Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Η ανάδυση ενός νέου πατριωτισμού και η παρούσα κρίση. Οι φόβοι του έντρομου κοσμοπολιτικού τμήματος της ελληνικής ελίτ και ο Αντώνης Σαμαράς. (Μια απάντηση στον κ. Χρ. Πιστοφίδη).




Οι γιατροί (της ευρωζώνης) επί το "έργον". Ο ασθενής γορίλλας (η Ελλάδα) έχει παραδοθεί ημιθανής στην φρίκη των χεριών τους και φυσικά δεν πρόκειται να επιβιώσει, αν τους αφήσουμε να ολοκληρώσουν το "έργο" τους... (Το αστείο είναι ότι τα παπαγαλάκια της ψοφοδεούς κοσμοπολίτικης ελληνικής πολιτικοοικονομικής και "πνευματικής" ελίτ, που ευθύνεται, καθ' ολοκληρίαν, για τα τωρινά χάλια της χώρας, ζητούν και τα ρέστα, αντί να κάνουν την απαραίτητη - αν και διόλου εξαγνιστική - αυτοκριτική τους...)



Το παρακάτω κείμενό μου είναι πρόσφατο και παράλληλα επίκαιρο, αφού αφορά τον Αντώνη Σαμαρά και την σφοδρή κριτική που δέχεται, από τους "εταίρους" της ευρωζώνης - δηλαδή από τους εκπροσώπους των δανειστών του ελληνικού κράτους -, για την συνέχιση της αντιμνημονιακής του ρητορικής και φυσικά για την άρνησή του να συναινέσει στο σύνολο των μέτρων, που πηγάζουν από το Μνημόνιο της ντροπής, που υπέγραψε, πέρυσι, ο μοιραίος ΓΑΠ και από το νέο Μνημόνιο, που είναι στα σκαριά, δια του οποίου θα δοθεί στο ελληνικό κράτος ένα νέο τοκογλυφικό δάνειο - μαμούθ, προκειμένου να σωθεί το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το δάνειο αυτό, θα δοθεί με τέτοιους όρους, που θα αποτελειώσουν την ελληνική οικονομία και θα εμβαθύνουν την κρίση, οδηγώντας τον ελληνικό πληθυσμό στην εξαθλίωση.


Η ίδια κριτική ασκείται στον Αντώνη Σαμαρά (και μάλιστα η κριτική αυτή έχει πολύ μεγαλύτερη σφοδρότητα από αυτήν, που ασκείται από  τους δανειστές της χώρας και τους εκπροσώπους τους) από την έντρομη πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας και ιδιαίτερα από το "φιλοευρωπαϊκό" - διάβαζε φιλοευρωζωνικό - τμήμα της, το οποίο είναι το κατ' εξοχήν υπεύθυνο για τα χάλια του τόπου, αφού αυτό το κομμάτι της εντόπιας ελίτ επέβαλε, κατά την τελευταία 15ετία, τις παταγωδώς αποτυχημένες στρατηγικές επιλογές, που οδήγησαν την χώρα στην παρούσα οικονομική καταστροφή, η οποία θα λάβει διαστάσεις μιας πραγματικής ανθρωπιστικής καταστροφής, εάν οι εξελίξεις αφεθούν στην τύχη τους και στα χέρια των δανειστών, των ευρωζωνιτών και των τροϊκανών εκπροσώπων τους.


Χαρακτηριστικό είναι το (φιλολογικά άρτιο, αλλά πολιτικά απαράδεκτο, όπως επίσης και εμπαθές, αφού και ο τίτλος του άρθρου, αλλά και η αναφορά, που κάνει στον Τρελαντώνη της Πηνελόπης Δέλτα, μιμούμενος τον Γιώργο Καρατζαφέρη, δείχνει το πρόβλημα του συγγραφέα, όχι τόσο με τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά με τον ίδιο του τον εαυτό και την διαδικασία εξορθολογισμού των ενδιάθετων παρορμήσεών του) κείμενο του κ. Χρίστου Πιστοφίδη, που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ" του κ. Χαρίδημου Τσούκα, με τίτλο : "Το δράμα ενός συμπλεγματικού ηγέτη" http://htsoukas.blogspot.com/2011/06/blog-post_24.html  . Στο κείμενο αυτό απάντησα, στις 25/6/2011, σχολιαστικά (δείτε τα σχόλιά μου : http://htsoukas.blogspot.com/2011/06/blog-post_24.html?showComment=1308960119041#c1565840474653470862 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/06/blog-post_24.html?showComment=1308960216699#c4488349800776405222
και http://htsoukas.blogspot.com/2011/06/blog-post_24.html?showComment=1308960350265#c2838417078919416634 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/06/blog-post_24.html?showComment=1308960429207#c6571314346238466080 ), με το κείμενο που ακολουθεί :



"Η πίκρα του κυρίου Πιστοφίδη είναι προφανής και υπερχειλίζουσα.


Θα ήθελε (και μάλιστα διακαώς) να μην είναι ο Αντώνης Σαμαράς ο σημερινός ηγέτης της Ν.Δ.


Είναι προφανές ότι ο "εκσυγχρονισμένος αβερωφισμός", το πολιτικό ρεύμα που πάντοτε εξέφραζε τον Αντώνη Σαμαρά και τον κύκλο των ανθρώπων, που πήραν στην πλάτη τους την υποψηφιότητά του τον Νοέμβριο του 2009 και επέτυχαν την θριαμβευτική εκλογή του, ως αρχηγού της Ν.Δ., με την συνεργασία της πάντοτε ισχυρής, στον χώρο της συντηρητικής παράταξης του τόπου, καραμανλικής συνιστώσας, η οποία στο πρόσωπο του Αντώνη Σαμαρά βρήκε αυτόν που μπορούσε και κατάφερε να φράξει τον δρόμο στο Μητσοτακέϊκο, δεν αρέσει στον κύριο Πιστοφίδη (και στον κ. Τσούκα, που φιλοξενεί το άρθρο του κυρίου Πιστοφίδη, αν και σπανίως - έως ουδέποτε - ο κ. Τσούκας αναρτεί στο μπλογκ του άρθρα άλλων).


Δικαίωμά τους. Βέβαια, ατύχησαν, διότι θα υποστούν το μαρτύριο να βλέπουν τον Αντώνη Σαμαρά στην αρχηγία της Ν.Δ., αλλά αυτό δεν είναι και προς θάνατο. Είναι κάτι που είναι υποφερτό.


Οπωσδήποτε, είναι σαφές ότι, ο "εκσυγχρονισμένος αβερωφισμός" και η τωρινή του ώσμωση, με τον - όχι και τόσο εκσυγχρονισμένο - καραμανλισμό, δεν αποτελούν πρόβλημα, διότι και οι δύο αυτές τάσεις στον συντηρητικό χώρο έρχονται από παλαιά και είναι γνωστές και φυσικά βρίσκονται απόλυτα εντός της εξουσιαστικής ελίτ του τόπου αυτού.


