Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

31/1/1996 - 31/1/2016 : Η κρίση των Ιμίων, 20 χρόνια, μετά τον πρώτο σύγχρονο ακρωτηριασμό της ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας. (Μια αποτίμηση των ολέθριων πεπραγμένων της κοσμοπολίτικης "εκσυγχρονιστικής" και "ευρωπαϊστικής" ελίτ, που εξουσιάζει την χώρα).




Ο Κώστας Σημίτης, ως νεόκοπος πρωθυπουργός, επικυρώνει, στις 31 Ιανουαρίου 1996, από το βήμα της βουλής, την αναίτια ελληνική ήττα, στα Ίμια και ευχαριστεί την κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Bill Clinton, για την παρέμβασή της και την ουσιαστική διευθέτηση της κρίσης, με τον ακρωτηριασμό της ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας και την αποδοχή των τουρκικών αιτιάσεων, που αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία στις βραχονησίδες των Ιμίων και θέτουν ζήτημα ύπαρξης "γκρίζων ζωνών", εντός του Αιγαίου.




Μπορεί να πέρασαν (και όντως, πέρασαν) 20 χρόνια, από την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, στα Ίμια, μπορεί η χώρα, σήμερα, να αντιμετωπίζει άλλα προβλήματα, που αφορούν την άμεση επικαιρότητα και τα οποία είναι, πολύ πιο φλέγοντα και αναμφιβόλως, πιο σημαντικά, αλλά η αναίτια ελληνική ήττα του Ιανουαρίου του 1996, δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχαστεί, διότι αποτελεί την απαρχή και την πραγματική βάση όλων όσων ακολούθησαν και οδήγησαν, στην σχεδιασμένη, από την τοκογλυφική ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και την κοστουμαρισμένη ευρωαλητεία των αποτελούμενων, από νοοτροπία "skinheads, με γραβάτα", τεχνοκρατικών και πολιτικών ελίτ, που κάνουν κουμάντο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες και στις λοιπές πρωτεύουσες των χωρών της ευρωζώνης και της Ε.Ε.

Εννοείται, βέβαια, ότι ουδέποτε πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα, σήμερα, βρίσκεται, υπό καθεστώς (τουλάχιστον, δημοσιονομικής, σύμφωνα με τις παραδοχές της ίδιας της εντόπιας πολιτικής τάξης, που έριξε την χώρα, ενσυνειδήτως και επί σκοπώ, στα βράχια) ουσιαστικής και πραγματικής κατοχής - η οποία, βέβαια, είναι, περίπου πλήρης και εκτείνεται, σε όλα τα επίπεδα -, υποκείμενη στην εξουσία των σύγχρονων (και εκσυγχρονισμένων) απογόνων των βαρβαρικών στιφών της ευρωπαϊκής Δύσης, των οποίων οι ηγέτες, το 1204, εμφανιζόμενοι - και τότε, όπως και τώρα -, ως δανειστές, διέλυσαν το εξελληνισμένο Βυζάντιο, διαμοιράζοντας τα ιμάτιά του, διότι η ιστορική μνήμη είναι, πάντοτε, απαραίτητη. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν η αποκαλούμενη ως "κρίση των Ιμίων" και η, άνευ αιτίας, ελληνική ήττα, προξενήθηκε, από το, τότε, νεοεμφανισθέν κυβερνητικό τσίρκο των "εκσυγχρονιστών ευρωπαϊστών", που, μόλις, είχε σχηματίσει ο Κώστας Σημίτης, χάριν της αποκαλούμενης και πολυδιαφημιζόμενης "ευρωπαϊκής προοπτικής" της Ελλάδας, στην οποία προοπτική η αφελής και ανίκανη να σκεφθεί, με όρους απλής λογικής, εντόπια "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολιτική (και συνάμα, αντιπατριωτική) πολιτικοοοικονομική ελίτ έδωσε διαστάσεις μιας νέας "εθνικής ιδέας".

Το πού οδήγησε η διάνυση αυτής της "ευρωπαϊκής προοπτικής", το ζούμε εδώ και επτά χρόνια. Η χώρα υπέστη μια γιγαντιαίων διαστάσεων στρατηγική ήττα και οδηγήθηκε, στην καταστροφή, η οποία εξελίσσεται, χωρίς ορατό σταματημό, αφανίζοντας, σε καιρό ειρήνης, περίπου, το 30% της εθνικής παραγωγής, γεγονός, το οποίο ουδέποτε έχει συμβεί, μετά την εκδίωξη των Οθωμανών, στα 195 χρόνια του βίου της νεοελληνικής κοινωνίας. Γι' αυτή την ολέθρια εξέλιξη, η κρίση των Ιμίων  υπήρξε, ως εναρκτήριο λάκτισμα, καθοριστική, ως καταγραφή και απόδειξη της στρατηγικής ανικανότητας, των κακών προθέσεων και της ευήθειας των "ευρωπαϊστών" μας.

Η Ελλάδα, εκείνη την εποχή, λόγω της ψοφοδεούς αντίληψης και της συνακόλουθης ξεπουληματικής στάσης και συμπεριφοράς της πολιτικής ηγεσίας, όπως αυτή εκφραζόταν, από την - διαχρονικά, μοιραία - κυβέρνηση των αφελών, ιδεοληπτικών και ανίκανων να έχουν (ή να διαμορφώσουν) μια στοιχειώδη στρατηγική σκέψη, "ευρωπαϊστών" του Κώστα Σημίτη, αρνήθηκε την υπεράσπιση της εδαφικής κυριαρχίας της χώρας, επί των δύο αυτών βραχονησίδων του νοτιοανατολικού Αιγαίου και έχασε την ευκαιρία μιας στρατιωτικής νίκης, επί του αντιπάλου, του οποίου τον στόλο είχε την άμεση δυνατότητα να καταβυθίσει, θέτοντας το τουρκικό πολεμικό ναυτικό, σε απόλυτη επιχειρησιακή αδυναμία και τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, σε δυσχερέστατη θέση.

Η κυβέρνηση των μαϊμουδένιων "εκσυγχρονιστών" και των αφελών "ευρωπαϊστών" του Κώστα Σημίτη απεμπόλησε, τα ξημερώματα της 31/1/1996, την ελληνική κρατική κυριαρχία στα νησιά Ίμια και σε ένα άλλο άγνωστο πλήθος νήσων, νησίδων και βραχονησίδων, στο Αιγαίο, αποδεχόμενη την ύπαρξη "γκρίζων ζωνών", στο πέλαγος αυτό, με πρότυπο την περίπτωση των Ιμίων, όπου, με την παρέμβαση των Αμερικανών, συμφωνήθηκε το τρίπτυχο "No flags, no ships, no guns" και την υποτιθέμενη επαναφορά του προτέρου νομικού και πραγματικού καθεστώτος, το οποίο, όμως, άλλαξε περιεχόμενο και μετατράπηκε, από καθεστώς πλήρους ελληνικής κρατικής εδαφικής κυριαρχίας, σε ένα ακαθόριστο καθεστώς, το οποίο βρίσκεται, υπό αμφισβήτηση.


Καιρός είναι να μιλήσουμε, ανοικτά και χωρίς περιστροφές, για εκείνη την εποχή. Αυτό, που επιχειρήθηκε, κατά την διάρκεια της ύστερης διακυβέρνησης της χώρας, από τον Ανδρέα Παπανδρέου (13 Οκτωβρίου 1993 - 16 Ιανουαρίου 1996) πριν από την έλευση των κοσμοπολιτών "εκσυγχρονιστών" του Κώστα Σημίτη, ήταν η έμπρακτη ενεργοποίηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, στο Αιγαίο, με την σταδιακή εφαρμογή του Δίκαιου της Θάλασσας.

Για τον λόγο αυτόν, η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, πέρασε, στην βουλή, τον νόμο 2321/1995 (ΦΕΚ 136 Α'/23-6-1995), καθορίζοντας το εύρος των 12 ναυτικών μιλίων, για την ελληνική χωρική θάλασσα. Με δεδομένο ότι η μεγίστη πλειοψηφία όλων των νησιών, που βρίσκονται, πέρα από τα τρία ναυτικά μίλια των ακτών της Τουρκίας, ανήκουν στην Ελλάδα, όπως ορίζει, ρητά και κατηγορηματικά, η Συνθήκη της Λωζάνης, το Αιγαίο μετατρεπόταν, σχεδόν, σε μια κλειστή ελληνική θάλασσα, χωρίς να υπάρχει κανένα, άξιο λόγου, αντεπιχείρημα.

Η τουρκική ελίτ, τότε, αντέδρασε, με το ψήφισμα της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, το οποίο εξακολουθεί να ισχύει, μέχρι σήμερα και ορίζει ότι η κήρυξη των 12 ναυτικών μιλίων, από την Ελλάδα, στο Αιγαίο, αποτελεί "αιτία πολέμου". Αλλά η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου δεν έκανε πίσω και έβαλε, στην πράξη έναν οργανωμένο σχεδιασμό, για την άσκηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, που απέρρεαν, από το Δίκαιο της Θάλασσας, επιχειρώντας να δημιουργήσει συνθήκες υποτυπώδους οικονομικής ζωής, σε πολλά νησάκια στο Αιγαίο, τα οποία η τουρκική πλευρά εποφθαλμιούσε.

Ως εκ τούτου, η κρίση των Ιμίων δεν προέκυψε, χωρίς λόγο και χωρίς προηγούμενο. Κάθε άλλο.

Όπως φαίνεται, η πρόκληση ενός πολεμικού επεισοδίου, στο Αιγαίο ήταν, μέσα στους σχεδιασμούς του
Ανδρέα Παπανδρέου, του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με επικεφαλής τον υπουργό Γεράσιμο Αρσένη και υφυπουργό τον απόστρατο πτέραρχο Νικόλαο Κουρή και τον αρχηγό της Ε.Υ.Π. ναύαρχο Λεωνίδα Βασιλικόπουλο, σε συνθήκες, όπου η ελληνική πλευρά θα είχε το τακτικό αεροναυτικό πλεονέκτημα, με σκοπό την έκθεση της Τουρκίας, ως επιτιθέμενης, συνδυασμένη, με την ήττα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, επί του εδάφους, προκειμένου να ξεκινήσει μια διαπραγμάτευση, στην οποία η ελληνική πλευρά θα βρισκόταν, από θέση ισχύος.


Όμως, η βαρύτατη ασθένεια του Ανδρέα Παπανδρέου άλλαξε τα δεδομένα, γεγονός το οποίο εκμεταλλεύτηκε η τουρκική πλευρά, με τα γεγονότα της σκοπούμενης προσάραξης του τουρκικού πλοίου, στην περιοχή των Ιμίων, την 25/12/1996 και το, επίσης, στημένο παιχνίδι των σημαιών. Η τουρκική πλευρά βλέποντας την ουσιαστική ακυβερνησία, που υπήρχε, στην Ελλάδα και αντιλαμβανόμενη ότι οι διάδοχοι του Ανδρέα Παπανδρέου δεν θα ήσαν διατεθειμένοι να προχωρήσουν, στον αρχικό σχεδιασμό του ευρισκόμενου, προς το τέλος του βίου του, ασθενούντος πρωθυπουργού, προχώρησε, στον δικό της σχεδιασμό, ο οποίος, τελικά, απεδείχθη ορθός.  

Διότι μπορεί η ελληνική πλευρά των Αρσένη - Βασιλικόπουλου να προχώρησε, στον αρχικό σχεδιασμό (η τουρκική πλευρά, επισήμως, αποδίδει, σε προβοκάτσια του Γεράσιμου Αρσένη την κρίση των Ιμίων και σε αυτό βρίσκει σύμφωνο και τον Κώστα Σημίτη), με την αρχική ανάρτηση της ελληνικής σημαίας, στην δυτική Ίμια και μετά, με υποστολή της τουρκικής σημαίας (με τον δήμαρχο της Καλύμνου, τον παπά και τον ... αστυνομικό διευθυντή), που είχαν αναρτήσει, στην βραχονησίδα, οι Τούρκοι πράκτορες της ΜΙΤ, εμφανιζόμενοι, ως δημοσιογράφοι και την αποστολή αγήματος βατραχανθρώπων να φυλάσσουν την σημαία, αλλά "το πουλάκι είχε πετάξει".

Η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, ενώ, στην αρχή, προχώρησε, στην υλοποίηση του αρχικού σχεδιασμού, στην συνέχεια, έκανε πίσω και αποδέχτηκε, έμπρακτα και επίσημα, τους τουρκικούς ισχυρισμούς, προκειμένου να αποφύγει την στρατιωτική αντιπαράθεση, με την Τουρκία, στο Αιγαίο, παρά το γεγονός ότι γνώριζε ότι η ελληνική πλευρά είχε το τακτικό πλεονέκτημα και θα βύθιζε τον τουρκικό στόλο, επιφέροντας μια τεράστια βλάβη, στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες θα έκαναν, πολύ καιρό, για να συνέλθουν, από το κτύπημα αυτό.


Για να αντιληφθούμε το αβάσιμο των ισχυρισμών της τουρκικής εξουσιαστικής ελίτ, οι οποίοι, ουσιαστικά, υιοθετήθηκαν, από τους "εκσυγχρονιστές" του Κώστα Σημίτη και από όλη των εντόπια ελίτ των "ευρωπαϊστών", είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν, στην Ελλάδα, το 1948, από την Ιταλία, η οποία τα είχε αποσπάσει, από την καταρρέουσα Οθωμανία, η οποία είχε υπογράψει σχετικές διεθνείς συνθήκες και οι οποίες είχαν επικαιροποιηθεί και συμπληρωθεί, με την υπογραφή της Τουρκίας της εποχής του Μουσταφά Κεμάλ, ως διαδόχου του οθωμανικού κράτους. 




 


 Το, τηλεγράφημα της Ιταλικής Διοίκησης των Νήσων του Αιγαίου, υπ' αριθμ. 198, της 2ας Φεβρουαρίου 1933, που συνοδεύει τον χάρτη, με τον οποίο προσδιορίστηκαν, με πλήρη ακρίβεια, τα όρια της ιταλικής κυριαρχίας, στα νησιά, τις νησίδες, στις βραχονησίδες και στα χωρικά ύδατα της περιοχής.




Μπορεί να είναι κουραστικό, αλλά, για λόγους ιστορικής καταγραφής, είναι χρήσιμο να δούμε το πλήρες κείμενο της ιταλοτουρκικής "Σύμβασης για τον καθορισμό των χωρικών υδάτων, ανάμεσα, στις ακτές της Ανατολίας και της νήσου του Καστελλόριζου", που υπογράφηκε, στις 4/1/1932, στην Άγκυρα, αλλά και το κείμενο του συνημμένου πρωτοκόλλου, που υπογράφηκε και αυτό, στην Άγκυρα, στις 28/12/1932 και περιέχει, λεπτομερώς, τα στοιχεία της οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων των δύο κρατών, στην περιοχή.

Αυτά τα επίσημα έγγραφα, που αποτελούν τμήμα του Διεθνούς Δικαίου, το οποίο και εξειδικεύουν, στην συγκεκριμένη περιοχή, έχουν, ως ακολούθως :



α)  ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΟΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΧΩΡΙΚΩΝ ΥΔΑΤΩΝ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟΥ.


"Η Βασιλική Κυβέρνηση της Ιταλίας αντιπροσωπευόμενη, από την Αυτού εξοχότητα, τον βαρώνο Pompeo Aloisi, πληρεξοούσιο Υπουργό και πρεσβευτή, στην Τουρκία, αφ' ενός και η κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας αντιπροσωπευόμενη, από την Αυτού εξοχότητα, τον ιατρό κύριο Tevfik Rustu Bey, Υπουργό των Εξωτερικών, βουλευτή Σμύρνης, αφ΄ετέρου.

Επιθυμώντας να διατηρήσουν και να σταθεροποιήσουν, έτι περισσότερο, τις σχέσεις της ειλικρινούς φιλίας, οι οποίες, λίαν ευτυχώς, υφίστανται μεταξύ τους, αποφάσισαν να διακανονίσουν, με μια άμεση διευθέτηση, την διαφορά, που ανεφύη, μεταξύ της Ιταλίας και της Τουρκίας, σχετικά, με την κυριαρχία, επί των νησίδων, που κείνται, μεταξύ των ακτών της Ανατολίας και της νήσου Καστελλορίζου, ως επίσης και επί της νήσου Καρά Αντά και να προβούν, στην οριοθέτηση των χωρικών υδάτων, που περιβρέχουν, τις, ανωτέρω, νησίδας, η κυριότητα των οποίων απετέλεσε το αντικείμενο αμφισβητήσεως, μεταξύ τους, κατόπιν της ερμηνείας των σχετικών διατάξεων της Συνθήκης της Λωζάνης.

Οι υπογραφόμενοι, μετά την παρουσίαση των πληρεξουσίων εγγράφων, που βρέθηκαν, εν τάξει, συμφώνησαν, επί των κάτωθι σημείων :

Άρθρο 1.

Η Ιταλική κυβέρνηση αναγνωρίζει την κυριαρχία της Τουρκίας, επί των, κάτωθι, αναφερομένων νησίδων : Βολό (Τσατάλ-Αντά), Οχέντρα (Ουβαντίρε), Φουρνάκια, Κατώβολο, Γρασσούδι, (ΝΑ του Κατώβολο). Αι νησίδες του Ταχαταλλότα, Πηγή, Νησί της Πηγής, Ρετζίφ, Αγριελιά, Προυσεκλής (βράχος), Πάνω Μάκρη, Κάτω Μάκρη (περιλαμβανομένων και των βράχων), Μαραθών, Ρόκκο Βουτσάκι, Ντάτσια (Ντάσια), Νησί της Ντάσιας, Πρασούδι (Β. της Ντάσιας) Αλιμεντάρια, Καράβολα.

