Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

Το 5ετές κρατικό ομόλογο, με το πανάκριβο επιτόκιο 3,6%, το νέο success story, η προσπάθεια απεγκλωβισμού του ΣΥΡΙΖΑ, από τους όρους των ευρωθεσμών, εν όψει των επερχόμενων εκλογών και γαία, πυρί μειχθήτω.


Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πανηγυρίζει, για το πανάκριβο 5ετές ομόλογο. Ουσιαστικά, αυτό που πράττει, είναι το να σκάβει τον λάκκο των επόμενων, για να στηρίξει την προεκλογική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από την λογική του γαία, πυρί μειχθήτω. Όμως, ό,τι και να κάνει, τίποτε δεν σώζει την κυβέρνηση, η οποία, στην πραγματικότητα, παραπαίει και μένει, όσο μένει, επειδή εξοφλεί γραμμάτια, προς τους δανειστές και τις ξένες δυνάμεις. Αλλά και αυτό έχει μια κοντινή ημερομηνία λήξεως...





Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και ο ΟΔΔΗΧ, μέσα στα πλαίσια του άτυπου, πλην όμως, ουσιαστικού προεκλογικού αγώνα, που έχει, εδώ και καιρό ξεκινήσει, αποφάσισε να βγει, στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, προκειμένου, το ελληνικό δημόσιο να δανειστεί ένα ποσόν της τάξεων των 2,5 δισ. €, προκειμένου να ξεπληρώσει ένα αντίστοιχο ομόλογο, το οποίο είχε εκδώσει, τον Απρίλιο του 2014, η κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων, η οποία ήθελε να κτίσει την δική της ψευδή εικόνα του "success story", προκειμένου να αντιμετωπίσει τις επερχόμενες ευρωεκλογές και περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, εκείνης της εποχής. 

Οι σαμαροβενιζέλοι, τότε, πήραν αυτά τα 2,5 δισ. €, με ένα επιτόκιο, καθαρά, τοκογλυφικό, το οποίο έφθασε στα επίπεδα του 4,97%, όπως πράττει τώρα και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία δανείζεται και αυτή, με ένα, επίσης, τοκογλυφικό επιτόκιο, που έφθασε, στο 3,6% (η κυβέρνηση στόχευε, σε ένα επιτόκιο 3,5%, αλλά απέτυχε), η οποία, για τους ίδιους, ακριβώς, λόγους - τις επερχόμενες ευρωεκλογές, περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, αλλά και τις βουλευτικές εκλογές, που και αυτές, εντός του έτους, θα πραγματοποιηθούν - βγήκε, στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, για να ενισχύσει την προπαγανδιστική ρητορική της, σχετικά, με το δικό της "success story", για την έξοδο από το καθεστώς των Μνημονίων και την λεγόμενη "μεταμνημονιακή" περίοδο, την οποία (ψευδώς) υποτίθεται ότι, μετά τον περασμένο Αύγουστο, διανύουμε, μέσα σε ένα, επίσης (ψευδώς) υποτιθέμενο κλίμα σταδιακής επαναφοράς, στην κανονικότητα και στην ομαλή δανειοδότηση του κράτους, από τις διεθνείς αγορές.

Προφανώς και τώρα, όπως και τότε, αυτή η έξοδος, για δημόσιο δανεισμό είναι μια "ψυχολογική έξοδος", η οποία, βέβαια, δεν αλλάζει την σκληρή πραγματικότητα, η οποία έγκειται, στο απλό γεγονός, ότι το ελληνικό κράτος παραμένει ανίκανο, για ομαλό δανεισμό. Ο δανεισμός, που μόλις έγινε, ήταν ένας προετοιμασμένος δανεισμός, με την έγκριση της Ε.Κ.Τ., με "αναδόχους" και με υψηλές προμήθειες και όπως είπαμε, με ένα υψηλό τοκογλυφικό επιτόκιο (3,6%), την στιγμή, που τα άλλα κράτη της ευρωζώνης δανείστηκαν, στην αγορά των πενταετών ομολόγων, με πολύ χαμηλότερα επιτόκια (η Ισπανία, με 0,2%, η Πορτογαλία, με 0,4%, η Ιταλία, με 1,25% κλπ). Τελικά, αυτό το ομόλογο δεν κέντρισε το ενδιαφέρον των τραπεζών, αφού, σχεδόν το 14% του ομολογιακού δανείου αγοράστηκε από αυτές, ενώ, στην αγορά του συμμετείχαν τα hedge funds, κατά 33%, οι διαχειριστές κεφαλαίων, κατά 49% και τα ασφαλιστικά ταμεία, μόλις, κατά 4%.

Βέβαια, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είπε ότι αυτό το ποσόν των 2,5 δισ. € είναι ένα μέρος, από τα 7 δισ. €, που σχεδιάζει, εφέτος, να δανειστεί ο ΟΔΔΗΧ, αλλά το τί θα πράξει, μένει να το δούμε. Δεν αποκλείεται να το πράξει και να βγει να δανειστεί, με υψηλά επιτόκια, αφού αυτή η πολιτική εντάσσεται, μέσα στην προεκλογική τακτική του κυβερνητικού κόμματος, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι χωρίς προβλήματα, όπως προβλήματα, άλλωστε, είχε και ο περυσινός δανεισμός, στον οποίο είχε προβεί η κυβέρνηση, με το επταετές ομόλογο, που ήταν, επίσης, τοκογλυφικός, με υψηλό επιτόκιο.

Η αλήθεια είναι ότι η έκδοση αυτού του 5ετους ομολόγου, το οποίο είχε σχεδιαστεί να γίνει, αμέσως, μετά τον περασμένο Αύγουστο, καθυστέρησε, επί ένα 5μηνο και τελικά, έγινε, για να σπάσει την πεποίθηση ότι η χώρα, παραμένοντας εντός της ευρωζώνης, θα έπρεπε να στηριχθεί σε μια πιστοληπτική γραμμή στήριξης, ή θα έπρεπε να καταναλώσει το μαξιλαράκι, που της δόθηκε, ως προίκα (υπό προϋποθέσεις και πάντοτε, με την έγκριση, ως προς τις, εκάστοτε, εκταμιεύσεις των ποσών, από τους ξένους δανειστές).

Κατόπιν τούτων χρήσιμο είναι να δούμε τους πραγματικούς λόγους, για τους οποίους ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος προέβησαν, σε αυτόν τον ομολογιακό δανεισμό. Δεν είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφήσουμε τους λόγους αυτούς. Ας ους δούμε.

Τον πρώτο λόγο, ήδη, τον αναφέραμε. Οι προεκλογικές ανάγκες του κυβερνητικού κόμματος, το οποίο, δημοσκοπικά, καταρρέει, χρειάζεται την πρακτική οικοδόμηση του δικού του "success story". Η ελληνική κοινωνία πρέπει να δει ένα κάποιο συνεκτικό προπαγανδιστικό παραμυθολογικό αφήγημα, το οποίο να λέει ότι έχουμε εισέλθει, στον δρόμο της ανάπτυξης, ότι το διεθνές τραπεζικό σύστημα εμπιστεύεται την ελληνική οικονομία και ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι - ή, έστω, ότι οδεύει να γίνει - βιώσιμο.

Ο δεύτερος λόγος, που είναι και ο κυριότερος, έχει να κάνει, με τον σκληρό πυρήνα της προεκλογικής τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ευρισκόμενη, στο τέλος της παρούσας κοινοβουλευτικής περιόδου και στο τέλος του βίου της, προσπαθεί να απεγκλωβισθεί, για όλο το χρονικό διάστημα, μέχρι τις εκλογές, από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό των ξένων δανειστών και θέλει να μην καταφύγει, στα δανειακά ποσά του μαξιλαριού, αφού η εκταμίευσή τους, συνοδεύεται, από όρους, οι οποίοι έρχονται σε σύγκρουση, με τις ανάγκες του προεκλογικού αγώνα και του κυβερνητικού σχεδιασμού.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προτιμάει να οδηγήσει το ελληνικό κράτος, στον ακριβό δανεισμό, από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, ο οποίος γίνεται χωρίς πολιτικούς και οικονομικούς όρους, παρά να απευθυνθεί, στους ευρωθεσμικούς δανειστές και να ζητήσει εκταμιεύσεις ποσών, από το μαξιλάρι, διότι αυτές οι εκταμιεύσεις συνοδεύονται, από όρους, οι οποίοι έχουν να κάνουν, με τις "μεταρρυθμίσεις", που εκείνοι απαιτούν να γίνουν και οι οποίες εμπεριέχονται, στο 4ο Μνημόνιο, που έχει υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση.

Άλλωστε, ο όποιος τοκογλυφικός και ακριβός δανεισμός πραγματοποιηθεί, από την τωρινή κυβέρνηση, όσο και αν αυτός επιβαρύνει το σύνολο του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο, τώρα, θα πρέπει να βρίσκεται, στα επίπεδα των 360 δισ. €, δεν πρόκειται να πέσει στους ώμους αυτής της κυβέρνησης. Για την αποπληρωμή αυτού του δανεισμού, μετά από χρόνια, θα κληθούν άλλα κυβερνητικά σχήματα να φροντίσουν. Όχι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Ως εκ τούτου, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν ενδιαφέρεται, για το τί θα γίνει, μετά τις εκλογές και ουσιαστικά, πρόκειται να οδηγήσει την επόμενη κυβέρνηση, στην ολοκλήρωση του ατελούς 4ου Μνημονίου, με ένα 5ο Μνημόνιο.

