Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Ελλάδα και ευρωζώνη : Οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις μιας ανεπιθύμητης επαναδιαπραγμάτευσης. (Ο Γιάννης Στουρνάρας, ως κλασσικό αντιπαράδειγμα διαπραγματευτή και οι παραεπιστημονικές αναλύσεις του στην υπηρεσία του Μνημονίου).

Με τον Γιάννη Στουρνάρα στην θέση του υπουργού Οικονομικών, κάθε επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού Μνημονίου καθίσταται, ως έννοια και ως περιεχόμενο, αδύνατη και ασύμβατη, με την πραγματικότητα, δεδομένου του γεγονότος ότι ο εικονιζόμενος (πέρα από το ότι είναι, ως μέλος του στενού κύκλου της ομάδας του Κώστα Σημίτη, ένας από τους κύριους υπεύθυνους για την καταστροφική στρατηγική επιλογή της εντόπιας βλαχομπαρόκ "ευρωπαϊστικής"/κοσμοπολιτικής ελίτ, που αφορά την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη) είναι και ένας από τους ένθερμους θιασώτες και συντάκτες των δύο Μνημονίων, που επέβαλαν στην χώρα μας οι ξένοι δανειστές. Ο κ. Γιάννης Στουρνάρας, μάλιστα είναι (δια του ΙΟΒΕ και τις τερατολόγες ψευδολογίες, που μέσω αυτού του οργάνου του ΣΕΒ έχει εξαπολύσει, παρουσιάζοντάς τες, ως "επιστημονικές" αναλύσεις - πρέπει να είσαι, κυριολεκτικά ... Στουρνάρας, για να αρνείσαι το πασιφανές, ότι δηλαδή το ευρώ, ως σκληρό νόμισμα, έβλαψε την χώρα και να αποσιωπάς ότι η νομισματική πολιτική, που είναι, μαζί με την δημοσιονομική και την εισοδηματική πολιτική, ένας από τους τρεις πυλώνες άσκησης οικονομικής πολιτικής δεν μπορεί να ασκηθεί, σε εθνικό επίπεδο, με αποτέλεσμα την τρέχουσα καταβαράθρωση της ελληνικής οικονομίας, όπως και των άλλων οικονομιών της ευρωζώνης και μάλιστα πρέπει να είσαι δύο φορές ... Στουρνάρας, για να αποδίδεις αυτήν την καταβαράθρωση στην ύπαρξη των ... κλειστών επαγγελμάτων, η απελευθέρωση των οποίων υποτίθεται ότι θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη, σύμφωνα με τις - στρατευμένες στην υπηρεσία των συμφερόντων των μεγαλοαστών εργοδοτών και των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας - παρεπιστημονικές "αναλύσεις" του νέου υποψήφιου υπουργού Οικονομικών, ο οποίος και αυτός δεν έχει ακόμα, ορκισθεί και δεν έχει αναλάβει, επισήμως, την θέση αυτή. Ακόμη, θα πρέπει να είσαι τρεις φορές ... Στουρνάρας, για να διαπραγματεύεσαι, επί Σημίτη, την ισοτιμία της δραχμής,  με το ευρώ και να καταλήγεις, αποδεχόμενος την ισοτιμία των 340,75 δραχμών, προς 1 ευρώ, όπως έπραξε ο εν λόγω καταστροφέας του τόπου, κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων, πριν η Ελλάδα ενταχθεί στην ευρωζώνη και εν όψει της ένταξής της, ως κεντρικός διαπραγματευτής της ελληνικής πλευράς) και ένας από τους επίσημους συνεργάτες της τρόϊκας των εκπροσώπων των δανειστών, στους οποίους γνώρισε πλείστα πράγματα, τα οποία εκείνοι αγνοούσαν και ιδίως, τα ενδότερα της ελληνικής πραγματικότητας στα ασφαλιστικά και εργασιακά θέματα, μαζί με όλον τον γνωστό δωσιλογικό κύκλο των εντόπιων νεοφιλελεύθερων και τους εκπροσώπους των εργοδοτών, οι οποίοι είδαν στο Μνημόνιο την χρυσή ευκαιρία της επβολής της δικής τους ατζέντας. Ως εκ τούτου, κάθε πιθανότητα επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου καθίσταται, εκ των πραγμάτων, ανύπαρκτη και οποιαδήποτε "βελτίωσή" του δεν θα αφορά τον ελληνικό πληθυσμό, αλλά την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των δανειστών. Με την επιλογή του Γιάννη Στουρνάρα, ως νέου υπουργού Οικονομικών, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και οι άλλοι δύο εταίροι του στην κυβέρνηση (Ευάγγελος Βενιζέλος και Φώτης Κουβέλης) σηματοδότησαν το επίσημο τέλος κάθε έννοιας επαναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού Μνημονίου, πριν καν αυτή ξεκινήσει και την υποταγή της συγκυβέρνησης των Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ στις επιθυμίες και στις επιδιώξεις των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας. Με δεδομένη αυτή την σκληρή και αδυσώπητη, για την ελληνική οικονομία και κοινωνία, πραγματικότητα, οι μόνες δυνατότητες που υπάρχουν για την αλλαγή της κατάστασης μπορούν να προέλθουν από τις πιέσεις στην κυβέρνηση, που θα ασκήσει (ή δεν θα ασκήσει) η ελληνική κοινωνία και από τις εξελίξεις στο μέτωπο της ευρωζώνης, οι οποίες δεν είναι καθόλου ευοίωνες, παρά τα, εσχάτως και για πολλοστή φορά, λεγόμενα παραμυθολογήματα...



Η διαπραγμάτευση με τους δανειστές είναι απαραίτητη. Η ουσία του προβλήματος είναι το, πως και υπό ποίες συνθήκες, διαπραγματεύεσαι μαζί τους.


Και το να διαπραγματευθεί κάποιος, με τους δανειστές του, σημαίνει ότι πρέπει να έχει ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα, τα οποία είναι, εκ των ων ουκ άνευ, όσον αφορά αυτή την ίδια την διαδικασία της διαπραγμάτευσης.


Πρώτ' απ' όλα, πρέπει στην χώρα να έχει συγκροτηθεί μια ικανή διαπραγματευτική ομάδα, για να μπορέσει να διεξαγάγει μια, έστω στοιχειώδη διαπραγμάτευση. Και η νέα συγκυβέρνηση έχει αρχίσει να ομιλεί, για την συγκρότησή της, κυρίως, δια του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος θυμήθηκε την συγκρότησή της, μετά από - κάτι περισσότερο από - δύο χρόνια, από την έλευση της ουσιαστικής χρεωκοπίας της χώρας (η αφανής χρεωκοπία της άρχισε, με την ένταξή της στην ευρωζώνη και την υιοθέτηση του ευρώ, ως νομίσματος της χώρας) και αφού, προηγουμένως, δέσμευσαν, αυτός και οι κυβερνήσεις στις οποίες μετείχε, την χώρα, με τόσο επαχθείς υποχρεώσεις, οι οποίες είναι αβάστακτες και τις οποίες οι δανειστές (οι οποίοι, δολίως ενεργούντες, απέσπασαν αυτές τις δεσμευτικές υπογραφές των ΓΑΠ - Παπακωνσταντίνου - Βενιζέλου - Παπαδήμου - Σαμαρά κλπ) θεωρούν, ως προαπαιτούμενες και ειλημμένες υποχρεώσεις της χώρας, που πρέπει να υλοποιηθούν, για να προχωρήσει, περαιτέρω, η συζήτηση!!! Και μάλιστα, ο Βενιζέλος και οι συν αυτώ, απαιτούν και την συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει (ή λέει ότι έχει) άλλη διαπραγματευτική γραμμή!


Απαραίτητο, επίσης, είναι οι κατευθύνοντες και αυτοί που διενεργούν την διαπραγμάτευση να αντιληφθούν ότι οι δύο πλευρές της διαπραγμάτευσης (η Ελλάδα και οι δανειστές της, η πλειοψηφία των οποίων εμφανίζονται και ως εταίροι στην ευρωζώνη) έχουν αντιτιθέμενα και αντικρουόμενα συμφέροντα και ότι ο κάθε ένας από αυτούς θα κοιτάξει να προστατεύσει τα δικά του, εις βάρος του άλλου. Όσο και αν αυτό φαίνεται αυτονόητο, πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους μας, μέσα από την εμπειρία των τελευταίων δύο ετών, ότι δεν είναι, καθόλου, μα καθόλου, αυτονόητο. Και όχι μόνον αυτό, αλλά, όσο και αν κάτι τέτοιο φαίνεται απίστευτο, η ίδια η εμπειρία, που έχουμε όλοι αποκομίσει από τις εξελίξεις των δύο τελευταίων ετών, έχει αποδείξει ότι οι πλείστοι, εκ των Ελλήνων επισήμων συνομιλητών των δανειστών, θεωρούσαν ότι τα συμφέροντα της χώρας ταυτίζονται με αυτά των δανειστών, ή ότι "όταν ζητάς, όταν αιτείσαι, δεν μπορείς και να απαιτείς, ούτε να διαπραγματεύεσαι", όπως, ειλικρινέστατα και παραστατικότατα, δήλωσε δημόσια στην κρατική τηλεόραση ο τότε αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος, στα τέλη Απριλίου του 2010, όταν οι ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου είχαν υποβάλει το αίτημα, για την ένταξη της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης της Ε.Κ.Τ., της Comission και του Δ.Ν.Τ.


Όταν λοιπόν, ξεκινάς έτσι, ξεκινάς στραβά και φυσικά τα αποτελέσματα, για την χώρα, θα είναι ακόμα χειρότερα, διότι, απλούστατα, δεν υπάρχει κάποιος να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της, ενώ η άλλη πλευρά - αυτή των δανειστών - κατοχυρώνει, πλήρως, τα δικά της, εκμεταλλευόμενη την σύγχυση, γύρω από την ταυτότητα των συμφερόντων δανειζόμενου και δανειστών, που επικρατεί στον χώρο των εκπροσώπων του δανειζόμενου.


Πέρα από αυτά, πρέπει, ακόμη, οι κατευθύνοντες την διαπραγματευτική ομάδα και η ίδια η ομάδα να έχουν καταστρώσει ένα λεπτομερέστατο σχέδιο κεντρικής διαπραγμάτευσης, με διάφορες παραλλαγές και να έχουν, επίσης, καταστρώσει μια σειρά από εναλλακτικά σχέδια, για κάθε φάση της διαπραγμάτευσης και σε όλες τις εκδοχές της εξέλιξής της, λαμβανομένων υπόψη και της υπαρκτής πιθανότητας ασυμφωνίας, αδιεξόδου και αποτυχίας του συνόλου της διαπραγμάτευσης, καθιστώντας σαφέστατο το γεγονός ότι η ελληνική πλευρά δεν είναι δεδομένη, συζητεί για τα πάντα και είναι διατεθειμένη να πράξει τα πάντα, επισημαίνοντας και εννοώντας ότι αυτή η στάση δεν αποτελεί διαπραγματευτική μπλόφα, αλλά, άμεσα, υλοποιήσιμη πιθανότητα.


Αυτή η στάση, όμως, προϋποθέτει ότι η χώρα δεν κινείται εντός των πλαισίων των επιχειρημάτων και των συμφερόντων των δανειστών και δεν αποδέχεται τις τελικές θέσεις και το πλαίσιο διαπραγμάτευσης, που αυτοί επιθυμούν.


Αυτή την στάση, δυστυχώς, δεν την υιοθετεί η συγκυβέρνηση των Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, η οποία, παρά την ύπαρξη μιας σειράς από σωστές θέσεις, που εκφράζει στο εμφανιζόμενο, ως προγραμματικό πλαίσιο κυβερνητικής δράσης, τελικώς, οδηγείται στο να αποδεχθεί την επιχειρηματολογία, την εξυπηρέτηση των συμφερόντων και το διαπραγματευτικό πλαίσιο των δανειστών, διακηρύσσοντας ότι είναι σταθερή και δεδομένη η πολιτική της, για την παραμονή της χώρας στο ευρώ και την ζώνη του. Αλλά όταν πηγαίνεις, με αυτή την θέση στην διαπραγμάτευση, τότε δεν κάνεις τίποτε περισσότερο από το να διακηρύσσεις ότι είσαι δεδομένος, για τους δανεστές σου, αφού αυτοί (κυρίως η Ε.Κ.Τ., όπως και η Comission και ατύπως, αλλά ουσιαστικά, το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών) προσδιορίζουν το τι θέλει και το τι δεν θέλει η ευρωζώνη, καθώς και το τι είναι και το πως ορίζεται η νομισματική πολιτική, γύρω από το ευρώ.


Από εκεί και πέρα, η όποια διαπραγμάτευση χάνει το ουσιαστικό περιεχόμενό της και μεταπίπτει σε ζητιανιά, καθιστώντας την χώρα περίγελω των δανειστών και της υφηλίου ολόκληρης. Και αυτό είναι το λιγότερο. Και είναι το λιγότερο, διότι το περισσότερο και χείριστο όλων είναι ότι η χώρα μετατρέπεται σε μια μπανανία, η οποία διοικείται από ένα ετεροκαθοριζόμενο καθεστώς μιας σύγχρονης δουλοπαροικίας, μιας πεονίας, η οποία δένει στα δεσμά της πολλές γενεές Ελλήνων.


Και δυστυχώς, το διαπραγματευτικό πλαίσιο, που προκύπτει από το εμφανιζόμενο, ως συμφωνημένο, κυβερνητικό πρόγραμμα των Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ οδηγεί σε μια τέτοια εξέλιξη, αφού καθιστά δεδομένη την χώρα, για τους δανειστές της (οι οποίοι είναι φυσικό να θέλουν να πάρουν πίσω αυτά, που θεωρούν, ως χρεωστούμενα χρήματά τους και να βάζουν στο τραπέζι χίλιες δυό προφάσεις, για να πιέσουν, προκειμένου να γίνει αυτό που αυτοί επιθυμούν).


Μακάρι να κάνω λάθος και η συγκυβέρνηση να έχει - ή να προετοιμάζει - ένα εναλλακτικό σχέδιο, το οποίο, εάν το ετοιμάζει, είναι φυσικό να μην το ανακοινώνει. Αλλά, φοβούμαι ότι δεν πρόκειται περί αυτού. Φοβούμαι ότι πηγαίνει στην όποια διαπραγμάτευση, όντας και αυτή δεδομένη, όπως και οι προηγούμενες, ελπίζοντας ότι η ευρωζώνη δεν θα θελήσει να αυτοπυροβοληθεί και αγνοώντας ότι αυτό, το οποίο ελπίζει να μην συμβεί, έχει, ήδη, πραγματοποιηθεί.

Δυστυχώς, όμως, ουδεμία επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να υπάρξει, με τον κ. Γιάννη Στουρνάρα στην θέση του υπουργού Οικονομικών. (Εάν, φυσικά, εννοούμε την επαναδιαπραγμάτευση, ως επαναδιαπραγμάτευση, επ' ωφελεία του ελληνικού πληθυσμού. Και τούτο διότι, με τον κ. Στουρνάρα, η όποια "επαναδιαπραγμάτευση" θα αποβεί, επ' ωφελεία των δανειστών).

