήρη παράδοση της χώρας, στις ορέξεις και στις απαιτήσεις των ξένων θεσμικών δανειστών, όχι, μόνο, δεν άλλαξε την φορά των πραγμάτων, αλλά την κατέστησε, ακόμη, χειρότερη. Η ελληνική οικονομία βυθίστηκε, ακόμη περισσότερο, μέσα στην δίνη της βαρύτατης οικονομικής κρίσης (στην οποία ενεπλάκη, στοχευμένα, και σχεδιασμένα, από το Δ.Ν.Τ. και την ευρωζώνη.

Έτσι, το 2015, συνεχίστηκε και παρέμεινε ακάθεκτη η πτώση του ΑΕΠ της χώρας, το οποίο, σε σταθερές τιμές του προηγούμενου έτους, έπεσε στα 177,148 δισ. €, από τα 181,569 δισ. €, που ήταν το 2014, εμφανίζοντας μια σημαντική απώλεια, της τάξεως του 2,43%. Βέβαια, σε τρέχουσες τιμές, μπορεί οι απώλειες να φαίνονται μικρότερες, αφού, με αυτή την μέτρηση, το ελληνικό ΑΕΠ, το 2015, διαμορφώθηκε, στα 176,023 δισ. €, έναντι 177,559 δισ. €, το 2014 και η μείωση του ΑΕΠ να εμφανίζεται μικρότερη, στα επίπεδα του -0,86%, αλλά αυτό δεν διαφοροποιεί την πολύ κακή παρούσα κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Μια κακή κατάσταση, την οποία η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση δεν θέλησαν να αντιστρέψουν, προκειμένου να μην συγκρουστούν, με την γερμανική κυβέρνηση, με την ευρωγραφειοκρατία, με την μπατιροτραπεζοκρατία της Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ.

Και αν η ελληνική οικονομία έδειξε, μέσα, στο 2015, αντοχές, οι οποίες ήσαν μη αναμενόμενες, παρά την επιβολή των capital controls, αυτό συνέβη, για δύο λόγους, οι οποίοι είναι σημαντικοί και δεν μπορούν να αγνοηθούν :

Ο ένας λόγος έχει να κάνει, με το γεγονός ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες και με τις ισορροπίες, που έχουν διαμορφωθεί, η ελληνική οικονομία έχει πιάσει πάτο. Χάνοντας, από το 2007, το 26,3% του μεγέθους της, χρειάζεται, από εδώ και πέρα, πολύ μεγάλη προσπάθεια, από το εντόπιο πολιτικό κατεστημένο και τα αφεντικά του, στην ευρωζώνη και το Δ.Ν.Τ., προκειμένου να επιτευχθεί μια αξιόλογη επιτάχυνση της διαδικασίας συρρίκνωσής της.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει, με την ίδια την δομή και τον χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας, η οποία, όπως έχουμε πολλές φορές τονίσει και θα εξακολουθήσουμε, με επίμονο και μονότονο τρόπο, να επαναλαμβάνουμε, παραμένοντας, στην βάση της και στην παραγωγική της δομή, μια οικονομία αυτοαπασχολούμενων και μικρών παραγωγικών και ευρύτερα οικονομικών μονάδων, έχει και διατηρεί την ικανότητα να αντιστέκεται, αναπτύσσοντας τους κατάλληλους αντισταθμιστικούς μηχανισμούς, στην συντριπτική πίεση, που υφίσταται, αφ' ενός, από τον διεθνή ανταγωνισμό και αφ' ετέρου, από τις ανηλεείς συρρικνωτικές προθέσεις και τα αντίστοιχα επιτελικά σχέδια των ξένων δανειστών.

Μπορεί οι μπράβοι της κοινοπραξίας των μισθωμένων εισπρακτικών εταιρειών, που έχουν την μορφή των πολιτικών κομμάτων και οι οποίες έχουν τεθεί, προθύμως και άνευ σοβαρής αντιλογίας, στην υπηρεσία αυτών των ξένων θεσμικών δανειστών του ελληνικού δημοσίου, που αντικατέστησαν, στην διαδρομή του χρόνου, από το 2010, μέχρι σήμερα, την μεγίστη πλειοψηφία των παλαιών ιδιωτών δανειστών, να εκτελούν τις διαταγές, που λαμβάνουν, άλλοτε, πολύ και άλλοτε, λιγότερο καλά και ενίοτε, άσχημα, όμως η αλήθεια είναι ότι, συνολικά, κρινόμενο, το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό της χώρας, έχει επιτύχει, όλα αυτά τα χρόνια, που πέρασαν, από την μεθοδευμένη ελληνική κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, έναν απίστευτο και πρωτοφανή παγκόσμιο άθλο.

Βέβαια, ο άθλος αυτός συνοδεύεται, από μεγάλες αστοχίες και παταγώδεις αποτυχίες, οι οποίες τον κρύβουν και τον σχετικοποιούν, αλλά, παρ' όλ' αυτά, ο άθλος αυτός είναι υπαρκτός και μπορεί, εύκολα, να φανεί, όταν γίνει η απαραίτητη κατηγοριοποίηση των δεδομένων, που έχουμε μπροστά μας και τα οποία προσπαθούμε να αναλύσουμε και να επεξηγήσουμε.

Ο άθλος αυτός ο οποίος, συνήθως, παραμελείται, όταν γίνεται κριτική, στα πεπραγμένα του εντόπιου πολιτικού προσωπικού και στα σχέδια των ξένων θεσμικών δανειστών του ελληνικού κράτους, τα οποία χαρακτηρίζονται, με μεγάλη προχειρότητα, ως αναποτελεσματικά, συνίσταται, στο τεράστιο μέγεθος της αποκαλούμενης δημοσιονομικής προσαρμογής, που επιτεύχθηκε, από το 2010, μέχρι σήμερα και το οποίο ο Poul Tomsen έχει αναγνωρίσει, δημοσίως, στο διαβόητο και πασίγνωστο άρθρο του, της 11/2/2016, στην ιστοσελίδα του Δ.Ν.Τ.




Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι, όπως προκύπτει και από τα, παραπάνω, στοιχεία του κρατικού προϋπολογισμού του 2016, τα δημοσιονομικά πεπραγμένα της χώρας, το 2015, δεν πήγαν όπως - μέσα από μια φαλκίδευση των στοιχείων της - τα παρουσιάζει η Eurostat. Το περίφημο "πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα" του 0,5% του ελληνικού ΑΕΠ, για το οποίο κάνει λόγο το αλχημιστικό μαγαζάκι της ευρωπαϊκής στατιστικολογικής παραμυθολογίας του κ. Walter Radermacher, αποτελεί ένα, ακόμη, αποκύημα της φαντασίας των μελών της ευρωγραφειοκρατίας και απλούστατα, δεν υπάρχει. Στην θέση αυτού του φανταστικού πρωτογενούς δημοσιονομικού πλεονάσματος, υπάρχει ένα πολύ πραγματικό δημοσιονομικό έλλειμμα της τάξεως των 12,76 δισ. €, περίπου και ένα εμφανιζόμενο, ως πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα, το οποίο κινείται, περίπου, στα 6,05 δισ. €.

Το τί έχει συμβεί, είναι πολύ απλό. Τα περίφημα στοιχεία των στατιστικών αλχημιστών της Eurostat, τα οποία, πριν από τρεις ημέρες, κοινοποίησε, προφανώς, δεν συμπεριλαμβάνουν το ποσόν των 12 δισ. €, που δόθηκε, για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, μαζύ με κάποια άλλα ποσά (κάτι, που έπραξαν και με τους προϋπολογισμούς της κυβέρνησης των σαμαροβενιζέλων, το 2013), αν και το 2009, η συντροφιά του κ. Walter Radermacher και του Ανδρέα Γεωργίου είχαν συμπεριλάβει, στο παρουσιαζόμενο - και υπερφουσκωμένο -, ως δημοσιονομικό έλλειμμα, εκείνης της χρονιάς,  ακόμη και τις εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου, με προφανή σκοπό και στόχο να οδηγηθεί το ελληνικό κράτος, στην χρεωκοπία, η χώρα να οδηγηθεί στα μνημόνια και όλα αυτά να δικαιολογηθούν, ως αναγκαία, αναπόφευκτα και απαραίτητα.

Παρά ταύτα και παρά τις τεράστιες αστοχίες της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, τις οποίες, για, καθαρά, πολιτικούς λόγους, επιδιώκει να κουκουλώσει η Eurostat και η ευρωγραφειοκρατία, η αλήθεια είναι ότι το μέγεθος και η έκταση της δημοσιονομικής προσαρμογής, την οποία έχουν επιτύχει οι εντόπιοι εκτελεστές των σχεδιασμών των επιτελείων των ξένων θεσμικών δανειστών του ελληνικού κράτους δεν είναι, καθόλου, ασήμαντα, ως πραγματικά δεδομένα, αφού κατάφεραν, μέσα σε έξι χρόνια, να μειώσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα, από τα 36,10 δισ. €, που το παρουσιάζουν (έστω και αν αυτό είναι φουσκωμένο, κατά 27,91 δισ. €), το 2009, στα 12,76 δισ. €, το 2015.

Αυτό το μέγεθος της δημοσιονομικής συρρίκνωσης, όσο αμφισβητούμενη και αν είναι αυτή, ως προς την μεθοδολογία της, ως προς το τί μετράει και ως προς το τί έπρεπε και το τί δεν έπρεπε να μετράει, αλλά και ως προς τα τελικά εξαγόμενα μεγέθη, που προκύπτουν, από την (καταχρηστική, εντελώς, μονομερή, επιλεκτική και απολύτως δυσμενή, για την ελληνική οικονομία), χρήση αυτής της μεθοδολογίας, είναι θεόρατο και πρωτοφανές, για τα παγκόσμια οικονομικά χρονικά.

Η διαπίστωση αυτή γίνεται, άμεσα, ορατή, όταν αφαιρεθούν, οι τεράστιες δημοσιονομικές πιστωτικές αφαιμάξεις, που στράφηκαν, προς την χρηματοδότηση της ελληνικής μπατιροτραπεζοκρατίας, οι οποίες διόγκωσαν το ελληνικό δημόσιο χρέος και διατηρούν, το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα, στα επίπεδα του 7,2% του ελληνικού ΑΕΠ (ήτοι, 12,76 δισ. €, περίπου, τα οποία όλα, σχεδόν, πήγαν, στις τράπεζες), για το 2015, έναντι του 3,6% (6,48 δισ. €, περίπου), για το 2014.

