Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Γιατί το ελληνικό δημόσιο πρέπει να κηρύξει στάση πληρωμών, ως προς τα τοκογλυφικά δάνεια που έχει λάβει από τον E.S.M., την Ε.Κ.Τ. και τους ευρωθεσμούς. (Το τοκογλυφικό ελληνικό δημόσιο χρέος, η επιτάχυνση της κατάρρευσης του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", ο ατταβισμός των εγχώριων "ευρωπαϊστών", το χαοτικό Grexit και τα πιθανά αντισυμβατικά, ή μη, ενδεχόμενα).






2004 - 2015 : Η εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ και η ταχύτατη - στα όρια της κατακλυσμικής - κατακρήμνισή του, από το 2010, μέχρι τις ημέρες μας, εξ αιτίας της καταστροφικής πολιτικής των "ευρωπαϊστών" της εντόπιας οικονομικής ελίτ και του πολιτικού προσωπικού, που αυτή εξέθρεψε. Και όμως, παρά αυτή την τραγική πορεία της ελληνικής οικονομίας, η οποία, μέσα σε έξι, μόλις, χρόνια, έχασε 61,837 δισ. €, ποσόν που αντιστοιχεί, στο 26,03% του ΑΕΠ της, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί το 2009, η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί, προς το παρόν, να ανέχεται και να υπομένει αυτή την κατάσταση. Παρά τα επιφανειακώς, φαινόμενα, όμως, η κατάσταση αλλάζει. Και αυτό δεν θα αργήσει να φανεί...



Ότι, εδώ και τουλάχιστον, δύο χρόνια, με βάση τα υπάρχοντα οικονομικά δεδομένα και τις εσωτερικές ισορροπίες της δομής του ελληνικού δημόσιου χρέους η περίοδος, που διανύουμε και θα εξακολουθήσουμε, επί μακρόν, να διανύουμε, όσο η Ελλάδα παραμένει στην ευρωζώνη, επιτρέπει και επιβάλλει, στο ελληνικό κράτος και σε όσους λαμβάνουν τις σχετικές αποφάσεις, την άσκηση μιας επιθετικής πολιτικής, που θα αποσκοπεί και θα στοχεύει, στο να φεσώσει τους ξένους δανειστές, που τοκογλυφούν, εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας, είναι, απολύτως, βέβαιο. Έχει καταστεί, μάλιστα, εκ των πραγμάτων, επιβεβλημένο και αναγκαίο, όπως, άλλωστε, το συνομολογεί, αρρήτως, πλην όμως, σαφώς και η γραφειοκρατία του Δ.Ν.Τ., όχι μόνο, στην τελευταία έκθεση, που, σκοπίμως, διέρρευσε, αλλά εδώ και πολύν καιρό, αφού οι επί κεφαλής τεχνοκράτες του Ταμείου, έχουν αποδεχθεί ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι αδύνατο να εξυπηρετηθεί, χωρίς να προηγηθεί ένα εκτεταμένο δραστικό και βαθύτατο κούρεμα.

Αυτό το κούρεμα, όμως, η γραφειοκρατική δομή του Δ.Ν.Τ. θεωρεί ως δεδομένο, ότι δεν πρέπει και δεν μπορεί να αφορά τα δάνεια, που έχουν χορηγηθεί, από το Ταμείο. Ως εκ τούτου, η γραφειοκρατία του Δ.Ν.Τ. ρίχνει το βάρος του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, στα δάνεια, που έχει δώσει ο E.S.M. (European Stability Mechanism), οι λοιποί ευρωθεσμοί και φυσικά τα κράτη της ευρωζώνης, που, ηλιθιωδώς, ενεπλάκησαν, στην χρηματοδότηση των δύο πρώτων Μνημονίων.

Ως εκ τούτου, αυτό που είναι ζητούμενο, δεν είναι το αν πρέπει να ασκηθεί, από το ελληνικό κράτος, μια τέτοια επιθετική πολιτική, απέναντι στους ξένους δανειστές. Η άσκηση αυτής της πολιτικής, όπως έχουμε πει, επανειλημμένως, όλα αυτή την υπερεπταετή περίοδο, που σοβεί εμβαθυνόμενη η ελληνική κρίση, ήταν αναγκαία και έπρεπε να ασκηθεί, τουλάχιστον, από τον Μάρτιο του 2010, από τότε, δηλαδή, που κατέστη σαφές ότι το ελληνικό δημόσιο είχε καταστεί αδύνατο χρηματοδοτήσει την εξυπηρέτηση του χρέους του, αφού δεν μπορούσε, πλέον, να δανειστεί.

 Όμως, ο παγκοσμιοποιημένος βλαξ, που είχε, τότε, την τύχη της χώρας, στα χέρια του, έπραξε τα, εντελώς, αντίθετα, ακολουθώντας μια πολιτική, η οποία εξυπηρετούσε την διάσωση της διεθνούς μπατιροτραπεζοκρατίας και της ευρωζώνης, προκειμένου να τηρήσει την υπόσχεση που είχε, ανοήτως και ένεκεν ολιγοφρενίας, δώσει, τον Ιανουάριο του 2010, στρεφόμενος, ευθέως, εις βάρος των ζωτικών συμφερόντων του ελληνικού κράτους και της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, στον Nicolas Sarkozy και η οποία υπόσχεση συνίστατο, στην μη κήρυξη στάσης πληρωμών του ελληνικού δημοσίου, απέναντι στις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες.

Το ζητούμενο, σήμερα, εστιάζεται στο κρίσιμο ερώτημα, που εντοπίζεται, στο ποιά ομάδα (παρούσα, ή μέλλουσα) της εγχώριας πολιτικής εξουσίας θα είναι εκείνη, που θα ασκήσει αυτήν την πολιτική της στάσης πληρωμών, του ελληνικού κράτους, απέναντι στους ξένους δανειστές και ειδικότερα, στον E..S.M. του κ. Klauss Regling και στην Ε.Κ.Τ. του κ. Mario Draghi. Αυτή είναι η ουσία και ο σκληρός πυρήνας του ζητήματος του ελληνικού δημόσιου δανεισμού και του ίδιου του ελληνικού ζητήματος, που απασχολεί την ευρωζώνη και την ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Υπό το φως αυτών των ανελέητων δεδομένων, οι διεθνείς εξελίξεις, που αφορούν την δραματική επιτάχυνση της διαδικασίας αποδιοργάνωσης της αυτοαποκαλούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν πάρει τον δρόμο τους, ο οποίος φαίνεται ότι είναι χωρίς επιστροφή. Την ίδια στιγμή το εντόπιο πολιτικό σύστημα των, ταχέως, αποδεκατιζόμενων και αυτογελοιοποιούμενων "ευρωπαϊστών", που εκφράζεται από τα κοινοβουλευτικά κόμματα του μνημονιακού τόξου, δηλαδή των χαμερπών κρυφομνημονιακών, που υφάρπαξαν, με έναν, χονδροειδώς, απατηλό τρόπο, την λαϊκή ψήφο, στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 και των παλαιών και πεπεισμένων μνημονιακών της συμπολιτευόμενης "αντιπολίτευσης" των παλαιών ρύπων των απομειναριών των τοξικών αποβλήτων του παλαιού δικομματισμού, σε συνεργασία με την εντόπια οικονομική ελίτ, ασχολείται με την τετριμμένη εικονική πραγματικότητα της εκκρεμούσας "αξιολόγησης", κραδαίνοντας, για πολλοστή φορά, τον "μπαμπούλα" της "πτώχευσης" του ελληνικού κράτους.

Παρά ταύτα, λοιπόν, οι εγχώριοι "λεβέντες" του καταρρέοντος "ευρωπαϊσμού", ως μισθωμένα και πιστά όργανα του Βερολίνου, υποκρίνονται ότι έχουν άγνοια αυτών των εξελίξεων, που οδηγούν στην πλήρη εξουθένωση του θνήσκοντος "ευρωπαϊστικού" οικοδομήματος και συνεχίζουν να ακολουθούν τον ίδιο βηματισμό, στον δρόμο προς την καταστροφή, που υποδεικνύει η, ομοίως με εκείνους, πανικόβλητη γερμανική ελίτ.

Έτσι, οι εντόπιοι κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι "ευρωπαϊστές", που συμπεριφέρονται και ενεργούν, ως διαχειριστές των συμφερόντων των ξένων τοκογλυφούντων δανειστών, εξακολουθούν, με πείσμα, να υποκρίνονται ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, που, τώρα (μέτρηση της 30/9/2016, από τον Ο.Δ.ΔΗ.Χ.), φθάνει τα 323,709 δισ. €, μπορεί, με κάποιες, επί μέρους, ρυθμίσεις, να εξυπηρετηθεί, μέσα στα πλαίσια της κρατούσας νενομισμένης κανονικότητας.

Βέβαια, "ο κόσμος το έχει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι", ότι αυτό το χρέος δεν μπορεί και δεν πρόκειται να εξυπηρετηθεί, αλλά για τους, διαρκώς, διαψευδόμενους και γελοιοποιούμενους "ευρωπαϊστές" μας, αυτό δεν έχει την παραμικρή αξία και σημασία. Γι' αυτό και συνεχίζουν τις business as usual.

Ακόμη χειρότερα, όπως έχουμε, πλείστες φορές επισημάνει, το ελληνικό δημόσιο χρέος, δεν είναι, μόνο, αδύνατο να εξυπηρετηθεί. Δεν είναι, μόνο, εξαιρετικά, μη διατηρήσιμο, όπως αναφέρει η έκθεση του Δ.Ν.Τ., που, μόλις, διέρρευσε. Αυτή η διαπίστωση, αν και είναι αληθής, παραμένει, εξαιρετικά, μετριοπαθής και δεν λέει όλη την αλήθεια, όσον αφορά το ελληνικό κρατικό χρέος.




Αυτό συμβαίνει, διότι εκείνο που δεν συζητείται και το οποίο, συστηματικά, οι εντόπιοι "ευρωπαϊστές" τοποτηρητές των ξένων δανειστών, επιμένουν να αποκρύπτουν, από την κοινή γνώμη, συσκοτίζοντας τα υπάρχοντα αμείλικτα και συνάμα καταθλιπτικά δεδομένα, που σχετίζονται με αυτό, αφορά τον ίδιο το προσδιοριστικό περιεχόμενο του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο, όπως έχουμε γράψει πολλές φορές, είναι, εξόχως και καθοριστικά, τοκογλυφικό, όπως προκύπτει και από τον παραπάνω πίνακα, που αφορά την σύνθεση του ελληνικού δημόσιου χρέους, ως προς, τα  χρεωλύσια και τους τόκους, που πρέπει να πληρωθούν, κατά την περίοδο 2014 - 2030.

Τον πίνακα αυτόν, που είναι, αρκούντως, αποκαλυπτικός, τον  έχουμε παρουσιάσει, κατά το παρελθόν και φυσικά, παραμένει, πάντοτε χρήσιμος και απολύτως, απομυθοποιητικός, ως προς το απροσμέτρητο μέγεθος της συστηματικής εξαπάτησης του ελληνικού πληθυσμού, από τους εγχώριους "ευρωπαϊστές", που λειτουργούν, ως μπράβοι των ξένων δανειστών, αλλά και ως προς το πελώριο μέγεθος της τοκογλυφίας, στην οποία επιδίδονται οι ευρωθεσμοί και οι διάφορες και ποικίλες εξωχώριες ελίτ, που ομνύουν, στο όνομα του θνήσκοντος "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", ο οποίος ακολουθεί τα βήματα του, εδώ και δεκαετίες, θανόντος δίδυμου αδελφού του - περί του αλήστου μνήμης "υπαρκτού σοσιαλισμού", ο λόγος.

Με δεδομένα αυτά, που κρύβουν και αρνούνται να συζητήσουν, οι αποτελούντες το πολιτικό σύστημα των εραστών των Μνημονίων, που κατέστρεψαν, επί σκοπώ και συστηματικά, την ελληνική οικονομία, ας δούμε, εδώ, την σύνθεση και τα, επί μέρους μεγέθη του ελληνικού δημόσιου χρέους, προκειμένου να καταστεί, απολύτως, σαφές, το πόσο εύκολο είναι να γίνει το αυτονόητο και να φορτωθεί, στους ευρωθεσμούς, εκείνο το τμήμα του χρέους αυτού, το οποίο οι θεσμοί αυτοί και τα κράτη της ευρωζώνης έχουν κάνει ιδιοκτησία τους, ανοήτως, σκοπίμως και με πλήρη συνείδηση των ευρωελίτ, που έλαβαν τις σχετικές καταστροφικές αποφάσεις, του αδιέξοδου, στο οποίο έχουν εμπλακεί.

