Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Ό,τι και να συμβεί, υπό τις παρούσες συνθήκες, το ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ. € δεν μπορεί να αποπληρωθεί. (Η χρησιμότητα των κινημάτων "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ").


Το άρθρο, που δημοσιεύω παρακάτω, δείχνει ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ. € δεν μπορεί να πληρωθεί, σε καμμία περίπτωση, υπό τις παρούσες υπαναπτυξιακές συνθήκες και δεν είναι μόνον οι παραπάνω πίνακες που φανερώνουν του λόγου το αληθές. Χωρίς την κοπή άφθονων ποσοτήτων ευρώ από την Ε.Κ.Τ. (ή όποιον άλλον αποφασίσει να κόψει ευρωνόμισμα), το χρέος αυτό έχει τέτοιο ύψος και τέτοια δομή, που δεν ξεπληρώνεται.


Όλα τα άλλα (με επιμήκυνση, ή χωρίς επιμήκυνση, αποπληρωμής του χρέους των 110 δισ. €, προς τις χώρες της ευρωζώνης, ή/και του συνολικού ποσού του ελληνικού δημόσιου χρέους) αποτελούν παρηγοριά στον άρρωστο και μια τεράστια επιχείρηση απάτης.


Φυσικά την ευθύνη, γι' αυτήν την εξέλιξη, την έχουν οι ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου, που έδωσαν την χαριστική βολή στην αξιοπιστία της χώρας, όταν μίλησαν για την "εσκεμμένη παραποίηση" των στατιστικών μεγεθών της χώρας (για δεύτερη φορά μετά το 2004), καθώς, επίσης, για δημοσιονομικό έλλειμμα υψηλότερο, κατά, περίπου, 7 μονάδες από το επίσημα προϋπολογιζόμενο (Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου μίλησε για δημοσιονομικό έλλειμμα, κατά το 2009, της τάξης του 12,7% του ΑΕΠ, ενώ η Comission και η ΕΕ το υπολόγιζαν στο 5%, με 5,5% του ΑΕΠ για το 2009 - δείτε στο μπλογκ του ΠΑΣΟΚ την ηλεκτρονική διεύθυνση : http://www.pasok.gr/portal/resource/contentObject/id/69753ada-8818-451e-ad59-deaf776a348d , όπου το ΠΑΣΟΚ από το καλοκαίρι του 2009 και πριν από τις εκλογές της 4/10/2009, μιλούσε για το εύθραυστο των ελληνικών δημοσιονομικών μεγεθών και την επικινδυνότητα του δημόσιου χρέους).


Αυτή η χασματική απόκλιση του δημοσιονομικού ελλείμματος των 7 μονάδων αποτελεί διαχρονικό ρεκόρ στην Ευρώπη και ήταν φυσικό να οδηγήσει στα μοιραία αποτελέσματα, που οδήγησε. Βέβαια, αυτό δεν ήταν το μόνο που προβλημάτισε την Ε.Ε. και την ευρωζώνη  και η βλακώδης, όσο και κουτοπόνηρη ψευδοειλικρίνεια της κυβέρνησης του ανίκανου ΓΑΠ δεν έλυσε το πρόβλημα, αντίθετα υπήρξε η πηγή του. Αναλόγως σημαντικές ήσαν και οι δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών και ο προγραμματισμός της κυβέρνησης, για μείωση του ελλείμματος στο 9,1% του ΑΕΠ μας το 2010 - όταν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν πλέον δυσκολοδιαχειρίσιμο, μέσα σε συνθήκες δημοσιονομικής κρίσης και με δεδομένη την μονεταριστική και περιοριστική πολιτική των ευρωγραφειοκρατών και της Γερμανίας -, καθώς και για το ότι χρειάζονται τουλάχιστον τέσσερα χρόνια (η αναξιοπιστία της χώρας δεν λειτούργησε θετικά στους όποιους προγραμματισμούς και στις προβλέψεις του ανίκανου κυβερνητικού επιτελείου) για να ελεγχθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας.

Από εκεί και πέρα, τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους, για να φθάσουμε σε αυτό το χρονικό σημείο, στο οποίο ο διευθυντής του τμήματος κρατικών αναλύσεων του οίκου Fitch, ο 46χρονος Brian Coulton, ο οποίος έχει εργασθεί στο παρελθόν για το βρετανικό Υπουργείο Οικονομικών, ενώ ήταν και υπεύθυνος στον Fitch, για την αξιολόγηση της Κίνας, της Ιαπωνίας, του Χονγκ Κονγκ και των Φιλιππίνων, ήταν επόμενο να ανακοινώσει ότι: "Υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με τις μεσοπρόθεσμες προοπτικές των δημοσίων Οικονομικών της Ελλάδας", ρίχνοντας το ελληνικό δημόσιο και την ελληνική οικονομία στο καναβάτσο.



Αμέσως μετά, εμφανίσθηκε στις οθόνες των τραπεζών, σε όλον τον κόσμο, η ένδειξη: "Ο Fitch υποβαθμίζει την αξιολόγηση της Ελλάδας σε BBB+". Η είδηση κυκλοφόρησε, αμέσως, μέσα από όλους τους υπολογιστές, οι οποίοι είναι συνδεδεμένοι με τον Bloomberg - με αποτέλεσμα να προωθηθεί, αυτοστιγμεί, σε χιλιάδες τράπεζες, σε ασφαλιστικές εταιρείες, σε όλους τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και σε όλους τους επενδυτές, οι οποίοι παρακολουθούν διαρκώς τις ανακοινώσεις  αυτού του διεθνούς οικονομικού δικτύου πληροφόρησης.


Αυτή η αρνητική αξιολόγηση του Fitch, για την ελληνική οικονομία, ουσιαστικά είχε την έννοια της προειδοποίησης ότι το ελληνικό δημόσιο αντιμετώπιζε τον κίνδυνο της άμεσης χρεωκοπίας, με αποτέλεσμα το πρωτοφανές γεγονός να υποβιβάζεται μια χώρα της Ευρωζώνης σε ΒΒΒ+. Στην συνέχεια οι διεθνείς επενδυτές άρχισαν να πωλούν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, χωρίς καμία επιφύλαξη και σε συνθήκες πανικού, ενώ ο Coulton διαβεβαίωνε ότι : "Ο τρόπος με τον οποίο η Ελλάδα διαχειρίζεται τα δημόσια ταμεία της είναι “ιδιαίτερος” – ο προϋπολογισμός της είναι εκτός ελέγχου"  και ενώ τα συνταξιοδοτικά ταμεία, και πολλά επενδυτικά κεφάλαια, υποχρεώθηκαν, εκ των πραγμάτων, να πουλήσουν όλα τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, που είχαν στα χαρτοφυλάκια τους, αφού θεσμικά δεν τους επιτρεπόταν να μένουν εκτεθειμένα σε επικίνδυνα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, σαν αυτά των ελληνικών κρατικών ομολόγων. Με επικεφαλής τα Hedge funds, όλοι, πλέον, στοιχημάτισαν, κατά των ελληνικών κρατικών ομολόγων, ενώ οι μεγάλες τράπεζες συνέστησαν στους πελάτες τους να αποσύρουν τα χρήματα τους από την Ελλάδα.

Μετά από αυτην την εξέλιξη, η πώληση κρατικών ομολόγων, εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου, έγινε αδύνατη και τα επιτόκια δανεισμού αυξήθηκαν, για να πάρουν την πορεία προς τις 1000 μονάδες βάσης και τα ασφάλιστρα έναντι δανειακών κινδύνων (CDS) σύντομα ξεπέρασαν τα αντίστοιχα για την Αργεντινή.



Αφού, λοιπόν, οι εξελίξεις, μετά από αυτήν την απύθμενη βλακεία των ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου, πήραν τον δρόμο τον στραβό και έφθασαν εδώ που τώρα είναι και με δεδομένο ότι τα χειρότερα δεν έχουν περάσει, είναι απόλυτα φυσιολογική η διαπίστωση, με την οποία ξεκίνησα το παρόν άρθρο : Το ελληνικό δημόσιο χρέος των 345 δισ. €, υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν μπορεί όχι μόνο να ξεπληρωθεί, αλλά ούτε καν να εξυπηρετηθεί, έστω και σε βραχυπρόθεσμη βάση - εκτός εάν φτωχοποιηθεί, πλήρως, η ελληνική κοινωνία και δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να εργάζεται για να αποπληρώσει το χρέος αυτό. Γεγονός που σημαίνει ότι θα αποδεχθεί και μια δραματική πτώση του βιοτικού της επιπέδου, για δεκαετίες.






"Η όλη συζήτηση γύρω από την "απείθεια στον νόμο", η οποία - υποτίθεται ότι - υποκρύπτει και μια σωκράτεια φιλοσοφική χροιά, γίνεται για να συγκαλύψει το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και το οποίο είναι προϊόν δύο συγκεκριμένων πολιτικών της ελληνικής πολιτικοοικονομικής και κοινωνικής ελίτ, για τις οποίες έχω μιλήσει επανειλημμένα και στο παρόν μπλογκ, αλλά και στο δικό μου.


Το πρόβλημα αυτό, το οποίο είναι τεράστιο και δυσεπίλυτο και το οποίο, όσο παραμένει χωρίς δραστική αντιμετώπιση, θα βαρύνει την ελληνική κοινωνία, επί πολλά έτη και επί πολλές γενεές και θα την γονατίσει, έχει να κάνει με το τεράστιο δημόσιο χρέος της χώρας, ένα δημόσιο χρέος το οποίο, τώρα, φθάνει κοντά στα 345 δισ. €, αγγίζει το 148% του ελληνικού ΑΕΠ και διαρκώς διογκούται και ως απόλυτο μέγεθος και ως ποσοστό του ΑΕΠ της χώρας και φυσικά, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι αδύνατον να αποπληρωθεί ό,τι και αν γίνει.


Και είναι αδύνατο να αποπληρωθεί αυτό το χρέος, διότι, όσο περνάει ο καιρός, διογκώνεται, μόνο και μόνο, επειδή οι τρέχοντες τόκοι το πολλαπλασιάζουν και το μεγαλώνουν, καθιστώντας το ολοένα και περισσότερο αδύνατο να αποπληρωθεί, πολύ περισσότερο τώρα, που η διακοπή της ομαλής ροής των πιστώσεων στην χώρα, εδώ και σχεδόν έναν χρόνο και για άγνωστο - αλλά πάντως μακρύ - ακόμα χρονικό διάστημα, έχει σταματήσει την διαδικασία της αναχρηματοδότησής του, χάρη στις ανείπωτες βλακείες των ΓΑΠ - Τρισέ - Μέρκελ.


Το ουσιώδες αυτό πρόβλημα της χώρας, δηλαδή το πρόβλημα του δυσβάστακτου ελληνικού δημόσιου χρέους, έχει να κάνει με την βλακώδη, την ηλίθια επιλογή της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ να εντάξει την χώρα στην ζώνη του ευρώ. Αυτό, όπως έχω πολλές φορές γράψει, μετέτρεψε το ελληνικό δημόσιο χρέος από, κατά 86% δραχμικό χρέος, που ήταν, πριν από την υιοθέτηση του ευρώ, ως νομίσματος της χώρας, σε χρέος σε ευρώ, μετασχηματίζοντάς το, σε ένα χρέος το οποίο ήταν ουσιαστικά εκφρασμένο σε ένα ξένο νόμισμα και σε καθ' ολοκληρίαν εξωτερικό χρέος της χώρας και τούτο επειδή, με την υιοθέτηση του ευρώ, η Ελλάδα, ως κράτος, έχασε κάθε έλεγχο επί των διαδικασιών έκδοσης του νομίσματος της χώρας, αφού αυτό εκδίδεται από την χρηματοπιστωτική γραφειοκρατία των Βρυξελλών και της Φραγκφούρτης.


Αποτέλεσμα αυτής της εγκληματικά εσφαλμένης στρατηγικής επιλογής της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ ήταν το να τεθούν οι βάσεις για την μελλοντική χρεωκοπία της χώρας, αφού αυτή δεν μπορούσε να ασκήσει το εκδοτικό της δικαίωμα, επί του νομίσματος και έτσι να πληρώσει τα χρέη της (κάτι που, επί δραχμής, το έκανε, δηλαδή έκδιδε νόμισμα και πλήρωνε το σε δραχμές εκφρασμένο χρέος της, ανταποκρινόμενη στις υποχρεώσεις της, γεγονός, το οποίο την προστάτευε επαρκέστατα από κάθε πιθανότητα χρεωκοπίας, η οποία καθίστατο αδύνατη, σε συνθήκες δραχμής, αφού, όπως είπαμε, το χρέος ήταν κατά 86% δραχμικό χρέος) και παράλληλα, η χώρα να χάσει κάθε δυνατότητα άσκησης νομισματικής και τώρα, σε συνθήκες κρίσης και κάθε δυνατότητα άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής, αφού η κρίση χρέους στην οποία, βλακωδώς, ο ΓΑΠ βύθισε την ελληνική οικονομία, στέρησε την χώρα από κάθε δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης πολιτικής δανεισμού και την υποχρέωσε να στραφεί στον δανεισμό από τον προχειροφτιαγμένο Μηχανισμό Στήριξης από την ευρωζώνη και του ΔΝΤ, προκειμένου να μπορέσει η χώρα να πληρώσει τις τρέχουσες δανειακές της υποχρεώσεις προς τους ευρωπαϊκούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς (κυρίως γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, αλλά και άλλα πιστωτικά ιδρύματα και συνταξιοδοτικούς οργανισμούς).