Με αυτά τα δεδομένα, μπορεί το εμφανιζόμενο, ως πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα των, περίπου, 0,7 δισ. € του 2014, να μετατράπηκε, το 2015, σε ένα εμφανιζόμενο ως πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα, της τάξεως των 6,06 δισ. €, αλλά, εάν αφαιρέσουμε το ποσόν των 12 δισ. €, που κατευθύνθηκε, το 2015, στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, τότε, αντιλαμβανόμαστε ότι το ουσιαστικό δημοσιονομικό πρωτογενές πλεόνασμα, το 2015, πρέπει να φθάνει, πάνω από τα 6 δισ. € και να υπερβαίνει το 3% του ελληνικού ΑΕΠ.

Ως εκ τούτου, η συλλογιστική του Poul Tomsen και της Christine Lagarde, οι οποίοι, βέβαια, εκκινούν από διαφορετική αφετηριακή βάση, από τους δικούς μου υπολογισμούς, δεν είναι αβάσιμη. Η ελληνική οικονομία, κάτω, από τις "ιδανικές συνθήκες" ενός μοντέλου των πανεπιστημιακών οικονομικών εγχειριδίων, μπορεί, εάν "οι Έλληνες γίνουν ήρωες", να κατορθώσει να πραγματοποιήσει, για μία φορά, ένα πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα, της τάξεως του 3,5% του ΑΕΠ. Όμως, αυτό δεν μπορεί να το επιτύχει, σε μακροπρόθεσμη βάση.

Παρ' όλ' αυτά, το Δ.Ν.Τ. και οι ευρωπαϊκοί θεσμικοί δανειστές της χώρας, οι οποίοι αποσκοπούν, στην, μακροχρονίως, αδιάλειπτη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας, με (τουλάχιστον) μηδενικά δημοσιονομικά ελλείμματα και με μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, επιμένουν, στην πραγματοποίηση αυτών των μη επιτεύξιμων και μη βιώσιμων (εάν και όταν, κάποια στιγμή, επιτευχθούν) στόχων, αποδεχόμενοι το μη, δημοσίως, ομολογούμενο αποτέλεσμα, που επιφέρουν και θα συνεχίσουν να επιφέρουν, αυτοί οι στόχοι. Ποιό είναι αυτό το αποτέλεσμα, που αποδέχονται και επιδιώκουν οι ξένοι θεσμικοί δανειστές της χώρας, είναι γνωστό, απλό και κατανοητό.

Οι ξένοι θεσμικοί δανειστές του ελληνικού κράτους και των ελληνικών τραπεζών, επιδιώκοντας την λειτουργία της ελληνικής οικονομίας, με μηδενικά δημοσιονομικά ελλείμματα, με μεγάλα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα και με μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα, επιδιώκουν την συνέχιση της συρρίκνωσης του ελληνικού δημοσίου, το οποίο, πλέον, εδώ και έξι χρόνια, δεν λειτουργεί, ως τροφοδότης της αναπτυξιακής διαδικασίας και ως μηχανισμός ενίσχυσης της ζήτησης.

Το ελληνικό κράτος, πλέον, λειτουργεί, ως ένας απορροφητήρας της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας και έτσι επιτελεί και το άλλο έργο, το οποίο του έχουν αναθέσει οι ξένοι δανειστές. Το έργο αυτό συγκεκριμενοποιείται, μέσα από την νεοπαγή λειτουργία της συρρικνούμενης ελληνικής κρατικής μηχανής, ως αρνητικού παρόχου ρευστότητας και αποσκοπεί, στην συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας, προκειμένου να σαρωθεί η ζήτηση, η οποία τροφοδοτεί τα δημοσιονομικά και εμπορικά ελλείμματα. Αυτό είναι το βαρύτατο και καταστροφικό διπλό έργο, που έχει ανατεθεί, στην ελληνική κρατική μηχανή, σε σχέση, με την ελληνική παραγωγή και το σύνολο της εγχώριας οικονομίας.

Μέσα στα πλαίσια αυτά, η ελληνική οικονομία διέτρεξε, κατά την περίοδο 2010 - 2015, μια ιλιγγιώδη καθοδική πορεία, την οποία, μάλιστα, τώρα, μετά την "ανάπαυλα", που προέκυψε από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, στις βουλευτικές εκλογές της 25/1/2015 και με την εφαρμογή των "μεταρρυθμιστικών" μέτρων και των μέτρων λιτότητας, που θα ακολουθήσουν, μέσα από την εφαρμογή των προβλέψεων του 3ου Μνημονίου, το οποίο υπέγραψε, αφρόνως, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, το περασμένο καλοκαίρι, καλείται να συνεχίσει, με ρυθμό ολοένα και εντεινόμενο και με την λήψη "προληπτικών μέτρων", που, ως μέγεθος, θα φθάσουν, στα 3,6 δισ. € και θα εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα και κάθε ικμάδα της ελληνικής οικονομίας, η οποία είναι σαφές ότι δεν θα μπορέσει να σταθεί, στα πόδια της και θα υποχρεωθεί, σε έναν νέο γύρο ενός καθοδικού ράλλυ, το οποίο θα οδηγήσει, στην, περαιτέρω, συρρίκνωσή της.

Η χθεσινή ανακοίνωση του Eurogroup, που περιγράφει τις εξωφρενικές απαιτήσεις των ευρωζωνιτών, οι οποίες είναι και απαιτήσεις του Δ.Ν.Τ., για την νομοθέτηση πρόσθετων "προληπτικών μέτρων λιτότητας", μέσα από την συγκρότηση ενός Μηχανισμού Δέσμευσης, ο οποίος θα είναι ένα ιδιότυπο (και πολύ πιο απαιτητικό) Δημοσιονομικό Συμβούλιο (σαν αυτό, που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας της ευρωζώνης), που θα αποφασίζει και θα παίρνει τα όποια σκληρά μέτρα κριθούν απαραίτητα, όταν οι στόχοι, που, κάθε φορά, θα έχουν τεθεί, δεν θα μπορούν να επιτυγχάνονται.

Αυτή η καινούργια κατοχική δέσμευση, την οποία αποδέχτηκε, δημοσίως, ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, στην πραγματικότητα, ως ιδέα, δεν είναι, καθόλου, νέα, αφού είχε συζητηθεί και επί κυβερνήσεως του ΓΑΠ (ο οποίος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι εκείνος, που έδωσε τα κλειδιά της διακυβέρνησης της χώρας στην Angela Merkel, παρά τα όσα, ανερυθρίαστα, λέει), αλλά δεν είχε θεσμοθετηθεί, λόγω των αντιδράσεων, που, τότε, υπήρξαν.



Για το γεγονός ότι βουλιάζει, δεν του φταίει κανείς, άλλος, εκτός, από τον εαυτό του...




Αυτό, που δεν έκαναν ο ευήθης ΓΑΠ, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αλλά και οι μετέπειτα (ο Λουκάς Παπαδήμος, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Γιάννης Στουρνάρας και ο Γκίκας Χαρδούβελης) σκοπεύουν να το κάνουν ο Αλέξης Τσίπρας, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Γιάννης Δραγασάκης, ο Γιώργος Σταθάκης και η λοιπή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Πέρα από το πολύ γέλιο (και το πολύ κλάμα), που έχει να πέσει, αυτό, που, επίσης, θα έχει σημασία, είναι το να δούμε και το πώς θα συγκροτηθεί αυτός ο μηχανισμός, όπως και το ποιός θα επιλέγει τα μέλη του. Και φυσικά, είναι βέβαιο ότι οι ξένοι θεσμικοί δανειστές θα έχουν τον πρώτο λόγο, στην όλη διαδικασία.

Και επειδή οι ξένοι δανειστές δεν αστειεύονται και επειδή οδηγούν την πρόθυμη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, στον πλήρη κατεξευτελισμό και στην απόλυτη απαξίωση, είναι χρήσιμο να μεταφέρω, εδώ, την χθεσινή ανακοίνωση του Eurogroup, το οποίο μένει απαρασάλευτο, στις απαιτήσεις του, ταπεινώνοντας τον ψοφοδεή και υποτακτικό, στα κελεύσματα των ξένων τοκογλύφων, μαρξιστή υπουργό Οικονομικών του ελληνικού κράτους :

"Oι θεσμοί και ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, ενημέρωσαν το Eurogroup για την πορεία της πρώτης αξιολόγησης του μακροοικονομικού προγράμματος προσαρμογής της Ελλάδας.

Για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, οι θεσμοί και οι ελληνικές αρχές πρέπει να καταλήξουν σε συμφωνία σε ένα περιεκτικό πακέτο μεταρρυθμίσεων που θα εφαρμοστούν από την Ελλάδα.

Αν και έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος τις τελευταίες εβδομάδες, πρέπει να γίνει περαιτέρω δουλειά σε μια σειρά από τομείς, μεταξύ των οποίων η δημοσιονομική στρατηγική και το ταμείο ιδιωτικοποιήσεων.

Το Eurogroup κάλεσε τις ελληνικές αρχές να συμφωνήσουν γρήγορα με τους θεσμούς σε ένα πακέτο μεταρρυθμίσεων το οποίο θα καλύπτει και ζητήματα όπως τα προληπτικά μέτρα και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.

Το Eurogroup ελπίζει ότι θα καταστεί δυνατή μια συμφωνία τις επόμενες ημέρες και αν αυτό συμβεί, είναι έτοιμο να πραγματοποιήσει νέα έκτακτη συνεδρίαση για να συμφωνήσει στα επόμενα βήματα προς το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης".



Μετά από όλα αυτά, είναι σαφές ότι το μέλλον της ελληνικής οικονομίας θα παραμείνει σκοτεινό και χωρίς προοπτική ανάκαμψης.

Το μέλλον, όμως, της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα και το μέλλον του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι, ακόμη πιο σκοτεινό. Θα φθάσει και θα ξεπεράσει τα όρια του ζόφου...



Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Where is the E.U. going? (Η προϊούσα αποδόμηση της Ε.Ε. και ο υπαρκτός κίνδυνος, για έναν μεγάλο πόλεμο, στην Ευρώπη. Μιά ανασκόπηση των τρεχουσών εξελίξεων, που αφορούν την ελληνική κρίση, τα δημοψηφίσματα, σε Ολλανδία και Βρετανία και την αντιπαράθεση ΝΑΤΟ - Ρωσίας, στην Βαλτική).



