Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

1 - 2008 μ.Χ. : Η άνοδος και η πτώση των Η.Π.Α. και του Δυτικού Κόσμου και η ακάθεκτη πορεία της Κίνας, προς την πρωτοκαθεδρία, μέσα από την ανακατανομή των ποσοστιαίων μεριδίων των μεγάλων χωρών, στο παγκόσμιο ΑΕΠ. (Η διάσπαση των αμερικανικών ελίτ, οι επισφαλείς αμερικανορωσικές σχέσεις και οι κρίσιμες αμερικανικές προεδρικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου).




Το γεγονός ότι, ως παγκόσμια κοινότητα, έχουμε εισέλθει, από τα τέλη της περασμένης δεκαετίας, σε μια μακρά χρονική περίοδο, η οποία χαρακτηρίζεται, από το επώδυνο τέλος της κυριαρχίας αυτού του ευρύτατου συνασπισμού, που αποκαλείται και αναγνωρίζεται, διεθνώς, ως Δυτικός Κόσμος, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται χώρες και πολιτισμοί της Ανατολής (δηλαδή η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα) και ο οποίος τελεί, υπό την, περίπου πλήρη ηγεμονία των Η.Π.Α., δύσκολα, πλέον μπορεί να αποκρυβεί.

Η Δύση βρίσκεται, σε μια κατάσταση παρατεταμένης φθοράς και παρακμής, από την οποία, όπως φαίνεται δεν έχει τις δυνάμεις να ανακάμψει. Εκτός εάν αποφασίσει να πάρει και να χρησιμοποιήσει τα όπλα της και την παρούσα, ομολογουμένως, μεγάλη, ακόμη, στρατιωτική της ισχύ, έναντι των αντιπάλων της, οι οποίοι, στην ουσία (ακόμη και όταν οι δυτικές ελίτ δεν το βλέπουν), είναι ένας : Η Κίνα.

 Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις και εκδοχές, η Δύση μπορεί να επιτύχει κάποιες μικρότερες, ή μεγαλύτερες αναβολές και παρατάσεις, οι οποίες θα καθυστερήσουν την όλη διαδικασία της υπαγωγής της, σε ένα ρόλο υποδεέστερο, από αυτόν, που τώρα κατέχει, αλλά, ούτως, εχόντων των πραγμάτων και υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν μπορεί, με την τρέχουσα διαχείριση των διεθνών υποθέσεων και με ομαλό τρόπο, να αποφύγει αυτό, που προκύπτει, από την ίδια την φορά και την εξέλιξη των διεθνών πραγμάτων και των παγκόσμιων ισορροπιών, που προκύπτουν, από αυτές.

Η, δια μέσου των αιώνων, εξέλιξη της ποσοστιαίας κατανομής του παγκόσμιου ΑΕΠ, ανάμεσα στις μεγαλύτερες δυνάμεις, όπως προκύπτει από το παραστατικότατο και πολύ χρήσιμο γράφημα του καθηγητή του πανεπιστημίου του Michigan, Mark J. Perry, το οποίο περιγράφει αυτή την διαδικασία, από την αρχή της ύστερης αρχαιότητας (1 μ.Χ.), έως τα τέλη της περασμένης δεκαετίας (το 2008), δείχνει, με έναν τρόπο σαφή και αναμφισβήτητο, την ακμή, την παρακμή και την τρέχουσα φρενήρη ανάκαμψη της Κίνας, η οποία δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ήδη, στα τέλη της ύστερης αρχαιότητας, από την οποία, ξεκινάει το γράφημα και αιώνες πριν από αυτήν, ήταν ένα ενιαίο κράτος και μια αυτοκρατορία.

Από το ίδιο γράφημα προκύπτει ότι η γέννηση του καπιταλισμού, που συνοδεύτηκε, από την κατάκτηση της Αμερικής, από τους Ευρωπαίους, άλλαξε, δραματικά, τις παγκόσμιες ισορροπίες οδηγώντας την Κίνα (αλλά και την Ινδία), σε μια μακραίωνη παρακμή. 

Από αυτό το γράφημα, επίσης, προκύπτει, αβίαστα και χωρίς καμμία αμφισβήτηση, η διαχρονική πορεία της αρχικής ακμής και της σύγχρονης παρακμής και η κατάρρευση της παντοδυναμίας των ευρωπαϊκών δυνάμεων, όπως και της αμερικανικής υπερδύναμης των μέσων του 20ου αιώνα.

Η μακραίωνη κυριαρχία της Δύσης και αυτού, που ονομάζουμε δυτικό πολιτισμό οδεύει προς το τέλος της, με ένα τρόπο, ο οποίος, εκ των πραγμάτων, είναι αργός και βασανιστικός, ενώ παράλληλα, στην χειρότερη εκδοχή του και στο πιο ακραίο, αλλά ουδόλως απίθανο σενάριο, μπορεί να εξελιχθεί και σε μια αφανιστική του ανθρώπινου είδους τραγωδία, εάν δεν επικρατήσουν οι απαραίτητες ώριμες σκέψεις και η απαραίτητη περίσκεψη, στις ελίτ των μεγάλων χωρών, οι οποίες λαμβάνουν τις σχετικές αποφάσεις, που αφορούν την τύχη των ανθρώπινων κοινωνιών, στις διεθνείς τους διαστάσεις. 

Αυτή την κατάσταση, που χαρακτηρίστηκε από την κυριαρχία της Δύσης, με έσχατο εργαλείο την παντοκρατορία των Η.Π.Α. και τις ισορροπίες, που διαμορφώθηκαν, μέχρι την πτώση της "Σοβιετικής Ένωσης", ήλθε να αλλάξει, εξ ίσου δραματικά, η σύγχρονη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, που ξεκίνησε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ως ένα αμερικανικό εθνικό σχέδιο, το οποίο απέβλεπε, στην παρατεταμένη, επ' αόριστον, πλανητική κυριαρχία των Η.Π.Α. και των συμμάχων τους, στην αποκαλούμενη Δύση.

Η Κίνα των πολιτικών απογόνων του Μάο Τσετούνγκ και του Ντενγκ Ξιάοπινγκ, εκμεταλλευόμενη τους κανόνες του παιχνιδιού και το απλούστατο γεγονός του τεράστιου πληθυσμιακού όγκου της, ο οποίος τελεί, υπό την δεσποτική εξουσία της γραφειοκρατικής δομής του Κομμουνιστικού Κόμματος της χώρας αυτής, ανέτρεψε, όπως ήταν (και θα έπρεπε να είναι) αναμενόμενο, τις παγκόσμιες ισορροπίες καθιστάμενη, πλέον, η πρώτη, σε μέγεθος, οικονομία, στον πλανήτη, αφήνοντας πίσω τις Η.Π.Α. με αποτέλεσμα να διεκδικεί την συγκυριαρχία και αργότερα την πρωτοκαθεδρία, στην λήψη των αποφάσεων, που αφορούν τις γενικές, αλλά και τις ειδικές και επί μέρους, υποθέσεις, που απασχολούν την παγκόσμια κοινότητα και αφορούν τα συμφέροντα του κινεζικού κράτους και της ελίτ, που συνδιαμορφώνεται μαζύ του και η οποία διοικεί την κινεζική κοινωνία.

(Όπως έχουμε πει αρκετές φορές, στο παρελθόν, οι εκφραστές της δυτικής εκδοχής του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού εξακολουθούν να βρίσκουν μπροστά τους, τον Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν, παρά το γεγονός ότι νόμισαν και πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να  νομίζουν, ότι είχαν ξεμπερδέψει, μαζύ του, όταν κατέρρευσε ο "υπαρκτός σοσιαλισμός". Όμως, η Ιστορία, ως προς τις διαδρομές που ακολουθεί και τις οποίες κατασκευάζουν τα κοινωνικά υποκείμενα, που την διαμορφώνουν, είναι πολύ περισσότερο πολύπλοκη και πολυπλόκαμη, από όσο οι άνθρωποι σκέπτονται και νομίζουν. Ως εκ τούτου, είναι πολύ πιθανόν ο ηγέτης των μπολσεβίκων και ο πραγματικός πολιτικοϊδεολογικός ιδρυτής του Κ. Κ. Κίνας να πάρει την δική του ιστορική εκδίκηση, με έναν τρόπο, ο οποίος δεν διέφυγε μόνον, από τους αντιπάλους του, αλλά και από τον ίδιο).

Την ίδια στιγμή, που έχει διαμορφωθεί και διευρύνεται η κατάσταση αυτή και η ανατροπή των παγκόσμιων ισορροπιών, που περιγράψαμε, ο σκληρός πυρήνας του βαθέος αμερικανικού κράτους και των επιθετικότερων ελίτ της χώρας αυτής, που εκφράζονται από τον απερχόμενο πρόεδρο Barack Hussein Obama και την υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος, για την προεδρία των Η.Π.Α. Hillary Clinton, ασχολούνται με άλλα πράγματα, τα οποία νομίζουν ότι είναι περισσότερο ουσιώδη, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. 