Γαία, πυρί μειχθήτω... 

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

2009 - 2017 : Μια αναλυτική παρουσίαση των μακροοικονομικών στοιχείων, που περιγράφουν την μακροχρόνια και βαθειά ύφεση, στην ευρωζώνη και στην "Ε.Ε.", παρά τους, περί του αντιθέτου, προπαγανδιστικούς ισχυρισμούς των ευρωελίτ και της Eurostat.





Ότι η αποκαλούμενη "Ευρωπαϊκή Ένωση" έχει τα μαύρα της τα χάλια είναι κάτι που δεν μπορεί να αποκρυβεί, όσο και αν οι εραστές του ουτοπικού "ευρωπαϊκού" ονείρου των ευρωλίτ καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες να κρύψουν αυτή την σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα. Ο παραπάνω πίνακας, που καταγράφει - με τις όποιες ατέλειές του, που σε κάποιες περιπτώσεις, όπως αυτή της Ιρλανδίας, η οποία, μάλιστα, είναι και χαρακτηριστική - την σχετική πορεία του κατά κεφαλήν ΑΕΠ των χωρών, που, από στρατηγική άποψη, είναι - ή υποτίθεται ότι είναι - ενταγμένες, στην ευρωπαϊκή Δύση, είναι περισσότερο, από σαφής, για το τί έχει συμβεί, κατά την χρονική περίοδο 2009 - 2017, η οποία ακολούθησε μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του Σεπτεμβρίου του 2008 και της βαθειάς οικονομικής ύφεσης, που ήλθε ως αποτέλεσμα της κρίσης αυτής. 

(Οι άλλες χώρες, δηλαδή η Ρωσία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία και η Μολδαβία, εξαιρούνται, για λόγους, οι οποίοι είναι ακατανόητοι, αλλά αυτό, αν και το επισημαίνω, δεν είναι αυτό που θα μας απασχολήσει, σε αυτό, εδώ, το δημοσίευμα. Οι στατιστικές αναλύσεις των δυτικοευρωπαίων είναι, πάντα, μονομερείς, όταν αναφέρονται, σε αυτό που αποκαλούν "Ευρώπη", από την οποία, με ανόητο και χονδροειδή τρόπο, αποκόπτουν την Ρωσία και τον περίγυρό της και ως εκ τούτου μου προξενούν βαθύ γέλωτα). 

Με λίγα λόγια, οι ευρωπαϊκές ελίτ τα έχουν κάνει θάλασσα. Για να καταλάβουμε το τί έχει συμβεί χρήσιμο είναι να δούμε κάποια διαθέσιμα νούμερα, που αφορούν την ίδια χρονική περίοδο (2009 - 2017), για το ΑΕΠ και τον πληθυσμό της "Ευρωπαϊκής Ένωσης" και της ευρωζώνης, 
προκειμένου να συγκρίνουμε και να μεταφράσουμε τα στοιχεία του παραπάνω πίνακα. 

Έτσι, λοιπόν, το συνολικό και το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ευρωπαϊκής Ένωσης", έχει διαμορφωθεί, ως εξής, με υπολογιζόμενη ετήσια αύξηση του πληθυσμού της, στα επίπεδα του 0,19% :

Το 2009 το συνολικό ΑΕΠ της "Ε.Ε" έφθασε, στα 18,466 τρισ. €. Με έναν πληθυσμό της τάξεως των 509.303.905 κατοίκων, το κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ένωσης" έφθασε στα 36.257,95  €. 

Το 2010 το συνολικό ΑΕΠ της "Ε.Ε" έφθασε, στα 17,705 τρισ. €. Με έναν πληθυσμό της τάξεως των 510.273.424 κατοίκων, το κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ένωσης" έφθασε στα 34.297,08 €. 

Το 2011 το συνολικό ΑΕΠ της "Ε.Ε" έφθασε, στα 18,084 τρισ. €. Με έναν πληθυσμό της τάξεως των 511.244.789 κατοίκων, το κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ένωσης" έφθασε στα 35.374,34 €. 

Το 2012 το συνολικό ΑΕΠ της "Ε.Ε" έφθασε, στα 18,012 τρισ. €. Με έναν πληθυσμό της τάξεως των 512.218.003 κατοίκων, το κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ένωσης" έφθασε στα 35.166,67 €. 

Το 2013 το συνολικό ΑΕΠ της "Ε.Ε" έφθασε, στα 18,067 τρισ. €. Με έναν πληθυσμό της τάξεως των 513.193. 070 κατοίκων, το κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ένωσης" έφθασε στα 35.205,0 €. 

Το 2014 το συνολικό ΑΕΠ της "Ε.Ε" έφθασε, στα 18,380 τρισ. €. Με έναν πληθυσμό της τάξεως των 514.169.993 κατοίκων, το κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ένωσης" έφθασε στα 35.746,93 €.

Το 2015 το συνολικό ΑΕΠ της "Ε.Ε" έφθασε, στα 18,409 τρισ. €. Με έναν πληθυσμό της τάξεως των 515.148.174 κατοίκων, το κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ένωσης" έφθασε στα 35.735,35 €.

Το 2016  το συνολικό ΑΕΠ της "Ε.Ε" έφθασε, στα 18,403 τρισ. €. Με έναν πληθυσμό της τάξεως των 516.128.818 κατοίκων, το κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ένωσης" έφθασε στα 35.655,83 €.

Το 2017 το συνολικό ΑΕΠ της "Ε.Ε" έφθασε, στα 18,452 τρισ. €. Με έναν πληθυσμό της τάξεως των 517.111.329 κατοίκων, το κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ένωσης" έφθασε στα 35.682,84 €.

(Στην πραγματικότητα, τα ποσά του κατά κεφαλήν ΑΕΠ της "Ε.Ε.", θα πρέπει να είναι αρκετά μικρότερα, εάν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός της παράνομης μετανάστευσης, αλλά, για να μπορέσουμε να βγάλουμε μια άκρη, δεν θα λάβω υπόψη μου την παράνομη μετανάστευση. Θα μείνω σε αυτά τα στοιχεία, που παρουσιάζω).

Κατ' αρχήν, αυτό που προκύπτει, είναι ότι οι υποτιθέμενοι ευρωπαϊκοί ετήσιοι ρυθμοί ανάπτυξης, της τάξεως του 2%, ή του 2,3%, που προσπαθούν, να εμφανίσουν τα γνωστά, για τις αλχημείες του, μαγειρεία της Eurostat και των εθνικών στατιστικών υπηρεσιών των χωρών της "Ε.Ε.", είναι εσφαλμένοι. Και στην πραγματικότητα, ψευδείς και επιτηδευμένα, παραχαραγμένοι. 

Ουδεμία ανάπτυξη υπάρχει, στην "Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρωζώνη. Αυτό που υπάρχει είναι μια συνέχιση της μακροχρόνιας ύφεσης, που ξέσπασε, στα τέλη του 2008. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, που αναδύεται, από την παρατήρηση των ευρωπαϊκών οικονομιών και ιδιαίτερα αυτών της ευρωζώνης. Αυτή την πραγματικότητα αναδεικνύει ο πίνακας, που, παραπάνω, παρουσιάζω και ίδια πραγματικότητα περιγράφουν τα στοιχεία του συνολικού  και του κατά κεφαλήν ΑΕΠ της περιόδου 2014 - 2017, που παρουσιάζω.

Αυτό, που, επίσης, προκύπτει, από την μελέτη του πίνακα, είναι η καλύτερη τύχη των οικονομιών των χωρών της "Ε.Ε.", που έμειναν έξω από την ευρωζώνη, αλλά και των οικονομιών των χωρών αυτών, που έμειναν έξω από την "Ευρωπαϊκή Ένωση". Και αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού οι οικονομίες αυτές είχαν περισσότερες δυνατότητες, από την μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, που τους επέτρεπε η ανεξαρτησία τους από τις δεσμεύσεις της νομισματικής και της ατελούς οικονομικής ένωσης, που αντιπροσωπεύουν η ευρωζώνη και η "Έ.Ε." 

Συνολικά κρινόμενη η "Ευρωπαϊκή Ένωση", από το 2009 και μετά, αποτελεί μια σκέτη οπισθοδρόμηση, η οποία μακροχρονίζει, ενώ η ευρωζώνη αποτελεί μια σκέτη καταστροφή. Ας δούμε τα σχετικά στοιχεία και ας ξεκινήσουμε, με τις χώρες, που μπήκαν, σε Μνημόνια, για να αντιληφθούμε το πού βρίσκεται και πού πάει η οικονομική κατάσταση, στον στρατηγικό χώρο της επιρροής της κλασικής Δυτικής Ευρώπης.