Η παραδοσιακή ελληνική κρίση, που προέκυψε, από την μεθοδευμένη χρεωκοπία του ελληνικού κράτους, τον Απρίλιο του 2010 και η οποία ουδέποτε αντιμετωπίστηκε, φαίνεται, πλέον, ότι έρχεται να συναντήσει τις νέες φουρτούνες, που έχουν ενσκήψει και οδηγούν, στην αποδόμηση της ευρωζώνης και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως συνόλου. Η οπερετική αντιπαράθεση της κυβέρνησης του, παραπάνω, εικονιζόμενου Αλέξη Τσίπρα - η οποία πασχίζει (ματαίως), για την πολιτική της επιβίωση -, με τους δανειστές, γύρω από το πάνσκληρο πρόγραμμα, που της ετοιμάζουν και την ωθούν να εφαρμόσει, χωρίς ουσιαστικό αντίδωρο, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και το Δ.Ν.Τ., δεν είναι η κυριότερη φουρτούνα, ούτε και ο σοβαρότερος κίνδυνος, για τις ευρωπαϊκές ελίτ και την ευρωγραφειοκρατία των Βρυξελλών. Άλλωστε, η ελληνική κυβέρνηση, με την υπογραφή του 3ου Μνημονίου, τον Αύγουστο του 2015, έχει, στην ουσία και εν τοις πράγμασι, παραδοθεί, στους ξένους δανειστές. Μπορεί, βέβαια, η αντιπαράθεση αυτή να εισάγει έναν κάποιο βαθμό δυσκολίας, για τους ευρωζωνίτες και την Δύση, ως σύνολο, αλλά δεν είναι αυτό το βασικό πρόβλημά τους.

Αυτό που συμβαίνει, μπροστά, στα μάτια μας, είναι το απλό γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως ένας ατελής βαμπιρικός οικονομικός θεσμός, που δεν θέλει (και επειδή δεν θέλει, παράλληλα και δεν μπορεί) να μετασχηματισθεί, σε ένα ομοσπονδιακό κράτος, αποδομείται και οδηγείται, στην αποδιοργάνωση και στον θάνατο. Αυτή η προϊούσα διαδικασία αποδόμησης αυτού του εύθραυστου και γεωπολιτικά, ημιτελούς και αλυσιτελούς ευρωπαϊκού οικοδομήματος, βέβαια, δεν είναι - και δεν θα είναι -, καθόλου μια εύκολη υπόθεση. Κάθε άλλο. Είναι δύσκολη. Πολύ δύσκολη. Αλλά έχει δρομολογηθεί.


Το ερώτημα, λοιπόν, είναι : 

Πού πάει η Ευρωπαϊκή Ένωση;  Ή, για να είμαστε επίκαιροι, με το επικείμενο βρετανικό δημοψήφισμα : Where is the E.U. going?


Από την Ολλανδία και το δημοψήφισμα της 6/4/2016, για την συμφωνία σύνδεσης της Ουκρανίας, με την Ε.Ε. (μια συμφωνία, η οποία οδήγησε, στην διάσπαση της ουκρανικής επικράτειας και στην κατάληψη της Κριμαίας, από την Ρωσία), δια του οποίου, σχεδόν τα 2/3 των ψηφοφόρων ψήφισαν, κατά αυτής της συμφωνίας, παρά τις επιθυμίες του ευρωϊερατείου και των ευρωπαϊκών ελίτ, έως την Βρετανία και το προγραμματισμένο δημοψήφισμα της 23/6/2016, για την έξοδο, ή μη, της χώρας αυτής, από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την καθόλου απίθανη προοπτική της επικράτησης των αντιπάλων της παραμονής της Βρετανίας, στην Ε.Ε., το ευρωσκεπτικιστικό κύμα, που σαρώνει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, απειλεί την ίδια την συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού και το ολλανδικό δημοψήφισμα, αλλά και - απείρως περισσότερο - το βρετανικό δημοψήφισμα, αποδυναμώνουν αυτόν τον ευρωπαϊκό υπερεθνικό θεσμό.

Αλλά και η (οριακή, ή μη) υπερψήφιση, από το εκλογικό σώμα, της παραμονής της Βρετανίας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θα αλλάξει την φορά των πραγμάτων. Πιθανότατα, θα την καθυστερήσει, αρκετά, αλλά δεν θα την αλλάξει. Και αυτό θα συμβεί, επειδή, με την ίδια την συμφωνία, που απέσπασε, από τις Βρυξέλλες και από τον γαλλογερμανικό άξονα, ο  συντηρητικός Βρετανός πρωθυπουργός David Cameron, η Βρετανία, ουσιαστικά, θα αποτελεί, από εδώ και πέρα, ένα τυπικό και όχι ουσιαστικό μέλος της Ε.Ε., αφού πέτυχε τέτοιου είδους ρυθμίσεις και εξαιρέσεις, για τον εαυτό της, οι οποίες αντίκεινται, στη ίδια την ουσία των θεσμών και των Συνθηκών, που συγκροτούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως αυτό, που είναι.







Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι, σε ένα δημοψήφισμα, το οποίο προκάλεσε μια εξωσυστημική ομάδα δημοσιογράφων, στην ιστορική ιστοσελίδα των Ολλανδών αναρχικών GeenStijl, οι οποίοι μάζεψαν τις απαιτούμενες 400.000 υπογραφές, για να ζητηθεί και να πραγματοποιηθεί η διεξαγωγή δημοψηφίσματος, για την επίμαχη εμπορική συμφωνία της Ε.Ε., με την Ουκρανία, απέρριψαν, πανηγυρικά, την σύναψη αυτής της συμφωνίας, της οποίας η απόπειρα, για την πραγματοποίησή της, έφερε μεγάλα δεινά, στον πληθυσμό της Ουκρανίας, με τον εμφύλιο πόλεμο, που ξέσπασε, εκεί, εξ αιτίας της απίστευτης ανευθυνότητας των ευρωπαϊκών ελίτ και της, πέραν του Ατλαντικού, κυβέρνησης του έγχρωμου αφεντικού των Ουκρανών ναζιστών.

Αυτήν την πεισματώδη επιμονή, η οποία αποδεικνύει την ύπαρξη ενός συνδρόμου μιας, εφηβικού τύπου, χαρακτηρολογικής ανωριμότητας, στο χώρο των σύγχρονων ευρωελίτ, σε αυτή την βλακώδη και αποδομητική πολιτική, για τον ίδιο τον ευρωπαϊκό χώρο, είναι που απέρριψαν οι Ολλανδοί ψηφοφόροι, οι οποίοι, αντιλαμβανόμενοι την νηπιακή ηλιθιότητα των κατεστημένων ηγεσιών τους, που στήριξαν αυτή την αχρείαστη και επικίνδυνη συμφωνία, την καταψήφισαν, πανηγυρικά.

Προφανώς, το ολλανδικό εκλογικό σώμα αποφάσισε, με την μεγάλη πλειοψηφία του 61%, εν πλήρη συνειδήσει, να απορρίψει τις επιταγές του ευρωϊερατείου και της κατεστημένης ψοφοδεούς ελίτ και της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Mark Rutte, που ασκεί την τρέχουσα πολιτική διαχείριση, στην Ολλανδία, γνωρίζοντας (ή, έστω, υποψιαζόμενο) τους μεγάλους κινδύνους, στους οποίους τίθεται η Ευρώπη. 

Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι πήραν την απόφαση να βάλουν φρένο, στις βλακείες των ηγετών τους και των λοιπών ηγεσιών της Ε.Ε. και εκμεταλλεύτηκαν την θεσμική δυνατότητα της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος. Και έπραξαν καλά, εμπλέκοντας την ευρωπαϊκή ηγεσία και την ευρωγραφειοκρατία, σε μια θεσμική διελκυστίνδα, η οποία πηγαίνει πίσω, τους αρχικούς σχεδιασμούς και βαθαίνει την ουσιαστική θεσμική κρίση του υπερκρατικού οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι επιπτώσεις από το καταθλιπτικό, για την ευρωελίτ, αποτέλεσμα του ολλανδικού δημοψηφίσματος, στην συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, στο δημοψήφισμα της Βρετανίας, δεν θα περάσουν απαρατήρητες. Μπορεί να μην είναι καθοριστικές, αλλά η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση, που επικρατεί, στο βρετανικό εκλογικό σώμα, είναι τόσο ρευστή, που, τελικά, όλα μετρούν, όσο μικρά και αν φαίνονται.

Έτσι, εάν, στις 23/6/2016, οι Βρετανοί ψηφίσουν, κατά πλειοψηφία, υπέρ της εξόδου της χώρας τους, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην ουσία, μεσομακροπρόθεσμα, την εκθεμελιώνουν, αφού αυτός ο υπερκρατικός ευρωθεσμός δεν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του και θα καταρρεύσει. Η φορά των πραγμάτων θα είναι τέτοια, που αυτό θα συμβεί, ούτως, ή άλλως, νωρίτερα, ή αργότερα.

Αλλά, ακόμη και αν το βρετανικό εκλογικό σώμα ψηφίσει - οριακά, ή μη -, υπέρ της παραμονής της Βρετανίας, στην Ε.Ε., αυτό που θα αλλάξει, απλώς, είναι το time table της ευρωενωσιακής αποδόμησης, η οποία θα αποκτήσει χαλαρότερους ρυθμούς, αλλά, ουδόλως, θα εκλείψει, αφού, όπως είπαμε, η ίδια η συμφωνία την οποία υπέγραψε ο David Cameron, είναι μια συμφωνία, εκ συστάσεως, αποδομητική, αφού, ουσιαστικά, καθιστά την βρετανική συμμετοχή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως μια συμμετοχή, η οποία λειτουργεί, μέσω μιας ατέλειωτης σειράς εξαιρέσεων, από το κοινοτικό κεκτημένο.






Έτσι, με την συμφωνία αυτή, η Βρετανία τίθεται, με το ένα πόδι, εκτός της Ένωσης. Βέβαια, μπορεί, με αυτόν τον τρόπο, η διαδικασία άμεσης αποδόμησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προσωρινά, να αναστέλλεται. Και προφανώς, αναστέλλεται, αλλά, φυσικά, σε καμμία περίπτωση, δεν τερματίζεται. Κάθε άλλο, αφού η ίδια η Συμφωνία είναι, εκ του περιεχομένου της, αποσταθεροποιητική, για την Ένωση.

Το κυριότερο όλων είναι ότι, με αυτή την Συμφωνία, η Βρετανία και το βρετανικό κοινοβούλιο επανακτούν την εθνική κυριαρχία, στην βρετανική επικράτεια, αφού, πλέον, η βουλή των κοινοτήτων θα μπορεί να εισάγει και να ψηφίζει νομοθετήματα, τα οποία θα αντίκεινται και θα καταργούν την νομοθεσία της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, την ίδια στιγμή, που, με την Συμφωνία αυτή, η Ε.Ε. αναγνωρίζει τον εαυτό της, όχι, ως μια οικονομική περιοχή, με το ευρώ, ως επίσημο νόμισμα, αλλά, ως μια πολυνομισματική οικονομική περιοχή, της οποίας όλα τα νομίσματα έχουν την ίδια ισχύ και διαχρονική αναγνώριση.