Όπως πολλές φορές έχουμε πεί, το κυριότερο πρόβλημα και ο μεγαλύτερος φόβος των αμερικανικών ελίτ εντοπίζονται, στην Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Το πρόβλημα αυτό και ο φόβος, που το συνοδεύει, πηγάζουν, από το απλούστατο και συνάμα τρομακτικό γεγονός της μη αποτρέψιμης δυνατότητας και ικανότητας του ρωσικού πυρηνικού οπλοστασίου να εξαφανίσει τις Η.Π.Α., από τον πλανήτη, μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας. Πιστεύουν ότι, προς ώρας, αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος, που πρέπει να αντιμετωπισθεί και να εξουδετερωθεί.

Βέβαια, η αυξανόμενη και συνάμα καταθλιπτική παρουσία του κινεζικού παράγοντα, ως ενός επικίνδυνου μελλοντικού αντιπάλου, που αντιστρατεύεται τα στρατηγικά συμφέροντα και την αμερικανική επικυριαρχία, στον πλανήτη, δεν αγνοείται, από τις αμερικανικές ελίτ. Η ακάθεκτη άνοδος της Κίνας είναι τόσο εκρηκτική, που δεν μπορεί να αγνοηθεί, από την αμερικανική πολιτική, ακόμη και εάν αυτή θα ήθελε να πράξει κάτι τέτοιο. Δεν είναι η άγνοια (ηθελημένη, ή μη), που οδηγεί αυτές τις εξουσιαστικές ομάδες, οι οποίες αποτελούν τα κέντρα αποφάσεων στην Ουάσινγκτων, σε αυτήν την συμπεριφορά. Κάθε άλλο.

Οι κυβερνώσες αμερικανικές ελίτ επιλέγουν αυτή την συμπεριφορά, επειδή σε ένα πολύ σημαντικό τμήμα τους, η περιορισμένη στρατιωτική και πυρηνική ισχύς του ανερχόμενου κινεζικού γίγαντα, τις οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Κίνα, στην παρούσα φάση, δεν αποτελεί άμεση απειλή, για τα αμερικανικά συμφέροντα, αφού, από μόνη της, δεν μπορεί να αποτρέψει την υλοποίηση των αποφάσεων, που λαμβάνει η αμερικανική ηγεσία και οι οποίες αφορούν τις διεθνείς πολιτικές και οικονομικές σχέσεις και τα διάφορα τοπικά προβλήματα, στην υδρόγειο, που εμπλέκονται, με τον αμερικανικό τακτικό και στρατηγικό σχεδιασμό.

Όμως, αυτό, που, σύμφωνα, με τους Αμερικανούς στρατηγικούς σχεδιαστές, δεν μπορεί να αποτρέψει η (υποθετικά ή πραγματικά) περιορισμένη στρατιωτική ισχύς του κινεζικού δράκου, μπορεί να το αποτρέψει - και ήδη, το πράττει, χωρίς δισταγμό, στα μέτωπα της Συρίας και όχι μόνον, εκεί - η επανακάμψασα, ως παγκόσμια στρατιωτική πυρηνική δύναμη, ρωσική αρκούδα. Και αν η κινεζική στρατιωτική και πυρηνική ισχύς μπορεί να ανασχεθεί, από την πολλαπλάσια αμερικανική στρατιωτική και πυρηνική ισχύ, η ρωσική στρατιωτική και πυρηνική ισχύς δεν μπορεί να αγνοηθεί, ακριβώς, επειδή δεν μπορεί να ανασχεθεί. Στο τέλος της διαδικασίας, η πραγματικότητα ήταν, είναι και θα παραμείνει απλή, ωμή και αδυσώπητη :

Η Ρωσία, όπως έχουμε πει, είναι η μόνη χώρα, στον κόσμο, η οποία μπορεί με μια απλή απόφαση της ηγεσίας της, να εξαφανίσει, μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας, τις Η.Π.Α., από τον παγκόσμιο χάρτη. Και το γεγονός ότι οι Η.Π.Α. μπορούν να ανταποδώσουν αυτό το θανατηφόρο κτύπημα, δεν αποτελεί παρηγοριά, για την αμερικανική ελίτ. Κάθε άλλο.

Ως εκ τούτου, η μερίδα των αμερικανικών ελίτ, που ασκεί την τρέχουσα διοίκηση, στην Ουάσινγκτων, ενδιαφέρεται, μόνο, για να καταστρέψει την Ρωσία ως στρατιωτικό και γεωπολιτικό ανταγωνιστή. Και για να επιτύχει τον στόχο της, προσπαθεί να την καταστρέψει, οικονομικά, να την γονατίσει και με αυτό τον τρόπο, να την διασπάσει, εδαφικά, σε πολλαπλά τιμάρια και να την αποικιοποιήσει, προκειμένου ο αμερικανικός καπιταλισμός και η Δύση, ως σύνολο, να καρπωθούν και να απολαύσουν τα θεόρατα και αστείρευτα οφέλη, από τον, μυθικών διαστάσεων, πλούτο των παραγωγικών πηγών αυτής της αχανούς χώρας.

Μέσα στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής, η Κίνα μπορεί να περιμένει την σειρά της, αφού αξιολογείται, ως δευτερεύων και μη άμεσος στρατιωτικός κίνδυνος, για τις Η.Π.Α. και τις εξαρτώμενες, από αυτές ελίτ των χωρών της Δύσης και στον βαθμό, που η παρούσα αμερικανική διοίκηση και οι ελίτ, που την στηρίζουν, προβαίνουν, σε μια, καθόλου, ασήμαντη προσπάθεια ανάσχεσης της ολοένα και αυξανόμενης κινεζικής οικονομικής δύναμης, μέσω της μελετημένης και σχεδιασμένης ανακοπής και καναλιζαρισμένης συρρίκνωσης της σύγχρονης διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης.

Η προσπάθεια αυτή, που ξεκίνησε, με αφορμή τον ρωσογεωργιανό πόλεμο του Αυγούστου του 2008 και με εργαλείο την χρηματοπιστωτική κρίση στην Wall Street, τον, αμέσως, επόμενο μήνα, συνεχίζεται ακάθεκτη και χωρίς ορατό τέρμα, προκειμένου να γονατίσει, οικονομικά, την θεωρούμενη, ως ασθενή κρίκο, στον τομέα αυτόν, Ρωσία και να καθηλώσει την φρενήρη οικονομική ανάπτυξη της Κίνας.



Το παραπάνω γράφημα, που περιγράφει, με έναν περισσότερο λεπτομερειακό και εκτεταμένο τρόπο, τις παγκόσμιες οικονομικές εξελίξεις, έχοντας, ως βασικό εργαλείο την μέτρηση και τον όγκο του ΑΕΠ και αφορά την ίδια, περίπου, χρονική περίοδο, με το αρχικό γράφημα (1 μ.Χ. - 2001 μ.Χ.), υποδεικνύει, όχι, μόνο, το τι συνέβη, στην κατανομή του παγκόσμιου ΑΕΠ και στις διαφοροποιήσεις του, ανάμεσα στις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις και συσσωματώσεις, που έχουν παρελάσει όλα αυτά 2000 χρόνια, αλλά και το γιατί οι Η.Π.Α. και η Δύση αποφάσισαν την ανακοπή, την αναστροφή και την συρρίκνωση της παγκοσμιοποίησης.

Το τι συνέβη δεν είναι καθόλου δύσκολο να το δούμε. Είναι πανεύκολο, αφού το γράφημα τα λέει όλα. Η ανακάλυψη της Αμερικής και η αιματηρή κατάκτησή της από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις σήμαναν την συρρίκνωση της δύναμης της Κίνας και της Ινδίας. Παρ' όλ' αυτά, μέχρι τις αρχές του 1800, το άθροισμα του υπολογιζόμενου ΑΕΠ αυτών των δύο χωρών, υπερέβαινε το 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ, αλλά, από εκείνη την εποχή και μέχρι την δεκαετία του 1980, με την έκρηξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης, στον Δυτικό Κόσμο και την βοήθεια της αποικιοκρατίας, οι ισορροπίες αλλάζουν, δραματικά, αφού το ΑΕΠ της Δύσης, ως συνόλου, αλλά και των επί μέρους κυριότερων καπιταλιστικών χωρών (Η.Π.Α., Βρετανία, Αυστροουγγαρία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ιαπωνία), όπως και των υποδεέστερων χωρών του Δυτικού Κόσμου, διογκώνεται υπέρμετρα, με διαρκή αυξητική τάση και σε μακραίωνα χρονική βάση.

Έτσι, κάπου στα 1950, το ΑΕΠ των Δυτικών χωρών, ως μερίδιο του παγκόσμιου ΑΕΠ, είχε υπερβεί, κατά πολύ, το 50%, ενώ, το αντίστοιχο ποσοστό, για την Ινδία και την Κίνα, μόλις και έφθανε, στο 2,5%, για κάθε μία από αυτές.

Το 2001, μια δεκαετία, μετά την έναρξη της σύγχρονης διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης, τα δεδομένα άλλαξαν το ίδιο δραματικά, όπως και προηγουμένως. Μόνο, που, τώρα, η διαδικασία ανεστράφη. Το ποσοστό των χωρών της Δύσης, στο παγκόσμιο ΑΕΠ, είχε πέσει κάπου στο 45%, ενώ της Κίνας εξακοντίστηκε, στο 14% (και της Ινδίας στο 5%).