Βέβαια, οι ολιγάριθμες ευρωελίτ και οι κυβερνήσεις, με προεξάρχουσα την γερμανική κυβέρνηση της Angela Merkel, που πήραν αυτές τις αποφάσεις, για την δανειακή αναχρηματοδότηση του μη διατηρήσιμου, ως μη δυνάμενου να εξυπηρετηθεί, ελληνικού δημόσιου χρέους, ακολούθησαν αυτή την αντισυμβατική και παραβατική τοκογλυφική συμπεριφορά, επειδή - υποτίθεται ότι - αποσκοπούσαν, στην (εκ των πραγμάτων, αδύνατη) σωτηρία της ευρωζώνης, όμως, οι όποιες προθέσεις, που, πάντοτε δεν είναι καθαρές και παραμένουν σκοτεινές, δεν είναι αυτές που μετρούν, ως προς το τί έπεται. Και τούτο διότι, τελικώς, αυτό, που οι ευρωζωνίτες κατάφεραν, είναι, απλούστατα, να εμβαθύνουν και να διευρύνουν την κρίση, που μαστίζει την, θεσμικά, χαοτική αυτή νομισματική ένωση, φέρνοντάς την, ακόμη, πιο κοντά, προς την πλήρη αποδιοργάνωση και την αυτοδιάλυσή της, παρασύροντας, μαζύ της και την so called "Ευρωπαϊκή Ένωση". 

Με δεδομένη, λοιπόν, την πλήρη γνώση, του αδιεξόδου, στο οποίο έχουν εμπλακεί η ευρωζωνιτική γραφειοκρατία, η γερμανική κυβέρνηση και οι ακόλουθοι όλων αυτών, αυτό που μένει να γίνει, όσον αφορά το ελληνικό δημόσιο χρέος και την ομαλή εξυπηρέτησή του, η οποία, όπως είπαμε, είναι αδύνατον, να πραγματοποιηθεί, είναι το αυτονόητο :

Το ελληνικό δημόσιο χρέος, πρέπει να παύσει να εξυπηρετείται, με πρωτοβουλία της όποιας (παρούσας, ή μέλλουσας) ελληνικής κυβέρνησης και μάλιστα, εξειδικευμένα και στοχευμένα, όσον αφορά το τμήμα του χρέους αυτού, που ανήκει στον E.S.M. και στους λοιπούς θεσμούς και τα κράτη της ευρωζώνης, αφού η εξυπηρέτησή του δεν αναλαμβάνεται, με επίσημο τρόπο και θεσμικά, από την Ε.Κ.Τ., με την έκδοση ευρωομολόγων και με την άσκηση του seigniorage, υπέρ των δημόσιων προϋπολογισμών των χωρών της ευρωζώνης και από τον E.S.M., με την διαγραφή, ενός εκτεταμένου μέρους του χρέους αυτού.

Με δεδομένη την σύνθεση του ελληνικού χρέους, το οποίο, στην μεγίστη πλειοψηφία του, ανήκει, πλέον, στον E.S.M., στον E.F.S.F. (του οποίου ουσιαστικός διάδοχος και κληρονόμος είναι ο E.S.M.) και κατ' ολίγον, στα κράτη της ευρωζώνης και όχι, στην εγχώρια, στην ευρωπαϊκή και στην διεθνή μπατιροτραπεζοκρατία, αυτή η πολιτική της επιλεκτικής στάσης πληρωμών του ελληνικού δημοσίου, είναι, απολύτως, δυνατή και θα καταστεί, πλήρως, επιτυχής, ενώ οι ξένοι δανειστές θα υποστούν ένα τεράστιο πλήγμα, από το οποίο, πιθανότατα, ουδέποτε, θα μπορέσουν να συνέλθουν.



2016 - 2059 : Το χρονοδιάγραμμα της λήξης του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης, όπως αυτό ίσχυε, στις 30/9/2016.


Το γιατί όλα αυτά είναι εύκολο να γίνουν και να προκύψουν, ως αποτέλεσμα μιας επιλεκτικής στάσης πληρωμών του ελληνικού κράτους, γίνεται, άμεσα, κατανοητό, μόλις δούμε τα σχετικά στοιχεία.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο, όπως, ήδη, αναφέραμε, ανέρχεται (σύμφωνα, με τον Ο.Δ.ΔΗ.Χ.), στα 323,709 δισ. €, ανήκει, στην μεγίστη πλειοψηφία του, στους θεσμούς της ευρωζώνης (E.S.M. και E.F.S.F.), αφού αυτοί οι θεσμοί έχουν αναλάβει την χρηματοδότηση του, ψευδώς, αποκαλούμενου "Μηχανισμού Στήριξης", προς το ελληνικό κράτος, το ύψος της οποίας χρηματοδότησης ανέρχεται, στα 225,059 δισ. €, ενώ τα διακρατικά δάνεια, που έχει λάβει το ελληνικό δημόσιο, ανέρχονται, στα 7,157 δισ. €.

Αυτά τα δάνεια δεν είναι ομολογιακά και φυσικά, δεν αφορούν τον ιδιωτικό τομέα των τραπεζών. Απλούστατα, οι ευρωζωνίτες έχουν οι ίδιοι, ως θεσμοί και ως κράτη, δανειστεί, από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, πουλώντας τους ομόλογα του E.S.M., του E.F.S.F. και των κρατών της ευρωζώνης.

Τελικά (και αφού συμπεριληφθούν και τα δάνεια, που έχει λάβει η Τράπεζα της Ελλάδος, τα οποία ανέρχονται, στα 3,325 δισ. €, μαζύ με κάποια άλλα "ψιλά")  τα συνολικά - μη ομολογιακά - δάνεια, που έχει λάβει το ελληνικό δημόσιο, ανέρχονται, στα 251,977 δισ. €.

Σε αυτό το ποσόν των 251,977 δισ. €, το οποίο αντιστοιχεί, στο 77,84% του συνολικού ελληνικού δημόσιου χρέους των 323,709 δισ. €, το ελληνικό κράτος μπορεί, πρέπει και είναι, απόλυτα, νομιμοποιημένο να κηρύξει επιλεκτική στάση πληρωμών και να παύσει να το εξυπηρετεί, κατά το δοκούν και κατά το συμφέρον της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, ακριβώς, επειδή το χρέος αυτό είναι προϊόν συστηματικής τοκογλυφίας (αφού ουδείς δανείζει έναν χρεωκοπημένο, απαιτώντας, στην συνέχεια, από αυτόν, να πληρώσει το δάνειο αυτό, παρά μόνο, για να τοκογλυφίσει, εις βάρος του και να του αρπάξει την περιουσία) και ως εκ τούτου - ανάμεσα σε πολλά άλλα - αισχροκερδές.

Εάν το ελληνικό δημόσιο επιλέξει αυτή την λύση, είναι σαφές ότι οι ευρωζωνίτες δεν έχουν άλλα περιθώρια αντίδρασης, ενώπιον του τεράστιου προβλήματος, που θα τους προκύψει, από την άρνηση του ελληνικού κράτους να πληρώσει τις δόσεις των δανείων, πέρα από την επιλογή λύσεων, οι οποίες θα αποδομούν, ακόμη περισσότερο, την ευρωζώνη, μοιράζοντας το "φέσι" του αδιέξοδου ελληνικού δανεισμού, μεταξύ των κρατών της ευρωζώνης, που θα αναλάβουν το σχετικό κόστος, με πρώτη και "καλύτερη" την Γερμανία. 

Στα πλαίσια αυτά και προκειμένου να μην καταρρεύσει η πιστοληπτική ικανότητα του E.S.M. και των κρατών της ευρωζώνης, στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, η γερμανική κυβέρνηση και οι λοιποί ευρωζωνίτες, θα πρέπει να επιτρέψουν, στην Ε.Κ.Τ. να εκδώσει φρέσκο χρήμα, ούτως ώστε να εξυπηρετηθούν, κατά την λήξη των σχετικών ομολόγων, τα χρέη, που έχουν όλοι αυτοί αναλάβει και τα οποία αποσκοπούν, στην τοκογλυφική αναχρηματοδότηση του γνωστού τοις πάσι, ως εξαιρετικά μη διατηρήσιμου (όπως, με σχετική μετριοπάθεια, αναφέρει η πρόσφατη έκθεση των γραφειοκρατών του Δ.Ν.Τ., την οποία, πεισματικά, εξακολουθούν να παρακάμπτουν οι ευρωζωνίτες), ελληνικού δημοσίου χρέους.

Εάν όλοι αυτοί δεν επιλέξουν αυτή την οδό, ένας άλλος δρόμος, που μπορούν να ακολουθήσουν, είναι αυτός της, ακόμη, πιο δραστικής και εξουθενωτικής λιτότητας, για να μαζέψουν το απαραίτητο χρήμα, που θα καλύψει τις ομολογιακές τους υποχρεώσεις, που έχουν αναλάβει, έναντι της ευρωπαϊκής και της λοιπής διεθνούς μπατιροτραπεζοκρατίας.

Έτσι, η κυβέρνηση της Angela Merkel και του S.P.D. των Sigmar Gabriel και Martin Schulz, εν μέσω της προεκλογικής περιόδου, που έχει, ήδη, αρχίσει, εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 24ης Σεπτεμβρίου 2017, θα δει να υλοποιείται το χειρότερο, για την ίδια, σενάριο, το οποίο θα αναδεικνύει το τεράστιο πρόβλημα της γερμανικής συμμετοχής, στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, δηλαδή την ανάληψη της εξυπηρέτησης των θεόρατων δημοσίων χρεών των χωρών της ευρωζώνης, από το γερμανικό κράτος, γεγονός το οποίο θα εξαλείψει και θα αντιστρέψει, κατά πολύ, τα, εικονικώς, εμφανιζόμενα ως "κέρδη" της γερμανικής οικονομίας, τα οποία, στην πραγματικότητα, είναι ένα βουνό, που αποτελείται από υπερμεγέθεις ζημιές.

Και κάπου, εκεί, ουδόλως, αποκλείεται η γερμανική ελίτ να οδηγηθεί, στην λύση, που θα βάζει την οριστική ταφόπλακα, στο άταφο κουφάρι της βαμπιρικής ευρωζώνης, ικανοποιώντας τον Donald Trump. Του οποίου, όμως, μετά από αυτή την  πιθανή εξέλιξη, οι απαιτήσεις πιθανότατα, θα αυξηθούν.

Αλλά, όπως είπαμε, οι εντόπιοι "ευρωπαϊστές" μας, περί άλλων τυρβάζουν, αν και αντιλαμβάνονται την έλευση της καταιγίδας, που έχει, ήδη, ξεσπάσει, ως προϊόν του Brexit και της (υποτιθέμενης, ως απρόσμενης) εκλογής του Donald Trump, στην προεδρία των Η.Π.Α., η νέα πολιτική του οποίου υπόσχεται να φέρει πολλά χουνέρια, στην "γερμανική Ευρώπη", την οποία εκπροσωπεί η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, αλλά και η ίδια η "Ευρωπαϊκή Ένωση".

Βέβαια, όπως φαίνεται, τελικά, η Ελλάδα, ίσως, να οδηγηθεί, σε ένα χαοτικό Grexit, την ίδια στιγμή, που είναι απαραίτητη μια συντεταγμένη πορεία εξόδου της χώρας, από το ευρώ και την ζώνη του - και ίσως και από την "Ευρωπαϊκή Ένωση".

Προφανώς το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, των "ευρωπαϊστών", που διαχειρίζεται, με τόσο καταστροφικό τρόπο, τις τύχες της χώρας, δεν θέλει να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο. Όμως, παρά το γεγονός αυτό, δεν αποκλείεται να συρθεί, προς αυτή την κατεύθυνση και να υποχρεωθεί να υλοποιήσει μια πορεία εξόδου της Ελλάδας, από την ευρωζώνη.

Όσο δύσκολο και αν είναι κάτι τέτοιο, δεν είναι απραγματοποίητο. Μπορεί να πραγματοποιηθεί, αν και η υλοποίηση της εξόδου της χώρας, από την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, από αυτό το ανίκανο πολιτικό προσωπικό των "ευρωπαϊστών, οι οποίοι, προφανώς και θα εξακολουθούν να μην πιστεύουν, σε αυτή την πολιτική, θα γίνει, με τους χειρότερους δυνατούς όρους και με τις χείριστες προϋποθέσεις.