1) Η χειρότερη περίπτωση όλων, η οποία ισοδυναμεί, με όλεθρο, είναι αυτή της Ελλάδας. Η ελληνική οικονομία έχει, κυριολεκτικά, υποστεί κατάρρευση, αφού η μνημονιακή οικονομική διαχείριση, που επιβλήθηκε, στην χώρα μας και την οποία αποδέχτηκε το ελληνικό αστικό και ευρωκομμουνιστικό πολιτικό προσωπικό, κατακρήμνισε το, κατά κεφαλήν, ελληνικό ΑΕΠ, από το 94% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε.", που ήταν το 2009, στο 67%, το 2017. Έτσι το ελληνικό, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, από τα 34.082,47 €, το 2009, γκρεμοτσακίστηκε, στα 23.907,50 €, το 2017. Αυτό είναι είναι το μεγάλο επίτευγμα της Ε.Κ.Τ., της ευρωζώνης και της "Ευρωπαϊκής Ένωσης", φυσικά, ενώ η ανεργία βρίσκεται, κάπου, στο 20% του εργατικού δυναμικού και το δημόσιο χρέος ανέρχεται, στο 184% του συνολικού ΑΕΠ. 

2) Στην Ιρλανδία, τα μεγέθη είναι παραποιημένα. Και μάλιστα, χονδροειδώς, παραποιημένα. Η κολοσσιαία λαθροχειρία, με τα στατιστικά της Ιρλανδίας, γίνεται, άμεσα, ορατή, όχι, μόνο, από το τεράστιο επίπεδο της φτώχειας, που επικρατεί, στην χώρα και την φυγή του πληθυσμού, στο εξωτερικό, αλλά και από τα ίδια τα παρατιθέμενα, στον πίνακα, μεγέθη. Έτσι, ενώ το ιρλανδικό, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, κατά την διάρκεια των ετών 2009 - 2014, κυμάνθηκε, ανάμεσα, στο 129%, με το 136% του ΑΕΠ της "Ευρωπαϊκής Ένωσης", ξαφνικά, το 2015, εκτοξεύτηκε, στα 178% του ΑΕΠ της "Ε.Ε.". Αν δούμε, τα σχετικά μεγέθη, καταλαβαίνουμε, περί τίνος πρόκειται. Το 2009 το ιρλανδικό, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, έφθασε, στα 46.772,75 € και το 2014 έφθασε, στα 48.615,82. Από αυτά τα, μέχρι τότε, επίπεδα, ξαφνικά, το 2015, το ιρλανδικό, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, εκτοξεύεται, στα ... 63.608,92 €! Αυτό, βέβαια, δεν οφείλεται, στην πραγματική αύξηση του ΑΕΠ, αλλά σε λογιστικές αλχημείες, οι οποίες έχουν να κάνουν, με τον τρόπο φορολόγησης των ξένων επιχειρήσεων, ο οποίος άλλαξε, καθιστώντας την Ιρλανδία, έδρα των μεγάλων αμερικανικών επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία να προσμετρώνται, στο ιρλανδικό ΑΕΠ. Αυτή λογιστική παραποίηση έχει ως αποτέλεσμα την δραστική μείωση του δημόσιου ελλείμματος και του δημόσιου χρέους, σε σχέση, με το, εικονικά, αυξημένο ΑΕΠ, την ίδια στιγμή, που οι πραγματικοί κίνδυνοι, για την ιρλανδική οικονομία παραμένουν, διότι αυτές οι "αυξήσεις" του ΑΕΠ δεν μεταφράζονται, σε αντίστοιχη αύξηση των κρατικών εσόδων.

3) Στην Πορτογαλία, αυτό, που επικρατεί, μετά την υποτιθέμενη έξοδο από το Μνημόνιο, είναι, επίσης, η οπισθοδρόμηση. Έτσι, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής, που, το 2009, ισοδυναμούσε με το 82% του, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ε.Ε." και έφθανε, στα 29.731,51 €. Το 2017, ισοδυναμεί, στο 77% του ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 27.475,79 €. Η πτώση είναι σαφής και φυσικά και αυτή οφείλεται, στην πολιτική του Μνημονίου, που επιβλήθηκε, στην χώρα, στην Ε.Κ.Τ. και στην ευρωζώνη. Την ίδια στιγμή, το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευθεί, στο 125,7% του συνολικού ΑΕΠ και η ανεργία βρίσκεται, στο 8,9% του εργατικού δυναμικού.

4) Στην Κύπρο, παρά τα όσα λέγονται, η οικονομία της χώρας στενάζει. Έτσι, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής, που, το 2009, ισοδυναμούσε με το 105% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και έφθανε, στα 38.070,85 €, το 2017, ισοδυναμεί, στο 85% του, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 30.330,41 €. Η πτώση είναι σαφής και φυσικά και αυτή οφείλεται, στην πολιτική του Μνημονίου, που επιβλήθηκε, στην χώρα, από την Ε.Κ.Τ. και στην ευρωζώνη. Την ίδια στιγμή, το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευθεί, στο 97,5%% του συνολικού ΑΕΠ και η ανεργία βρίσκεται, στο 11,1% του εργατικού δυναμικού.

5) Στην Ισπανία, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Έτσι, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής, που, το 2009, ισοδυναμούσε με το 100% του ΑΕΠ της "Ε.Ε." και έφθανε, στα 36.257,95 €, το 2017, ισοδυναμεί, στο 92% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 32.828,21 €. Η πτώση είναι σαφής και φυσικά και αυτή οφείλεται, στην πολιτική του Μνημονίου, που επιβλήθηκε, στην χώρα, λόγω της ισπανικής μπατιροτραπεζοκρατίας, από την Ε.Κ.Τ. και στην ευρωζώνη. Την ίδια στιγμή, το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευθεί, στο 98,4%% του συνολικού ΑΕΠ και η ανεργία βρίσκεται, στο 17,5% του εργατικού δυναμικού.


Σε αυτά τα χάλια βρίσκονται οι χώρες της ευρωζώνης, που - υποτίθεται ότι - βγήκαν από τα Μνημόνια. Στην πραγματικότητα, βρίσκονται, υπό το καθεστώς των άτυπων Μνημονίων, που θεσπίστηκαν, από  1/1/2014, με το Δημοσιονομικό Σύμφωνο και τις ενισχυμένες εποπτείες, ενώ η Ελλάδα τελεί κάτω, από ένα καθεστώς πραγματικού Μνημονίου, για το οποίο, όμως, οι συντάκτες του, απλώς, ντρέπονται να πουν το όνομά του. (Όπως, άλλωστε, συμβαίνει και στις άλλες χώρες, που εισήλθαν, σε μνημονιακά καθεστώτα, όπως, επίσης και στην Γαλλία, το παράδειγμα της οποία θα δούμε, αμέσως, τώρα).

Στην Γαλλία, την μνημονιακή πολιτική την εφαρμόζουν, αυτοβούλως, οι τρεις τελευταίοι πρόεδροι του κράτους αυτού, χωρίς επιτυχία. Το γαλλικό, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 108% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 39.158,58 €. Το 2017, τα πράγματα, για τους Γάλλους, είναι χειρότερα. Το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας ισοδυναμεί, με το 104% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 37.110,15 €. Η Γαλλία έχει γονατίσει. Μπορεί να παραμένει ισχυρή βιομηχανική δύναμη, αλλά χάνει αγορές (και στο εξωτερικό, αλλά και εντός της χώρας). Τα "Κίτρινα Γιλέκα" δεν εμφανίστηκαν, από το πουθενά. Μέσα σε όλα αυτά, το δημόσιο χρέος της χώρας φθάνει, στο 96,8% του ΑΕΠ και η ανεργία, στο 9,4% του εργατικού δυναμικού.

Από την άλλη πλευρά, η Γερμανία έχει το δικό της σταθερό Μνημόνιο, που έχουν επιβάλει οι ελίτ της χώρας αυτής, στο γερμανικό λαό, με την πολιτική της μακρόχρονης και συνεχιζόμενης μείωσης, αρχικά και καθήλωσης των μισθών, κάτι που έχει οδηγήσει, σε μια τεράστια ανισορροπία τις οικονομίες της ευρωζώνης. Το 2009, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της Γερμανίας ισοδυναμούσε, με το 117% του αντίστοιχου ΑΕΠ των χωρών της "Ε.Ε." και έφθανε, στα 42.421,80 €. Το 2017, τα πράγματα, για τους Γερμανούς φαίνονται να είναι καλύτερα, αφού, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας ισοδυναμεί, με το 124% του αντίστοιχου ΑΕΠ των χωρών της "Ευρωπαϊκής Ένωσης" και φθάνει, στα 44.246,72 €. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα μεγέθη δεν έχουν περάσει, στον μέσο Γερμανό πολίτη, ενώ όσα έγιναν, έγιναν εις βάρος της τσέπης των πολιτών των χωρών της ευρωζώνης και της "Ε.Ε". Όμως, υπάρχει και ένα άλλο πολύ σοβαρό ζήτημα, που αφορά τα - υποτιθέμενα - κέρδη των γερμανικών ελίτ και της γερμανικής οικονομίας, από την λειτουργία της ευρωζώνης. Οι χώρες της νομισματικής ένωσης είναι εκτεθειμένες, στο διατραπεζικό σύστημα "Target 2" και χρωστούν, στην Γερμανία πολλές εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτά τα ποσά δεν υπάρχουν, στις χρεώστριες χώρες και αυτά τα χρέη, που προκύπτουν, από τις εμπορικές συναλλαγές, εντός της ευρωζώνης, απλούστατα, δεν πρόκειται να εξυπηρετηθούν. Επί του παρόντος, εξυπηρετούνται, όπως εξυπηρετούνται, με δανεισμό, πάλι από την Γερμανία, η οποία, πέραν τούτου, είναι εκτεθειμένη και στα δημόσια χρέη των χωρών της ευρωζώνης, τα οποία, επίσης, δεν πρόκειται να εξυπηρετηθούν και προς το παρόν, εξυπηρετούνται, μέσα από την ανακύκλωση του δανεισμού, κυρίως, από την Ε.Κ.Τ. και το πρόγραμμα της νομισματικής ποσοτικής χαλάρωσης, που, όμως, έχει, ήδη, λήξει. Κατ' ουσίαν, η γερμανική οικονομία τελεί, υπό την δαμόκλειο σπάθη μιας ξαφνικής χρεωκοπίας.