Μετά το 2001, η κατάσταση οδηγήθηκε, στο να καταστεί ανεξέλεγκτη, για την Δύση, αφού η αναπτυξιακή πορεία της Κίνας συνεχίστηκε, με ξέφρενους ρυθμούς, οι οποίοι, το 2014, κατέστησαν την Κίνα την πρώτη οικονομική δύναμη του πλανήτη, αφού το ΑΕΠ της ξεπέρασε, για πρώτη φορά, αυτό των Η.Π.Α., φθάνοντας στα 18,14 τρισ. $, (έναντι 17,52 τρισ. $ του αμερικανικού ΑΕΠ και 18,64 τρισ. $ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας, η οποία είναι, πλέον, υπ' ατμόν, μετά το δημοψήφισμα της 23/6/2016, στο οποίο το βρετανικό εκλογικό σώμα ψήφισε, υπέρ του Brexit). Και φυσικά, αυτή η εξέλιξη συνεχίζεται και διευρύνεται και το 2015 (19,39 τρισ. $, για την Κίνα, έναντι 17,95 τρισ. $ των Η.Π.Α. και 19,18 τρισ. $, για τις χώρες της Ε.Ε. Και όλα αυτά, ενώ το παγκόσμιο ΑΕΠ, το 2015, έφθασε στα 113,7 τρισ. $, με αποτέλεσμα το ποσοστιαίο μερίδιο του κινεζικού ΑΕΠ να ανέλθει, στο 17,05%.).  




Η αντιπαραβολή της μελλοντικής εξέλιξης των ίδιων μακροοικονομικών μεγεθών, έτσι, όπως αυτά προκύπτουν, από τις προβλέψεις του ΔΝΤ και αφορούν έτη 2030 και 2050, καθιστά τα πράγματα, για τις Η.Π.Α. και τους Δυτικούς συμμάχους των αμερικανικών ελίτ, ακόμη περισσότερα καταθλιπτικά και δυσοίωνα. Και γι' αυτόν τον λόγο, οι αμερικανικές ελίτ, με την προφανή συναίνεση των Ευρωπαίων και των λοιπών δορυφόρων τους, ανέλαβαν δράση, προκειμένου να ανακόψουν την κινεζική οικονομική κυριαρχία και να γονατίσουν, οικονομικά, την ανερχόμενη Ρωσία. Μπορεί να άργησαν να το πράξουν, αλλά, τελικά, το έπραξαν.

Αυτές οι δραματικές εξελίξεις, στο παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα οδηγούν στην κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης και μάλιστα, με αμερικανικό σχεδιασμό, που αποσκοπεί, στην αποκοπή της Ρωσίας και της Κίνας, που ωφελήθηκαν (κυρίως, η δεύτερη) τα μάλα, από αυτήν, με αποτέλεσμα την αργή και βασανιστική υπαγωγή των ΗΠΑ, σε δευτερεύουσα παγκόσμια δύναμη. Και οι επιδιωκόμενες εμπορικές συμφωνίες των Δυτικών (TTIP, CETA κλπ) εκεί αποσκοπούν και αυτόν τον σχεδιασμό εξυπηρετούν. Γίνονται μέσα στα πλαίσια της αμερικανικής στρατηγικής για την συρρίκνωση της παγκοσμιοποίησης και τον περιορισμό και την αποβολή της Κίνας και της Ρωσίας.


Οι Δυτικοί προσπαθούν, λοιπόν, να περιχαρακώσουν την παγκοσμιοποίηση, στα δικά τους χωράφια, υπό την σκεπή των ΗΠΑ. Η προσπάθεια, φαίνεται ότι είναι καλή, ως στρατηγικός σχεδιασμός, αλλά, ουσιαστικά, είναι άπελπις.
Ο σχεδιασμός αυτός των αμερικανικών ελίτ, με την προσπάθεια, για την συρρίκνωση της παγκοσμιοποίησης είναι άπελπις επειδή οι Η.Π.Α. φαίνεται ότι έχουν χάσει το παιχνίδι.

Οι Η.Π.Α. δεν είναι, πια, η παγκόσμια μονοκρατορική δύναμη, του πρόσφατου παρελθόντος, που μπορούσε, με, ή χωρίς την βοήθεια των υποτακτικών της, να επιβάλει τις θελήσεις της, σε όλα τα διεθνή ζητήματα, στα οποία, ως η μόνη υπερδύναμη, εμπλεκόταν, δίκην δικαστή και αστυνόμου.

Οι διασπασμένες, πλέον, αμερικανικές ελίτ γνωρίζουν αυτή την κατάσταση, έστω και αν, στην πλειοψηφία τους, αρνούνται να το ομολογήσουν ανοικτά. Και δεν το πράττουν, διότι, αν το πράξουν, είναι σαν να αποδέχονται την αδυναμία τους να ελέγξουν και να ρυθμίσουν, κατά την βούλησή τους, τις πλανητικές υποθέσεις. Και αποδεχόμενες την αδυναμία τους είναι σαν να ομολογούν την ήττα τους. Και μια τέτοια αποδοχή μαζύ με μια τέτοια ομολογία, θα ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου, αφού, πλέον, οι Η.Π.Α. και η Δύση θα χάσουν την αξιοπιστία τους. Και μαζύ με αυτήν και τους συμμάχους και τους υποτακτικούς τους.

Η υποψηφιότητα του Donald Trump, παρά την όποια (πραγματική και υποτιθέμενη) ωμότητα των απόψεών του, έρχεται να εκφράσει την δεδομένη διάσπαση των αμερικανικών ελίτ, ένα τμήμα των οποίων, φοβούμενο μια (έστω και περιορισμένη, στην Ευρώπη) πυρηνική αντιπαράθεση, με την ρωσική υπερδύναμη και αντιλαμβανόμενο ότι οι Η.Π.Α. δεν είναι, πλέον, το φόβητρο των αντιπάλων (αλλά και των φίλων) τους, προσπαθεί να βρεί ένα modus vivendi, με την Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, ανοίγοντας μέτωπο, με την Κίνα, την οποία θέλει να ανασχέσει, ως μελλοντικό ανταγωνιστή.

Όμως, τίποτε δεν είναι δεδομένο, διότι οι επιδιώξεις επαναφοράς της μονοκρατορικής κυριαρχίας των Η.Π.Α., που κυριαρχούν, στον σκληρό πυρήνα των κυβερνητικών ελίτ της, πέραν του Ατλαντικού, υπερδύναμης και ο τρόμος των ευρωπαϊκών ελίτ, απέναντι, στην Ρωσία, παραμένουν, ως έχουν και συγκροτούν στάσεις και συμπεριφορές ισχυρότατες και κυριαρχούσες. Και φυσικά, η προεδρική εκλογή της 8ης Νοεμβρίου 2016 θα είναι, απολύτως, καθοριστική, για το μέλλον των σχέσεων Η.Π.Α. - Ρωσίας, όπως και για το μέλλον των ευρύτερων πλανητικών ισορροπιών.

Ως εκ τούτου, με δεδομένη την πολύπλοκη διεθνή κατάσταση, την οποία δημιουργεί η παγκόσμια ανακατανομή της ισχύος, που έφερε η σύγχρονη παγκοσμιοποίηση και η αποδόμηση της τελευταίας, επανέρχονται, στο προσκήνιο, τα εθνικά κράτη, ως καθοριστικοί παράγοντες των πλανητικών υποθέσεων, την ίδια στιγμή, που οι διάφορες περιφερειακές πλαδαρές ενώσεις, σαν αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποδιοργανώνονται.

Αυτή είναι η απλή αλήθεια. Και οι κοινωνίες θα ξαναμάθουν να ζουν με αυτήν.
 

Περιέργως πως, η νέα ανάδυση των εθνικών κρατών και η πτώση της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, μέσα από μια νέα έκδοση του 1914 και της κατάρρευσης της παγκοσμιοποίησης εκείνης της εποχής, αλλάζει τα δεδομένα, σε μια κατεύθυνση, την οποία η λογική των σύγχρονων κοσμοπολιτών δεν μπόρεσε (κακώς) να προβλέψει.
 
Εννοείται βέβαια ότι δεν υπάρχει "μπρος και πίσω" στην Ιστορία και τούτο διότι αυτή δεν διακατέχεται από τον επιστημονικοφανή μανιχαϊσμό που διατρέχει την σκέψη των Δυτικών. Ως εκ τούτου, αυτή θα ακολουθήσει τα δικά της απρόβλεπτα μονοπάτια. Και φυσικά, οι αναφορές στον κλασικό καπιταλισμό, στερούνται νοήματος, διότι ουδείς ομιλεί για επιστροφή στο παρελθόν, που έχει κλείσει τον κύκλο του.


Αυτό που συμβαίνει είναι εντελώς νέο και προφανώς, θα συνταιριάξει τα τεχνολογικά και τα λοιπά επιστημονικά δεδομένα, στις νέες κοινωνικές συνθήκες και στο νέο status quo, που θα προσδιοριστεί από τις νέες ισορροπίες, οι οποίες θα διαμορφωθούν, από τις νέες παγκόσμιες δυνάμεις, που θα εκφραστούν, από τα παλαιά και τα αναδυόμενα εθνικά κράτη.