Άρθρο 2.

Η νησίδα του Καρά-Αντά, που βρίσκεται, εντός του κόλπου του Μπουντρούμ, θα ανήκει, επίσης, στην Τουρκία.

Άρθρο 3.

Αντιθέτως, η τουρκική κυβέρνηση αναγνωρίζει την κυριαρχία της Ιταλίας, επί των νησίδων, που βρίσκονται, εντός της ζώνης, που ορίζεται, από την περίμετρο του κύκλου, ο οποίος θα έχει, ως κέντρο, τον Θόλο της Εκκλησίας της πόλης του Καστελλόριζου και ως ακτίνα, την απόσταση, μεταξύ του αυτού του κέντρου και του ακρωτηρίου του Αγίου Στεφάνου (κατεύθυνση του ανέμου), δηλαδή :
Ψωραδιά, Πολαφάδας, Άγιος Γεώργιος (δύο νήσοι που αναφέρονται, στον αγγλικό χάρτη αρθμ.326), Ψωμί (Στρογγυλό, αγγλικός χάρτης 236) Κουτσουμπόρα (βράχοι), Μαύρο Ποινάκι, Μαύρο Ποινί
Εκτός των νήσων αυτών, που βρίσκονται, εντός της ανωτέρω αναφερομένης περιμέτρου, οι νησίδες του Αγίου Γεωργίου (Ρω), Δραγονέρα, ROSS και Υψηλή (Στρογγυλή) θα ανήκουν, επίσης στην Ιταλία.

Άρθρο 4.

Εξυπακούεται ότι όλες οι νήσοι, και όλες οι νησίδες και οι βράχοι, που βρίσκονται, εκατέρωθεν, της διαχωριστικής γραμμής των υδάτων, όπως αυτή καθορίζεται, από την παρούσα Σύμβαση, είτε οι ονομασίες τους αναφέρονται, σε αυτή, είτε όχι, θα ανήκουν στο κράτος, στην κυριαρχία του οποίου υπόκειται η ζώνη, εντός της οποίας ευρίσκονται οι, ανωτέρω, νήσοι, νησίδες και βράχοι.

Άρθρο 5.

Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν, επίσης, στον καθορισμό, των χωρικών υδάτων ως εξής:

Προς Ανατολάς.

Από ένα σημείο, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ του ακρωτηρίου του Αγίου Στεφάνου (κατεύθυνσις του ανέμου) και του ακρωτηρίου Γάτα.
Από εκεί, σε ευθεία γραμμή, έως ένα σημείο, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ Ψωμί και Προυσεκλής.
 Από αυτό το σημείο, σε ευθεία γραμμή, έως ένα σημείο, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ Μαύρο Ποινίς (MAVRO POINIS) και Προυσεκλής.
 Από αυτό το σημείο, σε ευθεία γραμμή, έως ένα σημείο, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ του ακρωτηρίου Νύφτης και του βράχου Προυσεκλής.
Από αυτό το τελευταίο σημείο, κατ' ευθείαν γραμμήν, έως ένα σημείο, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ της ΒΑ ακτής της νήσου Υψηλής (Στρογγυλή) και της ΝΔ ακτής της νήσου Νησί της Δασιάς.
Από αυτό το σημείο, σε ευθεία γραμμή, έως ένα σημείο, που βρίσκεται, σε απόσταση τριών μιλλίων, νοτίως του Τουγκ Μπουρνού.

Προς Νότο.

Από αυτό το τελευταίο σημείο, η γραμμή διέρχεται, έως ένα σημείο, που βρίσκεται, σε απόσταση τριών μιλλίων, νοτίως του ακρωτηρίου Νότια Υψηλή, για να συναντήσει τα μη αμφισβητούμενα θαλάσσια όρια.

Προς Βορρά.

Από ένα σημείο, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ του ακρωτηρίου Αγίου Στεφάνου (κατεύθυνσις ανέμου) και του ακρωτηρίου Γάτα, η γραμμή συνεχίζει, κατ' ευθείαν διεύθυνση, μέχρι ενός σημείου, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ του ακρωτηρίου Αγίου Στεφάνου (κατεύθυνσις ανέμου) και του ακρωτηρίου Βαθύ.
Από αυτό το σημείο, σε ευθεία γραμμή, έως ένα σημείο, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ του ακρωτηρίου Λιμενάρι και των βράχων Βουτζάκις.
Από αυτό το τελευταίο σημείο, σε ευθεία γραμμή, έως ένα σημείο, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ Δραγονέρα και των βράχων Βουτζάκι.
Από αυτό το τελευταίο σημείο, σε ευθεία γραμμή, έως ένα σημείο, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ του ΒΑ σημείου της νήσου Αγίου Γεωργίου (RHO) και του σηεμίου της ακτής της Ανατολίας του πλησιέστερου προς το βορεινόν άκρον της νήσου.
Από αυτό το τελευταίο σημείο, σε ευθεία γραμμή, έως ένα σημείο, που βρίσκεται, στο μέσον της αποστάσεως, μεταξύ Πρασσούδι και του ΝΔ άκρου της νήσου Αγίου Γεωργίου (RHO).
Από αυτό το τελευταίο σημείο, η γραμμή, κατ' ευθείαν διεύθυνση, διέρχεται, μέχρι ενός σημείου που βρίσκεται, σε απόσταση τριών μιλλίων, νοτίως της νήσου Βόλο, για να συναντήσει την θαλασσία οροθετική γραμμή, η οποία δεν αμφισβητείται.
Η οροθετική γραμμή, όπως περιγράφεται, στο παρόν άρθρο, ορισθείσα από τα Συμβαλλόμενα Μέρη, με σκοπό να καθορίσουν, σε ποιόν ανήκουν οι νήσοι και νησίδες, που βρίσκονται, εκατέρωθεν, αυτής της γραμμής συναντά, προς ανατολάς, σε ένα σημείο, που βρίσκεται, σε απόσταση τριών μιλλίων, νοτίως του Τούγκ Μπουρνού και προς δυσμάς, σε ένα σημείο, που βρίσκεται, σε απόσταση τριών μιλλίων, της νήσου Βόλο, σε γενικήν θαλλάσια οροθετική γραμμή, η οποία δεν αμφισβητείται από την Τουρκία και την Ιταλία.

Άρθρο 6.

Οι ονομασίες των προαναφερθεισών τοποθεσιών έχουν ληφθεί, από τον Ιταλικό χάρτη, αριθμ.624, τον γαλλικό, αριθμ.5551, και τον αγγλικό, αριθμ.236.
Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη συμφωνούν ότι, στην περίπτωση διαφοράς, μεταξύ του κειμένου της παρούσης Συμβάσεως και των συνημμένων χαρτών, θα ληφθεί, υπ' όψη, το κείμενον της Συμβάσεως.

Άρθρο 7.

Η παρούσα Σύμβαση θα επικυρωθεί και οι επικυρώσεις θα ανταλλαγούν, στην Ρώμη, μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Η Σύμβαση θα τεθεί, σε ισχύ, δεκαπέντε ημέρες, από της ημερομηνίας της ανταλλαγής των επικυρώσεων. Οι διαπεπιστευμένοι των Συμβαλλομένων Μερών υπέγραψαν την παρούσα Σύμβαση και έθεσαν, σε αυτήν, τις σφραγίδες τους.

Έγινε, σε δύο αντίτυπα, στην Άγκυρα, την 4η Ιανουαρίου 1932".






Ο παραπάνω χάρτης, που βρέθηκε, στα αρχεία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και έχει χαραχθεί, σε σχεδιόχαρτο, με την υπογραφή του Ιταλού ναύαρχου Soldati και του Τούρκου αξιωματικού του ναυτικού Ertugrul Bey, προσδιορίζει, επακριβώς και κατ' εφαρμογή των διατάξεων του πρακτικού του Δεκεμβρίου του 1932, (το κείμενο του οποίου παρουσιάζω, αμέσως, πιό κάτω), τα ιταλοτουρκικά σύνορα, στην περιοχή της Δωδεκανήσου και προσδιορίζει, λεπτομερώς, ποιά νησιά, ποιές νησίδες και ποιές βραχονησίδες ανήκουν, στην Ιταλία και αντιστοίχως, στην Τουρκία.  Όπως προκύπτει, από τον χάρτη αυτόν, τα Ίμια, υπό την τουρκική ονομασία  Cardac, (που τα έχω κυκλώσει, μέσα στο μικρό κομμάτι του χάρτη, με το πορτοκαλί χρώμα), αποτελούν τμήμα του νησιωτικού συμπλέγματος της Δωδεκανήσου και ως εκ τούτου, υπόκεινται, στην κρατική κυριαρχία της Ιταλίας.



β) ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΥΝΗΜΜΕΝΟΥ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ ΤΗΣ 28/12/1932.


"Οι λοιπές νήσοι.

Ο Ιταλός και οι Τούρκοι αντιπρόσωποι, σύμφωνα, με τις διατάξεις των επιστολών, που ανταλλάγησαν, την 4η Ιανουαρίου 1932, μετά την υπογραφή της Συμβάσεως, που φέρει την ίδια ημερομηνία και υπογράφηκε, από την Ιταλία και την Τουρκία, με σκοπό να καθορισθεί η κυριότητα των νήσων, νησίδων και βράχων, που βρίσκονται, μεταξύ της νήσου Καστελλορίζου και των ακτών της Ανατολίας, όπως επίσης και της νήσου Καρά-Αντά, και να μεθοδευθεί η οροθέτηση των χωρικών υδάτων, που περιβρέχουν, τις, ανωτέρω, νήσους, νησίδες και βράχους, επιστολών, με τις οποίες, τα δύο Μέρη ανέλαβαν την υποχρέωση να προτείνουν, στις οικείες κυβερνήσεις τους, να προβούν, στον, περαιτέρω, καθορισμό του εναπομείναντος τμήματος των ιταλοτουρκικών θαλάσσιων συνόρων, τα οποία δεν αποτελούν αντικείμενο αμφισβήτησης, συναντήθηκαν, γι' αυτόν τον λόγο, στο Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκικής Δημοκρατίας, στην Άγκυρα, την 28η Δεκεμβρίου 1932.

Παρευρίσκοντο:
Για την Ιταλική κυβέρνηση : Ο πλοίαρχος κύριος Roberto Soldati, Ναυτικός και Αεροπορικός ακόλουθος, στην Πρεσβεία της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλείου της Ιταλίας, στην Τουρκία.
Για την Τουρκική κυβέρνηση :  
Σαίπ Μπέη, Σύμβουλος Πρεσβείας, Προϊστάμενος του 1ου Τμήματος του Υπουργείου. 
Ερτογρούλ Μπέη, πλοίαρχος φρεγάδας. 
Ασίμ Μπέη, Διοικητής του επιτελείου. 
Χαϊρεντίν Μπέη, πλοίαρχος Κορβέττας.

Πρίν από τον καθορισμό της οροθετικής γραμμής, ο Ιταλός αντιπρόσωπος συμφώνησε, με τους Τούρκους αντιπροσώπους, επί των, κατωτέρω, αρχών, σχετικά, με τον καθορισμόν της οροθετικής γραμμής, για να αποφευχθεί διάσταση γνωμών, οι οποίες θα ήταν δυνατόν να εκφρασθούν, κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων :

(1) Η οροθετική γραμμή χαράσσεται, για να καθορισθεί, σε ποιόν ανήκουν τα εδάφη, που κατέχουν τα δύο κράτη και όχι για να διαχωρισθεί η θάλασσα.

(2) Εν τούτοις, μεταξύ της ελάχιστης αποστάσεως των εδαφών των δυό μερών και μιάς αποστάσεως 12 μιλλίων (1 μίλλιον 1852), η οροθετική γραμμή θα καθορίζει την κυριαρχία των δυο χωρών, επί της θάλασσας. Επομένως, εξυπακούεται ότι, στις περιοχές όπου η απόσταση αυτή υπερβαίνει τα δώδεκα μίλλια, η οροθετική γραμμή δεν θα επηρεάσει την έκταση των χωρικών υδάτων των δυο χωρών.

Κατόπιν τούτου, οι δύο Αντιπροσωπείες  ορίζουν την οροθετική γραμμή :

1. Δέκα μίλλια, νοτίως της νησίδας Βόλος.
2.Στο ήμισυ της αποστάσεως μεταξύ του φάρου του Καραμπουρνού (Ρόδου) και του ακρωτηρίου Καπούϊα (Ανατολίας).

[Ακoλουθούν άλλα είκοσι επτά (27) εδάφια, τα οποία καθορίζουν την χάραξη της οριοθετικής γραμμής].
     .................................................................................................................................

30. Εις το ήμισυ της αποστάσεως μεταξύ Καρντάκ (ρ.σ.κ.) και Κάτω (Ανατολίας).

[Ακoλουθούν επτά (7) παρόμοια εδάφια και τέσσερις ειδικές περιπτώσεις].
     ................................................................................................................................

Η ορθογραφία των τοποθεσιών, που αναφέρονται, έχει ληφθεί, από τους προαναφερομένους αριθμημένους αγγλικούς χάρτες.
Στην περίπτωση διαφοράς, μεταξύ του κειμένου της παρούσας Συμβάσεως και των συνημμένων χαρτών, θα ληφθεί υπ' όψιν, το κείμενο της Συμβάσεως".



Αυτή είναι η νομική πραγματικότητα, που αφορά τις βραχονησίδες Ίμια, έτσι, όπως περιγράφεται, στο εδάφιο, υπ' αριθμ. 30 της συμφωνημένης, στο, παραπάνω, Πρωτόκολλο, οριοθετικής γραμμής. Αυτή η νομική πραγματικότητα, αφορά, επίσης και τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα, στο νοτιοανατολικό Αιγαίο, στην περιοχή της Δωδεκανήσου και, στην ελληνική απόληξη, στην αρχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, δηλαδή στο Καστελλόριζο. Και αυτή την νομική κατάσταση επιβεβαίωσε, μετά την κρίση, στα Ίμια και η ιταλική πλευρά, στις 4/2/1996, χαρακτηρίζοντας, την Σύμβαση του1932 και το συνημμένο Πρωτόκολλο, ως ισχυρά και ενεργά.

Όμως, αυτή την ατράνταχτη νομική πραγματικότητα ήλθε να αμφισβητήσει, επισήμως, η νεόκοπη κυβέρνηση του (ψευδο)πατριωτικού ΠΑΣΟΚ και του Κώστα Σημίτη, εκμεταλλευόμενη την ασθένεια του Ανδρέα Παπανδρέου και την παράδοση της διακυβέρνησης της χώρας, στο απατεωνίστικο "εκσυγχρονιστικό" τσίρκο του, λειτουργικά, αγράμματου "κ. καθηγητή".

Έτσι, η κυβέρνηση των "εκσυγχρονιστών" κοσμοπολιτών του Κώστα Σημίτη, αποδέχτηκε, ασμένως και επισήμως, την έμπρακτη ανατροπή αυτής της στερεάς και αναμφισβήτητης νομικής πραγματικότητας, αποδεχόμενη ότι το νομικό καθεστώς των Ιμίων (και συνολικά όλης της περιοχής, που ρυθμίζεται, εκτεταμένα, από τα κείμενα της ιταλοτουρκικής Σύμβασης και του συνημμένου Πρωτόκολλου του 1932) είναι ακαθόριστο και εντάσσεται στις λεγόμενες "γκρίζες ζώνες", στο Αιγαίο, αποδεχόμενη και αυτή την, τουρκικής εμπνεύσεως, ορολογία. 

Και όλα αυτά,  η, τότε, ελληνική κυβέρνηση, τα έπραξε, με την μεσολάβηση του Richard Holbrooke, που ήταν ο απεσταλμένος της κυβέρνησης του Bill Clinton και αποδεχόμενη την συμφωνία του "No flags, no shirs, no guns" και την υποτιθέμενη - πλην όμως, ψευδή, ανύπαρκτη και παραπλανητική - επαναφορά του status quo, ante, αφού το αναφερόμενο, ως "προηγούμενο" καθεστώς της περιοχής (δηλαδή το καθεστώς της ισχύος της ιταλοτουρκικής Σύμβασης και του Πρωτοκόλλου του 1932) προσδιρίζει, σαφώς και κατηγορηματικώς, ότι τα Ίμια είναι αναπόσπαστο μέρος του ελληνικού εδαφικού χώρου.

Έτσι, το ελληνικό κράτος και οι κάτοικοι της περιοχής δεν μπορούν, πλέον, με βάση αυτή την κατάπτυστη συμφωνία, που βρίσκεται, εντός των ορίων του κλασικού ορισμού της προδοσίας, να ασκήσουν τα δικαιώματά τους, που απορρέουν, από την ελληνική εδαφική κυριαρχία, η οποία, στην πράξη και επισήμως, έχει αναιρεθεί, αφού η περιοχή κατέστη "γκρίζα ζώνη", με την σύμφωνη γνώμη της ελληνικής πλευράς.

Επίσης, είναι χρήσιμο να υπομνησθεί ότι οι επίσημοι χάρτες του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών του 1953 και του 1971 και κατ' εφαρμογή των Συνθηκών, παρουσιάζουν τα Ίμια, ως περιοχή, που είναι, εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων και ο επίσημος χάρτης του τουρκικού γενικού επιτελείου του 1969, ονομάζει τα Ίμια, με το ελληνικό τους όνομα και με το τουρκικό (Καρντάκ), παρουσιάζοντας τις βραχονησίδες αυτές, ως ελληνικό έδαφος.