Το χείριστο όλων είναι ότι, από τον κακοφτιαγμένο Μηχανισμό Στήριξης, που κατ' ευφημισμόν αποκαλείται Μηχανισμός Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας και στην πραγματικότητα είναι Μηχανισμός Στήριξης του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, στην ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να δοθεί ούτε ένα λεπτό του ευρώ. Όλο το ποσόν των 110 δισ. €, που προβλέπεται να δοθεί (και το οποίο, ανοήτως και φυσικά ανεπιτυχώς, οι Γερμανοί πολιτικοί, δια του επαχθούς και απεχθούς αποικιοκρατικού Μνημονίου, προσπάθησαν να αποφύγουν να δώσουν, με την επιβολή μέτρων και πολιτικών, που πίστευαν ότι θα επανέφεραν την Ελλάδα για δανεισμό από τις "αγορές", μέσα σε ένα χρόνο, με χρονικό ορίζοντα τον Απρίλιο του 2011, δηλαδή πολύ πριν από την ολοκλήρωση της εφαρμογής του προγράμματος "βοήθειας" της περιόδου 2010 - 2013, μέσα στην οποία εκτείνεται η καθ' υπόθεσιν εκταμίευση των 110 δισ. €) θα δοθεί στους δανειστές της χώρας, δηλαδή στους ευρωπαϊκούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και στις ελληνικές τράπεζες.


Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα της χώρας, αγαπητέ κ. Τσούκα. Και σε αυτά απαντούν - όπως απαντούν, με τα όποια λάθη τους και τα σωστά τους - τα κινήματα που αρνούνται την πληρωμή των όποιων επαχθών τελών, εισιτηρίων, φορών και προστίμων επιβάλλει η κατοχική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η άρχουσα τρόϊκα των εκπροσώπων των δανειστών, που βρίσκονται πίσω από την επιβολή των μέτρων αυτών και που στην πορεία θα εκταθούν στην εκποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.


Με λίγα λόγια, τα κινήματα αυτά, με τις όποιες ανεπάρκειές τους, απαντούν στο ερώτημα, που έχει τεθεί, εκ των πραγμάτων και αφορά το αν πρέπει να χρηματοδοτηθούν οι απαιτήσεις των δανειστών από το εισόδημα των κοινωνικών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, ή αν πρέπει να παύσουν να χρηματοδοτούνται οι απαιτήσεις αυτές.


Δηλαδή, για να το εκφράσω αλλιώς : Αν πρέπει να κουρευτούν τα εισοδήματα του ελληνικού πληθυσμού, αδιακρίτως, ή αν πρέπει να κουρευτούν οι απαιτήσεις των δανειστών.


Από τα όσα γράφετε, αγαπητέ κύριε Τσούκα, προκύπτει ότι εσείς έχετε δώσει την δική σας απάντηση, σε αυτό το ερώτημα. Και η απάντηση αυτή είναι σαφής :


Δια της επίκλησης της αναγκαιότητας της εφαρμογής του νόμου και την αποφυγή της "ανομίας" (για να θυμηθώ τον τραγελαφικό και ευήθη ΓΑΠ), όπως επίσης και με την επίκληση της αναγκαιότητας, για την επιβολή των επιπτώσεων, σε εκείνους που απειθούν στην κείμενη νομοθεσία και την αποδοχή, εκ μέρους τους, των επιπτώσεων αυτών, σαφώς προκύπτει ότι σεις έχετε επιλέξει ότι αυτό, που προέχει και είναι το ορθό να γίνει, είναι το να ικανοποιηθούν (στο ακέραιο) οι απαιτήσεις των δανειστών της χώρας, σε βάρος του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού πληθυσμού.


Έχετε επιλέξει, όπως και η παρούσα κυβέρνηση, που έφερε την μοντέρνα μεταναζιστική ξενική Κατοχή, υπέρ του κουρέματος των μισθών, των συντάξεων και των εν γένει εισοδημάτων του ελληνικού πληθυσμού και όχι υπέρ του κουρέματος των απαιτήσεων των δανειστών της χώρας.


Δικαίωμά σας. Αλλά αυτό είναι καλό και ορθό να το πείτε καθαρά και χωρίς περιστροφές, που επικαλούνται την "νομιμότητα" (η οποία μπάζει από παντού) και την "υπεράσπισή" της, ξεχνώντας ότι αυτή η νομιμότητα δεν είναι κάτι το δοσμένο και στατικό, όπως ήταν και είναι στις μη δημοκρατικές ολιγαρχίες, αλλά είναι προϊόν μιας κοινωνικής δυναμικής, που εξελίσσεται και που είναι αποκρυστάλλωση ενός συσχετισμού δύναμης, που ουδέποτε μένει, ως έχει.


Και σε αυτόν τον δυναμικό συσχετισμό δύναμης και στην αποκρυστάλλωσή του, τα όποια κινήματα (και φυσικά και αυτά του "δεν πληρώνω") έχουν να παίξουν - και θα τον παίξουν - τον ρόλο τους. Όποιος και αν είναι αυτός ο ρόλος. Μικρός ή μεγάλος.


Βεβαίως, η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, μέσα στον μακροημερεύοντα πανικό της και στην σύγχυση, που συνοδεύει αυτόν τον πανικό, αντιλαμβάνεται τον τεράστιο κίνδυνο που ελλοχεύει από μια γενίκευση μιας τέτοιας συμπεριφοράς, μέσα στην αγανακτισμένη (αλλά ακόμα υπομένουσα) ελληνική κοινωνία.


Μπορώ να κατανοήσω τους φόβους της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ (που προφανώς είναι και δικοί σας φοβοί κ. Τσούκα). Αλλά δεν μπορώ να τους συμμεριστώ. Και τούτο διότι η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, όπως έστρωσε, έτσι και θα κοιμηθεί.


Και αν αναλογισθούμε το μέγεθος των απίθανων βλακειών, που στρατηγικά έχει κάνει, κατά την τελευταία 15ετία και το τεράστιο μέγεθος της παραμυθολογικής προπαγανδιστικής εξαπάτησης, που έχει κάνει στον ελληνικό πληθυσμό όλα αυτά τα χρόνια, η ελίτ αυτή, τότε πρέπει να ομολογήσουμε ότι θα πρέπει να είναι και ευχαριστημένη για το γεγονός ότι δεν έχει, μέχρι τώρα, βρεθεί μπροστά σε χειρότερες εξελίξεις.


(Βέβαια, προφανώς, φοβάται ότι αυτές μπορεί να είναι μπροστά της. Και δικαίως φοβάται, αφού ουδέν έχει ακόμα κριθεί...)"



(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html?showComment=1297721141153#c793312342514455613 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html?showComment=1297723893450#c4236036320052712210 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html?showComment=1297723926997#c2287997838967284727 της 15/2/2011 στο άρθρο, που δημοσίευσε στο μπλογκ του «ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ» ο κ. Χαρίδημος Τσούκας, με τίτλο : «Ανυπακοή αλά ελληνικά…» http://htsoukas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html ).

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Την στάση πληρωμών και το αναπόφευκτο γεγονός ότι οι δανειστές θα χάσουν τα "λεφτά τους" φοβούνται ο Τόμσεν και τα αφεντικά του.

Πόουλ Τόμσεν : Μιλάει για την χρεωκοπία, αλλά στην ουσία εννοεί την στάση πληρωμών. Η στάση πληρωμών και η επισημοποίηση της απώλειας των χρημάτων, που οι δανειστές της Ελλάδας θεωρούν δικά τους, είναι αυτό που πραγματικά ανησυχεί τον Πόουλ Τόμσεν και το αφεντικό του στο Δ.Ν.Τ. Ντομινίκ Στρως-Καν. Και δεν είναι μόνον η ελληνική στάση πληρωμών, που τους ανησυχεί, διότι, αν και όταν αυτή συμβεί, τότε θα βρει και μιμητές...


"Θα σου πω που διαφωνώ Θοδωρή.


Πρώτ' απ' όλα, ο Τόμσεν είναι πονηρός. Οι όροι που χρησιμοποιεί δεν είναι αθώοι. Λέει ότι "η χρεωκοπία δεν συμφέρει κανέναν". Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι έτσι τα πράγματα.


Υπάρχουν πολλά είδη χρεωκοπιών. Αυτό που ζούμε από τον Απρίλιο του 2010, μέχρι σήμερα και για αόριστο χρονικό διάστημα στο μέλλον, είναι μια ουσιαστική χρεωκοπία, διότι, απλούστατα ουδείς δανείζει το ελληνικό δημόσιο.


Τεχνικά, όμως, η παρούσα κατάσταση δεν αποτελεί χρεωκοπία, διότι τα χρέη προς τους (εξωτερικούς) πιστωτές της χώρας πληρώνονται στην ώρα τους. Και αυτήν την από τεχνικής απόψεως χρεωκοπία ήλθε να αποτρέψει ο, κατ' ευφημισμόν, αποκληθείς "Μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας", ο οποίος, όπως είπαμε, Μηχανισμός σωτηρίας των δανειστών χρηματοπιστωτικών οργανισμών, που επένδυσαν στα ελληνικά ομόλογα.


Τι είναι μιλώντας, με τεχνικούς όρους, η πτώχευση; (Δες στο μπλογκ μου το θέμα : "Ελληνική στάση πληρωμών : Τα μέτρα για την στήριξη μιας τέτοιας πολιτικής και οι επακολουθούσες συνέπειες" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/stasiplhromon.html ).

Πτώχευση έχουμε όταν μια χώρα δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη της, παύει την πληρωμή των χρεών της, καθιστάμενη υπερήμερη και δηλώνει ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της και θέτει τον εαυτό της υπό την δαμόκλειο σπάθη των δανειστών της, οι οποίοι, ό,τι δεν μπορούν να λάβουν σε ρευστό, το λαμβάνουν σε είδος, πράγμα που σημαίνει ότι οι παραγωγικοί πόροι της τίθεται στην διάθεση των δανειστών, είτε κατάσχονται, προκειμένου να αποπληρωθούν τα χρέη της.


Αυτού του είδους η χρεωκοπία είναι η επίσημη χρεωκοπία, η οποία στην περίπτωση της Ελλάδας, προφανώς, αν συμβεί, θα φέρει αναστάτωση στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά δεν είναι κάτι το μη αντιμετωπίσιμο, αφού υπάρχουν πλούσιοι δημόσιοι παραγωγικοί πόροι στην χώρα, οι οποίοι, τιθέμενοι στην διάθεση των δανειστών, θα ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους και οι "επενδυτές" όχι μόνον δεν θα χάσουν, αλλά, αντιθέτως, θα βγουν πολλαπλά κερδισμένοι.


Ρίσκα, βέβαια, υπάρχουν, αλλά υπάρχει προοπτική μεγάλων κερδών, για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, εις βάρος, βέβαια, του πληθυσμού της χώρας, του οποίου ο δημόσιος πλούτος θα διαρπαγεί και θα καταστεί ιδιωτικό τσιφλίκι των νέων ιδιοκτητών.


Ποιά, όμως, κυβέρνηση θα μπορούσε να συναινέσει σε μια τέτοια λεηλασία; Μόνον μια ανοικτά κατοχική κυβέρνηση, η οποία θα διορίζονταν, άμεσα, από τους δανειστές και τους εκπροσώπους τους. Νομίζω (δεν είμαι σίγουρος, όμως,) ότι, ακόμα και αυτή η δουλική στην τρόϊκα των κατακτητών κυβέρνηση του ΓΑΠ, δεν θα μπορούσε να προβεί σε ένα τέτοιο γενικό και ολοκληρωτικό ξεπούλημα. Θα την έπαιρναν με τις πέτρες και δεν θα μπορούσε να σταθεί, παρά μόνον με μέτρα στυγνής καταστολής - αν και αυτό, πάλι, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μπορούσε να υλοποιηθεί, διότι για να πάρει κάποιος μέτρα καταστολής, θα έπρεπε να έχει μαζί του τις δυνάμεις καταστολής. Και ο ΓΑΠ δεν τις έχει. Οπότε, τα ενδεχόμενα της εξέγερσης ή του πραξικοπήματος θα ήσαν πολύ πιθανά.