Απλώς, ζούμε το τέλος της κυριαρχίας της Δύσης.


Αυτό είναι που οι δυτικές ελίτ δεν θέλουν να παραδεχθούν. Και πολλές από αυτές δεν το βλέπουν καν. Αυτό το τέλος μοιάζει αναπόφευκτο, ως προς την ολοκλήρωσή του, όσες αναβολές και παρατάσεις και αν δοθούν σε αυτή την διαδικασία.

Και ακριβώς, επειδή ζούμε αυτή την διαδικασία, είναι που ανέρχονται, εκ νέου, τα εθνικά κράτη. Αυτή η ανάδυση βέβαια, πολυπλοκοποιεί τα διεθνή πράγματα και τα καθιστά έναν γρίφο, που καθίσταται και επικίνδυνος.


Όμως, έτσι είναι η ζωή. Και φυσικά, πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτή...

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Η αυτιστική συμπεριφορά των ευρωπαϊκών ελίτ ως ασφαλής εγγύηση, για την πορεία της Ε.Ε. προς την καταστροφή. (Ο στόχος των ξένων δανειστών για την αποδιοργάνωση του ελληνικού οικονομικού μοντέλου, η καταστροφή της ελληνικής παραγωγής, ο αφανισμός των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμάτων και το άτοπο της ελληνικής "αναπτυξιακής τράπεζας").






Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος της 23ης Ιουνίου 2016 και η υπερψήφιση της εξόδου της Βρετανίας, από την (ούτως αποκαλούμενη) Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει δυσμενείς επιπτώσεις, στην βιωσιμότητα αυτής της, εκ των προτέρων, προβληματικής θεσμικής κατασκευής, που επιχειρήθηκε, στον δυτικοευρωπαϊκό χώρο και επεκτάθηκε και στην ανατολική Ευρώπη, μετά την κατάρρευση του "υπαρκτού σοσιαλισμού". Έτσι, προφανώς και ανεξάρτητα, από το βρετανικό δημοψήφισμα και από κάθε άλλο ανάλογο δημοψήφισμα, σε οποιαδήποτε χώρα, που είναι μέλος της, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτως, ή άλλως, είχε, μέσα στα δεδομένα στρατηγικά πλαίσια του ιστορικού χρόνου, ελάχιστες, έως ανύπαρκτες πιθανότητες επιβίωσης, αλλά η υπερψήφιση της εξόδου της Βρετανίας, από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος της χώρας αυτής, έχει επιδεινώσει, στο έπακρο, την κατάσταση, που επικρατεί, στο εσωτερικό της Ε.Ε., αφού είναι περισσότερο, από προφανές ότι αυτή η οικονομική ένωση, εξ αιτίας της προσπάθειάς της να μετατραπεί, σε πλήρη νομισματική ένωση, αντιμετωπίζει έντονα υπαρξιακά προβλήματα και οδηγείται, στην πλήρη αποδιοργάνωση.

Με αυτόν τον τρόπο και υπό το φως αυτών των δεδομένων, τα πράγματα σοβαρεύουν, σε βαθμό επικίνδυνο, για την αυτοαποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την απόφαση του βρετανικού εκλογικού σώματος και εν όψει των μακρόσυρτων θεσμικών διαδικασιών, που θα ακολουθήσουν, για την υλοποίηση της εξόδου της Βρετανίας και την απόκτηση μιας κάποιας ειδικής σχέσης, ανάμεσα στα δύο μέρη, ακριβώς, επειδή όποιες και όσες προσπάθειες και να γίνουν, αυτή η διαδικασία θα είναι επίπονη, θα οδηγήσει σε μακρόσυρτες τριβές και εκ των πραγμάτων θα δυσκολέψει την κατάσταση και τις σχέσεις, εντός και εκτός της Ε.Ε. Και αυτό δεν αφορά, μόνο την Βρετανία. Αφορά και τις άλλες χώρες της Ευρώπης, που δεν συμμετέχουν στην Ε.Ε., αλλά και τις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη, οι οποίες έχουν σχέση μαζύ της, αφού η επίσημη εγκαθίδρυση της αμφιβολίας, ως προς την συγκρότηση και την ίδια την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έθεσαν το βρετανικό δημοψήφισμα και η επικείμενη έξοδος της Βρετανίας, από την Ε.Ε., δεν μπορεί να αγνοηθεί, πλέον, από κανέναν. 

Παρά την επικίνδυνη σοβαρότητα της κατάστασης, που επικρατεί, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος, αυτό, που δεν σοβαρεύει, είναι το διανοητικό επίπεδο των πολιτικών και των οικονομικών ελίτ της Ε.Ε. Παραμένει να βρίσκεται σε ανύπαρκτα και πολύ αρνητικά ύψη, καθιστώντας τα πράγματα, ακόμη, σοβαρότερα. Και όπως έχει πει ο θυμόσοφος και επιρρεπής, στο οινόπνευμα, ο πρώην τροτσκιστής Jean-Claude Juncker : "Όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, πρέπει να πεις ψέμματα".

Ως εκ τούτου, ακριβώς, επειδή οι ελίτ των χωρών της Ε.Ε. δεν θέλουν να αποδεχθούν και να αντιμετωπίσουν την ωμή και άκρως, δυσμενή, για τις ίδιες, πραγματικότητα, είναι διατεθειμένες να συνεχίσουν να παρουσιάζουν, ως αληθινά δεδομένα, τα μεγαλύτερα ψεύδη και τις πιο απίθανες παραμυθολογικές κατασκευές.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ, με επί κεφαλής την γερμανική (η οποία έχει και πολύ μεγάλα συμφέροντα να υπερασπίσει, τα οποία συνοψίζονται, στα ετήσια περισσεύματα των 200 δισ.  € των εμπορικών συναλλαγών, που προκύπτουν, από το εξωτερικό εμπόριο της χώρας και στην επιτηδευμένη προστασία του γερμανικού τραπεζικού τομέα, ο οποίος βρίσκεται, σε κατάσταση αφανούς πτώχευσης), προτιμούν τον στρουθοκαμηλισμό και την εμμονική επιμονή στην συνέχιση της ίδιας πολιτικής συμπεριφοράς και των ίδιων πολιτικών κατευθυντήριων γραμμών, όπως, επίσης και στην συνέχιση της πρακτικής εξειδίκευσής τους, παρά την γνωστή τοις πάσι, ακολουθία των αδιέξοδων και καταστροφικών γεγονότων, που οδήγησαν, στην παρούσα οικτρή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ευρωζώνη.

Ως εκ τούτου,  οι ευρωελίτ, η ευρωπαϊκή μπατιροτραπεζοκρατία και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, είναι διατεθειμένες να ακολουθήσουν την διαπίστωση του επί κεφαλής της Commission και να πουν τα ψέμματα, που, κατά την αντίληψή τους, πρέπει να πουν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν - ως ασόβαροι που είναι - την σοβαρότητα της κατάστασης, που έχει προκύψει από τα δικά τους πεπραγμένα και από το βρετανικό δημοψήφισμα, το οποίο, όμως, δεν ήλθε από το κενό, όπως πολλοί, εξ αυτών, αρέσκονται να πιστεύουν.

Για τους λόγους αυτούς, οι ελίτ αυτές, με επικεφαλής τις ολιγαρχίες της ευρωζώνης, την ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και την ευρωγραφειοκρατία, είναι διατεθειμένες να συνεχίσουν και να επαυξήσουν τον προπαγανδιστικό καταιγισμό, στον οποίο έχουν επιδοθεί, προκειμένου να πείσουν ότι το δικό τους στρατηγικό σχέδιο, το οποίο στηρίζεται, στις ευρωσυνθήκες και στην πολιτική των ισοσκελισμένων κρατικών προϋπολογισμών, με περίπου, μηδενικά ελλείμματα, παράγοντας διαρκή ύφεση, μόνιμη στασιμότητα, υψηλή ανεργία, περίπου πλήρη επενδυτική απαξία, πιστωτική συρρίκνωση και μόνιμους κινδύνους, για επικείμενη κατάρρευση του, αφανώς, πτωχευμένου τραπεζικού συστήματος, είναι ο μόνος σωστός και δυνατός οικονομικός και κοινωνικός σχεδιασμός, χωρίς οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση.


Η κωμικοτραγική διελκυστίνδα των "διαπραγματεύσεων", γύρω από την συνέχιση της αξιολόγησης του 3ου ελληνικού Μνημονίου, που, ήδη, ξεκίνησε, στην Αθήνα, είναι η καλύτερη απόδειξη της ασοβάρευτης συμπεριφοράς, που επιδεικνύουν και των εμμονών, από τις οποίες διακατέχονται οι ευρωπαϊκές ελίτ - και όχι μόνο αυτές, αφού και η γραφειοκρατία του Δ.Ν.Τ., μαζύ με την αμερικανική διοίκηση, παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις, ακολουθούν την ίδια αδιέξοδη οικονομική και πολιτική στρατηγική, η οποία είναι σαφές και όσο περνάει ο καιρός καθίσταται ολοένα και περισσότερο καθαρό, ότι οδηγεί τον ευρύτερο δυτικό κόσμο, στην ήττα και στην περιθωριοποίηση.