Περνώντας, στην Ιταλία, αυτό, που έχουμε να επισημάνουμε, είναι ότι τα πράγματα, στην χώρα αυτή, είναι άσχημα. Το ιταλικό, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 106% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 38.433,43 €. Το 2017, η Ιταλία βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση. Το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας ισοδυναμεί, με το 96% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 34.255,52 €. Όπως και η Γαλλία - και μάλιστα, πολύ περισσότερο, από αυτήν - χάνει αγορές. Και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Και φυσικά, η παρούσα κυβέρνηση των "5 Αστέρων" και της "Λέγκας" δεν ήταν ένας κεραυνός, εν αιθρία, ασχέτως, από το τί θα πράξει αυτή η κυβέρνηση και τα αποτελέσματα, που θα έχει. Και φυσικά, το δημόσιο χρέος της χώρας φθάνει, στο 131,8% του ΑΕΠ και η ανεργία, στο 11,3% του εργατικού δυναμικού.

Ακόμη και η Αυστρία δεν τα πάει καλά. Το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμούσε, το 2009, με το 127% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και έφθανε, στα 46.047,60 €. Το 2017, το αυστριακό, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ εξακολουθεί να ισοδυναμεί, με το 127% του, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ε.Ε.", όμως, έχει πέσει, στα 45.317,21 €. Και φυσικά, η άνοδος των συντηρητικών κομμάτων δεν αποτελεί έκπληξη.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι περιπτώσεις των χωρών της Βαλτικής. Η Λετονία, η Λιθουανία και η Εσθονία, αφού υπέστησαν, στην πρώτη δεκαετία του 2000 και πιο πριν από αυτήν, μια ανθρωπιστική καταστροφή, η οποία κυριολεκτικά, άδειασε, από πληθυσμό τον πληθυσμό τους, τις χώρες αυτές, εμφάνισαν μιαν αξιοσημείωτη ανάπτυξη, η οποία συνδυάστηκε, με μια εισβολή των γερμανικών και των φιλανδικών εταιρειών, οι οποίες φούσκωσαν, όπως, στην Ιρλανδία, το ΑΕΠ των χωρών αυτών, ενώ, παράλληλα, συνεχίζεται η φυγή του πληθυσμού, ο οποίος μειώνεται, με σημαντικούς ρυθμούς. Το 2017, ο ρυθμός μείωσης του πληθυσμού, για την Εσθονία, ήταν της τάξεως του 0,6%, σε έναν πληθυσμό, που αριθμούσε 1.244.288 ανθρώπους, ενώ, για την Λιθουανία και την Λετονία, ο ρυθμός μείωσης των πληθυσμών τους έφθασε το 1,1%, σε πληθυσμούς, που αριθμούσαν 2.793.284 και 1.923.559 ανθρώπους, αντίστοιχα. 

Στην Λετονία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 52% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 18.854,13 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της Λετονίας ισοδυναμεί, με το 79% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 23.907,50 €, με ανεργία της τάξεως του 8,7% του εργατικού δυναμικού - το οποίο, όμως, έχει, στην πλειοψηφία του φύγει, στο εξωτερικό - και σχετικά, μικρό δημόσιο χρέος (36,3% του ΑΕΠ).

Στην Λιθουανία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 56% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 20.304,45 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της Λιθουανίας ισοδυναμεί, με το 78% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 27.832,61 €, με ανεργία της τάξεως του 7,1% του εργατικού δυναμικού - το οποίο, όμως, έχει, στην πλειοψηφία του φύγει, στο εξωτερικό - και σχετικά, μικρό δημόσιο χρέος (37,9% του ΑΕΠ).

Στην Εσθονία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 63% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 22.842,51 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της Εσθονίας ισοδυναμεί, με το 79% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 28.189,44 €, με ανεργία της τάξεως του 5,8% του εργατικού δυναμικού - το οποίο, όμως, έχει, στην πλειοψηφία του φύγει, στο εξωτερικό - και μικρό δημόσιο χρέος (9% του ΑΕΠ)

Στην Ολλανδία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 138% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 50.035,97 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 128% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 45.674,03 €, με ανεργία της τάξεως του 4,9% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 56,5% του ΑΕΠ. Και η Ολλανδία βρίσκεται, σε κρίση, η οποία είναι μακροχρόνια.

Στο Βέλγιο, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 118% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 42.784,38 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 117% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 41.748,92 €, με ανεργία της τάξεως του 7,1% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 103,4% του ΑΕΠ

Στην Σλοβακία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 71% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 25.743,14 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της Σλοβακίας ισοδυναμεί, με το 76% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 27.118,96 €, με ανεργία της τάξεως του 8,1% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 73,6% του ΑΕΠ.

Στην Σλοβενία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 85% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 30.819,26 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της Σλοβενίας εξακολουθεί να ισοδυναμεί, με το 85% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 30.330,41 €, με ανεργία της τάξεως του 6,6% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 50,9% του ΑΕΠ.

Στην Φιλανδία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 117% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 42.421,80 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 109% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 38.894,29 €, με ανεργία της τάξεως του 8,5% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 61,3% του ΑΕΠ. Η Φιλανδία έχει εισέλθει και αυτή, σε μακροχρόνια κρίση.

Στην Βρετανίατο, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 108% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 39.158,58 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 105% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 37.466,98 €, με ανεργία της τάξεως του 4,4% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 87,5% του ΑΕΠ.

Στην Δανίατο, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 125% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 45.322,44 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 128% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 45.674,04 €, με ανεργία της τάξεως του 5,7% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 35,3% του ΑΕΠ.

Στην Σουηδίατο, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 123% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 44.597,28 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 121% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 43.176,24 €, με ανεργία της τάξεως του 6,7% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 40,8% του ΑΕΠ.

Στην Πολωνία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 59% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 21.392,19 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 70% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 24.977,98 €, με ανεργία της τάξεως του 4,9% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 50,6% του ΑΕΠ

Στην Τσεχία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 85% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 30.819,26 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 89% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 31.757,73 €, με ανεργία της τάξεως του 2,9% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 34,7% του ΑΕΠ

Στην Ουγγαρία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 64% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 23.205,09 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 68% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 24.264,32 €, με ανεργία της τάξεως του 4,2% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 73,6% του ΑΕΠ.

Στην Κροατία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 62% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 22.479,93 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής εξακολουθεί να ισοδυναμεί, με το 62% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 22.123,36 €, με ανεργία της τάξεως του 12,4% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 77,8% του ΑΕΠ.

Στην Ρουμανία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 51% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 18.491,55 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 63% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 22.480,19 €, με ανεργία της τάξεως του 4,9% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 36,8% του ΑΕΠ.

Στην Βουλγαρία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 43% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 15.590,92 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 49% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 17.484,59 €, με ανεργία της τάξεως του 6,2% του εργατικού δυναμικού και μικρό, σχετικά, δημόσιο χρέος 23,9% του ΑΕΠ.

Στην Ισλανδία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 130% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 47.135,33 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής εξακολουθεί να ισοδυναμεί, με το 130% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 46.387,69 €, με ανεργία της τάξεως του 2,8% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 40% του ΑΕΠ.

Στην Σερβία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 37% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 13.415,44 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 36% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 12.845,82 €, με ανεργία της τάξεως του 14,1% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 62,5% του ΑΕΠ.

Στην Αλβανία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 27% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 9.789,65 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 30% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 10.704,85 €, με ανεργία της τάξεως του 14,1% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 62,5% του ΑΕΠ. (Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, ότι το μέγεθος της ακατάγραφης "μαύρης οικονομίας", στην χώρα αυτή, υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ - ίσως και ένα ΑΕΠ ολόκληρο).

Στην Σλαβομακεδονία, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, το 2009, ισοδυναμούσε, με το 34% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." των 28 και έφθανε, στα 12.327,70 €. Το 2017, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμεί, με το 36% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και φθάνει, στα 12.845,82 €, με ανεργία της τάξεως του 22,4% του εργατικού δυναμικού και δημόσιο χρέος 39,3% του ΑΕΠ.

Άξια παρατήρησης είναι η περίπτωση της Ελβετίας, που είναι, εκτός "Ε.Ε.". Το 2009, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της χώρας αυτής ισοδυναμούσε, με το 160% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και έφθανε, στα 58.012,72 €. Το 2017, η ισοδυναμία έφθασε, στο 156% του, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ε.Ε." και έφθασε, στα  55.665,23 €, με ανεργία 3,2% και ένα δημόσιο χρέος, ίσο με 41,8% του ΑΕΠ. 