Βέβαια, εάν η εξουθενωμένη από την κρίση εντόπια "ευρωπαϊστική" ελίτ, η οποία, με ταχείς ρυθμούς καταρρέει, αφού η κρίση έχει ενταθεί, τόσο πολύ, που κτυπά και την ίδια (τελευταίο θύμα η ναυαρχίδα του ελληνικού "ευρωπαϊσμού", ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη του  ολιγάρχη και παλαιού σταλινικού Σταύρου Ψυχάρη, που έδωσε την ίδια του την ψυχή, για να υπερασπιστεί, με φανατισμό νεοφώτιστου, τα Μνημόνια και τις διαλυτικές πολιτικές, που, μέσω αυτών, επέβαλαν οι ξένοι τοκογλύφοι στην ελληνική οικονομία και κοινωνία) και το παρόν πολιτικό προσωπικό, που αυτή στηρίζει, εξακολουθήσουν να εμμένουν, στην ίδια ατταβιστική συμπεριφορά, που έχουν, μέχρι τώρα, επιδείξει, είναι προφανές ότι θα ανοίξουν και άλλοι δρόμοι, οι οποίοι θα οδηγούν, στον πλήρη παραγκωνισμό αυτής της καταρρέουσας ελίτ και του πολιτικού της προσωπικού.

Στα πλαίσια αυτά, η ταχεία αντικατάσταση αυτού του ανίκανου πολιτικού προσωπικού, λόγω της επιμονής του να συμπεριφέρεται, αυτιστικά, πρέπει να θεωρείται, ως σίγουρη, ως δεδομένη και είναι αναμενόμενη. Μπορούν, πλέον, κάλλιστα, να δημιουργηθούν, ταχύτατα, οι προϋποθέσεις, για την εμφάνιση ενός άλλου πολιτικού προσωπικού, το οποίο θα φέρει, σε πέρας, το έργο της εξόδου της Ελλάδας, από την ευρωζώνη. Μπορεί αυτό να φαίνεται δύσκολο, αλλά, στην πραγματικότητα, είναι περισσότερο εύκολο, από ό,τι φαίνεται.

Μάλιστα, το χειρότερο όλων είναι ότι, μετά την εκλογή του Donald Trump και με δεδομένες τις ζημιές, που η πολιτική του νέου Αμερικανού προέδρου πρόκειται να επιφέρει, στο ευρώ και την ζώνη του, όπως και στην "Ε.Ε.", δεν πρέπει, πλέον, να αποκλείεται και η εμφάνιση ενδεχόμενων αντισυμβατικών εξελίξεων, οι οποίες μπορούν να συμπεριλαμβάνουν την πραγματοποίηση, ακόμη και ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος, κάτι που, μέχρι τώρα, ήταν, εκτός πάσης συζητήσεως και είχε αποκλεισθεί, αφού μια τέτοια λύση δεν μπορούσε να έχει οποιαδήποτε στήριξη, στο εξωτερικό και κατ' επέκταση, στο εσωτερικό της χώρας μας.

Τώρα, μετά την εκλογή του Donald Trump, αυτή η εξέλιξη, όσο δύσκολη και αν φαίνεται ότι είναι - και όντως,  δεν είναι εύκολη -, δεν μπορεί, πλέον, να αποκλεισθεί (αν και για να μην αδικούμε τον νέο Αμερικανό πρόεδρο, η πραγματοποίηση, στην Τουρκία του - αμερικανονατοϊκής εμπνεύσεως, αλλά και καθοδήγησης - πραξικοπήματος της 15/7/2016, δείχνει ότι ο Barack Hussein Obama και η προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση δεν είχαν ενδοιασμούς, ως προς την διενέργεια πραξικοπημάτων, όταν αυτά ήσαν προς το συμφέρον των Η.Π.Α. και του ΝΑΤΟ). Σιωπηρά και χωρίς κανείς να την συζητά, βρίσκεται, πλέον, πάνω στο τραπέζι, ως ένα, ακόμη, ενδεχομενικό σενάριο.

Με όλα τα παραπάνω δεδομένα, που περιέγραψα, καθίσταται σαφές ότι το επικείμενο μέλλον επιφυλάσσει συναρπαστικές εξελίξεις.

Οι οποίες, όμως, ουδόλως, αποκλείεται να είναι και σκοτεινές...



 

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Ενώ ο αιματοβαμένος warlord Barack Hussein Obama πήγε στα τσακίδια και ο Donald Trump πήρε την θέση του, το Κ. Κ. Κίνας αναλαμβάνει την υπεράσπιση της αποδομούμενης παγκοσμιοποίησης και η γερμανική "Ευρωπαϊκή Ένωση", μαζύ με το NATO, δεν αισθάνονται καθόλου καλά.




Ενώ το έγχρωμο αφεντικό των Ουκρανών ναζιστών και των σουνιτών τζιχαντιστών, που αιματοκύλισε, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, την περιοχή της παλαιάς Μεσημβρινής Ρωσίας, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, εγκατέλειψε την προεδρία των Η.Π.Α. και πήγε στα τσακίδια, αυτό που άφησε πίσω του, δεν είναι, μόνο, τα ερείπια, που απέμειναν στα πεδία των πολυάριθμων και πολυαίμακτων μαχών, που διεξάχθηκαν και εξακολουθούν να διεξάγονται, στα πλαίσια των πολέμων, που ο Barack Hussein Obama εξαπέλυσε (μαζύ με την αξιοθρήνητη Hillary Clinton, βεβαίως-βεβαίως), η αλήθεια είναι ότι η έλευση του Donald Trump, στην προεδρία των Η.Π.Α., έχει κάνει τα μέλη πολλών ελίτ, ανά την υφήλιο, όπως επίσης και μέσα στην ίδια την αμερικανική υπερδύναμη, να χάσουν τον ύπνο τους.

Η εξέλιξη αυτή δεν είναι καθόλου περίεργη. Μετά την (υποτιθέμενη, ως μη) αναμενόμενη ήττα του γερακιού της Ουάσινγκτων, που ακούει στο όνομα της καταγέλαστης Hillary Clinton, η οποία, ως υποψήφια των Δημοκρατικών, στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου 2016, κατάφερε το, περίπου, ακατόρθωτο, δηλαδή να ηττηθεί - και μάλιστα, κατά κράτος και χωρίς καμμία δυσκολία - από τον δεύτερο Donald Trump, αν και έλαβε, κάπου 2,3 εκατομμύρια ψήφους περισσότερες, από εκείνον, η αγωνία και η αύξηση των αγχών και των φόβων όλων αυτών, ως προς το τί μέλλει γενέσθαι, δεν είναι καθόλου αδικαιολόγητες. Είναι, απολύτως, φυσιολογικές.

Ο Donald Trump, το επιτελείο του και εκείνο το τμήμα της αμερικανικής ελίτ, που στήριξε την εκλογή του νέου προέδρου των Η.Π.Α., δεν επιφυλάσσουν τίποτε το καλό, για τα συμφέροντα εκείνων, οι οποίοι έχουν συνδέσει την ύπαρξή τους, με την σύγχρονη παγκοσμιοποιητική διαδικασία, η οποία, άλλωστε, ούτως ή άλλως, όπως πολλές φορές έχουμε περιγράψει, σε αυτό εδώ το μπλογκ, έχει εισέλθει, σε μια ατέρμονη φάση αποδιοργάνωσης, ύστερα από μια συνειδητή πολιτική και οικονομική επιλογή του συνόλου της αμερικανικής ελίτ, η οποία, από τα τέλη του 2008, άρχισε να εφαρμόζει ένα σχέδιο, που αποτελείται, από μια σειρά πράξεων, οι οποίες στόχευσαν, στο φρενάρισμα και το κόψιμο ταχύτητας της παγκοσμιοποίησης.

Αυτό, λοιπόν, συνέβη, όταν οι άρχοντες της Ουάσινγκτων και του βαθέος αμερικανικού κράτους, στην ύστερη εποχή της προεδρίας του ανεκδιήγητου George W. Bush και από τις αρχές της προεδρίας του αποτυχημένου warlord Barack Hussein Obama, συνειδητοποίησαν, προς μεγάλη λύπη της γραφειοκρατικής τεχνοδομής, που διοικεί τους αμερικανικούς και λοιπούς πολυεθνικούς κολοσσούς, ότι η εξέλιξη και η περαιτέρω ανάπτυξη της παγκοσμιοποιητικής διαδικασίας, αποτελούσαν φαινόμενα, τα οποία αντιστρατεύονταν τα στρατηγικά αμερικανικά εθνικά συμφέροντα.

Εδώ είναι, που ο Donald Trump και το επιτελείο του, έρχονται να κάνουν την διαφορά, σε σχέση με τα πεπραγμένα των προκατόχων τους, αφού, όσο και αν, επιφανειακά, φαίνεται το αντίθετο, βαδίζοντας, στην γραμμή, που εκείνοι χάραξαν, οι νέοι ένοικοι του Λευκού Οίκου και της αμερικανικής διοίκησης, απλούστατα, σκοπεύουν να επιταχύνουν την διαδικασία αποδόμησης της παγκοσμιοποίησης, φαινομενικά, αδιαφορώντας για (και στην πραγματικότητα, επιδιώκοντας) τις ουσιαστικές και μεγάλες - έως δραματικές - αρνητικές επιπτώσεις, που θα έχουν οι πράξεις τους, στο σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας, ως προς το σκέλος της εξέλιξης του διεθνούς εμπορίου, το οποίο, στο μέτρο, που θα προχωρήσει ο σχεδιασμός αυτός, θα υποστεί μια μεγάλη συρρίκνωση.

Το επιτελείο του Donald Trump, όπως φαίνεται, έχει αντιληφθεί τρία πράγματα, όσον αφορά τα συμφέροντα και την ακολουθητέα στρατηγική των Η.Π.Α. Στα δύο, εξ αυτών (που αφορούν την γερμανική Ευρώπη και την Κίνα), προφανώς, συμφωνεί, με τους προηγούμενους ηγέτες της Ουάσινγκτων. Εκεί, που διαφέρει, πιθανότατα, είναι, στην ένταση και την έκταση των μέτρων, που η διοίκηση Donald Trump είναι διατεθειμένη να πάρει, σε σχέση με όσα ήσαν διατεθειμένοι να πράξουν οι προηγούμενοι. Στο τρίτο, που αφορά την Ρωσία, υπάρχει σαφής διάσταση απόψεων. Οι προηγούμενοι δεν ήσαν διατεθειμένοι να ακολουθήσουν όσα σκέπτεται το επιτελείο του νέου Αμερικανού προέδρου.

Ας δούμε αυτά τα πράγματα, για τα οποία κάνουμε λόγο, που αφορούν το τρίπτυχο Γερμανία - Κίνα - Ρωσία και τα οποία η αμερικανική διοίκηση τα αντιμετωπίζει, μέσα από την οπτική της προστασίας της αμερικανικής παραγωγής και (το κυριότερο) της διατήρησης, σε ένα, όσο το δυνατό μεγαλύτερο βάθος χρόνου της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας του αμερικανικού κράτους :

Η διοίκηση Donald Trump έχει συνειδητοποιήσει δύο πολύ σημαντικά λάθη της πρότερης αμερικανικής πολιτικής, τα οποία επιδιώκει να διορθώσει. Το ένα έχει τις ρίζες του, από παλαιά, ενώ το δεύτερο είναι, σχετικά, πρόσφατο, αν και αυτό είναι περισσότερο οδυνηρό και δυσκολότερο, ως προς την αντιμετώπιση και την ανάταξή του.

Το πρώτο και παλαιότερο, ιστορικά, σφάλμα της αμερικανικής πολιτικής έχει να κάνει, με την συγκρότηση της μεταπολεμικής Γερμανίας. Δεν είναι, απλώς, το γεγονός ότι η Γερμανία ανασυγκροτήθηκε, ύστερα από την ολοκληρωτική και ισοπεδωτική ήττα της, από τους Συμμάχους - ουσιαστικά, δηλαδή, από τους Αμερικανούς -, στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με έναν ποταμό δωρεάν αμερικανικών κεφαλαίων. Δεν είναι αυτό το ζήτημα, που τίθεται. Η Γερμανία έπρεπε να ανασυγκροτηθεί και τα αμερικανικά κεφάλαια ήσαν απαραίτητα. Θα μπορούσαν, βέβαια, οι Αμερικανοί να είναι περισσότερο σκληροί, ως προς την ρύθμιση των προπολεμικών και των πολεμικών χρεών του γερμανικού δημοσίου, αλλά δεν βρίσκεται εκεί η ουσία του σύγχρονου προβλήματος, που συνιστά η Γερμανία.