Το επίσημο μονοπώλιο του ευρώ, με την Συμφωνία Βρετανίας - Ε.Ε. καταργείται και η βρετανική λίρα και τα άλλα εθνικά νομίσματα των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δεν είναι μέλη της ευρωζώνης, παύουν να αντιμετωπίζονται, ως προσωρινές νομισματικές μονάδες, οι οποίες υπάρχουν, εν όψει της αντικατάστασής τους, από το ενιαίο κοινό νόμισμα - το ευρώ.

Και φυσικά, στην πορεία του χρόνου, η ίδια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν πρόκειται να μείνει αλώβητη, από αυτή την εξέλιξη, αφού οι βρετανικές κυβερνήσεις θα απαιτούν να έχουν λόγο, στα πεπραγμένα της, καθώς και στις υποθέσεις της ευρωζώνης, στην οποία, βέβαια, η Βρετανία δεν είναι - και δεν πρόκειται να γίνει - μέλος, αλλά έχει κάθε λόγο να ερωτάται και να συναποφασίζει, για όλες εκείνες τις αποφάσεις, που λαμβάνονται, από την ευρωζώνη και την Ε.Κ.Τ. και σχετίζονται, με τα βρετανικά οικονομικά συμφέροντα. Αυτή, άλλωστε, είναι έννοια της αναγνώρισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως πολυνομισματικής οικονομικής ένωσης και περιοχής.

Και αυτός, ακριβώς, είναι ο λόγος, για τον οποίο η Βρετανία πέτυχε και επέβαλε αυτή την καθοριστική διαφοροποίηση των ευρωσυνθηκών, επιτρέποντας, στον εαυτό της να μένει μέλος της Ε.Ε., Ένα μέλος, όμως, το οποίο είναι a la carte και με ένα, απολύτως, ιδιότυπο και εν δυνάμει, αποδομητικό, για την Ένωση καθεστώς μέλους, το οποίο, πιθανότατα, στο μέλλον, θα ζητήσουν και άλλες χώρες, να ισχύσει, για τον εαυτό τους.

Αλλά δεν είναι μόνον, ο υπερκρατικός θεσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κινδυνεύει. Η ίδια η ευρωπαϊκή ήπειρος, αμέσως, μετά την ουκρανική κρίση, παραμένει, σε μια κατάσταση, η οποία θυμίζει τις παραμονές ενός νέου ευρωπαϊκού πολέμου, ο οποίος θα μετατραπεί, σε παγκόσμιο, όσο και αν κάτι τέτοιο δεν είναι ορατό, στο ευρύ κοινό. Και τούτο, επειδή τους Αμερικανούς, όπως έχω και στο παρελθόν γράψει τους "τρώει ο πισινός τους".



Από τις τελευταίες προειδοποιητικές αψιμαχίες, που μόλις πριν ελάχιστες ημέρες έγιναν, στην Βαλτική Θάλασσα, κοντά, στον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ, ανάμεσα στo αντιτορπιλικό πλοίο "Donald Cook" του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού και την ρωσική πολεμική αεροπορία, γεγονός, το οποίο δείχνει ότι η Ρωσία δεν αφήνει αναπάντητη την νατοϊκή παρουσία, στην ευαίσθητη αυτή περιοχή και θα επιμένει να ανατρέψει τις ισορροπίες, που διαμορφώθηκαν, εις βάρος της, μετά την πτώση της "Σοβιετικής Ένωσης", μέχρι την, μόλις, πρόσφατη σύγκρουση, στο Ναγκόρνο - Καραμπάχ, ανάμεσα, στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο, με τρόμο, οι Αμερικανοί αντιλαμβάνονται ότι θα οδηγηθεί, με το καλό, ή με το άγριο, στο να γίνει ένας δορυφόρος της Ρωσίας, αφού η οποιαδήποτε γειτνίαση των Η.Π.Α., στην περίκλειστη Κασπία Θάλασσα δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή, από τον Βλαντιμίρ Πούτιν και την κυβερνώσα ρωσική ελίτ, αλλά και την επικείμενη αντιπαράθεση των Δυτικών, με την Ρωσία, γύρω, από την ένταξη του Μαυροβουνίου και των άλλων χωρών των Βαλκανίων, στο ΝΑΤΟ, η Ευρώπη, ως ήπειρος οδηγείται, στην γεωπολιτική αποσταθεροποίηση.

Μπορεί ο John Kerry, ανοησιολογώντας να είπε, μόλις χθες, ότι μπορούσαν να καταρρίψουν τα πολεμικά αεροπλάνα της Ρωσίας, που άσκησαν μια, επιθετικού τύπου, προειδοποιητική παρενόχληση, μέσω χαμηλών πτήσεων και ελιγμών, που, κατά τους Αμερικανούς,  ήσαν "μη ασφαλείς" και χαρακτηρίστηκαν, ως "αντιεπαγγελματικοί", στο "Donald Cook", που έπλεε, στην Βαλτική Θάλασσα, αλλά η δυτική ηγεσία γνωρίζει, πολύ καλά και ελάχιστα, καταφέρνει να κρύβει τον τρόμο της, ότι η ρωσική ηγεσία δεν αστειεύεται και θα καταβύθιζε τον αμερικανονατοϊκό στόλο, στην περιοχή, αδιαφορώντας, για τις συνέπειες. 

(Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά, που το συγκεκριμένο πολεμικό πλοίο των Η.Π.Α. είχε άσχημες εμπειρίες, στην εποφή του, με τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Το "Donald Cook" έχει υποστεί, στο πρόσφατο παρελθόν, πολύ χειρότερα παθήματα, αφού είναι το πλοίο, το οποίο, πριν δύο χρόνια, στις 12 Απριλίου 2014, όταν, κατά την διάρκεια της ουκρανικής κρίσης, είχε εισέλθει, στην Μαύρη Θάλασσα, τυφλώθηκε, από τα ρωσικά ηλεκτρονικά συστήματα, με αποτέλεσμα όλες οι οθόνες του πλοίου, να τεθούν, εκτός λειτουργίας, από ένα άοπλο βομβαρδιστικό, τύπου Su-24 Fencer, το οποίο, όμως, είχε ιδιαίτερα και φυσικά, άγνωστα ηλεκτρονικά συστήματα, που απενεργοποίησαν το διαβόητο αμερικανικό σύστημα "Aegis", όπως και το συγκρότημα τερματικής αεράμυνας "Phalanx", που υποτίθεται ότι προστάτευε το "Donald Cook". Το τραγικό, για τους Αμερικανούς, ήταν ότι, παράλληλα, στα 90 λεπτά, που διήρκεσε, αυτό το τηλεπικοινωνιακό black out, ο Αμερικανός πλοίαρχος ήταν υποχρεωμένος να παρακολουθεί, το τί συμβαίνει, με τα ... κυάλια, την ίδια στιγμή, που ένα άλλο ρωσικό Su-24 Fencer πετούσε, πάνω από το αμερικανικό πλοίο, προσομειώνοντας έναν υποτιθέμενο βομβαρδισμό του, επί 12 φορές. Τελικά, όταν το ρωσικό αεροπλάνο απομακρύνθηκε και γύρισε, στην βάση του, τότε, το ραντάρ του "Donald Cook" έδειξε στις οθόνες του πλοίου, ένα κενό μπλέ χρώματος, Έναν δηλαδή, υποτιθέμενο, ως καθαρό ουρανό. Το αμερικανικό αυτό πλοίο έπεσε θύμα του αποκαλούμενου, ως Khibiny-M, αλλά μη, επισήμως, επιβεβαιωμένου ρωσικού συστήματος σύγχρονου ηλεκτρονικού πολέμου, το οποίο μπορεί να καταστρέψει κάθε ηλεκτρονική επικοινωνία του αντιπάλου και την ηλεκτρονική λειτουργία κάθε πολεμικού οπλικού συστήματος. Προφανώς οι Ρώσοι έπιασαν πελάτη το "Donald Cook" και όπου το βρουν, του κάνουν διάφορα χουνέρια).

Αυτό, που δεν λέει ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών έχει να κάνει, με την αιτία, για την οποία έχει αναπτυχθεί όλη αυτή η πυρετώδης δραστηριότητα, στην Βαλτική Θάλασσα, με την αγχώδη αμερικανική στρατιωτική παρουσία, στην περιοχή αυτή. Και η αλήθεια είναι ότι, πίσω, από όλα αυτά βρίσκεται ο επίμονος φόβος των Δυτικών ότι η Ρωσία κάποια στιγμή (και πάντως, όχι στο ομιχλώδες μακρινό μέλλον), θα επιτεθεί, αιφνιδιαστικά και θα καταλάβει την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής.

Ο φόβος αυτός των Δυτικών δεν είναι, καθόλου, αβάσιμος. Απεναντίας, η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως πολλές φορές, στο παρελθόν, έχουμε επισημάνει, δεν είναι ο Παναμάς του Manuel Norriega και όταν κρίνει ότι πρέπει να πραγματοποιήσει αυτό, που φοβούνται οι Δυτικοί, θα το πράξει.  Απλούστατα, θα προχωρήσει, σε αυτό, που θα σχεδιάσει να πράξει και θα αδιαφορήσει, για το τί επιθυμεί και για το τί θα πράξει η αμερικανική ηγεσία.

Βέβαια, η αμερικανική αντίδραση, σε μια τέτοια ενέργεια της ρωσικής ελίτ, δεν είναι, εκ των πραγμάτων, εξαναγκαστική και δεν πρέπει να θεωρείται, ως δεδομένη. Οι Αμερικανοί δεν είναι, καθόλου σίγουρο, ότι θα πολεμήσουν, για τους Πολωνούς, ή τους Λιθουανούς, ή, για οποιουσδήποτε άλλους. Το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα πολεμήσουν. Θα το αποφύγουν και ίσως, να επιχειρήσουν να το πράξουν, μέσω αντιπροσώπων. Αλλά αυτό παραμένει μια υπόθεση. Μπορεί αυτή να είναι βάσιμη, αλλά παραμένει, απλώς, μια υπόθεση, η οποία μένει να επιβεβαιωθεί, ή να διαψευστεί, από την πραγματικότητα.   

Έτσι, ο κίνδυνος της μετατροπής της ευρωπαϊκής ηπείρου, σε ένα εκτεταμένο πεδίο πολεμικών μαχών, πυρηνικής εξαέρωσης πληθυσμών και κύματος εκατομμυρίων προσφύγων, μετά το ξέσπασμα της ουκρανικής κρίσης, τον Φεβρουάριο του 2014, παραμένει, πάντοτε, παρών και θα είναι άμεσος, εάν, πρωτίστως, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και γενικότερα, η Δύση, δεν συνετισθούν και δεν σταματήσουν τις, βλακωδώς, επικίνδυνες πολιτικές, τις οποίες ακολουθούν, απέναντι, στην ρωσική στρατιωτική υπερδύναμη.