Κλασικό παράδειγμα αυτής της αυτιστικής συμπεριφοράς του κουαρτέτου των ξένων δανειστών του ελληνικού δημοσίου, αποτελεί η τωρινή απόρριψη της πρότασης της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, για την δημιουργία μιας αποκαλούμενης αναπτυξιακής τράπεζας, η οποία θα μπορούσε - υποτίθεται - να σώσει την ελληνική οικονομία, από την συνέχιση της κατρακύλας και φυσικά, την ίδια την κυβέρνηση, από την γοργή φθορά, που έχει υποστεί και θα συνεχίσει να υφίσταται.

Όχι, βέβαια, ότι η υλοποίηση αυτής της πρότασης θα άλλαζε, δραματικά, τα υπάρχοντα δυσμενή δεδομένα, για την ελληνική οικονομία. Κάθε άλλο. Όμως και αυτή η πρόταση απορρίφθηκε, από το κουαρτέτο των ξένων δανειστών, επειδή, όπως ισχυρίζονται οι εκπρόσωποι των ξένων δανειστών, η ύπαρξη αυτής της υποτιθέμενης ως αναπτυξιακής τράπεζας, μέσα στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα λειτουργήσει ανταγωνιστικά και θα είναι ασύμβατη, με αυτό.





Άλλωστε, όπως έχει γίνει φανερό και από την σφοδρή αντιπαράθεση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα (τον γνωστό και ως σταλινογιάννη), για την Τράπεζα Αττικής (AtticaBank) και την διοίκησή της, η όλη υπόθεση αυτής της τράπεζας σχετίζεται, άμεσα, με την αναπτυξιακή τράπεζα, για την οποία κάνει λόγο η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και την οποία απορρίπτουν οι ξένοι δανειστές, με άμεσο όργανό τους, τον πιστό, σε αυτούς, Γιάννη Στουρνάρα. Φυσικά, όταν το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης (Γιάννης Δραγασάκης - Γιώργος Σταθάκης - Ευκλείδης Τσακαλώτος, Γιώργος Χουλιαράκης) ομιλούν, για "αναπτυξιακή τράπεζα", είναι προφανές ότι εννοούν μια τράπεζα, η οποία θα είναι ένα κυβερνητικό εργαλείο, το οποίο δεν θα προωθεί, έτσι απλά, την ανάπτυξη.

Αυτή η τράπεζα θα μοιράζει χρήμα, για δουλειές και θα αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κομματικό εργαλείο, για τους σημερινούς κυβερνητικούς εταίρους, αλλά οι ξένοι δανειστές και ο Γιάννης Στουρνάρας προσπαθούν να αποτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη. Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση άφησε το πεδίο ανοικτό, στους εισαγγελείς, που είναι αρμόδιοι, για την διαφθορά και το οικονομικό έγκλημα να διερευνήσουν, διεξοδικά, τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της εταιρείας της συζύγου του Γιάννη Στουρνάρα, η οποία πήρε δουλειές, από, εμφανώς, αμφιλεγόμενες, ως προς την νομιμότητά τους, συνεργασίες με το ελληνικό κράτος, πριν, αλλά και κατά την εποχή, που ο Γιάννης Στουρνάρας ήταν υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης των σαμαροβενιζέλων. Προφανώς, η υπόθεση έχει ενδιαφέρον, αφού στον χώρο των "ευρωπαϊστών" αστών και γραφειοκρατών έχει ξεσπάσει ένας ανελέητος πόλεμος όλων εναντίον όλων, αλλά αυτό είναι κάτι το δευτερεύον, σε σχέση, με αυτό, που, στο παρόν κείμενο επιχειρώ να παρουσιάσω.

Έτσι, πέρα από το όποιο παρασκήνιο, που υφίσταται, γύρω από την υπόθεση της ελληνικής αναπτυξιακής τράπεζας, καθίσταται σαφές ότι όλα αυτά, που λένε και πράττουν οι ξένοι δανειστές, είναι μπούρδες. Τα πεπραγμένα τους έχουν οδηγήσει την ελληνική οικονομία, στην σαρωτική πτώση της και στην καταστροφή, αφού έχουν οδηγήσει, στην απαξίωση περιουσίες, οι οποίες σύμφωνα, με τον μνημονιακό δημοσιογράφο και παλαιό "εσωτερικάριο" Αλέξη Παπαχελά, φθάνουν, στο 1 τρισ. € (και πιθανότατα, αυτός ο αριθμός είναι υποεκτιμημένος), ενώ η κατακρήμνιση του ελληνικού ΑΕΠ, όλα αυτά τα χρόνια της κατακλυσμιαίας κρίσης, έχει ξεπεράσει το 26%.

Δεν είναι η επαναφορά της ελληνικής οικονομίας, στην αναπτυξιακή διαδικασία, αυτό, που ενδιαφέρει τους ξένους δανειστές (την Ε.Κ.Τ., την Commission, τον E.S.M και το Δ.Ν.Τ.). Δεν είναι αυτός ο στόχος τους, όπως άλλωστε, δεν είναι αυτός ο στόχος των εγχώριων παπαγαλακίων και των υποτακτικών των ξένων δανειστών. Η ανάταξη και η αναπτυξιακή επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας - η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, αποτελεί ένα έργο το οποίο είναι εύκολο και απολύτως δυνατό και θα συμβεί, σε ελάχιστους μήνες, από την στιγμή, που θα αποφασισθεί και θα υλοποιηθεί, ως ενεργός σχεδιασμός -, δεν είναι στις προτεραιότητες των ξένων δανειστών και των εντόπιων συνεργατών τους.

Στόχος των ξένων δανειστών, στην επίτευξη του οποίου αυτοί επικουρούνται, από τους εντόπιους, πάσης φύσεως και προελεύσεως, "ευρωπαϊστές" συνεργάτες τους, είναι η αποδιοργάνωση της ελληνικής οικονομίας και η καταστροφή της ελληνικής παραγωγής, ως λειτουργικό οικονομικό μοντέλο, ως παραγωγική δομή και ως κοινωνική ιδιοσυστασία. Αυτό σημαίνει ότι ο βασικός κορμός της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, δηλαδή η θάλασσα των ατομικών και μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και σχεδόν ολόκληρη η συγκροτημένη και πολυάριθμη κοινωνική κατηγορία, η οποία στηρίζει και βιοπορίζεται, μέσα από αυτή την παραγωγική οικονομική διάρθρωση και δομή της χώρας μας, πρέπει να υποστεί μια δραματική συρρίκνωση και να πυκνώσει, ακόμη περισσότερο, την, ήδη, τεράστια ουρά των ανέργων και να οδηγηθεί, στην μετάπτωση και την κοινωνική και οικονομική υποβάθμισή της, στην κατηγορία των κακοπληρωμένων μισθωτών, ή/και στην μετανάστευση. 

Αυτή είναι η ωμή και πικρή αλήθεια, που λίγοι τολμούν να αναφέρουν και την οποία επιχειρεί, επίμονα, διαρκώς και μονότονα, να συγκαλύψει και να κρύψει ο προπαγανδιστικός ορυμαγδός, στον οποίο - ομολογουμένως, όχι ανεπιτυχώς - έχει επιδοθεί η εντόπια "ευρωπαϊστική" ελίτ, υπό τις οδηγίες και τις διαταγές των ξένων δανειστών.

Κλασικό παράδειγμα της ανακολουθίας, της προπαγανδιστικής παραμυθολογίας, που ξεπερνά, κατά πολύ, τα ψεύδη του μυθομανούς βαρώνου Munchausen και της υποκριτικής ασυναρτησιολογίας, στις οποίες επιδίδονται, συστηματικά και κατ' επάγγελμα οι ξένοι δανειστές και οι εκπρόσωποί τους, είναι η περίπτωση της Γερμανίας, με τις 2 εθνικές και τις πολύ περισσότερες περιφερειακές αναπτυξιακές τράπεζες - οι οποίες αγγίζουν τον αριθμό των 17, έχοντας ένα ενεργητικό το οποίο ξεπερνάει το 1 τρισ. € - που επιδίδονται, σε προφανέστατο ανταγωνισμό με τις υπόλοιπες τράπεζες, ενώ έχουν εγκεκριμένες τις κρατικές εγγυήσεις τους, από την γραφειοκρατία της Commission και την Ε.Κ.Τ., δυνάμει του περιβόητου "Συμφώνου Κατανόησης ΙΙ", που έχει συνομολογηθεί, ανάμεσα στην γερμανική κυβέρνηση και την Commission, ήδη, από το 2002 και χωρίς να τεθεί κανένα εμπόδιο, από την Ε.Κ.Τ.

Εννοείται ότι τα στελέχη της μπατιροτραπεζοκρατίας του κεντρικού ιδρύματος της Φραγκφούρτης δεν έλεγξαν και δεν σκοπεύουν να ελέγξουν τις δραστηριότητες αυτών των αναπτυξιακών περιφερειακών τραπεζών, οι οποίες είναι, με βάση τους κανόνες της τραπεζικής, αφανώς μπατιριμένες και περιγράφονται, ως ειδικά πιστωτικά ιδρύματα, τα οποία είναι ανεξέλεγκτα, με την πείσμονα κάλυψη και την ανοικτή προστασία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Angela Merkel, των προκατόχων της και όσων ακολουθήσουν, μετά την απομάκρυνσή της από την καγκελαρία (που είναι, σφοδρότατα, πιθανό ότι δεν θα αργήσει).