Ο Τόμσεν όταν μιλάει για χρεωκοπία εννοεί την επίσημη χρεωκοπία; Έτσι φαίνεται, αλλά δεν νομίζω.

Πιστεύω ότι εννοεί την στάση πληρωμών και όχι την (επίσημη) χρεωκοπία. Με την στάση πληρωμών τα πράγματα είναι διαφορετικά. Σε αυτήν η χώρα καταφεύγει μονομερώς, προκειμένου να αποφύγει την πτώχευση και για να αποφύγει να τεθούν οι πόροι της στην διάθεση των δανειστών της. Από απόψεως διεθνούς δικαίου, για να δικαιολογηθεί η μονομερής στάση πληρωμών από την Ελλάδα, πρέπει το χρέος της να μπορεί να χαρακτηρισθεί απεχθές, ο δανεισμός να μην έγινε προς το συμφέρον της χώρας και του λαού της, αλλά να έγινε με ανήθικο και/η παράνομο τρόπο και οι δανειστές να γνώριζαν περί τίνος πρόκειται (ότι δηλαδή οι δανειακές συμβάσεις ήσαν παράνομες ή/και ανήθικες και ότι ο δανεισμός δεν έγινε προς το συμφέρον της χώρας και του πληθυσμού της).


Πολλές από τις δανειακές συμβάσεις της χώρας έχουν τέτοιου είδους στοιχεία παρανομίας ή ανηθικότητας και μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε εν μέρει να δικαιωθεί. Αλλά δεν είναι αυτό το κυριώτερο.


Το κυριότερο, με την στάση των ελληνικών εξωτερικών πληρωμών έχει να κάνει με το ευρώ. Μια στάση των ελληνικών πληρωμών θα τσακίσει την αξιοπιστία του ευρώ, αφού το ξήλωμα του ελληνικού πουλόβερ - που λέει και ο ... Πασχούλης - θα ξηλώσει και το ευρωζωνικό πουλόβερ και θα εξαφανίσει το ευρώ από προσώπου γης, διότι, ή η Ε.Κ.Τ. θα επέμβει και θα αναλάβει την αποπληρωμή των ελληνικών δημόσιων χρεών, εγγυούμενη γι' αυτά, ή δεν θα το πράξει και θα τρέξει σε βοήθεια των γερμανικών και γαλλικών - κυρίως - τραπεζών, που θα διαμαρτυρηθούν για το ελληνικό "φέσι", που τους μπήκε, με την ελληνική στάση πληρωμών, επιβάλλοντας την τιμωρία της πιστωτικής ασφυξίας στην χώρα μας.


Η Συνθήκη της Λισαβώνας, όμως, αποκλείει ρητά κάθε διάσωση χώρας του ευρώ, μηδενίζοντας κάθε θεσμική δυνατότητα ανάληψης των ελληνικών δημόσιων χρεών από την Ε.Κ.Τ., οπότε η οδός της "τιμωρίας" της Ελλάδας - σε διάφορες παραλλαγές - ήταν η μόνη αντίδραση, που έμενε στους ευρωγραφειοκράτες και στην γερμανική και γαλλική χρηματοπιστωτική και πολιτική ελίτ.


Αυτός ο δρόμος, όμως, οδηγούσε την Ελλάδα έξω από το ευρώ, στην επαναφορά της δραχμής και στην επαναδραχμοποίηση του χρέους της. Αυτή η οδός θα έφερνε και το τέλος της ευρωζώνης, αφού, όχι μόνον οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου, αλλά ούτε και η Γερμανία δεν θα μπορούσε, πλέον, να δανειστεί.


Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα θα είχε το πάνω χέρι έναντι των δανειστών της, πολύ περισσότερο που το εφαρμοστέο δίκαιο για τις όποιες νομικές αντιδικίες προκύψουν, γύρω από τις δανειακές συμβάσεις, σύμφωνα με τις συμφωνίες που έχουν γίνει στο 95% του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι το ελληνικό δίκαιο, κάτι που προφανώς συμφέρει το ελληνικό δημόσιο, το οποίο μπορεί να χειριστεί το νομικό του καθεστώς, κατά το δοκούν.


Αυτή, λοιπόν, η μορφή χρεωκοπίας - η στάση πληρωμών - είναι που φοβίζει πολύ περισσότερο τον Τόμσεν και περισσότερο σε αυτήν αναφέρεται.


Αυτό που συνέβη την περίοδο Φεβρουαρίου 2010 - Μαΐου 2010 είναι ότι προφανώς φόβισαν τον ΓΑΠ και το ψοφοδεές επιτελείο του με την απειλή της επίσημης πτώχευσης και - αν αυτός επέσεισε το όπλο της στάσης πληρωμών (που αμφιβάλλω ότι το επέσεισε) - με αντίποινα την απειλή πλήρους πιστωτικής ασφυξίας (την οποία ήδη είχαν εν μέρει ατύπως επιβάλλει εκείνη την εποχή).


Ο ΓΑΠ, δυστυχώς, δεν έπαιξε με το σενάριο της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, το οποίο ήταν (και παραμένει) το μόνο ρεαλιστικό σενάριο, όσο η ευρωζώνη μένει στα επίπεδα της απλής νομισματικής ένωσης - αν και οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές προεξοφλούσαν από τον Δεκέμβριο του 2009 ότι θα έβγαζε την χώρα από την ευρωζώνη και γι' αυτό ανέβασαν τα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών κρατικών ομολόγων πάνω από τις 250 μονάδες βάσης - και οδήγησε την χώρα στην αγκαλιά της τρόϊκάς και του Μνημονίου της ντροπής, αφού, για αρκετό καιρό, είχε αυταπάτες ότι τα spreads θα αποκλιμακωθούν (γι' αυτό και δεν πήρε και τα 30 δισ. € που του έδιναν οι αγορές, πριν του κόψουν την πίστωση, όταν είδαν ότι η ευρωζώνη ήταν ένα σκορποχώρι και δεν εγγυούνταν ούτε για τα ελληνικά χρέη, ούτε για κανενός άλλου).


Γιατί το έκανε; Και γιατί έπαθε ό,τι έπαθε;

Το έχω πει πολλές φορές. Πρωτ' απ' όλα διότι μπήκε σε ένα παιχνίδι που ήταν για παίκτες πολύ καλύτερους από αυτόν, ο οποίος είναι ένας ανίκανος και ευήθης άνθρωπος. Το έκανε γιατί έχει μια παγκοσμιοποιητική λογική και σκοπός του κατέληξε να είναι το να δώσει τις ανάσες και τον χρόνο που χρειάζονται οι άλλες χώρες της ευρωζώνης, για να πάρουν τα μέτρα που (νομίζουν ότι) πρέπει να πάρουν, έτσι ώστε σωθεί το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα και η ευρωζώνη από την διάλυση, ελπίζοντας ότι αργότερα θα του το αναγνωρίσουν. Δες στο μπλογκ μου και τα θέματα : "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (8 ) Στην υιοθέτηση του ευρώ βρίσκονται οι αιτίες του προβλήματος του ελληνικού δημόσιου χρέους (Συνέχεια της απάντησης στον κ Χαρίδημο Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/8-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (9) Η πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Ευρωζώνης, ή η έξοδος από αυτήν θα λύσει το ελληνικό πρόβλημα (Συνέχεια της απάντησης στον κ. Χαρίδημο Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/9-haridimos-tsoukas.html .


(Να μου θυμηθείς ότι όταν μετά από χρόνια κληθεί να απολογηθεί, για όσα εγκληματικά διέπραξε κατά της χώρας μας, θα πει ότι το έκανε για λόγους εξωτερικής πολιτικής, για να σώσει την ευρωζώνη και έτσι να έχει η Ελλάδα την απαραίτητη ομπρέλλα προστασίας απέναντι στον τουρκικό νεοοθωμανικό επεκτατισμό).



Τα δημόσια (αλλά και τα ιδιωτικά) χρέη στην ευρωζώνη έχουν πάρει μια τέτοια έκταση, με αποτέλεσμα η αποπληρωμή τους να καθίσταται άκρως επισφαλής. Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος της ελληνικής και της ευρωζωνικής κρίσης χρέους, που στο βάθος κρύβει την ουσιαστική θεσμική ανεπάρκεια της ευρωζώνης, η οποία συνδυάζεται με την οικονομική ανισορροπία ανάμεσα στον αναπτυγμένο και πλεονασματικό Βορρά και τον ασθενικό και ελλειμματικό Νότο (μαζί με την Ιρλανδία). Και φυσικά ο γρίφος καθίσταται άλυτος και οδηγεί στην καταστροφή, όσο ο πλεονασματικός Βορράς, με προεξάρχουσα την Γερμανία, αρνείται να πληρώσει. (Δείτε στο μπλογκ μου το άκρως κατατοπιστικό θέμα : "Γιατί η Γερμανία θα υποχρεωθεί να πληρώσει για τις χώρες της ευρωζωνικής περιφέρειας, αν θελει να σώσει το ευρώ. (Οι μεταβιβαστικές πληρωμές από τις χώρες με πραγματική υποτίμηση, προς τις χώρες με πραγματική ανατίμηση, μέσα σε μια νομισματική ένωση)"  



Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι δανειστές της χώρας ό,τι και να κάνουν θα χάσουν τα χρήματά τους. Αυτή είναι η ουσία του σύγχρονου ελληνικού δράματος. Και το χειρότερο είναι αυτό που στην συνέχεια έρχεται. Δηλαδή ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, οι δανειστές της ευρωζώνης - που είναι οι ίδιοι με τους δανειστές της Ελλάδας - θα χάσουν και αυτοί τα χρήματά τους, για τους ίδιους λόγους. Μην ξεχνάμε ότι στην ευρωζώνη τώρα τα δημόσια χρέη, ως ποσοστό του ΑΕΠ της ευρωζώνης, ανέρχονται πάνω από το 80% και το 2014 θα είναι στο 115% του ΑΕΠ (στο 115% του δικού της ΑΕΠ ανέρχεται φέτος το δημόσιο χρέος της Ιταλίας) και τα συνολικά εξωτερικά χρέη - δηλαδή τα δημόσια + τα ιδιωτικά χρέη) των κυριότερων χωρών της ευρωζώνης είναι πολύ βαρύτερα από τα ελληνικά : Το γερμανικό φθάνει το 153% του ΑΕΠ της χώρας, το γαλλικό το 196% του ΑΕΠ της χώρας, το ισλανικό το 174% του ΑΕΠ της χώρας, (το ιρλανδικό φθάνει τα 2263% του ΑΕΠ της χώρας!), ενώ το ελληνικό στο 171% του ΑΕΠ της χώρας, με μέσον όρο στην ευρωζώνη το 113% του ΑΕΠ της. Και παγκόσμια τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα, διότι στις χώρες του G20 τα δημόσια χρέη τους θα φθάσουν το 2014 στο 115% του ΑΕΠ τους.

Δεν έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με ένα φαινόμενο, που είναι αποκλειστικά ελληνικό. Ούτε και αυτό οφείλεται στην "ελληνική μπαγαμποντιά" και στην "ελληνική τεμπελιά", ή στην "ελληνική κακοδιοίκηση", ή στα "ελληνικά διαρθρωτικά προβλήματα", που είναι του συρμού και που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει σήμερα ο ελληνικός και ο παγκόσμιος γραφειοκρατικός καπιταλισμός (όχι ότι δεν υπάρχουν και τέτοια προβλήματα, που είναι διαχρονικά, αλλά δεν είναι αυτά που παοτελούν την πηγή του προβλήματος, ούτε και είναι αυτά που το δημιουργούν).


Το πρόβλημα είναι σύμφυτο με την διαδικασία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η οποία στηρίζεται στον δανεισμό και η οποία όταν αφεθεί ανεξέλεγκτη δημιουργεί φούσκες οι οποίες εκρύγνυνται με εκκωφαντικό θόρυβο. Αλλά και όταν δεν υπάρξουν φούσκες ο ίδιος ο δανεισμός για να μπορεί να αποπληρώνεται πρέπει να οδηγεί σε ανάπτυξη. Αν αυτή διακοπεί, για οποιονδήποτε λόγο, αν δηλαδή πέσει η ενεργός ζήτηση και συνακόλουθα η κατανάλωση, τότε ο κανονικός δανεισμός μετατρέπεται σε υπερδανεισμό και αρχίζει η σπειροειδής πτώση των μακροοικονομικών μεγεθών.