Όλα αυτά μαζύ, αυτό το υπερεθνικό μόρφωμα, που, συμβατικά, αποκαλούμε, ως "Ευρώπη" δεν μπορεί - και δεν θα μπορέσει - να τα διαχειρισθεί. Χρειάζεται, επειγόντως, σύνεση και νηφαλιότητα. Και αν  οι ευρωπαϊκές ηγεσίες συνετισθούν, τότε και η αμερικανική ηγεσία θα αναγκασθεί να προσαρμοσθεί. 

Και αυτό η αμερικανική διοίκηση θα το πράξει, επειδή δεν θα έχει χειροκροτητές και βοηθούς, στην ανεύθυνη πολιτική, που ασκεί. Και φυσικά, αυτή την πολιτική ο Barack Hussein Obama θα την εγκαταλείψει. Όπως το ίδιο θα πράξει και ο όποιος διάδοχός του, στην αμερικανική προεδρία, μετά τις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου.

 Μέσα σε αυτά τα διεθνή δεδομένα, είναι βέβαιο, ότι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, κάνει ό,τι μπορεί, για να εκμεταλλευθεί αυτή την κατάσταση, που τείνει να διαμορφωθεί, εν όψει του βρετανικού δημοψηφίσματος και των υπόλοιπων εξελίξεων, στον ευρωπαϊκό και τον εξωευρωπαϊκό χώρο, αλλά τα περιθώρια, που έχει, είναι, απολύτως, περιορισμένα και μικρού βεληνεκούς, εξ αιτίας της πορείας, την οποία ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, επέλεξαν να ακολουθήσουν, το καλοκαίρι του 2015.

Παρ' όλ' αυτά, μετά την (πύρρειο) νίκη της, στις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας την επισφαλή θέση του κόμματός της και η οποία θέση απέρρεε, από το, βαρύτατα, καταθλιπτικό και πιεστικό, για την ελληνική κοινωνία, περιεχόμενο του 3ου Μνημονίου, το οποίο απεδέχθη ο Αλέξης Τσίπρας, υπογράφοντας, στην κυριολεξία, ό,τι έφεραν, μπροστά του, οι θεσμικοί δανειστές της χώρας, ροκάνισε τον χρόνο, που κύλισε, από τότε, μέχρι τις ημέρες μας και συνεχίζει να τον ροκανίζει, ελπίζοντας ότι θα προλάβει τις επικίνδυνες, για την ευρωενωσιακή ισορροπία, εξελίξεις, που έρχονται.

Αρχικά, ήταν το προσφυγικό πρόβλημα, στο οποίο πόνταρε η κυβέρνηση. Τώρα, είναι το αμφίρροπο βρετανικό δημοψήφισμα και οι επιπτώσεις μιας επαπειλούμενης ελληνικής κρίσης, στο τελικό αποτέλεσμα της σχετικής ψηφοφορίας, καθώς και οι αναταράξεις, που θα προκύψουν, εάν το αποτέλεσμα οδηγήσει την Βρετανία, εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακόμη και η υποψηφιότητα, για την ένταξη του Μαυροβουνίου, στο ΝΑΤΟ, όπως και των άλλων βαλκανικών χωρών, που δεν έχουν ενταχθεί, στην ατλαντική συμμαχία - υποτίθεται ότι - έδωσε κάποια όπλα, στην ελληνική κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν κέρδισε, τίποτε το ουσιώδες. Και φυσικά, θα υποταχθεί, στις βουλήσεις των ξένων δανειστών. Όχι, για κανέναν άλλο λόγο, αλλά, επειδή δεν έχει και δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο, εκτός από το να αποχωρήσει, από την εξουσία.

Αλλά, για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ένα τέτοιο εγχείρημα δεν είναι, πραγματικά, επιθυμητό. Εκτός αυτού, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι και τόσο εύκολο, όσο φαίνεται. Ο κομματικός μηχανισμός, που έχει απομείνει, μετά την διάσπαση του περασμένου Αυγούστου και οι υποστηρικτές του, έχουν αποκτήσει και έχουν αρχίσει να δένονται, με τα (μικρά και μεγάλα) προσωπικά και άλλα συμφέροντα, που σχετίζονται, με την άσκηση της κυβερνητικής και κρατικής εξουσίας. Ως εκ τούτου, δεν είναι - και δεν θα είναι - πρόθυμοι, για μια τόσο γρήγορη απομάκρυνση, από την άσκηση της εξουσίας και από τα συμφέροντα, που συνδέονται, με την κατοχή της. Κάθε άλλο.

Ως εκ τούτου, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και αν, διαδικαστικά, κωλυσιεργήσει, όσο και αν προσπαθεί να απομακρύνει το Δ.Ν.Τ., προκειμένου να επιτύχει μια τελική συμφωνία, επί των - ούτως, ή άλλως - δυσβάστακτων μέτρων λιτότητας, που έρχονται -, η οποία να μπορεί να καταστεί (έτσι, θέλει να πιστεύει) διαχειρίσιμη, στο τέλος θα υποχρεωθεί να προσαρμοσθεί, ή να αποχωρήσει από την εξουσία, αφού, όπως έχει, σαφώς και κατηγορηματικώς, διαβεβαιώσει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Wolfgang Schäuble, "σε καμία περίπτωση δεν θα επιτρέψουμε, σε οποιονδήποτε να μας εκβιάσει. Εμείς τηρούμε τη συμφωνία και το ίδιο θα πρέπει να πράξουν και οι άλλοι".

Αλλά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με το 3ο Μνημόνιο, που υπέγραψε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και τον Ν. 4336/14-8-2015, τον οποίο ψήφισαν όλα τα νεομνημονιακά και παλαιομνημονιακά κόμματα, πριν διαλυθεί, πρόωρα, η απελθούσα βουλή των βουλευτικών εκλογών της 25/1/2015, έχοντας αποδεχθεί την επίτευξη, πρωτογενών πλεονασμάτων, στους κρατικούς προϋπολογισμούς, των επομένων ετών, της τάξεως του 3,5% του ΑΕΠ, βρίσκεται, σε, εξαιρετικά δυσχερή θέση. Αυτό συμβαίνει, διότι ο Αλέξης Τσίπρας και οι, περί αυτόν, γνωρίζουν, πολύ καλά, ότι τέτοιου είδους στόχοι είναι, απλώς, ανεφάρμοστοι. 





Το δυστύχημα, για όλους αυτούς που οδήγησαν τα πράγματα, στο σημερινό αδιέξοδο, είναι ότι, φυσικά, η απαίτηση των δανειστών και η συναφής υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης, για την επίτευξη αυτών των άπιαστων στόχων, δεν πρόκειται να συνοδευτεί, από μια κάποια άμεση ελάφρυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους, αφού, μέχρι στιγμής (και αυτή η "στιγμή" φθάνει, έως το 2025), ο Wolfgang Schäuble, βασιζόμενος στην τρέχουσα ανάλυση για την βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους, δεν βλέπει να υπάρχει κάποια ανάγκη, για την αναδιάρθρωσή του, θεωρώντας ότι όλη αυτή η συζήτηση, για το ελληνικό δημόσιο χρέος, γίνεται, επειδή η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει την βούληση να εφαρμόσει τα συμφωνημένα μέτρα, που προβλέπονται, στο 3ο Μνημόνιο. 

Ως εκ τούτου, ο μόνος στόχος, τον οποίο έχει μπροστά της η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου είναι αυτός, που έχει υπογράψει, στο 3ο Μνημόνιο. Ο εξωπραγματικός στόχος της επίτευξης, από εδώ και πέρα, πρωτογενών πλεονασμάτων του 3,5% του ελληνικού ΑΕΠ, στους κρατικούς προϋπολογισμούς, ο οποίος, σύμφωνα με τους (ορθούς) υπολογισμούς του Poul Tοmsen, πρέπει να συνοδεύεται, με την άμεση λήψη εξοντωτικών μέτρων λιτότητας, τα οποία, για να αποδώσουν και να επιτύχουν τον στόχο αυτόν, πιθανότατα, θα πρέπει να φθάσουν, στο ύψος των 8 δισ. €. Και ίσως, μάλιστα, να χρειαστεί να το ξεπεράσουν.

Και όπως, πολύ παραστατικά, είπε, μόλις προχθές, η γενική διευθύντρια του Δ.Ν.Τ. Christine Lagarde, οι Έλληνες πρέπει να γίνουν ήρωες και να επιτύχουν αυτόν τον παρατεταμένο, επί σειρά ετών, στόχο των πρωτογενών πλεονασμάτων του 3,5% του ΑΕΠ, στους κρατικούς προϋπολογισμούς. Αλλά, όπως, η ίδια πρόσθεσε, αυτό μπορεί να γίνει, μόνο, μια φορά, αφού, μακροπρόθεσμα, αυτός ο στόχος είναι ανέφικτος.  

Ως εκ τούτου, οι Αλέξης Τσίπρας, Γιάννης Δραγασάκης, Γιώργος Σταθάκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος και όλη αυτή η παρέα (μαζύ με το γελοιογραφικό μόρφωμα των "53", που σκόρπισαν, στους πέντε ανέμους και τους πήραν τα κύματα της θαλασσοταραχής), που, εν συνόλω, εν χορώ και εν πλήρει συνειδήσει, παρέδωσαν, την χώρα, στις ορέξεις των ξένων δανειστών και ο Πάνος Καμμένος, ως μικρός εταίρος τους, στην κυβέρνηση, θα υποστούν, ούτως, ή άλλως, τις συνέπειες των επιλογών τους.

Και φυσικά, όλοι αυτοί θα είναι άξιοι της μοίρας τους. Ουδείς θα τους λυπηθεί. Το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να τους λυπηθούν οι ξένοι δανειστές, οι οποίοι, ουδόλως, αποκλείεται, κάποια στιγμή, μετά το βρετανικό δημοψήφισμα να οδηγήσουν την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, σε μια ανεπιθύμητη και εξαναγκαστική έξοδο της Ελλάδας, από την ευρωζώνη, ανεξαρτήτως, του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, στην Βρετανία.

Πολύ περισσότερο, μια τέτοια εξαναγκαστική "επιλογή", προς την έξοδο της Ελλάδας, από την ευρωζώνη, δεν αποκλείεται να επιβληθεί, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, από τους ξένους θεσμικούς δανειστές του ελληνικού κράτους, εάν το δημοψήφισμα έχει ως αποτέλεσμα την υπερψήφιση της εξόδου της Βρετανίας, από την Ε.Ε., αφού μια τέτοια δυσμενής, για την Ευρωπαϊκή Ένωση, εξέλιξη, θα επιτρέψει, τον πειραματισμό, με, πάσης φύσεως, νομιζόμενα, ως "εξυγειαντικά", χειρουργεία.