Με δεδομένη αυτή την απίστευτη υποκρισία των ξένων δανειστών, γίνεται κατανοητό αυτό, που, ήδη, περιέγραψα, στο παρόν κείμενο και στο οποίο, μονότονα, επιμένω, όλα αυτά τα χρόνια της διαβόητης "ελληνικής κρίσης", από την εποχή, που οι ευρωζωνικές ελίτ, εσκεμμένα και με απόλυτη δολιότητα, εκτροχίασαν την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας και με πλήρη συνείδηση και ωμή ψυχρότητα, οδήγησαν το ελληνικό κράτος, προς την χρεωκοπία, για να επιβάλουν, στην χώρα και στον πληθυσμό της, το νεοκατοχικό και νεοαποικιακό καθεστώς των Μνημονίων, το οποίο, ουσιαστικά, επέκτειναν, μέσα από την καθιέρωση του "Δημοσιονομικού Συμφώνου", σε όλη την ευρωζώνη, φιλοδοξώντας να το επιβάλουν και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.





Ο στόχος των ξένων δανειστών δεν είναι η ανάταξη της ελληνικής οικονομίας, ούτε η ανάπτυξή της. Στόχος τους είναι η αποδιοργάνωση της σημερινής παραγωγικής και κοινωνικής της δομής και η αλλαγή του οικονομικού μοντέλου της χώρας.

Αντίστοιχος είναι και ο στόχος των ευρωζωνικών γραφειοκρατικών καπιταλιστικών ελίτ και του υποταγμένου, στα κελεύσματά τους, "ευρωπαϊστικού" πολιτικού προσωπικού - είτε αυτό είναι της δεξιάς, είτε του κέντρου, είτε της αριστεράς -, όσον αφορά την ευρωζώνη.

Η αποδιοργάνωση της παραγωγικής δομής των οικονομιών της ευρωζώνης, η απότομη και μαζική πτώση του ευρωπαϊκού εργατικού κόστους, με την αγαστή βοήθεια των μεταναστευτικών και των προσφυγικών ροών και της διογκωμένης, σε σταθερή και μόνιμη βάση, ανεργίας και η "αναγκαία" συρρίκνωση της εσωτερικής κατανάλωσης, αποτελούν τα ενδιάμεσα εργαλεία, για την υποτιθέμενη και συνάμα, απέλπιδα αύξηση της συνολικής ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής παραγωγής, απέναντι, στις Η.Π.Α. και κυρίως, τις ανερχόμενες δυνάμεις, από τον, παλαιότερα, αποκαλούμενο ως "Τρίτο Κόσμο".

Το γεγονός ότι όλα αυτά επιχειρούνται, μέσα σε ένα, απόλυτα, δυσμενές πλανητικό πλαίσιο, το οποίο χαρακτηρίζεται από την συρρίκνωση του διεθνούς εμπορίου, η οποία προέκυψε, ως αποτέλεσμα της αποσταθεροποίησης και της κατακρημνιστικής πορείας της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης, οι ευρωπαϊκές ελίτ προτιμούν, συστηματικά και συμπεριφερόμενες, με αυτιστικό τρόπο, να (υποκρίνονται πως) το αγνοούν, ελπίζοντας, σε μια ευνοϊκότερη μελλοντική συγκυρία.

Δυστυχώς, γι' αυτές τις έμπλεες αυτισμού σύγχρονες ευρωελίτ, οι οποίες ουδέν εδιδάχθησαν, από την μακρά ιστορική εμπειρία των αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών και πράξεων των προκατόχων τους, όσο συμπεριφέρονται, με τον τρόπο, που έχουν μάθει να συμπεριφέρονται, όλα αυτά τα χρόνια της επιφανειακής δυτικής πρωτοκαθεδρίας, που χαρακτήρισαν την ύστερη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, που ξεκίνησε, ως ένα (επιεικώς, χαρακτηριζόμενο, ως) αφελές εθνικό αμερικανικό σχέδιο, για την διατήρηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας των Η.Π.Α., αμέσως, μετά την πτώση της "Σοβιετικής Ένωσης", ουδεμία ευνοϊκή μελλοντική συγκυρία πρόκειται να υπάρξει.

Η ταχύτατη εξέλιξη της αποδιοργανωτικής διάβρωσης της παγκοσμιοποίησης, που ξεκίνησε, με την χρηματοπιστωτική κρίση του Σεπτεμβρίου του 2008, στην Νέα Υόρκη και η ταχύτατη μετατροπή της σε μια βαθειά και μακροχρόνια διεθνή οικονομική ύφεση και η εξάπλωσή της στον πλανήτη, με ιδιαίτερη ένταση, στην ευρωζώνη και την "Ευρωπαϊκή Ένωση", οδηγεί στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, όχι μόνο την παγκοσμιοποίηση, αλλά και τον σύγχρονο "υπαρκτό ευρωπαϊσμό", τον οποίο εκφράζει, πλήρως, το σαθρό και υπό κατεδάφιση, σύγχρονο ευρωπαϊκό θεσμικό οικοδόμημα, το οποίο ακολουθεί μια αντίστοιχη πορεία προς τον αφανισμό του, όπως ακριβώς, συνέβη και πριν από 25 χρόνια, με τον ομογάλακτό του "υπαρκτό σοσιαλισμό".

Φυσικά, η ίδια ύπαρξη των σύγχρονων ευρωελίτ και το χαμηλό, έως ανύπαρκτο πνευματικό και πολιτιστικό επίπεδό τους, αποτελεί εγγύηση, ως προς την πιστοποίηση του γεγονότος ότι τα μέλη τους και οι ίδιες, ως συνεκτικές κοινωνικές ομάδες, δεν πρόκειται να αλλάξουν συμπεριφορά και απόψεις. Θα εμμείνουν, σε όσα πιστεύουν, ισχυρίζονται και πράττουν. Ως εκ τούτου, ο δρόμος προς την καταστροφή είναι ανοικτός, μπροστά τους και είναι όλος δικός τους.

Και αυτόν τον δρόμο, οι αυτιστικές ευρωελίτ είναι διατεθειμένες να τον διαβούν. Και αφού επιμένουν να πιστεύουν, να συμπεριφέρονται και να δρουν, με αυτόν τον αυτοκαταστροφικό τρόπο, θα τον διαβούν...



Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Τουρκία - Η.Π.Α. - Δύση : Η μεσομακροπρόθεσμη εμβάθυνση του ρήγματος ενός προβληματικού τριγώνου, οδηγεί τον Recep Tayyip Erdoğan, στον αναγκαστικό μονόδρομο της συνεργασίας, με την Ρωσία του Πούτιν. (Η CIA, το βλακώδες πραξικόπημα των κεμαλιστών και η οργάνωση του Fethullah Gülen).


Σεπτέμβριος 2016 : Η χωροταξία της αναμνηστικής φωτογραφίας των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων του G20 είναι, απολύτως, παραστατική και χαρακτηριστική του βαθύτατου ρήγματος στις σχέσεις της Τουρκίας, με τις Η.Π.Α. και την Δύση, που ήλθε ως αποτέλεσμα του αποτυχημένου coup d' etat των κεμαλιστών αξιωματικών, που πραγματοποιήθηκε, με την συνεργεία των γκιουλενιστών και την καθοδήγηση της CIA, των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και την κάλυψη του ΝΑΤΟ. Τέρμα, πια, οι χαριεντισμοί του Recep Tayyip Erdoğan, με τον Barack Hussein Obama, τους εταίρους, στο ΝΑΤΟ και τους λοιπούς ηγέτες της Δύσης. Τώρα, έχει έλθει η ώρα του Βλαντιμίρ Πούτιν, αφού, στην παρούσα συγκυρία και για πολύ χρόνο, μετά, οι ενέργειες της, πέραν του Ατλαντικού, υπερδύναμης και της Δυτικής Συμμαχίας, δεν αφήνουν άλλα περιθώρια, στον Τούρκο πρόεδρο και στην κυβέρνηση των ισλαμιστών του AKP. Ως εκ τούτου, η επιχειρούμενη προσέγγιση, με την Ρωσία, με το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ και το Ιράν, είναι, για την τουρκική ηγεσία, επί του παρόντος - και άγνωστο πόσο, μετά -, η μόνη ορθολογική επιλογή.



Από τότε που πραγματοποιήθηκε το πραξικόπημα των στρατιωτικών, στην Τουρκία, έχει κυλήσει αρκετό νερό, στο αυλάκι και φυσικά, τίποτε - ή σχεδόν τίποτε - δεν θυμίζει την κατάσταση, που επικρατούσε, στην χώρα αυτή, αλλά και στην γειτονική Συρία, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή πριν από την καθοριστική 15η Ιουλίου 2016.