Το γιατί ο κ. Στουρνάρας δεν είναι δυνατό και δεν επιθυμεί να κάνει οποιαδήποτε ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού Μνημονίου μπορούμε να το δούμε στο παρακάτω κείμενό μου, το οποίο δημοσίευσα, στις 5 και 6 Οκτωβρίου 2011, με την μορφή σχολίων, σε ένα άρθρο του, αμετροεπώς, φιλομνημονιακού κ. Γιώργου Προκοπάκη, που δημοσιεύτηκε, εκείνη την εποχή, στο μπλογκ "Αριστερή Στρουθοκάμηλος", με τίτλο : "Μετά το άρθρο Σημίτη" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.gr/2011/10/blog-post_02.html και ενώ η κυβέρνηση του μοιραίου, για τον τόπο, ΓΑΠ έπνεε τα λοίσθια και διάφοροι κύκλοι της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ σχεδίαζαν, παρασκηνιακά, το εξωπέταγμα του τότε πρωθυπουργού από την κυβέρνηση και την αντικατάστασή του από κάποιον άλλον, με το όνομα του Κώστα Σημίτη να βρίσκεται, ξανά, στην επικαιρότητα. (Το τι έγινε στην συνέχεια το γνωρίζουμε, αφού το ζήσαμε : Ο Σημίτης και δίστασε, αλλά και δεν βρήκε κάποια ουσιαστική υποστήριξη, με αποτέλεσμα η σκυτάλη να περάσει στον Λουκά Παπαδήμο και αφού, προηγουμένως, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, με την υποστήριξη της εντόπιας πολιτικοοικονομικής ελίτ και των ευρωζωνιτών, υποχρέωσε τον ΓΑΠ σε παραίτηση από την πρωθυπουργία, ενεργοποιώντας τους βουλευτές που επηρέαζε, οι οποίοι, με αφορμή το δημοψήφισμα, που εξήγγειλε ο παραπαίων πρωθυπουργός, ετεροχρονισμένα και το οποίο ουδέποτε διεξήχθη, του κατέστησαν σαφές ότι, εάν δεν αποχωρούσε από την πρωθυπουργία, θα τον καταψήφιζαν).


Ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του, εξέχοντα στελέχη της οποίας υπήρξαν οι Βασίλης Ράπανος και Γιάννης Στουρνάρας, οδήγησαν την χώρα στην παρούσα δραματική κατάσταση, μέσω της επιλογής τους, για την ένταξη της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ και με όπλο την προπαγανδιστική παραμυθολογία, περί "ισχυρής Ελλάδας". Και όμως, ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε αυτούς τους καταστροφείς του τόπου, για να τους δώσει το υπουργείο Οικονομικών. Και μάλιστα, όταν ατύχησε με την επιλογή Ράπανου, λόγω της επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του εν λόγω υποψήφιου υπουργού Οικονομικών, ο οποίος, πάρ' ότι δεν πρόλαβε να ορκισθεί, μετέσχε (!) και στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της τρικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά, επέλεξε στην θέση του τον έτερο Καππαδόκη του σημιτικού επιτελείου - και κατά πολύ χειρότερο από τον Ράπανο - Γιάννη Στουρνάρα...


Άλλωστε, η, έως τώρα, κατάληξη της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε., που βρίσκεται σε εξέλιξη, δείχνει το μέγεθος της ελληνικής διαπραγματευτικής ανικανότητας και ανυπαρξίας, αφού οι άλλες, υπό χρεωκοπία, χώρες της ευρωζώνης (Ιταλία, Ισπανία) επέβαλαν στην κ. Μέρκελ την, απευθείας, χρηματοδότησή τους από τα ευρωπαϊκά ταμεία στήριξης, προκειμένου να μειώσουν το κόστος δανεισμού τους, σε αντίθεση με την περίπτωση της Ελλάδας. Οι χώρες αυτές θα προχωρήσουν, απ' ό,τι φαίνεται, χωρίς τα κατοχικά μνημόνια αποικιοποίησης, αν και βρίσκονται στην ίδια, λιγότερο ή περισσότερο, κατάσταση με αυτήν, που βρισκόταν η Ελλάδα, όταν ο ΓΑΠ και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου προσέφευγαν, γονυκλινείς, στο ΔΝΤ και όταν θριαμβολογούσαν, για την σωτηρία της χώρας, την οποία οδήγησαν σε μια ατέρμονη διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης και εκπτώχευσης του πληθυσμού, παράλληλα με την διόγκωση του δημόσιου χρέους και την επιβολή ένός καθεστώτος υποτέλειας, που προσιδιάζει σε μια μοντέρνα πεονία.

Περιττό να πω ότι η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, μέσω του ESM και η εποπτεία της Ε.Κ.Τ., στον βαθμό που εφαρμοστεί, δεν αλλάζει το μοντέλο ανάπτυξης και λειτουργίας της ευρωζώνης, που, ήδη, υφίσταται και με δεδομένη την αντιπληθωριστική μεθοδολογία, που ακολουθεί η Ε.Κ.Τ., πιθανόν είναι ότι θα καταλήξει στην έμμεση μεταφορά των βαρών των τραπεζικών ανακεφαλαιοποιήσεων στους εθνικούς προϋπολογισμούς, φορτώνοντας τα μεγαλύτερα βάρη της διάσωσης των τραπεζών στις πλεονασματικές χώρες, εάν η Γερμανία αποδεχθεί μια ολοκληρωμένη τέτοια ρύθμιση (κάτι που αποτελεί γρίφο στην απόφαση των ευρωζωνιτών). Στην πραγματικότητα,  αυτή η, υπό τελική επεξεργασία, απόφαση της Συνόδου αποτελεί άλλη μια σημαντική νίκη της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας - αν και αυτό εξαρτάται από τον τρόπο επανακεφαλαιοποίησης των τραπεχών της ευρωζώνης, καθώς και από την έκταση, που θα λάβει το φαινόμενο αυτό, στον βαθμό, που τα ταμεία στήριξης EFSF και ESM έχουν μια άκρως καταστροφική τοξική διάρθρωση και ελάχιστα κεφάλαια, για να επιτελέσουν ένα τέτοιο έργο -, εις βάρος των πλεονασματικών χωρών και κυρίως των Γερμανών, οι οποίοι, για πρώτη φορά, υποχωρούν σημαντικά, αν και εξακολουθούν να έχουν προνομιακή θέση στις χρηματικές ροές και στην νομισματική κυκλοφορία και δι' αυτών, ένα σημαντικό ανταγωνιστικό και στρατηγικό πλεονέκτημα. (Για τα αδιέξοδα της ευρωζώνης και μια χρήσιμη ιστορική αναδρομή στην λειτουργία των νομισματικών ζωνών και στα αίτια της αποτυχίας τους να επιβιώσουν, μέσα στο διάβα της Ιστορίας, μπορούν οι αναγνώστες να διαβάσουν στο μπλογκ μου το άρθρο : “Τα αδιέξοδα του νέου Μνημονίου και το τραγελαφικά αναποτελεσματικό PSI. (Η ιστορική εμπειρία των νομισματικών ζωνών και τα αδιέξοδα της ευρωζώνης, ενώπιον της ανάγκης για ανακύκλωση των πλεονασμάτων, που πανικοβάλλει την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ)” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2012/02/psi.html ).

Όμως, εάν και όταν εξειδικευτεί και ολοκληρωθεί αυτός ο καινούργιος μηχανισμός ανακεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος (και εφ' όσον οι Γερμανοί αποδεχθούν ότι πρέπει να πληρώσουν, κάτι που δεν είναι καθόλου δεδομένο), η Ελλάδα - εάν δεν ακολουθήσει μια σκληρή διαπραγμάτευση, η οποία θα μεταχειρισθεί και ανορθόδοξες μεθόδους (π.χ. την απειλή και την ίδια την άσκηση του δικαιώματος του seigniorage) θα είναι δυνατό να οδηγηθεί σε έξοδο από την ευρωζώνη, πολύ πιο εύκολα, από ό,τι τώρα και πιθανώς, χωρίς να υπάρξουν οι καταστροφικές επιπτώσεις, για το ευρώ και την ευρωμπατιροτραπεζοκρατία, αφού αυτή η συμφωνία, εάν εφαρμοστεί ολοκληρωμένα, δημιουργεί ένα τείχος προστασίας των ευρωπαϊκών τραπεζών από το ενδεχόμενο  μας ελληνικής στάσης πληρωμών - αν και όλα αυτά, ουδόλως είναι σίγουρα (κάθε άλλο μάλιστα) και θα πρέπει να τα δούμε να εφαρμόζονται στην πράξη. 

Και ενώ οι άλλες κυβερνήσεις της ευρωπαϊκής περιφέρειας κατάφεραν να διατηρούν ένα κρίσιμο μέγεθος διαπραγματευτικής ισχύος, λόγω της εκμετάλλευσης της διαπραγματευτικής τους ικανότητας, οι ελληνικές κυβερνήσεις των ΓΑΠ και Λουκά Παπαδήμου, με την ενεργό συμμετοχή του Αντώνη Σαμαρά, κατά την σύνταξη του δεύτερου και επαχθέστερου Μνημονίου, φρόντισαν να παραδοθούν στην γερμανική πολιτική ελίτ και στην τρόϊκα των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας, άνευ όρων. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει το μέγεθος της διαπραγματευτικής ισχύος, που είχε τον Απρίλιο του 2010 και το οποίο δεν χρησιμοποίησε και να αποκτήσει και να εκμεταλλευθεί την απαραίτητη διαπραγματευτική ικανότητα, την οποία δεν επέδειξε τα δύο τελευταία καταστροφικά χρόνια. 

Αλλά με ποιόν θα επιτύχει αυτούς τους στόχους, σε αυτή την κρίσιμη περίοδο; Με τον κ. Γιάννη Στουρνάρα και την ψοφοδεή λοιπή "ευρωπαϊστική" πολιτικοοικονομική ελίτ του τόπου; Δεν νομίζω. Μακάρι να κάνω λάθος και τούτο διότι υπάρχουν, πλέον, πολύ περισσότερα περιθώρια διαπραγμάτευσης. Αλλά δεν νομίζω ότι κάνω λάθος...

Ας δούμε, όμως, το κείμενο αυτό, για το οποίο έκανα λόγο, παραπάνω :


"Η χώρα μας βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο ολοένα και βαθύτερης ύφεσης, χαμηλής ανταγωνιστικότητας και αφερεγγυότητας. Με την επίδραση και της πολιτικής της κοινωνικά αντιδραστικής μερκέλειας δημοσιονομικής περιστολής, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας έχει πάρει τον δρόμο προς τα δυσθεώρητα ύψη του 200% του ΑΕΠ - παρά τις εσχάτως ανακοινωθείσες αλχημείες της ΕΛΣΤΑΤ του απίθανου αυτού ανθρώπου, που από στέλεχος του Δ.Ν.Τ., έφθασε να προεδρεύει σε αυτήν και ο οποίος, πιθανώτατα, με το εξωπέταγμα της κυβέρνησης του ευήθους ΓΑΠ, θα βρεθεί στην φυλακή, ή θα φύγει από την χώρα, όταν και εάν οι εις βάρος του κατηγορίες, λάβουν την μορφή ενός επίσημου κατηγορητηρίου και τεκμηριωθούν δικαστικά.


Όσο περνάει ο καιρός [και παρά την αγωνιώδη προσπάθεια των φιλομνημονιακών - σαν τον κ. Γιώργο Προκοπάκη, ο οποίος δυστυχώς ολισθαίνει σε έναν ολίγον συγκεκαλυμμένο πινοσετισμό και τον, επίσης, απίθανο στις πιρουέττες του, κ. Αρίστο Δοξιάδη, ο οποίος στην πρόσφατη θλιβερή εκπομπή του, αμετροεπώς, μνημονιακού κ. Σταύρου Θεοδωράκη, το μόνο "επιχείρημα", που θέλησε να προβάλει κατά της επιστροφής στην δραχμή, ήταν "ο φόβος του για το πως ελληνική πολιτική τάξη θα διαχειρισθεί το δικαίωμα για την προσφυγή στην κοπή του χρήματος, αν πάρει στα χέρια του το νομισματοκοπείο"!!! Σαφές είναι ότι τον κ. Δοξιάδη, ο οποίος επανανακαλύπτει την αριστερή εκδοχή του "νόμου του Jean-Baptiste Say" (για τόσο ... μοντέρνες πρακτικές οικονομικές ιδέες μιλάμε, οι οποίες βρίσκονται ουκ ολίγες δεκαετίες από τον Jonh Maynard Keynes, αυτόν τον κακό δαίμονα του κ. Δοξιάδη και των νεοσυντηρητικών ευρωκομμουνιστογενών και νεοφιλελεύθερων φίλων του) ουδόλως τον απασχολεί το απλούστατο γεγονός που έχει να κάνει με το ότι η ελληνική οικονομία στραγγαλίζεται μέσα από την ασφυκτική υποχρηματοδότησή της - να συγκαλύψουν την δυσάρεστη, γι' αυτούς, πραγματικότητα, η οποία έγκειται στο απλούστατο γεγονός ότι το αβαθές ευρώ και η θεσμικά χαοτική ευρωζώνη κατασπαράσσουν τις οικονομίες των χωρών, που το και την δόμησαν, καθώς επίσης και το ότι το Μνημόνιο και οι στόχοι του ήσαν θνησιγενείς], γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι για να γλιτώσει, η Ελλάδα πρέπει να ξεκινήσει μία διαδικασία ανεξέλεγκτης χρεωκοπίας (όχι - και μάλιστα, επ' ουδενί - πτώχευσης) και να επιστρέψει στην δραχμή, εάν αυτό χρειασθεί, αφού προηγουμένως, τσουρουφλίσει τους ευρωζωνίτες, ακόμη και με την εκτύπωση νομίσματος (ευρώ), για να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες της.


[Ως προς το γιατί θα τσουρουφλισθούν οι ευρωζωνίτες και μπατιροτραπεζοκρατία, που αυτοί υπερασπίζονται, δεν θα γράψω εδώ πολλά, λόγω στενότητας χώρου. Μπορεί, όποιος θέλει, να δει τα θέματα, που έχω δημοσιεύσει στο μπλογκ μου, τα οποία είναι τα κάτωθι : «Η χρησιμότητα της θεωρίας του Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, για την πτώση της οριακής και της μέσης ροπής προς κατανάλωση (marginal and average propensity to consume) στην εξέταση της παρούσας καπιταλιστικής ύφεσης. (Η ανισοκατανομή του εισοδήματος και η ανάγκη για την "ευθανασία των εισοδηματιών")» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/09/margine-and-average-propensity-to.html και «Δύο χρόνια από αποφράδα ημέρα των εκλογών της 4/10/2009, που έφερε τον ευήθη ΓΑΠ στην εξουσία και οδήγησε την χώρα στην εξελισσόμενη παρούσα καταστροφή. (Ώρα να φύγει - αν και δεν έπρεπε να είχε έλθει)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/10/4102009.html ].

Δεν τα γνωρίζει αυτά ο αγαπητός κ. Προκοπάκης; Τα γνωρίζει. Πλην, όμως, δεν τα επιθυμεί και γι' αυτό καταφεύγει στην πνευματική άσκηση της κατασκευής .... παλατιανών πραξικοπημάτων [ως βασιλιάς Κωνσταντίνος Β', ή ως ... Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας (o γνωστός "γαργάλατας"), σαν πνευματικός άνθρωπος που είναι]. Το γιατί μπορεί, εύκολα, να βγει, ως συμπέρασμα.


Η συμφωνία της 21/7/2011, για ανταλλαγή χρεών που δήθεν έδωσαν στην Ελλάδα αποτελεί απάτη και είναι ληστεία, αφού ουσιαστικά δημεύει την δημόσια περιουσία της, υπέρ των τοκογλυφικών δανειστών. Εάν δούμε χωριστά τα στοιχεία και συγκεφαλαιώσουμε τις πρόνοιες υπέρ των δανειστών, τότε καταλαβαίνουμε ότι ουσιαστικά η βοήθεια που θα δοθεί στην χώρα μας είναι μηδενική.


Αυτό που πρέπει να κάνει η χώρα είναι να πετάξει στα σκουπίδια αυτή την συμφωνία (και ένα δημοψήφισμα, με οποιοδήποτε περιεχόμενο θα είναι πολύ χρήσιμο, εάν ο ευήθης ΓΑΠ αποφασίσει να το διεξαγάγει) και, υπό την απειλή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, να διαπραγματευτεί μία καλύτερη, επισείοντας, επικουρικά και την (πραγματική) απειλή της εξόδου από την ευρωζώνη και την επιστροφή στην δραχμή, η οποία - αν συμβεί - θα θάψει οριστικά το ευρώ και την ζώνη του.


Αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι το γεγονός - το οποίο, επίσης, το ξέρει ο κ. Προκοπάκης - ότι, αν οι ευρωζωνίτες χορηγήσουν στην χώρα μας μια πραγματική και ουσιώδη βοήθεια, για το δημόσιο χρέος της, η Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να επανέλθει στην ανάπτυξη εάν δεν ανακτήσει σημαντικά την ανταγωνιστικότητά της. Και χωρίς επιστροφή στην ανάπτυξη, το ελληνικό δημόσιο χρέος θα παραμένει μη βιώσιμο, όσο και αν κουρευτεί, ακόμα και αν διαγραφεί ολοκληρωτικά.