Το πρόβλημα βρίσκεται στο πρακτικό πολιτικό πρόγραμμα, που αναδύεται από αυτήν την πολιτική συμμαχία, η οποία θα μπορούσε να είναι ευκαιριακή και υπό άλλες συνθήκες, ίσως και να μην υπήρχε. Και το πρακτικό πολιτικό πρόγραμμα, που το παγκοσμιοποιημένο και κοσμοπολίτικο κομμάτι της έντρομης μπροστά στις καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου 20μηνου, ελληνικής πολιτικής, οικονομικής και "πνευματικής" ελίτ φοβάται και αποδίδει στον συντηρητικό συνασπισμό, που διοικεί σήμερα τη Ν.Δ., είναι μια μορφή ενός νέου, ενός σύγχρονου πατριωτισμού, η οποία καθίσταται απρόβλεπτη, ως πολιτική στάση και ως πρόγραμμα δράσης στις σημερινές καταθλιπτικές συνθήκες της μοντέρνας μεταναζιστικής Κατοχής, που έφερε στην χώρα μας η κυβέρνηση του μοιραίου ΓΑΠ.


Ο πατριωτισμός, ίσως όχι ως έννοια, αλλά, σίγουρα, ως πολιτικό πρόγραμμα δράσης, δεν είναι του γούστου του συγγραφέα του παραπάνω άρθρου, που φιλοξενεί στο μπλογκ του ο αγαπητός κ. Χαρίδημος Τσούκας. Αυτός ο πατριωτισμός, εκ των πραγμάτων, μέσα στις συνθήκες της έντονης ύφεσης, που έχει φέρει η πολιτική του επαχθούς και απεχθούς Μνημονίου, που επέβαλε η ευρωζώνη στην ελληνική οικονομία και κοινωνία και η οποία ύφεση, μετεξελισσόμενη σε κρίση, οδηγώντας την ελληνική κοινωνία στην εξαθλίωση και σε μαζικά φαινόμενα πείνας, τα οποία θα αρχίσουν να εμφανίζονται στον ορίζοντα (και μάλιστα πολύ περισσότερο γρήγορα από όσο πολλοί νομίζουν), έχει αρχίσει και παίρνει ολοένα και περισσότερο "αντιευρωπαϊκά" (για την ακρίβεια, αντιευρωζωνικά) χαρακτηριστικά, μέσα στον χώρο της Ν.Δ., έστω και ως αντανάκλαση των επικρατούντων αισθημάτων στην ευρύτερη ελληνική κοινωνία, τα οποία η συντηρητική παράταξη δεν μπορεί, πλέον, να αγνοεί.


Το κοσμοπολίτικο τμήμα της ελληνικής ελίτ, όμως, φοβάται τα μάλα και μέσα στην απελπισία στην οποία βρίσκεται, χρεώνει αυτήν την εξέλιξη στον Αντώνη Σαμαρά και στην σταθερή - πρέπει να το ομολογήσουμε αυτό - αντιμνημονιακή ρητορική του, η συνέχιση και η εμπέδωση της οποίας, πέρα από την δικαίωσή της, μέσα στην πορεία του χρόνου, αφού, πολύ γρήγορα, αγκαλιάστηκε από την πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού, δείχνει ότι αυτή η ρητορική μπορεί να μην είναι ένας απλός πολιτικός οπορτουνισμός, αλλά μπορεί να κρύβει και την ύπαρξη ενός συγκεκριμένου πολιτικού προγράμματος δράσης, το οποίο να αμφισβητεί τις παραδοσιακές στρατηγικές επιλογές της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, οι οποίες στηρίχτηκαν στην κατάργηση της δραχμής και στην ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη και οι οποίες υπήρξαν, εντελώς, άστοχες και πλήρως αποτυχημένες αφού οδήγησαν την ελληνική οικονομία στην παρούσα καταστροφή και στην ουσιαστική χρεωκοπία.


Η κοσμοπολίτικη "φράξια" της κατατρομοκρατημένης ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ δεν βρίσκεται, εντελώς, εν αδίκω, φοβούμενη τις επιλογές του Αντώνη Σαμαρά.


Κατ' αρχήν, δεν έχει, εντελώς, άδικο, όταν του χρεώνει την επίδρασή του στην διαμόρφωση του αντιμνημονιακού κλίματος στην ελληνική κοινωνία. Και δεν έχει, εντελώς, άδικο, διότι μπορεί το ίδιο το Μνημόνιο και η επάχθεια των μέτρων, που αυτό εμπεριείχε, να οδηγούσαν τον ελληνικό πληθυσμό στο να σταθεί αρνητικά, απέναντι σε αυτό, απέναντι στους δανειστές και απέναντι στους "εταίρους", που ταυτίστηκαν με τους δανειστές και τα συμφέροντά τους, αλλά η, ευθύς εξ αρχής, αντιμνημονιακή ρητορική του Αντώνη Σαμαρά επιτάχυνε τις διαδικασίες διαμόρφωσης του αντιμνημονιακού κλίματος στην ελληνική κοινωνία, οδηγώντας σε μια τέτοια στάση τα συντηρητικά πολιτικά στρώματα και παγιώνοντας, από πολύ νωρίς, την αντιμνημονιακή στάση του ελληνικού πληθυσμού. Και φυσικά, χωρίς την παρουσία του Αντώνη Σαμαρά και χωρίς την αντιμνημονιακή ρητορική του, η τοποθέτηση του ελληνικού πληθυσμού, κατά του Μνημονίου, θα αργούσε, χρονικά, πάρα πολύ και θα άφηνε χώρο, για την δημιουργία σύγχυσης, σε ευρέα στρώματα των συμπολιτών μας, η οποία σύγχυση θα καθυστερούσε, κατά πολύ, την εμφάνιση του αρραγούς, πλέον, αντιμνημονιακού μπλοκ, που έχει διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία και το οποίο έχει κάνει δυναμικά την εμφάνισή του στους δρόμους και τις πλατείες της χώρας. Για την εξέλιξη αυτή η προσφορά του Αντώνη Σαμαρά είναι ανεκτίμητη. (Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : "Η ευρεία κοινωνική νομιμοποίηση της αντιμνημονιακής πολιτικής και η ανεκτίμητη συνεισφορά του Αντώνη Σαμαρά" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/12/mnimonio-kai-antonis-samaras.html  ).

Επίσης, οι φόβοι του κοσμοπολίτικου τμήματος της ελληνικής ελίτ δεν είναι, εντελώς, αβάσιμοι και ως προς το πρόγραμμα δράσης, δηλαδή, ως προς το πρακτικό πρόγραμμα επίλυσης, ή υπέρβασης, της παρούσας κρίσης, που αντιμετωπίζει η χώρα. Και έχουν βάση οι φόβοι αυτοί, διότι μια τέτοια πολιτική ρητορική, σαν αυτή του Αντώνη Σαμαρά, με αντιμνημονιακό περιεχόμενο, μέσα σε συνθήκες έντονης κρίσης και αυξανόμενης εξαθλίωσης, ακόμα και αν είναι προϊόν ενός κενού περιεχομένου βερμπαλισμού, δημιουργεί μια πολιτική πραγματικότητα, που, υπό την αφόρητη πίεση της κοινωνίας, η οποία βρίσκεται σε αναβρασμό, λαμβάνει την μορφή χιονοστιβάδας και εγκλωβίζει τους εμπνευστές αυτής της ρητορικής στις επαγγελίες της, υποχρεώνοντάς τους να μην μπορούν να ξεφύγουν από την ρητορική αυτή, αν και όταν κληθούν να κυβερνήσουν.


Στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά, τα πράγματα, για την κοσμοπολίτικη πτέρυγα της ελληνικής πολιτικοοικονομικής και "πνευματικής" ελίτ, είναι ακόμα χειρότερα, διότι αυτή υποψιάζεται ότι ο αρχηγός της Ν.Δ. δεν εκφράζει έναν απλό και συνηθισμένο πολιτικό οπορτουνισμό, όταν αναπτύσσει την αντιμνημονιακή ρητορική του, έστω και όταν αυτήν την ρητορική την εκλαϊκεύει, περιορίζοντάς την στην περίφημη φράση του : "Συναίνεση στο λάθος εγώ δεν δίνω", ή - ακόμα χειρότερα - όταν την διευρύνει και απευθυνόμενος στον ευήθη ΓΑΠ, του απευθύνει το ερώτημα : "Και ποιός σας είπε ότι εμείς συμφωνούμε με την τρόϊκα;". Και βέβαια οι φόβοι αυτού του τμήματος της ελληνικής ελίτ γίνονται ακόμα περισσότεροι και μεγαλύτεροι, όταν βλέπει και αυτούς, που αποτελούν το στενό επιτελείο του Αντώνη Σαμαρά, δηλαδή τους Φαήλο Κρανιδιώτη και Χρύσανθο Λαζαρίδη, των οποίων το πατριωτικό παρελθόν και παρόν είναι, ευρέως, γνωστό και οι οποίοι ουδόλως διακατέχονται από τον συμπλεγματικό "φιλοευρωπαϊσμό", δηλαδή τον, επαρχιωτικής υφής, ευρωλιγουρισμό της μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνικής ελίτ όλων των κατηγοριών.


Μέσα από αυτή την οπτική γωνία, οι ισχυρισμοί του κ. Χρίστου Πιστοφίδη και οι κρίσεις του για τον Αντώνη Σαμαρά (ακόμα και η αναφορά στον Τρελαντώνη της Πηνελόπης Δέλτα, την οποία αναφορά αντέγραψε από τον αχαρακτήριστο Γιώργο Καρατζαφέρη) είναι πλήρως κατανοητοί και εξηγήσιμοι.


Ο αγαπητός αυτός κύριος βλέπει, έντρομος, ότι η λαίλαπα, που ενέσκηψε, εδώ και 20 μήνες, με ενδιάμεση κατάληξη την ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας, οδηγεί στην πλήρη απαξίωση και στην βροντώδη αποτυχία όλων των στρατηγικών επιλογών της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, στρατηγικών επιλογών, οι οποίες συγκεφαλαιώθηκαν, κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, στην κατάργηση της δραχμής και στην ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη.


Το δυστύχημα, με τον κ. Πιστοφίδη, είναι ότι, ευρισκόμενος, όπως όλη η ελίτ του τόπου, μέσα σε μια κατάσταση ντεζαβύ, αρνείται να αποδεχθεί αυτό που, εξ αντικειμένου, προκύπτει από τις δυσάρεστες εξελίξεις. Αρνείται να δεχθεί ότι οι στρατηγικές επιλογές της εξουσιαστικής ελίτ του τόπου ήσαν εσφαλμένες και ότι, τώρα, η ελληνική κοινωνία υφίσταται το βαρύτατο και εξαθλιωτικό κόστος αυτών των επιλογών, που υλοποιήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, από τον Κώστα Σημίτη και την κωμικοτραγική επιτελική του ομάδα (ας τους θυμηθούμε : Παναγιώτης Ιωακειμίδης, Νίκος Θέμελης, Νίκος Μουζέλης, Γκίκας Χαρδούβελης, Γιάννος Παπαντωνίου, Λουκάς Παπαδήμος κλπ) και ως εκ τούτου, ψάχνει να βρει όχι τον υπαίτιο, αλλά εκείνον στον οποίο θα φορτώσει αυτήν την τραγική στρατηγική αποτυχία της ελληνικής ελίτ (και του ιδίου).


Και ο Αντώνης Σαμαράς, με την άρνησή του να συναινέσει στο λάθος, ή, με την άρνησή του να συμφωνήσει με την τρόϊκα, δηλαδή, με την άρνησή του να σταματήσει την αντιμνημονιακή ρητορική και να συναινέσει, ή να συγκυβερνήσει, με τον μοιραίο ΓΑΠ, προκειμένου να εφαρμοστούν οι διατάξεις του Μνημονίου (και του παλαιού και του τωρινού), αποτελεί τον εύκολο στόχο. Και λέω ότι ο Αντώνης Σαμαράς αποτελεί τον εύκολο στόχο του κ. Πιστοφίδη και όλων των μνημονιακών και όχι το εξιλαστήριο θύμα, διότι ο αρχηγός της Ν.Δ. δεν είναι εξιλαστήριο θύμα κανενός, αφού με την πολιτική που έχει επιλέξει, όντως, δυσκολεύει την εφαρμογή και την επιτυχία του Μνημονίου.


Το δυστύχημα, όμως, με τους φιλομνημονιακούς, είναι ότι δεν θέλουν να κατανοήσουν ότι οι στόχοι του Μνημονίου και ανεφάρμοστοι είναι και εξωπραγματικοί. Η παταγώδης αποτυχία του Πρώτου Μνημονίου, που υπογράφηκε τον Μάϊο του 2010, θα έπρεπε να τους διδάξει και να τους προβληματίσει, για την τύχη του επερχόμενου Δεύτερου Μνημονίου, η οποία τύχη είναι, επίσης, προδιαγεγραμμένη, για τους ίδιους λόγους, που απέτυχε και το Πρώτο Μνημόνιο. Η άρνηση αυτή των φιλομνημονιακών (το σλόγκαν των οποίων είναι η μνημειώδης και συνάμα ανόητη ρήση του ΓΑΠ, που συνοψίζεται στο περίφημο : "Ας κάνουμε την κρίση ευκαιρία") θυμίζει μανιχαϊσμό και είναι σαφές δείγμα στρουθοκαμηλισμού, βαθύτατης ιδεολογικοπολιτικής τύφλωσης και αμετροεπούς δογματισμού, αφού η ουσία των λεγομένων και των πράξεών τους σηματοδοτούν την στερεά ριζωμένη πεποίθησή τους ότι, όταν οι ιδέες και οι στόχοι που απορρέουν από αυτές τις ιδέες δεν συμφωνούν με την πραγματικότητα, τότε, γι' αυτή την εξέλιξη, δεν φταίνε οι ιδέες και οι στόχοι, αλλά η ... πραγματικότητα, ή - κάτι που είναι, περίπου, το ίδιο - ότι, για την έμπρακτη αποτυχία των στοχεύσεων και των ιδεών τους, δεν φταίνε οι στοχεύσεις και οι ιδέες τους, αλλά η κοινωνία και οι εκφραστές της.