Ανάμεσα σε εκείνες τις χώρες, που κάτω από την αμερικανική καθοδήγηση, κατά την περίοδο 1953 - 1956, έσπευσαν να χαρίσουν τα προπολεμικά χρέη του γερμανικού κράτους, ήταν και η Ελλάδα. Αυτή η πράξη, όσο και αν, τότε, φαινόταν ότι ήταν (και υπό προϋποθέσεις, ήταν) ορθή, κάτω από τις τωρινές συνθήκες, αντιμετωπίζεται, ως σφάλμα...



Το διαρκές λάθος των αμερικανικών διοικήσεων, όσον αφορά την Γερμανία εντοπίζεται, όπως πολλές φορές έχουμε πει - και αυτή φαίνεται ότι είναι και η άποψη της κυβέρνησης του Donald Trump -, στην διαστροφική στρέβλωση της δομής της γερμανικής οικονομίας, η οποία συγκροτήθηκε, με τις ευλογίες των Αμερικανών, ως ένας βιομηχανικός παραγωγικός μηχανισμός, ο οποίος έχει έναν υπερτροφικό εξαγωγικό προσανατολισμό, γεγονός, που καθιστά, αυτόν τον παραγωγικό μηχανισμό, εξ ορισμού, τοξικό, αφού, περίπου το 40% του μηχανισμού αυτού αφορά το γερμανικό εξαγωγικό εμπόριο, το οποίο, το 2016 άφησε πίσω του, ένα πλεόνασμα, το οποίο υπερέβη, για πολλοστή φορά τα 210 δισ. €, παρά το γεγονός ότι και η γερμανική εξαγωγική βιομηχανία ασθμαίνει.

Αυτό το γεγονός, που προφανώς δεν έχει αλλάξει, στις ημέρες μας, παρά το ότι οι γερμανικές εξαγωγές φθίνουν, ως αποτέλεσμα της κακής πορείας του διεθνούς εμπορίου, που επέφερε η αποδιοργάνωση της παγκοσμιοποίησης, από το τέλος του 2008 και μετά, αλλά και η σκληρή πραγματικότητα, που θέλει την Γερμανία, ως μια περιοχή υψηλού κόστους και την συντεταγμένη φυγή των βιομηχανιών της, προς άλλες περιοχές του πλανήτη, που είναι περισσότερο κερδοφόρες (Κίνα, Μεξικό, Ινδία κλπ), η αναλογία τους, σε σχέση με το γερμανικό ΑΕΠ, καλά κρατούν και παραμένουν υπερτροφικές.

Έτσι, ενώ το γερμανικό ΑΕΠ, το 2016, διαμορφώθηκε, σύμφωνα, με τα υπάρχοντα προσωρινά στοιχεία, στα 3,581 τρισ. €, οι γερμανικές εξαγωγές έφθασαν στα 1,155 τρισ. €, αντιστοιχώντας στο 32,25% του ΑΕΠ της χώρας, γεγονός που σημαίνει ότι, πάνω από το 40% της γερμανικής παραγωγικής μηχανής προσανατολίζεται προς το εξωτερικό εμπόριο. (Τα αντίστοιχα στοιχεία, για το 2015, δείχνουν ότι το γερμανικό ΑΕΠ ήταν στα επίπεδα των 3,461 τρισ. € και οι γερμανικές εξαγωγές έφθασαν στα 1,158 τρισ. €, ποσόν το οποίο αντιστοιχεί στο 33,46% του ΑΕΠ της χώρας αυτής).

Με δεδομένο το σημαντικό πλήγμα, που έχει δεχθεί η αμερικανική παραγωγή, από την γερμανική εξαγωγική βιομηχανία, αλλά κυρίως, επειδή αυτό το τμήμα της αμερικανικής ελίτ, που, τώρα, διοικεί την Ουάσινγκτων, δεν βλέπει με καλό μάτι την "γερμανική Ευρώπη", η διοίκηση του Donald Trump δεν είναι διατεθειμένη να χαριστεί, στην Γερμανία της Angela Merkel, ή του οποιουδήποτε άλλου, αύριο. Αυτή η "Ευρώπη" (δηλαδή η αυτοαποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση), την οποία η γερμανική ελίτ οδηγεί στο γκρεμό, με την, χωρίς ευρύτερη στρατηγική θέαση, μικροσυμφεροντολογική πολιτική της και την  συναφή επαρχιωτική νοοτροπία της, ή θα συρρικνωθεί, ή, για να επιβιώσει, θα υποχρεώσει την Γερμανία να αναλάβει, ευθέως, τα κόστη της λειτουργίας της (ή θα συμβούν, μέσα από ένα διαστροφικό σλάλομ της Ιστορίας και τα δύο μαζύ), χωρίς να αποκλείεται και η διάλυσή της, ή ο μετασχηματισμός της, σε κάτι, που θα μπορούσε και να θυμίζει την παλαιά Ε.Ο.Κ., σε μια σύγχρονη εκδοχή της.

Έτσι, ο Donald Trump ξεκαθάρισε, στους Γερμανούς και σε κάθε άλλον ισχυρό Ευρωπαίο ενδιαφερόμενο, ότι το τζάμπα τέλος. Η γερμανική παραγωγική μηχανή θα ξεχάσει την εύκολη πρόσβαση, στις αχανείς αμερικανικές αγορές και τα παίγνια, που οδηγούν, σε χαμηλό παραγωγικό κόστος, μέσω της παγκοσμιοποίησης. Το αποκαλούμενο ελεύθερο εμπόριο φθάνει στο τέλος του και ως εκ τούτου τα γερμανικά προϊόντα θα υποστούν μια άγρια δασμολόγηση και φορολόγηση, που θα εξανεμίσουν και θα αντιστρέψουν τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα (πραγματικά και κατασκευασμένα), που, έως τώρα, απολάμβαναν.

Αλλά δεν είναι, μόνον, στον τομέα του εμπορίου και της παραγωγής, που θα κτυπηθεί η Γερμανία και η γερμανική Ευρώπη. Η πολιτική του "τζάμπα τέλος", που θα ακολουθήσει ο Donald Trump, σημαίνει ότι η Γερμανία - όπως και οι άλλες χώρες της "παλαιάς" Ευρώπης - θα κληθεί να συμβάλει στις δαπάνες της άμυνάς της, μέσα στο ΝΑΤΟ, γεγονός, που σημαίνει ότι θα επιβαρυνθεί, ακόμη περισσότερο, το κόστος, για την γερμανική οικονομία.

Στα πλαίσια αυτά, η πλήρης στήριξη του Brexit και η ενίσχυση της αμερικανοβρετανικής συμμαχίας, όπως και η προαναγγελία, στην οποία προέβη, δημοσίως, ο Donald Trump, όσον αφορά την, περαιτέρω, συρρίκνωση της (ψευδ)Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν αποτελούν καθόλου καλά σημάδια, για τις προθέσεις και την ακολουθητέα πολιτική της νέας αμερικανικής διοίκησης, έναντι της ίδιας της Ε.Ε. (και της Γερμανίας). Για την "Ευρώπη", τα νέα δεδομένα, που έχουν προκύψει, είναι πολύ δυσμενή. Και η αναμενόμενη - μικρή ή μεγάλη - αμερικανορωσική προσέγγιση κάνει τα πράγματα, ακόμη χειρότερα, για τις διάφορες ευρωελίτ.

Όσον αφορά την Κίνα, για την διοίκηση Donald Trump, έχει καταστεί σαφές αυτό, που εδώ και πολύ καιρό λέμε. [Δείτε το παλαιό κείμενο, σε αυτό εδώ το μπλογκ, με τίτλο : Αντικρίζοντας το μέλλον, από την δεκαετία του 2010, προς την δεκαετία του 2040 : Οι ρωγμές στην πλανητική κυριαρχία των Η.Π.Α., η εσφαλμένη γεωστρατηγική εχθρότητα της Δύσης προς την Ρωσία και η επιταχυνόμενη πορεία της Κίνας, προς την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Όποιος επιθυμεί, μπορεί να δει και το, προ τετραμήνου κείμενό μου, με τίτλο : 1 - 2008 μ.Χ. : Η άνοδος και η πτώση των Η.Π.Α. και του Δυτικού Κόσμου και η ακάθεκτη πορεία της Κίνας, προς την πρωτοκαθεδρία, μέσα από την ανακατανομή των ποσοστιαίων μεριδίων των μεγάλων χωρών, στο παγκόσμιο ΑΕΠ. (Η διάσπαση των αμερικανικών ελίτ, οι επισφαλείς αμερικανορωσικές σχέσεις και οι κρίσιμες αμερικανικές προεδρικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου) Όλα ειπώθηκαν, πολύ νωρίτερα. Ακριβώς, τότε, που έπρεπε να ειπωθούν].

Ο πραγματικός αντίπαλος των Η.Π.Α., μεσομακροπρόθεσμα, σε πλανητικό επίπεδο, είναι η Κίνα. Και ακριβώς, επειδή η αμερικανική υπερδύναμη δεν σκοπεύει (παρά τα όσα, ανοήτως, θρυλούνται) να αποσυρθεί και να αποποιηθεί, ή να παραδώσει την πλανητική της κυριαρχία, για τον λόγο αυτόν, είναι διατεθειμένη να ακολουθήσει μια πολιτική επιθετικής ανάσχεσης της Κίνας. Αυτή την πολιτική είναι που εκφράζει ο Donald Trump και το τμήμα της αμερικανικής ελίτ, που τον στήριξε. Και αυτή την πολιτική η νέα αμερικανική κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να εφαρμόσει.

Βέβαια, η επιβράδυνση της παγκοσμιοποιητικής διαδικασίας, που ήλθε ως αποτέλεσμα της πολιτικής των προκατόχων του νέου προέδρου των Η.Π.Α. κατάφερε να επιβραδύνει τους θηριώδεις αναπτυξιακούς ρυθμούς της κινεζικής οικονομίας, αφού οι παλαιοί ρυθμοί ανάπτυξης της τάξης του 10% και 12% του κινεζικού ΑΕΠ, πριν το 2014, έχουν πέσει, τώρα, στα επίπεδα του 6,7%, το 2016. (Την ίδια στιγμή, το 2016, οι κινεζικές εξαγωγές έφθασαν στα 1,810 τρισ. € - ή 2,011 τρισ. $ -, έναντι των 1,896 τρισ. € - ή 2,143 τρισ. $, το 2015, με το 18% αυτών να στρέφονται, στην αμερικανική οικονομία, ενώ το απόθεμα των κινεζικών επενδύσεων, στο εσωτερικό, φθάνει, το 2016, στα 1,312 τρισ. €, ή των 1,458 τρισ. $, έναντι των 1,221 τρισ. $, ή των 1,080 τρισ. €, το 2015. Κατά την ίδια περίοδο, οι άμεσες κινεζικές επενδύσεις, στο εξωτερικό φθάνουν, το 2016, στα 1,156 τρισ. €, ή στα 1,285 τρισ. $, ενώ το 2015, βρίσκονταν, στα 0,983 τρισ. €, ή στα 1,010 τρισ $). Αλλά και οι ρυθμοί αυτοί είναι πολύ μεγάλοι και ξεπερνούν, κατά πολύ τους μέσους ετήσιους αμερικανικούς ρυθμούς ανάπτυξης, που το 2016, προσγειώθηκαν, στο 1,6% του αμερικανικού ΑΕΠ.

Έτσι, το αμερικανικό ΑΕΠ, το 2016, έφθασε, στα 16,71 τρισ. € (18,56 τρισ. $), ενώ το κινεζικό ΑΕΠ απογειώθηκε, κατά το ίδιο έτος, στα επίπεδα των 19,14 τρισ. €, ή 21,27 τρισ. $ (την ίδια στιγμή, το 2016, οι αμερικανικές εξαγωγές έφθασαν στα 1,323 τρισ. € - ή 1,471 τρισ. $ -, έναντι των 1,336 δισ. € - ή 1,359 τρισ. $, το 2015, ενώ το απόθεμα των αμερικανικών επενδύσεων, στο εσωτερικό, φθάνει, το 2016, στα 3,283 τρισ. €, ή στα 3,648 τρισ. $, έναντι των 2,903 τρισ. €, ή των 3,280 τρισ. $, το 2015. Κατά την ίδια περίοδο, οι άμεσες αμερικανικές επενδύσεις, στο εξωτερικό φθάνουν, το 2016, στα 5,009 τρισ. €, ή στα 5,566 τρισ. $, ενώ το 2015, βρίσκονταν, στα 4,663 τρισ. €, ή στα 5,269 τρισ $) και με αυτούς τους ρυθμούς, σε λίγες δεκαετίες, εάν αυτή η διαδικασία δεν αντιστραφεί, η Κίνα, με δεδομένη την τεράστια τεχνογνωσία, που έχει αποκτήσει, χάρη στην αφελή πολιτική της παγκοσμιοποίησης, που ακολούθησαν οι Αμερικανοί και οι Δυτικοί, στις προηγούμενες δεκαετίες, θα έχει μετασχηματισθεί, σε μια ακλόνητη υπερδύναμη, η οποία θα διεκδικήσει, χωρίς περιστροφές (και λογικά, θα δικαιούται) την πλανητική πρωτοκαθεδρία.