Η πρώτη επιλογή θα ήταν μία σημαντική νομισματική χαλάρωση στην ζώνη του ευρώ, η οποία, όσο και αν είναι αναγκαία, λόγω της στενοκεφαλιάς και της εθνικιστικής/επαρχιωτικής νοοτροπίας της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία αρνείται πεισμόνως να ανακυκλώσει εντός ευρωζώνης τα πλεονάσματά της και δεν θέλει να δεσμεύσει οριστικά τις τύχες της, με την ευρωζώνη, στην προσπάθειά της να βρει άλλες διεξόδους εκτός αυτής.


Απίθανο είναι και το ενδεχόμενο μιας μείωσης - εξπρές του ελληνικού εργατικού κόστους, με τις επιχειρούμενες, στο κεφάλι του κασίδη, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, που θα μεγάλωνε την παραγωγικότητα περισσότερο από τους μισθούς. Αυτή η οδός, εν μέσω κρίσεως, είναι αδιέξοδη, για τους ίδιους λόγους που ήταν αδιέξοδη και στην κρίση της δεκαετίας του 1930, αλλά το κυριότερο επειδή δεν είναι το εργατικό κόστος η αιτία της κρίσης, αλλά η μπατιροτραπεζοκρατία και οι απίστευτες πρακτικές τις οποίες γέννησε η αποδιοργάνωση του εσωτερικού και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, με την πτώση της οριακής ροπής προς κατανάλωση, η οποία οδήγησε στην (μη αναμενόμενη από τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές θεωρίες που επεκράτησαν, κατά την δεκαετία του 1990) πτώση της μέσης ροπής προς κατανάλωση, η οποία είχε ανασταλεί όσο το κεϋνσιανό προστατευτικό δίκτυ ασφαλείας - η κρατική παρέμβαση στην οικονομία - και ο έλεγχος της διαδικασίας της οικονομικής και της χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης, λειτουργούσαν, κατά την διάρκεια των δεκαετιών που ακολούθησαν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και την πτώση της "Ε.Σ.Σ.Δ." και του "υπαρκτού". Η Γερμανία, άλλωστε, εφαρμόζοντας την πολιτική του ντάμπινγκ του εργατικού κόστους χρειάστηκε μία δεκαετία για να αυξήσει την παραγωγικότητά της. Η Ελλάδα, όσο και αν αυτό δυσαρεστεί τους νεοφιλελεύθερους, δεν έχει τις αντοχές να βρίσκεται σε ύφεση για μία δεκαετία.


Η τρίτη επιλογή είναι του ταχύτατου αποπληθωρισμού σε τιμές και μισθούς. Δηλαδή στην περίφημη εσωτερική υποτίμηση. Αυτή η επιλογή όμως, θα οδηγήσει, τουλάχιστον, σε μία πενταετία ακόμη πιο βαθιάς ύφεσης, ενώ θα καταστήσει μη εξυπηρετίσιμο το ελληνικό δημόσιο χρέος, όσο και αν αυτό κουρευτεί.


Με αυτά τα δεδομένα, η επιστροφή της Ελλάδας στην δραχμή, με απότομη υποτίμηση η οποία θα οδηγήσει σε γρήγορη επανάκτηση της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης, όπως έγινε σε πολλές άλλες αναπτυσσόμενες χώρες που εγκατέλειψαν τις συναλλαγματικές τους συνδέσεις. Και αυτό δεν αφορά μόνον την χώρα μας, αλλά και τις άλλες χώρες της ευρωζώνης.


Αυτή η οδός δεν θα είναι εύκολη. Προφανώς, θα είναι δύσκολη.


Αλλά το κυριότερο και το πιο δύσκολο σημείο θα έχει να κάνει με τις κεφαλαιακές ζημίες της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας και των πολιτικών τους θεραπαινίδων. Δικό τους πρόβλημα.


Και ενώ τα χρέη της ελληνικής κυβέρνησης, των ελληνικών τραπεζών και επιχειρήσεων σε ευρώ θα φθάσουν στον ... ουρανό, η επαναδραχμοποίηση αυτών των χρεών θα δώσει λύση στο πρόβλημα. (Και σε όποιον δεν αρέσει, υπάρχει η δικαστική οδός. Μπορεί να καταφύγει στα αρμόδια δικαστήρια, για να διεκδικήσει τις απαιτήσεις του).


Τουλάχιστον, η έξοδος από την ευρωζώνη (αν αυτή σχεδιασθεί λεπτομερειακά από ένα ικανό και επαρκές επιτελείο, το οποίο δεν φαίνεται να διαθέτει η ανίκανη και ψοφοδεής ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ - το οποίο δεν μπορεί να αποτελείται από το αφελές, καταστροφικό και μοιραίο, για τον τόπο και τον πληθυσμό του, "ευρωπαϊστικό"/κοσμοπολίτικο τμήμα της -) θα οδηγήσει σε άμεση ανάκτηση της ανάπτυξης, αποφεύγοντας μία δεκαετία ενός αποπληθωρισμού, που θα εμβαθύνει την καταπληξία της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, μετασχηματίζοντας την βαθιά ύφεση σε κρίση, η οποία θα αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά και θα μετασχηματίσει την χώρα σε μια ευρωπαϊκή Ζιμπάμπουε. (Ούτε καν Ινδία, αν επικρατήσει η αριστερή νεοευρωκομμουνιστική λογική του δημοκρατικοφανούς πινοσετισμού και των παλατιανών προνουτσιαμέντων, που θέλει να εισάγει στην πατρίδα μας ο αγαπητός κ. Γιώργος...)


Κάποιοι φίλοι που διάβασαν τα παραπάνω σχόλιά μου, με ρώτησαν πριν από λίγο στο γνωστό καφέ, που βρεθήκαμε, γιατί δεν αναφέρομαι στις "προτάσεις Σημίτη", επί των οποίων τοποθετείται, θετικότατα, ο κ. Προκοπάκης.


Το να ασχοληθώ με τον πιστό υπηρέτη των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και τον κύριο υπαίτιο (τον πρωταίτιο) του σύγχρονου ελληνικού δράματος και του παρόντος ολέθρου, που οδηγεί στην διάλυση την ελληνική οικονομία και κοινωνία, δηλαδή με τον - πνευματικά οκνηρό και λειτουργικά αγράμματο - κ. Κώστα Σημίτη, δεν αποτελεί την πρώτη προτεραιότητά μου, μέσα στην παρούσα καταθλιπτική συγκυρία.


Θα γίνει και αυτό. Στην ώρα του...


(Άλλωστε, μέσα στην απελπισία του, από το γκρεμοτσάκισμα των εγκληματικών και καταστροφικών, για τον τόπο και τον πληθυσμό του, στρατηγικών του επιλογών, δεν προτείνει και κάτι καινοφανές, αφού η εισαγωγή μιας "ευρωδραχμής", ή ενός νέου "μαλακού" ευρώ, ως παράλληλου νομίσματος της χώρας, αντιστοιχεί, πλήρως, στο κατοχικό νόμισμα που εξέδωσαν οι δωσιλογικές κυβερνήσεις των Γεωργίου Τσολάκογλου - Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου  - Ιωάννη Ράλλη, την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής 1941 - 1944, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών κατακτητών και του τότε gauleiter Hermann Neubacher).


Ο Κωνσταντίνος Σημίτης, ως πιστός νεοδωσιλογικός εκφραστής των συμφερόντων της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, και των άμεσων σύγχρονων gauleiters Olli Rehn και Horst Reichenbach, δεν πράττει κάτι το διαφορετικό από τους παλαιούς δωσίλογους, ούτε κομίζει γλαύκα εις τας Αθήνας, ό,τι και αν ο ίδιος νομίζει, ή φαντασιώνεται...


Δεν μιλάω τυχαία όταν αναφέρομαι σε όσα αναφέρομαι, για τον Κώστα Σημίτη.


Τα παιχνίδια με την Goldman Sachs και η παραποίηση των στοιχείων είναι ένα μικρό κομμάτι της όλης υπόθεσης και το πιο "αθώο". Η πραγματική ιστορία είναι πολύ πιο σκοτεινή, από όσο παρουσιάζεται και από όσο γνωρίζουμε.


Ο Κώστας Σημίτης, αγαπητοί φίλοι, είχε την ατυχία, πέρυσι τέτοιον καιρό, να υποστεί τα αποκαλυπτήρια του ρόλου του, από την κυρία Μέρκελ, η οποία διοχέτευσε στον γερμανικό τύπο -προκειμένου να ξεδοντιάσει το SPD -, αρκετά κρατικά έγγραφα της εποχής της διακυβέρνησης της Γερμανίας από το SPD, από τα οποία αποδεικνύεται ο ρόλος του εν λόγω κυρίου και της παρέας του στην προώθηση των επιχειρηματικών συμφερόντων στην Ελλάδα μιας μερίδας της γερμανικής οικονομικής ελίτ - αυτής που ανέλαβε όλα αυτά τα έργα που αναφέρεις καθώς και πολλά άλλα -, με αντάλλαγμα την αποδοχή από την τότε γερμανική κυβέρνηση συνασπισμού των Σοσιαλδημοκρατών και των Πρασίνων, των παραποιημένων στοιχείων, γύρω από το ελληνικό δημόσιο χρέος και τα ελληνικά δημοσιονομικά μεγέθη και την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη το 2002, την κιβδηλότητα των οποίων η κυβέρνηση Γκέρχαρντ Σρέντερ - Γιόσκα Φίσερ γνώριζε πλήρως και επακριβώς, επικαλούμενη το επιχείρημα ότι η είσοδος της Ελλάδας στην ευρωζώνη δεν ήταν μια απόφαση η οποία εδραζόταν στα οικονομικά δεδομένα της χώρας, αλλά ήταν μια "πολιτική απόφαση", εννοώντας ότι αυτή στηριζόταν στην εξυπηρέτηση των γερμανικών επιχειρηματικών συμφερόντων, ενώ, παράλληλα, είχε καταστεί σαφές στην ελληνική κυβέρνηση ότι η είσοδος αυτή γινόταν με δική της ευθύνη, αφού η χώρα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις εισόδου σε μια ζώνη υψηλής ανταγωνιστικότητας.


Εκείνη την εποχή, η υπόθεση αυτή έκανε πάταγο στην Γερμανία. Στην Ελλάδα, όμως, η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, μέσα από τα δημοσιογραφικά της όργανα, έθαψε το άκρως σημαντικό αυτό θέμα.


Δεν είναι, λοιπόν, τόσο "αθώα" τα πράγματα, αγαπητοί φίλοι.


Και μια ουσιαστικά ανεξάρτητη δικαστική διερεύνηση των πεπραγμένων εκείνης της εποχής (αφού πρώτα καταργηθεί η παραγραφή των αδικημάτων που διαπράχθηκαν από τα μέλη του τότε υπουργικού συμβουλίου, μέσω μιας συνταγματικής αναθεώρησης) έχει να αποκαλύψει πολλά για τον κ. Σημίτη και την παρέα του...


Ορισμένοι φίλοι νομίζουν ότι το πραγματικό ΑΕΠ της Ελλάδας θα υποχωρήσει περισσότερο στο σενάριο εξόδου από ότι από την πολιτική του αποπληθωρισμού (που, προς το παρόν, έχει μια φορολογική πληθωριστική διάσταση, η οποία κάποια στιγμή θα παύσει να υφίσταται).


Πρόκειται περί σφάλματος. Ακόμη και στην περίπτωση του αποπληθωρισμού, η πραγματική αγοραστική δύναμη της ελληνικής οικονομίας και ο πλούτος της θα μειωθούν όταν θα πραγματοποιηθεί η πραγματική υποτίμηση, χωρίς να ακολουθήσει ανάπτυξη, ανάμεσα στα άλλα και λόγω του σκληρού ευρώ (όπως, επίσης, λόγω και της εσωτερικής υποτίμησης που γίνεται και στις άλλες οικονομίες εντός - αλλά και εκτός - ευρωζώνης, η οποία δεν προστατεύεται, επαρκώς, από τον διεθνή ανταγωνισμό).


Μέσω του συνδυασμού της ονομαστικής, κυρίως, υποτίμησης της νέας δραχμής και μιας επικουρικής μερικής πραγματικής υποτίμησης, η έξοδος από το ευρώ οδηγήσει σε άμεση ανάκτηση της ανάπτυξης, με την αποφυγή μίας δεκαετίας υφεσιακού αποπληθωρισμού.Αυτό φαίνεται, μέσα στην παρούσα καταθλιπτική κατάσταση, εξωπραγματικό. Είναι, όμως, εφικτό και - το κυριότερο - εξαρτάται από την οικονομική πολιτική και το μίγμα της, που θα ακολουθήσει η ελληνική κυβέρνηση (η οποία, βέβαια, δεν μπορεί να είναι η παρούσα κυβέρνηση των αφελών παγκοσμιοποιημένων και υποτακτικών στην διεθνή χρηματοπιστωτική ελίτ Quislings).


Προφανώς, τα πράγματα θα είναι δύσκολα και με την έξοδο από το ευρώ. Θα υπάρξει, όμως, προοπτική. Και το κυριότερο είναι ότι η χώρα δεν θα έχει ανάγκη τις διεθνείς πηγές δανεισμού. Αυτό φαίνεται απίστευτο, αλλά η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα, μέχρι το 2009, με όλα τα χάλια που είχε το κράτος της, δεν είχε ανάγκη, για να χρηματοδοτήσει τα πρωτογενή της ελλείμματα, τον διεθνή τοκογλυφικό δανεισμό. Με ένα πρωτογενές ελλειμμα στο κρατικό προϋπολογισμό της τάξεως του 4% του ΑΕΠ - στην χειρότερη περίπτωση, κατά το έτος 2009 - η χώρα μπορούσε να το χρηματοδοτεί τα δημόσια ελλείμματά της, πριν την ένταξη στην ευρωζώνη, από τον εσωτερικό δανεισμό και να αδιαφορεί για τα ύψη των spreads στις διεθνείς χρηματαγορές, αφού το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν κατά 85% δραχμικό και αυτοεξυπηρετούμενο από την ελληνική εκδοτική τράπεζα (όπως συμβαίνει σε όλον τον κόσμο, πλην ευρωζώνης - π.χ. στην Ιαπωνία το κρατικό χρέος εκεί έχει φθάσει στο 230% του ΑΕΠ της χώρας και ανεβαίνει ακόμα περαιτέρω, χωρίς η Ιαπωνία να αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα χρεωκοπίας, το οποίο θα αντιμετώπιζε, εάν ήταν ενταγμένη στην χαοτική ευρωζώνη, ή σε μια ζώνη ασιατικού σκληρού νομίσματος).


Αυτό ήταν και το μέγιστο έγκλημα του Κώστα Σημίτη και της παρέας των "εκσυγχρονιστών"/ευρωπαϊστών"/κοσμοπολιτών και της ελίτ που τους στήριξε. Πήραν μια χώρα με μαλακό νόμισμα και αντιστοίχως, μαλακό/εικονικό και αυτοεξυπηρετούμενο χρέος και το μετέτρεψαν, με την υιοθέτηση του ευρώ, σε ένα σκληρό, πραγματικό, απαιτητό και αυτομάτως μη δυνάμενο να εξυπηρετηθεί χρέος, αφού οι ελληνικές αρχές δεν έλεγχαν πλέον, την έκδοση και της κυκλοφορία του νομίσματος της χώρας (του ευρώ), το οποίο έτσι ήταν στην πραγματικότητα και λειτουργούσε, ως ένα μη ελεγχόμενο ξένο νόμισμα, καθιστώντας το ελληνικό κράτος αφανώς, αλλά ουσιαστικά ένα κράτος υπό χρεωκοπία, ένα ουσιαστικά χρεωκοπημένο παρία, ο οποίος απλώς περίμενε την αναγγελία της πτώχευσής του.