Έτσι συμβαίνει τώρα και με τον Αντώνη Σαμαρά. Για την ελληνική πολιτικοοικονομική και πνευματική ελίτ του τόπου και τον κ. Χρίστο Πιστοφίδη, η (εγγενής) αποτυχία του Μνημονίου και η αναμενόμενη, με την πρώτη μετρίας εντάσεως παγκόσμια ύφεση, παταγώδης αποτυχία των στρατηγικών επιλογών της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ να εντάξει την χώρα στην ευρωζώνη και να καταργήσει το τοπικό μας νόμισμα, δεν οφείλονται στο ίδιο το Μνημόνιο και στις ίδιες τις στρατηγικές επιλογές της ελίτ, αλλά στην κακή εφαρμογή τους από τους κακούς εφαρμοστές - λες και η αντικατάσταση των κακών εφαρμοστών, από κάποιους άλλους καλούς, θα διαφοροποιούσε τα πράγματα.


Περιττό να πω ότι όλες αυτές οι παραδοξολογικές δοξασίες της κοσμοπολίτικης πτέρυγας της παραζαλισμένης ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ μπορεί να είναι εξωπραγματικές και να κινούνται στα επίπεδα του φανταστικού, αλλά έχουν μια παρηγορητική χροιά, η οποία αποτελεί βάλσαμο και είναι μια χρήσιμη ψυχολογική υποστήριξη στα μέλη της. Και τούτο διότι χρειάζεται η παρηγορία στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του.


Και μπροστά στην σκληρή και αμείλικτη πραγματικότητα, η οποία, όσο περνάει ο καιρός, θα γίνεται ακόμα χειρότερη, ο κ. Πιστοφίδης και ο κάθε κ. Πιστοφίδης, θα χρειάζεται το δικό του ψυχολογικό στήριγμα, έστω και αν αυτό εκφράζεται, ως ένα ανάθεμα, ως ένα άλλοθι, για τις παταγώδεις στρατηγικές αποτυχίες.


Και μπορεί εκείνος να κατανοεί το δράμα του Αντώνη, όπως γράφει στην πρώτη πρόταση του άρθρου του.


Καλόν είναι, όμως, να γνωρίζει ότι υπάρχουν και πολλοί άλλοι που κατανοούν το δικό του προσωπικό δράμα..."



Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Η ένταξη στην ευρωζώνη, το ελληνικό δημόσιο χρέος και η πνευματική οκνηρία του Κώστα Σημίτη, που οδήγησε την χώρα στην πορεία προς την εξαθλίωση. (Μια απάντηση στις ανοησίες του Παναγή Γαλιατσάτου)


Κώστας Σημίτης : Ο άνθρωπος, με την μεγάλη πνευματική οκνηρία, που οδήγησε την χώρα στην μεγαλύτερη σύγχρονη στρατηγική της ήττα και στην πορεία προς την καταστροφή, με την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη.



Μετά τις καταιγιστικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών και την ουσιαστική κατάρρευση της κυβέρνησης του μοιραίου ΓΑΠ, από το διογκούμενο κύμα της λαϊκής αγανάκτησης, καιρός είναι να θυμηθούμε αυτόν που οδήγησε το ελληνικό σκάφος στην πορεία, προς την καταβύθιση, την οποία, τώρα, υφίσταται. Φυσικά, ο άνθρωπος αυτός είναι ο Κώστας Σημίτης, με την επιλογή του για την ένταξη της Ελλάδας, πάση θυσία, στην ευρωζώνη και την κατάργηση της δραχμής. Μια επιλογή, η οποία είναι η αιτία, για τα σημερινά χάλια της χώρας. Το γιατί δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό.

Το πρόβλημα με την Ελλάδα, όπως και τις άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας (και όχι μόνον αυτές) είναι ότι, η έντάξή τους στην ευρωζώνη, τις φέρνει στην ίδια κατάσταση με την κατάσταση, που επικρατεί στις αναπτυσσόμενες χώρες, οι οποίες, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν επενδύσεις και να θέσουν υπό έλεγχο τις πληθωριστικές πιέσεις (που αποτελούν ένα χρόνιο πρόβλημα των οικονομιών τους), συνδέουν το νόμισμά τους με ένα σκληρό νόμισμα, όπως, για παράδειγμα, έκανε η Αργεντινή με το πέσο, το οποίο το συνέδεσε, κατά την δεκαετία του 1990, με το δολλάριο.


Στις περιόδους που ακολουθεί η ανάπτυξη και όλα πάνε καλά (ή, για να μιλάμε καλύτερα και ορθότερα, φαίνονται ότι πάνε καλά) οι αναπτυσσόμενες χώρες απολαμβάνουν το λεγόμενο peg, δηλαδή τα θετικά αυτής της σύνδεσης των τοπικών νομισμάτων, με τα σκληρά νομίσματα. Όμως, αυτό που συμβαίνει, συνήθως, είναι ότι, κατά την διάρκεια της περιόδου που η ανάπτυξη είναι στην ημερησία διάταξη, ουδείς λαμβάνει υπόψη του το τι θα ακολουθήσει, όταν οι τοπικές οικονομίες των αναπτυσσόμενων χωρών μπουν, για οποιονδήποτε λόγο, σε μια περίοδο ύφεσης. Αυτό, ακριβώς, είναι που οδηγεί στην καταστροφή.


Και η καταστροφή έρχεται επειδή οι ομολογιούχοι και οι λοιποί επενδυτές (οι ραντιέρηδες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο John Maynard Keynes) θα κάνουν αυτό που τους επιτρέπει το peg : Θα ρευστοποιήσουν τα ομόλογά τους και κάνοντας χρήση της σταθερής ισοτιμίας του τοπικού νομίσματος με το αντίστοιχο σκληρό νόμισμα, με το οποίο είναι δεμένο το εν λόγω τοπικό νόμισμα, θα βγάλουν στο εξωτερικό τα χρήματά τους. Στην συνέχεια, θα ακολουθήσει ένα παρατεταμένο κερδοσκοπικό παίγνιο, γύρω από το πότε θα διαραγεί η διασύνδεση του τοπικού νομίσματος με το αντίστοιχο σκληρό νόμισμα και η τοπική οικονομία της αναπτυσσόμενης χώρας θα βουλιάξει στην κινούμενη άμμο της ύφεσης, η οποία, πολύ γρήγορα, θα πάρει τις διαστάσεις μιας καταστροφικής κρίσης, η οποία θα ανακοπεί μόνο με την διάρρηξη της σύνδεσης των δύο αυτών νομισμάτων.


Στην ευρωζώνη και με δεδομένη την χαώδη θεσμική ανεπάρκεια, γύρω από το ευρώ και τις διαδικασίες έκδοσης και νομισματικής κυκλοφορίας αυτού του νομίσματος (και κυρίως, εξ αιτίας της ανυπαρξίας μιας ομοσπονδιακής κρατικής οργάνωσης που να παραπέμπει στην συγκρότηση και την εφαρμογή μιας οργανωμένης και συστηματικοποιημένης οικονομικής πολιτικής από μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση, που να έχει αρμοδιότητες, σαν αυτές που υπάρχουν στις Η.Π.Α., ή σε οποιοδήποτε άλλο ομοσπονδιακό κράτος), τα πράγματα είναι χειρότερα.