Δυστυχώς, όμως, μετά την συμφωνία της 31/1/1996, η Ελλάδα υπέστη, για πρώτη φορά, μετά την ήττα του 1922, έναν εδαφικό ακρωτηριασμό, του οποίου η έκταση φαίνεται, ως μικρή, αλλά, στην πραγματικότητα, είναι άγνωστη, αφού, η ελληνική πλευρά, για πρώτη φορά, απεδέχθη τους τουρκικούς ισχυρισμούς, περί "γκρίζων ζωνών", σε ολόκληρο το Αιγαίο. Η Ελλάδα, από την 31/1/1996 και μετά, είναι μικρότερη, από την Ελλάδα της προηγούμενης ημέρας.





Στην τηλεοπτική εκπομπή "ΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ" του Αλέξη Παπαχελά, ξετυλίγεται το χρονικό μιας προαποφασισμένης ήττας και γίνεται μια πολύ καλή περιγραφή των γεγονότων, που έλαβαν χώρα, πριν και μετά, την κρίσιμη νύχτα, προς τα ξημερώματα της 31/1/1996, που οδήγησαν, στην ταπεινωτική ήττα της ελληνικής πλευράς και στην επισημοποίηση της μετατροπής των Ιμίων, σε "γκρίζα ζώνη", με την πλήρη αποδοχή της κυβέρνησης του Κώστα Σημίτη.



Οι δικαιολογίες, που προέβαλε ο Θεόδωρος Πάγκαλος (ο οποίος είναι αφοπλιστικός, ως προς την ειλικρίνειά του, καθώς περιγράφει την πλήρη αποφασιστικότητα της ελληνικής κυβέρνησης, στην επιλογή της να μην προχωρήσει, σε υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας και φυσικά, ευτελίζεται, από τους στρατιωτικούς, που είχαν γνώση των επιχειρησιακών ισορροπιών και του τεράστιου τακτικού πλεονεκτήματος, που είχε το ελληνικό πολεμικό ναυτικό, στο Αιγαίο, εκείνη την νύχτα, κάτι, που και ο ίδιος ο πρώην υπουργός Εξωτερικών αποδέχεται) οι οποίες είναι, τουλάχιστον, αστείες, δείχνουν ότι η απόφαση, για το, εν τοις πράγμασι, συντελεσθέν αδίκημα της προδοσίας, από τον, τότε, πρωθυπουργό και τα μέλη της κυβέρνησής του - ένα αδίκημα, που ουδέποτε διερευνήθηκε, με ευθύνη της ψοφοδεούς ελληνικής πολιτικής τάξης και της οικονομικής ολιγαρχίας του τόπου -, είχε προαποφασισθεί και η όλη επιχείρηση έγινε, ματαίως. Όπως, ματαίως, σκοτώθηκαν και οι τρεις Έλληνες στρατιωτικοί, που επέβαιναν, στο ελικόπτερο, εκείνη την νύκτα.

Ο άνθρωπος αυτός, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, που, τότε, ήταν υπουργός Εξωτερικών, φθάνει, στο απίστευτο σημείο να ισχυρίζεται ότι η χρήση ένοπλης βίας, κατά του τουρκικού στρατιωτικού αγήματος, που είχε καταλάβει, την δυτική Ίμια (την οποία, προφανώς, σκόπιμα, το ελληνικό πολεμικό ναυτικό δεν είχε επανδρώσει, με δικό του άγημα, αφήνοντάς την να πέσει, στα χέρια των εισβολέων, αν και είχε αποστείλει άγημα, προς φύλαξη της σημαίας, στην ανατολική Ίμια) και ανεξάρτητα, από την νίκη των ελληνικών ναυτικών και αεροπορικών ενόπλων δυνάμεων, επί των τουρκικών - την οποία ο ίδιος δεν αμφισβητεί και την οποία οι Έλληνες αξιωματικοί θεωρούσαν δεδομένη, λόγω του τακτικού πλεονεκτήματος, που είχε, στην περιοχή το ελληνικό πολεμικό ναυτικό και την αδυναμία των των Τούρκων να διεξαγάγουν σοβαρές χερσαίες επιχειρήσεις, στον Έβρο, λόγω του καιρού, που δεν τους επέτρεπε να κινήσουν τα τεθωρακισμένα, όπως εκείνοι θα επιθυμούσαν -, θα εμφάνιζε την Ελλάδα, ως ... επιτιθέμενη, με αποτέλεσμα να τεθεί η χώρα .... υπό κατηγορία, από την διεθνή κοινότητα!  

Με δεδομένη αυτή την αντίληψη, για τα πράγματα και την επικρατούσα κατάσταση, που διακατείχε τον Κώστα Σημίτη και όλους αυτούς, που πήραν τις κρίσιμες αποφάσεις εκείνη την εποχή, δεν είναι καθόλου περίεργη - αντιθέτως, μάλιστα, είναι, απολύτως, αναμενόμενη - η ουσιαστική απεμπόληση της επίσημης και ενεργού εδαφικής κυριαρχίας της χώρας, καθώς και του, εν τοις πράγμασι, εδαφικού ακρωτηριασμού της, δεν είναι, καθόλου, περίεργη. Υπήρξε (και παραμένει), απολύτως, φυσιολογική, αφού οι ελαττωμένου πατριωτισμού "εκσυχρονιστές" και "ευρωπαϊστές", που κατέκλυσαν τα κυβερνητικά σχήματα, που διαμορφώθηκαν, απο το 1996, μέχρι τις ημέρες μας, αδιαφορούν, για την τύχη και τις προοπτικές της ελληνικής κοινωνίας, την οποία, έρριψαν, αδίστακτα, στον καιάδα της ευρωζώνης, τηρώντας μια συμπεριφορά, η οποία συνάδει, πλήρως, με την ψοφοδεή τους στάση, απέναντι, στις αξιώσεις του γειτνιάζοντος νεοοθωμανικού κατεστημένου, ξεπούλησαν, όσο-όσο, στους τοκογλυφούντες βουλιμικούς απογόνους των βάρβαρων στιφών της ευρωπαϊκής Δύσης. 




Ο ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης δίνει, λεπτομερώς, την δική του εκδοχή, για τα όσα συνέβησαν την εποχή της κρίσης των Ιμίων και την επονείδιστη ήττα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Δεν τα λέει όλα. Και αυτά, που δεν λέει, είναι πολλά. Ίσως, επειδή δεσμεύεται, ίσως, επειδή δεν τα γνωρίζει, ίσως επειδή δεν τον συμφέρουν. Παρά ταύτα, όμως, η εκδοχή του αξίζει να παρακολουθηθεί...



Απλούστατα, η εντόπια πολιτική τάξη και η οικονομική ολιγαρχική ελίτ, που διοικούν  αυτόν τον τόπο, επανέλαβαν, από κοινού και με πλήρη σύμπνοια, τον κακό εαυτό τους και επέδειξαν, για μία, ακόμη, φορά, την διαχρονική και αδιατάρακτη πορεία της ψοφοδεούς και υποτακτικής συμπεριφοράς τους, που φθάνει και ξεπερνάει, κατά πολύ, τα όρια του ξεπουλήματος των πάντων. Και φυσικά, απέδειξαν και πάλι, ότι δεν διαθέτουν την στοιχειώδη ευθυκρισία, ώστε να μην κινούν ζητήματα, τα οποία δεν μπορούν (για την ακρίβεια : δεν επιθυμούν) να διαχειρισθούν και να φέρουν, σε πέρας, παρά μόνον, δια της μειοδοτικής - έως προδοτικής - εγκαταλειψής τους, στα χέρια του εχθρού, ή των Αμερικανών προστατών (ή, αντίστοιχα, των Ευρωπαίων δανειστών). Μόνο, που όλοι αυτοί έχουν τα δικά τους συμφέροντα να υπερασπίσουν και όχι τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας.

Και φυσικά, αυτό πράττουν κάθε φορά, που προκύπτουν τέτοιου είδους μείζονα θέματα. Άλλωστε, η ηγέτιδα τάξη της χώρας μας, δεν φημίζεται, για την τάση της να μας εκπλήσσει. Κάθε άλλο. Η συμπεριφορά της παραμένει, μονότονα, ίδια, αφού ό,τι έπραξε, στην κρίση των Ιμίων, τον Ιανουάριο του 1996, το ίδιο είχε πράξει και τον Ιούλιο του 1974, κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής, στην Κύπρο...




Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Μια ανασκόπηση της υλοποίησης του αμερικανικού σχεδιασμού, για την συρρίκνωση της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης. (8-9/2008 - 2/2014 - 1/2016 : Ο πόλεμος στην Γεωργία και η χρηματοπιστωτική κρίση, στην Wall Street, η ουκρανική κρίση, ο πόλεμος, στην Συρία, η αντιπαράθεση, στην Βαλτική και η επίθεση κατά της κινεζικής οικονομίας).




Η ανασκόπηση, γύρω απο τα πεπραγμένα των αμερικανικών ελίτ, που αφορούν την σχεδιασμένη πορεία της συρρίκνωσης της παγκοσμιοποίησης, παρά το γεγονός ότι αυτή ξεκίνησε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ως εργαλείο εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων και της διατήρησης της αμερικανικής κυριαρχίας, στον πλανήτη, εις το διηνεκές, είναι, πάντοτε, χρήσιμη, στους πονηρούς και επικίνδυνους καιρούς, που ζούμε σήμερα και οι οποίοι πρόκειται να επιδεινωθούν, σε ακραία επίπεδα, στο μέλλον, που έρχεται.

Αυτή την ανασκόπηση της σχεδιασμένης και εξελισσόμενης "δημιουργικής καταστροφής" της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, η οποία συστρέφεται, αποδιοργανώνεται και επιχειρείται να συρρικνωθεί, περιοριζόμενη, στα πλαίσια του αποκαλούμενου δυτικού κόσμου, είναι, που θα κάνω, στο παρόν δημοσίευμα.

Ο πανικός, που έχει καταλάβει τους Αμερικανούς, τους Δυτικούς και το ΝΑΤΟ, έτσι όπως αυτός περιγράφεται, από τον Paul Craig Roberts, στο παραπάνω βίντεο, είναι απόλυτα κατανοητός, στον βαθμό, που, ήδη, εδώ και αρκετό καιρό, ζούμε, όπως πολλές φορές, έχουμε αναλύσει, την σχεδιασμένη αποδόμηση της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης.

Η αποδόμηση αυτή, η οποία, αυτές τις ημέρες, έχει περάσει, σε μια καινούργια φάση, με την απορρύθμιση των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών, ως αποτέλεσμα της προσπάθειας των αμερικανικών ελίτ να κτυπήσουν την Κίνα και να υποβαθμίσουν τους αναπτυξιακούς δείκτες της κινεζικής οικονομίας, σε ένα μακροπρόθεσμο επίπεδο, προκειμένου να την περιστείλουν και να την περιορίσουν, με κύριο στόχο το να ανακόψουν την επέλαση της μεγάλης αυτής χώρας, προς την πλανητική πρωτοκαθεδρία, δεν πρόκειται να ανασταλεί, δεν πρόκειται να σταματήσει.

Είναι προφανές ότι αυτή η διαδικασία αποδόμησης της παγκοσμιοποίησης, με την αποκοπή των ενοχλητικών, για τις Η.Π.Α. και την Δύση, γεωπολιτικών ανταγωνιστών, θα περάσει πολλές, επώδυνες και άκρως, επικίνδυνες φάσεις, μέχρις ότου επιτευχθεί μια νέα γεωπολιτική και γεωστρατηγική ισορροπία, είτε, μέσα από - πάντοτε, αιματηρούς, αλλά και ενίοτε, αναίμακτους - αλληλοδιάδοχους και εναλλασσόμενους αμοιβαίους συμβιβασμούς, είτε με έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο, ανάμεσα στις ανταγωνιζόμενες παλαιές (Η.Π.Α., Δύση), επανεμφανιζόμενες (Ρωσία) και νέες (Κίνα) πλανητικές υπερδυνάμεις, είτε αυτές είναι παρούσες, είτε, εν δυνάμει και εν δημιουργία.

Η αναβίωση της ρωσικής στρατιωτικής ισχύος και της ίδιας της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, ως δύναμης, η οποία, στον ευρωπαϊκό χώρο, οδηγείται, στα επίπεδα της παλαιάς "Σοβιετικής Ένωσης", έχει, για μία, ακόμη, φορά, οδηγήσει τις κλασικές ευρωπαϊκές δυνάμεις, αλλά και το ευρωπαϊκό σκέλος του ΝΑΤΟ, να μοιάζουν με στρατιωτικούς νάνους (όπως, άλλωστε, πάντοτε, ήσαν, άσχετα από το γεγονός ότι η φαινομενική υποβάθμιση του παράγοντα της στρατιωτικής δύναμης, στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης έκρυβε αυτή την ωμή πραγματικότητα) και τις έχει επαναφέρει, στον παλαιό ρόλο τους, τον οποίο είχαν, κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και ο οποίος ρόλος δεν ήταν άλλος από αυτόν του κομπάρσου και του απλού παρακολουθήματος της αμερικανικής πολιτικής, σε όλα τα επίπεδα.

Είναι προφανές ότι η πρωτοφανής, σε επιχειρησιακό επίπεδο, τεχνολογία σίγασης των  ηλεκτρονικών επικοινωνιών, που κατέχουν οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, στην οποία αναφέρεται ο Paul Craig Roberts και για την ύπαρξη της οποίας είχε κάνει λόγο, με έναν, άκρως, πεσιμιστικό τρόπο, ένας υψηλόβαθμος Αμερικανός στρατιωτικός, όπως και εγώ θυμάμαι, την εποχή της κρίσης, στην Ουκρανία, την κατάληψη της Κριμαίας, από τον Ρωσικό στρατό και την εσπευσμένη και σε κατάσταση πλήρους πανικού, επίσκεψη, στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, του έγχρωμου αφεντικού των Ουκρανών ναζιστών και λοιπών παραστρατιωτικών (περί του Barack Hussein Obama ο λόγος), προκειμένου να δώσει κουράγιο και μηνύματα συμπαράστασης, στους ψοφοδεείς Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι έτρεξαν να κρυφτούν μέσα στα παντελόνια του Αμερικανού προέδρου, έχει παγώσει το νατοϊκό στρατιωτικό επιτελείο.

Και φυσικά, είναι, απολύτως, αληθοφανής η εξήγηση της κατάρριψης του ρωσικού στρατιωτικού αεροσκάφους, στα συροτουρκικά σύνορα, από την τουρκική πολεμική αεροπορία. Το ΝΑΤΟ, προφανώς, προκαλεί - και θα συνεχίσει να προκαλεί - διάφορα τέτοια περιστατικά, προκειμένου οι Ρώσοι να αναπτύξουν τα συστήματα σίγασης και black out των ηλεκτρονικών επικοινωνιών των αμερικανονατοϊκών δυνάμεων, τόσες φορές, όσες θα είναι απαραίτητες, για να καταφέρουν οι νατοϊκοί στρατιωτικοί να σπάσουν την ρωσική κρυπτογράφηση των κωδικών του συστήματος. Κάτι, που, επίσης, προφανώς, οι Ρώσοι σκοπεύουν να αποτρέψουν.





Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι οι νατοϊκοί δεν θα πάρουν την απάντησή τους. Θα την πάρουν και θα είναι πολύ σκληρή. Άλλωστε, ήδη, την παίρνουν, αφού οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, ανέπτυξαν, στον θύλακα του Καλίνινγκραντ (το παλαιό Καίνιξμπεργκ), που κατέχει η Ρωσία και βρίσκεται, σαν σφήνα, στα πολωνολιθουανικά σύνορα, συστοιχίες του αντιαεροπορικού συστήματος πυραύλων S-400 Triumph, στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας.

Όπως δείχνει και ο παραπάνω χάρτης της κρίσιμης και ευαίσθητης αυτής περιοχής, που περιέχει το μάξιμουμ βεληνεκές αυτού του οπλικού συστήματος, η ρωσική ελίτ δείχνει ότι, πλέον, δεν αστειεύεται. Από εδώ και πέρα, η πολιτική των πτήσεων ελέγχου και επιτήρησης των εναέριων χώρων, στην Βαλτική Θάλασσα, που ακολουθεί το ΝΑΤΟ, δεν θα είναι, χωρίς συνέπειες, για τους ιπτάμενους νατοϊκούς πιλότους και για το σύνολο των δυνάμεων της δυτικής συμμαχίας, στην καρδιά της Ευρώπης, οι οποίες απειλούνται, από μια αστραπιαία ρωσική επίθεση, η οποία θα έχει, ως κατάληξη, την ολοσχερή στρατιωτική συντριβή του ευρωπαϊκού σκέλους του ΝΑΤΟ.

Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, με λίγα λόγια, αντέστρεψαν την πολιτική των Αμερικανών και εφαρμόζουν την στρατιωτική λογική του δόγματος της "απαγόρευσης πρόσβασης και απαγόρευσης περιοχής", εντός του χώρου, στον οποίο οι αντίπαλες νατοϊκές δυνάμεις δεν μπορούν και δεν τους επιτρέπεται να πραγματοποιήσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις, αφού βρίσκονται, υπό πλήρη επιτήρηση, με την απειλή του άμεσου κτυπήματος, εάν επιχειρήσουν κάτι το οποίο θα θεωρηθεί, από το ρωσικό επιτελείο, ως μη επιτρεπόμενο.

Έτσι, για πρώτη φορά, μετά από δεκαετίες, η αμερικανική υπερδύναμη βρίσκεται, στην δεινή θέση, να οριοθετούνται, με απόλυτη αυστηρότητα, να περιορίζονται και να απειλούνται, οι - έως, πρόσφατα, ανεξέλεγκτες - στρατιωτικές δραστηριότητές της, σε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του πλανήτη.