Γι' αυτό, καλόν είναι να μην περιμένουμε να μιλήσουν οι υπαίτιοι για τις καταστροφικές επιπτώσεις της ένταξης της ελληνικής οικονομίας στην ευρωζώνη, δηλαδή σε μια ζώνη σκληρού νομίσματος. Τι να πει, δηλαδή, ο Γιάννης Στουρνάρας (ή τι θα μπορούσε να πει ο μακαρίτης Νίκος Θέμελης), για το ζήτημα αυτό; Ο Στουρνάρας είναι ένας από τους βασικούς διαπραγματευτές αυτής της εξέλιξης και φυσικά είναι, ως εκ τούτου, κύριος υπεύθυνος για την παρούσα καταστροφή, που υφίσταται η χώρα και ο πληθυσμός της, ενώ έχει εμπλακεί και στις σκοτεινές διαπραγματεύσεις, που έγιναν κάτω από το τραπέζι με την γερμανική πολιτική ελίτ, την περίοδο της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Ως εκ τούτου, όλοι αυτοί και τα παπαγαλάκια τους δεν πρόκειται να πουν τίποτε, διότι, στις περιπτώσεις αυτές, "η σιωπή είναι χρυσός".


Και τι θα μπορούσε να πει ο βασικός υπαίτιος αυτής της κατάστασης - ο υπηρέτης των συμφερόντων της γερμανικής οικονομικής ελίτ - ο Κώστας Σημίτης; Τίποτε, απολύτως...


(Περιττό να πω και πάλι, ότι ουδεμία πτώχευση πρέπει να γίνει, διότι η κήρυξη της χώρας σε πτώχευση - εμφανή ή συγκεκαλυμμένη - θα οδηγήσει στην μεταφορά του συνόλου της ελληνικής δημόσιας περιουσίας στα χέρια των δανειστών, αντί πινακίου φακής, μέσα από μια διαδικασία ενός ξεπουλήματος, στο οποίο η χώρα και ο πληθυσμός της δεν θα έχουν κανένα λόγο. Αυτό ετοιμάζουν, άλλωστε, οι ευρωζωνίτες "εταίροι" και η ψοφοδεής "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολιτική ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, έχει σκύψει το κεφάλι και έχει αφήσει τον ελληνικό πληθυσμό έρμαιο στις διαθέσεις των τοκογλυφούντων δανειστών και των εκπροσώπων τους].


Πάντως, η έξοδος από την ευρωζώνη, για μένα, στην παρούσα φάση, δεν είναι κάτι που πρέπει να γίνει αμέσως. Προηγουμένως, πρέπει να φύγει η παρούσα κυβέρνηση και να ακολουθηθεί μια άλλη πολιτική, που θα αποκαθιστά την, με βάναυσο τρόπο, τρωθείσα κρατική κυριαρχία της χώρας μας και να αποκατασταθεί ένα minimum εθνικής αξιοπρέπειας, που έχει εκλείψει. Αυτό σημαίνει ότι πρώτα πρέπει να υπάρξει επαναδιαπραγμάτευση με τους "εταίρους" της ευρωζώνης, με ένα σκληρό και ανελέητο τρόπο, εντός του ευρώ. Και η επαναδιαπραγμάτευση αυτή - αφού καταστρωθεί ένα λεπτομερές σχέδιο και σχηματισθούν οι κατάλληλες συμμαχίες - να μην ακολουθήσει κανόνες και να μην έχει όρια.


Και στην συνέχεια, αν χρειασθεί και αν δοθούν τα κατάλληλα ανταλλάγματα - και αν η ευρωζώνη το αντέξει - να βγούμε από το ευρώ και την ζώνη του...


Και για να κλείσω, θα το ξαναγράψω :


Όχι σε οποιαδήποτε μορφή πτώχευσης του ελληνικού δημοσίου.


Πολύ περισσότερο όχι σε κάθε μορφή πτώχευσης του ελληνικού κράτους, ακριβώς επειδή την προαναγγέλει ο βασικός υπαίτιος αυτής της κατάστασης - ο υπηρέτης των συμφερόντων της γερμανικής οικονομικής ελίτ - ο Κώστας Σημίτης ο οποίος έχει το θράσος να κάνει λόγο, στις τελευταίες προτάσεις του, για τον ορισμό συνδίκου στην ελληνική πτώχευση. Τόσο άθλιος είναι. 


Αλλά δεν φταίει αυτός. Φταίνε εκείνοι που του επιτρέπουν να κυκλοφορεί ελεύθερος..."

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Εκτός ευρωζώνης οδηγεί την Ελλάδα η εμφανιζόμενη ως κυβερνητική προγραμματική συμφωνία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ. (Γι' αυτό και δεν θα εφαρμοστεί, εκτός και αν αποφάσισαν να συγκρουστούν με τους δανειστές - κάτι που είναι απίθανο).

Κατ' ευθείαν στον Άδη οδηγεί τον ελληνικό πληθυσμό η κυβέρνηση της νεοδημοκρατικής αριστεράς...



Δεν εύχομαι, να αποτύχει η νέα κυβέρνηση. Θεωρώ δεδομένο, από τα διδάγματα της κοινής πείρας, ότι θα αποτύχει. Και θα αποτύχει διότι δεν θα βρει λύσεις. Και δεν θα βρει λύσεις, επειδή την εξεύρεση των όποιων λύσεων την καθιστά απαγορευτική το πλαίσιο, εντός του οποίου κινείται.

Π.χ. όταν πηγαίνεις σε μια διαπραγμάτευση, λέγοντας ότι αυτή διαπραγμάτευση έχει ως όριο και θεωρεί δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη την παραμονή της χώρας μας στο ευρώ και την ζώνη του, όταν δηλαδή αποδέχεσαι την ουσία της επιχειρηματολογίας και το πλαίσιο διαπραγμάτευσης εκείνων με τους οποίους έρχεσαι να διαπραγματευτείς, τότε, επί της ουσίας, παραιτείσαι από κάθε ενεργή διαπραγματευτική σου δυνατότητα και αποδυναμώνεις πλήρως την διαπραγματευτική σου θέση. Έτσι, αυτό που στο τέλος θα κάνεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από επαιτεία του στυλ "δώστε και σώστε". Και αν σε λυπηθούν, μπορεί να πάρεις κάποιο ψίχουλο από το τραπέζι της "διαπραγμάτευσης", αφού, προηγουμένως, ικανοποιήσεις όλες τις αξιώσεις των αντιπάλων σου. Αν, όμως, δεν σε λυπηθούν, τότε δεν θα πάρεις ούτε ένα ψίχουλο.

Αυτό έπαθε ο ανόητος ΓΑΠ την περίοδο Απριλίου 2010 - Νοεμβρίου 2011. Το ίδιο, επίσης, έπαθε ο Ευάγγελος Βενιζέλος τον Σεπτέμβριο του 2011 (όταν έδιωξε την τρόϊκα και μετά την παρακαλούσε να έλθει πίσω). Το ίδιο έπαθαν οι ΓΑΠ - Ευάγγελος Βενιζέλος - Αντώνης Σαμαράς τον Φεβρουάριο του 2012.


Τα ίδια και χειρότερα θα πάθουν και η κυβέρνηση της νεοδημοκρατικής αριστεράς του Αντώνη Σαμαρά και ο κ. Φώτης Κουβέλης. Όχι επειδή, απλώς, είναι "κακοί", ή "άπειροι" άνθρωποι.

Θα πάθουν τα ίδια επειδή αυτή είναι η φύση και η λογική της διαδικασίας και της ουσίας μιας διαπραγμάτευσης, η οποία, ουσιαστικά, αυτοκαταργείται, ως διαπραγμάτευση και μεταπίπτει σε ζητιανιά, όταν το ένα σκέλος των διαπραγματευτών αφοπλίζεται, διαπραγματευτικά, αποδεχόμενο την επιχειρηματολογία και τους στόχους εκείνων που βρίσκονται στην άλλη πλευρά του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης.

Πάντοτε έτσι ήταν και πάντοτε έτσι γινόταν, σε όλες τις διαπραγματεύσεις. Και πάντοτε έτσι γίνεται και θα γίνεται, όταν στην ζωή υπάρχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα και επιδιώξεις. Και γι' αυτούς τους πολύ απλούς λόγους θα αποτύχει η νέα κυβέρνηση.


(Θα με ρωτήσουν οι αναγνώστες : Μα, αυτό δεν το ξέρει; Προφανώς και το ξέρει - ή και αν δεν το ξέρει, το υποψιάζεται. Ελπίζει, όμως, προφανώς, σε ένα θαύμα, ή στο γεγονός ότι οι "εταίροι" της ευρωζώνης δεν έχουν την διάθεση να αυτοτραυματισθούν. Σφάλλει το στελεχικό δυναμικό της νέας κυβέρνησης, διότι εξακολουθεί να θεωρεί ότι υπάρχει ένα στοιχείο ορθολογισμού στην όλη διαδικασία των διαβουλεύσεων, που λαμβάνουν χώρα στην ευρωζώνη. Η ευρωζώνη έχει, ήδη, αυτοτραυματισθεί, ως αποτέλεσμα του ανορθόλογου σχεδιασμού και του ομοίως ανορθόλογου περιεχομένου των διαβουλεύσεων, που έχουν λάβει χώρα από τον Δεκέμβριο του 2009, όταν ενέσκηψε η κρίση χρέους στην ευρωζώνη και έχει, έκτοτε, επιδεινώσει τα τραύματά της, τα οποία την έχουν καταστήσει κλινικώς νεκρή. Ως εκ τούτου, αναμένοντας ένα ψήγμα ορθολογισμού από τους ευρωζωνίτες, η νέα κυβέρνηση, απλώς χάνει τον καιρό της. Το λεωφορείο που περιμένει δεν θα περάσει από την στάση στην οποία η ίδια βρίσκεται. Και δεν θα περάσει, όχι γιατί θα καθυστερήσει και δεν θα έλθει στην ώρα του, αλλά επειδή το λεωφορείο που περιμένει δεν υπάρχει)...

Όλο αυτό το πακέτο, που προκύπτει από όσα αναφέρονται ως προγραμματική συμφωνία των τριών κομμάτων (Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ) της νέας κυβέρνησης, την οποία προγραμματική συμφωνία μπορούν οι αναγνώστες να δουν στο μπλογκ "Μη μαδάς τη μαργαρίτα", στο αναδημοσιευμένο, εκεί, άρθρο του Γιώργου Χατζηδημητρίου, με τίτλο : "Το κείμενο προγραμματικών αρχών ΔΗΜΑΡ- ΠΑΣΟΚ-ΝΔ" http://mhmadas.blogspot.com/2012/06/blog-post_5217.html , οδηγεί - αν εφαρμοστεί, ως έχει - την χώρα, εκτός του ευρώ και της ζώνης του. (Αυτό δεν είναι, κατ' ανάγκην, κάτι το κακό. Κάθε άλλο. Είναι απαραίτητο. Αρκεί να γίνει οργανωμένα και με προμελετημένο και λεπτομερή σχεδιασμό).

Άλλωστε, το μεγαλύτερο μέρος αυτής της εμφανιζόμενης, ως κυβερνητικής προγραμματικής συμφωνίας, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να αδρανοποιεί και να αντιστρέφει ένα μεγάλο μέρος των "μεταρρυθμίσεων" (εργασιακά, δημόσια διοίκηση κλπ), για τις οποίες κόπτονται η τρόϊκα των δανειστών και οι ευρωζωνίτες.

Γι' αυτό και τα πολλά και ουσιώδη, εξ όσων εμφανίζονται, ως κυβερνητικό πρόγραμμα, δεν θα εφαρμοστούν.

Φώτης Κουβέλης.

Και ως προς την εφαρμογή τους (ή μη) τον βασικό και καθοριστικό ρόλο θα παίξει - και θα έχει και την ανάλογη ευθύνη - ο κ. Φώτης Κουβέλης, για όσο χρονικό διάστημα η ΔΗΜΑΡ θα συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα και θα συνδιαμορφώνει την κυβερνητική πολιτική. Ο κ. Κουβέλης, ως έμπειρος πολιτικός, μέχρι τώρα, παρά τα όποια λάθη του, απέφευγε τις μεγάλες κακοτοπιές. Τώρα πια, δεν θα μπορεί να τις αποφύγει.

Γι' αυτόν τον λόγο, ο αυθεντικός κληρονόμος της πνευματικής συνεισφοράς του Λεωνίδα Κύρκου, ή θα ενσωματωθεί στον σχεδιασμό του ευρωζωνικού Μνημονίου - με τις όποιες, επί μέρους, επουσιώδεις αναθεωρήσεις - και θα το υπερασπισθεί μέχρι τέλους, ή θα αντισταθεί και θα απαιτήσει την υλοποίηση της κυβερνητικής συμφωνίας. Στην δεύτερη περίπτωση, μάλιστα, θα αποχωρήσει από τον τριμερή κυβερνητικό συνασπισμό, όταν τα πράγματα θα γίνουν σκούρα και ο πρωθυπουργός και το κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο - ο μπατιροτραπεζίτης Βασίλης Ράπανος, "καλή ώρα" - θα πιέζουν και θα αρνούνται, ή θα παύσουν να εφαρμόζουν, τα εμφανιζόμενα, ως συμφωνηθέντα.

Εκτός και εάν η τριμερής κυβέρνηση αποφασίσει να έλθει σε ευθεία σύγκρουση, με τους δανειστές και "εταίρους" και να διακινδυνεύσει την θέση της χώρας στην ευρωζώνη.

Θα το πράξει;

Δεν νομίζω. Αλλά, ό,τι και αν νομίζω εγώ, η ζωή έχει πολλές διεξόδους και ως εκ τούτου, καλόν είναι να περιμένουμε, για να δούμε τις εξελίξεις.

Σε τελική ανάλυση, το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι ότι χρειάζεται να βρεθεί κάποιος να την βγάλει από το ευρώ και την ζώνη του, όσο το ευρώ παραμένει αυτό που είναι, δηλαδή ένα σκληρότατο νόμισμα και όσο η ζώνη του παραμένει μόνο μια νομισματική και (δευτερευόντως) οικονομική ένωση. Ως εκ τούτου, ουδόλως αποκλείεται αυτή η κυβέρνηση των νεοδημοκρατικών αριστερών του Αντώνη Σαμαρά να πράξει αυτό το (υπό προϋποθέσεις) λυτρωτικό, για την χώρα και τον πληθυσμό της εγχείρημα...

Η επιλογή του κ. Κουβέλη και της ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχει στην παρούσα κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ έχουν την πλειοψηφία των 162 βουλευτών και ένα ποσοστό της τάξης του 42%, σε επίπεδο λαϊκής ψήφου, προφανώς και αποτελεί στρατηγική επιλογή. Αυτή η επιλογή είχε, επαρκώς, ειπωθεί και εξηγηθεί στο εκλογικό σώμα, κατά την προεκλογική περίοδο των βουλευτικών εκλογών της 17/6/2012 και οι ψηφοφόροι, που ψήφισαν την ΔΗΜΑΡ, γνώριζαν το φάσμα των επιλογών της ηγεσίας του κόμματος.

Ως προς αυτό, ουδείς ψόγος υπάρχει για τον κ. Φώτη Κουβέλη και τους συν αυτώ. Τώρα, από εδώ και πέρα, θα κριθούν και ο κ. Κουβέλης και η ΔΗΜΑΡ, για την, επί της ουσίας, διαχείριση της εντολής που έλαβαν, δηλαδή για την προγραμματική συμφωνία που έκαναν, με τα άλλα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης, για την υλοποίηση του κυβερνητικού έργου και για το εφαρμόσιμο, ή μη, των προεκλογικών επαγγελιών του κόμματος, όσον αφορά την "απαγκίστρωση από το Μνημόνιο". Και τούτο, διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η λαϊκή ψήφος στην ΔΗΜΑΡ είναι μία, κατά βάση και κατά συντριπτική πλειοψηφία, αντιμνημονιακή ψήφος, παρά το γεγονός ότι δεν συμβαίνει το ίδιο στα κομματικά στελέχη, που κυρίως, προέρχονται και είναι κληρονόμοι του παλαιού ευρωκομμουνιστικού ρεύματος.