Στην ευρωζώνη και τα κράτη που την συναποτελούν, δεν μπορεί να λειτουργήσει η αποσύνδεση των τοπικών νομισμάτων από το σκληρό ευρώ και τούτο επειδή δεν υπάρχουν τοπικά νομίσματα, τα οποία να είναι συνδεδεμένα με το ευρώ, αφού το ευρώ είναι το κοινό νόμισμα όλων!!! Έτσι, οι χώρες της λεγόμενης ευρωπαϊκής περιφέρειας θυμίζουν τις αναπτυσσόμενες χώρες, με την διαφορά ότι στην περίπτωση της ευρωζώνης δεν μπορεί να λειτουργήσει η λυτρωτική αποσύνδεση των τοπικών νομισμάτων, από το αντίστοιχο σκληρό νόμισμα, διότι το αυτό το ίδιο το σκληρό νόμισμα έχει αντικαταστήσει το τοπικό νόμισμα, του οποίου έχει πάρει την θέση, καταδικάζοντας τις χώρες της ευρωζωνικής περιφέρειας (και όχι μόνο) σε μια διαρκή και μόνιμη ύφεση, η οποία θα τις οδηγήσει, αναπόδραστα, όσο το ευρώ παραμένει σκληρό, στην εξαθλίωση και στην πείνα.


Γι' αυτούς τους λόγους, οι εξελίξεις δεν φαίνονται να είναι καθόλου καλές. Αντιθέτως, θα είναι δυσοίωνες και θεοσκότεινες, όσο το ευρώ παραμένει σκληρό.


Αφήνοντας την Ελλάδα, που είναι ένα ακραίο παράδειγμα δημόσιου χρέους, ας δούμε, π.χ. την Πορτογαλία, που μπήκε στον "Μηχανισμό Διάσωσης" και ο οποίος λειτουργεί, ως μηχανισμός καταβαράθρωσης της χώρας αυτής, πρέπει να επισημανθεί ότι, αντίθετα με την Ελλάδα, η χώρα αυτή (όπως και η Ισπανία, που είναι υποψήφια) δεν είχε, ούτε τεράστιο χρέος, ούτε και ένα τόσο μεγάλο έλλειμμα, όπως η χώρα μας. Μάλιστα, η κατάσταση στην Πορτογαλία είναι και θα έπρεπε να θεωρείται, ως μια, εντελώς, διαχειρίσιμη κατάσταση.


Παρά ταύτα, όμως, η Πορτογαλία χρεωκόπησε (και το ίδιο κινδυνεύει να πάθει και η Ισπανία) και το γεγονός αυτό έχει να κάνει με την θεσμική οργάνωση της ευρωζώνης και το ίδιο το ευρώ, που λειτουργεί και για την χώρα αυτή, ως ένα σκληρό ξένο νόμισμα, αφού η έκδοση και η κυκλοφορία του εν λόγω νομίσματος δεν ελέγχεται από την Λισαβώνα, αλλά από την τραπεζιτική γραφειοκρατία της Φραγκφούρτης και την γαλλογερμανική πολιτική ελίτ. Η πορτογαλική χρεωκοπία έλαβε χώρα, επειδή το κράτος αυτό της Ιβηρικής χερσονήσου άρχισε να πιέζεται, αμέσως μετά το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης, πέρυσι την άνοιξη και όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες, που βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση, όταν κάποιο κράτος πιέζεται, οι κάτοχοι των ομολόγων του τα πουλάνε. Αν η Πορτογαλία είχε το δικό της τοπικό νόμισμα (το εσκούδο), θα είχε την άμεση δυνατότητα να προβάλει γραμμές άμυνας και εν πάση περιπτώσει, η πώληση των κρατικών ομολόγων της θα απέφερε στον εντόπιο, ή και στον ξένο ιδιοκτήτη τους τοπικό χρήμα, το οποίο, ή θα το χρησιμοποιούσε, για να αγοράσει άλλα περιουσιακά στοιχεία, μέσα στην ίδια την χώρα, ή θα το αντάλλασσε με ξένο νόμισμα. Και στις δύο περιπτώσεις, η τοπική οικονομία θα είχε σημαντικές θετικές αντισταθμίσεις, αφού το χρήμα, που θα έμενε στην Πορτογαλία, θα τόνωνε  την ιδιωτική οικονομία, με τις επενδύσεις και το κράτος, με τους φόρους, που θα εισέρεαν στα δημόσια ταμεία, ενώ η φυγή του χρήματος στο εξωτερικό θα έριχνε την συναλλαγματική αξία του εσκούδο, αυξάνοντας την ελκυστικότητα των εξαγωγών της χώρας και μειώνοντας τις εισαγωγές.


Με το ευρώ, όμως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά και λειτουργούν καταστροφικά για την Πορτογαλία, αφού η πώληση των κρατικών ομολόγων δεν ανακυκλώνει το χρήμα στην χώρα αυτή, διότι ο πωλητής μπορεί να χρησιμοποιήσει για να αγοράσει γερμανικά, ή γαλλικά, ή άλλα περιουσιακά στοιχεία. Αυτό το χρήμα, στην πράξη είναι χαμένο για την χώρα και την τοπική οικονομία.

Με αυτόν τον τρόπο, ακόμα και μια μικρή κρίση (όπως αυτή που ξέσπασε στην ευρωζώνη στα τέλη του 2009 και στις αρχές του 2010, με αφορμή την ελληνική δημοσιονομική κρίση, που, βλακωδώς, ανακίνησε το απίθανο αυτό σαλτιμπαγκικό δίδυμο των ΓΑΠ - Παπακωνσταντίνου, με την βοήθεια του Ζαν-Κλωντ Τρισέ), αυτοτροφοδοτείται, καθώς δεν υπάρχει κάποια αυτόματη αντίρροπη δύναμη, που να σπάει τον φαύλο κύκλο ,που δημιουργείται από το πανικό πωλήσεων των κρατικών ομολόγων, που ακολουθεί και που οδηγεί τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας (και όχι μόνον αυτές) στον πάτο...


Μόνη λύση, εντός ευρωζώνης, είναι το μαλάκωμα του ευρώ. Αλλά ποιός (και πότε) θα το αποφασίσει αυτό;


Η άλλη λύση είναι η έξοδος από την ευρωζώνη. Αλλά και πάλι προκύπτει το ερώτημα : Ποιός θα πάρει μια τέτοια απόφαση; Οι ελίτ που ενέταξαν τις χώρες τους σε αυτήν και οι οποίες ελίτ ομνύουν στον ζουρλομανδύα του Μάαστριχτ, έχοντας ουκ ολίγες εξαρτήσεις και συμφέροντα να υπηρετήσουν;


Όλα αυτά τα διλήμματα μπροστά στα οποία βρέθηκε η Ελλάδα και η πορεία προς την εξαθλίωση, την οποία εξωθείται να ακολουθήσει, υπήρξαν προϊόν της πνευματικής οκνηρίας του Κώστα Σημίτη, ο οποίος δεν μπόρεσε να αντιληφθεί το που πηγαίνει η κατάσταση με την ευρωζώνη και τις χαώδεις θεσμικές της ανεπάρκειες.