Ποιά είναι η λύση; Μα η μερική σεισάχθεια, δια του πληθωρισμού (όπως πρότεινε ο Κέϋνς, ήδη από το 1924, μιλώντας για την ευθανασία των εισοδηματιών, δια του πληθωρισμού), διότι με την αποθεματοποίηση του νομίσματος στην οποία προβαίνουν βλάπτουν το σύστημα στον πιο ευαίσθητο τομέα του, μπλοκάροντας την καίρια αποστολή και λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και μη επιτρέποντάς του να μετασχηματίσει τις αποταμιεύσεις σε επενδύσεις, μειώνοντας παράλληλα τα επίπεδα της συναθροιστικής ενεργού ζητήσεως και της ολικής κατανάλωσης.


Αυτό είναι το πρόβλημα και αυτό είναι παγκόσμιο και όχι απλά ελληνικό. Αυτό που συνέβη είναι ότι, με την γνωστή απρονοησία του ο ΓΑΠ στοχοποίησε την χώρα μας και την κατέστησε έρμαιο των φόβων των διεθνών αγορών, για αυτό που θα γίνει και με τους υπόλοιπους πελάτες του συστήματος. Έτσι γίνεται ένα πείραμα τις πλάτες όλων μας κυριολεκτικά στου κασίδη το κεφάλι, επειδή η παρούσα κυβέρνηση δεν έχει το σθένος να αντισταθεί στα σχέδια επί χάρτου των τροϊκανών και να τους πει ότι η ελληνική οικονομία δεν είναι όπως οι άλλες ευρωπαϊκές και ότι αυτά που ζητούν να γίνουν, δεν μπορούν να γίνουν τώρα, πάνω στην ύφεση και σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Η Ελλάδα, υπό τις παρούσες συνθήκες, έχει χρεωκοπήσει και όσο η Ε.Κ.Τ. δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την εγγύηση των χρεών της χώρας και όσο δεν προωθεί αναπτυξιακή πολιτική, τόσο η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους (και αργότερα και των αλλων ευρωπαϊκών κρατών) θα γίνεται αναγκαιότητα.


Το πρόβλημα, όπως έχω ξαναγράψει, είναι το ποιός θα την διαχειρισθεί αυτήν την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους;


Η κυβέρνηση του ΓΑΠ; Αυτό θα ήταν ένα φρικτό σενάριο, το οποίο πρέπει να αποφευχθεί, πάση θυσία, διότι μια αναδιάρθρωση από τον ΓΑΠ θα χειροτερεύσει την κατάσταση για την χώρα, αφού είναι πολύ πιθανόν (τι πιθανόν, δηλαδή, όχι απλώς πιθανό, αλλά σίγουρο) ότι μια αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της χώρας από τον ΓΑΠ, θα μοιάζει περισσότερο, με κήρυξη επίσημης πτώχευσης, παρά με αναδιάρθρωση, διότι κάτι τέτοιο θα είναι προς το συμφέρον των δανειστών και με ό,τι αυτό συνεπάγεται, για τον δημόσιο πλούτο της χώρας.

Παλιά οι πασόκοι είχαν κυκλοφορήσει την ατάκα ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα πουλήσει την Ακρόπολη. Τώρα, αν ο ΓΑΠ κάνει "αναδιάρθρωση" του ελληνικού δημόσιου χρέους, σε συμφωνία με τους δανειστές της χώρας, θα είναι αυτός που θα πουλήσει την Ακρόπολη και όχι ο Μητσοτάκης..."



(Σχόλιά  μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9313&mforum=pfor#9313 της 19/9/2010 και http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9314&mforum=pfor#9314 της 20/9/2010 στο θέμα που δημοσίευσε στο ''PETROUPOLIS FORUMS", ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, με τίτλο : "8 μύθοι για την κρίση" http://www.phpbbserver.com/pfor/index.php?mforum=pfor ).

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Η νεοφιλελεύθερη ευρωζώνη και οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του κ. Νίκου Μουζέλη (Από την φανατική προπαγάνδιση της καταστροφικής επιλογής της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη, στην εκ των υστέρων κριτική).

Ο Νίκος Μουζέλης και οι οβιδιακές του μεταμορφώσεις... Ο κυρ-Νίκος, λοιπόν, θυμήθηκε ξαφνικά ότι η Ευρωζώνη είναι νεοφιλελεύθερη! (Δείτε το : http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9300&mforum=pfor#9300 ). Αυτά δεν μας τα έλεγε, όμως, όταν ήταν επιφανές μέλος της εξουσιαστικής παρέας του κ. Κώστα Σημίτη και όταν προπαγάνδιζε, ως μέλος αυτού του καταστροφικού, για τον τόπο, μηχανισμού, υπέρ της εισόδου της χώρας στην ζώνη του Ευρώ, αναφερόμενος στην (ανύπαρκτη, όπως εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε) προστασία της ελληνικής οικονομίας, από τις επιθέσεις των διεθνών κερδοσκόπων. Θα ήταν ορθότερο και σεμνότερο, για τον κύριο της κυρίας Δραγώνα, να είναι περισσότερο συγκρατημένος, σε όσα λέει και ακόμα περισσότερο αυτοκριτικός - αν θέλει να διασώσει κάποια (έστω και λίγα) ψήγματα επιστημονικής επάρκειας και προσωπικής αξιοπιστίας.

Τον κύριο Μουζέλη και τα όσα αυτός, τώρα εκ των υστέρων, ισχυρίζεται, μπορείτε να τον (και να τα) απολαύσετε στα παρακάτω - κάπως παλαιά, αλλά πάντα επίκαιρα - κείμενά μου, τα οποία έχω ενοποιήσει, χάριν της ενότητας του λόγου...




"Μου αρέσει πολύ, Γιάννη μου, που αυτό το διαλυτικό στοιχείο ο Μουζέλης, επιτέλους, ανακάλυψε ότι η ευρωζώνη είναι νεοφιλελεύθερη!


Μπα! Τώρα το θυμήθηκε;


Και όταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, και μετά την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωζώνη, μας προπαγάνδιζε, μαζί με την "γλυκειά συμμορία" του καθηγητή κ. Κ. Σημίτη (της οποίας ήταν επιφανές μέλος και η οποία μας έβαλε, κακήν-κακώς στην ΟΝΕ, με μια σωρεία απατεωνίστικων και κωμικοτραγικά παραποιημένων στοιχείων, για να δείξει αυτή η συμμορία ότι η Ελλάδα πιάνει τα κριτήρια του Μάαστριχτ), για τα καλά της ΟΝΕ και ιδίως για την προστασία, που θα μας παρείχε το ευρώ, με την αντικατάσταση της "κακής" δραχμής από τις επιθέσεις των διεθνών κερδοσκόπων, δεν τα ήξερε όλα αυτά;


Δεν νομίζω ότι δεν τα ήξερε. Για την ακρίβεια δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε, αλλά την γκαγκστερική παραποίηση των στοιχείων από το κύκλωμα Σημίτη την ήξερε πολύ καλά, αφού συμμετείχε σε αυτήν την ομάδα, η οποία κορόϊδεψε τον ελληνικό πληθυσμό, πουλώντας του παραμύθια, περί "ισχυρής Ελλάδας" και της ανύπαρκτης "ασφάλειας και προστασίας της χώρας από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων, με την ένταξη στο ευρώ και την ζώνη του", με αποτέλεσμα η χώρα να χάσει τον έλεγχο που είχε στο νόμισμά της και την Κεντρική της Τράπεζα και να καταστήσει το σύνολο του δημόσιου χρέους της εξωτερικό χρέος (το οποίο επί δραχμής ήταν κάτι λιγότερο από το 15% του ελληνικού δημόσιου χρέους και έτσι το σύνολο αυτού του δημόσιου χρέους εξυπηρετείτο άνετα από την Τράπεζα της Ελλάδας, με έκδοση χαρτονομίσματος), διότι το νέο "νόμισμά της" ήταν πλέον ξένο νόμισμα, αφού η χώρα μας πια δεν είχε λόγο, γύρω από τα ζητήματα της έκδοσης του ευρώ και της νομισματικής του κυκλοφορίας.


Ο κ. Μουζέλης θα έπρεπε να είναι περισσότερο σεμνός και αυτοκριτικός και να μην το παίζει "αντικειμενικός" παρατηρητής και αναλυτής. Δεν είναι και οι προσωπικές του ευθύνες είναι τεράστιες, διότι συμμετείχε και υπερασπίστηκε ένα φαύλο, διεφθαρμένο και απατεωνίστικο καθεστώς, του οποίου ο ίδιος υπήρξε ένας από τους σημαντικούς πυλώνες της επιχείρησης ιδεολογικοπολιτικής εξαπάτησης του εγγράμματου τμήματος του ελληνικού πληθυσμού, πουλώντας του φύκια για μεταξωτές κορδέλλες, προκειμένου να δικαιολογήσει την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη.


Τώρα αυτός ο "λεβέντης" λέει στο εξαπατημένο - και από τον ίδιο - εγγράμματο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού, για την παραμονή στην νεοφιλελεύθερη ευρωζώνη ότι "και αυτή η επιλογή δεν είναι καθόλου εύκολη- γιατί το νεοφιλελεύθερο καθεστώς της ΟΝΕ, που κυρίως η Γερμανία έχει επιβάλει, δημιουργεί μηχανισμούς «άνισης συναλλαγής». Οδηγεί δηλαδή σε συνεχή μεταφορά πόρων από την ευρωπαϊκή ημι-περιφέρεια στο ευρωπαϊκό κέντρο. Μεταφορά πόρων που είναι βέβαια πολύ μεγαλύτερη από την οικονομική βοήθεια την οποία η ΕΕ μέσω των ΚΠΣ παρέχει στη χώρα μας".


Ναι ε! Τι λες κυρ-Μουζέλη μου! Σε ποιόν τα λες αυτά; Εμείς (βάζω, ως Τάσος Αναστασόπουλος και την ασημαντότητά μου μέσα) τα ξέραμε!


Και όταν εμείς λέγαμε αυτά που λέγαμε, για το ότι η Ελλάδα δεν είχε θέση στην ΟΝΕ, διότι η ευρωζώνη δεν ήταν ενιαίος οικονομικός χώρος, με έλεγχο στην νομισματική κυκλοφορία και ενιαία δημοσιονομική πολιτική, γιατί εσύ παραμυθολογούσες, ως βαρώνος Μυνχάουζεν και εξαπατούσες τον ελληνικό πληθυσμό, μαζί με την παρέα σου; (Να σου την θυμίσω κιόλας : Κώστας Σημίτης, Λουκάς Παπαδήμος, Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκης, Γκίκας Χαρδούβελης, Στουρνάρας, Γκαργκάνας, Ιωακειμίδης, Θέμελης, Βούλγαρης και άλλα "καλά παιδιά" - τρομάρα σας).


Που πας και τους βρίσκεις όλους αυτούς, Γιάννη μου!


(Τώρα για αυτά περί "Αλβανίας του Εμβέρ Χότζα" έχω ήδη απαντήσει και αυτού του είδους τα επιχειρήματα χαρακτηρίζουν αυτούς, σαν τον Μουζέλη, που τα προβάλλουν).


Και προφανώς, δεν έχουν καμμία σχέση με την πραγματικότητα...




Την πρότεινε την επιστροφή στην δραχμή, ως αναγκαιότητα, ο Κρούγκμαν, Γιάννη μου.


Αλλά το πρόβλημα δεν είναι το τι πρότεινε ο Κρούγκμαν και το τι δεν πρότεινε. Και δεν έχει σημασία η όποια πρότασή του διότι θα μπορούσε να είναι εσφαλμένη, όπως μάλλον εσφαλμένα αποδείχτηκαν όσα πρότεινε ο Στίγκλιτς στον ΓΑΠ την κρίσιμη περίοδο Οκτωβρίου 2009 - Φεβρουαρίου 2010. (Αυτή η παράμετρος της όλης υπόθεσης έχει τεράστιο ενδιαφέρον και πιστεύω ότι κάποτε θα γίνουμε κοινωνοί των όσων έχουν γίνει στα παρασκήνια).


Η ουσία της υπόθεσης είναι ότι η ελληνική πολιτική, οικονομική και κοινωνική ελίτ διέπραξε ένα τεράστιο σφάλμα, με την ένταξη της χώρας μας στην ευρωζώνη και την απώλεια κάθε ελέγχου στην έκδοση του νέου νομίσματος, το οποίο αντικατέστησε την δραχμή, καθώς και στην νομισματική κυκλοφορία του. Όπως, επίσης, έκανε τεράστιο σφάλμα με την κατάργηση κάθε ελέγχου στην Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία έγινε υποκατάστημα της Ε.Κ.Τ.