Ως προς την εκτίμηση ότι η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά υποδηλώνει τον ηθικό εκπεσμό του κόμματος, ως κόμματος της αριστεράς, παρά το γεγονός ότι, αυθόρμητα, τείνω να συμφωνήσω με τον κ. Θανάση Αθανασίου, σκεπτόμενος ορθολογικά και ψυχρά, προτιμώ να παραμείνω επιφυλακτικός στην παρούσα φάση και να μην μιλήσω, για ηθικό ξεπεσμό του κ. Φώτη Κουβέλη και των συντρόφων του, κρίνοντάς τους μόνον από την επιλογή τους να συμμετάσχουν σε αυτό το αριστεροδεξιό κυβερνητικό σχήμα, το οποίο μπορεί να είναι (και είναι) παρδαλό, αλλά αυτό δεν στοιχειοθετεί και την ύπαρξη αμοραλισμού, ή ηθικού ξεπεσμού των στελεχών της ΔΗΜΑΡ. Η επιλογή αυτή είναι μια πολιτική επιλογή και ως τέτοια πρέπει να κριθεί στην παρούσα φάση. Μπορεί αυτή η πολιτική επιλογή να είναι (και είναι) μια άστοχη, ή μια εσφαλμένη επιλογή, αλλά, στην παρούσα φάση, μπορεί και πρέπει να κριθεί με πολιτικούς και όχι με ηθικούς όρους. Θα έλθει και η ώρα της ηθικής αποτίμησης των επιλογών του κ. Κουβέλη και της ηγετικής ομάδας της ΔΗΜΑΡ. Και η ώρα αυτή θα φθάσει όταν αρχίσει να αναπτύσσεται το όποιο κυβερνητικό έργο και θα μπορεί να αποτιμηθεί η συνέπεια λόγων και έργων του κ. Κουβέλη και της ΔΗΜΑΡ, σε σχέση με τις συνθήκες, μέσα στις οποίες αυτό το έργο θα εκτυλίσσεται.

Το να πούμε, ότι η παρούσα κυβερνητική συμμαχία των Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, υπό την πρωθυπουργία του Αντώνη Σαμαρά, αποκόπτει το κόμμα του κ. Κουβέλη από την αριστερά είναι, επίσης, υπερβολικό. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο, αφού η ελληνική αριστερά έχει ξανασυμμετάσχει σε κυβερνήσεις στις οποίες συμμετείχε η δεξιά (π.χ. το 1944 στην κυβέρνηση της απελευθέρωσης, υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, που ορκίστηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο Β', όπως επίσης το 1989 στην κυβέρνηση του Τζαννή Τζαννετάκη και στην κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα), χωρίς να απωλέσει την φυσιογνωμία της. Εν πάση περιπτώσει, ιστορικά, η ΔΗΜΑΡ είναι ένα κόμμα της Αριστεράς και θα παραμείνει, αφού η έννοια του αριστερού δεν είναι μια οριστικά κλειστή έννοια, αλλά το περιεχόμενό της ανατροφοδοτείται και ανανοηματοδοτείται από την ίδια την πραγματικότητα, γεγονός το οποίο αποκλείει την ύπαρξη, ή την έκδοση οποιοασδήποτε μορφής πιστοποιητικών αριστερότητας.

Βέβαια, είναι αλήθεια ότι ο κ. Φώτης Κουβέλης θέλει να διευρύνει το ακροατήριό του, πέραν του χώρου της παλαιάς κομμουνιστικής, ή της κομμουνιστικογενούς αριστεράς. Αυτό, όμως, δεν αλλοιώνει την φυσιογνωμία του κόμματός του, ως αριστερού κόμματος. (Κάτι ανάλογο, στον δικό του χώρο, με τον δικό του τρόπο και την δική του φρασεολογία και δυναμική πράττει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, επίσης, διεύρυνε, με μια εκπληκτική ταχύτητα, το δικό του ακροατήριο).

Προφανώς, η πολιτική στόχευση και πρακτική του κ. Φώτη Κουβέλη και της ηγετικής ομάδας της ΔΗΜΑΡ υποδηλώνει την ύπαρξη μιας προχωρημένης ενσωμάτωσης της αριστεράς στο υπάρχον πολιτικό και κοινωνικό σύστημα του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, αλλά αυτό είναι ένα άλλης τάξεως ζήτημα και δε αναιρεί τον αριστερό χαρακτήρα του κόμματος - το οποίο είναι η αλήθεια ότι υπέστη μια συντριπτική ήττα από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ριζοσπαστικοποιώντας τον πολιτικό του λόγο, έκλεψε το εκλογικό ακροατήριο της ΔΗΜΑΡ και το κατέστησε δικό του, ακριβώς επειδή η ΔΗΜΑΡ δεν μπόρεσε, λόγω του στενοκέφαλου σεκταρισμού των νεοφιλελεύθερων κύκλων της, να ριζοσπαστικοποιήσει τον δικό της πολιτικό λόγο και να συγκρατήσει αυτό το ακροατήριο, το οποίο, αφού για λίγο στάθμευσε σε αυτήν, από τον Μάρτιο και μετά, απογοητευμένο από τον πολιτικό της λόγο, μετακόμισε και διόγκωσε τις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Φώτης Κουβέλης πιστός στην παλαιά ευρωκομμουνιστική του διαπαιδαγώγηση πράττει ό,τι πράττει, για να σώσει το ευρώ και την ζώνη του και για να κρατήσει την Ελλάδα, μέσα στην ευρωζώνη. Πιστεύει πως αυτά που πράττει είναι απαραίτητα, για να διασώσουν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, την οποία έχει ταυτίσει με την ευρωζώνη.

Φυσικά, σφάλλει. Και όχι μόνον σφάλλει, αλλά και όσα πράττει οδηγούν στην έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, αφού, εκ των πραγμάτων, θα οδηγηθεί σε μια παρωδία διαπραγμάτευσης με ανούσιους πανηγυρισμούς και θριαμβολογίες για κάποιες επιμηκύνσεις, που θα στερούνται νοήματος, οι οποίες όμως θα αποτύχουν παταγωδώς να καταστήσουν βιώσιμη την ελληνική οικονομία, επιτείνοντας τα αδιέξοδα, αφήνοντας, ως μόνη επιλογή, για την αριστεροδεξιά κυβέρνηση των Αντώνη Σαμαρά - Ευάγγελου Βενιζέλου - Φώτη Κουβέλη, τον απεγκλωβισμό και την αποκοπή της χώρας από την χαοτική ευρωζώνη.

Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται και η ουσία της κριτικής στην πολιτική της ΔΗΜΑΡ, ως προς την επιλογή της, για την συμμετοχή της στην αριστεροδεξιά κυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά. Η πολιτική αυτή είναι αδιέξοδη και οδηγεί την χώρα στην καταστροφή και την ίδια την ΔΗΜΑΡ στον πολιτικό της αφανισμό (αν και το τελευταίο είναι, για εμάς τους πολίτες αδιάφορο)...

Η ουσία της όλης υπόθεσης βρίσκεται στο γεγονός ότι το περιεχόμενο του εμφανιζόμενου ως συμφωνημένου προγραμματικού κειμένου της κυβέρνησης των Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ δεν είναι ειλικρινές, αποτελεί μια σκοπούμενη και καλλιεργημένη, από τα επιτελεία των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης αυταπάτη, επειδή είναι εξωπραγματικό και αντίθετο με τους διακηρυγμένους στόχους των τριών κομμάτων, που το υπέγραψαν.

Οι διακηρυγμένοι στόχοι των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης συνοψίζονται και συγκεκριμενοποιούνται στην παραμονή της χώρας μας - πάση θυσία - στην ευρωζώνη. Και σε αυτή την βάση έκαναν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, ισχυριζόμενα (βάσιμα) ότι το πρόγραμμά του οδηγεί στην έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και συμπεραίνοντας (αβάσιμα) ότι αυτή η εξέλιξη θα ισοδυναμούσε με την απόλυτη καταστροφή - αν και η διαδικασία εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη δεν είναι μια αυτοματοποιημένη διαδικασία, αλλά στο βάθος του τούνελ και εφ' όσον η ευρωζώνη παρέμενε ως είχε, η επιμονή στην εφαρμογή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, θα οδηγούσε, αναπόφευκτα, στην έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, ως φυσική συνέπεια και ως τελικό λογικό βήμα.

Όμως αυτό που κατηγορούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ, τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης, το πράττουν τα ίδια, με την προγραμματική συμφωνία, που ανακοίνωσαν. Και τούτο διότι το σύνολο του περιεχομένου της, ως προς τους προγραμματικούς στόχους της νέας κυβέρνησης συνασπισμού, υπό τον Αντώνη Σαμαρά, οδηγεί, αναπόδραστα, στην έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη.

Με δεδομένο το γεγονός ότι και τα τρία κόμματα ουδόλως επιθυμούν μια τέτοια εξέλιξη - αντιθέτως, μάλιστα, επιθυμούν, διακαώς, την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και μάλιστα, πάση θυσία, όπως και τα τρία έχουν και προεκλογικώς διακηρύξει -, το προγραμματικό κείμενο, για την δράση της συγκυβέρνησης, το οποίο συμφώνησαν οι διαπραγματευτές των Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ είναι ένα, συνειδητά, ψευδές και παραπλανητικό κείμενο, το οποίο δεν θα υλοποιηθεί, πέραν, ίσως, κάποιων, επί μέρους και επουσιωδών προβλέψεών του.

Θα μου πείτε ότι το κείμενο αυτό απευθύνεται όχι μόνον στους ψηφοφόρους των τριών κομμάτων και στον ελληνικό λαό, αλλά και στους δανειστές και είναι η πρώτη δήλωση των προθέσεων της νέας κυβέρνησης, που προσδιορίζει και ένα maximum επιδιώξεων της ελληνικής διαπραγματευτικής πλευράς στις διαβουλεύσεις που θα αρχίσουν με την τρόϊκα και τους λοιπούς δανειστές και "εταίρους". Προφανώς και το κείμενο αυτό απευθύνεται και στους δανειστές και αποτελεί ένα διαπραγματευτικό όπλο της νέας κυβέρνησης.

Αλλά όταν ξεκινάς μια διαπραγμάτευση με ένα τέτοιο όπλο, το οποίο δίνει στους άλλους να καταλάβουν ότι αφήνει ανοικτή την πόρτα της εξόδου της χώρας μας από την ευρωζώνη και υπό τις παρούσες δυσχερέστατες στιγμές, πρέπει να γνωρίζεις τις απώτατες συνέπειες των λεγομένων σου και να εννοείς όσα λες, διότι εδώ - όπως έχει διδάξει και η πικρή εμπειρία με τις προηγούμενες κυβερνήσεις των ΓΑΠ και Λουκά Παπαδήμου, που καταρρακώθηκαν και υποτάχθηκαν, πλήρως, στους αντίπαλους διαπραγματευτές, εάν και εφ' όσον δεχθούμε ότι υπήρξε κάποια διαπραγμάτευση με αυτούς (που, επί της ουσίας, δεν φαίνεται να υπήρξε) - δεν χωρούν μπλόφες. Εάν μπλοφάρεις, θα χάσεις, διότι οι άλλοι γνωρίζουν ότι μπλοφάρεις και θα σε αγνοήσουν, με αποτέλεσμα να επανέλθεις στην προηγούμενη στάση σου της πλήρους υποταγής και της ζητιανιάς, η οποία όχι μόνον δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα, αλλά θα επιτείνει τα ήδη υπάρχοντα, αφού οι όποιες ρυθμίσεις θα γίνουν θα είναι επουσιώδους χαρακτήρα και εμβαλωματικές.

Και το γεγονός ότι η νέα κυβέρνηση μπλοφάρει οι αντίπαλοι διαπραγματευτές το γνωρίζουν, ακριβώς επειδή τους το έχει πει, με την διακήρυξη και των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης ότι, γι' αυτά, η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και την ζώνη του είναι δεδομένη και ευρίσκεται, εκτός πλαισίου διαπραγμάτευσης. Είναι, δηλαδή, αδιαπραγμάτευτη.

Ως εκ τούτου, εμφανίζεται, από την πλευρά των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης, ένα (μη ομολογημένο, αλλά εμφανέστατα) μαξιμαλιστικό κείμενο προγραμματικής συμφωνίας, για τις προτεραιότητες και τις δράσεις της νέας κυβέρνησης, το οποίο έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τους δανειστές και εταίρους και το οποίο, αν εφαρμοστεί, ως έχει, οδηγεί την χώρα εκτός ευρωζώνης, ενώ στην πράξη η νέα κυβέρνηση έχει διακηρύξει τον πλήρη διαπραγματευτικό αφοπλισμό της στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, που θέλει να ξεκινήσουν και οι οποίες θα γίνουν, ούτως ή άλλως, μέσα στα πλαίσια των συνεχών διαβουλεύσεων, που γίνονται, εντός των οργάνων της Ε.Ε. και της ευρωζώνης!

Υπ' αυτές τις συνθήκες, η ελληνική πλευρά είναι, από χέρι, χαμένη, όπως, άλλωστε, έχει, μέχρι τώρα συμβεί.


Εκτός και εάν εννοεί ότι είναι διατεθειμένη να φθάσει την διαπραγμάτευση, μέχρι τα απώτατα όρια των επιλογών που έχει και σκοπεύει ακόμα και να βγάλει την χώρα από την ευρωζώνη. Μακάρι να το εννοεί και μακάρι να το πράξει. Αλλά, δεν νομίζω, όμως, ότι το εννοεί. Και δυστυχώς, το ίδιο θεωρούν δεδομένο και οι δανειστές.

Αλλά, ακόμα και στην περίπτωση, που ένας από τους εταίρους της νέας κυβέρνησης (π.χ. ο
Αντώνης Σαμαράς) θα μπορούσε να εννοεί και να χρησιμοποιήσει το χαρτί της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, ως μια ρεαλιστική πιθανότητα και όχι ως μπλόφα, μια τέτοια εξέλιξη δεν θα μπορούσε να γίνει δεκτή από τον κ. Φώτη Κουβέλη και την ΔΗΜΑΡ, λόγω των ιστορικά εμπεδωμένων ιδεοληψιών τους, με αυτό που, χρησιμοποιώντας έναν τρέχοντα, αλλά μη δόκιμο όρο αποκαλούμε "ευρωπαϊσμό" και ο οποίος έχει ταυτιστεί από το σύνολο της "ευρωπαϊστικής" ελίτ του τόπου, με την ευρωζώνη. Ως εκ τούτου, μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε στην έξοδο της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση και στην κατάρρευσή της, διότι ο άλλος εταίρος της κυβέρνησης (το ΠΑΣΟΚ) δεν θα έμενε αδιάφορος και θα ακολουθούσε τον κ. Κουβέλη και την ΔΗΜΑΡ.

Το προγραμματικό κείμενο της νέας κυβέρνησης, λοιπόν, είναι ψευδές και παραπλανητικό, ως μη εφαρμόσιμο. Αυτή είναι η ουσία του πράγματος. Και ως προς αυτό έχει, πολιτικά, δίκιο ο κ. Θανάσης Αθανασίου, ο οποίος έχει μείνει περισσότερο σε μια ηθική και - κυρίως - συναισθηματική κριτική στο εγχείρημα της ΔΗΜΑΡ και του κ. Κουβέλη, αδικώντας, σε έναν βαθμό την ουσία της κριτικής που ασκεί στα πεπραγμένα του ίδιου του προέδρου της ΔΗΜΑΡ και της ηγετικής της ομάδας.

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Η κυβέρνηση της νεοδημοκρατικής αριστεράς του Αντώνη Σαμαρά και ο Βασίλης Ράπανος οδηγούν την χώρα προς την καταστροφή. (Ο Φώτης Κουβέλης και ο πολιτικός αφανισμός της ΔΗΜΑΡ).







Ο αρθρογράφος - ο πάντοτε ιδεοληπτικά αφελής κ. Θανάσης Γεωργακόπουλος του οποίου το άρθρο με τίτλο : "«Προγραμματική συμφωνία βάθους» και «μνημόνιο ομαλότητας»" http://mhmadas.blogspot.com/2012/06/blog-post_21.html , που δημοσιεύτηκε στο "ΒΗΜΑ", μπορείτε να το δείτε αναδημοσιευμένο στο μπλογκ "Μη μαδάς τη μαργαρίτα", στην παραπάνω ηλεκτρονική διεύθυνση - νομίζει ότι με την κυβέρνηση της (Νεο)Δημοκρατικής Αριστεράς του Αντώνη Σαμαρά, η χώρα σταμάτησε λίγους πόντους, πριν από τον γκρεμό. Φυσικά, σφάλλει.