Τα ίδια έχουν πράξει οι Ρώσοι και στην Κριμαία, αλλά και στην Συρία. Στην Κριμαία, τον Φεβρουάριο του 2014, όπως λέει ο Paul Craig Roberts, έριξαν black out, σε αμερικανικό πλοίο και υποχρέωσαν τον αμερικανικό στόλο να τα μαζεύει, από την περιοχή, ενώ, στην Συρία, έπραξαν τα ίδια, στην ζώνη εκείνη, που ίπτανται και δρουν οι ίδιοι και έχουν απαγορεύσει, στους Αμερικανούς και στους λοιπούς νατοϊκούς, να εισέρχονται. Ειδικά, οι Τούρκοι, μάλιστα, δεν έχουν, καν, την δυνατότητα να πραγματοποιήσουν, ούτε μια πτήση πολεμικού τους αεροπλάνου, στον συριακό εναέριο χώρο, διότι, εάν το αποτολμήσουν, τα αεροπλάνα τους θα καταρριφθούν, από τα συστήματα S-400, που οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αναπτύξει, με τον στόλο τους, στην περιοχή αυτή.

Τώρα, ήλθε η ώρα της Βαλτικής. Και φυσικά, η ρωσική ελίτ δείχνει ότι είναι διατεθειμένη και έχει την ικανότητα να διατάσσει, με αποτελεσματικό τρόπο, τις ένοπλες δυνάμεις της να κινούνται, επιχειρησιακά και σε περιφερειακό και σε πλανητικό επίπεδο, χωρίς να δίνουν λογαριασμό, σε κανέναν.

Η ουσιαστική και πραγματική ανυποληψία της Ευρώπης, ως οντότητας και ως υπαρκτού παίκτη, στο ανοικτό και ταχέως, μετατρεπόμενο, σε σκληρό, τολμηρό και πιθανώς, αμείλικτο γεωπολιτικό παιχνίδι, το οποίο εξελίσσεται, στον πλανήτη, ανάμεσα στις Η.Π.Α., την Ρωσία και την Κίνα (και κάποια στιγμή, στο όχι και πολύ μακρυνό μέλλον, την Ινδία), οδηγεί τις ευρωπαϊκές εξουσιαστικές ελίτ στο περιθώριο και την στενή δυτική ευρωπαϊκή απόληξη του ευρύτερου ευρασιατικού χώρου, στην γεωπολιτική περιθωριοποίηση.

Μπορεί ένα μεγάλο πλήθος, από τους συγχρόνους "ευρωπαϊστές" να δυσαρεστείται, από (και να δυσανασχετεί με) αυτή την διαπίστωση, αλλά, αυτή, όσο πικρή και αν είναι, αποτελεί μια αλήθεια, η οποία προκύπτει, από την ψυχρή ανάλυση και αντιμετώπιση της πραγματικότητας, που μας περιβάλλει και την οποία δεν μπορούμε και δεν πρέπει να αγνοούμε. Και τούτο, διότι, ακόμη και αν επιχειρήσουμε να την αγνοήσουμε, αυτή μας η στάση δεν πρόκειται να αλλάξει τα δεδομένα της πραγματικότητας. Αυτή η σκληρή και αμείλικτη πραγματικότητα θα παραμείνει, ως έχει και μάλιστα, θα χειροτερεύει, δυσκολεύοντας, ακόμη περισσότερο, την θέση των ευρωπαϊκών ελίτ, οι οποίες θα συνθλίβουν, ανάμεσα, στις αντιπαρατιθέμενες πλανητικές υπερδυνάμεις, είτε αυτές είναι παρούσες, είτε ανερχόμενες και μέλλουσες.

Το δυστύχημα, για τους σύγχρονους "ευρωπαϊστές", που ακολουθούν, πιστά και άνευ αντιλογίας και αντιδράσεως, τα, εκ κατασκευής, αντιευρωπαϊκά κατασκευάσματα και αλυσιτελή θεσμικά μορφώματα του σύγχρονου "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", που δολοφονούν, εν ψυχρώ, την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας, είναι ότι, πέρα από την άρνηση των ίδιων των ευρωπαϊκών ελίτ να δημιουργήσουν την Ευρώπη, ως ενεργό υποκείμενο και οντότητα, δηλαδή, ως ένα υπαρκτό και λειτουργικό ομοσπονδιακό κράτος, είναι και οι δύο κύριες αντίπαλες υπερδυνάμεις (Η.Π.Α. - Ρωσία), οι οποίες ανταγωνίζονται και επί του ευρωπαϊκού εδάφους, που δεν επιθυμούν την δημιουργία μιας ευρωπαϊκής κρατικής ομοσπονδίας και επιδιώκουν την πολυδιάσπαση του κεντροδυτικού ευρωπαϊκού χώρου.

Όσον αφορά την Ρωσία, οι αιτίες της ρωσικής συμπεριφοράς είναι απλές και κατανοητές. Η ευρασιατική ρωσική ελίτ, από θέση γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής ισχύος, απέναντι στις ευρωπαϊκές ελίτ, δεν επιθυμεί την ευρωπαϊκή ενότητα, ιδίως, όταν αυτή στρέφεται εναντίον της. Και φυσικά, η ευρωπαϊκή ενότητα, στρέφεται, εναντίον των συμφερόντων της Ρωσίας, είτε διότι αποτρέπει την διατήρηση της πολυδιάσπασης του ευρωπαϊκού χώρου, η οποία αποτελεί μια βολική κατάσταση, για την επιβολή της ρωσικής κυριαρχίας, στην ευρωπαϊκή (υπο)ήπειρο, είτε επειδή η ίδια η συγκρότηση μιας ευρωπαϊκής κρατικής ομοσπονδίας, που δεν περιλαμβάνει και την ίδια την Ρωσία, δημιουργεί, στα δυτικά της Ρωσίας έναν πολύ ισχυρό γεωπολιτικό και οικονομικό ανταγωνιστή, ο οποίος, εύκολα, μπορεί να μετατραπεί και σε στρατιωτική υπερδύναμη.

Για τις Η.Π.Α., τα πράγματα είναι περισσότερο πολύπλοκα, επειδή η ιδανική ισορροπία, στον κεντροδυτικό ευρωπαϊκό χώρο, για την αμερικανική υπερδύναμη, προσδιορίζεται από μια πολυδιάσπαση του ευρωπαϊκού χώρου,  η οποία, όμως, μπορεί να υφίσταται, στα πλαίσια μιας περισσότερο οικονομικής και λιγότερο νομισματικής ένωσης, προσδεμένη, αμυντικά και στρατιωτικά, στην αμερικανική ηγεμονία, με όργανο το ΝΑΤΟ και με σαφή αντιρωσικό προσανατολισμό.

Υπό αυτό το πρίσμα των αμερικανικών συμφερόντων, μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ευρωζώνη να αποτελούν ένα τμήμα του αμερικανικού σχεδιασμού, για τον έλεγχο της ευρωπαϊκής απόληξης του ευρύτερου ευρασιατικού χώρου, όμως, αυτός ο σχεδιασμός δεν είναι στατικός. Για τις αμερικανικές ελίτ του βαθέος αμερικανικού κατεστημένου, το οποίο προσδιορίζει τις μακροπρόθεσμες πολιτικές και τα στρατηγικά συμφέροντα των Η.Π.Α. ο σχεδιασμός τους, όσον αφορά τον ευρωπαϊκό χώρο, είναι δυναμικός και δεν στηρίζεται, απλώς και μόνον, στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, που γεννήθηκαν, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και στους οποίους η συμμετοχή των Η.Π.Α., ως προς την συγκρότηση και την διαχρονική υλοποίησή τους, υπήρξε και είναι σημαντική.

Οι αμερικανικές ελίτ μπορεί να στήριξαν την δημιουργία αυτών των ευρωθεσμών, όμως, δεν έχουν καμμία εμμονή, σε αυτούς. Μπορούν, εύκολα, να τους εγκαταλείψουν και να τους υπονομεύσουν, μέχρι σημείου κατάρρευσης, εάν και όταν διαπιστώσουν ότι η πορεία της εξέλιξής τους, μπορεί να οδηγήσει, ή λειτουργεί, εις βάρος των πάγιων και των μακροπρόθεσμων συμφερόντων των Η.Π.Α. Και αυτό, άλλωστε, έπραξαν και στο παρελθόν και ήδη, συνεχίζουν να πράττουν, αρνούμενοι οποιαδήποτε ιδέα συγκρότησης μιας ευρωπαϊκής κρατικής ομοσπονδίας.

Βέβαια, όπως είπαμε, οι κυβερνήτες της Ουάσινγκτων, σε αυτή τους την στόχευση, έχουν συμμάχους τις ίδιες τις ελίτ των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών, οι οποίες αποστρέφονται την δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού κράτους και μιας κοινής ευρωπαϊκής εθνικής συνείδησης, διότι αυτά τα θεσμικά και ιδεολογικά εργαλεία αντιστρατεύονται τα ιδιαίτερα οικονομικά και εξουσιαστικά συμφέροντα των, επί μέρους, ευρωπαϊκών ελίτ. Όμως, το γεγονός αυτό δεν μετριάζει, ούτε αλλάζει το περιεχόμενο των αμερικανικών επιδιώξεων, για τον ευρύτερο ευρωπαϊκό κατακερματισμό. Απλώς, διευκολύνει την υλοποίηση αυτών των αμερικανικών επιδιώξεων.

Η διαδικασία κατάρρευσης της παγκοσμιοποίησης, την οποία, ενσυνειδήτως, προωθούν οι αμερικανικές ελίτ και το αμερικανικό κράτος, λειτουργεί, ως ένα άμεσο μέτρο, για την ανάσχεση της δυναμικής ανόδου των ανταγωνιστικών δυνάμεων (Κίνα και Ρωσία), που έχουν θέσει, υπό αμφισβήτηση το μεταψυχροπολεμικό status quo της αμερικανικής κυριαρχίας, στον πλανήτη. Οι δυνάμεις αυτές, τελικά, επωφελήθηκαν, υπέρμετρα (σύμφωνα, με τους υπολογισμούς των αμερικανικών ελίτ), από την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, που ξεκίνησε, ως υλοποιητική έκφραση του αμερικανικού εθνικού σχεδιασμού, αλλά λειτούργησε, μακροπρόθεσμα, εις βάρος των στρατηγικών συμφερόντων των Η.Π.Α., τις οποίες η, περαιτέρω και μακροχρόνια συνέχιση των παγκοσμιοποιητικών διαδικασιών απειλεί να παραγκωνίσει και να οδηγήσει, στην καθαίρεσή τους, από την πλανητική πρωτοκαθεδρία. 

Αυτό οδήγησε τις αμερικανικές ελίτ, στο να αποφασίσουν να δώσουν ένα κτύπημα, που οδηγεί την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, στο πρόωρο τέλος της, το οποίο καθίσταται, ολοένα και περισσότερο επώδυνο και επικίνδυνο, διότι συνδυάζεται, με ευρύτερες δραστηριότητες, οι οποίες, σε επίπεδα γεωπολιτικής, γεωστρατηγικής και στρατιωτικών δράσεων, αποσκοπούν, στον περιορισμό και στην ανάσχεση των αντίπαλων παικτών και στην απόκτηση άμεσων πλεονεκτημάτων, έναντι αυτών.

Από αυτή την ριζική ανατροπή των επικρατουσών, από την αρχή της δεκαετίας του 1990, παγκόσμιων ισορροπιών, που δημιούργησε ο (εκ του αποτελέσματος ατυχής, έως αποτυχημένος) αμερικανικός εθνικός σχεδιασμός, για την παγκοσμιοποίηση και την επιβολή της αμερικανικής πλανητικής κυριαρχίας, δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και η αλλοπρόσαλλη και συνάμα, μετέωρη θεσμική συγκρότηση του ευρωπαϊκού χώρου.


Στα πλαίσια αυτού του ευρύτερου γεωστρατηγικού παιγνίου, οι αμερικανικές ελίτ οδήγησαν την παγκόσμια οικονομία, στην βαρύτατη χρηματοπιστωτική κρίση, που έπληξε την Wall Street, τον Σεπτέμβριο του 2008, με την σκοπούμενη και μελετημένη κατάρρευση της Lehman Bros, την οποία η κυβέρνηση του προέδρου George Bush jr. άφησε, στην τύχη της.

Τα αποτελέσματα, αυτής της στάσης της αμερικανικής κυβέρνησης είναι γνωστά. Αυτό, που ακολούθησε, ήταν η αστραπιαία μεταφορά αυτής της χρηματοπιστωτικής κρίσης, λόγω της παγκοσμιοποίησης, σε παγκόσμιο επίπεδο και η μετατροπή της, σε μια βαθιά ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία, ουσιαστικά, δεν συνήλθε ποτέ και έκτοτε, συνοδεύεται και από τις δύο μορφές απορρύθμισης, που προέκυψαν, από την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.


Οι χρηματοπιστωτικές αρρυθμίες, πολλές φορές, μεταπίπτουν σε κρίσεις και η οικονομική ύφεση/κρίση κάνει την επανεμφάνισή της, είτε από την ίδια την δυναμική φορά των εξελίξεων, που αφήνονται αρρύθμιστες, είτε από το περιεχόμενο του αμερικανικού σχεδιασμού, για την αποδυνάμωση των ισχυρών ανταγωνιστών των αμερικανικών ελίτ.

Από αυτή την αποδιοργανωτική κατάσταση δεν θα μπορούσε να ξεφύγει το ευρωπαϊκό τσίρκο. Ήταν το περισσότερο ευάλωτο, για να δεχθεί τις επιπτώσεις της σοβούσας μακροχρόνιας κρίσης. Και η Ελλάδα , μέσα, στο τσίρκο αυτό, ήταν η περισσότερο ευάλωτη, από όλες τις άλλες χώρες, που συμμετείχαν, στον ζουρλομανδύα της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης και της Ε.Ε.


Το πρώτο πλήγμα το δέχτηκε η θνησιγενής ευρωζώνη, με την έλευση της ελληνικής κρίσης, η οποία δεν ήταν τίποτε άλλο, εκτός από την οξύτατη και χρόνια κρίση του ευρώ, ως επίσημου κοινού νομίσματος και ουσιαστικότερα, ως ενός, αφανώς, λειτουργούντος μηχανισμού συναλλαγματικών ισοτιμιών , ανάμεσα, στις διάφορες εθνικές εκδοχές του υποτιθέμενου, ως κοινού νομίσματος.

Το δεύτερο πλήγμα το δέχτηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως οικονομική ένωση, εξ αιτίας της μαζικής διεύρυνσής της, ιδίως, μετά τον Μάϊο του 2004, η οποία επισυνέβη, χωρίς να έχει γίνει, προηγουμένως και χωρίς να γίνει, μετέπειτα, οποιαδήποτε οικονομική και θεσμική εμβάθυνση της ίδιας της Ε.Ε. και χωρίς καμμία ουσιαστική αύξηση του λεγόμενου κοινοτικού προϋπολογισμού, ο οποίος ήταν, ήδη, πριν από αυτή την διεύρυνση, ανεπαρκής, για να καλύψει τις απαιτούμενες ανάγκες και ο οποίος, μετά από την διεύρυνση, κατέστη, ακόμη περισσότερο, ανεπαρκής, έως αστείος.

Αλλά, κακά τα ψέματα, ουδέν θα είχε συμβεί, εάν τον Αύγουστο του 2008, δηλαδή ένα μήνα, πριν από την μεθοδευμένη χρηματοπιστωτική κρίση, στην Wall Street, δεν είχε συμβεί ο κατευθυνόμενος, από τις Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, πόλεμος, ανάμεσα, στην Ρωσία και την Γεωργία, για την Νότια Οσετία και την Αμπχαζία, που έληξε, σύντομα, με μια σαρωτική νίκη του ρωσικού στρατού, ο οποίος απέκρουσε την επίθεση του γεωργιανού στρατού, στις δύο αυτές περιοχές, που είχαν αποσχισθεί, από την Γεωργία και τελούσαν, υπό την προστασία της Ρωσίας.

Η συντριβή των Γεωργιανών και η αποτυχία των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ να μετατρέψουν την Μαύρη Θάλασσα, σε αμερικανονατοϊκή λίμνη, προφανώς, κατέδειξε στην αμερικανική ελίτ, ότι η παγκοσμιοποίηση είχε λειτουργήσει, μακροπρόθεσμα, εις βάρος των συμφερόντων της και είχε ενισχύσει τους αντιπάλους της, αφού, κατά πρώτον, είχε "νεκραναστήσει" την Ρωσία και κατά δεύτερον, την Κίνα.

Αυτή η κατάσταση, βέβαια, δεν ήταν η μόνη, που κατέδειξε την απώλεια της ισχύος, που είχαν υποστεί οι Η.Π.Α. και οι Δυτικοί και την (επ)άνοδο της Ρωσίας, στο παγκόσμιο στερέωμα, ως ανταγωνίστριας δύναμης, της οποίας ο λόγος δεν μπορούσε να αγνοηθεί, χωρίς συνέπειες. Θα πρέπει να θυμηθούμε ότι, τον Απρίλιο του 2008, στην σύνοδο του ΝΑΤΟ, η Ρωσία είχε θέσει (άτυπα) veto, στην διεύρυνση αυτού του δυτικού συνασπισμού, με την είσοδο της Γεωργίας, της Ουκρανίας και της F.Y.R.O.M., θέτοντας τον στρατιωτικό οργανισμό της Δύσης, υπό απειλή, εάν το ρωσικό veto δεν λαμβανόταν, υπόψη.