Ίδωμεν.

Αλλά, πέρα, από την παρούσα ελληνική  κυβέρνηση, η αλήθεια είναι ότι, παράλληλα, ουδείς πρόκειται να λυπηθεί και τις πανικοβλημένες ευρωπαϊκές ελίτ, εάν αυτές δεν συνετισθούν.

Και αυτοί, που πρώτοι δεν πρόκειται να λυπηθούν αυτές τις πανικοβλημένες και ψοφοδεείς ελίτ της ευρωπαϊκής υποηπείρου, είναι οι πληθυσμοί, που κατοικούν, σε αυτήν...


Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

2014 - 2015 : Στο 1 τρισ. € εκτινάχθηκε το ελληνικό δημόσιο χρέος! (Τα eurocommercial papers, ως κρυφό παράλληλο νόμισμα και η εγκληματική διαχείριση του βραχυχρόνιου δημόσιου χρέους. Από τα 129,11 δισ. € των σαμαροβενιζέλων, στα 740,46 δισ. € του Αλέξη Τσίπρα).

 

Με αφορμή μια καλή συζήτηση, για την, ιλιγγιωδώς, εξωπραγματική και επιπέδου διαστημικών αποστάσεων, αύξηση του βραχυχρόνιου ελληνικού δημόσιου χρέους, μέσω των διαβόητων Eurocommercial Papers (ECPs), που ήλθε, ως αποτέλεσμα της εγκληματικής διαχείρισης του χρέους αυτού, αρχικά, από την κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων (με υπουργούς Οικονομικών τους Γιάννη Στουρνάρα και Γκίκα Χαρδούβελη), η οποία, το 2014, το φούσκωσε, στα 129,11 δισ. € και στην συνέχεια, από την κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα (με υπουργούς Οικονομικών τους Γιάννη Βαρουφάκη και Ευκλείδη Τσακαλώτο), η οποία, το 2015, το εκτόξευσε, στα αστρονομικά επίπεδα των 740,46 δισ. €, είναι χρήσιμο να δούμε και πάλι τα δραματικά δεδομένα του ελληνικού δημόσιου χρέους και την ανεύθυνη διαχείρισή του, από το εντόπιο πολιτικό προσωπικό.

Αυτή η ανεύθυνη διαχείριση του ελληνικού δημόσιου δανεισμού ξεπερνά, κατά πολύ, τα όρια του τετελεσμένου κακουργηματικού ανοσιουργήματος, αφού το έγκλημα αυτό είναι διαρκές και προσδιορίζει το σύνολο όλων όσων άσκησαν και ασκούν την άμεση και έμμεση διαχείρισή του, ως οργάνων των κυβερνήσεων, ως μελών μιας κοινοπραξίας εγκληματικών οργανώσεων, έτσι όπως αυτές ορίζονται, από την σχετική ποινική νομοθεσία.

Όσο και αν φαίνονται απίστευτα τα μεγέθη του, παραπάνω, πίνακα του ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού του 2016, που παρουσιάζουν την καταθλιπτική εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου βραχυχρόνιου - όπως, εμμέσως και του συνολικού - δημόσιου δανεισμού, η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Και είναι χρήσιμο να την περιγράψουμε και πάλι, με την επανάληψη των αριθμών του. 

Ο ελληνικός βραχυχρόνιος δημόσιος δανεισμός, το 2015, έχει ανέλθει, στα 740,46 δισ. €, εκ των οποίων τα 40,46 δισ. €, αφορούν έντοκα γραμμάτια του ιδιωτικού τομέα και τα 700 δισ. €, αφορούν βραχυπρόθεσμους τίτλους εξωτερικού, σε eurocommercial papers και σε βραχυχρόνια δάνεια repos.

Βέβαια, αυτή η ασύλληπτη διαχειριστική ανευθυνότητα δεν ξεκίνησε το 2015. Ξεκίνησε το 2014, με τα 129,107 δισ. €, του βραχυπρόθεσμου δανεισμού (εκ των οποίων τα 40,558 δισ. €, σε έντοκα γραμμάτια και τα 88,549 δισ. €, σε ECPs - repos) αφού, όπως αναφέρεται, στον κρατικό προϋπολογισμό του 2016 :

"Οι δαπάνες για εξόφληση βραχυπρόθεσμων τίτλων του Ελληνικού Δημοσίου, οι οποίες από το 2011 έως το 2013 περιλαμβάνουν μόνο έντοκα γραμμάτια ιδιωτικού τομέα, ενώ από το 2014 περιλαμβάνουν και repos, εκτιμάται ότι το 2015 θα ανέλθουν συνολικά σε 740,460 εκατ. ευρώ, έναντι 129,107 εκατ. ευρώ το 2014".

Υπ' αυτές τις συνθήκες, είναι, απολύτως, χρήσιμη μια διερεύνηση της τραγικής κατάστασης, που έχει δημιουργηθεί, γύρω από τον βραχυχρόνιο και μακροχρόνιο δημόσιο δανεισμό της χώρας μας, ο οποίος, εάν αθροιστεί, ξεπερνάει, κατά πολύ, τα επίπεδα των 326 δισ. €, στα οποία εμφανίζεται να βρίσκεται, σήμερα το επίσημο χρέος του ελληνικού δημοσίου. Και τούτο διότι σε αυτό το ποσόν προσμετράται, μόνον, ο μεσομακροπρόθεσμος δανεισμός του κράτους και όχι ο βραχυπρόθεσμος, ο οποίος συνιστά - ιδίως, με την χρήση των eurocommercial papers, που προφανώς, κατά κόρον, αγοράζει η Ε.Κ.Τ. - μια χαίνουσα πληγή και αποτελεί έναν κρυφό δανεισμό, ο οποίος, μάλιστα, έχει καταστεί ανεξέλεγκτος και απολύτως μη τιθασεύσιμος.

Εννοείται, βέβαια, ότι αυτό το ελληνικό δημόσιο χρέος, αφού η ελληνική οικονομία δεν έχει τα απαραίτητα έσοδα και φυσικά, δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα τοκοχρεωλύσια, που προκύπτουν, από το μέγεθός του και με δεδομένο ότι τα χρεωλύσια είναι εκείνα, που έχουν καθοριστική βαρύτητα, ως προς την μείωση του χρέους, αφού οι τόκοι αποτελούν την αμοιβή του κεφαλαίου, αντιλαμβανόμαστε ότι το, εξωπραγματικά, υπερμεγέθες ελληνικό δημόσιο χρέος, έτσι όπως είναι δομημένο, σε σχέση, με τα αντιστοιχούντα, σε αυτό, πενιχρά δημόσια έσοδα, δεν μπορεί, ούτε, κατά διάνοια, να εξυπηρετηθεί, έστω και στοιχειωδώς. Θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί, μόνον εάν το εγγυηθεί η ευρωζώνη και η Ε.Κ.Τ. Πλην, όμως, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και στο ορατό μέλλον, δεν προβλέπεται να συμβεί. 

Για τους λόγους αυτούς, οι κυβερνήσεις του Αντώνη Σαμαρά και του Αλέξη Τσίπρα, προφανώς, με την πλήρη βοήθεια της Ε.Κ.Τ. προσέφυγαν, στην χρήση των "περίφημων" eurocommercial papers, προκειμένου, μέσα από ένα ιδιότυπο, στρεβλό και δαπανηρότατο πρόγραμμα "νομισματικής χαλάρωσης" να συνεχίσουν την κάλυψη των δανειακών αναγκών του ελληνικού δημοσίου, σε μία τέτοια έκταση, η οποία είναι πρωτοφανής. 

Όπως έχουμε πει τα eurocommercial papers είναι ανασφάλιστοι τίτλοι, οι οποίοι, εξ αυτού του λόγου, είναι και επικίνδυνοι, αφού δεν υπάρχει αποζημίωση, για τους αγοραστές, εάν αυτά δεν εξοφληθούν.

Αυτός είναι και ο λόγος, που φωνάζει η Bundesbank, και ο
Wolfgang Schäuble
, που θεωρούν ριγμένη την Γερμανία, από την Ε.ΚΤ., εξ αιτίας του προγράμματος νομισματικής χαλάρωσης του Mario Draghi, στο οποίο, ουσιαστικά, ήδη, από το 2014, όπως είπαμε, παραπάνω, η Ελλάδα έχει μπει, αθόρυβα, σε ένα, εξαιρετικά, ιδιότυπο και πρωτοφανές πρόγραμμα πιστωτικής χαλάρωσης, την στιγμή, που είναι δεδομένο ότι αυτό το δανεικό χρήμα ουδέποτε πρόκειται να εξοφληθεί, από το ελληνικό κράτος.

Τα eurocommercials, λοιπόν, έχουν την μορφή υποσχετικής και χρησιμοποιούνται, συνήθως, για δανεισμό ολίγων εβδομάδων. Εκδίδονται, από μεγάλες εταιρείες και μεγάλους οργανισμούς, που τα πωλούν, για να εξασφαλίσουν άμεση ρευστότητα. Ως λύση ανάγκης, τα eurocommercial papers, αποτελούν, στον ιδιωτικό τομέα, μια συνηθισμένη πρακτική γρήγορου και βραχύτατου δανεισμού, από τράπεζες και από μεγάλες επιχειρήσεις και αυτός, που τα εκδίδει, πρεπει, εκ των πραγμάτων, να έχει αξιοπιστία, στην αγορά.

Για τα κράτη, αυτή η πρακτική δεν θεωρείται, ως σωστή και αποτελεί σαφή ένδειξη ουσιαστικής χρεωκοπίας, η οποία οδηγείται, στο να καταστεί και επίσημη, αφού, έτσι, ένα τεράστιο τμήμα του δημόσιου χρέους κρύβεται.

Όταν, μάλιστα, είναι το ελληνικό κράτος, που χρησιμοποιεί αυτή την πρακτική του βραχέος δανεισμού, με την χρήση των eurocommercial papers (ECPs), με την βοήθεια της Ε.Κ.Τ. γίνεται, απολύτως, κατανοητό, περί τίνος πρόκειται και γιατί γίνεται αυτό, που γίνεται.