Η χώρα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, εντός του γκρεμού, ήδη, από τον Απρίλιο του 2010 και συνεχίζει, ακάθεκτη, την πορεία της, προς τον πάτο και από εκεί στην έξοδο από το ευρώ και την ζώνη του.

Την διαχείριση αυτής της διαδικασίας εξόδου από το ευρώ και την ζώνη του είναι ευτύχημα ότι θα την αναλάβουν ο Αντώνης Σαμαράς και οι νεοδημοκρατικοί αριστεροί "ευρωπαϊστές" μας. (Οι τελευταίοι, πιθανότατα, θα λακίσουν λίγο πριν από το τέλος αυτής της πορείας, αλλά η ενέργειά τους αυτή δεν θα τους σώσει. Θα οδηγηθούν στην πλήρη πολιτική αφάνεια και στην κατάποσή τους από την μαύρη τρύπα της κρίσης, η οποία ήλθε ως φυσικό αποτέλεσμα της στρατηγικής ακρισίας, από την οποία διακατέχονται και η οποία συγκεκριμενοποιήθηκε, με την διαλυτική, για την χώρα μας, ένταξή της στην ευρωζώνη).

Εμείς οι υπόλοιποι δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε περισσότερο από το να απολαύσουμε (και να υποστούμε) την εξέλιξη του πολιτικού δράματος και της κατακρήμνισης του (νεο)δημοκρατικού αριστερού κυβερνητικού σχήματος, που άρχισαν, με το καλημέρα, να λαμβάνουν χώρα στο πεδίο της ελληνικής κοινωνίας, αφού τα πρώτα σημάδια έντονης δυσφορίας άρχισαν να φαίνονται στην πολυπληθή πασοκογενή εκλογική βάση της ΔΗΜΑΡ του κ. Φώτη Κουβέλη και να εκφράζονται - αρκετά καθαρά, μάλιστα -, δια του στόματος του, εκ του ΠΑΣΟΚ προερχομένου, κ. Οδυσσέα Βουδούρη, ο οποίος, προφανώς, αντιλαμβάνεται ότι το μέγιστο τμήμα της εκλογικής βάσης του κόμματος (και των δικών του προσωπικών ψηφοφόρων, που μετακόμισαν από το ΠΑΣΟΚ στην ΔΗΜΑΡ) ουδόλως καλοβλέπει την φιλομνημονιακή κυβερνητική σύμπραξη, με την υποταγμένη στο Μνημόνιο δεξιά του Αντώνη Σαμαρά και την, εντελώς, θολή κυβερνητική διακήρυξη, η οποία ουδεμία - ή μια πολύ μακρινή - σχέση έχει με τις θέσεις, που διακήρυξε ότι θα διεκδικήσει, ως κυβερνητικό πρόγραμμα, ο κ. Φώτης Κουβέλης, ο οποίος, εκ των πραγμάτων, απώλεσε και το σημαντικό προσόν, που, έως τώρα, διέθετε και που οι περιστάσεις τον υποχρέωσαν να χάσει : Το πολιτικό του αισθητήριο, το οποίο του επέτρεπε να αποφεύγει τις (μεγάλες) κακοτοπιές.



       Βασίλης Ράπανος.

Ένα δείγμα για το γεγονός ότι η κυβέρνηση της νεοδημοκρατικής αριστεράς θα οδηγήσει την χώρα στην καταστροφή, αποτελεί και ο διορισμός του γνωστού σημιτικού μπατιροτραπεζίτη Βασίλη Ράπανου, ως υπουργού Οικονομικών. Το γεγονός ότι ο θλιβερός Ράπανος υπήρξε αντιστασιακός, κατά την περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών, ουδόλως αλλάζει την σημερινή πραγματικότητα, η οποία έχει να κάνει με το ότι, από εκείνη την εποχή, έχει κυλίσει πολύ νερό μέσα στο αυλάκι. Τόσο πολύ νερό, που ο τότε αντιστασιακός Ράπανος
έχει, εδώ και πολλά χρόνια γίνει μέλος της εντόπιας μπατιροτραπεζοκρατίας και κατά την διάρκεια των τελευταίων δύο ετών είναι ο φανατικότερος, εκ των υποστηρικτών του καταστροφικού, για τον τόπο Μνημονίου, καθώς και απολογητής της "αναγκαιότητας" να τεθεί η χώρα μας και ο πληθυσμός της κάτω από το καθεστώς της απόλυτης και της πιο στυγνής δικτατορίας του ευρωπαϊκού και του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, όντας, παράλληλα, μέλος της "διαπραγματευτικής" ομάδας του ΓΑΠ, που οδήγησε στα τωρινά καταστροφικά αποτελέσματα, ενώ έχει απειλήσει δημοσίως τον ελληνικό πληθυσμό, με το φάσμα της πείνας, εάν δεν υποταχθεί στο περιεχόμενο του Μνημονίου και αν επιλέξει την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Το πρόβλημα, λοιπόν, με τον Ράπανο είναι ότι είναι ... Ράπανος!

(Και ο Ράπανος είναι ένας από τους καταστροφείς της ελληνικής οικονομίας και ένας από τους βασικούς υπεύθυνους, για τα σημερινά χάλια του τόπου, αφού ήταν μέλος της "εκσυγχρονιστικής" ομάδας του Κώστα Σημίτη, συμμετείχε σε όλες τις αποφάσεις που έλαβε αυτή η ομάδα την περίοδο 1996 - 2004, όντας, μάλιστα, κολλητός του μακαρίτη Θεόδωρου Καρατζά, ο οποίος υπήρξε μυστικός - και φυσικά μαύρος - ταμίας αυτής της ομάδας για λογαριασμό του Κώστα Σημίτη και του ΠΑΣΟΚ, όπως αποκάλυψε ο Μιχάλης Χριστοφοράκος, ο οποίος χρηματοδοτούσε, μέσω του Καρατζά, το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη. Ο Βασίλης Ράπανος υπήρξε επιφανέστατο μέλος αυτής της ομάδας - μαζί με τον Γιάννη Στουρνάρα, τον Τάσο Γιαννίτση, τον μακαρίτη Νίκο Θέμελη, τον Θεόδωρο Τσουκάτο, τον Τάσο Μαντέλη, τον Γιάννο Παπαντωνίου, τον Λουκά Παπαδήμο κ.α. - και ευθύνεται άμεσα, με την συμμετοχή του σε όλες τις αποφάσεις εκείνης της ομάδας, που καθοδηγούσε, αφανώς, αλλά ουσιαστικά, το έργο των κυβερνήσεων του ολετήρα του τόπου Κώστα Σημίτη. Τα έργα και οι ημέρες του Ράπανου είναι γνωστά σε ένα ευρύ κύκλο ανθρώπων, που γνωρίζουν το τι γινόταν στο παρασκήνιο εκείνη την εποχή. Όπως και είναι γνωστό το "πλούσιο" έργο του, κατά την περίοδο 2009 -2012, σαν κολλητός και μυστικοσύμβουλος του βλακός ΓΑΠ, που οδήγησε την χώρα στην χρεωκοπία τον Απρίλιο του 2010 και στην υπαγωγή της στο Μνημόνιο, του οποίου ο Ράπανος είναι θερμός θιασώτης. Το έργο και οι ημέρες αυτού του σκοτεινού μπατιροτραπεζίτη - του ανθρώπου, που, επί των ημερών του, φαλίρισε η Εθνική Τράπεζα, της οποίας είναι ακόμα πρόεδρος, διορισμένος από τον ΓΑΠ - θα γίνει έλθει στην δημοσιότητα. Και τότε θα γελάσει κάθε πικραμένος...).

Το πολιτικό τοπίο στην χώρα μας έχει, πλέον, αρχίσει να παρουσιάζει ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον. Θα είμαστε εδώ, για να το παρακολουθήσουμε, για να γελάσουμε και για να κλάψουμε, με όσα θα διαδραματισθούν, ενώ, οσονούπω, θα αρχίσει να γίνεται ορατή, ως ένα πρακτικά μετρήσιμο ενδεχόμενο και η πιθανότητα μιας συνταγματικής εκτροπής, η οποία θα υποδαυλισθεί από μια σειρά από κύκλους, οι οποίοι θα πρόσκεινται στους συντηρητικούς "ευρωπαϊστές" μας.

Οψόμεθα..

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Η κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση, οι εκλογές της 17/6/2012, ο θάνατος του Μνημονίου και η έναρξη της διαδικασίας ταφής της ευρωζώνης.


Οι αστοί τρομάξανε, μας λέει ο Πάνος Τζαβέλλας στο παλιό καλό κομμουνιστικό τραγουδάκι. Και μάλιστα, παρατρομάξανε (χωρίς να τους έχει φύγει ο Μιχάλης Μπεζεντάκος αυτή την φορά. Φοβούνται, όμως, ότι θα τους φύγει το ευρώ και η ζώνη του)! Ανέβαλαν ταξίδια, ετοιμάζουν αύριο έκτακτο Eurogroup, για να δουν τι θα κάνουν με τις ελληνικές εκλογές! Η ουσία του πράγματος είναι ότι το Μνημόνιο είναι νεκρό. Ο θάνατός του θα πιστοποιηθεί αύριο, όποιο κόμμα και αν πάρει την πρώτη θέση και όποια κυβέρνηση και αν σχηματισθεί. Και αυτό το ξέρουν καλά. Πολύ καλά. Άλλωστε, την κηδεία του την ετοιμάζει η ισπανική ελίτ και ο Marianno Rajoy, ο οποίος απαιτεί φθηνό χρήμα, εδώ και τώρα...



Μου αρέσει που πολλοί (ΔΗΜΑΡΟικολόγοι Πράσινοι κλπ) ερμηνεύουν και ασχολούνται, με την εντολή του εκλογικού σώματος, προς την Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ!


Καλύτερα θα ήταν να ερμηνεύσουν και να ασχοληθούν με την λαϊκή εντολή, που έλαβαν (ή δεν έλαβαν) οι ίδιοι από το εκλογικό σώμα, στις 6/5/2012 και να δουν τις αιτίες αυτής της εντολής. Θα τους ήταν πολύ πιο χρήσιμο. Όσον αφορά την λαϊκή εντολή που θα λάβουν (ή δεν θα λάβουν), εκ νέου, από το εκλογικό σώμα στις 17/6/2012, αυτή θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα και πολύ πιο εκκωφαντική. Και προφανώς, θα έχουν όλον τον καιρό μπροστά τους, για να την εξετάσουν.


Πολλοί (π.χ. στην "Αριστερή Στρουθοκάμηλο" και όχι μόνο) χρεώνουν στην Ν.Δ. τον διπλασιασμό του ελληνικού δημόσιου χρέους Κατ' αρχήν, είναι ανιστόρητοι. Η Ν.Δ. δεν ευθύνεται για τον διπλασιασμό του ελληνικού δημόσιου χρέους. Οι αιτίες του διπλασιασμού αυτού του χρέους έχουν να κάνουν με την επιτοκιακή/ανατοκιστική επιβάρυνσή του. Και η αδυναμία εξόφλησής του οφείλεται στην μετατροπή της νομισματικής του βάσης. Δηλαδή από το γεγονός ότι μετετράπη από ένα δραχμικό, μαλακό και εξυπηρετήσιμο χρέος, σε ένα χρέος σε ευρώ, ήτοι ένα χρέος σε σκληρό νόμισμα, που λειτουργεί, ως ξένο συνάλλαγμα και ως εκ τούτου, αδύνατο να εξυπηρετηθεί.


[Αλλά στην πολιτική ζωή του τόπου ενεφανίσθη και ένας άλλος ... αστέρας του κοσμοπολίτικου και ως εκ τούτου, δωσιλογικού αριστερού "ευρωπαϊσμού", ως υπουργός της υπηρεσιακής κυβέρνησης Πικραμμένου! Όσον αφορά το ... "μανιτάκι με τα σπίρτα", τι να πει κανείς, για τον παλιό αριστεριστή, που κατάντησε, αυτό που κατάντησε. Ο καθείς, με την τύχη του. Και ο κ. Μανιτάκης επέλεξε την δική του. Όχι δηλαδή ότι ήταν, κάποτε, κάτι το σπουδαίο. Πάντοτε ασήμαντος και μηδαμινός ήταν, από τότε που τον ξέρω, ως καθηγητή του Συνταγματικού. Αμαθής, ως προς την τέχνη του και στην σκιά όλων όσων πέρασαν από αυτό το πόστο (ο Βαγγέλης Βενιζέλος, φυσικά, δεν συγκρίνεται μαζί του, αφού ο κακομοίρης ο Μανιτάκης έβλεπε, ασθμαίνοντας και πάντοτε, από μακριά, την σκόνη του Βαγγέλη) και φυσικά δογματικός στις όποιες απόψεις του - αν και όταν τολμούσε να έχει απόψεις -, αφού πάντοτε ο δογματισμός είναι το ύστατο καταφύγιο της αμάθειας. Καλά έκαναν και μου θύμισαν την ύπαρξη αυτού του τύπου οι Οικολόγοι Πράσινοι. Τον είχα ξεχάσει, ως παρουσία και στις δύσκολες ημέρες που ζούμε, η ευθυμία και η διασκέδαση χρειάζονται]...


Όσον αφορά τον παλαιό (αλλά και τον νέο) δικομματισμό, προφανώς το "όχι" του εκλογικού σώματος είναι δεδομένο. Υπάρχει, όμως και ένα άλλο πολύ πιο ηχηρό "όχι" του εκλογικού σώματος, το οποίο αφορά τους Οικολόγους Πράσινους - αλλά και την ΔΗΜΑΡ. Με αυτό το "όχι", έχουν σκοπό να ασχοληθούν; Και τι θα κάνουν με το επόμενο "όχι", που έρχεται και το οποίο θα είναι ακόμα πιο ηχηρό και επίσης θα τους αφορά; Θα βγάλουν τα κατάλληλα συμπεράσματα οι αφελείς (αλλά και συμφεροντολόγοι) κόκκινοι και πράσινοι "ευρωπαϊστές" μας;


Όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, το τι θα κάνει, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 17/6/2012, δεν το γνωρίζω. Μπορεί να μπει σε κάποια κυβέρνηση και χωρίς να είναι πρώτο κόμμα, αν και σε αυτή την περίπτωση, δεν θα έχει εντολή, από τους ψηφοφόρους του, να πράξει κάτι τέτοιο. Αν το πράξει, θα αυτοκτονήσει. Αλλά αυτό είναι δικαίωμά του.


Αυτό που ξέρω είναι ότι στις βουλευτικές εκλογές της 6/5/2012 δεν είχε εντολή από το εκλογικό σώμα που τον ψήφισε, να μπει σε μια κυβέρνηση με Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Και σε αυτή την εντολή υπάκουσε.


Ούτε η ΔΗΜΑΡ είχε εντολή, από το δικό της εκλογικό σώμα, να μπει σε κυβέρνηση με Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Και ο κ. Φώτης Κουβέλης υποχρεώθηκε, μετά από ταλαντεύσεις, να υπακούσει σε αυτή την εντολή. Τώρα, αν η ΔΗΜΑΡ μπει σε μια τέτοια κυβέρνηση, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 17/6/2012, θα έχει κάθε νομιμοποίηση από το δικό της εκλογικό σώμα, αφού ο κ. Κουβέλης έχει θέσει το ζήτημα στην παρούσα προεκλογική εκστρατεία και η ψήφος, που θα λάβει - όσο μέγεθος και αν έχει αυτή - θα έχει συμπεριλάβει στα υπόψη της και αυτή την παράμετρο. (Και αυτή την παράμετρο θα έχει λάβει υπόψη του και το τμήμα εκείνο των ψηφοφόρων, που δεν θα ψηφίσει την ΔΗΜΑΡ, στρεφόμενο προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν υπάρξει ένα τέτοιο τμήμα και το οποίο, εφ' όσον υπάρξει - που θα υπάρξει - θα καταγραφεί).