Οι εξελίξεις, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας, όσο και στο μέτωπο της Συρίας, όπως και οι ευρύτερες κινήσεις της τουρκικής ηγεσίας, όσον αφορά τους στρατηγικούς προσανατολισμούς της, δείχνουν ότι οι Η.Π.Α., το ΝΑΤΟ και η Δύση, ως σύνολο, ήδη, πληρώνουν - και θα εξακολουθήσουν να πληρώνουν -, πολύ ακριβά, την οργανωμένη, από την Ουάσινγκτων και την Ατλαντική Συμμαχία, απόπειρα ανατροπής του Recep Tayyip Erdoğan και της κυβέρνησης των ισλαμιστών, με το πραξικόπημα των κεμαλιστών στρατιωτικών, τους οποίους, προφανώς, επικούρησε και η πολιτικοθρησκευτική οργάνωση του Fethullah Gülen, τα ηγετικά κλιμάκια της οποίας έχουν διαβρωθεί, από την αμερικανική CIA, με αποτέλεσμα να μπορεί να προσδιορισθεί, ως μέσο άσκησης της αμερικανικής κατασκοπείας.

Φυσικά, δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού οι στοιχειώδεις κανόνες, που διέπουν την πολιτική και την ίδια την φυσική επιβίωση του Τούρκου προέδρου και της ελίτ, που αυτός εκφράζει, τους επιβάλλουν την αντιπαράθεση, με τους εχθρούς τους και την πλήρη εκκαθάριση των ερεισμάτων, που έχουν και διατηρούν οι Η.Π.Α., μέσα στον τουρκικό κρατικό μηχανισμό και ιδιαίτερα, στα δυναμικά και ένοπλα τμήματά του, δηλαδή, κυρίως, στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας αυτής, αλλά και στην αστυνομία, στην στρατοχωροφυλακή, όπως επίσης, στην παιδεία, με αιχμή τον χώρο της ισλαμικής εκπαίδευσης και τα πανεπιστήμια.

Κάπου εδώ, στον χώρο της ισλαμικής εκπαίδευσης και προπαγάνδας (και όχι μόνον εδώ), είναι που εμπλέκεται ο ιμάμης Fethullah Gülen και το πολιτικοθρησκευτικό κίνημά του, το οποίο, αν και φαίνεται ότι έπαιξε έναν δευτερεύοντα ρόλο, στην οργάνωση και στην εκδήλωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, είναι προφανές και σαφές ότι αποτελούσε - και εξακολουθεί να αποτελεί - το αντίπαλο δέος, για τον Τούρκο πρόεδρο και το κυβερνητικό ισλαμικό κόμμα AKP, το οποίο έχει "επιμολυνθεί", από την οργάνωση του κατοικοεδρεύοντος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α., ιμάμη, του οποίου το κόμμα αυτό, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι, σε μεγάλο βαθμό, δημιούργημα, όπως, άλλωστε και ο ίδιος ο Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος, χωρίς την στήριξη του κινήματος του Fethullah Gülen (και της CIA, βεβαίως-βεβαίως), σήμερα, από πολιτικής απόψεως, θα ήταν μια υπαρκτή ανυπαρξία.

Αυτό που προκύπτει, από την ψύχραιμη και ανεπηρέαστη, από την οποιαδήποτε πολιτική διαμάχη, και προπαγάνδα, εξέταση των γεγονότων, έτσι όπως αυτά εκτίθενται, ενώπιον όλων, είναι, περισσότερο από προφανές και σαφές, ότι η οργάνωση αυτή, που προπαγανδίζει και μετουσιώνει, σε κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς τις ιδέες του λεγόμενου "μεταρρυθμιστικού" μετριοπαθούς ισλάμ, όπως και ο ίδιος ο Fethullah Gülen, αποτελούν εργαλεία άσκησης ευρείας αμερικανικής πολιτικής, ιδεολογικής επιρροής και ως εκ τούτου, κατασκοπευτικής δραστηριότητας, που στο σύνολό τους, υπερβαίνουν, κατά πολύ, τα πλαίσια της Τουρκίας. Και για τον λόγο αυτόν, άλλωστε, ο υποτιθέμενος, ως αυτοεξόριστος, στις Η.Π.Α., Τούρκος ιμάμης, που βρίσκεται εκεί, από το 1999, έχει επαινεθεί, από τον Graham F. Fuller, ο οποίος υπήρξε υψηλόβαθμο στέλεχος της CIA και είναι ο "προαγωγός" του ιδίου του Fethullah Gülen και της οργάνωσής του και ως εκ τούτου, είναι λογικό και επόμενο να είναι και ο διαφημιστής τους, αφού και ο ιμάμης και η πολιτικοθρησκευτική οργάνωσή του, είναι ενεργούμενα της CIA, στην οποία δίνουν λογαριασμό.

Μάλιστα, το 2008, όταν τέθηκε ζήτημα, για την μονιμοποίηση της άδειας παραμονής του Fethullah Gülen, στις Η.Π.Α., επειδή κάποιες δραστηριότητες μελών της οργάνωσής του θεωρήθηκαν, από το αμερικανικό FBI, ως αμφιλεγόμενες, ο Graham F. Fuller συνέταξε μια επιστολή διαβεβαίωσης "καλής διαγωγής", για τον Τούρκο ιμάμη - του οποίου η μετάβαση, στις Η.Π.Α., το 1999, φαίνεται ότι συνδέεται, με την παράδοση του Abdullah Ocalan (με την αγαστή συνεργασία της κυβέρνησης του Κώστα Σημίτη και της ελληνικής ΕΥΠ, βεβαίως-βεβαίως), από την αμερικανική CIA, στην τουρκική MIT και αποτελεί μια επωφελή ανταλλαγή, αφού, όπως προκύπτει, ο Fethullah Gülen βρισκόταν, στο στόχαστρο του κεμαλικού κατεστημένου, το οποίο, είχε εξαρθρώσει, κηρύσσοντας, εκτός νόμου, το ισλαμιστικό κόμμα REFAH (πολιτικό πρόγονο του τωρινού AKP) του ιστορικού ηγέτη του τουρκικού ισλαμιστικού πολιτικού χώρου Necmettin Erbakan, ο οποίος ανατράπηκε, από την πρωθυπουργία, με το "βελούδινο" πραξικόπημα των ενόπλων δυνάμεων, στις 28/2/1997.

Με αυτά τα δεδομένα, δεν αποτελεί κάτι το νέο, ούτε είναι πρωτοφανής αυτή η διαπίστωση, που αφορά τις  στενές σχέσεις του κινήματος του Fethullah Gülen, με την CIA. Κάθε άλλο. Οι σχέσεις αυτές είχαν επισημανθεί και καταγγελθεί, πολλές φορές, δημοσίως.

Ουσιαστικά, αυτή η οργάνωση, που διαθέτει, κάπου 600 σχολές, οι οποίες έχουν δραστηριότητα, στην Τουρκία, στα Βαλκάνια, στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο και ιδίως, στην Κεντρική Ασία και απευθύνεται, σε εκατομμύρια οπαδούς, είναι ένα όργανο των κατασκοπευτικών και πολιτικών δραστηριοτήτων της CIA, στην Κεντρική Ασία, αλλά και στον ευρύτερο ισλαμικό χώρο, ως αντίρροπη δύναμη, στις διάφορες τζιχαντιστικές οργανώσεις και σέκτες, που δρουν, εντός αυτού.




Ο ιμάμης Fethullah Gülen, που "φιλοξενείται", στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α. και βρίσκεται, υπό την προστασία των αμερικανικών  υπηρεσιών και η οργάνωσή του, που κηρύσσουν μια μετριοπαθή εκδοχή του σουνιτικού ισλάμ, αποτελούν έναν σημαντικό δίαυλο, για την διεκπεραίωση της αμερικανικής πολιτικής, στον ευρύτερο ισλαμικό χώρο και ένα εξυπηρετικό κανάλι, για την, επί του πρακτέου, πρακτόρευση των αμερικανικών συμφερόντων. Ένα ιδιαίτερο πρόβλημα το οποίο αφορά την χώρα μας, είναι ότι ο ιμάμης και το κίνημά του, έχει αγαστές σχέσεις, με το ορθόδοξο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο, όπως φαίνεται (και αυτό δεν είναι, καθόλου, περίεργο) και όπως αφήνεται να διαφανεί, από τουρκικές, αλλά και ρωσικές πηγές, που έχουν τις δικές τους άκρες, με την τουρκική και την ρωσική εξωτερική πολιτική και τις μυστικές υπηρεσίες των δύο χωρών, που, προφανώς, ξέρουν πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις (και περισσότερο όλων οι ρωσικές), έχει διαβρωθεί, από την CIA. Αποτέλεσμα αυτής της πολύ δυσμενούς κατάστασης, είναι ότι, για τους λόγους αυτούς, που αφορούν την σχέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με τις Η.Π.Α. και ιδιαίτερα, με την ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η στοχοποίηση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, από την τουρκική κυβέρνηση, η οποία δεν αποκλείεται, με αφορμή του πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 και τις σχέσεις του, με τον Fethullah Gülen και την διαβρωμένη, από την CIA, οργάνωσή του, να λάβει μέτρα, κατά του Πατριαρχείου και των τελευταίων Ρωμιών της Πόλης.




