Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

Η εσπευσμένη άρση των τραπεζικών capital controls, ως μια υψηλού ρίσκου επικίνδυνη προεκλογική κίνηση ανακοπής της καταθλιπτικής οικονομικής πραγματικότητας, η τεράστια διόγκωση των "κόκκινων δανείων" της ελληνικής μπατιροτραπεζοκρατίας και ο φαύλος κύκλος της, εκ νέου, επερχόμενης τραπεζικής και κρατικής χρεωκοπίας.


Δεκέμβριος 2004 - Μάρτιος 2018 : Η απεικόνιση της δραματικής και κατακρημνιστικής πτώσης της χρηματοδότησης του ιδιωτικού τομέα της ελληνικής οικονομίας, όπως αυτή προκύπτει, από το παραπάνω διάγραμμα, που προέρχεται από τα τηρούμενα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος. Αυτήν την πτώση προσπαθούν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και το επιτελείο του, έστω και προσωρινά, να ανακόψουν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της προεκλογικής εκστρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, με εργαλείο την άρση των περιορισμών των κινήσεων των κεφαλαίων και την κατάργηση των ορίων των αναλήψεων, από τις τραπεζικές καταθέσεις, στο εσωτερικό. Αν και η ενέργεια αυτή είναι υψηλού ρίσκου, δεν θα τα καταφέρουν. Ίσως και εξ αιτίας αυτού, αφού η κίνηση αυτή της κυβέρνησης είναι άκαιρη και μη ενδεικνυόμενη, όσο η χώρα μας χρησιμοποιεί, ως νόμισμά της, το ευρώ και ενόσω, η τραπεζική ένωση, στην ευρωζώνη, αργεί να έλθει (και που δεν φαίνεται να έλθει).




 


Με δεδομένη την επιδείνωση όλων των στοιχείων της ελληνικής οικονομίας, κατά τον μήνα Σεπτέμβριο, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας προχώρησαν, στην πλήρη άρση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, στο εσωτερικό της χώρας και στην μερική άρση της κίνησης των κεφαλαίων, προς το εξωτερικό, από την 1η Οκτωβρίου. Δηλαδή από την ερχόμενη Δευτέρα.

Με, επίσης, δεδομένη την πολύ κακή κατάσταση της ελληνικής μπατιροτραπεζοκρατίας, μπορούμε να κατανοήσουμε τους επείγοντες λόγους, για τους οποίους, η ηγεσία της εντόπιας ελίτ προχώρησε, σε αυτή την παράτολμη, ριψοκίνδυνη και άκρως, επικίνδυνη ενέργεια, η οποία μετριάζεται από την εξακολούθηση των περιορισμών, στην κίνηση κεφαλαίων, προς το εξωτερικό, αλλά αυτό το γεγονός δεν αλλάζει το άκαιρο της εσφαλμένης αυτής ενέργειας και την επικινδυνότητα του εγχειρήματος.

Τί επιδιώκει η κυβέρνηση, με την άρση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, στο εσωτερικό;

Γιατί οι ευρωθεσμοί, δηλαδή η Ε. Κ. Τ., επέτρεψαν, στους εγχώριους, να προβούν, σε αυτή την ενέργεια, το αχρείαστο και το εσφαλμένο περιεχόμενο της οποίας είναι γνωστό στον Mario Draghi και στην μπατιροτραπεζοκρατία της Φρανκφούρτης;

Το δεύτερο ερώτημα είναι εύκολο να απαντηθεί. Η Ε. Κ. Τ. πειραματίζεται και δεν ενδιαφέρεται, για το τί θα γίνει, με τις ελληνικές τράπεζες. Ξέρει ότι χρειάζονται ανακεφαλαιοποίηση και αυτό απαιτεί. Το πώς θα φθάσουν οι εγχώριοι, σε αυτό το σημείο, δεν την ενδιαφέρει, αφού θεωρεί δεδομένο ότι δεν θα βάλει η ίδια κεφάλαια, σε αυτή την διαδικασία.

Από την άλλη πλευρά, οι στόχοι της ελληνικής κυβέρνησης, όπως είναι φυσικό και απολύτως, αναμενόμενο, είναι πολιτικοί και οικονομικοί. Και επίσης οι στόχοι αυτοί κλιμακώνονται. Είναι άμεσοι, αλλά και απώτεροι.

Αυτό, που, άμεσα, επιδιώκει ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι η αύξηση των τραπεζικών καταθέσεων, προκειμένου να ενισχυθούν τα αποθεματικά των ελληνικών τραπεζών και να αυξηθεί η ρευστότητα, στην εσωτερική αγορά  η οποία, με την σειρά της υποτίθεται και ελπίζεται ότι θα προωθήσει την όποια - αναιμική, έστω - ανάπτυξη, η ύπαρξη της οποίας, εν όψει της ουσιαστικής προεκλογικής περιόδου, στην οποία έχει εισέλθει η χώρα, θα δώσει μία ώθηση και κάποια πραγματικά και χειροπιαστά επιχειρήματα, στην εκλογική καμπάνια της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ (για τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμμένου δεν γίνεται λόγος, αφού το συγκυβερνόν κόμμα βρίσκεται, σε κωματώδη κατάσταση και είναι, κλινικά, νεκρό).

Που εδράζεται αυτή η επιδίωξη του οικονομικού επιτελείου του Ευκλείδη Τσακαλώτου, που τον ωθεί να άρει τους αναγκαίους, υπό τις παρούσες συνθήκες, με καθεστώς ευρώ, περιορισμούς, στην κίνηση των κεφαλαίων, στο εσωτερικό;

Η βάση εκκίνησης των ενοίκων του οικονομικού επιτελείου της Καραγεώργη Σερβίας είναι ασθενική, αλλά είναι υπαρκτή. Μπορεί να είναι  άπελπις, ως προς τους επιθυμητούς άμεσους στόχους των κυβερνώντων, αφού, ό, τι και να λένε οι συριζαίοι, το, εις βάρος της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ πολιτικό και κοινωνικό κλίμα δεν πρόκειται να ανατραπεί, αλλά αυτό, που ελπίζουν, στο Μέγαρο Μαξίμου, είναι ότι, τουλάχιστον, είναι δυνατόν να βοηθήσει, τα μάλα, στην συσπείρωση του μεγαλύτερου τμήματος των ψηφοφόρων, που είχαν ρίξει το ψηφοδέλτιο τους, υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, στις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, αλλά και στην όποια δυνατή προσέλκυση άλλων ψηφοφόρων.

Έτσι, οι κυβερνώντες θεωρούν ότι είναι επαρκής βάση, για την άρση των περιορισμών, στις τραπεζικές αναλήψεις, στο εσωτερικό, το γεγονός ότι οι τραπεζικές καταθέσεις, τον περασμένο Ιούλιο, άγγιξαν το ύψος των 131,5 δισ. €, από τα 122 δισ. €, που είχαν κολλήσει, από την εποχή (Ιούνιος 2015), που τέθηκαν οι περιορισμοί, στην κίνηση των κεφαλαίων.

Αυτή η μη ουσιώδης και ανεπαίσθητη αύξηση των τραπεζικών καταθέσεων (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τον Δεκέμβριο του 2014, οι καταθέσεις, στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα  ανέρχονταν, στα 170 δισ. €, ενώ, τον Μάιο του 2010, δηλαδή την εποχή της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας, οπότε και θα έπρεπε να ενεργοποιηθούν τα capital controls, οι καταθέσεις έφθαναν, στα 243 δισ. €), σε συνδυασμό  με την ελαφρύτατη βελτίωση του καταναλωτικου κλίματος, οδήγησαν τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, τον Γιώργο Χουλιαράκη και τους συνεργάτες τους, στην άρση των περιορισμών, στην κίνηση κεφαλαίων  στο εσωτερικό.

Κανονικά, βέβαια, η επιδείνωση όλων των άλλων μεγεθών της ελληνικής οικονομίας, που παρατηρείται, από τον περασμένο Αύγουστο, με πτώση της οικονομικής δραστηριότητας, στην βιομηχανία, στις κατασκευές, στο λιανεμπόριο και στον τομέα των υπηρεσιών, θα έπρεπε να τους κάνει επιφυλακτικούς, αλλά οι κυβερνώντες ευρισκόμενοι, ενώπιον των προεκλογικών αναγκών τους, προτίμησαν την φυγή προς τα εμπρός, ελπίζοντας, στην βελτίωση του οικονομικού κλίματος και μέσω αυτού, στην βελτίωση των δικών τους εκλογικών επιδόσεων.

Στην πραγματικότητα, η ελληνική οικονομία φαίνεται να έχει εισέλθει, σε μια νέα φάση οπισθοδρομικής εσωστρέφειας, ως αποτέλεσμα της ανισορροπίας, ανάμεσα, στην υπερβάλλουσα αύξηση των εισαγωγών, σε σχέση με τις εξαγωγές, οι οποίες αν και αυξήθηκαν και αυτές, αναιμικά, δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν την υπερμεγέθη αύξηση των εισαγωγών. 

Η αιτία αυτής της δυσμενούς εξέλιξης, κατά την γνώμη μου, εντοπίζεται, στο γεγονός ότι η μαζική απόσυρση των καταθέσεων, από τις τράπεζες και η αποφυγή της δημιουργίας νέων τραπεζικών καταθέσεων, όλα αυτά τα χρόνια, από το 2015, μέχρι σήμερα, έχουν εγκλωβίσει πολύ χρήμα  στο εσωτερικό της χώρας, μέρος του οποίου, από ένα χρονικό σημείο και μετά, κατευθύνεται, προς την κατανάλωση ειδών πολυτελείας και άλλων διαρκών καταναλωτικών αγαθών, τα οποία οι κατέχοντες το χρήμα αυτό αντιλαμβάνονται, ως μια μορφή ιδιότυπης "επένδυσης", με την διατήρηση της αξίας των χρημάτων, που δαπανώνται, για την αγορά αυτών των αγαθών. 