Βέβαια, το ελληνικό κράτος δεν χρησιμοποίησε, για πρώτη φορά, τα Eurocommercial Papers (ECPs). Τα έχει χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν, όταν, το 2009, εκεί, κοντά, στις μοιραίες βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, δανείστηκε, για λόγους τόνωσης της ρευστότητάς του, κάπου 4 δισ. €, με την έκδοση ECPs. Το ποσόν δανεισμού, εκείνης της εποχής, προφανώς, είναι, απολύτως, ασήμαντο, σε σχέση, με τα μυθικά και αστρονομικά ποσά, που το ελληνικό κράτος δανείστηκε, σε ECPs, την περίοδο 2014 - 2015, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, μέσα σε έξι μήνες, χρεωκόπησε. Και φυσικά, η παρούσα τραγική κατάσταση του ελληνικού δημόσιου δανεισμού δεν προδιαθέτει, για κάτι καλύτερο. Αντιθέτως, προδιαθέτει και υποδεικνύει ένα, πολύ χειρότερο - το χείριστο δυνατόν - μέλλον.





Με αυτά τα δεδομένα, το πραγματικό ελληνικό δημόσιο χρέος έχει φθάσει, όπως προκύπτει, από τα στοιχεία του ανωτέρω πίνακα (ο οποίος αποτελεί επεξεργασία του καθηγητή Γεώργιου Βάμβουκα και στηρίζεται, στον κρατικό προϋπολογισμό), σε αστρονομικά επίπεδα τα οποία πρέπει να κυμαίνονται, γύρω στο 1,06 τρισ. €. Και φυσικά, δεν πρόκειται να σταματήσει, σε αυτό το εξωπραγματικό μέγεθος.

Όπως προκύπτει και από τον αρχικό πίνακα, με τον οποίο ξεκινάει το παρόν δημοσίευμα, αλλά και από τον, αμέσως, παραπάνω, στο περασμένο έτος προκύπτει ένα βραχυχρόνιο δημόσιο χρέος, ύψους, περίπου, 740 δισ. €, το οποίο είναι, εκ των πραγμάτων, ένα "κρυφό" χρέος, αφού, όπως έχουμε πει δεν υπολογίζεται, στο επίσημο δημόσιο χρέος της χώρας. Αυτό το εμφανιζόμενο, ως επίσημο, δημόσιο χρέος, όμως, εκ των πραγμάτων, δεν είναι το πραγματικό.  

Εάν λάβουμε, υπόψη μας, ολόκληρο το εμφανιζόμενο, ως επίσημο δημόσιο χρέος της χώρας, το οποίο ταυτίζεται, με το μακροχρόνιο (μεσομακροπρόθεσμο) δημόσιο χρέος και ανέρχεται, στα 326 δισ. € και προσθέσουμε, σε αυτό και το, παραπάνω, προκύπτον βραχυχρόνιο δημόσιο χρέος, τότε το πραγματικό δημόσιο χρέος της χώρας φθάνει, στα 1,066 τρισ. €. 

Εάν, μάλιστα, σε αυτό το ασύλληπτης έκτασης ποσόν, προσθέσουμε και το ελληνικό εξωτερικό ιδιωτικό χρέος, το οποίο αφορά χρέη, προς το εξωτερικό, της ελληνικής μπατιροτραπεζοκρατίας, ύψους 220 δισ. €, περίπου, που χορηγήθηκαν, στις ελληνικές τράπεζες, με την εγγύηση του ελληνικού κράτους, τότε το πραγματικό ελληνικό δημόσιο χρέος αγγίζει τα 1,286 τρισ. € και ανέρχεται, στα επίπεδα του 730,59% του ελληνικού ΑΕΠ, όπως αυτό εμφανίζεται να έχει διαμορφωθεί το 2015 (ήτοι, στα 176,023 δισ. €).

Ουσιαστικά, λοιπόν, με τις διάφορες προσθαφαιρέσεις, που είναι απαραίτητες, λόγω της ιδιαίτερης υφής του ελληνικού βραχυπρόθεσμου δημόσιου δανεισμού, έχω την γνώμη ότι το πραγμαντικό δημόσιο χρέος της χώρας μας, πρέπει να κυμαίνεται, κάπου στο 1 τρισ. €. και κάτι παραπάνω και αντιστοιχεί, στο 568,11% του ελληνικού ΑΕΠ, όπως αυτό εμφανίζεται να έχει διαμορφωθεί το 2015 (ήτοι, στα 176,023 δισ, €).

(Και εδώ, δεν υπολογίζουμε και το χρέος των φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, το οποίο, στο τέλος του 2015, είχε φθάσει, γύρω, στα 103 δισ. €).

Είναι δεδομένο, λοιπόν, ότι βρισκόμαστε, κατά την τελεταία διετία, σε μια τρομακτική εκτόξευση, σε διαστημικά ύψη, του βραχυπρόθεσμου ελληνικού δημόσιου δανεισμού, σε τέτοια έκταση, η οποία ουδέποτε είχε υπάρξει, στο παρελθόν και μάλιστα, με ένα επιτόκιο, το οποίο κυμαίνεται, γύρω, στο 3% και μάλιστα, χωρίς να είναι γνωστή η κατεύθυνση των εκταμιεύσεων αυτού του θεόρατου δανεισμού, από το ελληνικό κράτος.

Επίσης, δεν γνωρίζουμε, ούτε ποιοί είναι αυτοί, που αγοράζουν αυτή την κουρελαρία των ελληνικών ECPs, τα οποία, όπως έχουμε τονίσει, είναι ανασφάλιστα και ως εκ τούτου, ακάλυπτα, σε περίπτωση, κατά την οποία μείνουν ανεξόφλητα, όταν έλθει η ώρα να πληρωθούν. Όπως είπα, είναι προφανές ότι η Ε.Κ.Τ. έχει βάλει το χέρι της, στην όλη υπόθεση και θα πρέπει να είναι εκείνη, που αγοράζει (ή/και παροτρύνει και άλλους - ποιούς; - να αγοράζουν) τα ελληνικά ECPs. Αλλά αυτό αποτελεί μια υπόθεση, η οποία μπορεί να είναι (και είναι) βάσιμη, αλλά δεν είναι, επίσημα, βεβαιωμένη.

Σε κάθε περίπτωση, η χρήση των Eurocommercial Papers θα είχε νόημα, εάν επρόκειτο για μια καθημερινή ταμειακή διαχείριση και για κάλυψη έκτακτων ταμειακών ελλειμμάτων του ελληνικού δημοσίου. Όμως, το, διαστημικών διαστάσεων, ύψος του ανοικτού ελληνικού δημόσιου δανεισμού, σε ECPs, η άγνωστη διάρκειά τους, το γεγονός ότι τα ταμειακά διαθέσιμα του ελληνικού δημοσίου δεν προέρχονται, από πρωτογενή πλεονάσματα (και μάλιστα τέτοιων ποσοτήτων ρευστού), αλλά και η προφανής αντικατάστασή τους, με έκδοση νέων ECPs, οδηγούν, στο ασφαλέστατο συμπέρασμα ότι η χρήση τους δεν είναι, πλέον, αυτή των απλών εργαλείων διαχείρισης των ταμειακών διαθεσίμων του κράτους, αλλά έχουν καταστεί πλήρη και κανονικά εργαλεία δανεισμού.

Και όλα αυτά συμβαίνουν, μέσα σε ένα πλαίσιο αδιαφάνειας, αφού ουδείς είχε πληροφορηθεί αυτή την πολύ σημαντική εξέλιξη, στην διαδικασία του ελληνικού δημόσιου δανεισμού και ουδέποτε, στα δύο τελευταία χρόνια, οι ένοικοι του κτιρίου της οδού Καραγεώργη Σερβίας, ανακοίνωσαν τις πράξεις, το περιεχόμενο και την διάρκεια των εκδόσεων και των αγοραπωλησιών των eurocommercial papers του ελληνικού δημοσίου.

Ως εκ τούτου και εκ των πραγμάτων, τα Eurocommercial Papers λειτουργούν ως και είναι μια ιδιότυπη μορφή χρήματος, για την εξυπηρέτηση του βραχυχρόνιου δημόσιου χρέους και έτσι, ουσιαστικά, η ελληνική οικονομία λειτουργεί, αφανώς, αλλά και έμπρακτα, με διπλό νόμισμα. 

Δηλαδή, με το ευρώ και με τα eurocommercial papers ως ένα κρυφό παράλληλο νόμισμα, ήδη, από το 2014, το τελευταίο έτος της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμάρα και του μπουχέσα αντιπροέδρου του. 

Αυτά είναι τα 88,549 δισ. €, για τα οποία γίνεται λόγος, στον κρατικό προϋπολογισμό του 2014, που παρουσιάζονται, στον πρώτο πίνακα του παρόντος δημοσιεύματος.

Όπως φαίνεται αυτό το φαινόμενο θα επεκταθεί και πιθανόν είναι - όχι πολύ μακριά από σήμερα - τα eurocommercial papers, υπό άλλη μορφή, να περάσουν, λόγω έλλειψης ρευστού και στην πραγματική χρηματική οικονομία, δηλαδή, στις κάθε είδους καθημερινές πληρωμές μισθών και συντάξεων. 

Μια πρόγευση της σαφέστατης γνώσης της κακής πορείας, που είχε και που επρόκειτο να ακολουθήσει το ελληνικό δημόσιο χρέος, μας έδωσε, πρόσφατα, ο πρώην Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος, ο οποίος, πολύ παραστατικά, είπε ότι το 2008, απέτρεψαν τον, τότε, εκπρόσωπο του Δ.Ν.Τ., στην Ελλάδα, Bob Traa, από το να δημοσιοποιήσει την Έκθεσή του, για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, από την οποία προέκυπτε ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, χωρίς να υπολογισθεί το αναλογιστικό χρέος των οργανισμών κοινωνικής ασφαλίσεως, οδηγείτο, μετά από 10, ή 15 χρόνια, να υπερβεί τα επίπεδα του 400% του ελληνικού ΑΕΠ. Εάν, μάλιστα, στο ελληνικό δημόσιο χρέος υπολογιζόταν και αυτό το αναλογιστικό χρέος, τότε, το ύψος του θα έφθανε, σε έναν μακροπρόθεσμο ορίζοντα, στα 800% του ελληνικού ΑΕΠ.

Αυτά, τότε, η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, προτίμησε να αποφύγει να έλθουν, στην δημοσιότητα. Και έπραξε, καλά, διότι, εάν γίνονταν γνωστά, στο ευρύτερο αποταμιευτικό κοινό, η ελληνική οικονομία θα κατέρρεε, πολύ πριν, από την ελληνική κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, η οποία προέκυψε, ως αποτέλεσμα των βλακωδών και ανερμάτιστων πολιτικών του ευηθέστατου ΓΑΠ, ο οποίος, τον Οκτώβριο του 2009 (αν και γνώριζε το τί συμβαίνει , παρά το γεγονός ότι, τώρα, καμώνεται τον ανήξερο), με την ανακοίνωση του μη οριστικού - και μαγειρεμένου, στην Καραγεώργη Σερβίας - μεγέθους του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος του 2009, άνοιξε την πόρτα, σε μια διελκυστίνδα, η οποία οδήγησε, στην έναρξη της επίσημης κρίσης της ευρωζώνης και της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας.