Αν αξίζει, όμως, να παρακολουθήσουμε την πορεία μιας χώρας, αυτή είναι της Τουρκίας, η οποία έχει μείνει έξω από την "Ευρωπαϊκή Ένωση". Η ανάπτυξη της γειτονικής μας χώρας είναι αλματώδης, ακριβώς, επειδή δεν εμποδίστηκε, από τους φραγμούς των οικονομικών και των νομισματικών ενώσεων. Το 2009, το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της Τουρκίας ισοδυναμούσε, με το 48% του αντίστοιχου ΑΕΠ της "Ε.Ε." και έφθανε, στα 17.403,82 €. Το 2017, η ισοδυναμία έφθασε, στο 67% του, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ της "Ε.Ε." και έφθασε, στα  23.907,50 € (όσο και της Ελλάδας, αλλά με μια συντριπτική διαφορά, σε επίπεδο πληθυσμών, η οποία φθάνει, προς το 8, προς 1), με ανεργία 10,9% και ένα, σχετικά, μικρό δημόσιο χρέος, ίσο με 28,3% του ΑΕΠ. 

Και η περίπτωση της Τουρκίας δείχνει ότι η "Ευρωπαϊκή Ένωση" και η τοξική ευρωζώνη είναι καταστροφικοί θεσμικοί μηχανισμοί, οι οποίοι πρέπει να διαλυθούν. 

Απλά πράγματα...


Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

Ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει πιο κοντά, τον πόλεμο, στην Βαλκανική. (Ψηφίστηκε η Συμφωνία των Πρεσπών. Δεν τόλμησαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η αστική "αντιπολίτευση" να μην ενδώσουν, στις επιθυμίες της πρεσβείας της οδού Βασιλίσσης Σοφίας).



Κυριάκος Μητσοτάκης : Δεν θέλησε, δεν τόλμησε και ως εκ τούτου, είναι συνυπεύθυνος, για την ψήφιση της καταστροφικής, λόγω, ΝΑΤΟ, Συμφωνίας των Πρεσπών, με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει, ακόμη, πιο κοντά, τον πόλεμο, στα Βαλκάνια. Δυστυχώς...


Η μνημονιακή αστική "αντιπολίτευση", με επί κεφαλής τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν τόλμησε να αντιταχθεί, στις επιθυμίες και τις σαφείς εντολές της πρεσβείας της οδού Βασιλίσσης Σοφίας και της Angela Merkel, της γνωστής, στον ρόλο της παιδονόμου του παραδοσιακού πολιτικού κόσμου της χώρας μας.

Η Νέα Δημοκρατία, παρά τις διαβεβαιώσεις του αρχηγού της, ότι θα κάνει ό, τι μπορεί, για να μην ψηφισθεί, από την βουλή, η Συμφωνία των Πρεσπών, στην πράξη, δεν έκανε, κυριολεκτικά, τίποτε. Άφησε την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και την τυχάρπαστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 145 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και των 8 προθύμων και πολιτικά, ανύπαρκτων βουλευτών, που δεν εκφράζουν κανένα, πλην των εαυτών τους, να ψηφίσουν ανενόχλητοι την Συμφωνία των Πρεσπών. Και δυστυχώς, ο πρόεδρος του κράτους Προκόπης Παυλόπουλος, έσπευσε  αυθημερόν, να υπογράψει τον σχετικό νόμο (Ν. 4588/25-1-2019 ΦΕΚ 9 τ. Α) .

Το τί μπορούσε να πράξει η Νέα Δημοκρατία και η μνημονιακή αστική "αντιπολίτευση", το έχουμε περιγράφει και τις τελευταίες ημέρες έχουμε επιμείνει επί αυτού.

Ας το ξαναπούμε :

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η αστική αντιπολίτευση μπορούσαν, πέραν από την κατάθεση της πρότασης δυσπιστίας, σε βάρος της κυβέρνησης, ή/και του πρωθυπουργού, ως υπουργού Εξωτερικών (την οποία, τελικά, αρνήθηκαν να καταθέσουν), να υποβάλουν την παραίτηση μέρους, ή του συνόλου των βουλευτών τους και των αντικαταστατών τους, προκειμένου να υποχρεώσουν την κυβέρνηση να συρθεί, σε αναπληρωματικές βουλευτικές εκλογές και στην συνέχεια  σε κανονικές βουλευτικές εκλογές.

Αρκούσε η παραίτηση 61, ή περισσότερων βουλευτών, για να έλθουν τα πάνω, κάτω, στην ελληνική πολιτική σκηνή και να παραλύσει η κοινοβουλευτική διαδικασία, όπως και η ομαλή λειτουργία της κυβέρνησης. Και αν, μάλιστα, οι παραιτήσεις των βουλευτών και των αντικαταστατών τους έφθαναν τον αριθμό των 101, η παράλυση θα ήταν πλήρης, δεδομένων των ερμηνευτικων δυσχερειών, που θα προέκυπταν, σχετικά με το τι θα έπρεπε να γίνει, επί τη βάση του άρθρου 51 παράγραφος 1 του Συντάγματος.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η αστική "αντιπολίτευση" δεν θέλησαν να ακολουθήσουν αυτήν την διαδικασία και πήραν την απόφαση να διευκολύνουν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ούτως ώστε να κυρωθεί, από την ευκαιριακή και τυχοδιωκτικη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 153 βουλευτών, η Συμφωνία των Πρεσπών και ως εκ τούτου, φέρουν την ίδια και ισοβαρή ευθύνη, με την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, για την κύρωση της Συμφωνίας και τις δυσμενείς εξελίξεις, που θα ακολουθήσουν και στην ίδια την υπόθεση του μακεδονικού, αλλά, το κυριότερο, στις εξελίξεις, στην Βαλκανική και στον πόλεμο, που έρχεται.


Για γέλια και για κλάματα...





Διότι - κακά τα ψέματα - ο ΣΥΡΙΖΑ, με την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και των διαδικασιών, για την θέση σε ισχύ της Συμφωνίας των Πρεσπών και την συνακόλουθη ένταξη της Σλαβομακεδονίας, στο ΝΑΤΟ, φέρνει πιο κοντά, τον πόλεμο, στον χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας και στα Βαλκάνια.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, την οποία ουδείς θέλει να ομολογήσει και στην οποία κανείς δεν αναφέρεται.

Με δεδομένες τις συνθήκες, για την διεξαγωγή ενός νέου γύρου του γιουγκοσλαβικού πολέμου, που δημιουργούν τα αμερικανικά σχέδια, για την συγκρότηση μιας Μεγάλης Αλβανίας και τα ρωσικά σχέδια, για μια μεγάλη Σερβία, τα οποία τέμνονται, στο Κόσοβο, η ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας, στο ΝΑΤΟ αυτό που κάνει είναι να εντάσσει, επισήμως, την χώρα αυτή, στον χορό του επερχόμενου πολέμου και αυτό, πλέον, δεν μπορεί να μας αφήνει, σχετικά, αδιάφορους, όπως έγινε, λίγο, ή πολύ, το 1999, με την επίθεση του ΝΑΤΟ κατά της αδύναμης Γιουγκοσλαβίας του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και την εύκολη νίκη των νατοϊκών.

Τώρα, σε μια νέα έκρηξη του γιουγκοσλαβικού πολέμου, η εμπλοκή της Σλαβομακεδονίας (όπως και της Αλβανίας), σε αυτόν, θα οδηγήσει, στην άμεση εμπλοκή της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, στον πόλεμο αυτόν, ακριβώς επειδή η πΓΔΜ, θα είναι μέλος του ΝΑΤΟ και η χώρα μας θα κληθεί, εάν η Ουάσινγκτων επιλέξει να διεξαγάγει, δι' αντιπροσώπων και όχι με άμεση δική της εμπλοκή, τις μάχες, που θα δοθούν, να παράσχει την απαραίτητη στρατιωτική, αεροπορική και αμυντική ομπρέλλα, στην χώρα αυτή, όπως, ήδη, πράττει στον εναέριο χώρο της Αλβανίας και όπως, ήδη έχει πράξει, με την αεροπορική κάλυψη που παρείχε και εξακολουθεί να παρέχει, κατά την διάρκεια της ουκρανικής κρίσης, στην Βουλγαρία, με αποτέλεσμα οι Έλληνες πιλότοι να εμπλακούν, σε αερομαχίες, με την ρωσική πολεμική αεροπορία.