Για την χαρακτηριστική πνευματικη οκνηρία του κ. καθηγητή, ας δούμε παρακάτω μια καλή μου δημοσίευση στο Protagon.gr, η οποία έγινε σε απάντηση ενός άρθρου του κ. Παναγή Γαλιατσάτου, ο οποίος λειτουργώντας, ως "λαγός" του σταθερού και αμετακίνητου υπερασπιστή των συμφερόντων της ελληνικής και της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής τεχνοδομής ΓΑΠ, επιτέθηκε στην (σωστή, σε γενικές γραμμές,) άποψη του Κώστα Σημίτη, περί ανάγκης για αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, κατηγορώντας τον για πνευματική οκνηρία, για τους, από εμένα, αντίθετους λόγους :


"Ο μύθος στον οποίο προσπαθεί να μας εισάγαγει ο κ. Γαλιατσάτος - αλλά δεν τολμά να ολοκληρώσει αυτήν την εισαγωγή και τούτο επειδή, προφανώς, ενεργεί ως εντολοδόχος του μοιραίου ΓΑΠ και των ευρωτραπεζιτών - έχει ένα συμπέρασμα. Και το συμπέρασμα αυτό είναι ότι η όποια αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους και το συναφές κούρεμα των απαιτήσεων των δανειστών της χώρας δεν αρκεί να φθάσει στο 50% του ύψους του χρέους αυτού.


Σε αυτή του την κριτική στις απόψεις του Κώστα Σημίτη ο κ. Γαλιατσάτος έχει δίκιο. Όντως, το όφελος από τον υποδιπλασιασμό του ελληνικού δημόσιου χρέους θα είναι μικρό και μη ουσιώδες, αφού δεν θα λύσει το άμεσο και το μεσομακροπρόθεσμο ταμειακό πρόβλημα, που έχει η χώρα. Η θηλιά του δημόσιου χρέους θα παραμείνει σφικτή και θανάσιμα τυλιγμένη, γύρω από τον λαιμό της ελληνικής οικονομίας, παρά το κούρεμα των απαιτήσεων των δανειστών, κατά 50%.


Αυτό που δεν λέει ο κ. Γαλιατσάτος είναι το απλούστατο : Ότι το κούρεμα αυτό πρέπει να ξεπεράσει κατά πολύ το 50%,για να είναι λειτουργικό, φθάνοντας στα επίπεδα, άνω του 70%, έως το 90% του συνολικού ελληνικού δημόσιου χρέους. Και φυσικά, ένα τέτοιας τάξεως κούρεμα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από τους δανειστές. "Εθελοντές" σε ένα τέτοιο κούρεμα δεν μπορούν να υπάρξουν και δεν θα υπάρξουν.


Επομένως, αυτό που μπορεί να υπάρξει είναι ένα μη εθελοντικό κούρεμα των απαιτήσεων των (τοκογλυφικών) δανειστών της χώρας. Ένα κούρεμα, που θα ξεπερνάει το 70% του ελληνικού δημόσιου χρέους, προκειμένου να απαλλάξει την χώρα από τον θανάσιμο αυτόν βραχνά και στο οποίο κούρεμα η χώρα πρέπει να προχωρήσει μονομερώς, όσο η Ε.Κ.Τ. αρνείται να παίξει τον ρόλο του ευρωπαίου δανειστή της τελευταίας καταφυγής, όσο δηλαδή αρνείται την χρηματοδότηση του ελληνικού δημόσιου χρέους, με μηδενικά, ή και αρνητικά, επιτόκια, ούτως ώστε το χρέος αυτό να πληθωριστεί τάχιστα και να καταστεί, αυθωρεί, βιώσιμο.


Από εκεί και πέρα, οι συγκρίσεις, που κάνει ο κ. Γαλιατσάτος, με την προ του 2009 εποχή είναι τουλάχιστον ατυχείς, όταν δεν γίνονται εκ του πονηρού. Και τούτο επειδή επίπεδα πρωτογενών πλεονασμάτων στον ελληνικό προϋπολογισμό, της τάξης του 8,5% του ΑΕΠ, πολύ δύσκολα συμβαδίζουν με ρυθμούς ανάπτυξης 1% του ΑΕΠ. Αλλά και εάν δεχθούμε ότι μπορούν να συμβαδίσουν με έναν τέτοιον αναιμικό ετήσιο επίπεδο ανάπτυξης, είναι βέβαιο ότι αυτά τα επίπεδα πρωτογενών πλεονασμάτων στους ετήσιους προϋπολογισμούς της χώρας, μέχρι το 2034, δεν μπορούν να συμβαδίσουν με επίπεδα πραγματικής ανάπτυξης της τάξης του 3%, ή του 4% του ΑΕΠ, που επιτεύχθηκαν, κατά την "χρυσή" περίοδο 1994 - 2008.


Αυτό δεν μπορεί να γίνει διότι η ύπαρξη τόσο υψηλού επιπέδου πλεονασμάτων (το 8,5% του ΑΕΠ σε ετήσια βάση δεν είναι καθόλου λίγο, είναι ένα τεράστιο ποσόν, αφού μιλάμε για ένα ποσόν, που αντιστοιχεί, περίπου, σε 20,3 δισ. €, έχοντας σαν βάση το ΑΕΠ της χώρας κατά το 2010) και οι κύριοι σκοποί τους (αποθεματοποίηση χρημάτων, προκειμένου να πληρωθούν οι απαιτήσεις των δανειστών) θα αποστερήσουν την ελληνική αγορά από ισόποση αντίστοιχη συναθροιστική ζήτηση και στην μείωση αυτή θα προστεθούν και οι πολλαπλασιαστικές αρνητικές επιπτώσεις της.

Παράλληλα, η διαρκής αναζήτηση της επίτευξης αυτών των πλεονασμάτων στους ετήσιους ελληνικούς κρατικούς προϋπολογισμούς δεν θα κάνει τίποτε περισσότερο από το να περιορίζει τις δημόσιες δαπάνες, αποδιοργανώνοντας τον ρόλο του ελληνικού δημοσίου, ως γενικού σταθεροποιητή της ελληνικής συναθροιστικής ζήτησης, των επιπέδων της συνολικής κατανάλωσης και των επενδύσεων, συρρικνώνοντας δραστικά το ελληνικό δημόσιο και καθιστώντας το έτσι μόνιμα ανίκανο να παίξει αυτόν τον ρόλο, σε εποχές, που είναι επιτακτικά αναγκαίο να πάρει πρωτοβουλίες, να προβεί σε βραχυπρόθεσμους και μεσομακροπρόθεσμους σχεδιασμούς, προκειμένου να παίξει αυτόν τον ρόλο, σε εποχές, που το παγκόσμιο γραφειοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα έχει περιέλθει σε μια κατάσταση διαρκούς αστάθειας, η οποία ήλθε για να μείνει - και όχι για να φύγει, όπως, ίσως, υποθέτουν ο αφελής κ. Γαλιατσάτος και ο ομοίως αφελής φίλος του ΓΑΠ -, ύστερα από την κρίση της αμερικανικής κτηματαγοράς των subprime δανείων και του αμερικανικού και στην συνέχεια του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος τον Ιούλιο - Σεπτέμβριο του 2008.