Κάπως έτσι, εξηγείται, π. χ. η μεγάλη αύξηση των αγοραπωλησιών αυτοκινήτων και πολλών άλλων αντίστοιχων εισαγόμενων αγαθών, παρά το γεγονός ότι η καταναλωτική δαπάνη, στην ελληνική οικονομία, εμφανίζεται ως μειωμένη. Βέβαια, με δεδομένη την υπερμεγέθη ελληνική παραοικονομία, η οποία μπορεί να φθάνει και στα επίπεδα ενός ολόκληρου ετήσιου ΑΕΠ της χώρας (ο Γιάννης Στουρνάρας και η Τράπεζα της Ελλάδος υπολογίζουν ότι φθάνει, στο 45% του ελληνικού ΑΕΠ), αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει μια ολόκληρη ανεπίσημη οικονομία, στην οποία έχει διοχετευθεί ένα σημαντικό μέρος των κεφαλαίων, που δεν περνούν, μέσα από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, γεγονός το οποίο καθιστά εναργέστερη την κατάσταση, που επικρατεί.







Με την βοήθεια του παραπάνω σχήματος, μπορούμε να καταλάβουμε τους λόγους, για τους οποίους, όχι μόνο, η προσπάθεια της κυβέρνησης θα είναι, άμεσα, ατελέσφορη, αλλά και το γιατί είναι επικίνδυνη, ως κίνηση υψηλού ρίσκου.

Με δεδομένο το γεγονός ότι τα "κόκκινα" δάνεια των ελληνικών τραπεζών φθάνουν, στο ήμισυ του ενεργητικού τους, δηλαδή, περίπου, στα 75 δισ. €, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι, εξ ολοκλήρου, χρεοκοπημένο. Και αυτή η οικτρή κατάσταση επιδεινώνεται  διαρκώς, αφού ολοένα και περισσότερα, από τα εξυπηρετούμενα δάνεια, καθίστανται, όσο περνάει ο καιρός, "κόκκινα". Η ελληνική μπατιροτραπεζοκρατία (που έχει περάσει σε ξένα χέρια) είναι ανίκανη να στηρίξει οποιαδήποτε, έστω και ασήμαντη, αναπτυξιακή προσπάθεια.

Αυτό, που συμβαίνει, είναι ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται κάτω από την σπάθη μιας νέας ανακεφαλαιοποίησης, η οποία θα είναι η τέταρτη, στην σειρά και πιθανότατα, δεν θα γίνει, με κεφαλαία της ευρωζώνης, ενώ είναι πολύ πιθανό να πραγματοποιηθεί, χωρίς την συμμετοχή ιδιωτών. Υπ' αυτές τις συνθήκες, η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, όταν γίνει, θα είναι αιματηρή. Θα πραγματοποιηθεί, με κούρεμα των καταθέσεων και πιθανότατα, θα οδηγήσει, στην κρατικοποίησή τους (κάτι που έπρεπε να γίνει, εδώ και πολλά χρόνια και το οποίο αφορά, όχι, μόνο, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, αλλά και το σύνολο του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος). 

Με την κατάργηση των capital controls, στο εσωτερικό, η κυβέρνηση προσπαθεί να επιτύχει την κανονικοποίηση των ενδοελλαδικών χρηματικών ροών και την επιστροφή της εξωτραπεζικής χρηματικής ρευστότητας, αλλά και της αντίστοιχης χρηματικής αδράνειας, στο τραπεζικό σύστημα, προκειμένου να βελτιωθεί ο, χρόνια, άρρωστος δείκτης των ενεργητικών των τραπεζών, σε σχέση με τα "κόκκινα" δάνεια τους, ούτως ώστε να αποφευχθεί η ανακεφαλαιοποίηση τους. 

Όμως, επειδή κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να επιτευχθεί, οι δεύτερες σκέψεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, με αυτόν τον τρόπο, επιχειρείται να συσσωρευθεί το κατάλληλο έδαφος, για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και να σχηματισθεί το απαραίτητο κεφάλαιο, για ένα κούρεμα των (όπως και όσο αυξημένων) τραπεζικών καταθέσεων, εάν ο ιδιωτικός τομέας δεν συμμετέχει στην ανακεφαλαιοποίηση και εφόσον οι ευρωζωνίτες δεν συνεισφέρουν νέα δανεικά. 

Φυσικά, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης πιστεύει ότι μια τέτοια δυσμενέστατη και καταστροφική εξέλιξη, εάν δεν καταστεί δυνατό να αποφευχθεί, θα πραγματοποιηθεί, μετά τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές (τις οποίες η άρση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων φέρνει, ακόμη, πιο κοντά) και δεν θα την χρεωθεί η ίδια, αλλά η επόμενη - η οποία, σύμφωνα με τις επικρατούσες πεποιθήσεις, στο Μέγαρο Μαξίμου και στην Κουμουνδούρου, θα είναι κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη

Ως εκ τούτου, η εσπευσμένη άρση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων και των αναλήψεων από τους τραπεζικούς λογαριασμούς είναι άκαιρη, ριψοκίνδυνη (ακόμη και για την ίδια την παρούσα κυβέρνηση, εκτός εάν αποβλέπει, στην άμεση, ή στην γοργή προσφυγή στις κάλπες), πολλαπλώς, επικίνδυνη και με πολλές διαφορετικές και αντικρουομένες προθέσεις και επιδιώξεις. 

Ίδωμεν...




Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Η γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολίας και η αποτρόπαιη λογική του business as usual. (Η μήνυση του Φαήλου Κρανιδιώτη, κατά του Γιάννη Μπουτάρη, για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου 4285/2014 και η απρόσμενη κλήση μου, στην ΓΑΔΑ για διευκρινήσεις).




Την περασμένη Τετάρτη 19/9/2018, στις 5.00 το απόγευμα, δέχτηκα μια τηλεφωνική κλήση, την οποία, ομολογουμένως, δεν περίμενα. Η κλήση ήταν, από το Τμήμα αντιμετώπισης της ρατσιστικής βίας της ΓΑΔΑ και μου ζητήθηκε να καταθέσω, για την υπόθεση της μήνυσης του δικηγόρου Φαήλου Κρανιδιώτη, κατά του δήμαρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, για παραβίαση των διατάξεων του Ν. 4285/2014, που αφορούν την αντιμετώπιση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, όπως και την άρνηση των, νομίμως, αναγνωρισμένων γενοκτονιών.

Η παραβίαση αυτή, από ό,τι προέκυψε από την συζήτηση, με τον αστυνομικό, που μου τηλεφώνησε, αφορά την γνωστή δήλωση του Γιάννη Μπουτάρη, σχετικά με τους φόνους των Ελλήνων της Ανατολίας, από τον Μουσταφά Κεμάλ και τον ανταρτικό στρατό, που είχε δημιουργήσει, στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Πρόκειται, για την απεχθή δήλωσή του "I don't give a shit if he killed Greeks, or not, or whatever...", αναφερόμενος, στον ιδρυτή του σύγχρονου τουρκικού κράτους.

Το βίντεο, με την δήλωση αυτή του Γιάννη Μπουτάρη, η οποία έγινε, κατά την διάρκεια του Concordia Summit, που διεξήχθη, στην Αθήνα, στις αρχές του Ιουνίου του 2017, το αναδημοσίευσα, αναρτώντας το, στην σελίδα μου, στο Youtube, ενώ έκανα και ένα δημοσίευμα, σε αυτό εδώ το μπλογκ, με τίτλο : "I don't give a shit, if he killed Greeks, or not, or whatever". Ο Γιάννης Μπουτάρης ενώπιον των βαρύτατων ευθυνών του, απέναντι στον ελληνισμό και την Ιστορία, για τα λόγια και τα έργα της διανοίας του. (Αφού πήγε, στην συγκέντρωση για τον ποντιακό ελληνισμό, δικαίως αποδοκιμάστηκε, αν και δεν έπρεπε να τον δείρουν. Αλλά)....

Όπως μου είπε ο αστυνομικός, η Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, η οποία διενεργεί προκαταρκτική εξέταση, για την μήνυση του Φαήλου Κρανιδιώτη, κατά του Γιάννη Μπουτάρη, ζήτησε να διερευνηθεί η προέλευση του βίντεο και ως εκ τούτου, κλήθηκα να απαντήσω, σε αυτό το ερώτημα.

Έτσι, έκλεισα ένα ραντεβού, με τον εκτελούντα την παραγγελία της εισαγγελίας αστυνομικό, για τις 4.00 το απόγευμα της Παρασκευής 21/9/2018, στην ΓΑΔΑ, όπου και πήγα, στον 6ο όροφο του κτιρίου και έδωσα τις διευκρινήσεις, για το βίντεο, το οποίο είναι, παγκοίνως, γνωστό, στο διαδίκτυο, από την δημοσίευσή του, στην ιστοσελίδα του "GreekReporter.com", από το οποίο, άλλωστε και το αναδημοσίευσα, στην δική μου σελίδα, στο Youtube, για να υπάρχει, σε περίπτωση, που, για οποιονδήποτε λόγο, κατεβεί, από τον φορέα, που το και κατόπιν, στο μπλογκ μου.




Για το πώς ενεπλάκην, στην όλη υπόθεση της μήνυσης του, παραπάνω εικονιζόμενου (με το σήμα του κόμματός του, που ίδρυσε, μετά από την διαγραφή του, από την Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη) Φαήλου Κρανιδιώτη, κατά του Γιάννη Μπουτάρη, ρώτησα τον εκτελούντα την παραγγελία της εισαγγελίας αστυνομικό, αφού ο μηνυτής, μου είναι, άμεσα, άγνωστος (γνωρίζω την ύπαρξή του, επειδή είναι δημόσιο πρόσωπο, ενώ, είχαμε κάποιες λίγες ηλεκτρονικές συνομιλίες, κυρίως, μέσα από το Twitter και το Facebook, ενώ στο μπλογκ μου υπάρχει ετικέττα, με το ονοματεπώνυμο του , με δύο αναρτήσεις μου, χωρίς να έχει υπάρξει κάποια άλλη επαφή, μεταξύ μας) και φυσικά, δεν με είχε ενημερώσει, για την ενέργειά του, ούτε και με έχει προτείνει σαν μάρτυρα, όπως μου είπε ο αστυνομικός. Απλώς, με αναφέρει, στην μήνυση, λέγοντας, περίπου, ότι "ο συμπολίτης μας Τάσος Αναστασόπουλος ανέβασε ένα βίντεο" κλπ. κλπ.

Η απάντηση, που πήρα, ήταν ότι ο γνωστός δικηγόρος - που, τώρα, είναι και αρχηγός πολιτικού κόμματος, που κινείται, στον χώρο της (αντιμνημονιακής;) δεξιάς -, στην μήνυσή του, κατά του Γιάννη Μπουτάρη, ανέφερε, ως ένα εκ των όποιων αποδεικτικών στοιχείων με τα οποία στοιχειοθέτησε την μήνυσή του αυτή, το βίντεο, που ανήρτησα.