Η διοίκηση του Donald Trump θεωρεί ότι μπορεί να ανακόψει την Κίνα. Και αυτό θα επιχειρήσει, παρά το γεγονός ότι το κυβερνόν Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας αυτής και η κομματική και κρατική ηγεσία της, βλέποντας την έλευση των δύσκολων καιρών, που έρχονται, προθυμοποιείται να καταστεί ο νέος παγκόσμιος λαμπαδηδρόμος της παγκοσμιοποιητικής διαδικασίας, από την οποία τόσο πολύ και απολύτως, σκανδαλωδώς, επωφελήθηκε η ίδια και η κινεζική οικονομία.

Το τωρινό θέαμα του προέδρου της Κίνας Xi Jiping, που, για πρώτη φορά, στην κινεζική πολιτική και οικονομική ιστορία, μετέβη, στο forum των παγκόσμιων κυβερνοελίτ, στο Νταβός της Ελβετίας, όπου απηύθυνε το κήρυγμα του, υπέρ της παγκοσμιοποίησης, του διεθνούς ελεύθερου εμπορίου και κατά του προστατευτισμού, εγγυώμενος, στις δυτικές ελίτ και στους πολυπληθείς εκπροσώπους των πολυεθνικών εταιρειών, ότι η επιβιώσασα σύγχρονη εκδοχή του λενινισμού, δηλαδή η κινεζική κομματική και κρατική γραφειοκρατία, μαζύ με τους ευρισκόμενους, υπό την κηδεμονία του κινεζικού κράτους, κομματικούς καπιταλιστές, θα σώσουν την παγκοσμιοποιητική διαδικασία και τον σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλισμό, θα ήταν, άκρως, διασκεδαστικό, εάν δεν ήταν προϊόν μιας αδήριτης ανάγκης, για την κινεζική οικονομία και το καθεστώς του Κ. Κ. Κίνας. 

Η κινεζική ηγεσία βλέπει ότι υποσκάπτονται οι βάσεις της κυριαρχίας του κόμματος και της ιδίας, κατ' αρχήν, σε μακροπρόθεσμη βάση, στο εξωτερικό και - γιατί όχι; - και στο εσωτερικό, αφού δεν μπορούν να προβλεφθούν οι όποιες κοινωνικές και λοιπές επιπτώσεις της επιταχυνόμενης αποδιοργάνωσης της παγκοσμιοποιητικής διαδικασίας, μέσα στην ίδια την Κίνα. Όσο και αν η εσωτερική κατάσταση, στην πολυάνθρωπη αυτή χώρα, παραμένει, υπό έλεγχο. Ως εκ τούτου, η εμφάνιση και οι θέσεις του προέδρου της Κίνας καθίστανται, άκρως, ενδιαφέρουσες και ακόμη περισσότερο, καθίσταται ενδιαφέρουσα η εκτύλιξη του πρακτικού σχεδίου, πάνω στο οποίο αυτές οι θέσεις εδράζονται.

Με αυτά τα δεδομένα, δεν αποτελεί έκπληξη η νέα στάση της διοίκησης Donald Trump και της αμερικανικής ελίτ, που στηρίζει την νέα αμερικανική κυβέρνηση. Όπως πολλές φορές έχουμε πει, οι Η.Π.Α. και η Δύση δεν μπορούν να αγνοήσουν την Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, ή οποιουδήποτε άλλου. Το μακροπρόθεσμο συμφέρον τους συνίσταται, στην αποδοχή και στην ενσωμάτωση της Ρωσίας, στους δυτικούς θεσμούς.
[Δείτε το παλαιό κείμενο, σε αυτό εδώ το μπλογκ, με τίτλο : Η Δύση σε αδιέξοδο : Ενσωμάτωση της Ρωσίας, στους δυτικούς θεσμούς, σε βάσεις ισοτιμίας, ή πόλεμος; (Η ήττα των Δυτικών στην Ουκρανία και η όξυνση των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων, με την Ρωσία, για την κυριαρχία στην Ευρασία), στο οποίο περιγράφονται, με απόλυτο ρεαλισμό, τα στρατηγικά αδιέξοδα, στα οποία έχει εμπλακεί η αμερικανική υπερδύναμη και η Δύση, ως αποτέλεσμα της επιλογής, για την προώθηση της παγκοσμιοποίησης, που έλαβαν, οι αμερικανικές και από κοντά, σε αυτές και οι λοιπές δυτικές ελίτ, στις αρχές του 1990].

Η αντιμετώπιση του κινεζικού γίγαντα, σε πλανητικό επίπεδο, δεν απαιτεί, για την αμερικανική υπερδύναμη, απλώς, την ουδετεροποίηση της Ρωσίας. Αυτή δεν αρκεί. Άλλωστε, είναι δεδομένο ότι, η Ρωσία, ως άμεσα ενδιαφερόμενη και ως πυρηνική υπερδύναμη, δεν πρόκειται να μείνει ουδέτερη, στην αντιπαράθεση Η.Π.Α. - Κίνας. Ως εκ τούτου, οι Η.Π.Α. και η Δύση, αυτό που χρειάζονται είναι την συμμαχία της Ρωσίας. Αυτή η συμμαχία θα αποδυναμώσει, πλήρως,  την Κίνα, η οποία δεν θα έχει την ασφάλεια της ρωσικής πυρηνικής ομπρέλλας. Και όχι, μόνον, αυτό, αλλά θα ευρίσκεται, υπό την διπλή σαρωτική απειλή δύο τεράστιων πυρηνικών οπλοστασίων και πολεμικών μηχανών. Των Η.Π.Α. και της Ρωσίας.

Αλλά, για να υλοποιηθεί μια τέτοια συμμαχία των Η.Π.Α. και της Ρωσίας, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η ρωσική ηγεσία θα θέσουν τους δικούς τους όρους, οι οποίοι, ούτως, ή άλλως, θα αφορούν, ως επί το πλείστον, την κατάσταση στην ευρωπαϊκή υποήπειρο. Αυτή η πραγματικότητα, που γνωρίζει πολύ καλά η νέα κυβέρνηση του Donald Trump, είναι που καθιστά το ΝΑΤΟ παρωχημένο. Η Ευρώπη δεν μπορεί να παραμείνει, έτσι όπως διαμορφώθηκε, μετά την πτώση της "Ε.Σ.Σ.Δ." και του "υπαρκτού σοσιαλισμού".

Για να πραγματοποιηθεί ένα συμμαχικό, ή ένα "εταιρικό" σχήμα των Η.Π.Α., με την Ρωσία, η ευρωπαϊκή πολιτική γεωγραφία πρέπει να αλλάξει. Και αυτός είναι ο βαρύς λογαριασμός, που θα κληθεί να πληρώσει ο παραπαίων "υπαρκτός ευρωπαϊσμός", μαζύ με διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, οι χώρες των οποίων τελούν, υπό πλήρη ρωσική ενεργειακή εξάρτηση.

Σε διαφορετική περίπτωση, η ρωσική ηγεσία δεν πρόκειται να συναινέσει στα σχέδια των Αμερικανών. Κάτι, το οποίο εύχονται οι πολιτικοί απόγονοι του Mao Zedong και του Deng Xiaoping, αφού είναι σαφές ότι αυτό τους συμφέρει.

Αλλά αυτό, που συμφέρει, στους Κινέζους ηγέτες, δεν συμφέρει, μακροπρόθεσμα, στους Αμερικανούς. Και αυτό, που συμφέρει στους Αμερικανούς, δεν συμφέρει, μεσοπρόθεσμα, στους "Ευρωπαίους".

Το τι θα γίνει μένει να το δούμε. Και φυσικά, θα το δούμε.

O tempora, o mores! (Είπε κανείς ότι η προεδρία Donald Trump δεν θα έχει ενδιαφέρον; Αν το είπε, είναι προφανές ότι σφάλλει)...

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Η Τουρκία θα φύγει από την Κύπρο, έτσι ακριβώς όπως ήλθε το 1974 και φυσικά, δεν πρόκειται να αποσύρει τον στρατό της, όποια συμφωνία και αν υπογράψει. (Θα αντέξουν οι απόγονοι των Αχαιών, ή, σε βάθος χρόνου, θα εκδιωχθούν, από το νησί);




Μαρτυρίες πρωταγωνιστών του πραξικοπήματος, και της τουρκικής εισβολής, στην Κύπρο, σε μια παλαιά τηλεοπτική εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά, με τίτλο "ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ", όπου αναδεικνύεται η προδοτική συμπεριφορά της ηγεσίας της χούντας των Αθηνών, η οποία υπηρετώντας τον γενικό σχεδιασμό των Η.Π.Α. και τον εξειδικευμένο στόχο του Henry Kissinger, για την διχοτόμηση του νησιού, έφερε τον τουρκικό στρατό, στην Κύπρο, στον οποίο παρέδωσε τον κυπριακό ελληνισμό, έρμαιο και όμηρο. Το προδοτικό έργο των πρωταγωνιστών εκείνης της εποχής, συνεχίζεται, στις ημέρες μας, μετά την παταγώδη αποτυχία του σχεδίου του Kofi Annan,  το 2004, του οποίου ο παρών σχεδιασμός, αποτελεί συνέχεια. Μια  θλιβερή, οδυνηρή και καταστροφική συνέχεια, που συνίσταται, στην ολοκλήρωση της παράδοσης του πληθυσμού των απογόνων των Αχαιών, στην τουρκική επικυριαρχία και στην μετατροπή της Κύπρου, αρχικά, σε ένα κοινοπρακτικό προτεκτοράτο της Άγκυρας και της "Ευρωπαϊκής Ένωσης" και σε μια αποικία της Τουρκίας, μεταγενέστερα...




Παρά τα όσα λέγονται, από τους οπαδούς μιας οποιαδήποτε "λύσης" του κυπριακού ζητήματος, μέσω της υπογραφής μιας οποιαδήποτε συμφωνίας, στις συνομιλίες, που επίκεινται, αυτές τις ημέρες, στην Γενεύη, η ωμή και πικρή αλήθεια, που συνάμα είναι απλούστατη και προκύπτει από την διάταξη και τον συσχετισμό των δυνάμεων, στην Κύπρο, έχει ως εξής :

Η Άγκυρα δεν πρόκειται να αποσύρει τον στρατό της από την Κύπρο, ό,τι και αν η παρούσα - η επόμενη, ή όποια άλλη - τουρκική κυβέρνηση υποσχεθεί και όποια συμφωνία υπογράψει. Και αυτό θα συμβεί, οποιοδήποτε και αν είναι το χρονοδιάγραμμα "αποχώρησης" των τουρκικών στρατευμάτων, που θα προβλεφθεί (εάν προβλεφθεί), στα πλαίσια της οποιασδήποτε συμφωνίας.

Αυτή η πραγματικότητα δεν διαφεύγει, από την παρούσα ελληνοκυπριακή ηγεσία, από την ελληνική κυβέρνηση και από τον πολιτικό κόσμο της μεγαλονήσου και της Ελλάδας. Όλοι έχουν πλήρη γνώση αυτού του δεδομένου, το οποίο προκύπτει από τον πραγματικό συσχετισμό των δυνάμεων, που έχει διαμορφωθεί, στο νησί, μετά την τουρκική εισβολή και την ήττα των Ελλήνων την περίοδο Ιουλίου - Αυγούστου 1974, τα αποτελέσματα της οποίας όχι μόνον δεν ανατράπηκαν, έκτοτε, αλλά, αντιθέτως, ισχυροποιήθηκαν.

Αυτό συνέβη, απλούστατα, επειδή οι τουρκικές θέσεις, στην Κύπρο παγιώθηκαν και επέτρεψαν στην Άγκυρα να επιβάλει, στην πράξη, τις θελήσεις της, αφού αυτή είναι που, στην πραγματικότητα, ασκεί την πλήρη εξουσία, στην βόρεια Κύπρο, υπαγορεύοντας, παράλληλα και την συμπεριφορά της ελληνοκυπριακής διοίκησης και της Ελλάδας, οι οποίες αποδέχτηκαν, στην πράξη, το status quo, επί του κυπριακού εδάφους, που η παρουσία του τουρκικού στρατού, έχει επιβάλει. 