Όλα αυτά αποτέλεσαν, όχι μόνον ένα τεράστιο σφάλμα επιλογών, αλλά και ένα τεράστιο έγκλημα κατά της χώρας. Με αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα αυτοκτόνησε, διότι παραχώρησε αυτές τις δικαιοδοσίες σε μια ομάδα ξένων γραφειοκρατών της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και στην γαλλογερμανική πολιτική ελίτ, χωρίς ούτε ένα αντιστάθμισμα ασφάλειας και ελέγχου της έκδοσης του νέου νομίσματος και της νομισματικής κυκλοφορίας, που να της δίνει την δυνατότητα να βοηθά την οικονομία της σε περιόδους οικονομικής ύφεσης, ή κρίσης (π.χ. εγγύηση της Ε.Κ.Τ. για το δημόσιο χρέος της χώρας, ανάλογα με όσα συμβαίνουν σε όλα τα άλλα κράτη του κόσμου, εκτός ευρωζώνης). Με αυτόν τον τρόπο, το νόμισμα της χώρας κατέστη ένα ξένο νόμισμα.


Το έγκλημα αυτό, κατά της χώρας, το διέπραξε η ελληνική πολιτική, κοινωνική και οικονομική ελίτ - σχεδόν στο σύνολό της -, λόγω μικρομεγαλισμού και λόγω του ότι όλοι τους πίστεψαν ότι βρήκαν ... παχειά αγελάδα, για άρμεγμα.


Αμ, έπεσαν έξω!


Και φυσικά ο ... Πασχούλης και όλοι οι Πασχούληδες του κυκλώματος πήραν τις ρούγες, τις τηλεοράσεις και τα πανεπιστήμια, για να προστατεύσουν και να υπερασπιστούν τις επιλογές της - εκ των αποτελεσμάτων κρινόμενης - βλακώδους και ηλίθιας ελίτ του τόπου μας. Γι' αυτό και δεν λένε, απλώς, τις απόψεις τους. Αν ήταν αυτό το ζήτημα, ουδέν πρόβλημα θα υπήρχε.


Το ζήτημα είναι ότι, υπερασπίζοντας τις επιλογές της ελληνικής ελίτ - της οποίας αποτελούν μέλη -, εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία, η οποία έχει προσδιοριστεί από τα αφεντικά τους, που με τρόμο βλέπουν αυτό που έρχεται.


Και τι είναι αυτό που έρχεται; Η αδυναμία επίτευξης των επιδιώξεων του Μνημονίου (δηλαδή η μη επιστροφή της Ελλάδας στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές) και η, ολοένα και πιο πιθανή, κοινωνική εξέγερση, η οποία μπορεί να αποκτήσει χαοτικά χαρακτηριστικά, όσο η κρίση βαθαίνει, παρά το γεγονός της πιστής εφαρμογής των προβλέψεων του Μνημονίου.


Όσον αφορά τον κυρ-Μουζέλη, τα είπα : Ο άνθρωπος αυτός, ξαφνικά, ανακάλυψε ότι η ΟΝΕ είναι νεοφιλελεύθερη και ότι οι ρυθμίσεις της οδήγησαν σε μαζική μεταφορά πόρων και εισοδήματος, από τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, προς τις χώρες του βορρά (και από όλη την Ευρώπη, προς την Γερμανία) και μάλιστα πολύ μεγαλύτερη από τις μεταβιβαστικές πληρωμές του Κοινοτικού προϋπολογισμού, μέσω των πακέτων στήριξης του νότου. Και μας είπε ότι η παραμονή στην ευρωζώνη είναι μια δύσκολη επιλογή.

Ο ίδιος άνθρωπος, όμως, στις αρχές της δεκαετίας του 2000 (αλλά και κατά την δεκαετία του 1990) κατακεραύνωνε τους - λίγους - αντίθετους της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη και υμνούσε την ασφάλεια και την προστασία που προσέφερε στην χώρα μας, έναντι των επιθέσεων των διεθνών κερδοσκόπων, με την αντικατάσταση της "αδύναμης" δραχμής από το ισχυρό ευρώ.


Ο κ. Νίκος Μουζέλης, ως μέλος της συμμορίας του κ. Κώστα Σημίτη, που, με απατεωνίστικο τρόπο, ένταξε την Ελλάδα στην ευρωζώνη, έχει τις δικές του άμεσες και βαρύτατες προσωπικές του ευθύνες, για την ένταξη αυτή. Και αυτές του τις επιλογές και αυτές του τις ευθύνες υπερασπίζεται, με όσα λέει και γράφει.


Αυτές οι ευθύνες του "κ. καθηγητού" (η χρήση του όρου μπορεί να είναι ειρωνική, αλλά, εν όψει των εξελίξεων, είναι και η αρμόζουσα) πρέπει να επισημαίνονται, να υποδεικνύονται και να καυτηριάζονται.


Θα ήταν υποκριτικό εκ μέρους μου, αν δεν επεσήμαινα, αν δεν υποδείκνυα και αν δεν καυτηρίαζα τα έργα και τις ημέρες του "κ. καθηγητού".


Και δεν έχω κανένα λόγο να μη πράξω αυτό που πράττω - διότι μπορεί η εκδίκηση να είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, αλλά δεν είναι μόνον αυτή που τρώγεται με κρύο πιάτο. Το ίδιο συμβαίνει και με την (ετεροχρονισμένη και λίγο καθυστερημένη) επιβεβαίωση.


(Μια επιβεβαίωση των όσων έλεγα και πίστευα χρόνια και τα οποία, με την πάροδο του χρόνου και με την ευφορία, που επικρατούσε, μέχρι πέρυσι, γύρω από το ευρώ και την ζώνη του, κόντεψα να πιστέψω και εγώ ο ίδιος ότι μπορεί να ήσαν εσφαλμένα. Νάναι καλά ο ... ΓΑΠ, με τις βλακείες του, που οδήγησε το ευρωζωνικό καράβι να πέσει στο ... παγόβουνο του χρέους και να ψάχνει τρόπους να αποφύγει τον πάτο του ωκεανού).


Έτσι, όπως βαδίζουν, πάντως, πάνε για φούντο. Αν αλλάξουν πολιτική, μπορεί και να γλυτώσουν. Και το να αλλάξουν πολιτική, κατ' αρχήν, σημαίνει ότι η Ε.Κ.Τ. πρέπει να αναλάβει την εξυπηρέτηση των δημοσίων χρεών της ευρωζώνης.


Αλλιώς τους περιμένει ο ... βυθός της αβύσσου, ο οποίος, ομολογουμένως, δεν είναι καθόλου φιλόξενος..."




(Σχόλιά μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9303&mforum=pfor#9303 της 18/9/2010 και http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9318&mforum=pfor#9318 της 20/9/2010 στο θέμα, που δημοσίευσε στο ''PETROUPOLIS FORUMS", ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, με τίτλο : "8 μύθοι για την κρίση" http://www.phpbbserver.com/pfor/index.php?mforum=pfor , όπου αναδημοσιεύονται οι τωρινές θέσεις του Νίκου Μουζέλη, για την τρέχουσα κατάσταση στην χώρα μας και την ευρωζώνη).

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Η δημιουργία του χρήματος, η διαχείρισή του και η συμβολή του στην σύγχρονη οικονομική ύφεση. Γιατί η ελληνική κρίση δεν είναι σοσιαλιστική. (Μια απάντηση στον Σπύρο Μαρκέτο και στον Πάσχο Μανδραβέλη).

Μια φοιτητική παρέα του Μαΐου του 1980 στο γρασίδι (που τώρα έχει γίνει μπετόν) της Νομικής του Α.Π.Θ. Με το γαλάζιο μπλουζάκι και τα μακρυά μαλλιά εικονίζεται ο Σπύρος Μαρκέτος. (Το ποιός είμαι εγώ, αφήνω να το μαντέψετε...).



Το παρακάτω δημοσίευμά μου είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας πολύ καλής συζήτησης στο "PETROUPOLIS FORUMS", σχετικά με την παρούσα ελληνική, ευρωπαϊκή και διεθνή κρίση, μιας συζήτησης, που έγινε με τον Γιάννη Μιχαλόπουλο και τον Θοδωρή Πάσχο, στα πλαίσια του θέματος που δημοσίευσε ο αγαπητός φίλος Γιάννης, με τίτλο : "8 μύθοι για την κρίση", http://www.phpbbserver.com/pfor/index.php?mforum=pfor αναδημοσιεύοντας τις θέσεις του Πάσχου Μανδραβέλη και αργότερα των Νίκου Μουζέλη και Κώστα Βεργόπουλου, σχετικά με την κρίση και την παρούσα κατάσταση. Όσον αφορά τις θέσεις των Πάσχου Μανδραβέλη και Κώστα Βεργόπουλου, έχω αναδημοσιεύσει τις απόψεις μου στο μπλογκ μου και μάλιστα στα θέματα : "Το Μνημόνιο της ντροπής, η ελληνική οικονομική κρίση και γιατί δεν θα γίνουμε Αλβανία. (Μια απάντηση στις παραδοξολογικές ασυναρτησίες του κ. Πάσχου Μανδραβέλη)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/answer-to-paschos-mandravelis-nonsenses.html και "Αργεντινή 2002 και Ελλάδα 2010 : Πως ο ΓΑΠ αιτιολόγησε στην εφημερίδα "Die Zeit" την άρνησή του να προβεί σε αναδιάρθρωση του χρέους, όταν άρχισε η ελληνική κρίση. (Μια απάντηση στον Κώστα Βεργόπουλο)"  http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/12/2002-2010-die-zeit.html .

Στο παρόν δημοσίευμα, περιέχονται οι απόψεις μου, για τις θέσεις του Σπύρου Μαρκέτου, καθώς και κάποιες πρόσθετες σκέψεις μου, για τις θέσεις του Πάσχου Μανδραβέλη, οι οποίες στο σύνολό τους, αν και έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που δημοσιεύτηκαν  - κάτι παραπάνω από τους 4 μήνες -, παραμένουν επίκαιρες και έχουν επιβεβαιωθεί από τις εξελίξεις, που στο διάβα του χρόνου έφεραν την Ιρλανδία στον "Μηχανισμό Στήριξης του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτκού συστήματος" (και όχι των χωρών της ευρωζώνης, όπως, κατ' ευφημισμόν, ονομάζεται) και την ευρωζώνη σε ένα στρατηγικό αδιέξοδο, αφού η Πορτογαλία βρίσκεται στα πρόθυρα ένταξής της σε αυτόν τον Μηχανισμό και κρατιέται προσωρινά έξω από αυτόν, με ενέσεις, [μόνο και μόνο επειδή στα τέλη του Ιανουαρίου του 2011 διεξάγονται εκεί προεδρικές εκλογές, τις οποίες η σοσιαλιστική κυβέρνηση μειοψηφίας του Σόκρατες και συνολικά το πορτογαλικό πολιτικό σύστημα θέλει να τις διεξαγάγει, χωρίς τον βραχνά ενός Μνημονίου και τους τροϊκανούς εκπρόσωπους των δανειστών της χώρας να έχουν θέσει τον πορτογαλικό λαό, κάτω από τις αλυσίδες μιας μοντέρνας Κατοχής, ανάλογης, με αυτήν της Ελλάδας, γι' αυτό και παρουσίασαν τον δανεισμό της Πορτογαλίας στις 12/1/2011, με ένα επιτόκιο της τάξης του 6,71%, ως ... επιτυχία (!!!), την στιγμή, που η Ελλάδα εισήλθε στον Μηχανισμό στήριξης, τον περασμένο Μάϊο, με επιτόκιο δανεισμού μικρότερο από τον τωρινό της Πορτογαλίας] και ενώ οι διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές στρέφονται, πλέον, προς τα "μεγάλα ψάρια", στοχεύοντας την Ισπανία (αλλά και την Ιταλία, της οποίας το δημόσιο χρέος υπερβαίνει τα 2 τρισ. €, όπως επίσης και το Βέλγιο), γεγονός το οποίο ουδόλως αποκλείεται να οδηγήσει στην ανατροπή όλων των τωρινών δεδομένων στην ευρωζώνη και να επαναπροσανατολίσει, σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία των Βρυξελλών, αλλά και - κυρίως - την Γερμανία, η οποία, αν θέλει να σώσει το ευρώ και την ζώνη του (διότι η - αμέσως μετά την Πορτογαλία η οποία πιέζεται να ενταχθεί στον Μηχανισμό, για να δοθεί χρόνος, για να αντιμετωπισθεί η επίθεση των αγορών στην Ισπανία - επαπειλούμενη κατάρρευση της Ισπανίας, δεν θα επιτρέψει στο ευρώ να επιβιώσει), θα υποχρεωθεί να δεχθεί μια γενναία ενίσχυση των κεφαλαίων του Μηχανισμού Στήριξης και πιθανόν και την αλλαγή των κανόνων, που, τσιγγούνικα και εντελώς πρόχειρα, έστησε, κάτι που οδήγησε στο να ενισχύει την πεποίθηση των διεθνών γραφειοκρατικών χρηματοπιστωτικών αγορών ότι το Βερολίνο αρνείται την συμβολή του στην επίλυση του προβλήματος, το οποίο δεν είναι τοπικό, ειδικό, ή περιπτωσιολογικό, όπως, έως τώρα, επιχειρούσε να παρουσιάσει, αναφερόμενο στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, αλλά πρόκειται για ένα πρόβλημα ευρύτερο, το οποίο αφορά, συνολικά, την ευρωζώνη και έχει να κάνει με το δημόσιο (και ακόμα περισσότερο το ιδιωτικό) χρέος της ευρωζώνης και την εξυπηρέτησή του, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Δηλαδή έχει να κάνει με τους κανόνες, που διέπουν αυτήν την εξυπηρέτηση. Κανόνες οι οποίοι, είτε παραμένουν εντελώς ασαφείς, είτε εξειδικεύονται με έναν τρόπο, που οδηγούν τις αγορές στην πεποίθηση ότι η ευρωζώνη ετοιμάζει το "σκάσιμο κανονιών", που θα αφήσει στα κρύα του λουτρού τους "επενδυτές", παρά το σταθερά επαναλαμβανόμενο "όχι" στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, καθώς και του δημόσιου χρέους οποιασδήποτε άλλης χώρας της ευρωζώνης, ένα όχι, που και πρόσφατα επανέλαβε ο Όλι Ρεν. Μια τέτοια σκιά άφησε το Βερολίνο, με την πρότασή του για την εθελοντική συμμετοχή των ομολογιούχων, από το 2013, στον Μηχανισμό Στήριξης των κρατών της ευρωζώνης και το "κούρεμα", δηλαδή την μείωση των αποδόσεων, αλλά και αυτών καθεαυτών των δανειακών τους κεφαλαίων. Φυσικό επακόλουθο ήταν οι "αγορές" να αντιδράσουν αρνητικά σε μια τέτοια προοπτική και να εκτινάξουν στα ύψη τα διαφορικά επιτόκια των χωρών του νότου της ευρωζώνης, αλλά παράλληλα να αυξήσουν το κόστος δανεισμού και στις υπόλοιπες χώρες της ζώνης του ευρώ, ακόμα και της ίδιας της Γερμανίας, διότι οι λεγόμενοι επενδυτές δεν έχουν κανένα λόγο να δανειοδοτήσουν τις χώρες της ευρωζώνης, με δεδομένη την διακινδύνευση των αποδόσεων και των κεφααίων τους και φυσικά θα στραφούν σε άλλες κατευθύνσεις (Η.Π.Α., Βραζιλία, Ινδία κλπ), όπου αυτοί οι κίνδυνοι, είτε είναι ανύπαρκτοι, είτε είναι ελαχιστοποιημένοι, ή, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι θεσμοθετημένοι, με μια σειρά δεσμευτικών κανόνων.