Έτσι, αφού έδωσα τις εξηγήσεις, που έπρεπε, αποχώρησα από την ΓΑΔΑ και πήγα, στο σπίτι μου.

Το ερώτημα είναι, γιατί ο Φαήλος Κρανιδιώτης αναφέρθηκε, σε μένα, όσον αφορά αυτό το βίντεο, το οποίο είναι, όπως προανέφερα, γνωστό τοις πάσι, στο διαδίκτυο.

Προφανώς, ο γνωστός νομικός έπραξε ό,τι έπραξε και για λόγους πολιτικής τακτικής, αφού, πέρα από τα όποια πιστεύω του, για την υπόθεση των δηλώσεων του Γιάννη Μπουτάρη και την στάση του μηνυόμενου, απέναντι στους νεκρούς των Ελλήνων, που έπεσαν, από  Μουσταφά Κεμάλ, η μήνυση αυτή έχει και πολιτική στόχευση. Σαν αρχηγός πολιτικού κόμματος πρέπει να μαζέψει ψήφους, μέσα από την πολιτική δεξαμενή των ψηφοφόρων, στους οποίους απευθύνεται. Και αυτό πράττει.

Η εμπλοκή του προσώπου μου, κατά πάσα πιθανότητα, έχει να κάνει, με το γεγονός ότι δεν κινούμαι, στον δικό του πολιτικό χώρο και έτσι, θέλει να αποφύγει την κατηγορία, με την οποία ο Γιάννης Μπουτάρης προσπαθεί να υπερασπίσει τον εαυτό του, ισχυριζόμενος ότι τα βίντεο, με τα οποία τον κατηγορούν, προέρχονται, από τον ακροδεξιό χώρο και είναι αποσπασματικά (μικρής διάρκειας ολίγων δευτερολέπτων) και αποπροσανατολιστικά. Το βίντεο, που αντέγραψα και ανέβασα εγώ, είναι διάρκειας 6,36 λεπτών και προέρχεται από το "GreekReporter.com" και ως εκ τούτου, βολεύει τον Φαήλο Κρανιδιώτη, ο οποίος μπορεί να ισχυρισθεί ότι αυτό δεν είναι αποσπασματικό και αποδίδει όλα όσα λέει ο Γιάννης Μπουτάρης και ότι αυτός, που το ανέβασε, δεν είναι ακροδεξιός.

Αυτή, λογικά, πρέπει να ήταν η συλλογιστική και το σκεπτικό του Φαήλου Κρανιδιώτη, όταν τεκμηρίωνε και όταν κατέθετε την μήνυση, κατά του Γιάννη Μπουτάρη. Δεν ήταν αυτό, που μου υποθέτουν κάποιοι φίλοι, ότι δηλαδή ο γνωστός δικηγόρος, είδε, τυχαία, την δική μου δημοσίευση και με βάση αυτή, υπέβαλε την μήνυση και την τεκμηρίωσε, με την αναφορά, σε μένα και στο βίντεο, που ανέβασα.





Αλλά, πέρα από όλα αυτά, αυτό που έχει σημασία, είναι το περιεχόμενο της μήνυσης, κατά του, παραπάνω, εικονιζόμενου Γιάννη Μπουτάρη. Είναι ρατσιστικό το περιεχόμενο της δήλωσης "I don't give a shit, if he killed Greeks, or not, or whatever..." του Γιάννη Μπουτάρη; Αποτελεί, η δήλωση αυτή, άρνηση της αναγνωρισμένης, από την ελληνική νομοθεσία, γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, από το οθωμανικό και το τουρκικό κράτος;

Η δήλωση αυτή του Γιάννη Μπουτάρη είναι αποτρόπαια. Είναι προσβλητική, για τους νεκρούς εκείνης της εποχής, αποτελεί ένα βαρύτατο λεκτικό τραμπουκισμό, εις βάρος τους και άθλια, στο περιεχόμενό της, αφού ο Μπουτάρης δεν δίνει ένα σκατό, για το εάν αυτοί δολοφονήθηκαν, από τον Μουσταφά Κεμάλ και τον ανταρτικό στρατό του, όπως, κατά κυριολεξία, σημαίνει ο αγγλικός όρος που χρησιμοποίησε, ενσυνειδήτως, προκειμένου να περιγράψει τα συναισθήματά του και την προσωπική στάση του, για τα εγκλήματα του κράτους, που δημιούργησε ο Τούρκος ηγέτης.

Και φυσικά, αυτά τα λόγια, που εκφράζουν τον πολύ άσχημο και απάνθρωπο συναισθηματικό κόσμο και την προβληματικής ιδιοσυστασίας προσωπική στάση του Γιάννη Μπουτάρη, είναι ασυγχώρητα, αφού αυτό που βγαίνει, από αυτά που λέει, είναι ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει, είναι οι μπίζνες και για ο,τιδήποτε άλλο, όπως αυτά των φόνων των Ελλήνων, από τον Μουσταφά Κεμάλ, δεν δίνει ούτε ένα σκατό.

Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να προβληθεί καμμία δικαιολογία, για αυτά, που εκστομήθηκαν, από τον άνθρωπο αυτόν. Πολύ περισσότερο, που, μέχρι τώρα, δεν έχει εκφράσει κάποια λόγια συγγνώμης, για αυτά τα ανήκουστα, που είπε. 

Η δήλωσή του είναι αποτροπιαστική, αλλά δεν είναι ρατσιστική. Δεν λέει αυτά που λέει, ο Μπουτάρης, επειδή τα θύματα του Μουσταφά Κεμάλ είναι Έλληνες. Τα λέει, επειδή θέλει να κάνει, απρόσκοπτα, business as usual. Αυτό, βέβαια, είναι, από μιά πλευρά - από την δική μου πλευρά - χειρότερο, διότι εκφράζει την βαθύτατη απανθρωπιά του σύγχρονου αστισμού, αλλά, από απόψεως ουσιαστικού ποινικού δικαίου, ρατσισμός δεν είναι. Δυστυχώς.

Συνιστούν, όμως αυτά τα βέβηλα, εις βάρος των νεκρών, λόγια, που είπε ο Γιάννης Μπουτάρης, άρνηση γενοκτονίας;

Αλλά, για να μιλήσουμε, για δήλωση αυτή του Γιάννη Μπουτάρη και την θέση του, για την συγκεκριμένη γενοκτονία, το περιεχόμενο της οποίας γενοκτονίας αρκετοί, στο παρελθόν, αμφισβήτησαν και αρνήθηκαν, χρήσιμο είναι να θυμηθούμε, το ψήφισμα, που εξέδωσε, τον Δεκέμβριο του 2007, η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars - I.A.G.S.), για την υπόθεση των σφαγών των Ελλήνων της Ανατολίας (και όχι, μόνον, αυτών) :

«ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται, παγκοίνως, ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία, για τους δράστες της γενοκτονίας και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος, για τις μελλοντικές γενοκτονίες.

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία, εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών, κατά την διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται, συνήθως, ως γενοκτονία, εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των, ποιοτικά, παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των έτων 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Έλλήνων της Ανατολίας.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει, από την κυβέρνηση της Τουρκίας, να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες, εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει, επίσημα, συγγνώμη και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα, προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη)».



Από τα παραπάνω νομίζω ότι προκύπτει ότι, αν και η θέση του Γιάννη Μπουτάρη, για τις δολοφονίες, που διέπραξε ο Μουσταφά Κεμάλ, εις βάρος του μικρασιατικού Ελληνισμού, είναι, απολύτως, καταδικαστέα, δεν αποτελεί άρνηση της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολίας. Δυστυχώς.

Δεν λέει ο Γιάννης Μπουτάρης ότι δεν έγινε η γενοκτονία, σε βάρος των Ελλήνων, από τον Μουσταφά Κεμάλ (ή ότι ο Τούρκος ηγέτης δεν πήρε μέρος, σε αυτήν). Λέει ότι δεν δίνει ούτε ένα σκατό. Και φυσικά, αυτή του η δήλωση, δεν συνιστά άρνηση της γενοκτονίας, σε βάρος των Ελλήνων, στην οποία, ως ηθικός αυτουργός, συμμετείχε ο ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους.

Σε άλλη κατεύθυνση, ίσως, θα μπορούσε να στραφεί (αν μπορεί να στραφεί, μετά από την παρέλευση τόσων δεκαετιών, που πλησιάζουν τον ένα αιώνα) η έρευνα, για τις δηλώσεις του Γιάννη Μπουτάρη.

Αλλά αυτό δεν είναι δική μου δουλειά. (Για μένα ο Γιάννης Μπουτάρης είναι καταδικασμένος, στην συνείδησή μου, για αυτά που είπε).

Αυτό είναι δουλειά του δικαστικού συστήματος.


Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Η παταγώδης διάψευση των ελπίδων και οι βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, τρία χρόνια μετά. (Η αποχή και η στρέβλωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, ως μαθήματα, για τις βουλευτικές εκλογές, που έρχονται, οσονούπω).


Μαζύ, με τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της 25/1/2015 και της 20/9/2015 αναδημοσιεύω και μια ενδιαφέρουσα δημοσκοπική έρευνα μεταπτυχιακών φοιτητών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, που διεξήχθη λίγες ημέρες, πριν από τις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015 και η οποία παρουσιάζει ένα μεγάλο ενδιαφέρον, λόγω των ευρημάτων της, τα οποία, μέχρι ενός σημείου, περιγράφουν τον μεγάλο βαθμό της σύγχυσης και της απογοήτευσης, που επικρατούσε, στο εκλογικό σώμα και την ελληνική κοινωνία, εκείνη την εποχή της πλήρους, της, κυριολεκτικά, κατακρημνιστικής διάψευσης των ελπίδων και των προσδοκιών, που είχε η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας. Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής φαίνονται αλλοπρόσαλλα, αλλά, εάν τα δούμε, με ψύχραιμη και εμπεριστατωμένη αναλυτική ματιά, θα αντιληφθούμε ότι η έρευνα αυτή και τα εξαγόμενά της, αν και δεν πρόβλεψαν, ούτε ήσαν κοντά, στα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της 20/9/2015, τελικά είχαν μια λογική, η οποία βρισκόταν, μέσα στα πλαίσια της επικρατούσας κατάστασης, στην χώρα. Ιδιαίτερα, μάλιστα, ως προς το πραγματικό εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ, η έρευνα αυτή είναι, απόλυτα, ακριβής.