Ως εκ τούτου, όλοι οι αγχωμένοι, ας μη άγχονται. Κυβέρνηση θα υπάρξει, μετά τις κάλπες της 17/6/2012. Το ποιός θα πάρει τον "μουντζούρη" είναι το ζητούμενο.


Το καλύτερο (και το απολαυστικότερο) θα είναι να τον πάρουν οι "ευρωπαϊστές" και να βγάλουν αυτοί την χώρα από την ευρωζώνη.


Ομοίως, καλό, απολαυστικό, αλλά και πολύ ενδιαφέρον, θα είναι το να πάρει την κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, με το bonus των 50 εδρών, ως πρώτο κόμμα και με απόλυτη πλειοψηφία εδρών στη νέα Βουλή.


Ως εκ τούτου, υπομονή. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι ότι θα απολαύσουμε τις όποιες εξελίξεις...




Γι' αυτό καλύτερο είναι να αφήσουμε την επιφάνεια των πραγμάτων και να μπούμε στα ενδότερα.


Στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς, η ΔΗΜΑΡ και οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουν ταυτιστεί με την συντήρηση της παρούσας κατάστασης. Βέβαια, το να είναι συντηρητικός κάποιος δεν είναι, εξ ορισμού κακό. Κακό μπορεί να γίνει, το να είναι κάποιος συντηρητικός, εκ των περιστάσεων. Αυτό είναι που συμβαίνει σήμερα.


Η συντήρηση της παρούσας κατάστασης στην χώρα είναι αφόρητη, για τον πληθυσμό της, επειδή τον οδηγεί σε μια ραγδαία οικονομική και κοινωνική οπισθοδρόμηση. Αυτή η οχληρή, για τους κάθε είδους συντηρητικούς (και τους νεοσυντηρητικούς της ΔΗΜΑΡ, αλλά και των Οικολόγων Πράσινων), πραγματικότητα συνδέεται άμεσα και άρρηκτα με την ευρωζώνη και θα χειροτερεύει, όσο η χώρα κρατάει το ευρώ, ως νόμισμά της, υποτασσόμενη στις προσταγές του "Δ' Ράϊχ", δηλαδή στα κελεύσματα του επιτελείου της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία χρησιμοποιεί τον "ευρωπαϊσμό", ως μανδύα, με τον οποίο επικαλύπτεται ο παλαιός ωμός γερμανικός εθνικισμός, ο οποίος εκφράζει τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα αυτής της ελίτ, όπως αυτά έχουν σχηματοποιηθεί, με την συγκρότηση της ευρωζώνης, η οποία, ναι μεν επεβλήθη στην γερμανική ελίτ, προκειμένου να γίνει αποδεκτή, από τους νικητές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ενοποίηση της Γερμανίας, αλλά κατασκευάστηκε πάνω στα γερμανικά πρότυπα, αντικαθιστώντας το μάρκο, με το ευρώ, το οποίο κατέστη ένα νέο μάρκο, με άλλο όνομα.

 Αυτό το νέο μάρκο και η ευρωζώνη πνίγουν την χώρα και την οικονομία της και την οδηγούν στην ραγδαία οπισθοδρόμηση και σε ένα καθεστώς πεονίας, σε μια νέα μοντέρνα δουλοπαροικία. Με αυτόν τον ακραίο συντηρητισμό που οδηγεί την κοινωνία στην ραγδαία πτώχευσή της και σε ένα βιοτικό επίπεδο ανάλογο των χωρών της Αφρικής, ταυτίζονται, δια του "ευρωπαϊσμού" τους, που έχει οδηγηθεί σε μια απολογητική υπεράσπιση των θέσεων του γερμανικού νεοφιλελευθερίστικου εθνικισμού, η ΔΗΜΑΡ και οι Οικολόγοι Πράσινοι στην συνείδηση του μέσου Έλληνα. Ο μέσος Έλληνας, βέβαια, δεν έχει ακόμα αντιληφθεί ότι το ευρώ και η ζώνη του καταστρέφουν την χώρα. (Το υποψιάζεται, ολοένα και περισσότερο, αλλά ακόμα δεν το έχει αντιληφθεί. Αρκετοί μάλιστα νομίζουν ότι το ευρώ θα τους ... σώσει).

Δεν φτάνει που η εντόπια "ευρωπαϊστική" ελίτ κατέστρεψε την χώρα, εντάσσοντάς την στην ζώνη του ευρώ, έκοψε και επετειακό νόμισμα των δύο ευρώ, για να εορτάσει τα 10 χρόνια, από την απίστευτη στρατηγική ηλιθιότητα, που διέπραξε, με την κατάργηση της δραχμής και την υιοθέτηση του ευρώ, ως νομίσματος της χώρας! Φυσικά, το γεγονός ότι αυτή η ελίτ αποτελείται από αμετανόητους ηλίθιους είναι κάτι, που είναι, ευρύτατα γνωστό, αφού τους έχουν πάρει είδηση και έχουν γίνει αντικείμενο ενός ατέλειωτου χλευασμού στα πέρατα της οικουμένης. Ως εκ τούτου, δεν χρειαζόταν αυτή η συμβολική πράξη, για να αποδειχθεί το απίστευτο μέγεθος της ηλιθιότητάς της. Απλώς, η πράξη αυτή δείχνει και το πόσο αλλοπαρμένα ηλίθιοι είναι οι μετέχοντες σε αυτήν την ελίτ, καθώς και το γιατί η χώρα κατήντησε να ξεπέσει σε αυτό το σημείο, που έχει ξεπέσει. Ένα σημείο, το οποίο, βέβαια, δεν είναι το έσχατο. Κάθε άλλο...


Όμως, μπορεί να μην έχει, ακόμα, αντιληφθεί σε όλη του την έκταση τον καταστροφικό ρόλο του ευρώ και της ζώνης του, αλλά έχει καταλάβει πολύ καλά ότι το Μνημόνιο τον έχει καταστρέψει και ότι θα συνεχίσει να τον καταστρέφει. Και κάπου εδώ, ενώ αυτός οδηγείται σε μια ραγδαία φτωχοποίηση, έρχονται οι Οικολόγοι Πράσινοι και η ΔΗΜΑΡ να του πουν ότι πρέπει να μείνει νηφάλιος (!;) και ότι το Μνημόνιο, σε γενικές γραμμές, είναι καλό και ότι αυτό που χρειάζεται είναι κάποιες αλλαγές - αν και το Μνημόνιο είναι ουσιαστικά νεκρό, ήδη από τις βουλευτικές εκλογές της 6/5/2012 και το μόνο που περιμένει είναι τον νεκροθάφτη του, ο οποίος, των πραγμάτων, θα είναι η επόμενη ελληνική κυβέρνηση. Όποια και αν είναι αυτή και όσο και αν προσπαθήσει να το νεκραναστήσει.


Δυστυχώς, για τους νηφάλιους νεοσυντηρητικούς μας, οι καιροί δεν είναι καθόλου νηφάλιοι. Σε προεπαναστατικές περιόδους (και από τον Απρίλιο του 2010 η Ελλάδα - και σιγά - σιγά και η ευρωζώνη - βρίσκεται σε προεπαναστατική περίοδο) ο ρεφορμισμός δεν είναι λειτουργικός. Αντίθετα, μάλιστα, πυροδοτεί, έτι περισσότερο, την εξεγερτική διάθεση του πληθυσμού και καθιστά ακόμα πιο περίπλοκη την επικρατούσα κατάσταση.


Αυτή είναι η πραγματικότητα, σήμερα, στην Ελλάδα και όποιος την αγνοεί και μένει στην επιδερμική και εξωκοινωνιολογική ανάλυση των πραγμάτων, μιλώντας για "υποσχεσιολογία", για "πόλωση" και για "λαϊκισμό", θα μείνει, μακριά νυχτωμένος και λειτουργικές λύσεις δεν θα βρει, ούτε θα μπορέσει να τις προτείνει, ακόμα και αν τις σκεφθεί, διότι θα μείνει αποξενωμένος από το κυρίαρχο ρεύμα. Και οι νεοσυντηρητικοί "ευρωπαϊστές" μένουν μακριά από το κυρίαρχο ρεύμα, διότι αρνούνται να δεχθούν ότι η ελληνική κοινωνία ριζοσπαστικοποιείται. Και όσοι, εξ αυτών το διαπιστώνουν, το φοβούνται και το τρέμουν αυτό το ρεύμα, επειδή δεν μπορούν να το διαχειριστούν.


Αλλά, για να μπορέσει κάποιος να διαχειριστεί ένα κοινωνικό ρεύμα που ριζοσπαστικοποιείται, πρέπει να ριζοσπαστικοποιηθεί και ο ίδιος. Αν δεν ριζοσπαστικοποιηθεί, δεν θα επιτύχει τίποτε. Και το να ριζοσπαστικοποιηθεί σημαίνει ότι πρέπει να διδαχθεί από το ρεύμα αυτό. Και το να διδαχθεί σημαίνει ότι πρέπει να κατανοήσει τις οικονομικές και κοινωνικές αιτίες, που οδήγησαν στην δημιουργία αυτού του ρεύματος, μέσα στην κοινωνία. Όλα αυτά, σημαίνει ότι, πιθανότατα, αυτός ο κάποιος θα χρειασθεί να αφήσει πίσω του κάποιες από τις πεποιθήσεις του. Ότι δηλαδή θα πρέπει να τις αναθεωρήσει.


Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Πάνος Καμμένος και η Χρυσή Αυγή (άλλοι ευκολότερα, άλλοι δυσκολότερα) το έκαναν. Μέσα από πολλά εσφαλμένα και ιδεοληπτικά συμπεράσματα, έβγαλαν και κάποια σωστά συμπεράσματα. Με αυτά τα συμπεράσματα, κατάφεραν να αποκτήσουν ένα ευάριθμο ακροατήριο, που στο παρελθόν, δεν το είχαν δει, ούτε στο καλύτερο όνειρό τους. (Το τι θα κάνουν και το πως θα το διαχειρισθούν, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα, που δεν είναι της παρούσης. Αυτό μένει να το δούμε).


Η ΔΗΜΑΡ, οι Οικολόγοι Πράσινοι και οι λοιποί "ευρωπαϊστές" μας, τι έκαναν; Τίποτε - πέραν του να συνιστούν ... νηφαλιότητα!


Έλα, όμως, που στην ευρωζώνη, τώρα (δηλαδή από τον Απρίλιο του 2010), πρέπει κάποιος να κτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και να αρνηθεί τις αξιώσεις των εκφραστών του γερμανικού εθνικισμού! Και ποιός θα το κάνει αυτό; Υπάρχει κάποιος; Και ποιός είναι αυτός; Το αστείο "μανιτάκι με τα σπίρτα" και όσοι έχουν την ίδια με αυτό "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολιτική και αντιπατριωτική αντίληψη;


Θα το ξαναπώ :

Η ευρωζώνη, ως νομισματική ένωση είναι νεκρή. Κάποιος πρέπει να την θάψει. Και στα συντρίμια της πρέπει να οικοδομηθεί μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία (αλλιώς όλοι πρέπει να γυρίσουν στα παλαιά τους νομίσματα). Και αυτή η ευρωπαϊκή ομοσπονδία, αν οικοδομηθεί, θα οικοδομηθεί, ως ευρωπαϊκή πατρίδα, ως εθνογέννεση και όχι, ως πολυεθνικό/κοσμοπολιτικό σουπερμάρκετ. Και όλα αυτά (τα κυριότερα τουλάχιστον) δεν μπορούν να γίνουν με ατέρμονες συζητήσεις. Πρέπει να γίνουν γρήγορα και χωρίς πολλές κουβέντες.


Τι έκαναν, όμως, οι "ευρωπαϊστές" μας, για όλα αυτά, όλον αυτόν τον καιρό; Τίποτε το καλό. Έκαναν το χειρότερο : Την ευρωζώνη...


Και αντί να καταφεύγουν στα εργαλεία της κοινωνιολογικής ανάλυσης, μπας και καταλάβουν το τι συμβαίνει, αυτοί το έχουν ρίξει στο κουτσομπολιό. Έτσι, όμως, οι άλλοι, που δεν μένουν στο κουτσομπολιό, καβαλούν το ριζοσπαστικοιημένο ρεύμα της κοινωνίας και τους αφήνουν πίσω να κλαίνε την μοίρα τους. Και φυσικά, αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί και μετά τις αυριανές εκλογές. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμά τους...

Την τύχη της "Ε.Σ.Σ.Δ." επιφυλάσσει η γερμανική ελίτ στην ευρωζώνη; (Ίσως και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία, πολύ δύσκολα, θα επιβιώσει από μια σαρωτική διάλυση της ευρωζώνης και χωρίς την οικοδόμηση στα ερείπια της τελευταίας, μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας). Ναι, αυτήν ακριβώς την τύχη επιφυλάσσει στην ευρωζώνη η Γερμανία, εφ' όσον οι άλλοι την παραζορίσουν και επιμένουν να την βάλουν να πληρώσει τα χρέη τους. Όμως, αυτό που, επίσης, επιθυμεί η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ είναι το να χρεώσει μια τέτοια εξέλιξη στους άλλους και να μην την χρεωθεί η ίδια. Και η ελληνική ελίτ θεωρείται, ως ένας πολύ καλός και πάρα πολύ βολικός πελάτης, στην προσπάθεια αυτή...


 Για να είμαστε ακριβείς, αυτό που λέω είναι ότι αυτή, που έχει πεθάνει, είναι η ευρωζώνη, ως αυτό που είναι. Δηλαδή, ως νομισματική ένωση. Παρά τον θάνατό της, όμως, διατηρείται, από την κ. Μέρκελ και την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, σε μια νεκροζώντανη κατάσταση, ως ζόμπι, το οποίο αφαιμάσσει και καταστρέφει τις οικονομίες των χωρών, που αποτελούν την αιμοποτική βαμπιρική ευρωζώνη. Αυτό που μένει να γίνει, είναι η αποδοχή του θανάτου της και η ταφή του κουφαριού της.


Το ευρώ, το πιο πιθανό είναι ότι θα ακολουθήσει τον θάνατο της ζώνης του. Αλλά, παραδόξως, μπορεί να έχει (και έχει) κάποιες λίγες πιθανότητες να επιζήσει του θανάτου της ευρωζώνης. Όμως, αυτές οι λίγες πιθανότητες επιβίωσης του ευρώ, ως νομίσματος, μπορούν να γίνουν πραγματικότητα μόνον με την ταφή της ευρωζώνης, ως νομισματικής ζώνης, όσο και αν αυτό ακούγεται ως παραδοξολογία.


Το ευρώ είναι και αυτό ένα νόμισμα-φάντασμα, μια ακόμα βαμπιρική κατασκευή, που κατατρώγει και καταστρέφει τις οικονομίες των χωρών της ευρωζώνης και εφ' όσον ο θάνατος της ευρωζώνης λάβει την μορφή της διάλυσής της, στα εξ ων συνετέθη, το ευρώ θα χαθεί από το ιστορικό προσκήνιο και θα ταφεί, μαζί με την ζώνη του. Αυτό είναι και το πιθανότερο. Δεν είναι, όμως, το μόνο πιθανό.


Και δεν είναι το μόνο πιθανό, διότι το ευρώ μπορεί να επιβιώσει του θανάτου της ευρωζώνης (ο οποίος, ούτως, ή άλλως, θα συμβεί), μόνον ως νόμισμα - το ίδιο, ή κάποια παραλλαγή του - μιας ευρωπαϊκής κρατικής ομοσπονδίας. Αυτό το ευρώ, όμως, ουδεμία σχέση θα έχει και ως προς το περιεχόμενό του και ως προς την λειτουργία του, με την σημερινή αβαθή μορφή του. Θα είναι ένα κανονικό νόμισμα, όπως όλα τα άλλα νομίσματα των κρατών του πλανήτη, διότι θα εκδίδεται από ένα κράτος, το οποίο θα έχει το δικαίωμα της νομισματοκοπής και της άσκησης νομισματικής, δημοσιονομικής και εισοδηματικής πολιτικής, θα ελέγχει την Κεντρική του τράπεζα και την πορεία αυτού του νομίσματος στις διεθνείς αγορές.