Αυτά μπορεί να μην συζητώνται, επειδή το ελληνικό πολιτικό σύστημα και τα εξαρτώμενα, από την Ουάσινγκτων και την Δύση, ΜΜΕ της χώρας μας, αλλά δεν είναι ανύπαρκτα και φυσικά, δεν αποτελούν, καθόλου, σενάρια τρόμου. Η Ελλάδα θα εμπλακεί, σε έναν πόλεμο, με την Σερβία και την σύμμαχό της Ρωσία (η επίσκεψη, πριν λίγες ημέρες του Βλαντιμίρ Πούτιν, στο Βελιγράδι και η επέκταση των ρωσικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων, στην Σερβία, δείχνουν ότι οι συμμαχίες έχουν, πλέον, αποκρυσταλλωθεί, στην περιοχή των Βαλκανίων), για να προστατεύσει δύο κράτη, τα οποία έχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα, με το ελληνικό κράτος και θα οδηγήσουν την χώρα μας και τον πληθυσμό της, σε αιματηρές και καταστροφικές περιπέτειες, την στιγμή, που οι νατοϊκοί σύμμαχοι - σε μια πρώτη - και ίσως οριστική - φάση, θα παρακολουθούν την βαλκανική σύγκρουση, ως θεατές και θα έχουν έναν επιμελητειακό και απλώς, υποστηρικτικό ρόλο, αποφεύγοντας άμεση εμπλοκή, λόγω του φόβου της Μόσχας, η οποία και αυτή είναι πιθανό, στην αρχική φάση, να προτιμήσει την αποφυγή μιας άμεσης εμπλοκής, αφού εξοπλίζει την Σερβία, σαν αστακό.
Εννοείται, βέβαια, ότι η ελληνική πλευρά πρέπει να αποφύγει οποιαδήποτε, άμεση, ή έμμεση εμπλοκή, στον νέο γύρο του γιουγκοσλαβικού πολέμου, όταν - και εάν - αυτός, με οποιαδήποτε αφορμή, ξεσπάσει. 

Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι ότι η χώρα μας έχει, ήδη, εμπλακεί, μέσω της λειτουργίας των αμερικανικών και των νατοϊκών εγκαταστάσεων, στην ελληνική επικράτεια (Σούδα, Λάρισα κλπ). Αυτό σημαίνει ότι ο ελληνικός εδαφικός χώρος δεν θα μείνει αλώβητος, όπως το 1999. Οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις της χώρας μας και οι όμορες περιοχές θα στοχοποιηθούν (ήδη, έχουν στοχοποιηθεί), από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις και θα υποστούν επιθέσεις, οι οποίες δεν πρόκειται να αφήσουν άθικτες και τις κατοικημένες περιοχές και φυσικά, τον άμαχο πληθυσμό και τις υποδομές της χώρας μας.

Αυτά τα επικείμενα δεινά, φέρνει η εξωτερική και η αμυντική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και του νέου υπουργού Άμυνας Ευάγγελου Αποστολάκη (με την συναυτουργία του μοιραίου, για την χώρα Πάνου Καμμένου, ο οποίος, αυτές τις ημέρες, καυχήθηκε, για τον αγώνα που έδωσε, προκειμένου να προσδέσει την ελληνική αμυντική και εξωτερική πολιτική, στο άρμα της Ουάσινγκτων, γεγονός το οποίο η αμερικανική κυβέρνηση έχει αναγνωρίσει).

Και το πικρό αστείο είναι ότι αυτή η πολιτική της υποτέλειας, στην πολιτική των Η.Π.Α. δεν πρόκειται να φέρει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα, ούτε στην αντιμετώπιση του μακεδονικού προβλήματος, αφού οι εισηγήσεις του αντιπροσώπου του γενικού γραμματέα, στον Ο.Η.Ε., σχετικά, με την Συμφωνία των Πρεσπών, πρόκειται να απορριφθούν, από την Ρωσία, η οποία, ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, πρόκειται να ασκήσει veto, με αποτέλεσμα, η γειτονική μας χώρα να συνεχίσει να μένει με την προσωρινή ονομασία "πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας" (FYROM), την ίδια στιγμή, που οι δικαστικές και οι πολιτικές εμπλοκές, στην Βόρεια Μακεδονία (αλλά δευτερευόντως και στην Ελλάδα), θα οδηγήσουν - αργότερα, ή γρηγορότερα - στην αποδυνάμωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και στην απώλεια της χρήσης του ονόματος "Βόρεια Μακεδονία", erga omnes.

Όμως, αυτό είναι το λιγότερο και το περισσότερο ανώδυνο. Το κυριότερο είναι ο πόλεμος, που έρχεται, στα Βαλκάνια, με την άμεση συνευθύνη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία, όπως και τα στελέχη του κόμματος αυτού, περί άλλων τυρβάζει. 

Βέβαια, αυτός ο πόλεμος, όσο και αν πλησιάζει, μπορεί και πρέπει να αποτραπεί. Και μακάρι, να αποτραπεί. Αλλά...

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

Πώς και γιατί η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να καταγγελθεί από την ελληνική κυβέρνηση, πριν καν ψηφισθεί. (Θα τολμήσει η αντιπολίτευση να παραιτήσει τους βουλευτές της και τους αναπληρωτές τους; Δύσκολο).



Συμφωνία των Πρεσπών (Άρθρο 1, παράγραφος 4, περιπτώσεις ε' και ζ') : Όπως προκύπτει από την απλή ανάγνωση του κειμένου, το Δεύτερο Μέρος - η Σλαβομακεδονία - έχει αναλάβει την συμβατική υποχρέωση να ολοκληρώσει, in toto (δηλαδή, καθ' ολοκληρίαν), τις συνταγματικές τροποποιήσεις, μέχρι το τέλος του 2018. Στην συνέχεια, όπως προκύπτει από το ίδιο κείμενο, η Σλαβομακεδονία πρέπει να γνωστοποιήσει την ολοκλήρωση των συνταγματικών τροποποιήσεων και όλων των εσωτερικών νομικών διαδικασιών, προκειμένου να τεθεί σε ισχύ η Συμφωνία. Από εκεί και πέρα, το Πρώτο Μέρος - η Ελλάδα - υποχρεούται να ψηφίσει, χωρίς καθυστέρηση την Συμφωνία των Πρεσπών.

Όμως, η Συμφωνία έρχεται, στην ελληνική βουλή, χωρίς η Σλαβομακεδονία να έχει ολοκληρώσει τις συνταγματικές τροποποιήσεις και τις εσωτερικές διαδικασίες, για την θέση σε ισχύ της Συμφωνία των Πρεσπών, αφού, στον νόμο, για τις συνταγματικές τροποποιήσεις, προβλέπεται ότι αυτές οι συνταγματικές τροποποιήσεις θα ισχύσουν, αφού η ελληνική βουλή υπερψηφίσει την Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό, φυσικά, δεν προβλέπεται, στην Συμφωνία. Το γειτονικό κράτος δεν έχει ολοκληρώσει όλες, in toto, τις συνταγματικές τροποποιήσεις, αφού αυτές δεν ισχύουν, τώρα, που η Συμφωνία βρίσκεται ενώπιον της ελληνικής βουλής.

Αυτή η σοβαρή παρασπονδία (η κουτοπονηριά) της κυβέρνησης του Ζόραν Ζάεφ αποτελεί λόγο καταγγελίας της Συμφωνίας των Πρεσπών και αυτός είναι η αιτία για την οποία οι αντιπολιτευόμενοι την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ζητούν το κείμενο του Συντάγματος της Σλαβομακεδονίας, με τις ενσωματωμένες συνταγματικές τροποποιήσεις. Τέτοιο επίσημο κείμενο Συντάγματος δεν υπάρχει, στην γειτονική χώρα, για τον απλούστατο λόγο ότι οι συνταγματικές τροποποιήσεις, που έγιναν, δεν είναι σε ισχύ. Ως εκ τούτου η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τίποτε άλλο να παρουσιάσει, εκτός από ανεπίσημα κείμενα και το ισχύον Σύνταγμα της Σλαβομακεδονίας, το οποίο είναι το παλαιό Σύνταγμα, που δεν περιέχει τις ψηφισμένες, από την βουλή της πΓΔΜ, συνταγματικές αλλαγές.

Πέραν, όμως, αυτού του λόγου ακυρότητας της Συμφωνίας, υπάρχουν και άλλοι λόγοι, που καθιστούν προβληματική αυτή την Συμφωνία των Πρεσπών. Ας τους δούμε :

Οι συνταγματικές τροποποιήσεις, που ψηφίστηκαν, όπως ψηφίστηκαν (το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών έχει μιλήσει, επίσημα, για χρηματισμό των βουλευτών του αντιπολιτευόμενου κόμματος ΒΜΡΟ, από τα κονδύλια της αμερικανικής πρεσβείας, στα Σκόπια και οι καταγγελίες αυτές δεν είναι αβάσιμες, αφού ένα άλλο κανάλι χρηματισμού πολιτικών και μέσων ενημέρωσης της Σλαβομακεδονίας, από τον George Soros, μέσω του ελληνικού ΥΠΕΞ, καταγγέλθηκε, από τον πρώην υπουργό Αμυνας Πάνο Καμμένο, όταν, ακόμη, ήταν στην κυβέρνηση, γεγονός το οποίο οδήγησε, στην παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά), δεν φέρουν την υπογραφή του προέδρου του γειτονικού κράτους Γκιόργκε Ιβάνωφ, λόγω της διαφωνίας του, με την συνταγματική αναθεώρηση. Την δημοσίευση του σχετικού συνταγματικού νόμου, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της FYROM (με την επιφύλαξη, ως προς την ισχύ των συνταγματικών τροποποιήσεων, που προαναφέραμε) την έκανε, με την υπογραφή του, ο πρόεδρος της βουλής Ταλάτ Τζαφέρι.

Επίσης, ο νόμος, με τον οποίο κυρώθηκε, από την βουλής της Σλαβομακεδονίας, η Συμφωνία των Πρεσπών δεν φέρει την υπογραφή του προέδρου του γειτονικού κράτους Γκιόργκε Ιβάνωφ, ο οποίος αρνήθηκε να τον υπογράψει, επειδή, επίσης, διαφωνεί, με την Συμφωνία. Και αυτός ο νόμος δημοσιεύθηκε, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, της πΓΔΜ, με την υπογραφή του προέδρου της βουλής Ταλάτ Τζαφέρι.