Καθώς αυτές τις ημέρες κλείνουν τρία χρόνια, από την διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών της 20/9/2015, που καθόρισαν την σύνθεση της παρούσας βουλής και τις εξελίξεις που ακολούθησαν και που πρόκειται να ακολουθήσουν, μέχρι την διεξαγωγή των προσεχών βουλευτικών εκλογών, όποτε και αν αυτές γίνουν (την δική μου την εκτίμηση για την διεξαγωγή τους, την έχω καταθέσει και έχει ως χρόνο διεξαγωγής τους, τον ερχόμενο Νοέμβριο, θεωρώντας, ως δεδομένο, το ότι οι ξένοι δανειστές δεν θα υποχωρήσουν, στο ζήτημα της περικοπής των συντάξεων και ότι αυτές, με τον έναν, ή τον άλλον τρόπο, θα γίνουν, ή θα ξεκινήσουν να πραγματοποιούνται, από 1/1/2019. Βέβαια, τίποτε δεν είναι σίγουρο, αφού οι συριζαίοι μπορεί να καμουφλαρισθούν, ως αρνητές των όσων έχουν υπογράψει και να προσφύγουν, σε εκλογές λίγο αργότερα, ή να πάρουν κάποια αναβολή, ή μια κατάτμηση των μειώσεων των συντάξεων, σε ... δόσεις), είναι χρήσιμο να προβούμε, σε έναν αναστοχασμό και σε μια επανεκτίμηση, γύρω από όσα οδήγησαν, στο εκλογικό αποτέλεσμα εκείνης της ημέρας, σε συνάρτηση με όσα συνέβησαν, μέχρι σήμερα και τις προοπτικές, που ανοίγονται, έως την διεξαγωγή των νέων εκλογών.

Για τις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2018, είχα πάρει σαφέστατη θέση και έχω εκφράσει την γνώμη μου, τόσο προεκλογικά [ενδεικτικά δείτε τα δημοσιεύματα, σε αυτό εδώ το μπλογκ, με τίτλους : Εκλογές της 20/9/2015 : Δεν πρέπει να επιτραπεί στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, να αποδράσει. Πρέπει να εφαρμόσει το νεοπινοσετικό περιεχόμενο του 3ου Μνημονίου, που υπέγραψε και ψήφισε, για να απαξιωθεί, πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά. (Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κολλήσει. Προηγείται, μεν, αλλά)... και ΣΥΡΙΖΑ : Έρχεται φούμο. Πολύ φούμο. (Θα καταφέρουν ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του κόμματος της ψευδοριζοσπαστικής αριστεράς να χάσουν τις εκλογές της 20/9/2015; Δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο) και ΣΥΡΙΖΑ : Crime and punishment. Η υπογραφή και η εφαρμογή του 3ου Μνημονίου οδηγεί το κόμμα της ριζοσπαστικοφανούς αριστεράς, στην ραγδαία πτώση των εκλογικών του επιδόσεων και στην μετεκλογική περιθωριοποίηση], αλλά και μετεκλογικά [δείτε, επίσης, σε αυτό εδώ το μπλογκ, το πολύ σημαντικό δημοσίευμα, με τίτλο : 25/1/2015 - 20/9/2015 : Έγκλημα και τιμωρία, χωρίς άμεσες συνέπειες, για τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχασε 320.074 ψήφους. (Η άνετη εκλογική νίκη του Αλέξη Τσίπρα και ο επικείμενος πολιτικός αφανισμός του κόμματος, στο οποίο ηγείται)]. Και φυσικά, μια νέα αποτίμηση όλων αυτών, υπό το φως των, μετέπειτα, εξελίξεων, είναι, οπωσδήποτε, πολύ χρήσιμη. Κυρίως, για όσα θα ακολουθήσουν.

Το τί συνέβη και φθάσαμε, σε αυτά τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της 20/9/2015, τα οποία οδήγησαν, στην άνετη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα, παρά την δραματική συρρίκνωση της ψηφοφορικής του βάσης, σε σχέση, με τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της 25/1/2015, στην μη αναμενόμενη εκλογική διάσωση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου και στην συνέχιση της διακυβέρνησης της χώρας, από το παράταιρο αριστεροδεξιό κυβερνητικό σχήμα των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, το οποίο, παρά όλες τις λογικές και φυσιολογικές συνθήκες και προβλέψεις, κατάφερε να επιβιώσει και να "απειλεί", μάλιστα, ότι θα εξαντλήσει την κυβερνητική του θητεία, μέχρι το τέλος της τετραετίας της παρούσας βουλής, το έχουμε περιγράψει, στο μετεκλογικό δημοσίευμα 25/1/2015 - 20/9/2015 : Έγκλημα και τιμωρία, χωρίς άμεσες συνέπειες, για τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχασε 320.074 ψήφους. (Η άνετη εκλογική νίκη του Αλέξη Τσίπρα και ο επικείμενος πολιτικός αφανισμός του κόμματος, στο οποίο ηγείται).  

Και αυτό, που συνέβη, είναι ότι το μεγάλο μέγεθος της αποχής, που έφθασε τους 749.022 ψηφοφόρους, κουκούλωσε το μεγάλο μέγεθος του πραγματικού εκλογικού καταποντισμού του ΣΥΡΙΖΑ και του επέτρεψε να παραμείνει, στην κυβέρνηση, ισχυριζόμενος ότι είναι ο νικητής των εκλογών, χωρίς αυτό να έχει ουσιαστική βάση, ως προς την πραγματική πολιτική του επιρροή, η οποία, σε ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα οκτώ μηνών, συρρικνώθηκε, δραματικά και κατά πρωτοφανή τρόπο, στα ελληνικά και στα παγκόσμια εκλογικά χρονικά.

Πράγματι, όπως προκύπτει από το πρώτο τμήμα του σχήματος με το οποίο ξεκινάει το παρόν δημοσίευμα, όπου φαίνονται, τα πλήρη αποτελέσματα των δύο βουλευτικών εκλογών, που διεξήχθηκαν, εντός του πρώτου εννεαμήνου του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ. από τους 2.245.978 ψήφους, που είχε πάρει τον Ιανουάριο του έτους αυτού, έπεσε, τον Σεπτέμβριο, στους 1.925.904 ψήφους. Αυτό σημαίνει ότι, μέσα σε ένα οκτάμηνο έχασε 320.074 ψήφους. Όπως είπαμε, αυτό το γεγονός της απώλειας τόσων πολλών ψήφων, ενός κόμματος που είναι πρώτο ανάμεσα σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, είναι πρωτοφανές. Δεν έχει ξανασυμβεί.

Όμως, αυτή η απώλεια δεν μεταφράστηκε, σε, αντίστοιχη απώλεια, σε επίπεδο εκλογικών ποσοστών.  Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και στην πραγματικότητα, από τον Ιανουάριο, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2015, έχασε 5,18 ποσοστιαίες μονάδες και έπεσε, από το 36,34%, στο 31,16%, τελικά, περιόρισε τις ποσοστιαίες απώλειές του, στο 0,89%, λόγω της διογκωμένης, κατά 12,12% αποχής του εκλογικού σώματος, από τον Ιανουάριο, στον Σεπτέμβριο του 2015, αφού αυτή διόγκωση της αποχής, περιόρισε, δραστικά, τις ποσοστιαίες απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ, οδηγώντας το ποσοστό του, στα επίπεδα του 35,46%.  

Τηρουμένων των αναλογιών, η αύξηση της αποχής των ψηφοφόρων κτύπησε, σχεδόν, όλα τα άλλα κόμματα, με αποτέλεσμα όλη αυτή η συγχυτική κατάσταση, που επικράτησε, στις τάξεις του εκλογικού σώματος, να ευνοήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να τον οδηγήσει, στην πρώτη θέση και στον σχηματισμό κυβέρνησης. 

(Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και η Νέα Δημοκρατία υπέστη με την σειρά της, μια μεγάλη εκλογική καθίζηση, αφού, ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 και με δεδομένη την συντριβή της πρότασής της, υπέρ του "ΝΑΙ", στο δημοψήφισμα της 5/7/2015, απώλεσε 192.489 ψήφους, πέφτοντάς, από τις 1.718.694 ψήφους του Ιανουαρίου, στις 1.526.205 ψήφους, τον Σεπτέμβριο, χάνοντας και 3,11 ποσοστιαίες μονάδες, σε σχέση με τον Ιανουάριο, όπου είχε πάρει 27,81%. Βέβαια, λόγω της υψηλής αποχής, το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας, τον Σεπτέμβριο του 2015, εμφανίζεται αυξημένο, κατά 0,29 της ποσοστιαίας μονάδας, αφού έφθασε, στο 28,10%, αλλά, στην πραγματικότητα, σε σχέση, με τις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου, έπεσε, στο 24,70%. Και αυτή η πανωλεθρία κουκουλώθηκε, όπως και η πανωλεθρία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτά είναι τα πραγματικά ποσοστά των κομμάτων αυτών, στο εκλογικό σώμα και αυτή είναι η πραγματική βάση εκκίνησής τους, εν όψει των προσεχών βουλευτικών εκλογών, που, όπως φαίνεται δεν θα αργήσουν πολύ)


Αυτή η στρέβλωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, από την  αποχή των 749.022 ψηφοφόρων, ανάμεσα στις δύο βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν, σε απόσταση 8 μηνών, είναι που έσωσε τον ΣΥΡΙΖΑ και έκρυψε την πραγματική εκλογική καταστροφή, που υπέστη. Και αυτή είναι που του επέτρεψε να σχηματίσει την κυβέρνηση, που σχημάτισε.
 

Όλα αυτά λέγονται, προκειμένου να μην ξεχαστούν, αλλά και για να τα πληροφορηθούν όσοι δεν τα γνωρίζουν. Και δυστυχώς, οι τελευταίοι είναι πολλοί και ως εκ τούτου, είναι ευάλωτοι, στην καθημερινή προπαγάνδα των συστημικών μέσων ενημέρωσης, τα οποία, ως όργανα εκείνων, που τα χρηματοδοτούν, διαμορφώνουν την κυρίαρχη γραμμή, για το τί είναι είδηση και αλήθεια, στα εκλογικά πράγματα της χώρας, προκειμένου να στρέψουν το εκλογικό σώμα, προς την μία (την κυβερνητική), ή την άλλη (της κατεστημένης και μημονιακής αντιπολίτευσης των αξιολύπητων "ευρωπαϊστών", που άγονται και φέρονται, από τα καπρίτσια της ευρωγραφειοκρατίας και των κυρίαρχων κυβερνήσεων, πρωτίστως, της Γερμανίας και δευτερευόντως, της Γαλλίας, που ρυμουλκούν το σάπιο καράβι της ευρωζώνης, σύμφωνα με τις θελήσεις τους) κατεύθυνση.