Αυτή είναι η παρούσα κατάσταση, που επικρατεί στην Κύπρο, έτσι όπως έχει προκύψει, μετά την τουρκική κατάκτηση του βόρειου τμήματος του νησιού, το καλοκαίρι του 1974 και με δεδομένο τον δυσμενή συσχετισμό των εκατέρωθεν δυνάμεων, που αυτή έχει δημιουργήσει, το συμπέρασμα, που, αβίαστα, εξάγεται, ως αποτέλεσμα αυτού του συσχετισμού, πάρα τις φρούδες και εν πολλοίς, παραπλανητικές και υποκριτικές ελπίδες των ενδοτικών, οι οποίοι αρέσκονται να αυτοπαρουσιάζονται, ως οπαδοί της "λύσης" του κυπριακού, ενώ, στην πράξη, οι πλείστοι εξ αυτών - όσοι, τουλάχιστον, είναι μέλη των εξουσιαστικών ελίτ της Κύπρου και της Ελλάδας και προωθούν την αμερικανονατοϊκή και δυτικότροπη καταιγιστική προπαγάνδα της "ευκαιρίας", για το τωρινό momentum αυτής της "λύσης", προκειμένου να κάνουν business as usual, με τις αμερικανικές πολυεθνικές εταιρείες και τα κοιτάσματα του φυσικού αερίου, που είναι υπό εξόρυξη, στην θάλασσα, που περιβάλει την Κύπρο, στην νοτιοανατολική Μεσόγειο -, απλώς, είναι συμβιβασμένοι, με την ιδέα της παράδοσης της Κύπρου και των απογόνων του πληθυσμού των Αχαιών, που, εδώ και χιλιάδες χρόνια, κατοικοεδρεύουν, στην μεγαλόνησο (μέσα από μια - υποτιθέμενη, ως πραγματική - συνδιοίκηση, με τα όργανα του τουρκικού κράτους), στην εξουσιαστική κυριαρχία των σύγχρονων απογόνων των Οθωμανών,  είναι προφανές και αφοπλιστικά, απλό :

Ο τουρκικός στρατός δεν πρόκειται να φύγει, με ομαλό τρόπο, από την Κύπρο. Αν φύγει, θα φύγει, έτσι όπως ήλθε, στο νησί, στις 20 Ιουλίου 1974. Θα εκδιωχθεί, με πόλεμο και μετά από την ήττα του, στα πεδία των μαχών.

Αυτή είναι η σκληρή και αδυσώπητη αλήθεια, που αντιμετωπίζουν, οι Έλληνες της Κύπρου, μαζύ με το σύνολο του Ελληνισμού, αλλά και ο τουρκοκυπριακός πληθυσμός, ο οποίος, όπως φαίνεται, έχει οδηγηθεί, στο να γίνει μειοψηφία, στον τόπο του και στα εδάφη που του έχουν παραχωρηθεί, στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, υπό το καθεστώς της αποκαλούμενης Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, ως αποτέλεσμα του αφανούς εκπατρισμού του και των διαδοχικών κυμάτων του εποικισμού, με πληθυσμούς, από την Ανατολία, την Βουλγαρία και από άλλες τουρανικές περιοχές, που έχει επιβάλλει η Άγκυρα.

Όσο και αν αυτό φαίνεται, ως παράδοξο, η αλήθεια είναι ότι η ελίτ του μικρασιατικού τουρκικού κράτους ουσιαστικά, αδιαφορεί, για τον τουρκοκυπριακό πληθυσμό, τον οποίο διοικεί, με το "έτσι θέλω", μέσα, από μια σειρά εγκάθετων, ή χειραγωγούμενων αχυρανθρώπων (είτε πρόκειται, για τον Mustafa Akıncı, σήμερα, είτε, για τον Mehmet Ali Talat, χθες, με εξαίρεση τον Rauf Denktaş, ο οποίος, στην εποχή του, υπήρξε ο ίδιος μέλος του βαθέος τουρκικού κράτους και συνδιαμορφωτής, με τους πασάδες της Άγκυρας της τουρκικής στρατηγικής πολιτικής), οι οποίοι ως υπαγόμενοι, στις διαταγές των κυβερνητών της Άγκυρας και του τουρκικού στρατού στην Κύπρο, αποτελούν τα όργανα και τους μηχανισμούς άσκησης της εξουσίας της Τουρκίας, στο κρατικό μόρφωμα, που αυτή έχει εγκαταστήσει, στην βόρεια Κύπρο και το οποίο λειτουργεί, έτσι όπως έχει, διεθνώς, αναγνωρισθεί, δηλαδή, ως παράρτημα του τουρκικού κράτους, το οποίο, manu militari, ασκεί, άμεσα, την εξουσία, στο έδαφος, στην θάλασσα και στον εναέριο χώρο της Κύπρου, που κατέχονται, από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

Ο Ahmet Davutoğlu έχει περιγράψει, πλήρως και με απόλυτη σαφήνεια, την μακροπρόθεσμη τουρκική πολιτική, όσον αφορά την Κύπρο, λέγοντας ότι η Τουρκία πρέπει να βρίσκεται και να ελέγχει το νησί, ακόμη και αν σε αυτό δεν υπήρχε ούτε ένας Τούρκος. Αυτή ήταν, πάντοτε, η μακροπρόθεσμη στρατηγική θέση της Άγκυρας. Αυτή την στρατηγική εξυπηρέτησαν οι εγκάθετοι της αμερικανικής C.I.A. και της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσινγκτων, που διοικούσαν το ελληνικό κράτος, κατά την εποχή της δικτατορίας, αλλά και μεταγενέστερα, όπως έχω περιγράψει, με πλήρη σαφήνεια, σε δύο παλαιότερα δημοσιεύματα, σε αυτό εδώ το μπλογκ. [Τα κείμενα των δημοσιευμάτων αυτών είναι πολύ χρήσιμα και οι αναγνώστες είναι απαραίτητο να τα δουν και όσοι τα έχουν, στο παρελθόν, δει, καλόν είναι να τα ξαναδούν :
 Ιούλιος - Αύγουστος 1974 : Η τουρκική απόβαση, στην Κύπρο, που εξελίχθηκε σε αποβίβαση. (Από την προδοσία της στρατιωτικής ηγεσίας, στην υποκριτική "απολογία" του Henry Kissinger και στο διχοτομικό σχέδιο του Helmut Sonnenfeldt) και Απρίλιος - Ιούλιος 1974 : Τα παρασκήνια του πραξικοπήματος στην Κύπρο. (Ο σχεδιασμός της CIA, για την ανατροπή του Μακαρίου και η ανοησία του Ιωαννίδη, που έβλεπε την Ένωση, την στιγμή που το NATO και ο Henry Kissinger ετοίμαζαν την διχοτόμηση)].

Αυτή η στρατηγική πολιτική της τουρκικής ελίτ δεν έχει αλλάξει. Και δεν πρόκειται να αλλάξει, όσες φρούδες ελπίδες και αυταπάτες, συνοδευμένες, από πολλές απάτες και αν τρέφουν οι εγχώριοι και οι Ελληνοκύπριοι ενδοτικοί. Η Τουρκία και το δυναμικό όργανο της κυριαρχίας της, στην Κύπρο, που είναι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, δεν πρόκειται να φύγουν, με ειρηνικό τρόπο, από το νησί. Η Άγκυρα δεν θα επιτρέψει, την μετατροπή της Κύπρου, σε μια νέα Κρήτη.


Αλλά, εάν, τελικά, η Τουρκία δεν αποσύρει τον στρατό της και δεν φύγει, από την Κύπρο, τότε αυτό, που θα συμβεί, ιστορικά, δεν είναι καθόλου πρωτόγνωρο. Αντιθέτως, είναι πολύ γνωστό και απλό :

Η παραμονή των δυναμικών ερεισμάτων του τουρκικού κράτους, στην Κύπρο, θα οδηγήσει, στην συντήρηση της πλήρους κυριαρχίας του, στο τμήμα εκείνο της μεγαλονήσου, που θα μείνει, υπό την υποτιθέμενη τουρκοκυπριακή διοίκηση και στην ομηρεία του ελληνοκυπριακού πληθυσμού, από την Άγκυρα, αφού η τουρκική κυβέρνηση - εάν η ελληνοκυπριακή πλευρά, δηλαδή ένα μικρό, ή μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου των Ελλήνων της Κύπρου και ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, ως νέος Εφιάλτης, μαζύ με όποιους από τον πολιτικό κόσμο του ελλαδικού χώρου συμπορευθούν, δεχθούν την υπογραφή μιας συμφωνίας, που θα καταργεί, έστω, δια της υποκατάστασής του, το παρόν κυπριακό κράτος - θα μπορεί να έχει πλήρη και απόλυτο λόγο και κατοχυρωμένα δικαιώματα, στο νέο κυπριακό κράτος (πολύ περισσότερο, μάλιστα, εάν η συμφωνία συμπεριλάβει και την συγκρότηση μιας, εκ περιτροπής, προεδρίας του νέου κυπριακού κράτους, η οποία, για ένα όποιο χρονικό διάστημα θα παραδίδεται, στους Τουρκοκύπριους και μέσω αυτών, στην Άγκυρα), το οποίο υποτίθεται ότι θα έχει συγκροτηθεί, σε μια διζωνική και δικοινοτική ομοσπονδιακή βάση, ενώ, στην πραγματικότητα θα αποτελεί μια συνομοσπονδία.

Ουσιαστικά, λοιπόν, η κυβέρνηση της Άγκυρας θα έχει ουσιαστικό και κυρίαρχο λόγο και στα πολιτικά και λοιπά ζητήματα των Ελληνοκυπρίων, των οποίων θα μπορεί και θα δικαιούται - και όταν δεν θα δικαιούται, το τουρκικό κράτος θα μπορεί, μέσω των εκπρόσωπών του και των δυναμικών ερεισμάτων του, στην Κύπρο, με την δύναμη της επιβολής, που θα προκύπτει, από την απειλητική παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων, στο νησί - να κατευθύνει την πολιτική συμπεριφορά.


Ως εκ τούτου, η Άγκυρα μπορεί να υπογράψει οποιοδήποτε μακρόσυρτο χρονοδιάγραμμα "αποχώρησης" των στρατευμάτων της, από τα κυπριακά εδάφη, μαζύ με ένα λιγότερο, ή περισσότερο πολύπλοκο σύνολο προϋποθέσεων υλοποίησης αυτής της σταδιακής "αποχώρησης", το οποίο, φυσικά, ουδέποτε, ουσιαστικά και στην πραγματικότητα, θα υλοποιήσει. Και αυτό η τουρκική ελίτ θα το πράξει, οποτεδήποτε και με οποιοδήποτε πρόσχημα (πραγματικό, ή ανύπαρκτο), στηριζόμενη, στην δύναμη επιβολής, που διαθέτει και την οποία της δίνει ο δυσμενής συσχετισμός δυνάμεων. Έτσι, η Άγκυρα θα μπορεί να αρνηθεί (και κάποια στιγμή, στην πράξη, θα αρνηθεί) την τήρηση των συμφωνηθέντων και θα οδηγήσει το νέο κυπριακό κράτος, σε μια θεμελιώδη υπαρξιακή κρίση, η οποία θα έχει τραγικές συνέπειες.

Η πρώτη ουσιαστική συνέπεια, που θα ακολουθήσει, θα είναι το γεγονός ότι η υπαρξιακή κρίση του νέου κυπριακού κρατικού μορφώματος θα αφήσει την ελληνοκυπριακή πλειοψηφία, στο κενό, αφού οι Ελληνοκύπριοι θα έχουν χάσει το τωρινό κράτος, το οποίο, σήμερα, διοικούν, σύμφωνα, με τους συμβατικούς κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. 

Η δεύτερη και χειρότερη συνέπεια, που θα ακολουθήσει είναι άλλη. Και αυτή θα προκύψει, είτε εάν η ελληνοκυπριακή πλευρά ακολουθήσει έναν δικό της χωριστό δρόμο, αποδεχόμενη την νομιμοποίηση μιας ανοικτής διχοτόμησης, με νέους δυσμενέστερους όρους (εάν αυτοί της παραχωρηθούν, από την Άγκυρα - κάτι που δεν είναι δεδομένο και θα εξαρτηθεί, από το διεθνές περιβάλλον, που θα υπάρχει εκείνη την εποχή), είτε θα οδηγηθεί, σε έναν νέο δυσμενέστερο συμβιβασμό.