Αυτή η πρόβλεψη αυτή του Bob Traa, τελικά, βρέθηκε, σχετικά, κοντά, στην πραγματικότητα. Μπορεί το ελληνικό δημόσιο χρέος να φουσκώθηκε, από άλλες αιτίες, αλλά, ως πρόβλεψη, τα μεγέθη, που έδωσε ο Ολλανδός γραφειοκράτης, όσον αφορά την ζοφερή μέλλουσα εξέλιξη του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, άντεξαν, στην δοκιμασία της πραγματικότητας.





Ο καθηγητής Γεώργιος Βάμβουκας περιγράφει το διαστημικό μέγεθος και τα αδιέξοδα του ελληνικού βραχυχρόνιου δημόσιου δανεισμού και τα ευρύτερα αδιέξοδα, στα οποία έχει εμπλακεί η χώρα, εξ αιτίας του γεγονότος ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, από χρέος, προς ιδιώτες, που ήταν, έως το 2010, έχει μετατραπεί, σε έναν δημόσιο δανεισμό, από θεσμούς και κράτη της ευρωζώνης, εξ αιτίας των Μνημονίων, στα οποία υπέταξαν την χώρα και τον πληθυσμό της, οι ΓΑΠ, Αντώνης Σαμαράς, Ευάγγελος Βενιζέλος και Αλέξης Τσίπρας, αφού, εκ των πραγμάτων αυτό το, ούτως, μετεξελιχθέν, χρέος, είναι, εξαιρετικά, δυσχερές να διαγραφεί, έστω και εν μέρει. (Πάντως, η αλήθεια είναι ότι μπορεί να διαγραφεί. Και εδώ, είναι, που διαφωνώ, με τον κ. καθηγητή. Αν και εκείνος δεν κλείνει, οριστικά, την πόρτα της διαγραφής του ελληνικού δημόσιου χρέους, προς τους θεσμούς και τα κράτη της ευρωζώνης)...




Και για να είμαστε ειλικρινείς, πολύ περισσότερο, από τις προβλέψεις του Bob Traa, άντεξαν οι προβλέψεις, οι επισημάνσεις και οι προειδοποιήσεις του καθηγητή Γεώργιου Βάμβουκα, ο οποίος, χρόνια, τώρα, μιλάει, για την γεωμετρική αύξηση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Με τον άνθρωπο αυτόν, μπορεί κάποιος - όπως εγώ - να διαφωνεί, σε πολλά, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχει μια πλήρη επιστημονική επάρκεια και τιμά την επιστήμη του. Και φυσικά, η συνεισφορά του, στην διερεύνηση των δεδομένων του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι ανεκτίμητη.

Επίσης, εδώ και χρόνια, μιλάει, για την καταστροφική εξέλιξη του δημόσιου χρέους της χώρας μας και ο Δημήτρης Καζάκης, (με τον οποίο, επίσης, διαφωνώ, σε πολλά, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω τον επίμονο και επίπονο αγώνα του, για την λεπτομερή διαφώτιση της κοινής γνώμης της χώρας μας, γύρω από τα αδιέξοδα του ελληνικού δημόσιου χρέους και της ένταξης της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, ως αιτίας της παρούσας καταστροφής, την οποία υφίσταται και θα εξακολουθεί να υφίσταται η ελληνική οικονομία), επισημαίνοντας τον φαύλο κύκλο, μέσα, στον οποίο έχει εισέλθει η ελληνική οικονομία και από τον οποίο δεν πρόκειται να βγει, χωρίς μια δραστική διαγραφή του χρέους αυτού.

Όπως και ο συντάκτης του παρόντος κειμένου, εδώ και χρόνια, επισημαίνει ότι το πρόβλημα του ελληνικού δημόσιου χρέους, σε σχέση με το ύψος του και την εξυπηρέτησή του, οφείλεται, στο γεγονός της μετατροπής του, από ένα μαλακό και εξυπηρετίσιμο χρέος, που ήταν εκφρασμένο, κατά 80%, έως 85%, στο τοπικό μας νόμισμα - την δραχμή -, σε ένα σκληρό, ανελαστικό και ως εκ τούτου, αδύνατο να εξυπηρετηθεί δημόσιο χρέος, το οποίο είναι, πλέον, εκφρασμένο, κατά 100%, στο σκληρό κοινό νόμισμα της ευρωζώνης - το ευρώ -, επί του οποίου, όμως, το ελληνικό κράτος ουδεμία επιρροή μπορεί να ασκήσει, ως προς την έκδοση, την κυκλοφορία του και ως εκ τούτου, ως προς την χρησιμοποίησή του, ως εργαλείου αποπληρωμής των ελληνικών κρατικών χρεών.

Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, προκύπτει ότι, η βασανιστική πορεία, προς το τρίτο Μνημόνιο και η υπογραφή του, χειροτέρεψε, κατά πολύ, την κατάσταση, με το ελληνικό δημόσιο χρέος. Και φυσικά, αυτό θα συνέβαινε και θα συμβεί, ούτως, ή άλλως, ακόμη και εάν η εφαρμογή του Μνημονίου αυτού θα οδηγούσε, στην πλήρη πραγματοποίηση των διακηρυγμένων στόχων του, οδηγώντας, ξανά, το ελληνικό κράτος, στον δανεισμό του (κάπου μέσα στο επόμενο έτος), από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές και μάλιστα με χαμηλό, έως και μηδενικό επιτόκιο.

Η αιτία αυτού του κακού βρίσκεται, στο απλούστατο γεγονός ότι η ελληνική οικονομία λειτουργεί, ήδη, από το 2013, σε συνθήκες αποπληθωρισμού, αφού ο ελληνικός πληθωρισμός είναι αρνητικός και κυμαίνεται, στο -1,5%, αφού το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αυξάνει, ακόμη και εάν, στο μέλλον, προκύψουν "αναπτυξιακοί" ρυθμοί, στο ελληνικό ΑΕΠ, της τάξεως του 1% (και κάτι παραπάνω).

Αυτό θα συμβεί, επειδή, έστω και υπό αυτές τις συνθήκες, το ονομαστικό ΑΕΠ της χώρας, θα συνεχίσει να είναι πτωτικό και ως εκ τούτου, το ελληνικό δημόσιο χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ θα συνεχίσει την ανοδική του πορεία, αφού ο λόγος του δημοσίου χρέους, προς το ΑΕΠ θα συνεχίσει να αυξάνεται, έξω από οποιαδήποτε προσπάθεια τιθάσευσής του, παραμένοντας, στην πράξη, ανεξέλεγκτο.

Σε συνθήκες αποπληθωρισμού, λοιπόν, αυτός που ευνοείται, δεν είναι ο δανειζόμενος, αλλά ο δανειστής, αφου εκείνο, που, πραγματικά, αυξάνει, είναι η αξία του χρέους και των καταβαλλόμενων τοκοχρεωλυσίων, την ίδια στιγμή, που τα δημόσια έσοδα καταβαραθρώνονται, ως αποτέλεσμα του ίδιου του αποπληθωρισμού, όπως καθίσταται σαφέστατο από τον δεύτερο πίνακα. 

Ως εκ τούτου, το ελληνικό δημόσιο χρέος, έτσι, όπως έχει σήμερα και έτσι, όπως θα είναι , στο μέλλον, δεν μπορεί να εξυπρετηθεί. Και χωρίς δραστικό κούρεμα, στα καταβαλλόμενα χρεωλύσια, από το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή χωρίς δραστική διαγραφή του μέγιστου (κάπου του 90% και ακόμη περισσότερο) του ελληνικού δημόσιου χρέους, η ελληνική οικονομία δεν θα μπορέσει να εισέλθει σε ουσιώδεις αναπτυξιακούς ρυθμούς, ακόμη και εάν το επιτόκιο του ελληνικού δημόσιου χρέους μηδενιστεί. 

Εδώ, στα καταβαλλόμενα χρεωλύσια, είναι που εντοπίζονται, αφ' ενός, το τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας μας και αφ' ετέρου, η, με αστρονομικούς ρυθμούς, μεγέθυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Σε αυτό το κρίσιμο σημείο, άλλωστε, είναι που εντοπίζονται και οι εγκληματικών διαστάσεων, ευθύνες των μελών του συνόλου του εντόπιου πολιτικού κόσμου, τα οποία, άμεσα και έμμεσα, άσκησαν αυτές τις συγκεκριμένες πολιτικές διαχείρισης των δημοσίων πραγμάτων της χώρας, οι οποίες σχετίζονται, με την διαχείριση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Και οι ευθύνες αυτές εμπίπτουν, στις κακουργηματικές (και όχι μόνο, αλλά, κυρίως, αυτές) του  κοινού ποινικού δικαίου. 

Ως εκ τούτου, όπως πολλές φορές έχουμε πει, απαιτούνται πλήρεις και εξαντλητικές εξηγήσεις, από όλους αυτούς, που εμπλέκονται, στην διαχείριση του δημοσίου χρέους και έχουν λάβει όλες αυτές τις αποφάσεις, που σχετίζονται, άμεσα κα έμμεσα, με αυτήν την διαχείριση.

Αλλά οι εξηγήσεις, όσο λεπτομερείς και εξαντλητικές και αν είναι, δεν αρκούν. Πέραν των εξηγήσεων, απαραίτητες είναι και οι παραπομπές, σε δίκες, όλων των μελών του συνόλου του πολιτικού προσωπικού της χώρας, τα οποία διαχειρίστηκαν, άμεσα ή έμμεσα, τις δημόσιες υποθέσεις, με αποτέλεσμα, εξ αιτίας αυτής τους της διαχείρισης, να φθάσει η χώρα, σε αυτά τα μαύρα χάλια.

Και οι δίκες αυτές, πρέπει να είναι πολλές. Πάρα πολλές και το αντικείμενο της διερεύνησης των πράξεων όσων τεθούν, υπό κατηγορία, θα πρέπει να πηγαίνει πολύ μακριά. Τουλάχιστον, από την εποχή της πρωθυπουργίας του Κώστα Σημίτη και της "εκσυγχρονιστικής" συμμορίας του, ήτοι, σε βάθος εικοσαετίας.

Και φυσικά, δίκαιο, απαραίτητο, χρήσιμο και διδακτικό θα είναι, οι δίκες αυτές να συνοδευτούν, από πολλές καταδίκες, με ποινές ισοβίων δεσμών, συνοδευόμενες και με πολυετείς καθείρξεις...