Έτσι, όταν κατανοηθεί το τί - και γιατί - έγινε το 2015, θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε το τί πρέπει να γίνει και κυρίως, το τί δεν πρέπει να γίνει, στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, οψέποτε αυτές διεξαχθούν. Και φυσικά, αυτό, που δεν πρέπει να γίνει, είναι το να αυξηθεί η αποχή, από αυτές τις εκλογές, αφού μια νέα αύξηση της αποχής θα επιτρέψει την επιβίωση των λεγόμενων μεγάλων κομμάτων και την διακυβέρνηση του τόπου από αυτά (και τα οποία, στην πραγματικότητα, είναι μικρομέγαλα και κανονικά, θα πρέπει να οδεύουν, προς την απόσυρσή τους, από την ελληνική πολιτική σκηνή).





5/6/2015 : Ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει κατηγορηματικά, από το βήμα της βουλής, απαντώντας, στους αρχηγούς των μνημονιακών κομμάτων, ότι η κυβέρνησή του και η βουλή αυτή δεν πρόκειται να ψηφίσουν νέο Μνημόνιο. Είναι η εποχή της κορύφωσης των ελπίδων και των προσδοκιών του πληθυσμού της χώρας, για την απαλλαγή του, από την χρεωδουλεία και τις ντιρεκτίβες των ξένων δανειστών, την οποία απαλλαγή είχε αναθέσει, στις 25/1/2015, να την διεκπεραιώσει ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του.



Το κυριότερο όλων, που πρέπει να γίνει αντιληπτό, είναι ότι η θηριώδης αύξηση της αποχής, στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, δεν ήταν τυχαία, ούτε ήταν ένα εποχιακό προϊόν. Βέβαια, πάντοτε, οι εκλογές που διεξάγονται, τον Σεπτέμβριο, έχουν μια χαλαρότητα και στην συμμετοχή και στην κατανομή της ψήφου. Όμως, στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι 749.022 ψηφοφόροι των βουλευτικών εκλογών της 25/1/2015, που απείχαν, από τις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, απείχαν για πολύ συγκεκριμένους λόγους, οι οποίοι δεν είχαν να κάνουν, μόνο, με την εκλογική κόπωση, λόγω των δύο εκλογικών αναμετρήσεων (των εκλογών της 25/1/2015 και του δημοψηφίσματος της 5/7/2015), που είχαν προηγηθεί.


Πέραν από την εκλογική κόπωση - η οποία δεν ήταν και ο κύριος λόγος που οι ψηφοφόροι προτίμησαν να κάτσουν, στο σπίτι τους, ή στις παραλίες -, ήταν η απογοήτευση και η πικρία, που οδήγησαν αυτή την πολύ μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος των 749.022 εκλογέων να απόσχει από την ψηφοφορία της 20/9/2015.





8/7/2015 : Ο Αλέξης Τσίπρας "απολογούμενος", από το βήμα του ευρωκοινοβουλίου, εξηγεί το πώς και το γιατί μετέτρεψε το "ΟΧΙ", στους ξένους δανειστές και στο ευρώ, που είπε η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού εκλογικού σώματος, σε "ΝΑΙ". Η πρώτη επίσημη διάψευση των ελπίδων έχει έλθει. Όμως, η απογοήτευση, ακόμη, δεν έχει εμφανισθεί, στην ελληνική κοινωνία, η οποία ελπίζει ότι, έστω και εντός ευρώ, θα βρεθεί μια ικανοποιητική λύση, η οποία θα συνάδει, με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Ο Αλέξης Τσίπρας και οι τοποθετήσεις του, έχουν, ακόμη, πολύ μεγάλη βαρύτητα, στην κοινή γνώμη, διότι τα πράγματα δεν έχουν ξεκαθαρίσει, αφού, υποτίθεται ότι θα ακολουθούσε η "διαπραγμάτευση", για μια "νέα συμφωνία", η οποία υποτίθεται ότι θα ήταν "διαφορετική", από την καταψηφισθείσα, στο δημοψήφισμα, πρόταση Jean-Claude Juncker.



Η παταγώδης διάψευση των μεγάλων ελπίδων και των προσδοκιών, που είχαν οι ψηφοφόροι των βουλευτικών εκλογών του Ιανουαρίου του 2015 και ο θλιβερός εμπαιγμός, που υπέστη το εκλογικό σώμα, με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, όταν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ - η γνωστή πινακοθήκη των ηλιθίων, οι οποίοι, όμως, αποδείχθηκαν, αρκετά έξυπνοι, ώστε να υφαρπάξουν, με ωμό μακιαβελλικό κυνισμό, την ψήφο του πληθυσμού της χώρας, να προδώσουν τις εξαγγελίες τους και να διαψεύσουν, με οικτρό τρόπο, τις προσδοκίες του κόσμου -, με την άμεση μετατροπή του "ΟΧΙ" των ψηφοφόρων, στις απαιτήσεις των ξένων δανειστών και σε ένα νέο Μνημόνιο, σε "ΝΑΙ", ήταν περισσότερο πιθανό να οδηγήσουν τον πληθυσμό της χώρας, στην απογοήτευση και στην πεποίθηση ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει και ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει, παρά στην ενεργή αντίσταση, στα νέα δεσμά, που τους επέβαλαν οι κυβερνώντες (προσποιούμενοι ότι και οι ίδιοι δεν ήθελαν).


Με δεδομένη την έμπρακτη ανυπαρξία μιας πρακτικής εναλλακτικής λύσης, απέναντι, σε όσα επέβαλε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου, μαζύ με τους συστημικούς "αντιπολιτευόμενους", οι οποίοι στήριξαν και ψήφισαν το 3ο Μνημόνιο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της, τότε, προέδρου της βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου και της ομάδας των βουλευτών, που αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ, στερώντας από την κυβέρνηση την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η μερίδα αυτή των ψηφοφόρων επέλεξε να μην πάει, στις κάλπες, αφού είχε καταλήξει, στο συμπέρασμα ότι η συμμετοχή του, σε αυτήν την ψηφοφορία, ήταν άσκοπη και ανούσια, θεωρώντας, ως δεδομένο ότι οι επιθυμίες της δεν θα λαμβάνονταν υπόψη, από την δουλική, προς τους ξένους δανειστές, πολιτική ελίτ.



23/7/2015 : Ο Αλέξης Τσίπρας, απαντώντας, στον αρχηγό της Ν.Δ. Ευάγγελο Μεϊμαράκη, δηλώνει, ενώπιον της βουλής ότι, η χώρα, με ένα δημόσιο χρέος της τάξεως του 180% του ΑΕΠ και ενώ αυτό οδεύει, προς το 200%, ποτέ δεν μπορούσε να βγεί από τα Μνημόνια, ισχυριζόμενος ότι, επί τέλους, πρέπει να ειπωθούν αλήθειες. Εδώ κλείνει ο κύκλος της εξαπάτησης της ελληνικής κοινωνίας, με την πλήρη προσχώρηση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, στις βασικές στρατηγικές θέσεις των κυβερνήσεων του ΓΑΠ και των σαμαροβενιζέλων. Η διάψευση των ελπίδων και των προσδοκιών του πληθυσμού της χώρας είναι παταγώδης και ολοκληρώνεται και πραγματοποιείται, μέσα σε ένα κλίμα απόλυτου κυνισμού, οδηγώντας την κοινωνία, στην πλήρη απογοήτευση, η οποία φθάνει, στα όρια της παντελούς παθητικότητας, αδιαφορίας και παράδοσης. (Το αστείο είναι ότι, τώρα, ο Αλέξης Τσίπρας ισχυρίζεται ότι η χώρα έχει βγει, από τα Μνημόνια, ενώ το δημόσιο χρέος της χώρας έχει εξακοντισθεί στο 184%. Το γεγονός ότι είναι ανακόλουθος, με όσα έλεγε, προηγουμένως, του είναι αδιάφορο. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να καλύψει, με ένα φύλλο συκής το 4ο Μνημόνιο - το Μνημόνιο, του οποίου οι συντάκτες ντρέπονται να πουν το όνομά του -, με τους ευρωθεσμούς και το Δ.Ν.Τ. O tempora, o mores!).




Αλλά και οι συμμετέχοντες, στην ψηφοφορία της 20ης Σεπτεμβρίου 2015, στην πλειοψηφία τους, δεν είχαν πολύ διαφορετικές απόψεις, από τους απέχοντες. Μόνο, που αυτοί συμμετείχαν, με την λογική του μικρότερου κακού, πιστεύοντας ότι, έτσι όπως είχαν διαμορφωθεί τα πράγματα, μετά την διάψευση των ελπίδων, που καλλιέργησαν τα "αντιμνημονιακά" κόμματα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, αυτό που προέχει είναι η επιλογή του "καλύτερου" διαχειριστή της μιζέριας, που θα ακολουθούσε, το μέγεθος της οποίας, άλλωστε, δεν ειχαν αντιληφθεί, πιστεύοντας οι περισσότεροι από αυτούς ότι η συνέχεια της διακυβέρνησης της χώρας, από τους ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, θα εξασφάλιζε έναν κάποιο σημαντικό βαθμό αντίστασης, απέναντι, στις αξιώσεις των ευρωθεσμών και του Δ.Ν.Τ.


Αυτή ήταν η κατάσταση, που επικρατούσε, τότε, μέσα στον πληθυσμό της χώρας. Αυτή η κατάσταση, όμως, όσο δραματική και αν ήταν, προέκυψε, εξ αιτίας της έλλειψης μιας έμπρακτης εναλλακτικής λύσης, η οποία, εάν υπήρχε, θα μπορούσε να αναπτερώσει τις ελπίδες του πληθυσμού και να οδηγήσει, στην υπέρβαση του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του. Αυτή η έμπρακτη εναλλακτική λύση δεν υπήρξε.


Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτε, ικανό να ρηγματώσει το κλίμα της απογοήτευσης, της παθητικότητας και της αδιαφορίας, σε ένα ικανοποιητικό - μικρό, στην αρχή, αλλά, οπωσδήποτε αρκετό - τμήμα του εκλογικού σώματος, το οποίο, ποσοστιαία, θα μπορούσε να αθροιστεί, σε μια ελάχιστη βάση του 3,5% και υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να αθροίσει και μεγαλύτερα ποσοστά, αντλώντας ψηφοφόρους (έστω και λίγους), από την δεξαμενή της αποχής.


Μια τέτοια εξέλιξη μπορούσε να υπάρξει. Και θα είχε υπάρξει, εάν τα κόμματα του αντιμνημονιακού χώρου είχαν επιδείξει ελάχιστη σύνεση και προβλεπτικότητα, ως προς τις πραγματικές συνθήκες, που επικρατούσαν, στο ελληνικό εκλογικό σώμα. Εάν, δηλαδή, είχαν αντιληφθεί το τεράστιο μέγεθος της απογοήτευσης και της παθητικότητας (η οποία έφθασε μέχρι τα όρια του κυνισμού) και φυσικά, εάν είχαν παύσει να επιδίδονται, στο κλασικό σπορ της καρεκλομαχίας και του ανούσιου και - στις συνθήκες εκείνης της εποχής - αδιέξοδου κομματικού ανταγωνισμού.


Πράγματι, όπως έχω ξαναγράψει, μια απλή ματιά, στα εκλογικά αποτελέσματα της 20/9/2018, δείχνει ότι μια εκλογική συμμαχία των αντιμνημονιακών κομμάτων, στον χώρο της αριστεράς, θα δημιουργούσε, χωρίς καμμία αμφιβολία, την απαραίτητη μικρή (ή και πιο μεγάλη) ρηγμάτωση, στο μπετόν της απογοήτευσης και της παθητικότητας, μέσα στο εκλογικό σώμα. Μια κοινή εκλογική κάθοδος της "Λαϊκής Ενότητας" του Παναγιώτη Λαφαζάνη και του ΕΠΑΜ του Δημήτρη Καζάκη, μαζύ με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ της Δέσποινας Κουτσούμπα (αλλά και χωρίς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ) θα αποσπούσε ένα ποσοστό μεγαλύτερο από το 3%. Το ποσοστό αυτό, ίσως, να ήταν αρκετά μεγαλύτερο, διότι θα άνοιγε κάποιες, μικρές, έστω, μελλοντικές προοπτικές και θα μπορούσε να αναγεννήσει τις ελπίδες, σε ένα μικρό μέρος του τμήματος του εκλογικού σώματος, που προτίμησε την αποχή.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η είσοδος, στην βουλή, ενός αντιμνημονιακού εκλογικού συνασπισμού της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (αλλά και της δεξιάς, μόνο, που στον χώρο της δεξιάς δεν υπήρχε, πρακτικά, αυτή η δυνατότητα) θα ανέτρεπε το πολιτικό σκηνικό, που διαμορφώθηκε, από το τελικό αποτελέσμα των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015, θα άλλαζε, άρδην, τους όρους, όπως και το ίδιο το περιεχόμενο του πολιτικού παιχνιδιού, όπως αυτό διεξάγεται, μέχρι σήμερα και μέχρι την διεξαγωγή των προσεχών βουλευτικών εκλογών.

Μια πρώτη σημαντική παρενέργεια θα ήταν ότι, με την είσοδο αυτού του εκλογικού συνασπισμού, στην βουλή, η παρούσα κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ δεν θα ήταν δυνατόν να σχηματισθεί και φυσικά, δεν θα υπήρχε. Βέβαια, κυβέρνηση θα σχηματιζόταν, με κύριο κορμό το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και (πιθανότατα) τον ίδιο πρωθυπουργό, αλλά επειδή οι ψήφοι των ΑΝΕΛ δεν θα έφθαναν, στην κυβέρνηση, θα εισερχόταν και άλλο ένα κόμμα, το οποίο, προφανώς θα προερχόταν, από τα κλασικά μνημονιακά κόμματα. Είτε η "Δημοκρατική Συμπαράταξη" της Φώφης Γεννηματά, είτε "Το Ποτάμι" του Σταύρου Θεοδωράκη, ή, ακόμη και η νεοεισελθούσα, στην βουλή, "Ένωση Κεντρώων" του Βασίλη Λεβέντη.  


Με αυτόν τον τρόπο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχανε κάθε επαφή με το αντιμνημονιακό παρελθόν του και κάθε σχετική νομιμοποίηση, που έδινε αυτό το παρελθόν. Και φυσικά, αυτό το γεγονός θα τον οδηγούσε, στην γοργή πολιτική απαξίωση και στην συρρίκνωση της εκλογικής του επιρροής. Το κυριότερο, όμως, είναι άλλο.



Η είσοδος, στην βουλή, του εκλογικού συνασπισμού της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, για τον οποίο κάνω λόγο, εδώ, ακόμη και αν οι συμμετέχοντες, σε αυτόν, ακολουθούσαν, κοινοβουλευτικά, τον δικό τους χωριστό πολιτικό δρόμο, θα οδηγούσε, στο ανελέητο καθημερινό σφυροκόπημα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα βρισκόταν, κάτω από μια αφόρητη πολιτική πίεση, η οποία θα τον παρέλυε και θα αποδιοργάνωνε τον πολιτικό και τον κυβερνητικό του σχεδιασμό.

Αλλά, ακόμη και αν η κυβέρνηση αυτή συνέχιζε την εφαρμογή του 3ου Μνημονίου, τα αποτελέσματα, για τους κυβερνητικούς εταίρους θα ήσαν δραματικά και καταστροφικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχανε, ταχύτατα, την πολιτική και την εκλογική του βάση, διότι οι βουλευτές του εκλογικού συνασπισμού της αντιμνημονιακής αριστεράς θα είχαν πρόσβαση, παντού, σε κάθε κατεστημένο μέσο της μαζικής ενημέρωσης και το κοινό θα είχε πληροφόρηση, για τις δραστηριότητες του ίδιου του συνασπισμού ή/και των κομμάτων, που θα τον είχαν σχηματίσει (την οποία, τώρα, δεν έχει)

Αυτή πραγματικότητα, βοηθούμενη και ενισχυόμενη, διαρκώς και από τον συνεχή ακτιβισμό αυτών των κομμάτων, θα λειτουργούσε πολλαπλασιαστικά, στην κοινωνία και στο εκλογικό σώμα και θα οδηγούσε, όχι μόνο, στην αναπτέρωση των ελπίδων του πληθυσμού, αλλά και στην παράλυση των κυβερνητικών επιλογών, για την εφαρμογή του 3ου Μνημονίου. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν η δυναμική του εγκλωβισμού και του μπλοκαρίσματος της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν περιορισμένη, το πρόβλημα για την κυβέρνηση, θα ήταν μεγάλο και δυσεπίλυτο.



Δυστυχώς, τίποτε, από όλα όσα έπρεπε να γίνουν, δεν έγινε, με αποτέλεσμα να ζήσουμε όσα ζήσαμε και ζούμε, αλλά - το κυριότερο - και την διεύρυνση της απογοήτευσης και της παθητικότητας του πληθυσμού, όχι, μόνο, εξ αιτίας αυτού, αλλά και επειδή, οι κομματικές μικρογραφειοκρατίες του αντιμνημονιακού χώρου εξακολουθούν να μην κάνουν αυτό που πρέπει και το οποίο θα έπρεπε να έχει γίνει, αμέσως μετά τις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, από τις οποίες οι ηγεσίες των κομμάτων αυτών θα έπρεπε να πάρουν τα μαθήματά τους και να βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα.



Δεν το έπραξαν, για λόγους μικροκομματικού ανταγωνισμού, προκειμένου να μην αναδειχθούν όσοι βρίσκονται σε κομματικούς πυρήνες, οι οποίοι είναι αλλότριοι και ορμώμενοι από την πεποίθηση όλων ότι μπορούν μόνοι τους να επιτύχουν ένα εκλογικό ποσοστό της τάξεως του 3% και να εισέλθουν, στην βουλή, χωρίς συμμαχίες. 


Κάπως έτσι και οι, περί τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, της "Λαϊκής Ενότητας" αρνήθηκαν, κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου του Σεπτεμβρίου του 2015, να συνασπισθούν, εκλογικά, με το ΕΠΑΜ του Δημήτρη Καζάκη, παρά το γεγονός ότι είχαν προχωρήσει οι σχετικές επαφές, επειδή είχαν δεδομένη την είσοδο του κόμματός τους, στην βουλή, με ένα ποσοστό, το οποίο θα ξεπερνούσε το 3% και φυσικά, δεν ήθελαν να δώσουν δημόσιο βήμα, στον αρχηγό του ΕΠΑΜ

Όμως, τα εκλογικά αποτελέσματα ήσαν, πέραν από τις προβλέψεις και τις προσδοκίες τους. Πήραν 2,86% και έμειναν και αυτοί και όλοι τους, εκτός βουλής, εξυπηρετώντας τα σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ. Και όλα αυτά, επειδή δεν μπόρεσαν - και δικαιολογημένα, δεν μπόρεσαν (το "δικαιολογημένα", δεν αφορά τους ίδιους, αλλά το εκλογικό σώμα, το οποίο, ουδόλως, ευθύνεται, για την δική τους ανικανότητα) - να εμπνεύσουν και να επαναφέρουν την ελπίδα, σε ένα κρίσιμο τμήμα του εκλογικού σώματος, το οποίο προτίμησε να απέχει από τις εκλογές, ενώ ένα άλλο, ελλείψει σοβαρής εναλλακτικής λύσης, στράφηκε, προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ως το "μικρότερο κακό".

Δυστυχώς, τα ίδια εξακολουθούν να πράττονται και τώρα, με αποτέλεσμα ο,τιδήποτε λέγεται και προέρχεται από τον αντιμνημονιακό χώρο να στερείται αξιοπιστίας, ως εναλλακτική λύση. Δεν αποκλείεται, βέβαια, όταν θα προκηρυχθούν οι εκλογές να προκύψει κάποιος αντιμνημονιακός εκλογικός συνασπισμός, αλλά, τότε, θα είναι αργά. Πολύ αργά.

Ο συνασπισμός αυτός, αν υπάρξει (και δεν είναι, καθόλου, βέβαιο ότι θα υπάρξει), μπορεί, μάλιστα, να αποσπάσει και ένα ποσοστό, κατά τι, μεγαλύτερο, από το 3% και να εισέλθει, στην νέα βουλή. Αυτό, όμως, θα είναι κάτι πολύ λίγο, σε σχέση, με αυτό, που θα μπορούσε να υπάρξει, εάν αυτή η εκλογική συνεργασία, συσπειρωμένη, γύρω από ένα σαφές πολιτικό πρόγραμμα, είχε, ήδη, εδώ και καιρό σχηματισθεί και είχε αναπτύξει τις θέσεις της. 