Και στις δύο περιπτώσεις, σε ένα βάθος χρόνου, λιγότερο, ή περισσότερο μεγάλο, οι απόγονοι των Αχαιών, που κατοικούν, στην μεγαλόνησο, θα έχουν την τύχη, που είχε και ο υπόλοιπος Ελληνισμός, που βρέθηκε, κάτω από την κατοχή του τουρκικού κράτους, που ίδρυσε ο Mustafa Kemal, είτε αυτό διοικήθηκε από την κοσμική ελίτ των πασάδων, είτε από την ισλαμική ελίτ, παλαιότερα, του Ali Adnan Ertekin Menderes, είτε, τώρα, από τους ισλαμιστές του AKP του απρόβλεπτου Recep Tayyip Erdoğan.

Οι Έλληνες της Κύπρου, σταδιακά, αφανώς, εμφανώς, κατά μόνας και κατά κύματα, θα υποχρεωθούν, όπως οι Κωνσταντινουπολίτες, οι Ίμβριοι και οι Τενέδιοι, να εγκαταλείψουν την μεγαλόνησο. Θα οδηγηθούν, στον αναγκαστικό, ή "εθελούσιο" εκπατρισμό και στην καταφυγή τους στην Ελλάδα, στην Βρετανία, στην Αυστραλία, τις Η.Π.Α. και οπουδήποτε αλλού.

Εξαίρεση θα αποτελέσουν εκείνοι, οι οποίοι θα αποδεχθούν τον εκτουρκισμό τους (όπως είχε πράξει και ένα όχι ασήμαντο μέρος των προγόνων των σημερινών Τουρκοκυπρίων, κατά τους αιώνες της οθωμανικής κατοχής από την εποχή του σουλτάνου Selim Β', που το 1571, κατέκτησε το νησί), ή, όντας, πλέον, αριθμητικά, ελάχιστοι, θα αποδεχθούν την πλήρη υποταγή τους, στην μοίρα τους. Θα υποταγούν, δηλαδή, την τουρκική εξουσία. Και αυτό, φυσικά, θα είναι, ακόμη, χειρότερο.

Για να συμβούν, όμως, όλα τα παραπάνω, είναι απαραίτητο να προχωρήσει η πενταμερής διάσκεψη της Γενεύης, που θέτει, εκ ποδών και εξαφανίζει το παρόν κυπριακό κράτος και να ολοκληρωθεί η, εντός των προσεχών ημερών, υπό συζήτηση συμφωνία, που τελεί, υπό την αιγίδα του Ο.Η.Ε. και στην πραγματικότητα, διεξάγεται, με σαφή και πλήρη αμερικανονατοϊκή υπαγόρευση, ως έργο της γνωστής Victoria Nuland, της υφυπουργού Εξωτερικών της εκμετρήσασας τον καταστροφικό και εν μέσω εγκληματικών ανομημάτων διατελέσαντα, βίο της, υπό καθεστώς απόλυσης, ευρισκόμενης κυβέρνησης του έγχρωμου αφεντικού των Ουκρανών ναζιστών, των σουνιτών τζιχαντιστών και του συνασπισμού των Αράβων "προθύμων", που βομβαρδίζουν και δολοφονούν, σωρηδόν, τον σιιτικό πληθυσμό της Υεμένης - περί του αιματοβαμμένου απερχόμενου Αμερικανού προέδρου Barack Hussein Obama ο λόγος.




Παρά την δεδομένη προθυμία ενός μεγάλου τμήματος του ελληνοκυπριακού πολιτικού προσωπικού, το οποίο στηρίζεται, εκθύμως και από τους ομόφρονές του, στην Αθήνα, δεν είναι, καθόλου, δεδομένη η επίτευξη μιας τέτοιας συμφωνίας, που θα καταλύει το κυπριακό κράτος και θα αναγνωρίζει, ως νόμιμα, τα τετελεσμένα, που προέκυψαν, από την τουρκική εισβολή το 1974, αφού, στην θέση του τωρινού κυπριακού κράτους θα βρεθούν δύο κυρίαρχα κράτη - αυτό των Ελληνοκυπρίων και εκείνο των Τουρκοκυπρίων -, τα οποία θα συστήσουν ένα νέο, υποτιθέμενο, ως ομόσπονδο, κράτος, το οποίο, στην πραγματικότητα και πέραν, από τις τυπικές και άνευ ουσιώδους περιεχομένου, ονοματοδοσίες, θα αποτελεί, μια συνομοσπονδία, αφού, σε αυτό, θα υπάρχουν τρεις ιθαγένειες, τρεις υπηκοότητες και τρία συντάγματα (του Ε/Κ κράτους, του Τ/Κ κράτους και της "ομοσπονδίας") και σαφείς εδαφικές περιοχές, στις οποίες θα ασκείται η εξουσία των "ομοσπόνδων" κρατών.

Η ουσία της όλης υπόθεσης, πέρα, από τα πολύ σημαντικά οικονομικά συμφέροντα, που παίζονται, όσον αφορά τα κοιτάσματα φυσικού αερίου, που βρίσκονται, στα θαλάσσια οικόπεδα της Κύπρου, στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, εντοπίζεται, στον αποκλεισμό της Ρωσίας, από την όλη διαδικασία επίλυσης του κυπριακού και στην επίσημη και πλήρη ένταξη της νήσου, στον νατοϊκό άξονα και στην αμερικανική σφαίρα επιρροής, συν το γεγονός ότι στόχος και σκοπός των Δυτικών είναι αυτά τα κοιτάσματα και οι αγωγοί, που θα γίνουν, να χρησιμοποιηθούν, για την αποδυνάμωση της ενεργειακής επιρροής και της οικονομίας της Ρωσίας.

Σε αυτόν τον σχεδιασμό, τον ρόλο του κρίσιμου απρόβλεπτου παράγοντα παίζει ο Τούρκος πρόεδρος Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος, πλέον, μετά το, αμερικανονατοϊκής εμπνεύσεως, αποτυχημένο πραξικόπημα των κεμαλιστών αξιωματικών και των αμερικανοτραφών ισλαμιστών του Muhammed Fethullah Gülen, της 15ης Ιουλίου 2016 και τις φημολογούμενες 4 απόπειρες δολοφονίας του - που, εάν και όσες έγιναν, προφανώς, διοργανώθηκαν, από την C.I.A. και το ΝΑΤΟ -, δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένος να παίξει το παιχνίδι των Αμερικανών και των Δυτικών, τους οποίους αντιμετωπίζει, ως αυτό, που, στην πραγματικότητα, είναι. Δηλαδή, ως εχθρούς, οι οποίοι του την φυλάνε και συνεχίζουν να είναι διατεθειμένοι να τον καταστρέψουν.

Και αυτό θα το πράξουν οι αμερικανονατοϊκοί και οι ασθμαίνοντες Ευρωπαίοι υποτακτικοί της Ουάσινγκτων, πολύ περισσότερο, τώρα, που ο Recep Tayyip Erdoğan και η παρούσα ισλαμική ηγεσία του AKP και της τουρκικής κυβέρνησης βρίσκεται, υπό την επιρροή της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν

Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι, ήδη, από το 2012, ο Recep Tayyip Erdoğan , λόγω της έμπρακτης αυτοτέλειας των σχεδιασμών του, εντός της Τουρκίας, όπως και στον περίγυρο της χώρας του, δεν ήταν, πλέον, αρεστός στην αμερικανική κυβέρνηση και δεν εντασσόταν στους αμερικανικούς σχεδιασμούς, στην περιοχή.

Για τον λόγο αυτόν η αμερικανική κυβέρνηση στήριξε το κοσμικό και κεμαλικό κίνημα, στο πάρκο Γκεζί, το 2013 και την ανάδειξη του κουρδικού κόμματος HDP, στις βουλευτικές εκλογές της 7/6/2015, όπως και στις βουλευτικές εκλογές της 1/11/2015, που ακολούθησαν, λόγω της ακυβερνησίας, που προέκυψε, ως αποτέλεσμα, τις οποίες ο Recep Tayyip Erdoğan και οι Τούρκοι ισλαμιστές, αδίστακτα και εκτεταμένα, νόθευσαν, προκειμένου να επιτύχουν την αυτοδυναμία του AKP, την οποία και κατόρθωσαν. 

Ο Τούρκος πρόεδρος δεν ήταν εκείνο το πειθήνιο όργανο, που, με την βοήθεια της C.I.A. και του αμερικανικής κατασκευής και επιρροής κινήματος του Fethullah Gülen, ανέδειξαν, ως πρωθυπουργό, οι Αμερικανοί, το 2002. Τότε, τα όργανα της αμερικανικής κυβέρνησης κατάφεραν να επιβάλουν τον Recep Tayyip Erdoğan, στους πασάδες της Άγκυρας, προκειμένου να τον χρησιμοποιήσουν, ως υπόδειγμα, στους σχεδιασμούς τους, για την ανατροπή του σκηνικού, στις χώρες της Μέσης Ανατολής, έχοντας, ως δεδομένο τον έλεγχό του, από το κεμαλικό στρατιωτικό κατεστημένο. Τώρα, τα πράγματα έχουν ανατραπεί, πλήρως, αν και η ανάληψη της αμερικανικής προεδρίας, στις 20 του τρέχοντος μηνός, από τον Donald Trump, αλλάζει τα δεδομένα των τρεχουσών ισορροπιών.

Με δεδομένη την συμμαχία του, με την Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Recep Tayyip Erdoğan δεν πρόκειται να αγνοήσει τα δικά της συμφέροντα, στην περιοχή. Και τα ρωσικά συμφέροντα είναι, απολύτως, αντίθετα, με την νατοποίηση της Κύπρου - εκτός, εάν τα ανταλλάγματα, που θα δώσουν στον Ρώσο πρόεδρο, οι Δυτικοί, θα είναι τέτοια και τόσο μεγάλα, ώστε ο Βλαντιμίρ Πούτιν και οι συν αυτώ, να αποδεχτούν την πλήρη κυριαρχία των νατοϊκών, στην μεγαλόνησο.

Φυσικά, τέτοια ανταλλάγματα οι Δυτικοί δεν θέλουν και δεν μπορούν να τα δώσουν. Δεν υπάρχουν, ή, έστω, - εάν υπάρχουν - δεν είναι, προς το παρόν, ορατά.

Από την άλλη πλευρά, παρά το μεγάλο οικονομικό δέλεαρ της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου των κυπριακών θαλάσσιων οικοπέδων και τα προφανή συμφέροντα και της επερχόμενης νέας αμερικανικής διοίκησης του Donald Trump και του Rex Wayne Tillerson, στελέχους του πετρελαϊκού κολοσσού της Exxon Mobil, τον οποίο ο εκλεγμένος Αμερικανός πρόεδρος προορίζει, ως υπουργό Εξωτερικών της κυβέρνησής του, ο Recep Tayyip Erdoğan δεν έχει κανέναν ουσιαστικό λόγο να αποδεχθεί μια συγκυριαρχία, με την Ε.Ε., στην Κύπρο και ιδιαίτερα, στο βόρειο τμήμα της, που κατέχεται, από τον τουρκικό στρατό και του οποίου την οικονομία ελέγχει πλήρως, η Άγκυρα.

Με δεδομένη την ανταγωνιστική αδυναμία της τουρκοκυπριακής οικονομίας (μόνο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της θα χρειασθούν, γύρω, στα 6 δισ. €), είναι σαφές ότι αυτή θα καταρρεύσει και προφανώς, είναι οι Ελληνοκύπριοι, που θα κληθούν να πληρώσουν το κόστος.

Αλλά δεν θα είναι, μόνο, οι Ελληνοκύπριοι - και οι Ευρωπαίοι -, που θα κληθούν να επιμερισθούν το κόστος αυτής της κατάρρευσης και την διαχείρισή της. Θα κληθεί και η Άγκυρα να συνεισφέρει, αφού η τουρκοκυπριακή οικονομία ελέγχεται, πλήρως, από αυτήν. Αν η τουρκική κυβέρνηση αρνηθεί να το πράξει, θα βρεθεί ενώπιον του ζητήματος της αποδοχής της αποσωλήνωσης της οικονομίας των Τ/Κ, από την τουρκική οικονομία. Και αυτό, από ένα όριο και πέρα, οποιαδήποτε κυβέρνηση, στην Άγκυρα, δεν μπορεί να το δεχθεί, χωρίς να σκεφθεί το κόστος της απομάκρυνσης της Τουρκίας και των στρατευμάτων της, από το νησί.