Και φυσικά, αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την "παιδική χαρά" της ευρωζώνης, των τραπεζιτών της και του εικονικού/λογιστικού ομολόγου, με την μορφή χρήματος, που εφηύρε η ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική ελίτ, προκειμένου να μπορεί να μαζεύει όλη την ρευστότητα της ευρωπαϊκής ηπείρου (περί του ευρώ ο λόγος), τότε το όνειρο του αγαπητού κ. Γαλιατσάτου, για επίτευξη διατηρήσιμης ανάπτυξης, έστω του 1% του ΑΕΠ (με επίπεδα πρωτογενών πλεονασμάτων στους ετήσιους ελληνικούς κρατικούς προϋπολογισμούς, της τάξης του 8,5% του ΑΕΠ), καθίσταται ένα όνειρο εξωπραγματικό και απατηλό - εκτός εάν η Ε.Κ.Τ. παίξει τον ρόλο της, ως Κεντρική Τράπεζα και χρηματοδοτήσει το ελληνικό δημόσιο χρέος, μαζί με όλα τα δημόσια χρέη της ευρωζώνης, ως δανειστής της τελευταίας καταφυγής, έναν ρόλο που ορθότατα και αποτελεσματικά παίζει εδώ και πολλές δεκαετίες το FED στις Η.Π.Α., από την εποχή του αείμνηστου Franklin Delano Roosevelt και του John Maynard Keynes, δηλαδή από την μακρινή εποχή της δεκαετίας του 1930.


Το δυστύχημα είναι ότι η Ε.Κ.Τ. και η ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική ελίτ, οχυρωμένες πίσω από την "ανεξαρτησία" της λειτουργίας του συστήματός τους, δεν σκοπεύουν να προβούν σε μια τέτοιου είδους ενέργεια, ριψοκινδυνεύοντας την διάλυση της ευρωζώνης, την οποία δεν θα διστάσουν να διαλύσουν, εάν η γερμανική ελίτ - αλλά και οι άλλες ελίτ των πλεονασματικών χωρών της ευρωζώνης - διαπιστώσει ότι υπάρχει βιώσιμη διέξοδος γι' αυτήν, εκτός ευρωζώνης, η οποία θα της επιτρέπει την αποφυγή της χρηματοδότησης των ελλειμματικών χωρών της ευρωζώνης και την δυσάρεστη ανακύκλωση σε αυτές - χωρίς προοπτική επιστροφής - των πλεονασμάτων, τα οποία η γερμανική ελίτ πέτυχε να αποκτήσει, χάρη (και) στην κατάργηση του μάρκου και την υιοθέτηση του ευρώ, ως νομίσματος της χώρας της.


Αυτή είναι η αδυσώπητη πραγματικότητα, που αντιμετωπίζει η χώρα μας σήμερα. Ο Κώστας Σημίτης – ακριβώς επειδή υπήρξε πνευματικά οκνηρός – ενέταξε το 2002 την Ελλάδα στην ευρωζώνη, οδηγώντας την σε μια αθόρυβη πορεία προς την χρεωκοπία, αφού στέρησε την χώρα από το νόμισμά της, από την δική της κεντρική τράπεζα, καθώς και από τα συναφή νομισματικά και δημοσιονομικά εργαλεία, που θα μπορούσαν να την προστατεύσουν από την διεθνή οικονομική ύφεση και – κυρίως – από την μετατροπή της δημοσιονομικής κρίσης, που θα ακολουθούσε την, εκ του εξωτερικού, εισαγωγή της ύφεσης, σε κρίση δανεισμού και χρέους, γεγονός, το οποίο θα συνέβαινε, λόγω της μετατροπής του μεγάλου ελληνικού χρέους (το οποίο και πριν από την ένταξη στην ευρωζώνη έφθανε σε επίπεδα πολύ άνω του 100% του ΑΕΠ) από, κατά 86% δραχμικό χρέος, που ήταν, πριν την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη, σε χρέος σε ευρώ, κατά 100%, δηλαδή από ένα, ουσιαστικά, κατά 86% εσωτερικό χρέος της χώρας, σε ένα, καθ’ ολοκληρίαν, εξωτερικό χρέος, το οποίο δεν μπορούσε, πλέον, να είναι διαχειρίσιμο, ακριβώς επειδή το ευρώ δεν εκδίδεται από την Ελλάδα, αλλά από την Φραγκφούρτη και έτσι λειτουργεί, ως ξένο νόμισμα, αφού οι ελληνικές αρχές δεν έχουν λόγο, για την έκδοση και την κυκλοφορία του (εκτός εάν η ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει να το κιβδηλώσει, τυπώνοντας η ίδια ευρώ, προς αποπληρωμή των χρεών του ελληνικού δημοσίου, αφού, προηγουμένως, κηρύξει την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, προκειμένου να αποφύγει τις νομικές αντιδράσεις των ευρωγραφειοκρατών και των πολιτικών τους θεραπαινίδων στην ευρωζώνη – μια ενέργεια, η οποία δεν θα είναι επίπλαστη, αλλά προϊόν μιας αντικειμενικής πραγματικότητας, απέναντι στην οποία ενέργεια οι ευρωζωνίτες δεν έχουν λυσιτελείς θεσμικές δυνατότητες αντίδρασης, πλην όμως, η ελληνική κυβέρνηση – τουλάχιστον η παρούσα, αλλά πιθανότατα και οι επόμενες – δεν έχει μια τέτοια αντίληψη, για την αντιμετώπιση της σοβούσας κρίσης, γι’ αυτό και υπέγραψε το κατοχικό Μνημόνιο της ντροπής, πριν από ένα χρόνο).


Για τον λόγο αυτόν και όχι γι’ αυτόν, που του καταμαρτυρεί ο κ. Γαλιατσάτος, υπήρξε πνευματικά οκνηρός ο κ. Κώστας Σημίτης. Διότι, εντάσσοντας την Ελλάδα στην ευρωζώνη, την αφόπλισε, κυριολεκτικά, από την κυριαρχία της στο νόμισμά της και την κατέστησε έρμαιο μιας διεθνούς ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής γραφειοκρατίας, χωρίς ουδεμία δυνατότητα αντίδρασης στις επιταγές της (ξεχνώντας την παρακαταθήκη, που άφησε πίσω του, λίγο πριν πεθάνει, ο προκάτοχός του στην πρωθυπουργία, ο αείμνηστος ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου, με την μνημειώδη φράση του : «Ή το έθνος θα αφανίσει το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος»), για να οδηγήσει ο Κώστας Σημίτης, ο ανίκανος αυτός άνθρωπος, ακριβώς εξ αιτίας αυτής της πνευματικής του οκνηρίας, αλλά και λόγω της περιορισμένης εμβέλειας των πνευματικών του ικανοτήτων, την χώρα, προς μια υπόκωφη και αθόρυβη πορεία προς την καταστροφή, η οποία ήλθε να λάβει σάρκα και οστά, με την έλευση της διεθνούς οικονομικής ύφεσης το 2008, σε συνδυασμό με τις ανείπωτες βλακείες του ευήθους ΓΑΠ, τις δογματικές ανοησίες του Jean-Claude Trichet και τις επαρχιωτικές ηθικοπλαστικού περιεχομένου κουτοπονηριές του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού των Μέρκελ – Βεστερβέλλε – Σόϋμπλε.