Αυτά είναι τα ουσιώδη μαθήματα, που βγαίνουν, από τις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, την παταγώδη διάψευση των ελπίδων της ελληνικής κοινωνίας και την καταστροφική προεκλογική και μετεκλογική συμπεριφορά του αντιμνημονιακού χώρου.

Τα παθήματα δεν έχουν γίνει μαθήματα. Και όσο αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει, καθιστά τις μέλλουσες εξελίξεις δυσοίωνες, αφού το κουβάρι μαζεύεται και τα χρονικά περιθώρια στενεύουν.



Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018

EUROZONA DELENDA EST.


Αμ, δεν μας πάνε, απλώς, για ντούς...





Πάντα, όταν αναφέρομαι, στην ευρωζώνη (και στις γερμανικές ελίτ), το μυαλό μου πηγαίνει, στον Κάτωνα τον πρεσβύτερο και στην σταθερή, αταλάντευτη και πεισματική - στα όρια της εμμονής - πρότασή του, προς τους Ρωμαίους, για την αναγκαιότητα της καταστροφής της Καρχηδόνας, με την κωδικοποιημένη φράση του "Karthago delenda est", που έκλεινε κάθε λόγο του, οποιοδήποτε και αν ήταν το θέμα, με το οποίο διαπραγματευόταν. Και αν ο Κάτων μιλούσε, για την Καρχηδόνα της εποχής του, εμείς, εδώ, σήμερα, πρέπει να μιλήσουμε, για την ευρωζώνη και την τύχη της, όπως παλαιότερα, αρκετά χρόνια πριν, μιλήσαμε, για την τύχη των γερμανικών ελίτ και την καταστροφή, που πρέπει να υποστούν [δείτε το δημοσίευμα, με τίτλο : Et preterea censeo Germania metanazistica delenda est. (Η ανακύκλωση των πτωχευτικών ευρωδανείων, η διόγκωση της χρηματοπιστωτικής φούσκας και η συνεχιζόμενη αποδόμηση της ευρωζώνης)]. Παρά το γεγονός ότι αυτό το προφητικό κείμενο έχει, πολλαπλώς, επιβεβαιωθεί, δυστυχώς, μέχρι τώρα, οι γερμανικές ελίτ, με τις τοξικές αποφάσεις τους, εξακολουθούν να κανονίζουν τις τύχες της ευρωπαϊκής ηπείρου, την οποία οδηγούν, στην πλήρη παρακμή, τα ακραία όρια της οποίας είναι η καταστροφή.

Το ερώτημα, που πλανάται, πάνω από την Ευρώπη και του οποίου η επικαιρότητα έρχεται και επανέρχεται, αδιάκοπα, στο προσκήνιο της ζωής των ευρωπαϊκών λαών, αφορά την τύχη της ευρωζώνης και το τί θα γίνει, με αυτήν. Όμως, αυτό το ερώτημα δεν εξαντλείται, στα του οίκου του. Εκ των πραγμάτων, η τύχη της ευρωζώνης δεν περιορίζεται, στα δικά της όρια, αφού αυτή η ίδια η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση είναι ένα δημιούργημα του οικοδομήματος της (υποτιθέμενης, ως) μετεξελιγμένης, σε "Ευρωπαϊκή Ένωση", Ε.Ο.Κ, δηλαδή της παλαιάς Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Μπορεί αυτό το δημιούργημα να είναι εξαμβλωματικό και τοξικό, αλλά αυτό δεν αλλάζει την προέλευσή του και την δομική αλληλουχία των νοητικών διαδρομών, των προθέσεων και των πράξεων, που ως ένα σύνολο έργων, οδήγησαν, στην δημιουργία της ευρωζώνης. 

Ως εκ τούτου, η ευρωζώνη, ως νομισματική ένωση, αποτελεί μια συγκεκριμένη πολιτική, οικονομική, αλλά και (όχι δευτερευόντως) κοινωνική επιλογή ενός μεγάλου τμήματος των ευρωπαϊκών ελίτ (όχι όλων και όχι των κυριότερων, εξ αυτών), η οποία επιλογή διαφημίστηκε, ως μια προωθητική θεσμική κατασκευή, που - υποτίθεται ότι - ήταν προϊόν της ακμάζουσας ευρωπαϊκής δυναμικής.

Ανοησίες. Όπως όλοι οι σοβαροί άνθρωποι γνωρίζουν (και το οποίο οι ευρωελίτ, πεισμόνως, μέσα από μια ακατάσχετη ψευδοσυνειδησιακή θεωρητικοφανή ασυναρτησιολογία, αρνούνται να αποδεχθούν και να ομολογήσουν), η επιλογή της δημιουργίας της ευρωζώνης, ως προϊόν των, επί μέρους, αντιτιθέμενων συμφερόντων των ευρωπαϊκών ελίτ και των, επίσης, επί μέρους, εθνικισμών, που επικρατούν, στον κεντροδυτικό ευρωπαϊκό χώρο, ουδεμία σχέση έχει με οποιαδήποτε έννοια ευρωπαϊκής δύναμης και ακμής. Κάθε άλλο. Η ευρωζώνη, όπως, χαρακτηριστικά και με κομψό τρόπο, λέει ο Patrick Artus, προς στιγμήν, είναι μια αποτυχία. (Αυτό, που δεν λέει ο οικονομικός αναλυτής της NATIXIS, είναι ότι άλλη στιγμή, για την ευρωζώνη δεν υπάρχει και δεν προβλέπεται να υπάρξει)

Στην πραγματικότητα, η επιλογή της δημιουργίας της ευρωζώνης, ως ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, αντί της ευρωπαϊκής κρατικής ομοσπονδίας, υπήρξε και είναι αποτέλεσμα της πολύχρονης, της, κυριολεκτικά, χρονίσασας ευρωπαϊκής παρακμής.

Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε, στο μακρινό παρελθόν της ευρωπαϊκής παρακμής, η οποία προέκυψε, μέσα από τα ερείπια των ευρωπαϊκών πολέμων του περασμένου αιώνα και από την αμερικανική κυριαρχία, που ακολούθησε, για να τεκμηριώσουμε αυτό, που δεν χρειάζεται τεκμηρίωση. Άλλωστε, το έχουμε πράξει, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, πολλές φορές [με πιο πρόσφατο, το, αμέσως προηγούμενο δημοσίευμα αυτού του μήνα, με τίτλο : Η σύγκρουση ανάμεσα στο, λειτουργικά, ελλειμματικό μοντέλο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και στο, λειτουργικά, πλεονασματικό παγκοσμιοποιητικό οικονομικό μοντέλο της ευρωζώνης και η αναγκαιότητα της επιστροφής στην δραχμή. (Γιατί το ελληνικό οικονομικό μοντέλο δεν αποτελεί πρόβλημα, παρά τα λεγόμενα των οικονομολόγων)]. Η ροή των ιστορικών γεγονότων, από τα παλαιότερα, έως τα πρόσφατα, μιλάει μόνη της και καταγράφει, καρέ - καρέ, την πορεία της ευρωπαϊκής παρακμής.

Η ουσία της ευρωζώνης, ως νομισματικής ένωσης, βρίσκεται στο γεγονός ότι, λαμβάνοντας υπόψη την προηγούμενη καταστροφική εμπειρία της Λατινικής Ένωσης, οι ευρωπαϊκές ελίτ δημιούργησαν μια (υποτιθέμενη, ως) κεντρική τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία εξουσιοδοτήθηκε να εκδίδει και να ελέγχει την κυκλοφορία του ευρώ, ως κοινού νομίσματος των κρατών, που συμμετέχουν, στην ευρωζώνη, χωρίς, παράλληλα, να έχει την δυνατότητα να λειτουργεί, όπως όλες οι άλλες κεντρικές τράπεζες, στον κόσμο, δηλαδή ως δανειστής της τελευταίας καταφυγής, για τις χώρες, που είναι μέλη της, αφού δεν της επιτρέπεται να δανείζει, άμεσα, τα κράτη, που συμμετέχουν, σε αυτή την νομισματική ένωση.

Έτσι, στην πραγματικότητα, η ευρωζώνη και η υποτιθέμενη κεντρική τράπεζα λειτουργούν, με βάση τους κλασικούς κανόνες της φιλελεύθερης οικονομικής σχολής, οι οποίοι ίσχυαν, πριν από την οικονομική κρίση του 1929, με αποτέλεσμα, τα κράτη και οι οικονομίες των χωρών της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, όπως και οι ακολουθούμενες κρατικές πολιτικές όλων αυτών των χωρών, να αξιολογούνται, σε κάθε βήμα τους, από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, οι οποίες, φυσικά, δεν έχουν, ως βασικό τους κριτήριο, την αναγκαιότητα της άσκησης αυτών των πολιτικών, αλλά το κέρδος της τεχνοδομικής ελίτ της σύγχρονης μπατιροτραπεζοκρατίας και των αποταμιευτών, που εμφανίζονται, ως επενδυτές.

Εννοείται, βέβαια, ότι αυτή η επιλογή των ευρωπαϊκών ελίτ δεν είναι τυχαία. Οι ελίτ αυτές έχουν σαφέστατη γνώση των αποτελεσμάτων των επιλογών και των πεπραγμένων τους, να απαγορεύουν, τον άμεσο δανεισμό των κρατών της ευρωζώνης, από την Ε.Κ.Τ., όπως και το να μην επιτρέπουν, στα κράτη να ασκούν το παλαιό κλασικό δικαίωμα των κυβερνήσεων του seigniorage, δηλαδή το να εκτυπώνουν χρήμα, μέσω της κεντρικής τράπεζας, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τις υπερβάλλουσες κρατικές δαπάνες.

Ως εκ τούτου, είναι δεδομένο ότι το σφίξιμο των λουριών, γύρω από την έκδοση και την κυκλοφορία του χρήματος, στην ευρωζώνη, αποτελεί μια σαφέστατη επιλογή, υπέρ των κατόχων του χρήματος. Και φυσικά, όταν μιλάμε, για τους κατόχους του χρήματος, δεν εννοούμε τους απλούς μισθωτούς του καθημερινού βίου, ούτε και τους απλούς ελεύθερους επαγγελματίες και τους ιδιοκτήτες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. 