Το ΝΑΤΟ και η κυβέρνηση του George Bush jr., παρά τις όποιες αντιρρήσεις του επιτελείου του Αμερικανού προέδρου, με προκάλυμμα την γερμανική και την γαλλική κυβέρνηση, δεν αγνόησαν το ρωσικό veto και δεν αποδέχτηκαν την είσοδο νέων μελών στην συμμαχία. Αυτή την φορά, δεν συμπεριφέρθηκαν, στην ρωσική ελίτ, όπως συμπεριφέρονταν, επί της εποχής του Μπόρις Γέλτσιν, τον οποίον αγνοούσαν. Και αυτό δεν είναι, επίσης, τυχαίο. Κάθε άλλο.

Έτσι, η χρηματοπιστωτική κρίση, που ξέσπασε, τον Σεπτέμβριο του 2008, ένα μήνα, μετά, την συντριβή των Γεωργιανών και την αποτυχία του αμερικανονατοϊκού σχεδιασμού, ο οποίος ναυάγησε, στην Μαύρη Θάλασσα, κάθε άλλο, παρά τυχαία, υπήρξε.




Μιλώντας, για τον πόλεμο, ανάμεσα, στην Ρωσία και στην υποκινημένη, από τις Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, Γεωργία, θυμήθηκα το παρακάτω κείμενό μου, το οποίο, αφορούσε το βαρυσήμαντο γεγονός της (επαν)εμφάνισης της Ρωσίας, στο διεθνές στερέωμα, ως δυναμικού παγκόσμιου παίκτη, ο οποίος ήταν, από εκεί και πέρα, αποφασισμένος να δράσει, χωρίς δισταγμούς.

Βέβαια, το κείμενο αυτό, αφορούσε και τον ίδιο τον πόλεμο, ανάμεσα, στην Γεωργία (και τους υποκινητές της) και την Ρωσία και αναρτήθηκε, στην δημόσια συζήτηση, με τίτλο "2000 νεκροί στη Ν. Οσετία!!!", η οποία διεξήχθη, στο forum "ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ" του μακαρίτη Παναγιώτη Βήχου, στις 12/8/2008.


Δυστυχώς, το κείμενο αυτό έχει πέσει, μαζύ με όλη την συζήτηση, αλλά, ευτυχώς, εγώ το έχω διασώσει. Ας δούμε το περιεχόμενό του :

 

"Ας έχουμε την πρέπουσα υπομονή για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε ψύχραιμα τα πολεμικά γεγονότα - αυτά καθ' εαυτά -, έτσι ώστε να αποφύγουμε να πέσουμε έρμαια των προπαγανδιστικών επικοινωνιακών ελιγμών των δύο πλευρών και ως προς τις μάχες και τις καταλήψεις πόλεων και τα κτυπήματα των αγωγών και ως προς τους αριθμούς των νεκρών, που δίνουν οι δύο αντιμαχόμενοι (Γεωργιανοί και Ρώσοι). Πιθανότατα, είναι το επικοινωνιακό παιχνίδι των εμπολέμων εξυπηρετείται από όσα αυτοί λένε και όχι η αλήθεια, η οποία θα φανεί όταν κατασταλάξει ο κουρνιαχτός των καταιγιστικών εξελίξεων.

Μέχρι τότε και με τις εκφρασθείσες, παραπάνω, επιφυλάξεις πρέπει να κάνω τις κάτωθι διαπιστώσεις:

1) Είναι, βέβαιο και προκύπτει από τις τηλεοπτικές εικόνες από τα πεδία των μαχών στην Νότια Οσετία και από το βομβαρδισμένο Γκόρι, ότι ο πόλεμος αυτός είναι ανελέητος και διεξάγεται μέσα σε συνθήκες Β' Παγκοσμίου Πολέμου και πολέμου του Βιετνάμ. Καμμία σχέση με τον τεχνολογικά προηγμένο πόλεμο των συνασπισμένων Δυτικών στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου (1991) και των Αμερικανών στον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου (2003). Η πολεμική σύρραξη στο υπογάστριο της Ρωσίας στον Καύκασο θυμίζει λίγο τους πολέμους που έκανε ο Μπόρις Γέλτσιν στην Τσετσενία και ελπίζω ότι δεν θα φθάσει σε αυτό το επίπεδο βαρβαρότητας, απλά και μόνον επειδή οι Γεωργιανοί δεν είναι Τσετσένοι και δεν έχουν τα κότσια να ανοίξουν πόλεμο σε κατοικημένες πόλεις, όπως οι Τσετσένοι στο Γκρόζνυ, όπου την πρώτη φορά νίκησαν τους Ρώσους, μετατρέποντας την πρωτεύουσα της χώρας τους σε Στάλινγκραντ, για να νικηθούν την δεύτερη φορά, αφού πούλησαν ακριβά το τομάρι τους. Ευτυχώς, στην παρούσα σύγκρουση δεν διαφαίνεται μια τέτοια εξέλιξη, δεδομένου ότι και οι Ρώσοι δεν έχουν σκοπό να προχωρήσουν σε μόνιμη κατάληψη γεωργιανών εδαφών και πολύ περισσότερο σε κατάληψη πόλεων - έστω και σχεδόν εκκενωμένων σαν το Γκόρι, την γενέτειρα του Ιωσήφ Τζουγκασβίλλι (του οποίου τα κόκκαλα θα τρίζουν στο Κρεμλίνο)!

2) Δεδομένη είναι η βαρβαρότητα των Γεωργιανών του ανεκδιήγητου Σαακασβίλλι, κατά την εισβολή τους στην Νότια Οσετία. Οι εικόνες από την πρωτεύουσα της περιοχής και οι καταγγελίες των προσφύγων, που υπέστησαν την γεωργιανή εισβολή και τις ωμότητες των εισβολέων είναι χαρακτηριστικές και δείχουν ότι οι Γεωργιανοί είχαν σκοπό να εκδιώξουν τους ανεπιθύμητους αυτονομιστές κατοίκους της Νότιας Οσετίας. Από άποψη του λεγόμενου τυπικού διεθνούς δικαίου οι Γεωργιανοί έχουν δίκιο, αφού το έδαφος της Νότιας Οσετίας (και της Αμπχαζίας) είναι γεωργιανό έδαφος. Αλλά από άποψη του ουσιαστικού δικαίου έχουν άδικο, αφού είναι ανεπιθύμητοι στα εδάφη αυτά, στα οποία κατοικεί ένας, μικρός μεν, αλλά συμπαγής, δε, αριθμός κατοίκων, οι οποίοι έχουν διαφορετική συνείδηση, ως προς την εθνική τους καταγωγή και είναι φιλορώσοι.

3) Η Αμπχαζία, άλλη αυτόνομη περιοχή στην Γεωργία, που δεν αναγνωρίζει την γεωργιανή διοίκηση και κατοικείται από μουσουλμάνους, οι οποίοι είναι φιλορώσοι, έχει μπει και αυτή στο πεδίο των μαχών, αφού από το έδαφός της οι Ρώσοι, όπως φαίνεται, κατάφεραν να αποκόψουν στα δύο την Γεωργία. Η περιοχή αυτή είναι σημαντική, διότι κατέχει το 40% της γεωργιανής ακτογραμμής στην Μαύρη Θάλασσα και δεν πρόκειται να την αφήσουν οι Ρώσοι στα χέρια των Γεωργιανών και των αμερικανών προστατών τους.

4) Παρά τα όσα λένε, η στρατηγική των Δυτικών και κυρίως των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ παραμένει αντιρωσική στην βασική της κατεύθυνση. Ιδιαίτερα στον Καύκασο οι Η.Π.Α. πόνταραν πολλά στην Γεωργία και στον Σαακασβίλλι, προκειμένου να απομονώσουν την Ρωσία και να την περικυκλώσουν, μαζί με την Ουκρανία του Γιουστσένκο και τους λοιπούς συμμάχους των Αμερικανών στην περιοχή - παλαιούς και νέους (Τουρκία, Αζερμπαϊτζάν). Τα προεόρτια φάνηκαν φέτος τον Απρίλη, όταν ο Μπους προσπάθησε να δώσει την ιδιότητα του υποψήφιου μέλους του ΝΑΤΟ στην Γεωργία (και στην Ουκρανία) και απέτυχε, χάρη στην συνετή στάση της Άνγκελα Μέρκελ και των Γάλλων του Νικολά Σαρκοζύ, που βλέποντας τις εκκρεμότητες της Γεωργίας στην Νότια Οσετία και στην Αμπχαζία, απέτρεψαν αυτό το ενδεχόμενο, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τους ψυχροπολεμικούς ρεπουμπλικάνους του Μπους και τον Σαακασβίλλι. Από εκεί και πέρα, το παιχνίδι ανέλαβε να το κάνει ο ασταθής και απρόβλεπτος - ως προσωπικότητα - Γεωργιανός πρόεδρος, ο οποίος επανεξελέγη προ μηνών, με κεντρικό του σύνθημα την ενσωμάτωση της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας, υπολογίζοντας - βάσει του γεγονότος ότι η Ρωσία δεν είχε αντιδράσει στην αιφνιδιαστική ενσωμάτωση το 2004 της Ατζαρίας στην Γεωργία (η Ατζαρία είναι μια περιοχή, η οποία μέχρι τότε ήταν αυτόνομη με φιλορωσικό καθεστώς, η οποία κατελήφθη αιφνιδιαστικά από τους Γεωργιανούς του Σαακασβίλλι) - ότι η Ρωσία δεν θα αντιδρούσε και λόγω της - υποτιθέμενης - στρατιωτικής της αδυναμίας και λόγω της προστασίας των Η.Π.Α. στο καθεστώς Σαακασβίλλι, αλλά και λόγω της απίστευτης (αλλά, όμως, υπαρκτής) αντίληψης της φιλοαμερικανικής κυβερνώσας γεωργιανής ελίτ ότι στο πεδίο των μαχών θα νικούσαν τις ρωσικές δυνάμεις, αν αυτές αντιστέκονταν στην Νότια Οσετία. Αυτή η πίστη στηριζόταν στο γεγονός της μακροχρόνιας, μετά την πτώση του καθεστώτος του Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε στην Γεωργία, στρατιωτικής διείσδυσης των Αμερικανών στην χώρα αυτή του Καυκάσου, στην εντατική εκπαίδευση του γεωργιανού στρατού από τους ειδικούς των Η.Π.Α. και στον συνακόλουθο εφοδιασμό του από αμερικανικό πολεμικό υλικό. Όλα αυτά, όμως, αποδεικνύονται μάταια, αφού ο γεωργιανός στρατός φαίνεται αναξιόμαχος. (Η 28η Οκτωβίου 1940 και η απόκρουση της μουσσολινικής εισβολής δεν μπορούν να επαναλαμβάνονται κάθε φορά, που μια μικρή χώρα πολεμάει με μια μεγάλη δύναμη).





5) Η Ρωσία των Ντιμίτρι Μεντβέντεφ και Βλαντιμίρ Πούτιν δεν είναι η "Ε.Σ.Σ.Δ." και η Ρωσία των Γκορμπατσώφ και Γέλτσιν και δεν πρόκειται να επιτρέψει στην Δύση, στους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ να στήσουν ένα αντιρωσικό προγεφύρωμα στην Γεωργία, για γεωπολιτικούς λόγους, αλλά - περισσότερο - για λόγους γοήτρου. Η τωρινή ρωσική ελίτ έχει βαθιά και ανυπόκριτα μετανοιώσει για την κατάρρευση της "Ε.Σ.Σ.Δ." (''είναι η μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του 20ου αιώνα και όχι μόνον'', έχει πει ο Πούτιν και έχει δίκιο) και έχει σκοπό να προβεί σε μια, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, ανασύστασή της, μέσα στις σύγχρονες συνθήκες, χωρίς φυσικά την ανασύσταση και του κομμουνιστικού καθεστώτος, όπως ονειρεύεται ένας από τους προηγούμενους αρθρογράφους στο παρόν θέμα. Τώρα, η αναγεννημένη ρωσική ισχύς θα επιδεικνύεται στους Δυτικούς και θα ασκεί τρομοκρατία στους γείτονες, με σκοπό να σπάσει την γεωπολιτική απομόνωση της χώρας και να οικοδομήσει τις αναγκαίες για την χώρα συμμαχίες, οι οποίες κατέρρευσαν, με την διάλυση της ουσιαστικά τριτοκοσμικής (από κοινωνικοοικονομική άποψη) "Σοβιετικής Ένωσης". Πάντως, είναι δεδομένο ότι ακόμα και τώρα, παρά την αναγέννηση της ρωσικής ισχύος και παρά την επίδειξη δύναμης της Ρωσίας, απέναντι στην Δύση, η αχανής αυτή χώρα παραμένει σε μια κατάσταση διεθνούς και γεωπολιτικής αδυναμίας, έναντι των Δυτικών, αφού έχει χάσει όλους τους παλαιούς Ευρωπαίους συμμάχους της και κομμάτια της ευρωπαϊκής Σοβιετικής Ένωσης (Βαλτικές χώρες), ενώ βρίσκεται σε δυσχερή θέση απέναντι στους δυτικούς και στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία. Θα προσπαθήσει, λοιπόν, η Ρωσία να επανεντάξει στην επιρροή της, κράτη, εδάφη και περιοχές, οι οποίες, επί "Σοβιετικής Ένωσης" (και επί τσαρικής εποχής) ήσαν αναπόσπαστα τμήματα της επικράτειάς της, με βάση γεωπολιτικά και οικονομικά κριτήρια. Θα ασκήσει, δηλαδή, έναν (εν πολλοίς) πρωτόγωνο στρατιωτικοπολιτικό γεωπολιτικό ιμπεριαλισμό, επιπέδου της καϊζερικής Γερμανίας του 1914 και της ναζιστικής Γερμανίας του 1939, εμπλουτισμένο και εκσυγχρονισμένο με σύγχρονα στοιχεία, ο οποίος συνοδεύεται και από έναν καμουφλαρισμένο εσωτερικό αυταρχισμό, που θα κρατά τα προσχήματα της προεδρικού τύπου δημοκρατίας, με δεδομένη την στήριξη του μαθημένου σε αυταρχικού τύπου διακυβερνήσεις ρωσικού λαού, όσο αυτός αισθάνεται, σταδιακά, τα αποτελέσματα της ιλιγγιώδους οικονομικής ανάπτυξης της χώρας ότι έχουν επιπτώσεις και στο δικό του βιοτικό επίπεδο. Προσοχή, όμως, αυτός ο, εδαφικά, εκτατικός ιμπεριαλισμός, με την σύγχρονη μορφή του έχει γυάλινα πόδια, όσο η χώρα παραμένει οικονομικοκοινωνικά τριτοκοσμική και όσο στηρίζεται, όπως όλες οι υπανάπτυκτες χώρες, στην εξαγωγή προϊόντων του πρωτογενούς τομέα (πετρέλαιο, φυσικό αέριο και όλα τα συναφή), διότι - αρεστόν, ή όχι - οι εξαγωγές της χώρας απαρτίζονται από τέτοιου είδους προϊόντα, εξαιρουμένων των οπλικών συστημάτων, που είναι η βιομηχανική κληρονομιά της διαλυθείσας "Ε.Σ.Σ.Δ."

6) Η ανάδυση και η ισχυροποίηση της νέας Ρωσίας είναι ένας νέος αποσταθεροποιητικός παράγοντας στην διεθνή γεωπολιτική σκηνή και θα φέρει αστάθεια και αναταράξεις, που θα οδηγήσουν σε ποταμούς αίματος, στο διεθνές σύστημα ασφάλειας, το οποίο είχε σταθεροποιηθεί, μετά την πτώση της "Ε.Σ.Σ.Δ." και την υποβάθμιση της Ρωσίας, σε ρόλο κομπάρσου (σε επίπεδο Βραζιλίας την κατέτασσαν οι Αμερικάνοι πολιτικοί, στα χρόνια του Γέλτσιν!)

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν αποκλείεται στην πορεία των εξελίξεων (όχι τώρα στην Γεωργία, αλλά αργότερα, με άλλες αφορμές, αλλά με τις ίδιες αιτίες) να φθάσουμε σε έναν νέο διεθνή ψυχρό πόλεμο και ίσως - σε απώτερο χρόνο - και σε θερμό.

Οψόμεθα"
.


Τελειώνοντας, εδώ, αυτή την σύντομη, αλλά και πολύ χρήσιμη, ανασκόπηση, στα γεγονότα του πρόσφατου παρελθόντος, που συναρθρώνουν τα κομβικά σημεία της σχεδιασμένης αποσαρθρωτικής συστροφής της διαδικασίας της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, εννοείται, βέβαια, ότι, από εκείνη την εποχή, η Ρωσία έχει δώσει μεγάλη βαρύτητα και έχει αναπτύξει την στρατιωτική της δύναμη, σε τέτοιο βάθος, που, πιθανότατα, διέφυγε της προσοχής των Αμερικανών. Και φυσικά, τώρα, η ρωσική ελίτ απολαμβάνει τους καρπούς αυτής της προσπάθειας, αναπτύσσοντας και χρησιμοποιώντας τα οπλικά της συστήματα, όπου εκείνη κρίνει ότι είναι απαραίτητο, χωρίς οι αντίπαλοί της να μπορούν να κάνουν, τίποτε άλλο, εκτός, από το να βλέπουν τις ενέργειές της και να υφίστανται τις επιπτώσεις αυτών των ενεργειών.

Ως εκ τούτου, η συνέχεια θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον...


Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Η Νέα Δημοκρατία, από την 20/12/2015, στην 10/1/2016 : Η επιτυχής εκλογική τακτική και η απρόσμενη νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη, η ήττα του διασπασμένου καραμανλισμού και η ανακύκλωση των "ευρωπαϊστικών" αδιέξόδων του συντηρητικού χώρου.