Φυσικά, η Άγκυρα, μπορεί να προβεί, στην επιλογή της επίδειξης χαοτικών συμπεριφορών, ως πολιτική ωμών εκβιασμών, προς την Ε.Ε. Αυτό, ουδόλως, αποκλείεται, όσο η ίδια δεν βλέπει την προοπτική ένταξης της Τουρκίας, στην Ε.Ε., προκειμένου να μπορεί να εκβιάζει τους "Ευρωπαίους" και να τους επιβάλει τις θελήσεις της, από πολύ καλύτερες, για την ίδια, θέσεις. Γι' αυτό και η ένταξη, στην Ε.Ε., έχει παύσει να αποτελεί προτεραιότητα, για την τουρκική ελίτ.

Αλλά το τί θα πράξει η Άγκυρα είναι δικός της λογαριασμός. Με τα παρόντα δεδομένα και τον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων, οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να απορρίψουν την οποιαδήποτε συμφωνία, που θα καταλύει το τωρινό κυπριακό κράτος, στο οποίο, νομίμως, κυριαρχούν.

Οι απόγονοι των Αχαιών, που κατοικούν, στην Κύπρο, εδώ και χιλιάδες χρόνια, πρέπει να αντέξουν. Πρέπει να το πράξουν, προς χάρη και του σύνοικου στοιχείου, στο νησί - των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι , όπως είπαμε, αποτελούν, πλέον, μειοψηφία, μέσα στην τουρκική κοινότητα, που έχει διαμορφώσει, με την εποικιστική της πολιτική, η Άγκυρα, αφού, στον υπολογιζόμενο πληθυσμό των 220.000 Τούρκων, οι Τουρκοκύπριοι έχουν περιορισθεί, σε έναν αριθμό, ο οποίος βρίσκεται, κάτω από τις 100.000.

Οι Ελληνοκύπριοι, λοιπόν, πρέπει να αντέξουν. Διότι, εάν δεν αντέξουν, απλώς, σε βάθος χρόνου (του οποίου η έκταση, ιστορικά, καθίσταται αδιάφορη, όσο μεγάλη και αν είναι), θα εξαφανισθούν.

Προηγουμένως, όμως, θα έχει ανοίξει, για την Τουρκία, ο δρόμος, για την κατάληψη της Θράκης και της ανατολικής περιοχής του Αιγαίου. Συμπεριλαβανομένων και των νησιών αυτής της περιοχής...

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Ένα αντίο και ένας ελάχιστος φόρος τιμής, στην αγαπημένη μου κυρία Ιφιγένεια.



Ιφιγένεια Διονυσιάδου - Αναστασοπούλου (Βασιλειάδα Καστοριάς 8/1/1938, Μελίσσια Αττικής 19/12/2016).



Καθώς τα χρόνια περνούν, τα γεγονότα, που συναρθρώνουν την ζωή όλων μας, δεν είναι, πάντοτε ευχάριστα, ή, έστω, ανώδυνα. Κάθε άλλο. Μαζύ με τα ευχάριστα και τα ανώδυνα συμβάντα της καθημερινής μας ζωής, έρχονται - τις περισσότερες φορές απρόσμενα και απροσδόκητα - και τα δυσάρεστα, τα πικρά και τα οδυνηρά γεγονότα, που αλλάζουν τις ζωές μας, αποτελώντας ένα χρονικό ορόσημο, που διαχωρίζει, σαφέστατα και ανεξίτηλα, το πριν και το μετά.

Πολλές φορές αυτή την δυσάρεστη διαπίστωση την ξεχνάμε, ή την απωθούμε, αλλά αυτό δεν αλλάζει τα πράγματα και την φορά τους, μέσα στην καθημερινότητα. Η διαπίστωση αυτή είναι διαχρονική και διατοπική και ως εκ τούτου, υπερβαίνει και αφορά τους πάντες, σε κάθε τόπο, σε οποιαδήποτε εποχή και χρόνο.

Κάπως έτσι, απρόσμενα και απροσδόκητα, έχασα την κυρία Ιφιγένεια, την Φιφή μας, την αγαπημένη μου μητέρα, στις 19 Δεκεμβρίου 2016, ύστερα από μια πολύ δύσκολη 25νθήμερη μάχη, που έδωσε αυτή και εμείς (εγώ και η Χριστίνα) μαζύ της, με ένα ξαφνικό εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο υπέστη, κατά το απόγευμα, προς το βράδυ της 24ης Νοεμβρίου, αφού, προηγουμένως, νοσηλεύτηκε στο "Αμαλία Φλέμμινγκ", από τις 25 έως τις 29 Νοεμβρίου, χωρίς νευροχειρουγική αντιμετώπιση και χωρίς την βοήθεια αξονικού τομογράφου και μέσα σε τραγικές συνθήκες νοσηλείας, με πρώτη ιατρική διάγνωση "βαριά λοίμωξη στα όρια της σήψης", γεγονότα, που καταδεικνύουν την ουσιαστική κατάρρευση του αποκαλούμενου Εθνικού Συστήματος Υγείας, στην σύγχρονη μνημονιακή εποχή.

Φυσικά, η διάγνωση αυτή, που ήταν διάγνωση του προσωπικού της ιατρού, το βράδυ της 24ης Νοεμβρίου, αλλά και των ιατρών του νοσοκομείου, το πρωΐ της επόμενης ημέρας, όταν την διακομίσαμε, σε αυτό, με το ΕΚΑΒ και ύστερα από τις εργαστηριακές και τις λοιπές εξετάσεις, που της έκαναν, δεν είχε καμμία σχέση, με αυτό, που είχε η ατυχήσασα μητέρα μου. Την είχε βρει, όπως είχα επισημάνει, από την πρώτη στιγμή, στους ιατρούς, ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο, στην πορεία του χρόνου είχε μια κακή πορεία και από ελαφρύ, με καλή πρόγνωση που αρχικά, ήταν, εξελίχθηκε, σε βαρύτατο και όπως αποδείχτηκε, στην συνέχεια - αθεράπευτο.




13/10/2016 : Γιορτάσαμε, με την κυρία Ιφιγένεια, τα 58α γενέθλιά μου. Τότε, λίγες εβδομάδες πριν, από αυτή την απροσδόκητη εξέλιξη, με αυτό το τραγικό τέλος, ουδείς μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα ερχόταν. Το οποίο, άλλωστε, δεν ήταν μοιραίο και αναπόφευκτο...



Ακριβώς, επειδή η κλινική (και - υποτίθεται - όχι η απεικονιστική ακτινογραφική) εξέλιξη του εγκεφαλικού επεισοδίου υπήρξε δυσμενής, παρουσιάστηκε η ανάγκη να μεταφερθεί σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και η ασθενής διασωληνώθηκε στο "Αμαλία Φλέμμινγκ", το οποίο δεν έχει Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, με αποτέλεσμα η κυρία Ιφιγένεια να παραμείνει, επί μιάμιση ημέρα, στο δωμάτιο της Παθολογικής Κλινικής του νοσοκομείου.

Τελικά, με όλους τους κινδύνους, που υπήρχαν και την επιβάρυνση της κλονισμένης υγείας της, το μεσημέρι, προς το απόγευμα της 29ης Νοεμβρίου, μεταφέρθηκε, μέσω του αυτοαποκαλούμενου Εθνικού Συστήματος Υγείας, στην Εντατική της (ιδιωτικής) Κλινικής "ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΕΙΟ", όπου παρέμεινε, μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου και από την οποία εξήλθε το πρωΐ της ημέρας αυτής, με την ένδειξη "Βελτίωση", για να μεταφερθεί πίσω, στο νοσοκομείο "Αμαλία Φλέμμινγκ", όπου και απεβίωσε, στις 22.10 το βράδυ της ίδιας ημέρας, από καρδιοαναπνευστική ανακοπή, συνεπεία του εγκεφαλικού επεισοδίου.

Όλη αυτή την περίοδο των 20 ημερών, που παρέμεινε, στην Εντατική του "Βουγιουκλάκειου", η ζωή της κυρίας Ιφιγένειας παρέμενε να βρίσκεται, στην κόψη του ξυραφιού και δυστυχώς, παρά τις, περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις, το εγκεφαλικό επεισόδιο της κυρίας Ιφιγένειας είχε και μια κακή απεικονιστική εξέλιξη, αφού το αρχικό αιμάτωμα, που είχε βρεθεί, στην πρώτη αξονική τομογραφία της 25/11/2016, η εικόνα του οποίου υποτίθεται ότι είχε βελτιωθεί, στην δεύτερη αξονική τομογραφία, που της είχε γίνει, στις 27/11/2016 (και για τις δύο αυτές αξονικές τομογραφίες η ασθενής μετεφέρθη, με το ΕΚΑΒ, από το "Αμαλία Φλέμμινγκ, στο "Σισμανόγλειο"), είχε επεκταθεί, όπως προέκυψε από την διάγνωση, που έγινε, στην τελευταία αξονική τομογραφία, που έγινε, στις 2/12/2016, στο "Βουγιουκλάκειο".



Μόνο βελτίωση δεν υπήρξε. Αυτό, που υπήρξε, ήταν επιβίωση. Αυτό και μόνον, αυτό και τίποτε άλλο...



Το μόνο παρήγορο (αν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι) γεγονός είναι ότι η κυρία Ιφιγένεια, την τελευταία εβδομάδα μπόρεσε να ανακτήσει την συνείδησή της και να συνεννοείται μαζύ μας, με νοήματα, αφού, κατά τα άλλα, δεν μπορούσε να μιλήσει, ούτε και να κινηθεί. Και φυσικά, δυστυχώς, μπόρεσε να αντιληφθεί την απελπιστική κατάσταση, στην οποία βρισκόταν.

Η ουσία είναι ότι, αν και τελικά, η καρδιά της δεν άντεξε, κάτι που ήταν επίφοβο, εξ αιτίας της βαρύτατης εξέλιξης του εγκεφαλικού επεισοδίου, που υπέστη, στην πραγματικότητα, η κυρία Ιφιγένεια μπορούσε να ζήσει πολλά χρόνια, ακόμη, εάν δεν την έβρισκε το εγκεφαλικό επεισόδιο, αφού όλα τα όργανά της ήσαν σε καλή κατάσταση, γεγονός το οποίο της έδινε ένα σημαντικό προσδόκιμο ζωής.

Αυτό το εγκεφαλικό επεισόδιο δεν ήταν αναπόφευκτο. Μπορούσε, εύκολα, να αποφευχθεί, εάν η αγαπημένη μου κυρία Ιφιγένεια δεν έκανε λάθος, με τις δόσεις του φαρμάκου Sintrom, που έπαιρνε και το οποίο της προξένησε την εγκεφαλική αιμορραγία της 24ης Νοεμβρίου και εάν ήταν λιγότερο αγχώδης.





18/8/2007 : Με την κυρία Ιφιγένεια στο Δημάριο του νομού Ξάνθης. Πίσω από την κάμερα η αγαπημένη της (και αγαπημένη μας) Χαμιδέ...


Όμως, η ζωή δεν κινείται με τα εάν. Γράφεται με όσα, τελικά, συμβαίνουν. Ως εκ τούτου, η αγαπημένη μου μητέρα έπαυσε να είναι ένα δρον πρόσωπο, έπαυσε να μετέχει στον κόσμο μας, έτσι όπως εμείς τον γνωρίζουμε.

Αυτή η σκληρή πραγματικότητα κάνει το κενό, το οποίο αισθάνομαι, βαρύ, ασήκωτο και ουσιαστικά, αδύνατο να καλυφθεί. Όσο και αν ο συμβιβασμός, με αυτή την αδυσώπητη πραγματικότητα φαίνεται ότι είναι - και πράγματι, είναι - αναγκαίος, τελικά, αυτό το κενό δεν πρόκειται ποτέ να καλυφθεί, πλήρως και να ξεπεραστεί.






23/4/1995 : Γιορτάζοντας το Πάσχα, με την κυρία Ιφιγένεια και τον κύριο Τάκη - τους γονείς μου. Παλιές καλές εποχές, που πέρασαν, ανεπιστρεπτί...



Αυτό, που θα συμβεί, όπως έχω διδαχθεί από την προ 12ετίας, περίπου, απώλεια του πατέρα μου, είναι ότι, απλώς, θα υποχρεωθώ να ζήσω, με ό,τι μείνει από αυτό το κενό.

Και αυτό, που θα μείνει, από αυτό το τεράστιο, το απέραντο κενό, που τώρα, αισθάνομαι δεν θα είναι, καθόλου μικρό και ουδόλως, λίγο...