Στην πραγματικότητα, παρά τα όσα βεβαιώνει ο Matthew Nimetz, τα σχετικά κείμενα δεν συνάδουν, με τις εσωτερικές νομικές διαδικασίες της Σλαβομακεδονίας. Υπάρχει νομικό και πραγματικό πρόβλημα, το οποίο, κάποια στιγμή, εάν αφεθούν τα πράγματα να κυλήσουν, ως έχουν, θα εμφανισθεί και δεν θα συμμαζεύεται, διότι υπάρχουν σαφείς παρανομίες, οι οποίες δεν μπορούν να συγκαλυφθούν και τις οποίες θα χρησιμοποιήσει, πολύ γρήγορα, η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά και μια νέα κυβέρνηση, στην Σλαβομακεδονία, όταν αυτή του Ζόραν Ζάεφ θα μας αφήσει χρόνους. (Οι Ρώσοι του έχουν διαμηνύσει ότι θα πληρώσει, πολύ ακριβά, όσα πράττει. Και φυσικά, δεν αστειεύονται).

Κατ' αρχήν, όσον αφορά την μη υπογραφή του νόμου, με τις τροποποιήσεις του Συντάγματος, από τον πρόεδρο Γκιόργκε Ιβανώφ είναι σημαντικό. Θα μπορούσε να ξεπερασθεί, με το σκεπτικό ότι αρμόδιος είναι ο πρόεδρος της βουλής, επειδή οι συνταγματικές τροποποιήσεις αφορούν, βάσει του Συντάγματος, την βουλή. Όμως, το πρόβλημα της μη υπογραφής του νόμου της Συμφωνίας των Πρεσπών, από τον πρόεδρο Γκιόργκε Ιβάνωφ είναι πολύ πιο ουσιαστικό.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το περασμένο καλοκαίρι η βουλή της πΓΔΜ ψήφισε το σχετικό νομοσχέδιο και το έστειλε για υπογραφή, στον πρόεδρο του κράτους. Αυτός, όπως είχε δικαίωμα, το ανέπεμψε, στην βουλή, η οποία το ξαναψήφισε και το ξανάστειλε, στον πρόεδρο για υπογραφή. Ο Γκιόργκε Ιβάνωφ, το έβαλε, στο συρτάρι και αρνήθηκε, μέχρι τις αρχές του Ιανουαρίου 2019, να υπογράψει και να δημοσιεύσει τον νόμο, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Προφανώς, το έπραξε παράνομα και για να ξεπεραστεί η παρανομία του προέδρου του κράτους, η κυβέρνηση έβαλε τον πρόεδρο της βουλής να υπογράψει και να δημοσιεύσει τον νόμο, με τον οποίο κυρώθηκε η Συμφωνία των Πρεσπών.

Με αυτόν τον τρόπο, η πλευρά της παρούσας κυβερνητικής συμμαχίας, στην Σλαβομακεδονία, απάντησε, στην παράνομη πράξη του προέδρου του κράτους, με μια αντίστοιχη παρανομία του προέδρου της βουλής, ο οποίος, από το Σύνταγμα, δεν είχε καμμία αρμοδιότητα να υπογράψει τον νόμο, για την Συμφωνία. Αυτό, που μπορούσε να πράξει η πλευρά της κυβέρνησης, ήταν το να παραπέμψει, στα ποινικά δικαστήρια, τον πρόεδρο Γκιόργκε Ιβάνωφ, με την κατηγορία της παράβασης καθήκοντος, ούτως ώστε να μπορέσει να υπογράψει, στην θέση του ο πρόεδρος της βουλής Ταλάτ Τζαφέρι, ή κάποια στιγμή να απουσιάσει, από την χώρα, ο πρόεδρος του κράτους. Η κυβερνητική πλευρά, όμως, δεν είχε την απαραίτητη πλειοψηφία, στην βουλή, για να προβεί, σε αυτή την ενέργεια, ενώ ο Γκιόργκε Ιβάνωφ δεν σκόπευε να πάει πουθενά.

Για όλα αυτά, βέβαια, το ΒΜΡΟ και ο πρόεδρος έχουν καταθέσεις μηνύσεις, αλλά όποια και αν είναι η κατάληξη, αυτό, που θα προκύψει κάποια στιγμή, στο όχι μακρινό μέλλον, είναι ότι θα βρεθούν ένας πρόεδρος του κράτους (η θητεία του Γκιόργκε Ιβάνωφ λήγει τον Μάρτιο και στην Σλαβομακεδονία θα γίνουν εκλογές, από τον λαό, για νέο πρόεδρο, τον Απρίλιο, που μας έρχεται) και μια άλλη κυβέρνηση, που θα θεωρήσουν άκυρα όλα αυτά, με αποτέλεσμα να υπάρξει ένα νομικό και πραγματικό confusio, στις διεθνείς σχέσεις της Σλαβομακεδονίας, με την Ελλάδα, με πρώτη επίπτωση την απώλεια της ισχύος της ονομασίας της "Βόρειας Μακεδονίας", erga omnes.

Αυτό που θα συμβεί, απλούστατα, είναι ότι, ακυρώνοντας την Συμφωνία των Πρεσπών και αυτόματα τις συνταγματικές τροποποιήσεις, η σλαβομακεδονική πλευρά, θα επαναφέρει την σημερινή συνταγματική ονομασία του κράτους και θα την χρησιμοποιεί, στο εσωτερικό. Αλλά και στο εξωτερικό, ιδιαίτερα, στους διεθνείς θεσμούς, θα υπάρξει πρόβλημα, αφού η Ρωσία, με το δικαίωμα veto, που έχει, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., δεν πρόκειται να αποδεχθεί την Συμφωνία των Πρεσπών, ως προϊόν χρηματισμού και εκβιασμού, με αποτέλεσμα να μην ισχύσει η ονομασία "Βόρεια Μακεδονία" και να παραμείνει, σε αυτόν τον βασικό διεθνή οργανισμό, η ονομασία "πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας".

Αλλά και στο ΝΑΤΟ, η σλαβομακεδονική πλευρά θα επαναφέρει την σημερινή συνταγματική ονομασία της, χωρίς να μπορεί η ελληνική πλευρά να κάνει τίποτε. Και αυτό δεν είναι ανάγκη να το πράξει άμεσα. Μπορεί να περιμένει την είσοδό της στην "Ευρωπαϊκή Ένωση", αλλά μπορεί και να μην το πράξει, διότι αυτή η ένταξη δεν είναι, καθόλου, σίγουρη.

Όλα αυτά, λίγο - πολύ, αποτελούν σοβαρούς λόγους καταγγελίας της Συμφωνίας των Πρεσπών, από την ελληνική κυβέρνηση. Δυστυχώς, όμως, η κυβέρνηση δεν είναι ελληνική. Είναι νατοϊκή και δεν πρόκειται να καταγγείλει την Συμφωνία. Αντίθετα, μάλιστα, τοις των συμμάχων ρήμασι πειθόμενη, επισπεύδει την ψήφιση αυτής της Συμφωνίας, παρά τις ουσιώδεις παρασπονδίες της σλαβομακεδονικής πλευράς, η οποία, όμως, έτσι αποσπά αυτά, για τα οποία ενδιαφέρεται, ήτοι την αναγνώριση, από ελληνικής πλευράς της ύπαρξης "μακεδονικού" έθνους (και όχι σλαβομακεδονικού έθνους, μέσω της χρήσης του αγγλικού όρου nationality, ο οποίος χρησιμοποιείται, με την έννοια της εθνικότητας και όχι citizenship, που σημαίνει υπηκοότητα και ιθαγένεια) "μακεδονικής" γλώσσας (στο ίδιο το κείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών και όχι σλαβομακεδονικής γλώσσας), "μακεδονικού" κράτους (στο προοίμιο και στο άρθρο 36 του σλαβομακεδονικού Συντάγματος, που δεν τροποποιήθηκαν, από την βουλή της πΓΔΜ) και "μακεδονικού λαού" (που προστέθηκε, στην ρηματική διακοίνωση της κυβέρνησης Ζόραν Ζάεφ, προς την ελληνική κυβέρνηση, το περιεχόμενο της οποίας ρηματικής διακοίνωσης, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έχει αποδεχθεί, χωρίς καμμία αναφορά, στον σλαβομακεδονικό, ή βορειομακεδονικό λαό).

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα εμφανίζει, ως επιτυχία το γεγονός ότι, μετά από πίεση των αλβανικών κομμάτων, που συμμετέχουν, στην βουλή της πΓΔΜ, στην ρηματική διακοίνωση αναφέρεται ότι ο όρος nationality του αγγλικού κειμένου (το οποίο είναι και το επίσημο κείμενο) της Συμφωνίας των Πρεσπών, δεν παραπέμπει, σε εθνικότητα, αλλά σε ιθαγένεια, διότι, πέραν των Σλαβομακεδόνων, υπάρχει και η αλβανική κοινότητα, στην χώρα αυτή.