Σε αυτό το αδιέξοδο είναι εγκλωβισμένη τώρα η ευρωζώνη, με δεδομένη την προοπτική της σαρωτικής επίθεσης των "αγορών" ενάντια στις μεγάλες χώρες αυτής της οπερεττικής νομισματικής ένωσης. Αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα της ολέθριας πολιτικής, που ξεκίνησε από τους ανόητους χειρισμούς της ελληνικής κρίσης της περιόδου Οκτωβρίου 2009 -Μαΐου 2010, που κατέστρεψε την εμπιστοσύνη των αγορών στην άτυπη εγγύηση των δημοσίων χρεών των χωρών της ευρωζώνης και οδήγησε στο ελληνικό Μνημόνιο του Μαΐου του 2010 και την βαθιά υφεσιακή προοπτική, που αυτό άνοιξε, με τις εντελώς εξωπραγματικές εκτιμήσεις και προβλέψεις του, οι οποίες επιδείνωσαν την ύφεση στην Ελλάδα, καθιστώντας δυσοίωνες τις προοπτικές ανάπτυξης και αναδεικνύοντας την αδυναμία αποπληρωμής του ελληνικού δημόσιου χρέους, ευθύς ως έπαυε η δανειοδότηση της χώρας από τον προχειροφτιαγμένο Μηχανισμό Στήριξης, ο οποίος εμφανιζόταν ως μέσο παράτασης της κρίσης, ως ένα δάνειο χρόνου, που έπαιρνε η ευρωζώνη, προκειμένου να μπορέσει να σταθμίσει το τι πρέπει να πράξει και ως ένας τρόπος αποφυγής της ανάληψης της ευθύνης της εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους από την Ε.Κ.Τ., ή έναν άλλον φορέα ή μηχανισμό, που ενεργούσε ως εγγυητής της τελευταίας καταφυγής, για την εξυπηρέτηση αυτού του χρέους. Ακόμα χειρότερα, η γενίκευση αυτού του αντιαναπτυξιακού μοντέλου, που εξέπεμπε το ελληνικό Μνημόνιο, σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης (πλην Γερμανίας), παρά την προσωρινή ανάσα που πήραν οι ευρωζωνίτες τον Μάϊο του 2010, με την ανακοίνωση της δημιουργίας του δεύτερου Μηχανισμού Στήριξης, οδήγησε στην αναζωπύρωση της κρίσης τον Νοέμβριο του 2010, αφού διαφαινόταν ότι το πρόβλημα του ευρωπαϊκού χρέους - δημόσιου και ιδιωτικού - δεν πρόκειται να αντιμετωπισθεί, με μεθόδους και πολιτικές οι οποίες οδηγούσαν στην διατήρηση και την εμβάθυνση της οικονομικής ύφεσης, όταν η Ιρλανδία δημοσιοποίησε το δικό της δημοσιονομικό έλλειμμα του 30%, λόγω της κατάρρευσης των ιρλανδικών τραπεζών και όταν η Μέρκελ ανακοίνωσε, με την συμφωνία του Σαρκοζύ, την πρόθεση του Βερολίνου να "κουρέψει" από το 2013, τις αποδόσεις και το δανειακό κεφάλαιο των "επενδυτών", οι οποίοι θα δανειοδοτούσαν οποιαδήποτε χώρα της ευρωζώνης. Έτσι, οι υποψήφιοι δανειστές χάνουν κάθε κίνητρο για να επενδύσουν στο ευρωπαϊκό χρέος και οι περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης χάνουν το πλεονέκτημα του εύκολου δανεισμού, που ατύπως είχαν, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009 και φυσικά θα οδηγηθούν στην διαπίστωση ότι δεν έχουν κανέναν λόγο να παραμείνουν σε αυτήν. Γι' αυτό και ενώπιον των ερειπίων, που έχει σωρεύσει η αντιαναπτυξιακή και τσιγγούνικη πολιτική των Μνημονίων, που οδηγούν, πλέον, αναπόδραστα, στην καταστροφή της ευρωζώνης και την εξαφάνιση του ευρώ, η αλλαγή της οικονομικής πολιτικής και της πολιτικής δανεισμού των χωρών της ευρωζώνης καθίσταται επιτακτική. Το Βερολίνο φαίνεται ότι αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο των μέχρι τώρα επιλογών του. Το τι θα πράξει, όμως, είναι το ζητούμενο, αφού, όπως φαίνεται, δεν είναι διατεθειμένο να εγκαταλείψει πολλές από τις έως τώρα θέσεις του.


Για τους λόγους αυτούς, που έχουν να κάνουν με την κατάρρευση όλης της επιχειρηματολογίας, σαν αυτήν του Πάσχου Μανδραβέλη και του Μπάμπη Παπαδημητρίου, μια επιχειρηματολογία, που στήριξε το Μνημόνιο, τις προβλέψεις του, όπως επίσης και τα αδιέξοδα, στα οποία αυτό το Μνημόνιο και η γενικότερη λογική των Μνημονίων, έχουν οδηγήσει, είναι καλό και χρήσιμο να ξαναδούμε το παρακάτω κείμενό μου, που γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του 2010 και κατέδειξε τις θεωρητικές και πρακτικές βάσεις της αδιέξοδης πολιτικής του ελληνικού Μνημονίου και την ευρύτερη διάσταση της κρίσης, ως κρίσης του ευρωπαϊκού χρέους. Έτσι, δηλαδή, όπως, τώρα, αυτή η κρίση αναγνωρίζεται, ακόμα και από την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία ηρνείτο πεισματικά να αντιμετωπίσει την παρούσα κρίση, με αυτήν της την διάσταση, προτιμώντας να επιδίδεται σε μια ηθικολογία, περί "ανευθυνότητας", "σπατάλης", "ανομίας" κλπ, για να μην βάλει το χέρι στην τσέπη και για να μην ομολογήσει ότι το πρόβλημα είχε να κάνει με την ίδια την δομή του νεοφιλελεύθερου συστήματος ιδεών, που κατέστησαν ανεξέλεγκτο το ευρωπαϊκό και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο ήταν δεδομένο και επόμενο ότι θα δημιουργούσε φούσκες και θα έφερνε την παγκόσμια ύφεση (μην ξεχνάμε ότι, το 2009, το παγκόσμιο ΑΕΠ ανερχόταν στα 57,8 τρισ. δολλάρια, ενώ το ενεργητικό των τραπεζών έφθανε στα 93 τρισ. διολλάρια, ενώ ειδικά στην Ε.Ε., με ΑΕΠ 15,3 τρισ. δολλάρια, το ενεργητικό των τραπεζών έφθανε στα 41,7 δισ. δολλάρια!!! Ειδικά, δηλαδή η ευρωπαϊκή φούσκα, είναι μια φούσκα που δεν μπορούσε παρά να σπάσει, με εκκωφαντικό τρόπο, δεδομένης της ανόητης και ανοικτά βλακώδους διαχείρισης του προβλήματος, που έκαναν οι ΓΑΠ - Τρισέ - Μέρκελ - Σαρκοζύ και όλος ο θίασος της ευρωζώνης).

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι, τώρα, προσπαθούν να αλλάξουν πορεία και να αποκολληθούν από την ανόητα τσιγγούνικη λογική των Μνημονίων, προφανώς, φοβούμενοι την αντίδραση του ιρλανδικού λαού, που πηγαίνει στις κάλπες, με πολύ κακές προθέσεις, όσον αφορά το ιρλανδικό Μνημόνιο, το οποίο δεν έχει προλάβει ακόμα να εφαρμοσθεί και το οποίο κινδυνεύει να πάει άκλαυτο, αλλά και επειδή, επίσης, βλέπουν το επερχόμενο αδιέξοδο...





"Ο Σπύρος ο Μαρκέτος (παλιός συμφοιτητής μου) είναι υπερβολικός Θοδωρή. Το πρόβλημα δεν είναι αν το χρήμα που λένε ότι έχουν οι τράπεζες είναι πραγματικό ή εικονικό.



Πάντοτε σε όλες τις εποχές (και τώρα, φυσικά, απείρως περισσότερο) οι τράπεζες δεν είχαν το χρήμα που ισχυρίζονταν ότι είχαν και το δημιουργούσαν, εκ του μηδενός, τροφοδοτώντας έτσι την οικονομική ανάπτυξη.


Το πρόβλημα, σε όλες τις εποχές, έχει να κάνει με το ότι κάποια στιγμή, για διάφορους λόγους, αυτή η διαδικασία δημιουργίας χρήματος διακόπτεται, με αποτέλεσμα να επέρχεται πανικός και οικονομικός μαρασμός, αφού το χρηματοπιστωτικό σύστημα παύει να επιτελεί την ζωτική του λειτουργία, δηλαδή το να χρηματοδοτεί την πραγματική οικονομία, και να μετατρέπει τις αποταμιεύσεις σε επενδύσεις, ή/και να τις προσανατολίζει στην κατανάλωση.


Όταν αυτή την διαδικασία την κατάφερνε, στο παρελθόν (μιλάμε για την προκεϋνσιανή εποχή), με τα χίλια ζόρια και μετά από έντονες κρίσεις, μικρότερης, ή μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας - και όσο το καπιταλιστικό σύστημα γινόταν και πιο πολύπλοκο, τόσο περισσότερο η χρονική διάρκεια της οικονομικής κρίσης μεγάλωνε, με αποκορύφωμα την κρίση της δεκαετίας του 1930, που ολοκληρωτικά ξεπεράστηκε, με τις κεϋνσιανές πρακτικές, που συνοψίζονταν στην δημιουργία της δημοσιονομικής πολιτικής, ως κεντρικού και αποτελεσματικού εργαλείου υπέρβασης της κρίσης -, επανερχόταν η ομαλή ροή της χρηματοδότησης της οικονομίας, μέσα από την δημιουργία χρήματος, δηλαδή με την αποκατάσταση των ομαλών λειτουργιών του χρηματοπιστωτικού τομέα. Αυτό την προκεϋνσιανή εποχή, γινόταν τυχαία και όταν όλα τα μακροοικονομικά μεγέθη, σε μια κοινωνία του λεγόμενου φιλελεύθερου καπιταλισμού, είχαν σαρωθεί και στον βαθμό που αυτές οι κοινωνίες και οικονομίες ήσαν απλές, ως προς τις λειτουργίες τους και την σύνθεση των παραγωγικών συντελεστών τους και αρκετά αυτόνομες από την ευρύτερη διεθνή καπιταλιστική αγορά, έτσι ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την κρίση, δια της "αυτοϊάσεως".