Αυτά, ως προς το ευρώ. Αυτό έχει κάποιες λίγες πιθανότητες να επιζήσει, του θανάτου της ευρωζώνης. Η ίδια η ευρωζώνη, όμως, δεν έχει καμμία πιθανότητα να επιζήσει, ως νομισματική και οικονομική ένωση, δηλαδή ως αυτό που είναι σήμερα. Αυτή είναι νεκρή και περιμένει τον νεκροθάφτη της. Και από ό,τι φαίνεται, αυτός είναι, καθ' οδόν.


Προάγγελοι της έλευσης του νεκροθάφτη της ευρωζώνης είναι πολλοί. Η ίδια η έλευση της ελληνικής κρίσης τον Απρίλιο του 2010 απετέλεσε την έναρξη της διαδικασίας. Οι ευρωζωνίτες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να επιδεινώσουν την κατάσταση, με αποτέλεσμα της εξελισσόμενη απόδόμηση της ευρωζώνης. Δεν είναι η ώρα, ούτε και είναι χρήσιμο το να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή, η έναρξη της οποίας θα οδηγούσε στην αμερικανική χρηματοπιστωτική κρίση και στην παγκόσμια ύφεση του 2008, που ακολούθησε. Όμως, η ουσία της όλης υπόθεσης έχει να κάνει με το απλούστατο γεγονός ότι ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της ευρωζώνης (που το διοικεί η μπατιροτραπεζοκρατία) είναι χρεωκοπημένο και στην πράξη πτωχευμένο, χωρίς να υπάρχει ένα πραγματικό νόμισμα, ούτε μια πραγματική κεντρική τράπεζα, ούτε ένα πραγματικό ευρωπαϊκό κράτος, που να μπορούν να το στηρίξουν, ανακεφαλαιοποιώντας το.


Στην παρούσα φάση, η κίνηση των γερμανικών επιτοκίων είναι ένας ακόμα προάγγελος της επερχόμενης ταφής της ευρωζώνης - αλλά και του ευρώ. Πράγματι, αν δει κάποιος την εξέλιξη του επιτοκίου των διετών γερμανικών ομολόγων καταλαβαίνει ότι κάτι το εξαιρετικά ανορθολογικό συμβαίνει στην περίπτωση αυτή και τούτο επειδή οι αποδόσεις τους είναι αρνητικές. Δηλαδή οι αγοραστές πληρώνουν το γερμανικό δημόσιο για να τα πάρουν και χάνουν(!), αντί να αμείβονται, για το γεγονός ότι επενδύουν σε αυτά. Και επειδή οι αγοραστές πάντοτε σε αυτές τις περιπτώσεις, ουδέποτε αγοράζουν χωρίς την ύπαρξη κέρδους, είναι προφανές ότι πίσω από αυτήν την παραδοξολογική συμπεριφορά τους, κρύβεται κάτι άλλο.


Αυτό το κάτι άλλο, προφανώς, δεν είναι ο φόβος, ούτε η ανυπαρξία επενδύσεων, με καλύτερες αποδόσεις. Ως εκ τούτου, οι επενδυτές πρέπει να έχουν εντοπίσει κάποια πηγή κέρδους, μέσα σε αυτήν την επένδυσή τους στα αρνητικά επιτόκια των γερμανικών κρατικών ομολόγων. Και προφανώς, επενδύουν στην έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ, ή στην διάλυση της ευρωζώνης και την επαναφορά του μάρκου, ως νομίσματος της χώρας. Αλλά ποιού μάρκου; Ενός μάρκου, πιθανώς, ανατιμημένου, έως και 51%, περίπου, σε σχέση με την τωρινή διακύμανση του ευρώ, που είναι στο 1/1,24 σε σχέση με το δολλάριο. Προφανώς, λοιπόν, οι επενδυτές αναμένουν την ύπαρξη μεγάλου συναλλαγματικού κέρδους από τις τοποθετήσεις τους στα γερμανικά ομόλογα, σε σχέση με τα άλλα νομίσματα των χωρών της υπό διάλυση ευρωζώνης. Και οι κινήσεις αυτές των επενδυτών δεν είναι καθόλου αμελητέες, ενώ τα πιθανολογούμενα κέρδη είναι μεγάλα.


Από την άλλη πλευρά, ενώ τα γερμανικά επιτόκια είναι στα ιστορικά τους χαμηλά (το δεκαετές ομόλογο του γερμανικού δημοσίου ευρίσκεται στο 1,5%), τα επιτόκια των ομολόγων του νότου της ευρωζώνης είναι απαγορευτικά, για δανεισμό των κρατών του. Τα ιταλικά και τα ισπανικά επιτόκια αγγίζουν το 7% και δείχνουν το φόβο που επικρατεί στις αγορές. Έναν φόβο, ο οποίος σχετίζεται με την αναμενόμενη κατάρρευση του ευρώ και της ζώνης του, η οποία είναι μάλιστα και χρονικά προσδιορισμένη, με απώτατο όριο την διετία, όπως προκύπτει από τις αποκλίσεις ανάμεσα στα μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα επιτόκια δανεισμού των κρατών αυτών.


Ακόμα μια σαφής ένδειξη της επερχόμενης ταφής της ευρωζώνης είναι το κύμα των τραπεζικών αναλήψεων, που έχει εμφανισθεί ως ένα επιταχυνόμενο φαινόμενο στις ελλειμματικές χώρες του νότου της ευρωζώνης, αλλά και στην Ιρλανδία και στο Βέλγιο, συνοδευόμενο αυτό το κύμα και από το αντίστοιχο και αντίστροφο κύμα των αυξημένων καταθέσεων στην Γερμανία και στις άλλες πλεονασματικές χώρες της ευρωζώνης.


Πέρα από αυτά, η ταχεία πτώση της διεθνούς ισοτιμίας του ευρώ, σε σχέση με το δολλάριο, η διακύμανση του οποίου, σε λίγες ημέρες, από 1/1,35, έφθασε, έως το 1/1,24, δείχνει ότι οι διεθνείς αγορές υπολογίζουν στην εξαφάνιση του ευρώ και προπαθούν να εξασφαλισθούν, επιλέγοντας το δολλάριο, αποσύροντας τις καταθέσεις από το ευρώ και μετατρέποντάς τες, σε δολλάρια - και όλα αυτά, ενώ η αμερικανική οικονομία παραμένει προβληματική, τα αμερικανικά επιτόκια είναι αρνητικά και η Κεντρική Τράπεζα των Η.Π.Α. και ο Μπεν Μπερνάνκι, συνεχίζουν την πολιτική της διαρκούς και άφθονης αύξησης της ποσότητας του αμερικανικού νομίσματος - μια πολιτική, η οποία θα δικαιολογούσε την περαιτέρω πτώση του αμερικανικού δολλαρίου έναντι του ευρώ. Παρ' όλ' αυτά, όμως, οι αγορές στηρίζουν το δολλάριο, ακριβώς επειδή ποντάρουν ενάντια στο ευρώ.


Ακόμα, το σκηνικό του εξελισσόμενου ισπανικού δράματος, που σχετίζεται άμεσα με την τραπεζική κρίση, που αποδομεί την ευρωζώνη, θα προσδιορίσει και την τύχη του ευρώ και της ζώνης του. Η Ισπανία είναι πολύ μεγάλη για να αφεθεί στην τύχη της. Όπως είναι και πολύ μεγάλη για να διασωθεί, χωρίς να καταρρεύσει η ευρωζώνη. Η Μέρκελ σπρώχνει την Ισπανία στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, αλλά αυτός είναι αδύναμος να αντιμετωπίσει το ισπανικό πρόβλημα και η ισπανική κυβέρνηση, μετά την ελληνική εμπειρία, δεν θέλει να καταφύγει σε μια τέτοια διαδικασία. Και όχι μόνον αυτό. Η Ισπανία δεν είναι Ελλάδα. Δεν πρόκειται να παραδοθεί, αμαχητί, στις γερμανικές ορέξεις. (Όπως και η Γερμανία δεν πρόκειται να υποκύψει, εύκολα, στις ισπανικές αξιώσεις, οι οποίες, από ό,τι φαίνεται, έχουν να κάνουν με την νομισματοποίηση της ανακεφαλαιοποίησης των ισπανικών τραπεζών. Δηλαδή η Ισπανία απαιτεί αυτή η ανακεφαλαιοποίηση να γίνει χωρίς δανεισμό από τον ESM και με απ' ευθείας χρηματοδότηση ισπανικού κράτους από την Ε.Κ.Τ. Και ο συμβιβασμός που "επιτεύχθηκε" στις 10/6/2012 είναι εντελώς ασαφής, παρά το γεγονός ότι ο Ραχόϋ αποδέχτηκε τον δανεισμό της Ισπανίας, χωρίς, όμως, να έχει καθοριστεί το ποιός θα πληρώσει και με ποιά επιτόκια, ενώ οι συνεχείς επιθέσεις του Ισπανού πρωθυπουργού στους κεντρικούς τραπεζίτες της ευρωζώνης και ουσιαστικά στην Ε.Κ.Τ., ανοίγει την πόρτα, για την χρηματοδότηση του ισπανικού κράτους από την Ε.Κ.Τ., αφού αυτό επλήγη, από τον νέο δανεισμό που ανακοινώθηκε, με την διόγκωση του δημοσίου χρέους της μεγάλης αυτής χώρας, η οποία, οδηγείται, εκτός αγορών, λόγω της ανύψωσης των επιτοκίων δανεισμού της - μιας ανύψωσης που προήλθε από το γεγονός της διόγκωσης του δημόσιου χρέους, λόγω της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών της και του γεγονότος ότι αυτό το χρέος αρχίζει, πλέον και στην  περίπτωση της Ισπανίας, να καθίσταται, σταδιακά, ένα χρέος προς την ευρωζώνη και ως εκ τούτου, ώριμο προς αναδιάρθρωση, εις βάρος του ιδιωτικού τομέα, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας).


Αλλά, ισπανική κυβέρνηση δεν μπορεί να διαχειριστεί την τραπεζική κρίση, που έχει ενσκήψει στην χώρα της, αφού οι ανάγκες της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών της υπερβαίνουν τα 250 δισ. € - τα 100 δισ. €, που λένε ότι θα της δώσουν δεν φθάνουν, ούτε για να φθάσει στα μισά της όλης διαδικασίας - τα τοκοχρεωλύσια του ισπανικού δημόσιου χρέους πρέπει να ανέρχονται πάνω από τα 70 με 80 δισ. €., ενώ καταρρέουν οι ομόσπονδες κυβερνήσεις και οι τοπικές της αυτοδιοικήσεις, μέσα σε βουνά από χρέη, τα οποία δεν μπορούν να διαχειριστούν, η φυγή των τραπεζικών καταθέσεων αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς (από 75 δισ. €, που ήταν το 2011, έφθασε από τις αρχές του 2012, έως τώρα κοντά στα 160 δισ. €), με τα επιτόκια δανεισμού του ισπανικού δημοσίου να φθάνουν κοντά στο 7%. Ενώπιον ενός τέτοιου αδιεξόδου, η ισπανική πολιτικοοικονομική ελίτ πιθανότατα, δεν θα υποκύψει, όπως έπραξε η ελληνική. Η Ισπανία, με ένα λαό που είναι υπερήφανος και έχει αυξημένο το αίσθημα της αξιοπρέπειας (dignidad το αποκαλούν εκεί, είτε είναι αριστεροί, είτε είναι δεξιοί, είτε είναι αντεξουσιαστές), με μια μεγάλη βιομηχανική υποδομή και με εξαγωγές, οι οποίες έχουν καταστεί απαγορευτικές, λόγω του σκληρού και ακριβού ευρώ, με αποτέλεσμα η ισπανική οικονομία να έχει χάσει τις αγορές της Λατινικής Αμερικής, εύκολα μπορεί να εγκαταλείψει το ευρώ και να επιλέξει την επαναφορά του τοπικού της νομίσματος - της πεσέτας -, κουνώντας το μαντήλι του αποχαιρετισμού στην ευρωζώνη.


Και η Ισπανία δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ευρωζώνης. Η Ιταλία, με το 1,95 τρισ. € δημόσιο χρέος της, με τα επιτόκια δανεισμού της κοντά στο 7%, με ένα επίσης πτωχευμένο τραπεζικό τομέα και με υψηλό βαθμό διασποράς των ομολόγων του ιταλικού δημοσίου στις ευρωπαϊκές τράπεζες, με ένα πανάκριβο ευρώ, το οποίο αποκλείει την μεγάλη ιταλική βιομηχανία από τις διεθνείς αγορές, αποτελεί ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα, για την ευρωζώνη, αφού και η Ιταλία, ευκολότατα, μπορεί να κουνήσει το μαντήλι του αποχαιρετισμού στην ευρωζώνη. Και θα το πράξει, διότι, ούτε η ιταλική πολιτικοοικονομική ελίτ είναι διατεθειμένη να δεχθεί τα γερμανικά μαντζούνια, ως θεραπευτική αγωγή.


(Για τις μικρές χώρες της ευρωζώνης δεν μιλώ καθόλου. Αυτές - Σλοβενία, Κύπρος, Βέλγιο κλπ - θα πέσουν στον καιάδα των τοκογλυφικών μηχανισμών στήριξης. Όμως, αυτές δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι αυτό που θα ακολουθήσει την Ιταλία. Και αυτό που θα ακολουθήσει την Ιταλία, είναι η Γαλλία, και η διάρρηξη των δεσμών του άξονα Βερολίνου - Παρισιού, εάν η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ εξακολουθήσει να αρνείται να πληρώσει και εάν η βαμπιρική ευρωζώνη επιβιώσει, μέχρι τότε).

Γι' αυτό καλόν είναι να μην μιλάμε, έτσι εύκολα, για "κουβέντες καφενείου", όταν κάποιος επιχειρηματολογεί, για τον θάνατο της ευρωζώνης. Δεν είναι τόσο απλά (και απλοϊκά) τα πράγματα. Αρεστόν, ή όχι, η ευρωζώνη είναι νεκρή, ούτως ή άλλως. Και επίσης, αλήθεια είναι ότι το πιστοποιητικό του θανάτου της θα εκδοθεί, ούτως, ή άλλως.


Το μόνο ζήτημα, που έχει ουσία στην όλη υπόθεση, είναι το, εάν αυτό το πιστοποιητικό, που θα αφορά την επισημοποίηση του θάνατου της ευρωζώνης, θα είναι και πιστοποιητικό διάλυσής της, στα εξ ων συνετέθη, ή θα ακολουθηθεί από την ίδρυση μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας.


Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Και αυτό είναι που προσδιορίζει και διαφοροποιεί τους ευρωπαϊστές, που ενδιαφέρονται για την υλοποίηση της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας, από τους ιδεοληπτικούς "ευρωπαϊστές" μας, οι οποίοι, υπερασπιζόμενοι σφαλερά και αποτυχημένα κατασκευάσματα και καταστροφικές θεσμικές καρικατούρες, οδηγούνται στην υπηρεσία των ιδεολογημάτων και των συμφερόντων της "ευρωπαϊστικής" εκδοχής του γερμανικού εθνικισμού, τα οποία συμφέροντα εκφράζονται, μέσα από αυτά τα ιδεολογήματα...


Σε αυτήν την διαδικασία αποδόμησης του ευρώ και της ζώνης του, οι βουλευτικές εκλογές της 17/6/2012 θα παίξουν τον ρόλο τους. Γι' αυτό και όλοι οι ενδιαφερόμενες ελίτ ανησυχούν. Καλά κάνουν και ανησυχούν, αφού αυτό θα συμβεί όποιο κόμμα και αν πάρει την πρωτιά αύριο και όποια κυβέρνηση και αν εκλεγεί...


Είπαμε : Το Μνημόνιο είναι νεκρό. Όπως νεκρή είναι και η ευρωζώνη. Όσο και αν κρατούν και αυτό και εκείνη, σε μια νεκροζώντανη κατάσταση ζόμπυ, η ταφή τους θα πραγματοποιηθεί, ενώπιον όλων των "τεθλιμμένων συγγενών, φίλων και γνωστών"...