Ήδη, από το 2011, ο πρώην αρχηγός του γραφείου της τουρκικής MIT, στην Κωνσταντινούπολη, Osman Nuri Gündeş έχει καταγγείλει, μέσα από τις γραπτές αναμνήσεις του, ότι η οργάνωση του Fethullah Gülen είναι όργανο της CIA και οι σχολές της, στην Κιργιζία και στο Ουζμπεκιστάν, κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ήσαν ορμητήριο 130 πρακτόρων της CIA, γεγονός το οποίο περιήλθε, σε γνώση του ηγετικού στελέχους των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, από την διείσδυση πρακτόρων της MIT, στην οργάνωση του Τούρκου ιμάμη, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είναι απόφοιτος Δημοτικού και ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσε, από μόνος του, χωρίς την βοήθεια, αρχικά της MIT και στην συνέχεια της CIA, να ιδρύσει αυτή την τουρκική μουσουλμανική αδελφότητα, με τις πολλές και ποικίλες δραστηριότητες και στην συνέχεια, να επεκτείνει αυτές τις δραστηριότητες, σε περισσότερες, από 160 χώρες.

Με αυτά τα δεδομένα, τα κύματα των διώξεων, που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση των Τούρκων ισλαμιστών, κατά της οργάνωσης του ιδεολογικοπολιτικού της πατέρα, είναι, απολύτως, ευεξήγητα. Μπορεί οι κεμαλιστές στρατιωτικοί, σε συνεννόηση, με τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, με θύλακες του ΝΑΤΟ και με πράκτορες της CIA, να είχαν τον πρώτο λόγο, στον σχεδιασμό και στην διοργάνωση, όπως και στην επιχείρηση του αποτυχόντος πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, όμως, η οργάνωση του ιμάμη θα ήταν εκείνη, που, με την καθοδήγηση της CIA, που θα πλαισίωνε, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, τους πραξικοπηματίες στρατιωτικούς, εάν η απόπειρα της ανατροπής του Τούρκου προέδρου και της κυβέρνησής του, είχε επιτύχει.

Ως εκ τούτου, για τον Recep Tayyip Erdoğan, την κυβέρνησή του και το κόμμα των Τούρκων ισλαμιστών, πέρα από την εκκαθάριση των κεμαλιστών, στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, η σύστοιχη εκκαθάριση και η διάλυση της πολιτικοθρησκευτικής οργάνωσης του Fethullah Gülen, η οποία είναι ένα από τα διάφορα και ποικίλα προσωπεία, εργαλεία και ορμητήρια της αμερικανικής κατασκοπείας και πολιτικής διάβρωσης των θεωρούμενων, ως εχθρών της εξωτερικής πολιτικής και των όποιων (βραχυπρόθεσμων, ή στρατηγικών) συμφερόντων των ΗΠΑ, αποτελεί όρο πολιτικής επιβίωσης. 

Χωρίς την εξολόθρευση αυτού του τερατώδους και θανάσιμα, επικίνδυνου εσωτερικού κατασκοπευτικού και υπονομευτικου εργαλείου των κεμαλιστών και των γκιουλενιστών, ο Recep Tayyip Erdoğan και η κυβέρνησή του δεν πρόκειται να μακροημερεύσουν. Αργά, ή γρήγορα, θα ανατραπούν, αφού είναι δεδομένο ότι, χωρίς το ξήλωμα των δυναμικών ερεισμάτων της αμερικανικής κατασκοπείας και εξωτερικής πολιτικής, τα οποία εκτείνονται, στο βαθύ, αλλά και στο ευρύτερο τουρκικό κράτος, όπως και σε μεγάλα τμήματα της ελίτ, που διοικεί και ευρύτερα, εξουσιάζει την χώρα, θα ανιχνεύσει και στο τέλος, θα βρει τον τρόπο, τα μέσα και το απαραίτητο πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό, για να φέρει σε πέρας, την ανατροπή της ανεπιθύμητης παρούσας τουρκικής ηγεσίας. 

Ως εκ τούτου, η ραγδαία αλλαγή της τουρκικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, με την απότομη στροφή της προς την Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι, απολύτως, ευεξήγητη και είναι προφανές ότι δεν αποτελεί, για την ηγεσία των Τούρκων ισλαμιστών και την κυβέρνησή τους, ένα στιγμιαίο και συγκυριακό καπρίτσιο. Είναι κάτι το πολύ περισσότερο, από αυτό και αποκτά έναν χαρακτήρα και ένα περιεχόμενο, που εκτυλίσσονται, σε έναν, τουλάχιστον, μεσομακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα, στα πλαίσια του οποίου οι ρηγματώσεις, στην ευμετάβλητη ισορροπία των δυνάμεων, σε ολόκληρο τον πλανήτη, μπορούν να αφήσουν πίσω τους ένα πολύ σημαντικό και ανεξίτηλο αποτύπωμα.

Όπως είπαμε, οι σκληροί κανόνες της πολιτικής (αλλά και της φυσικής) επιβίωσης του Recep Tayyip Erdoğan και της ελίτ των Τούρκων ισλαμιστών, οδηγούν την κυβέρνηση του Τούρκου προέδρου και την ηγεσία του AKP, στην συνέχιση της αδυσώπητης αντιπαράθεσής τους, με την αμερικανική υπερδύναμη και τους ευρωπαίους συμμάχους της, την ίδια στιγμή, που η αμερικανική πρωτοκαθεδρία, στον πλανήτη, φαίνεται ότι, ήδη, από το 2014, έχει τεθεί, υπό αμφισβήτηση και οδηγείται, προς την εκμέτρηση του βίου της. Οι Η.Π.Α. και η Δύση θα πληρώσουν, πολύ ακριβά, τα, στα όρια της απελπισίας και εμφανώς, βλακώδη πεπραγμένα τους, στην Τουρκία.

Το ρήγμα, που έχει δημιουργηθεί, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, ανάμεσα στα σκέλη αυτού του προβληματικού τριγώνου, έχει εμβαθυνθεί και οι αντίστοιχες πληγές θα αργήσουν να επουλωθούν.

Βέβαια, η προσέγγιση και οι προφανείς και αφανείς συμφωνίες ανάμεσα, στην τουρκική και την ρωσική ηγεσία, που εκτυλίσσονται και πρόκειται να λάβουν χώρα, δεν σημαίνουν ότι η Τουρκία πρόκειται να γίνει ένας παθητικός σύμμαχος της Ρωσίας. Κάθε άλλο. Η Τουρκία, εκ των πραγμάτων, έχει τα δικά της ζωτικά συμφέροντα να υπερασπίσει.

Και προφανώς, αυτό η τουρκική κυβέρνηση το πράττει και θα εξακολουθήσει να το πράττει, πέρα από τις όποιες προσπάθειες συγκερασμού και προσέγγισης της εξωτερικής πολιτικής της, με την αντίστοιχη ρωσική, όπως, άλλωστε, έχει συμβεί, με το YPG των Κούρδων της Συρίας (οι οποίοι, δυστυχώς, όπως έχουμε, προβλέψει, θα πληρώσουν το βαρύ τίμημα και το κόστος της ρωσοτουρκικής προσέγγισης), που έχει μαρξιστικές και λενινιστικές πολιτικοϊδεολογικές αναφορές, διατηρεί στενές σχέσεις, με τους ομοεθενείς αντάρτες του PKK, που δρουν, στο τουρκικό Κουρδιστάν και έχει πολύ στενή συνεργασία, σε επιχειρησιακό επίπεδο, στα πεδία των μαχών, στην Συρία, με τον αμερικανικό στρατό και προφανώς, με την CIA και τους πράκτορές της, οι οποίοι, όπως και οι επιτελείς, στα κεντρικά γραφεία, στο Langley, ουδόλως, επηρεάζονται και ουδόλως, ασχολούνται, με το γεγονός ότι αυτή η ένοπλη οργάνωση των Κούρδων είναι κομμουνιστική.

Όπως, ακριβώς, δεν απασχολούσε την αμερικανική κυβέρνηση και την CIA το γεγονός ότι οι αντάρτες του Ισλαμικού Μετώπου, είχαν την δική τους αιματηρή πολιτική ατζέντα - στους καταλόγους της οποίας βρισκόνταν, σε υψηλή προτεραιότητα και το αιματοκύλισμα των πληθυσμών της Δύσης -, όταν ο Barack Obama, η Hillary Clinton και η CIA, με τον αμερικανικό στρατό, τους οργάνωναν, τους χρηματοδοτούσαν, τους εκπαίδευαν και τους εξόπλιζαν, για να τους εξαπολύσουν, εναντίον του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ, το οποίο, επιχείρησαν, ανεπιτυχώς, να ανατρέψουν, με την αδυσώπητη διεξαγωγή ενός πολυαίμακτου εμφυλίου πολέμου, στην Συρία, ο οποίος έχει, ήδη μακροχρονίσει, χωρίς να είναι ορατό ένα σύντομο, χρονικά, τέλος.

Με αυτά τα δεδομένα, αυτό που αποτελεί βεβαιότητα, είναι το ότι οι εξελίξεις, που θα ακολουθήσουν, στην περιοχή μας, αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα, θα είναι - πάντοτε, μέσα στα πλαίσια του ιστορικού χρόνου - και ραγδαίες, αλλά και εξαιρετικά, απρόσμενες.

Ως εκ τούτου, δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε άλλο, από το να τις παρακολουθήσουμε...