Η κρίση της δεκαετίας του 1930 άλλαξε, άρδην, τα πράγματα δείχνοντας ότι ο στα σπάργανα ευρισκόμενος τότε γραφειοκρατικός καπιταλισμός, που αντικατέστησε σιωπηλά την ακροτελεύτεια εκδοχή του παλαιού φιλελεύθερου καπιταλισμού, δηλαδή τον ολιγοπωλιακό καπιταλισμό (που είχε δημιουργηθεί γύρω ατα μέσα του 19ου αιώνα) στην πιο σύγχρονη οικονομία του κόσμου δεν μπορούσε να "αυτοϊαθεί", όπως μπορούσε στο παρελθόν η προκάτοχη εκδοχή του καπιταλιστικού συστήματος.


Ο κεϋνσιανισμός δεν υπήρξε τίποτε περισσότερο από το οργανωμένο θεσμικό εργαλείο, που αποκατέστησε την λειτουργία του συστήματος, εντοπίζοντας την χρηματοπιστωτική ανεπάρκεια του συστήματος, που συνοψίζονταν στην ύπαρξη και στην στρεβλωτιική λειτουργία του επιτοκίου και στις παρενέργειες που δημιουργούνται από την διακοπή της ομαλής χρηματοδότησης της οικονομίας και την συνεπαγόμενη παύση δημιουργίας χρήματος, ως προϊόντος της πτώσης της κατανάλωσης, η οποία, μακροπρόθεσμα, ήταν προϊόν της διόγκωσης των αποταμιεύσεων, οι οποίες, λόγω των ιδιοτροπιών των επιτοκίων και των αποδόσεων, που ανέμεναν οι αποταμιευτές (τώρα λέγονται "επενδυτές" και ας μην επενδύουν, ζητώντας υψηλότερες επιτοκιακές και άλλου τύπου "επενδυτικές" αποδόσεις), δεν προσανατολίζονταν στις επενδύσεις, ούτε στρέφονταν στην κατανάλωση, αλλά έμεναν στο σεντούκι του χρηματοπιστωτικού τομέα, ή και των ιδιωτικών οικιών, όταν η κρίση εντεινόταν και έπαιρνε την μορφή χιονοστιβάδας.


Ο ίδιος ο Κέϋνς, στις καλύτερές του στιγμές, από το 1924, βλέποντας αυτήν την λειτουργική ανεπάρκεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος είχε προτείνει την ευθανασία των εισοδηματιών (των ραντιέρηδων αποταμιευτών - επενδυτών), δια του πληθωρισμού, έτσι ώστε να μπορεί να χρηματοδοτείται ομαλά η οικονομία, αν και ο ίδιος ήταν παίκτης στο χρηματιστήριο (και όχι πάντοτε καλός, αφού έχασε πολλά λεφτά) και η αλήθεια είναι ότι η ελίτ του καπιταλιστικού συστήματος ακολούθησε, μεταπολεμικά και μέχρι την δεκαετία του 1990, μια παραλλαγή της πρότασης του Κέϋνς, που έβαζε στην γωνία το χρηματιστήριο και τις τράπεζες, δια του ασφυκτικού κρατικού ελέγχου των λειτουργιών τους.


(Αυτή η πρόταση του Κέϋνς τον κατέστησε αντιπαθή στο συνάφι και η εμφανής, ή υπολανθάνουσα, αντιπάθεια των χρηματοπιστωτικών κύκλων και των εκφραστών τους, απέναντι στον κεϋνσιανισμό και στον ίδιο τον Κέϋνς, είναι διαχρονική και πλήρως κατανοητή, ως προς τα κίνητρά τους, αφού το κεϋνσιανό οικονομικό σύστημα επιφυλάσσει στον χρηματοπιστωτικό τομέα έναν δευτερεύοντα, έως περιθωριακό, ή και πλήρως μηδενικό ρόλο, δίνοντας τα πρωτεία στην δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή στην στήριξη της οικονομίας των πραγματικών παραγωγικών συντελεστών και όχι στην εικονική και χάρτινη οικονομία του τραπεζοπιστωτικού τομέα).


Αυτή η κεϋνσιανή ισορροπία διαβρώθηκε, σταδιακά, από την δεκαετία του 1980 και εντεινόμενα στην δεκαετία του 1990, με την επικράτηση των νεοφιλελεύθερων ιδεών, που απορρύθμισαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και την ευρύτερη οικονομία, η οποία, παράλληλα, είχε παγκοσμιοποιηθεί, αυξάνοντας επικίνδυνα τον βαθμό αστάθειας του συστήματος, το οποίο αποσταθεροποιήθηκε, με την αμερικανική φούσκα των ακινήτων, που έφερε το ντόμινο των καταρρεύσεων, που, μετά την εμπειρία της Λήμαν Μπράδερς, αποφεύχθηκαν, με κλασσικές κεϋνσιανές πρακτικές, αλλά αυτό δεν εμπόδισε το σύστημα να παραμένει ασταθές, αφού δεν έχουν αντιμετωπισθεί οι κεντρικές αιτίες, που προκαλούν την αστάθεια, δηλαδή ο μη έλεγχος της λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η παγκοσμιοποίηση, που επιτείνει αυτήν την αστάθεια.


Δεν είναι, λοιπόν, το πρόβλημα στην δημιουργία του χρήματος, όπως νομίζει ο Σπύρος Μαρκέτος, ο οποίος κάπου κομφουζιονίζει. Το πρόβλημα έγκειται στο πως διαχειρίστηκαν αυτό το χρήμα και στο γεγονός ότι ουσιαστικά συρρίκνωσαν αυτήν την δημιουργία, απαιτώντας από τις πραγματικές οικονομίες και τους παραγωγικούς συντελεστές να δουλεύουν για να αποπληρώνουν τα χρέη τους, μέσα από έναν μη αυξανόμενο - ή μη αποτελεσματικά αυξανόμενο, πράγμα που στην πράξη έχει τα ίδια αποτελέσματα - όγκο νομισματικής κυκλοφορίας.


Αλλά αυτά για τον ... άλλο Πάσχο, Θοδωρή μου, είναι απλές λεπτομέρειες (αν τις ξέρει και αυτές, βέβαια - που τις ξέρει, δεν είναι ανήξερος).


Απλώς, αυτός έχει άλλα συμφέροντα να υπηρετήσει, δια της μισθωμένης του γραφίδας, γι' αυτό και μας λέει τα πιο απίθανα πράγματα, ηλιθιολογώντας, εκ του πονηρού και αφού μας λέει ότι η οικονομική κρίση είναι ... μύθος, τελικά ανακαλύπτει την καπιταλιστική οικονομική κρίση, η οποία, μας λέει ο Πασχούλης, δεν αφορά την Ελλάδα, διότι εδώ δεν υπάρχει κρίση υπερπαραγωγής, όπως διεθνώς (τώρα που την βρήκε την διεθνή κρίση υπερπαραγωγής και μάλιστα με την ... μαρξιστική της έννοια, την στιγμή που η ολική - ενεργή και ανενεργή - διεθνής ζήτηση βαίνει αύξουσα, ο θεός και η ψυχή του. Βέβαια, αυτό που λέει δεν είναι προϊόν αμάθειας, αλλά είναι προϊόν μιας, νεοφιλελεύθερης εμπνεύσεως, κουτοπονηριάς, διότι η κλασσική καπιταλιστική κρίση και η τωρινή ύφεση, που ζούμε, δεν είναι προϊόν κάποιας υπερπαραγωγής, αλλά αποτέλεσμα μιας ιδιοτροπίας του οικονομικού συστήματος, όπου οι άνθρωποι και οι εταιρικοί οργανισμοί έχουν την διαχρονική τάση να αποταμιεύουν περισσότερα από όσα καταναλώνουν και επενδύουν, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται, από καιρό σε καιρό, έλλειμμα στην αγοραστική δύναμη και πτώση της κατανάλωσης και της ζήτησης, η οποία στην συνέχεια επενεργεί συμπιεστικά στην παραγωγή, αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα, δεν είναι πρόβλημα, που ανάγεται στην σφαίρα της παραγωγής αλλά πρόβλημα, που ανάγεται στην σφαίρα της κυκλοφορίας - και μάλιστα της νομισματικής κυκλοφορίας -, έχοντας και μια σημαντική διάσταση που αφορά το ζήτημα της διανομής και εισοδηματικής κατανομής, κάτι που οι νεοφιλελεύθεροι τύπου Μανδραβέλη ούτε να το ακούσουν δεν θέλουν), αλλά κρίση ... σοσιαλιστική (!!!) - ναι ήταν να το διαβάσουμε και αυτό -, λόγω του ... διογκωμένου κράτους, το οποίο όμως όλα τα προηγούμενα χρόνια ... συρρικνωνόταν και κατέστη ένα από τα μικρότερα κράτη του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου, αφού οι ελληνικές κυβερνήσεις, μετά το 1990, το συρρίκνωσαν, καθιστώντας το παρία της κοινωνίας και ανίκανο να παίξει τον ρόλο του, δηλαδή αυτόν του σταθεροποιητή των μακροοικονομικών μεγεθών της οικονομίας. Τα σχετικά στοιχεία τα έχω κατεβάσει από το FACTBOOK της CIA και η διαρκής επανάληψη είναι κουραστική. Αλλά τι περιμένει κανείς από τον Πασχούλη τον ψευταρούλη; Να ανατρέξει στα στοιχεία; Μάταιος κόπος! Δεν έχει καμμία διάθεση να ανατρέξει σε αυτά, διότι, απλούστατα δεν τον συμφέρουν.


Όμως, παρ' ότι έχω αναφέρει επανειλημμένως τα στοιχεία από το FACTBOOK της CIA, δεν βλάπτει να τα επαναλάβω και μάλιστα στην πρόσφατα αναθεωρημένη τους εκδοχή της 8/9/2010, για να μην μας κάνει το κουνέλι ο φίλος Πασχούλης και για να μην πουλάει εξυπναδούλες - ή, τουλάχιστον, να τις πουλάει εκεί που πιάνουν. Δηλαδή, στα κάθε είδους κορόϊδα και σε εκείνους, που έχουν συμφέρον να δέχονται τις αρλουμπολόγες παραδοξολογίες του, ήτοι στην παραζαλισμένη, από το κακό που την βρήκε, πολιτική και οικονομική ελίτ του τόπου, της οποίας οι επιλογές ήσαν - και αποδείχτηκαν - όλες εσφαλμένες :



ΕΛΛΑΔΑ


2009 :


ΑΕΠ : 333 δισ. δολλάρια
Κατά κεφαλήν ΑΕΠ : 31000 δολλάρια.
Ανάπτυξη : -2%.
Δημόσια έσοδα : 115 δισ. δολλάρια. (34,53% του ΑΕΠ).
Δημόσιες δαπάνες : 159,8 δισ. δολλάρια. (47,98% του ΑΕΠ).
Δημόσιο χρέος : 113,5% του ΑΕΠ.
Ολικό εξωτερικό χρέος : 552,8 δισ. δολλάρια.
Επενδύσεις : 16,6% του ΑΕΠ.




2008 :


ΑΕΠ : 340,2 δισ. δολλάρια
Κατά κεφαλήν ΑΕΠ : 31700 δολλάρια.
Ανάπτυξη : +2,9%.
Δημόσια έσοδα : 126 δισ. δολλάρια. (37,03% του ΑΕΠ).
Δημόσιες δαπάνες : 144 δισ. δολλάρια. (42,33% του ΑΕΠ).
Δημόσιο χρέος : 102,6% του ΑΕΠ.
Ολικό εξωτερικό χρέος : 504,6δισ. δολλάρια.
Επενδύσεις : 24,9% του ΑΕΠ.




ΓΕΡΜΑΝΙΑ


2009


ΑΕΠ : 2,810 τρισ. δολλάρια
Κατά κεφαλήν ΑΕΠ : 34100 δολλάρια.
Ανάπτυξη : -4,9%.
Δημόσια έσοδα : 1,507 τρισ. δολλάρια. (53,63% του ΑΕΠ).
Δημόσιες δαπάνες : 1,618 τρισ. δολλάρια. (57,58% του ΑΕΠ).
Δημόσιο χρέος : 72,1% του ΑΕΠ.
Ολικό εξωτερικό χρέος : 5,208 τρισ. δολλάρια.
Επενδύσεις : 17,9% του ΑΕΠ.