Δεν πρόκειται, για καμμία επιτυχία. Απλώς, η αλβανική κοινότητα ανέτρεψε - και σωστά έπραξε - τους αρχικούς σχεδιασμούς της ελληνικής και της σλαβομακεδονικής πλευράς, που προσπάθησαν να χωρίσουν την "μακεδονική" εθνικότητα, από την υπηκοότητα/ιθαγένεια του "πολίτη της Βόρειας Μακεδονίας". Έτσι, δεν είναι επιτυχία το γεγονός ότι η ελληνική και η σλαβομακεδονική πλευρά ξεβρακώθηκαν, από την αλβανική κοινότητα. Απλώς, αυτό το σκηνικό δείχνει την προχειρότητα, με την οποία κινήθηκαν οι Νίκος Κοτζιάς - Νικόλα Δημητρώφ (και ο Matthew Nimetz).

Και μπορεί, μεν, η ρηματική διακοίνωση της σλαβομακεδονικής κυβέρνησης να κάνει αυτές τις διευκρινίσεις, αλλά αυτό δεν αλλάζει τα δεδομένα, διότι αυτό αφορά την αλβανική κοινότητα, η έννοια του "Μακεδόνα", ως εθνότητας, για τους Σλαβομακεδόνες, παραμένει. Δεν αλλάζει. Ως εκ τούτου, όλα αυτά είναι προσχηματικά και προϊόντα ανοησιολογιών.

Αυτά είναι τα δεδομένα, που έχουμε μπροστά μας. Και γι' αυτούς τους λόγους, μαζύ με την προβλεπόμενη είσοδο της Σλαβομακεδονίας, στο ΝΑΤΟ (ο λόγος αυτός είναι ο κυριότερος), η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να μην περάσει, από την παρούσα ελληνική βουλή, ή πρέπει να καταψηφισθεί. 

Το τί θα πρέπει να πράξει η αντιπολίτευση, με το νομοσχέδιο, για την Συμφωνία των Πρεσπών και την διαδικασία, για την ψήφισή του, στην βουλή, το έχουμε περιγράψει. Η αντιπολίτευση των παραδοσιακών αστικών κομμάτων, με κορμό την Νέα Δημοκρατία, εάν επιθυμούν να πείσουν ότι, πράγματι, σκοπεύουν να πράξουν τα πάντα, για να μην ψηφισθεί και για να μην γίνει νόμος του κράτους, αυτή η Συμφωνία, πρέπει να παρακωλύσουν τις διαδικασίες ψήφισης του νομοσχεδίου. Και το κυριότερο, όπως έχουμε γράψει, πρέπει να οδηγήσει τους βουλευτές της και τους αναπληρωτές τους, σε παραίτηση. Κατώτερο όριο παραιτήσεων, που πρέπει να γίνουν, τώρα, που η παρούσα βουλή βρίσκεται, στο τελευταίο έτος της θητείας της είναι, σύμφωνα με το άρθρο 53 του Συντάγματος, οι 61 βουλευτές. Εάν, τουλάχιστον, τόσοι βουλευτές παραιτηθούν και τους ακολουθήσουν και οι αναπληρωτές τους, η χώρα θα οδηγηθεί, σε αναπληρωματικές/επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές και κατ' ουσίαν, σε κανονικές βουλευτικές εκλογές, στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα συντριβεί.

Αυτή είναι η ουσία της υπόθεσης. 

Χθες, είδα ότι συζητείται - και υποτίθεται ότι το επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη εξετάζει - το ενδεχόμενο της παραίτησης, τουλάχιστον 101 βουλευτών και των αναπληρωτών τους, έτσι ώστε, με βάση το άρθρο 51, παράγραφος 1 του Συντάγματος να μείνει η βουλή, με λιγότερους, από 200 βουλευτές, με το σκεπτικό ότι, έτσι δεν θα μπορεί να λειτουργήσει και θα υποχρεωθεί να διακόψει τις εργασίες της. Επίσης, έχει λεχθεί ότι αυτό το σενάριο δεν έχει περπατήσει, επειδή, στην Νέα Δημοκρατία δεν είναι σίγουροι ότι θα παραιτηθούν όλοι οι αναπληρωτές των βουλευτών, που θα υποβάλουν την παραίτησή τους, από τις έδρες τους.

Αυτή η ερμηνεία της σχετικής διάταξης του Συντάγματος είναι προβληματική. Ας δούμε το άρθρο 51 του Συντάγματος, για να σχηματίσουμε άμεση γνώμη :


1. O αριθμός των βουλευτών ορίζεται με νόμο, δεν μπορεί όμως να είναι μικρότερος από διακόσιους ούτε μεγαλύτερος από τριακόσιους.

2. Oι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος.


3. Oι βουλευτές εκλέγονται με άμεση, καθολική και μυστική ψηφοφορία από τους πολίτες που έχουν εκλογικό δικαίωμα, όπως νόμος ορίζει. O νόμος δεν μπορεί να περιορίσει το εκλογικό δικαίωμα παρά μόνο αν δεν έχει συμπληρωθεί κατώτατο όριο ηλικίας ή για ανικανότητα δικαιοπραξίας ή ως συνέπεια αμετάκλητης ποινικής καταδίκης για ορισμένα εγκλήματα. 


**4. Oι βουλευτικές εκλογές διενεργούνται ταυτόχρονα σε ολόκληρη την Επικράτεια. Νόμος που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών μπορεί να ορίζει τα σχετικά με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την Επικράτεια. Ως προς τους εκλογείς αυτούς η αρχή της ταυτόχρονης διενέργειας των εκλογών δεν κωλύει την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος με επιστολική ψήφο ή άλλο πρόσφορο μέσο, εφόσον η καταμέτρηση και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων διενεργείται όποτε αυτό γίνεται και σε ολόκληρη την Επικράτεια.


**5. Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική.




Η όλη υπόθεση εστιάζεται στην πρώτη παράγραφο. Εκεί, όντως, ορίζεται ότι ο αριθμός των βουλευτών δεν μπορεί να είναι μικρότερος, από διακόσιους. Όμως αυτό δεν αφορά την λειτουργία της βουλής, ως προς τον αριθμό των συμμετεχόντων, στις εργασίες της. Αφορά τον συνολικό αριθμό των βουλευτών, που μπορούν να εκλεγούν και να συγκροτήσουν την εκάστοτε βουλή. Αυτό είναι που προκύπτει από το κείμενο της συνταγματικής διάταξης, η οποία παραπέμπει, στην έκδοση νόμου, ο οποίος μπορεί να ορίζει το εύρος του αριθμού των βουλευτών, που μπορεί να αποτελείται μια βουλή, η οποία πρόκειται να εκλεγεί. Και αυτό το εύρος μπορεί να κυμαίνεται, ανάμεσα στους 200, έως 300 βουλευτές.

Από εκεί και πέρα, αυτή η - κατά την γνώμη μου - εσφαλμένη ερμηνεία, που οδηγείται στο συμπέρασμα ότι η βουλή πρέπει, εάν παραιτηθούν 101 βουλευτές και οι αναπληρωτές τους, να διακόψει τις εργασίες της, εάν υιοθετηθεί, από την αντιπολίτευση, μπορεί, πράγματι, να δημιουργήσει έναν μεγάλο πολιτικό θόρυβο, τον οποίο θα δούμε εάν και κατά πόσον μπορεί να αντέξει η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα

Πάντως, για να επιχειρηθεί μια τέτοια διαδικασία, θα πρέπει η Νέα Δημοκρατία να συμφωνήσει, τουλάχιστον, με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, διότι δεν έχει τους 101 βουλευτές, για να ξεκινήσει μια τέτοια διαδικασία. Φυσικά, εάν την ξεκινήσει, θα γίνει χαμός και είναι πολύ προβληματικό, το εάν έχει τέτοια πρόθεση. Δεν θα την έχει, κατά πάσα πιθανότητα. (Μακάρι να πέσω έξω).

Ένα άλλο που, πιθανότατα, σκέπτονται, στην Νέα Δημοκρατία, είναι να αποχωρήσουν, σήμερα, από την βουλή, κατά την διάρκεια της συνεδρίασης, για το νομοσχέδιο της Συμφωνίας των Πρεσπών, καταγγέλλοντας ότι η βουλή δεν έχει, πλέον, τον απαραίτητο αριθμό των βουλευτών, που απαιτούνται, για να συνεδριάσει και να ψηφίσει την Συμφωνία.

Αν πράξει κάτι τέτοιο η αντιπολίτευση, αυτό δεν θα έχει κανένα ουσιαστικό νόημα, ακόμη και εάν η αποχή των 101 και πλέον βουλευτών αποκτήσει σταθερά, ή και μόνιμα χαρακτηριστικά, μέχρι το τέλος της παρούσας βουλής. Η Συμφωνία των Πρεσπών θα περάσει, εύκολα και χωρίς πρόβλημα.

Ως εκ τούτου, η μόνη λύση είναι, όπως είπα, η παραίτηση, τουλάχιστον, 61 βουλευτών (και όσο το δυνατόν περισσότερων) και των αναπληρωτών τους. Μόνο, έτσι, η παρούσα κυβέρνηση θα συρθεί σε εκλογές.

Θα το τολμήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Θα μπορέσει να θέσει στο περιθώριο τις επιθυμίες της πρεσβείας της οδού Βασιλίσσης Σοφίας;

Δύσκολο...