 Οι προχθεσινές εσωκομματικές εκλογές στην Νέα Δημοκρατία και η απροσδόκητη, πλην όμως, σαφέστατη και αναμφισβήτητη ήττα του καραμανλισμού αποδεικνύουν, για πολλοστή φορά, ότι το εκλογικό σώμα, σε κάθε περίσταση, ψηφίζει, καταψηφίζει, ή αρνείται να ψηφίσει, σύμφωνα, με τα δεδομένα που έχει, μπροστά του.

Ως εκ τούτου, τα, κάθε φορά και σε κάθε περίσταση, δεδομένα, ενώπιον των οποίων βρίσκονται οι ψηφοφόροι, προσδιορίζουν, καθοριστικά και το ίδιο το ενεργό εκλογικό σώμα, που συμμετέχει, σε μια ψηφοφορία και ως προς την έκταση της συμμετοχής εκείνων, που ψηφίζουν, αλλά και ως προς την σύνθεση του εκλογικού σώματος, που ασκεί το εκλογικό του δικαίωμα, όσον αφορά τις ηλικιακές, ταξικές, κοινωνικές και λοιπές αναλογίες του σώματος αυτού.

Στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, που ανέδειξαν, ως νικητή και νέο πρόεδρο της μισοβυθισμένης ναυαρχίδας της συντηρητικής παράταξης της χώρας, το υποτιθέμενο, ως απόλυτο outsider, αυτής της επίπονης εκλογικής διαδικασίας δηλαδή τον Κυριάκο Μητσοτάκη, απέναντι, στον υποστηριζόμενο, από την παλαιά καραμανλική κομματική νομενκλατούρα, Βαγγέλη Μεϊμαράκη, οι παραπάνω διαπιστώσεις, που προκύπτουν, από την μακρά πείρα των εκλογικών αναμετρήσεων και μάλιστα, ιδιαίτερα, όταν αυτές διεξάγονται, σε πολιτικά περιβάλλοντα έντονης και παρατεταμένης κρίσης αντιπροσώπευσης, βρίσκουν την, περίπου, πλήρη δικαίωσή τους.

Ας δούμε την συνολική εικόνα των δύο εκλογικών αναμετρήσεων (η πρώτη στις 20/12/2015 και η δεύτερη προχθές 10/1/2016), που διεξήχθησαν, για την εκλογή νέου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, μετά από την παραίτηση, στην οποία οδηγήθηκε, ο αφελής Αντώνης Σαμαράς, παρασυρμένος από τους εσωκομματικούς του αντιπάλους, την επόμενη ημέρα, από την θριαμβευτική επικράτηση του "ΟΧΙ", στις απαιτήσεις των ξένων δανειστών, που είπε το ελληνικό εκλογικό σώμα, στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, για να αντιληφθούμε του λόγου το αληθές.

Στην εκλογική αναμέτρηση της 20ης Δεκεμβρίου 2015, αν δεχθούμε, ως αληθή, τα τελικά στοιχεία, που έδωσε η εφορευτική επιτροπή, θα πρέπει να ψήφισαν, εγκύρως, 404.078 ψηφοφόροι και το αποτέλεσμα, που, με κόπους και βάσανα, ανακοίνωσαν, διαμορφώθηκε, ως ακολούθως : 


Υποψήφιοι                                         Ψήφοι        Ποσοστό
Βαγγέλης Μεϊμαράκης                      160.823      39,80%
Κυριάκος Μητσοτάκης                      115.162      28,50%
Απόστολος Τζιτζικώστας                    82.028      20,30%
Σπυρίδων-Άδωνις Γεωργιάδης          46.065      11,40%


Το 85% των συμμετεχόντων ήταν ηλικίας 65+  και μάλιστα το 79% εξ αυτών ήταν  ηλικίας 70+!!!
Δηλαδή η ΝΔ πλέον αποκτά το πρόβλημα του ΚΚΕ, κάθε ένας που πεθαίνει η ΝΔ θα χάνει το 0,001% της δύναμης της…
- See more at: http://www.crete-news.gr/%CE%B5%CF%83%CF%89%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82-%CE%BD%CE%B4-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B1-%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CF%8C%CE%BD-%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%E2%80%93-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%BF-%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF#sthash.h46v5ZRL.dpuf

Το 85% των συμμετεχόντων ήταν ηλικίας 65+  και μάλιστα το 79% εξ αυτών ήταν  ηλικίας 70+!!!
Δηλαδή η ΝΔ πλέον αποκτά το πρόβλημα του ΚΚΕ, κάθε ένας που πεθαίνει η ΝΔ θα χάνει το 0,001% της δύναμης της…
- See more at: http://www.crete-news.gr/%CE%B5%CF%83%CF%89%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82-%CE%BD%CE%B4-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B1-%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CF%8C%CE%BD-%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%E2%80%93-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%BF-%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF#sthash.h46v5ZRL.dpuf
Στην επαναληπτική εκλογή της 10ης Ιανουαρίου 2016, που έγινε, ανάμεσα στους δύο πρώτους υποψήφιους, επειδή ουδείς, εξ αυτών, συγκέντρωσε το 50%, συν μια ψήφο, από όσους συμμετείχαν στην πρώτη ψηφοφορία της 20ης Δεκεμβρίου 2015, ψήφισαν 334.752. Έγκυρα : 330.521 Άκυρα : 3.077, Λευκά : 1.154.


                                           Ψήφοι        Ποσοστό
Κυριάκος Μητσοτάκης     173.297     52,43%
Βαγγέλης Μεϊμαράκης     157.224     47,57%


Αυτή, λοιπόν, είναι η απλή αριθμητική αποτίμηση των διπλών εσωκομματικών εκλογών, στην Νέα Δημοκρατία, στις 20/12/2105 και στις 10/1/2016. Ας την αποδεχτούμε.

Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε, σε ποία και πόσο κακή κατάσταση βρίσκεται η εκλογική και η πολιτική επιρροή της παραδοσιακής κομματικής ναυαρχίδας της συντηρητικής παράταξης της χώρας, είναι χρήσμο να προχωρήσουμε, σε μια συγκριτική αποτίμηση των τωρινών αποτελεσμάτων, με το παρελθόν. Και φυσικά, η μόνη συγκρίσιμη εκλογική διαδικασία είναι η εκλογική αναμέτρηση της 29ης Νοεμβρίου 2009, για την ανάδειξη νέου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, κατά την οποία, εξελέγη ο Αντώνης Σαμαράς, με την στήριξη του καραμανλικού στρατοπέδου και η οποία εκλογική αναμέτρηση προέκυψε, μετά την παραίτηση του Κώστα Καραμανλή. Σε εκείνη, μάλιστα, ο Αντώνης Σαμαράς εξελέγη, από τον πρώτο - και ως εκ τούτου μοναδικό - γύρο, ύστερα, από την ονειδιστική ήττα, που υπέστησαν ο ανιψιός του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή και το κόμμα του, στις καταστροφικές, για τον τόπο, βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, από τον ευήθη και ανερμάτιστο ΓΑΠ και την παιδική χαρά των φίλων του και των λοιπών αυλικών του, τους οποίους ο υιός του Ανδρέα Παπανδρέου αναγόρευσε, ως ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Σε εκείνες τις εκλογές, το αποτέλεσμα των οποίων, πολύ αργότερα, αμφισβήτησε, με τον τρόπο της και περίπου, ευθέως, η Ντόρα Μπακογιάννη, η εφορευτική επιτροπή ανακοίνωσε ότι συμμετείχαν 781.136 ψηφοφόροι, εκ των οποίων ψήφισαν, εγκύρως, οι 774.853, από όσους ψήφισαν, συνολικά και έδωσε τα παρακάτω αποτελέσματα :


Υποψήφιοι                                          Ψήφοι         Ποσοστό
Αντώνης Σαμαράς                             386.400      50,66%
Ντόρα Μπακογιάννη                         306.425      39,72%
Παναγιώτης Ψωμιάδης                       82.028      10,22%


Κάνοντας την συγκριτική αποτίμηση, ανάμεσα, στα αποτελέσματα  των εσωκομματικών εκλογών, για την ανάδειξη προέδρου της Νέας Δημοκρατίας του 2009 και του 2015 - 2016, είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, για να γνωρίζουμε το τί πρέπει και το τί δεν πρέπει να συγκρίνουμε και το τί πρέπει και το τί δεν πρέπει να αποτιμήσουμε, στα πλαίσια αυτής της συγκριτικής αποτίμησης, η οποία είναι, εκ των πραγμάτων, πολύ δύσκολη, διότι οι αυτές οι εκλογικές αναμετρήσεις μπορεί να φαίνεται ότι έγιναν, μέσα σε ένα όμοιο κοινωνικό περιβάλλον, αφού η οικονομική κρίση υπήρχε και το 2009 και είχε κτυπήσει την ελληνική οικονομία και κοινωνία, ήδη, από το τέλος του 2008, αλλά αναμφισβήτητο είναι και το γεγονός ότι, εκείνη την εποχή, η ελληνική οικονομία δεν είχε, επισήμως, χρεωκοπήσει και δεν είχε τεθεί κάτω από το καθεστώς των Μνημονίων. Αυτά συνέβησαν, λίγους μήνες, αργότερα, τον Απρίλιο - Μάϊο του 2010. Και αυτό δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Επίσης, δεν μπορεί να αγνοηθούν και τα όσα συνέβησαν, μετά την ελληνική κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, υπό το συνεχές καθεστώς των τριών Μνημονίων, που επέβαλαν οι ξένοι δανειστές και οι εντόπιοι υπηρέτες τους. Και αυτά, είναι, απείρως, σημαντικότερα, αφού η σημερινή ελληνική οικονομία και η ελληνική κοινωνία απέχουν, κατά πολύ, από την ελληνική οικονομία και κοινωνία του Νοεμβρίου του 2009.

Με δεδομένη την καταιγιστική πτώση του ελληνικού ΑΕΠ, το οποίο συρρικνώθηκε, σε σχέση, με το 2008, κατά, περίπου, 30%, γίνεται αντιληπτό ότι η ελληνική κοινωνία του 2015 - 2016 δεν είναι και απέχει παρασάγγας, από την ελληνική κοινωνία του 2009. Υπάρχει ένα τεράστιο κοινωνικό ρήγμα, το οποίο είναι βαθύτατο και έχει προσδιορίσει, ανεξίτηλα, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, τις απόψεις και τα συναισθήματα του ελληνικού πληθυσμού.

Όλα αυτά έχουν καταστήσει την συμπεριφορά και τις, επί μέρους και συνολικές εκδηλώσεις του πληθυσμού και κατ' επέκταση του εκλογικού σώματος, μεγέθη, απολύτως, απρόβλεπτα. Και φυσικά, αυτό δεν πρέπει και δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί.

Ως εκ τούτου, η όποια συγκριτική αποτίμηση των παραπάνω εσωκομματικών εκλογών, στην Νέα Δημοκρατία, το 2009 και το 2015 - 2016, έχει αξία, μόνο, ως καταγραφή των σαρωτικών επιπτώσεων αυτού του τεράστιου κοινωνικού ρήγματος, που επέφερε, στην συντηρητική παράταξη και την παραδοσιακή κομματική ναυαρχίδα της, την Νέα Δημοκρατία, η χρεωκοπία του ελληνικού κράτους και η προϊούσα κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, που ακολούθησε. Πέραν τούτου, ουδέν άλλο έχει αξία.

Αλλά, για να ολοκληρωθεί και να τεθεί, σε σωστές βάσεις αυτή η συγκριτική αποτίμηση, είναι απαραίτητο να συνεκτιμηθούν και οι αντίστοιχες αναμετρήσεις των βουλευτικών εκλογών, που έγιναν, το 2009 και το 2015, έτσι ώστε να αντιστοιχηθεί και η εκλογική επιρροή και να καταγραφεί η κατακατακρήμνιση της Νέας Δημοκρατίας, σε αυτό το χρονικό διάστημα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, δύο χρόνια πριν τις εσωκομματικές εκλογές και τις βουλευτικές εκλογές του 2009, η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή, μετά από μια διακυβέρνηση, που είχε κρατήσει για τρία χρόνια και κάτι μήνες, είχε προσφύγει, ως κυβέρνηση, σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν, στις 16/9/2007 και είχε λάβει 2.994.979 ψήφους και ποσοστό 41,84%.

Επίσης, δεν πρέπει να διαφεύγει, από την μνήμη μας, ότι, λιγότερο, από δύο μήνες, προηγουμένως, από την εσωκομματική εκλογή προέδρου, η Νέα Δημοκρατία, στις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, υπέστη εκλογική συντριβή, λαμβάνοντας 2.283.562 ψήφους και ποσοστό 33,49%, ενώ, στις δύο βουλευτικές εκλογές του 2015, η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμάρα, στις 25/1/2015, έλαβε 1.718.815 ψήφους και ποσοστό 27,81% και στις 20/9/2015 έλαβε 1.526.205 ψήφους και ποσοστό 28,10%.

Και τέλος, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτά τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα δεν είναι τα χειρότερα, για την Νέα Δημοκρατία, αφού, στις βουλευτικές εκλογές της 6/5/2012, το κόμμα αυτό, πάλι, με τον Αντώνη Σαμάρα, έλαβε 1.192.103 ψήφους και ποσοστό 18,85%.

Όπως γίνεται, εύκολα, αντιληπτό, από αυτά τα συγκριτικά στοιχεία, η Νέα Δημοκρατία έχει υποστεί, κυριολεκτικά, μια κοινωνική, πολιτική και εκλογική κατάρρευση και το 2012, μόλις, απέφυγε να έχει την τύχη του ΠΑΣΟΚ και να το ακολουθήσει, στην πολιτική και εκλογική του κονιορτοποίηση. 

Βέβαια, όπως πολλές φορές έχουμε πει, η κοινωνική βάση της συντηρητικής παράταξης έχει πολύ, μεγαλύτερες αντοχές, από τις αντίστοιχες κοινωνικές βάσεις των άλλων παρατάξεων της χώρας, και ο σκληρός της πυρήνας είναι πολύ μεγαλύτερος, από τους αντίστοιχους σκληρούς πυρήνες των άλλων παρατάξεων, αλλά η αλήθεια είναι ότι η τεράστια φτωχοποίηση, που έχει υποστεί η ελληνική κοινωνία, κατά την διάρκεια της τελευταίας εξαετίας, έχει, αποδομήσει, οριστικά, για το ορατό μέλλον, την κοινωνική και πολιτική βάση της συντηρητικής παράταξης της χώρας και έχει αποδιοργανώσει την συνοχή της εκλογικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, ως κομματικής ναυαρχίδας αυτής της παράταξης.

Υπό το φως των παραπάνω στοιχείων και των εξελίξεων, που προέκυψαν, μετά την έλευση της ελληνικής χρεωκοπίας του Απριλίου του 2010 και το καθεστώς της νεοαποικιοκρατικής υποτέλειας, το οποίο επέβαλαν οι ξένοι δανειστές, με την πλήρη συνεργασία της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού πολιτικού κόσμου της δεξιάς, του κέντρου και της αριστεράς, η κατευθυνόμενη, από την πανικόβλητη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ των ανόητων "ευρωπαϊστών", προπαγανδιστική προσπάθεια να πεισθεί το τηλεοπτικό και λοιπό κοινό του τόπου μας ότι η συμμετοχή όσων ψήφισαν, στις εσωκομματικές εκλογές, για την ανάδειξη προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, είναι τεράστια και πρωτοφανής, καθίσταται, ως ισχυρισμός και ως επιχειρηματολογία, μια απόπειρα, η οποία αποδεικνύεται, άμεσα, ως αστεία και γραφική, συναγωνιζόμενη τους ισχυρισμούς, που προέβαλε, κατά τις, αλήστου μνήμης, εποχές των, απίθανου γέλιου, εκπομπών του ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης, στο παλαιό τηλεοπτικό του κανάλι.

Η αλήθεια είναι πολύ απλή και η πραγματικότητα, για την Νέα Δημοκρατία, είναι πολύ σκληρή. Μπορεί, μέχρι τώρα, να απέφυγε να έχει την τύχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά η πολιτική και εκλογική καταστροφή, που έχει υποστεί, είναι μη ανατάξιμη, όσο συνεχίζει να υποστηρίζει τις πολιτικές, που εκπορεύονται, από την Bundesbank, την Ε.Κ.Τ., την Commission και το Δ.Ν.Τ. και οι οποίες αποσκοπούν, στην σωτηρία του ευρώ και της ζώνης του. Αυτές οι πολιτικές κατέστρεψαν την ελληνική κοινωνία και φυσικά, οδήγησαν, στην διάλυση της παραδοσιακής πολιτικής ελίτ του τόπου μας

Και όπως είναι ευνόητο, αυτές οι πιστά, τυφλά και άνευ αντιλογίας, ακολουθούμενες πολιτικές σωτηρίας της ευρωζώνης, της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας και της γερμανικής εξαγωγικής βιομηχανίας, έφεραν την Νέα Δημοκρατία, σε αυτό το μαύρο χάλι. Και αυτές οι ακολουθούμενες πολιτικές είναι, που θα την οδηγήσουν, σε, ακόμη, χειρότερη κατάσταση, παρά τις όποιες, επί μέρους και σύντομων χρονικών διαρκειών αναλαμπές, πριν το τέλος.