2008 :


ΑΕΠ : 2,955 τρισ. δολλάρια
Κατά κεφαλήν ΑΕΠ : 35900 δολλάρια.
Ανάπτυξη : +1,3%.
Δημόσια έσοδα : 1,591 τρισ. δολλάρια. (53,84% του ΑΕΠ).
Δημόσιες δαπάνες : 1,591 τρισ. δολλάρια. (53,84% του ΑΕΠ).
Δημόσιο χρέος : 66% του ΑΕΠ.
Ολικό εξωτερικό χρέος : 5,158 δισ. δολλάρια.
Επενδύσεις : 21% του ΑΕΠ.


Από τα παραπάνω στοιχεία, γίνεται αντιληπτό το τεράστιο μέγεθος των αρλουμπολογιών του Πασχούλη μας, ο οποίος έχει ξεπεράσει σε παραμυθολογία και τον γνωστό βαρώνο Μυνχάουζεν. Και έχει σημασία που η σύγκριση γίνεται με το έτος 2009, το οποίο ήταν έτος έντονης ύφεσης και οι δαπάνες υπήρξαν αυξημένες, για να κρατήσουν ένα κάποιο αξιοπρεπές επίπεδο ολικής κατανάλωσης και επένδυσης, οι οποίες δαπάνες, εάν δεν υπήρχαν το 2009, όπως δεν υπάρχουν τώρα, λόγω του ΓΑΠ, του Μνημονίου και της τρόϊκας, η τωρινή πορεία προς την καταστροφή θα είχε ρίξει τους δείκτες της αρνητικής ανάπτυξης στο -4% του ΑΕΠ, από εκείνη την εποχή, εντείνοντας την ύφεση στο έπακρο, όπως θα συμβεί τώρα το 2010.


Και κατά τα άλλα, ο θρασύτατος απολογητής της αποτυχημένης και υπεύθυνης, για όλα, πολιτικοοικονομικής ελίτ του τόπου, ο Πάσχος Μανδραβέλης, προσπαθεί να μας πείσει ότι η ελληνική κρίση δεν οφείλεται στο Μνημόνιο και στο πρόγραμμα υπανάπτυξης, αλλά στον ... σοσιαλισμό!!! Το εύκολο θα ήταν να πω ότι χρειάζεται ψυχίατρο, Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού, διότι είναι μια χαρά και δεν έχει ανάγκη ψυχοθεραπείας. Απλώς είναι παραμυθατζής, που, κάποιες φορές, παρασύρεται και πιστεύει το παραμύθι του, αν και γνωρίζει την αναλήθεια του περιεχομένου του, δημιουργώντας σύγχυση και τρικυμία μέσα στο κρανίο του. Καλόν είναι, πριν πείσει εμάς, να πείσει πρώτα τον εαυτό του...


(Και κάτι άλλο : Ακόμα και αν μείνουμε, μέσα στις αντιλήψεις του Πασχούλη, για την τωρινή διεθνή κρίση υπερπαραγωγής, πρέπει να πούμε ότι στην Ελλάδα, όλη την προηγούμενη περίοδο της ανάπτυξης, η ελληνική βιομηχανική παραγωγή λειτουργούσε με το 70% της ολικής της δυναμικότητας. Και τώρα το ποσοστό έχει πέσει ακόμα πιο κάτω. Στην Ελλάδα υπήρχε, πάντοτε, κατά την περίοδο των παχιών αγελάδων υποφώσκουσα κρίση υποπαραγωγής. Δεν το ξέρει αυτό ο Πασχούλης; Δεν νομίζω. Απλώς, κάνει γαργάρα τα σχετικά στοιχεία, για να τεκμηριώσει τις αρλουμπολόγες και εξυπηρετικές του συστήματος παραδοξολογίες του).


Όσον αφορά την θεωρία, για τους οικονομικούς χώρους και την αποτελεσματικότητά τους, αυτή είναι μερικώς ορθή. Όταν έλθει η οικονομική κρίση/ύφεση, αυτή τους κτυπά όλους και εντός και εκτός των ενιαίων, ή ενοποιούμενων οικονομικών χώρων. Και η Γερμανία κτυπήθηκε και θα συνεχίσει να υφίσταται τις συνέπειες της οικονομικής ύφεσης (-5% ήταν η ανάπτυξή της το 2009, ενώ στην Ελλάδα το ποσοστό ήταν -2% και έπρεπε ο ΓΑΠ να κάνει τις βλακείες που έκανε και να έλθει η τρόϊκα και το Μνημόνιο, για να φθάσουμε στην πορεία της διάλυσης του τόπου, με ποσοστά φέτος της τάξης του -4%, τα οποία είναι υποεκτιμημένα και με μια πραγματική ανεργία, που θα φθάσει κοντά στο 20% του εργατικού δυναμικού και ας μας λέει ο Πασχούλης ότι δεν φταίει το Μνημόνιο γι' αυτήν την εξέλιξη, αφού, προφανώς, σύμφωνα με τις αρλουμπολογίες του, θα φταίνε οι κάτοικοι του πλανήτη Άρη, ή διάφοροι άλλοι εξωγήινοι). Βέβαια, η ενότητα ενός οικονομικού χώρου βοηθάει - ή καλύτερα, μπορεί να βοηθήσει - για να αντιμετωπισθεί μια οικονομική κρίση και να απαλύνει τις επιπτώσεις της, αλλά η ουσία του προβλήματος δεν αλλάζει. Πάντως, είναι αλήθεια ότι, εκτός του δύσκαμπτου ευρώ, η Ελλάδα θα μπορούσε να ήταν σε πολύ καλύτερη θέση, αλλά και αυτό πάλι έχει να κάνει και με τον τρόπο διαχείρισης μιας κατάστασης, σαν αυτήν των αποτελεσμάτων της διεθνούς οικονομικής ύφεσης. Και η παρούσα ελιτ, που μας κυβερνά, δεν διακρίνεται για την αποτελεσματικότητα και την προβλεπτικότητά της, όσον αφορά την διαχείριση κρίσεων. Και μάλιστα όταν ο ΓΑΠ και η παρέα του βρίσκονται στο πηδάλιο του σκάφους, τότε "κλαψ'τα Χαράλαμπε"...




Για τον συγκεκριμένο Γιάννη μου, υπηρέτη πολλών αφεντάδων (μιλώ για τον Πάσχο Μανδραβέλη) δεν υπάρχει καμμία σταλινική αντιμετώπισή του. Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι ένας απλός νεοφιλελεύθερος ιδεολόγος. Αν ήταν μόνον αυτό, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Είναι ένας από τους μισθωμένους, από την οικονομική ελίτ του τόπου, οι οποίοι έχουν αναλάβει την εργασία να "καθαρίσουν" την εικόνα και τις ευθύνες αυτής της ελίτ, η οποία έκανε μια σειρά από εσφαλμένες στρατηγικές επιλογές και θα πιεί γουλιά - γουλιά (και εμείς, δυστυχώς, μαζί με αυτήν) όλο το πικρό ποτήρι των απογοητεύσεων που την (και μας) περιμένουν.


Ως εκ τούτου, δεν είμαι σκληρός, με αυτό το χαϊδεμένο παιδί των Αλαφούζων και όλου αυτού του νοσηρού κυκλώματος. Το αντίθετο μάλιστα...


Και εν πάσει περιπτώσει, αυτή η αντιμετώπιση, που την θεωρείς σταλινική, δεν την επιφυλάσσω για άλλους που υπερασπίζονται τις όποιες ιδέες τους, χωρίς να υπηρετούν, πίσω από αυτές, συγκεκριμένα συμφέροντα. Ως εκ τούτου, θα μπορούσα, π.χ. να υποδεχθώ τις ίδιες ακριβώς απόψεις από εσένα Γιάννη μου, χωρίς να σε χαρακτηρίσω, όπως χαρακτηρίζω τον Μανδραβέλη και τούτο επειδή εσύ θα έχεις προβάλλει, απλώς, τις απόψεις σου και δεν υπηρετείς κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα, που επιδιώκουν την κατίσχυση αυτών των ιδεών, για ιδιοτελές προσωπικό και ταξικό τους όφελος.

Με τον Πάσχο Μανδραβέλη δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Το αντίθετο μάλιστα. (Πέρα από το ότι είναι ένας συστηματικός ψεύτης. Δες στο μπλογκ μου το θέμα : "ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ Κ. Κ. Ε. ΚΑΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ ''ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟΤΡΕΛΑΘΗΚΕ''; (Όχι φυσικά - Μια απάντηση στον Πάσχο Μανδραβέλη)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/12/kke.html . Έχει πολλή πλάκα με όσα, εμμετικά, λέει κατά του Κ.Κ.Ε., τα οποία δεν θα τα βρεις στην ηλεκτρονική διεύθυνση της "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ", που αναφέρω, διότι έχουν αποσύρει το άρθρο του Μανδραβέλη).


Για τον Σπύρο τον Μαρκέτο έχεις, μερικώς, δίκιο. Δεν έχει σχέση με το αντικείμενο ο άνθρωπος. Π.χ. έχει πει, πολλές φορές, ότι δεν είναι ανακυκλωμένος σταλινικός. Δεν είναι απολύτως ορθό αυτό που λέει. Το 1971 (ίσως νωρίτερα, ίσως λίγο αργότερα, πάντως μέσα στην χούντα), όντας πιτσιρικάς, είχε κάνει αεροπειρατεία σε αεροπλάνο της "Ολυμπιακής" του Αριστοτέλη Ωνάση και το είχε πάει στα Τίρανα, λόγω του ότι θαύμαζε το καθεστώς του Εμβέρ Χότζα. Φυσικά, οι Αλβανοί σταλινικοί τον έστειλαν πίσω. Εγώ τον γνώρισα, ως συμφοιτητή μου και αναρχικό, το 1979 στην Θεσσαλονίκη και ενώ είχε περάσει μια περιπέτεια, αφού είχε συλληφθεί για τοποθέτηση βομβών σε αυτοκίνητα, μαζί με έναν άλλον συμφοιτητή μου. Νομίζω ότι είχαν καθαρίσει από αυτήν την υπόθεση, μάλλον με ελαφρές ποινές. Και οι δύο ανήκαν σε εύπορες οικογένειες και αυτό δεν το λέω για κακό. Το αντίθετο μάλιστα. Τέλος πάντων, ο Σπύρος Μαρκέτος έγινε, πολλά χρόνια μετά την αποφοίτησή μας από την Νομική Θεσσαλονίκης, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, ενώ το γνωσιολογικό του backround δεν συμβάδιζε με το αντικείμενο αυτό και λέγεται ότι τον βοήθησε ένας γάμος που έκανε με μια γνωστή μου κόρη καθηγητή Πανεπιστημίου. Προφανώς, θα ασχολήθηκε και με το αντικείμενο, αλλά δεν νομίζω να ήταν ο μόνος που θα ήθελε αυτήν την θέση, ούτε ο μόνος που θα είχε τα σχετικά προσόντα.

Εν πάση περιπτώσει, πέρα από το αν είναι ανακυκλωμένος σταλινικός, κάτι που δεν έχει και τόση σημασία - το τι έκανε στα πολύ μικρά του χρόνια, δεν παίζει ρόλο για το τι κάνει σήμερα -, η αλήθεια είναι ότι είναι ένας ανακυκλωμένος αναρχικός.


Όπως και ένας πολύ μονοκόμματος και φανατικός τύπος, σταθερά κομφουζιονιστής, όπως επίσης και λάτρης των "αποκαλυπτικών" και εσχατολογικών ιδεολογημάτων, με έντονες ιδεοληψίες.


Από την άλλη πλευρά, όμως, λέει και αρκετά σωστά πράγματα, που αξίζουν να διαβαστούν.




Και κάτι ακόμα για τον Σπύρο Μαρκέτο :


Το πως βρέθηκε να είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, δεν το ξέρω. Τώρα το έμαθα από την αναδημοσίευση που έκανε ο ... καλός Πάσχος (εννοώ τον Θοδωρή, φυσικά και όχι τον άλλον).


Τελικά, αυτό το παιδί (που είναι γόνος της θεσσαλονικιώτικης ελίτ), είχε άκρες...


Εκτός εάν πρόκειται για σατανική σύμπτωση και αυτός που μίλησε σε αυτήν την εκδήλωση είναι άλλος από τον συμφοιτητή μου (κάτι που δεν νομίζω)..."





(Σχόλιά μου http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9284&mforum=pfor#9284 και http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9286&mforum=pfor#9286 και http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=9288&mforum=pfor#9288 της 17/9/2010, στο θέμα, που δημοσίευσε στο ''PETROUPOLIS FORUMS", ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, με τίτλο : "8 μύθοι για την κρίση" http://www.phpbbserver.com/pfor/index.php?mforum=pfor , όπου αναδημοσιεύονται οι θέσεις του Πάσχου Μανδραβέλη για την τρέχουσα κατάσταση στην χώρα μας).