Οι πραγματικοί κάτοχοι του χρήματος, για τους οποίους κάνουμε λόγο και οι οποίοι ευνοούνται, από την πολιτική των σκληρών κανόνων έκδοσης και κυκλοφορίας του ευρώ, είναι οι τράπεζες. Δηλαδή η μπατιροτραπεζοκρατία και η τεχνοδομή των μεγάλων επιχειρήσεων.

Με αυτά τα δεδομένα, καθίσταται σαφές ότι, σε κάθε περίπτωση, οι κανόνες της ευρωζώνης επιβάλλουν, στα κράτη να έχουν την χρειαζούμενη ρευστότητα, προκειμένου να αποπληρώνουν τους "επενδυτές", δηλαδή κατόχους των κρατικών ομολόγων. Και αν, στις εποχές των παχειών αγελάδων η κατάσταση μπορεί να είναι διαχειρίσιμη, τα πράγματα οδηγούνται, σε αδιέξοδα, όταν έλθει η ώρα των οικονομικών υφέσεων, οι οποίες, εντός ευρωζώνης, οδηγούνται, στο να μετατραπούν, σε κρίσεις, αφού οι κρατικές δαπάνες, που πρέπει να αυξηθούν, για να αντιμετωπισθεί η οικονομική δυσκολία, δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν, διότι, για να σταθεί δυνατό να πληρωθούν οι κάτοχοι των ομολόγων, θα πρέπει να περικοπούν, ή να παγώσουν οι κοινωνικές και οι λοιπές δαπάνες των κρατών, που συμμετέχουν, στην ευρωζώνη.

Ως εκ τούτου, για να ικανοποιηθεί η κατέχουσα τα κρατικά ομόλογα μπατιροτραπεζοκρατία, καθίσταται απαραίτητη, ως προϋπόθεση, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, προκειμένου τα κράτη να έχουν την απαραίτητη και σύμφωνη, με τους κανόνες του παιχνιδιού, χρηματοπιστωτική φερεγγυότητα. 

Γιατί έγιναν όλα αυτά; 

Η απάντηση, στο ερώτημα, είναι απλή και απόλυτα, καθαρή.

Όλα αυτά έγιναν, προκειμένου να στερεοποιηθούν και να παγιωθούν, ως μόνιμοι κανόνες, οι κλασικές φιλελεύθερες πολιτικές, οι οποίες θέτουν, στην άκρη, την παλαιά κεϋνσιανή και σοσιαλδημοκρατική συναίνεση της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, μέχρι την πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού", το κενό του οποίου κατέλαβε ο "υπαρκτός ευρωπαϊσμός", ως προσομοίωση και επί μέρους, εφαρμογή της παγκοσμιοποίησης, που ξεκίνησε, με την αυτοδιάλυση της "Σοβιετικής Ένωσης".

Έχοντας υπόψη όλα αυτά, είναι χρήσιμο να καταλάβουμε ότι η ευρωζώνη δεν είναι μια απλή νομισματική ένωση, με ένα κοινό νόμισμα, το οποίο λειτουργεί, εντός της ένωσης αυτής, κυρίως, ως ένας, περίπου, παγωμένος μηχανισμός συναλλαγματικών ισοτιμιών και όχι, ως νόμισμα, ακολουθώντας όσα ίσχυαν, ως κανόνες στην κλασική φιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία της προκεϋνσιανής εποχής. 

Οι κύριες ευρωπαϊκές ελίτ, με πρωτεύουσες, στην λήψη των σχετικών αποφάσεων, την γερμανική και την γαλλική, συναποφάσισαν - και οι λοιπές ελίτ της ευρωζώνης ακολούθησαν, προθύμως - να χρησιμοποιήσουν τις οικονομικές υφέσεις, εάν και όταν αυτές θα προέκυπταν, ως εργαλεία, για την πλήρη ισχύ αυτών των φιλελεύθερων πολιτικών, στον χώρο της ευρωζώνης, αλλά και όπως δείχνει, πολύ παραστατικά, το παράδειγμα της Ελλάδας, και για την μετατροπή των οικονομικών υφέσεων, σε οικονομικές κρίσεις, προκειμένου να εμβαθύνουν την ισχύ των φιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών.

Με όλα αυτά τα χάλια, που έφερε, στον ευρωπαϊκό χώρο, η δημιουργία της ευρωζώνης, ως έμπρακτη άρνηση των ευρωπαϊκών ελίτ να δημιουργήσουν, μια ευρωπαϊκή κρατική ομοσπονδία, με κεντρική κυβέρνηση και μια πραγματική κεντρική τράπεζα, αλλά και ως συνέχεια και περαιτέρω, εμβάθυνση της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής παρακμής, αυτό που καθίσταται σαφές είναι ότι η διαβρωτική τοξικότητά της, που οδηγεί, στην αποσύνθεση της "Ευρωπαϊκής Ένωσης", μπορεί να αντιμετωπισθεί, μόνο, με την άμεση διάλυση της ευρωζώνης.

Βέβαια, στον χώρο της Ιστορίας, πολλές φορές οι ορθές λύσεις δεν είναι εκείνες που έχουν δοθεί, από τα κοινωνικά υποκείμενα. Ως εκ τούτου, οι ευρωελίτ δεν πρόκειται να δεχθούν, έτσι εύκολα, μια τέτοια λύση, την οποία, με σφοδρότητα, αντιμάχονται. Αυτό σημαίνει ότι, στην πράξη, η ευρωπαϊκή παρακμή θα συνεχίσει τον δρόμο της και η ευρωζώνη θα ακολουθήσει την πορεία, προς την κατεύθυνση της αργής, σταδιακής και επίπονης αποσύνθεσης, μέχρις ότου καταρρεύσει και αντικατασταθεί από μιαν ευρωπαϊκή ομοσπονδία, ή από άλλα άγνωστα, προς το παρόν, ρεύματα των εποχών, που πρόκειται να ακολουθήσουν.

Αυτή η διαπίστωση όμως, δεν αλλάζει τα πράγματα σήμερα. Η παρατεταμένη οικονομική καχεξία των ευρωπαϊκών κοινωνιών, που συμμετέχουν, στην ευρωζώνη, η άνοδος των διάφορων αντισυστημικών πολιτικών και κοινωνικών ρευμάτων της δεξιάς και της αριστεράς, που έχουν ενσκήψει, στον ευρωπαϊκό πολιτικό χάρτη και τα οποία εκφράζονται, στις διάφορες εθνικές εκλογές και θα εκφραστούν και στις εκλογές, για το ευρωκοινοβούλιο, τον ερχόμενο Μάϊο, αλλά και οι διαδικασίες, για το Brexit, που δρομολόγησε το βρετανικό δημοψήφισμα, δείχνουν, πολύ καθαρά, ότι η Ευρώπη αρμενίζει, στραβά.

Στην πραγματικότητα, η μόνη λύση, για μια ορθοτομημένη, λογική και άμεση λύση των ευρωπαϊκών προβλημάτων, θα ήταν η μετατροπή της Ε.Κ.Τ., σε μια πραγματική κεντρική τράπεζα, σαν αυτή της Ιαπωνίας, των Η.Π.Α. και όλων των άλλων ανεξάρτητων κρατών.

Και αυτή η λύση θα πρέπει να συνοδεύεται, από το έσχατο και πραγματικό εργαλείο της απομόχλευσης των ευρωπαϊκών οικονομιών, από τις φούσκες του χρήματος, που έχει παράξει ο μπατιροτραπεζικός τομέας, με την μετατροπή των κρατικών και των λοπών ιδιωτικών χρεών, σε μετοχές, προκειμένου το υπερβάλλον αυτό χρήμα να αντιστοιχηθεί, σε πραγματικές αξίες, σε συνδυασμό με μια, ακόμη, μεγαλύτερη ποσοτική χαλάρωση, από αυτήν, που ξεκίνησε, το 2011, ο Mario Draghi και την οποία, τώρα, ανοήτως, οι ευρωπαϊκές ελίτ εγκαταλείπουν.

Αυτό σημαίνει ότι η Ε.Κ.Τ. θα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα της κεντρικής τράπεζας της Ιαπωνίας και να αποκτήσει έναν προϋπολογισμό, ίσο με το 70% του ΑΕΠ των χωρών της ευρωζώνης, προκειμένου να μπορέσει να παράξει και να χορηγήσει την απαραίτητη ρευστότητα, για να χρηματοδοτηθούν, πραγματικά, οι ασθμαίνουσες ευρωπαϊκές οικονομίες, διευρύνοντας τα περιουσιακά στοιχεία που αποκτά, ακόμη και με ομόλογα σε ξένο νόμισμα. 
  
Στην πραγματικότητα, βέβαια, χωρίς την μόνιμη έκδοση νομίσματος, με την άσκηση του κρατικού δικαιώματος του seigniorage, με σκοπό τις μαζικές αγορές προϊόντων, από τα ευρωπαϊκά κράτη και τα νοικοκυριά, δεν μπορεί να γίνει τίποτε το ουσιώδες. Ως εκ τούτου, αυτή η διαδικασία του "helicopter money" πρέπει να μετατραπεί σε μια σταθερή και μόνιμη ποσοτική χαλάρωση, η οποία δεν θα πηγαίνει, μόνο, στα χαρτοφυλάκια της μπατιροτραπεζοκρατίας, αλλά και θα δαπανάται από τα κράτη και από τους ανθρώπους, στους τραπεζικούς λογαριασμούς των οποίων θα πιστώνονται τα αντίστοιχα ποσά. 

Αλλά όλα αυτά, όσο αναγκαία και αν λέμε ότι είναι, δεν πρόκειται να τα πράξει η Ε.Κ.Τ., διότι, δεν είναι μια πραγματική κεντρική τράπεζα και επειδή δεν το επιθυμούν οι ευρωπαϊκές ελίτ, αφού αυτές οι πολιτικές, που είναι αναγκαίες, για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, δεν είναι αναγκαίες, γι' αυτές.

Ως εκ τούτου, η μόνη ρεαλιστική λύση, σε αυτή την λαβυρινθώδη κατάσταση, που έχει προκύψει, είναι η καταστροφή της ευρωζώνης. Eurozona delenda est, όπως λέει και ο τίτλος του σημερινού δημοσιεύματος.

Προφανώς, αυτή η λύση, όπως περιγράψαμε, δεν είναι εύκολη. Είναι, όμως, η μόνη αναγκαία και ρεαλιστική.