Έτσι, εξ αιτίας όλων αυτών, η Νέα Δημοκρατία, ανάμεσα, στις δύο εσωκομματικές εκλογές, για την ανάδειξη προέδρου, από τον Νοέμβριο του 2009, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2015, έχασε 377.058 κομματικές ψήφους, οι οποίες αντιστοιχούν, στο 48,27% των κομματικών ψήφων, που συμμετείχαν, στις εσωκομματικές εκλογές της 29/11/2009. Δηλαδή, με λίγα λόγια, απώλεσε, σχεδόν, την μισή κομματική δύναμή της!

Όμως, πέρα από την, ομολογουμένως, εντυπωσιακή καθίζηση της, αμιγώς, κομματικής ψήφου της Νέας Δημοκρατίας, το κόμμα αυτό έχει υποστεί και μια πολύ μεγάλη, μια δραματική πτώση και στην εκλογική του επιρροή. Τα ίδια τα προεκτεθέντα στοιχεία, μιλούν μόνα τους.

Αν πάρουμε, σαν βάση σύγκρισης την, ήδη, δραματικά, συρρικνωμένη εκλογική επιρροή της Νέας Δημοκρατίας, στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009 και την συγκρίνουμε, με την εκλογική επιρροή της, στις δύο βουλευτικές εκλογές του 2015, θα δούμε ότι, στις εκλογές της 25/1/2015, το κόμμα αυτό έχασε 564.747 ψήφους, οι οποίοι αντιστοιχούν, στο 24,73% της εκλογικής της επιρροής της 4/10/2009 και εάν πάμε πίσω στα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της 16/9/2007, για να έχουμε μια συνολική αποτίμηση της βαρύτατης, μακροχρόνιας και εξουθενωτικής κρίσης, που κτύπησε την Νέα Δημοκρατία, τότε διαπιστώνουμε ότι το κόμμα αυτό έχει χάσει 1.276.164 ψήφους, που αντιστοιχούν, στο 42,61% της εκλογικής της βάσης, έτσι όπως αυτή η εκλογική βάση είχε σχηματισθεί, πριν από την ελληνική κρίση και φυσικά, πριν την κατάρρευση του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού του ατελούς δικομματισμού, που, είχε την εκκίνησή του, στις βουλευτικές εκλογές της 20/11/1977, το οποίο τερματίστηκε, στις βουλευτικές εκλογές της 6/5/2012 και απαρτιζόταν, από την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Μπορούν, λοιπόν, οι νομενκλατουρίστες της Νέας Δημοκρατίας, η εντόπια οικονομική ελίτ και τα παπαγαλάκια τους, στην αποκαλούμενη "πνευματική" ελίτ του τόπου αυτού, να πανηγυρίζουν και να διαφημίζουν, ως "πρωτοφανή" και "απροσδόκητη" την συμμετοχή των κομματικών, που συμμετείχαν, σε αυτές τις εσωκομματικές εκλογές. Όλο και κάποιους αφελείς θα βρουν, για να τους πιστέψουν, αλλά μέχρι εκεί, διότι παρακάτω, δεν έχει. Και δεν πρόκειται να έχει, όσο φιλότιμες προσπάθειες και αν καταβάλουν όλοι όσοι ενδιαφέρονται, για να κρατήσουν τον, πολλαπλώς, διασωληνωμένο μεγάλο ασθενή, που λέγεται Νέα Δημοκρατία, εν ζωή.

Πέρα, από κάποιες αναλαμπές και παρατάσεις, στον οδυνηρό βίο της, δεν πρόκειται να επιτύχουν, τίποτε περισσότερο. Και τούτο, επειδή, αν εξετάσουμε και την ηλικιακή ταυτότητα αυτών, που ψήφισαν, στις εσωκομματικές εκλογές, τότε θα διαπιστώσουμε ότι, έτσι όπως βαδίζει το τωρινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και έτσι όπως το κατάντησαν ο Κώστας Καραμανλής, αρχικά και στην συνέχεια, ο, απίστευτα, ανίκανος και λειτουργικά, αγράμματος Αντώνης Σαμαράς, το μέλλον του είναι το ίδιο μελαγχολικό, με το μέλλον των κομματικών ψηφοφόρων, που συμμετείχαν, στις δύο εκλογικές διαδικασίες του Δεκεμβρίου και του Ιανουαρίου, αφού, όπως φαίνεται, από τα πρώτα στοιχεία, που έχουν διαρρεύσει, το 85% των συμμετεχόντων ήταν ηλικίας, από 65 ετών και άνω και μάλιστα, φαίνεται ότι, κάπου το 70%, αυτών των ηλικιωμένων κομματικών ψηφοφόρων ανήκε, σε ανθρώπους των οποίων οι ηλικίες ήσαν, από 70 ετών και άνω.

Έτσι, αφού αφήσουμε, στην άκρη, αυτούς τους προπαγανδιστικούς ισχυρισμούς, που θέλουν να δώσουν ένα φιλί ζωής, στην μισοβυθισμένη κομματική ναυαρχίδα της συντηρητικής παράταξης της χώρας και με αυτά τα πραγματικά δεδομένα, που, συγκριτικά και εντός των απαραίτητων ορίων και περιορισμών, αποτιμήσαμε, επανερχόμαστε, σε αυτό που, ήδη, έχουμε πει ότι απέδειξε η διπλή εσωκομματική αναμέτρηση και το οποίο είναι το μόνο, που μπορεί να προσμετρηθεί, στα ενεργά, υπέρ της Νέας Δημοκρατίας. Δηλαδή, στην ανθεκτικότητα του σκληρού της πυρήνα, η οποία, όμως, είναι, απολύτως, κατανοητή και φυσιολογική, όταν κάποιος αναλύσει τα δεδομένα των κοινωνιών και των ανθρώπινων συμπεριφορών, που κινούνται, εντός των κοινωνιών αυτών.

Έτσι, είναι η ίδια η κοινωνική και ψυχολογική συγκρότηση του ατομικού και κοινωνικού συντηρητισμού, ο οποίος αποτελεί τον δομικό συνδετικό κρίκο, που συνέχει τις κοινωνίες, ως οντότητες, που, ως κοινωνικό εργαλείο, στηρίζει και συντηρεί την ανθεκτικότητα της κομματικής και της εκλογικής επιρροής της Νέας Δημοκρατίας, ως ενός, κατ' εξοχήν, συντηρητικού κόμματος, το οποίο, εκ φύσεως - όπως υποθέτουν οι ψηφοφόροι της -, κατέχει εκείνη την τεχνογνωσία και τις συνταγές, με τις οποίες η ελληνική κοινωνία θα εξέλθει, από την βαθύτατη και βαρύτατη κρίση, που την έχει βρει. 

Αυτή, τουλάχιστον, είναι η προσμονή και η εγγενής πίστη του σκληρού πυρήνα του χώρου των συντηρητικών. Μπορεί, όπως συμβαίνει, με κάθε είδους πίστεων, αυτή η πίστη να είναι, εξ ορισμού, ψευδής, επειδή στηρίζεται, σε ανορθολογικά δεδομένα και προφανώς, είναι, ως προς το περιεχόμενό της, ψευδής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι, οπωσδήποτε και σε κάθε περίπτωση, εσφαλμένη. Και τούτο επειδή το σφάλμα, ή ορθότητα μιας πίστης, ως ενεργού κοινωνικού εργαλείου, που σηματοδοτεί την πράξη και την δράση των κοινωνικών ομάδων, προς την μία, ή την άλλη κατεύθυνση, κρίνεται, από την περιστασιακή ορθότητα των πρακτικών κοινωνικών και πολιτικών προτάσεων, που καταθέτουν, προς εφαρμογή και τις οποίες, στην πράξη, εφαρμόζουν οι κοινωνικοί μηχανισμοί, οι οποίοι είναι αυτά τα κοινωνικά αντικείμενα, προς τα οποία απευθύνονται οι άνθρωποι, ως φορείς της εκάστοτε πίστης και των, κατά περίπτωση πιστευμάτων.

Και εδώ εντοπίζεται το τεράστιο πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο καταγράψαμε και στο προηγούμενο δημοσίευμα, που αφιερώσαμε, στις εσωκομματικές εκλογές του κόμματος αυτού, στις 16 του περασμένου Δεκεμβρίου, με τίτλο :  Πού πάει η "Νέα Δημοκρατία"; (Η ακραιφνής υποστήριξη του πτωματικού ιδεολογήματος του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", ο διαρκής μαρασμός, η εντεινόμενη αποσύνθεση και η διαλυτική ανασύνθεση του συντηρητικού χώρου), ένα πρόβλημα, το οποίο, με πείσμονα τρόπο, επιχειρείται, από την νεοδημοκρατική νομενκλατούρα και την βλάκιστη "ευρωπαϊστική" ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ να αποκρυβεί και να τεθεί, εκτός συζητήσεως, παρά το γεγονός ότι έχει, πλέον, καταστεί ορατό, από την μεγίστη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, η οποία, η αλήθεια είναι ότι έχει κατατρομοκρατηθεί, από τις εμφανιζόμενες, ως συνέπειες, αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος, είτε αυτές είναι (μερικώς) υπαρκτές, είτε είναι ανύπαρκτες και προϊόντα μιας οργιαστικής φαντασίας, η οποία, όμως, χρησιμοποιείται, δολίως, προκειμένου να μην αντιμετωπισθεί, με ριζικό τρόπο, το πρόβλημα αυτό. Όλοι όσοι, όλα αυτά τα χρόνια, έχουν γνωρίσει την σκέψη μου, γνωρίζουν ποιό είναι το βασικό και κύριο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. 

Το να το αναφέρουμε, για πολλοστή φορά, επαναλαμβάνοντάς το και εδώ, δεν βλάπτει. Κάθε άλλο. Όχι μόνο δεν βλάπτει, αλλά παραμένει και θα παραμένει, πάντοτε, απαραίτητο.

Το βασικό και κύριο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι το ευρώ και η ζώνη του. Η ένταξη της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, είναι η καίρια και αποκλειστικά, καθοριστική αιτία, που την οδήγησε, στην καταστροφή. 

Και όσο η ελληνική οικονομία παραμένει, στην ευρωζώνη και για όσο η ευρωζώνη παραμένει, μια νομισματική ένωση και δευτερευόντως, μια ατέλεστατη οικονομική ένωση, τόσο η ελληνική κοινωνία θα παραμένει, σε μια βαθειά και βαριά κρίση, ακριβώς, επειδή η ελληνική οικονομία είναι ασύμβατη, με τους κανόνες μιας νομισματικής ένωσης, η οποία χρησιμοποιεί, εκ συστάσεως, όπως κάθε νομισματική ένωση, ένα σκληρό νόμισμα, στο οποίο η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Αυτή είναι η αδιέξοδη κατάσταση, μέσα στην οποία έχει εμπλακεί η ελληνική οικονομία. 

Με αυτά τα δεδομένα, απολύτως, φυσικά και αναπότρεπτα, αυτή η κατάσταση αποτελεί και την ουσιώδη αιτία της κατακρήμνισης του παλαιού πολιτικού σκηνικού και της κοινωνικής, της κομματικής και της εκλογικής επιρροής της Νέας Δημοκρατίας

Όμως, αυτή η πνιγηρή και αδιέξοδη κατάσταση δεν έχει προκύψει, ως μια αναπόφευκτη μοίρα, δίκην φυσικού φαινομένου. Δεν ήλθε από το πουθενά, ούτε εμφανίστηκε, μέσα σε ένα κοινωνικό και οικονομικό κενό. 

Δυστυχώς, για την ναυαρχίδα της συντηρητικής παράταξης της χώρας, για την Νέα Δημοκρατία, αυτό το αδιέξοδο, αυτή η ασφυκτική ποντικοπαγίδα είναι αποτέλεσμα και προϊόν των κεντρικών πολιτικών επιλογών του ιστορικού ιδρυτή του κόμματος, των παλαιών και πάντα, παρουσών βαρωνειών, που το διοικούν και αποφασίζουν, για την τύχη του, καθώς και της κομματικής νομενκλατούρας των μοντέρνων καιρών, που έχει διαδεχθεί τις παλαιότερες γενεές των κομματικών στελεχών. 

Είναι όλοι αυτοί, μαζύ με τους "εκσυγχρονιστές" του Κώστα Σημίτη και τον εντόπιο ευρωκομμουνισμό του Λεωνίδα Κύρκου, ως γαγγραινική απόφυση του εντόπιου ευρωσταλινισμού, που φέρουν, στους μαμόθρεπτους και μαλθακούς ώμους τους, την βαρύτατη, την, κυριολεκτικά, ασήκωτη ευθύνη, για την παρούσα κατάντια της χώρας.

Με αυτά τα δεδομένα, η μόνη λύση, για την ανάταξη της κοινωνικής, της πολιτικής, της κομματικής και της εκλογικής επιρροής της Νέας Δημοκρατίας, είναι η υπέρβαση των ακολουθούμενων πολιτικών, που στηρίζουν την παραμονή της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, η ριζική αλλαγή αυτών των πολιτικών και η επιδίωξη, για μια συμφωνία, μιας οργανωμένης και ασφαλούς εξόδου της Ελλάδας, από το ευρώ και την ζώνη του, με την επιστροφή, σε ένα εθνικό νόμισμα - στην δραχμή, ή όπως αλλιώς και αν αυτό το εθνικό νόμισμα ονομασθεί.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, στην προεδρία της παραδοσιακής κομματικής ναυαρχίδας της συντηρητικής παράταξης είναι η χειρότερη δυνατή επιλογή, για την Νέα Δημοκρατία

 


Ο υιός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ως εκφραστής του αποκαλούμενου ακραίου Κέντρου και ως ακραιφνής φιλελεύθερος (όχι, πάντως, νεοφιλελεύθερος και φυσικά, ούτε θατσερικός), είναι και παραμένει, ακράδαντα, πιστός, στο ευρώ και στην ζώνη του. Και φυσικά, παραμένει προσκολλημένος, στην παραμονή της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, με κάθε θυσία. 

Αυτή η κεφαλαιώδης προγραμματική τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πολύ δυσοίωνη, για το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας, ακόμη και αν υπάρξουν κάποιες αναλαμπές, για το κόμμα αυτό, ως αποτέλεσμα των τακτικισμών και των πολιτικών ελιγμών, που θα ακολουθήσει ο νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. 

Και, φυσικά, ανάλογα, με την έκταση αυτών των τακτικισμών και των ελιγμών, που θα του επιτραπούν, από τους ξένους δανειστές, με τους οποίους υπάρχει, πέρα, από την ιδεολογική συγγένεια και μια πολιτική και προγραμματική εγγύτητα, που σε κάποια σημεία φθάνει, στα σημεία της ταύτισης.

Αυτό, πάντως, που πρέπει να ομολογήσω είναι ότι η εκλογική τακτική του Κυριάκου Μητσοτάκη υπήρξε αξιοθαύμαστη. Και φυσικά, πρέπει να του αναγνωρίσω το γεγονός ότι έσφαλα, πρώτον, γιατί δεν θεωρούσα την εκλογή του, ως το πιθανότερο σενάριο και δεύτερον, επειδή είχα την γνώμη ότι δεν έχει προσωπικές πολιτικές ικανότητες. Εκ των πραγμάτων, προκύπτει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να είναι τέκνο μιας μεγάλης και πολύπειρης πολιτικής οικογένειας, αλλά δεν αρκέστηκε, σε αυτές τις δάφνες. Προχώρησε και πήγε πολύ πιο πέρα. Διεκδίκησε και κέρδισε μια εκλογική μάχη και την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, που φαινόταν ότι ήταν, για τον ίδιο, χαμένη.

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι δεν ξεκίνησε, από το μηδέν, αφού ο μηχανισμός του υπέργηρου πατέρα του και της αδελφής του και η επιρροή του, στην κομματική βάση, στην οποία απευθύνεται η μεγάλη πολιτική οικογένεια των Χανίων είναι μεγέθη υπολογίσιμα. Αυτά, όμως, από μόνα τους, υπήρξαν ανεπαρκή και δεν θα μπορούσαν να του δώσουν την νίκη. 

Ως εκ τούτου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποχρεώθηκε να κτίσει συμμαχίες, οι οποίες, τελικά, αποδείχτηκαν επιτυχείς. Όμως, αυτές οι συμμαχίες αποδείχτηκαν επιτυχείς, διότι, προηγουμένως, ο ίδιος έδειξε ότι πληροί κάποιες βασικές προϋποθέσεις, που υπήρξαν, πολύ σημαντικές και χωρίς αυτές, οι συμμαχίες, που συγκρότησε, δεν θα είχαν υπάρξει, ή θα είχαν καταστεί ατελέσφορες. 

Ας τις δούμε :

1) Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε να παρουσιάσει την υποψηφιότητά του, ως αντισυστημική υποψηφιότητα και να πείσει τους ψηφοφόρους ότι, όντως, αυτό συμβαίνει, παρά το γεγονός ότι είναι μέλος μιας μεγάλης και παραδοσιακής πολιτικής οικογένειας. Όσο και αν φαίνεται περίεργο αυτό το κατάφερε, επειδή, μέσα, στον χώρο της συντηρητικής παράταξης, ο πατέρας του ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και όλη η οικογένειά του ήσαν μειοψηφία και αντιμετωπίζονταν, με καχυποψία, με δυσπιστία, στα όρια της απέχθειας, από τον καραμανλισμό και τις λοιπές βαρωνείες της Νέας Δημοκρατίας. Για τον λόγο αυτόν, άλλωστε, η οικογένεια Μητσοτάκη δεν μπόρεσε να επηρεάσει τις πολιτικές και τις κομματικές εξελίξεις, μέσα στην Νέα Δημοκρατία, από τον Οκτώβριο του 1993, που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παραιτήθηκε, από την πρωθυπουργία και την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, μετά την μεγάλη του ήττα, από τον Ανδρέα Παπανδρέου, στις βουλευτικές εκλογές της 10/10/1993. Οι, κατά καιρούς, υποψηφιότητες της Ντόρας Μπακογιάννη - Μητσοτάκη, για την προεδρία του κόμματος, το 1996 και το 2009, προσέκρουσαν στον αδιαπέραστο τοίχο των καραμανλικών.

2) Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όσο και αν διαφωνεί κάποιος (όπως εγώ), δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει ότι το πολιτικό πρόγραμμα, που παρουσίασε και το οποίο υπερασπίστηκε, όντας ένα φιλελεύθερο πρόγραμμα του ακραίου κέντρου, ήταν ένα πρόγραμμα, με σαφείς και καθαρές ιδέες, οι οποίες έπειθαν εκείνους, που είναι ευεπίφοροι, σε αυτές και ψάχνουν μια ευκαιρία σωτηρίας και δικαίωσης, την ίδια ώρα, που η κυβερνώσα αριστερά του Αλέξη Τσίπρα εφαρμόζει - με τον τρόπο που εφαρμόζει - τα μέτρα του 3ου Μνημονίου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έπεισε ότι μεσοβέζικες λύσεις δεν χωρούν και ότι ο ίδιος θα εφαρμόσει, πολύ καλύτερα, το αποκαλούμενο και εκλαμβανόμενο, ως μεταρρυθμιστικό, κομμάτι των μνημονιακών υποχρεώσεων, που έχει αναλάβει ο "ευρωπαϊστικός" πολιτικός κόσμος της χώρας.

3) Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έπεισε ότι μπορεί να επαναφέρει, στην Νέα Δημοκρατία, ένα πολιτικό και κομματικό κοινό, το οποίο έχει απομακρυνθεί, από αυτήν, στην διάρκεια των προηγούμενων χρόνων και ότι το κόμμα αυτό, υπό την ηγεσία του, θα παύσει να είναι ένα κόμμα γερόντων, παρά το γεγονός ότι επανέφερε τον Αντώνη Σαμαρά και τους ανθρώπους του, από την πίσω πόρτα. Στην πραγματικότητα, οι ισχυρισμοί του μπορεί να είναι - και είναι - υπερβολικοί, αλλά η αλήθεια είναι ότι η παρουσία του, στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, θα ασκήσει τεράστια πίεση στο Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, το μέλλον του οποίου είναι, απολύτως, δυσοίωνο, αφού το πιθανότερο σενάριο είναι ότι το κόμμα αυτό θα διαλυθεί και τα στελέχη του, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, καθώς και ένα ικανό κομμάτι των ψηφοφόρων του θα ελκυσθούν και πιθανότατα, θα απορροφηθούν, από την Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, την ίδια στιγμή, που άλλοι μικρότεροι φιλελεύθεροι και νεοφιλελεύθροι χώροι, που εκφράζονται, από τον Θάνο Τζήμερο, τον Θεόδωρο Σκυλακάκη και άλλους, θα ενσωματωθούν, στην Νέα Δημοκρατία. Αλλά πέρα, από όλους αυτούς και το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ και (λιγότερο) η Ένωση Κεντρώων θα υποστούν μεγάλες πιέσεις και θα έχουν απώλειες, αφού η πολιτική εκδοχή του ακραίου Κέντρου, που εκφράζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να καταστεί και κατά πάσα πιθανότητα, θα καταστεί ελκυστική, για τους χώρους αυτούς. Μάλιστα, το ΠΑΣΟΚ θα έχει ένα ειδικό πρόβλημα, αφού ο Ευάγγελος Βενιζέλος και (ακόμη περισσότερο) τα στελέχη, που τον υποστηρίζουν, μπορούν να ελκυσθούν, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αφού η εκλογή του, στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, κλείνει, σε όλους αυτούς, την πόρτα, για μια ανεξάρτητη πορεία, στο χώρο του Κέντρου και τους αποδυναμώνει, ακόμη περισσότερο, μέσα, στο ΠΑΣΟΚ της Φώφης Γεννηματά, όπου η αναβίωση του φαντάσματος του μητσοτακισμού θα αναπτερώσει κάποιες φρούδες ελπίδες, για μια αναγέννηση του παλαιού κραταιού κόμματος του σοσιαλιστικού χώρου. 

 4) Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πρώτ' απ' όλα, έπεισε το ισχνό κομματικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας, που τον ψήφισε, ότι αυτός είναι εκείνος, από τους υποψηφίους, που μπορεί να νικήσει τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν έχει σημασία, αν το μπορεί. Σημασία έχει ότι, με τον πολιτικό του λόγο, έπεισε ότι αυτός μπορεί να το κάνει. Όπως, επίσης, έπεισε ότι αυτό δεν μπορούν να το κάνουν οι άλλοι. Και κυρίως, ότι δεν μπορούν να το κάνουν, ανάμεσα, στα άλλα και επειδή δεν το πίστευαν ότι μπορούν να το κάνουν, αλλά και δεν το ήθελαν, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης και οι καραμανλικοί, που τον στήριζαν.

5) Τελικά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν δίστασε να εκμεταλλευθεί την επικρατούσα, στις τάξεις των παραδοσιακών συντηρητικών κομματικών ψηφοφόρων, δυσαρέσκεια, σε βάρος του Κώστα Καραμανλή και, να στραφεί, κατά του καραμανλισμού, κατά του ίδιου του πρώην πρωθυπουργού και του κομματικού του μηχανισμού, αντιλαμβανόμενος ότι μπορεί να τον κερδίσει, τώρα, που, για πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, ήταν διασπασμένος, εξουθενωμένος και μειοψηφικός, λόγω της υποψηφιότητας του Απόστολου Τζιτζικώστα, εκμετάλλευόμενος τον εμφύλιο πόλεμο, που είχε ξεσπάσει, στις τάξεις του, ιδιαίτερα, στην Βόρεια Ελλάδα. Αυτή την σύγκρουση, με τον Κώστα Καραμανλή και τους καραμανλικούς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης την επέλεξε, συνειδητά και βάσει σχεδίου, όπως, άλλωστε, φάνηκε και από την θορυβώδη άρνησή του, τον Φεβρουάριο του 2015, να ψηφίσει τον καραμανλικό Προκόπη Παυλόπουλο, ως πρόεδρο του κράτους. Η ήττα του παραδοσιακού καραμανλικού μηχανισμού υπήρξε σαφής και αναμφισβήτητη και προήλθε, από το γεγονός ότι οι νεοδημοκράτες χρεώνουν, στον Κώστα Καραμανλή, την υπερεξαετή σιωπή του, μετά την παράδοση της κυβερνητικής εξουσίας, στο ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ και την παραίτησή του, από την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας. Επίσης, του χρεώνουν και το γεγονός ότι, τον Νοέμβριο του 2009, τους οδήγησε να ψηφίσουν τον Αντώνη Σαμαρά, με αποτέλεσμα να οδηγήσει το κόμμα τους και την χώρα, στα τωρινά τους χάλια. Και φυσικά, ακριβώς επειδή αυτοί οι ψηφοφόροι έχουν δίκιο, σε όσα καταλογίζουν, στον Κώστα Καραμανλή ψήφισαν, ενάντια, στις υποδείξεις του. Το γεγονός ότι η ψήφος τους αυτή παρατείνει τα αδιέξοδα είναι κάτι που θα το διαπιστώσουν, στην πορεία, αφού, κακά τα ψέματα, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.


Πάνω σε αυτά τα δεδομένα και σε αυτές τις βάσεις είναι που στηρίχθηκε και υπήρξε επιτυχής η πολιτική των συμμαχιών, που έστησε, όπως φαίνεται, ήδη, από τον πρώτο γύρο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης





Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι διασπασμένοι καραμανλικοί επιδίωκαν την εκλογή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, από τον πρώτο κιόλας γύρο, όπως είχαν πράξει, το 2009, με τον Αντώνη Σαμαρά, για να αποφύγουν έναν δεύτερο γύρο, ο οποίος, πάντοτε, κρύβει παγίδες. Για τον λόγο αυτόν, οι καραμανλικοί είδαν με καλό μάτι και επέτρεψαν την υποψηφιότητα του Σπυρίδωνα - Άδωνι Γεωργιάδη, παρά το γεγονός ότι αυτή υποβλήθηκε, εκπρόθεσμα. Ο πληθωρικός και αυτοπροσδιοριζόμενος, ως δεξιός, βουλευτής και η υποψηφιότητά του, αφαιρούσαν ψήφους, από τον Απόστολο Τζιτζικώστα, αλλά και κρατούσαν την υποψηφιότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη, σε χαμηλά επίπεδα, επειδή ο παλαιός βουλευτής του ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη έχει παρεμφερείς φιλελεύθερες απόψεις, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, γεγονός, που του επέτρεπε να απευθύνεται στα εκλογικά ακροατήρια και των δύο άλλων αντίπαλων του Βαγγέλη Μεϊμαράκη και να τους αφαιρεί ψήφους.

Το εναλλακτικό σχέδιο των καραμανλικών ήταν ότι, εάν αυτό δεν γινόταν δυνατό και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν ελάμβανε το 50%+1, από τον πρώτο γύρο, τότε, θα έπρεπε το ποσοστό του να ήταν όσο το δυνατό πιο κοντά, στο 50% και πάντως, αρκετά, πάνω από το 40%. Σε αυτή την περίπτωση, αντίπαλος του Μεϊμαράκη δεν θα έπρεπε, σε καμμία περίπτωση, να είναι ο "απείθαρχος" (και πιθανώς, επικίνδυνος, για ακροδεξιές πολιτικές συμμαχίες) Απόστολος Τζιτζικώστας, ο οποίος, ως νέος και άφθαρτος, κρίθηκε ότι ήταν επικίνδυνος να κερδίσει την επαναληπτική εκλογή.

Τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν τον έλαβαν και πολύ υπόψη, στους λογαριασμούς τους, οι καραμανλικοί. Θεωρούσαν ότι, ως γόνος της οικογένειας Μητσοτάκη και ως ένα, κοινωνικά, αντιπαθές ενεργό μέλος της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, ήταν του χεριού τους, σε τυχούσα επαναληπτική εκλογή. Γι' αυτό και τον προτίμησαν, ως αντίπαλο. 

Κάπου εκεί την πάτησαν οι διασπασμένοι καραμανλικοί. Και αυτό συνέβη, διότι η διάσπαση κατέστησε την ομάδα τους μειοψηφική, μέσα στην Νέα Δημοκρατία, με αποτέλεσμα, όχι μόνο να μην μπορέσουν να εκλέξουν, ως αρχηγό του κόμματος τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, αλλά δεν μπόρεσαν να ανεβάσουν το ποσοστό του, ούτε καν στο 40%. Πήρε λιγότερο και αν και η διαφορά του, από τον δεύτερο, ήταν πάνω από 11 μονάδες, η νίκη του ευνοούμενου του Κώστα Καραμανλή δεν ήταν δεδομένη, αν και τελικά, κατάφεραν να μην περάσει, στον δεύτερο γύρο ο Απόστολος Τζιτζικώστας, ο οποίος είχε την απρόσμενη στήριξη του Αντώνη Σαμαρά, αν και κατά το χρονικό διάστημα, που ο Σαμαράς ήταν πρωθυπουργός, οι συγκρούσεις τους είχαν φθάσει, σε ακραία επίπεδα. 

Έτσι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε, στον δεύτερο γύρο και τράβηξε μαζύ του, αμέσως, τον Άδωνι Γεωργιάδη και έμμεσα, τον Απόστολο Τζιτζικώστα, ο οποίος δεν ξέχασε την ζημιά, που του έκαναν ο Κώστας Καραμανλής και οι μηχανισμοί του, ενώ, παράλληλα, στηρίχθηκε και από τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος, προφανώς, χρέωσε, στον Κώστα Καραμανλή το γεγονός ότι οδηγήθηκε, στην παραίτηση, από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, σε μια στιγμή, η οποία υπήρξε, απολύτως, ακατάλληλη και κατά την οποία ο ίδιος θεωρούσε ότι θα δικαιωνόταν, πολιτικά, μετά την τεράστια πολιτική κυβίστηση του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του και την ψήφιση του 3ου Μνημονίου.  





Ο Σπυρίδων - Άδωνις Γεωργιάδης, ως βουλευτής του ΛΑΟΣ και επαγελματίας βιβλιοπώλης, "λούζει", στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν, τον Αντώνη Σαμαρά, τον οποίο, προηγουμένως, στην δεκαετία του 1990, είχε, ως αρχηγό, στην Πολιτική Άνοιξη. Στην συνέχεια τον υπηρέτησε, ως κομματικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και ως υπουργός, στην κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων. Τέτοιες οπορτουνιστικές συμπεριφορές, τις έχει, η τρέχουσα πολιτική πρακτική. Βγαίνει (και) έτσι, το πολιτικό μεροκάματο. Κακώς, αλλά βγαίνει...




14/7/2011 Ο Άδωνις Γεωργιάδης κοροϊδεύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, για την σχέση του, με την SIEMENS. Ο οπορτουνισμός κτυπάει ταβάνι, αφού, τώρα, ο θορυβώδης πολιτικός, που αυτοπροσδιορίζεται, ως δεξιός και πατριώτης, ενώ είναι φανατικός οπαδός των Μνημονίων, εμφανίζεται, ως "μητσοτακικότερος", από τους παραδοσιακούς μητσοτακικούς. Είπαμε : Έτσι βγαίνει το πολιτικό μεροκάματο...



Όλη αυτή η εκλογική συμμαχία, που στήριξε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, μπορεί να μην είχε καμμία πολιτική ομοιογένεια και σε έναν σημαντικό βαθμό, να ήταν (και ήταν) τακτικιστική, ευκαιριακή και τυχοδιωκτική - διότι όλοι αυτοί, κατά καιρούς, έχουν σύρει τα, εξ αμάξης, ο ένας, στον άλλον -, αλλά έγινε δυνατό να οικοδομηθεί. Και η συμβολή του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι προφανές ότι υπήρξε καθοριστική.

Με αυτά τα δεδομένα, η ασθενής και κουτσουρεμένη καραμανλική πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας (μην ξεχνάμε ότι η οικογένεια του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη στήριξε τον Κυριάκο Μητσοτάκη) δεν μπορούσε, πλέον, να πείσει τον μέσο ψηφοφόρο, που πήρε μέρος, στην επαναληπτική εκλογή της 10ης Ιανουαρίου. Η εκλογή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη κατέστη αβέβαιη.

Αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, το τελικό κτύπημα, στην υποψηφιότητα του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, δόθηκε από την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ, που, με την ¨Αυγή¨ και όλα τα λοιπά διαθέσιμα μέσα, πήραν θέση, υπέρ της υποψηφιότητας του υποψηφίου, που είχε την υποστήριξη των εναπομεινάντων καραμανλικών. 

Η ενέργεια αυτή της κυβέρνησης να εκδηλώσει την εύνοιά της, στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη και η διαφήμιση των όποιων παρασκηνιακών πάρε-δώσε του Αλέξη Τσίπρα, με τον Κώστα Καραμανλή και τον Προκόπη Παυλόπουλο, οδήγησε τους ταλαντευόμενους συντηρητικούς ψηφοφόρους να διαλέξουν στρατόπεδο. Και φυσικά, αυτοί διάλεξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Το ερώτημα είναι : Γιατί η κυβέρνηση πήρε θέση, με αυτόν τον τρόπο, υπέρ του υποψήφιου των καραμανλικών; 

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτή η ενέργεια δεν ήταν, καθόλου, αθώα. Προφανώς, ο Αλέξης Τσίπρας και το δικό του πολιτικό επιτελείο θέλησαν να κινητοποιήσουν τα αντανακλαστικά των παραδοσιακών κομματικών ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας και να τους στρέψουν, στην αντίθετη κατεύθυνση, από αυτήν, που εμφάνιζαν ότι επιθυμούσαν.

Με λίγα λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε, ως αντίπαλό του, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, επειδή, προφανώς, εκτίμησε ότι η εκλογή του ακραίου κεντρώου και φιλελεύθερου πολιτικού, με τις "ακροδεξιές" συμμαχίες των Άδωνι Γεωργιάδη, Μαυρουδή (Μάκη) Βορίδη, Απόστολου Τζιτζικώστα και Αντώνη Σαμαρά, θα συσπειρώσει την αποσυσπειρωμένη εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ και θα του προσκομίσει, μακροπρόθεσμα, συμμάχους, από τον κονιορτοποιημένο χώρο της κεντροαριστεράς, σε συνδυασμό, με μια, πολύ πιθανή, δραστική αλλαγή του εκλογικού νόμου, η οποία θα αλλάξει τα δεδομένα του εκλογικού τοπίου και της πολιτικής σκηνής, στην χώρα μας.

Τελικά, ο Αλέξης Τσίπρας, μέσα από έναν κλασικό μακιαβελλικό σχεδιασμό, κατάφερε να επιβάλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ως πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, οδηγώντας ένα κρίσιμο τμήμα του εκλογικού σώματος, που ψήφισε, στις επαναληπτικές εσωκομματικές εκλογές του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην υπεψήφισή του.

Το ζήτημα είναι αν αυτή η στρατηγική πολιτική κίνηση, που έκανε, θα αποδώσει τα, από τον ίδιο, αναμενόμενα. Προσωπική μου γνώμη είναι ότι η κίνηση αυτή του επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ (Χριστόφορος Βερναρδάκης, Κώστας Πουλάκης κ.α.) δεν θα αποδώσει, αυτά, που περιμένει η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Αλλά αυτό είναι κάτι, που θα πρέπει να περιμένουμε να το δούμε...