Αρέσει, ή όχι, στον κ. Γαλιατσάτο, το επίπεδο του ελληνικού δημόσιου χρέους (345 δισ. € και πάνω) και η διάρθρωση αυτού του χρέους - ένα χρέος καθαρά τοκογλυφικό, αφού, κατά 85%, έως 90%, το χρέος αυτό είναι ένα ανατοκιστικό/επιτοκιακό χρέος, αφού από τα 345 δισ. €, που χρωστάει το ελληνικό δημόσιο, μόνον τα 35 δισ. €, έως 52 δισ. €, αντιστοιχούν σε πραγματικό χρήμα, που έχει λάβει η χώρα, ενώ τα υπόλοιπα αντιστοιχούν σε ανατοκισμούς και τόκους παλαιών χρεών, γεγονός, που καθιστά το ελληνικό δημόσιο χρέος υπόδειγμα τοκογλυφικού χρέους, το οποίο η χώρα έπρεπε τον Μάϊο του 2010 να αρνηθεί να εξυπηρετήσει, όπως και τώρα πρέπει να παύσει να εξυπηρετεί.


(Περισσότερα για το θέμα δείτε, ενδεικτικά, τα άρθρα μου στο μπλογκ μου, με τίτλο : «Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, το ελληνικό δημόσιο χρέος και η προειδοποίηση του Ανδρέα Παπανδρέου για την επικινδυνότητά του. (Η συστηματική απόκρυψη των ευθυνών της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ για την κατάντια του τόπου)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/04/alekos-papadopoulos-kai-andreas.html και «Από την χρεωκοπία στην αυτογνωσία. (Ή πως η ελληνική αριστερή διανόηση υπερασπίζεται την Ευρώπη των τραπεζών και υιοθετεί την επιχειρηματολογία της ελίτ του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/04/matsaganis-papadimitropoulos.html και «"Ο δεκάλογος του καλού δημαγωγού". (Η τοκογλυφική διάρθρωση του ελληνικού χρέους, πως το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με πραγματικό χρήμα 6,05 δισ. $, δάνεισε την Ελλάδα, με 302,6 δισ. $ και η ανοησιολογία του κ. Γιαννουλόπουλου)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/03/6052-3006-giannoulopoulos.html και «Γιατί η Γερμανία θα υποχρεωθεί να πληρώσει για τις χώρες της ευρωζωνικής περιφέρειας, αν θελει να σώσει το ευρώ. (Οι μεταβιβαστικές πληρωμές από τις χώρες με πραγματική υποτίμηση, προς τις χώρες με πραγματική ανατίμηση, μέσα σε μια νομισματική ένωση)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/01/germania-kai-metavivastikes-pliromes.html )."




(Σχόλιά μου - υπ' αριθμ. 9, 10, 11 -, της 19/5/2011 στο άρθρο του κ. Παναγή Γαλιατσάτου, που δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr, με τίτλο : "Η πνευματική οκνηρία του Κώστα Σημίτη" http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=6362 ).

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Η τοκογλυφική διάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους : Από το σύνολο των 345 δισ. €, τα 293 δισ. €, έως 310 δισ. € είναι πανωτόκια, ενώ το ποσόν που πραγματικά εισπράχθηκε φθάνει τα 35 δισ. €, έως 52 δισ. €.




2000 - 2009 : Η καταστροφική εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου δανεισμού. Αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει...


Στο μπλογκ «G700 η γενιά των 700 ευρώ» και στο θέμα : «Από τη χρεοκοπία στην αυτογνωσία» http://g700.blogspot.com/2011/03/blog-post_30.html , αναδημοσιεύτηκε η κατάπτυστη συνηγορία, υπέρ του Μνημονίου, ένα κείμενο που συντάχθηκε από τους Ορέστη Καλογήρου, Γιώργο Καρρά, Βάσω Κιντή, Μάνο Ματσαγγάνη, Ελίζα Παπαδάκη και Δαμιανό Παπαδημητρόπουλο.

Σε αυτό το κείμενο έχω κάνει εκτενή κριτική, αναδεικνύοντας τα αναληθή του στοιχεία και τον καθαρά προπαγανδιστικό ρόλο των "επιχειρημάτων" των έξι διανοητών της νεοπαγούς "Δημοκρατικής Αριστεράς" - δείτε στο μπλογκ μου, το θέμα : "Από την χρεωκοπία στην αυτογνωσία. (Ή πως η ελληνική αριστερή διανόηση υπερασπίζεται την Ευρώπη των τραπεζών και υιοθετεί την επιχειρηματολογία της ελίτ του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/04/matsaganis-papadimitropoulos.html .

Στον διάλογο, που ακολούθησε το αναδημοσιευμένο κείμενο των 6 αριστερών απολογητών του Μνημονίου, στο μπλογκ «G700 η γενιά των 700 ευρώ» έκανα μια ουσιαστική παρέμβαση γύρω από το ελληνικό δημόσιο χρέος και την δομή του, αναφέροντας το στοιχείο εκείνο, που ουδείς τονίζει ότι δηλαδή, από το συνολικό χρέος των 345 δισ. €, το 85%, έως 90% αυτού του χρέους (περί τα 293 δισ. €, έως τα 310 δισ. €) αφορά πανωτόκια, ενώ, μόλις, το 10%, έως 15% (περί τα 35 δισ. €, έως 52 δισ. €) αφορά χρήματα, που εισέρευσαν στα δημόσια ταμεία, γεγονός, που καθιστά το ελληνικό δημόσιο χρέος, ένα χρέος καθαρά τοκογλυφικό.

Όπως έχω γράψει σε όλη την διάρκεια της κρίσης, που έχει λάβει χώρα, κατά το τελευταίο 14μηνο, η Ελλάδα πρέπει να παύσει να δανείζεται, διότι, όσο δανείζεται, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να χειροτερεύει την θέση της και να φουσκώνει, ακόμα περισσότερο, το δημόσιο χρέος της, γεγονός το οποίο την οδηγεί στο, ακόμα μεγαλύτερο, πνίξιμο της οικονομίας της. Ο λόγος, για τον οποίο αυτό είναι απαραίτητο, είναι πολύ απλός : Τον υπερχρεωμένο δεν μπορείς να τον φορτώνεις με νέα τοκογλυφικά χρέη. Και φυσικά, δεν μπορείς να του επιβάλεις μια σκληρή λιτότητα, προκειμένου να μειώσει τα ελλείμματά του, χωρίς να του δίνεις την δυνατότητα να υποτιμήσει το νόμισμα του και όλα αυτά, μέσα σε συνθήκες, που στο διεθνές περιβάλλον υπάρχει ανεπαρκής ζήτηση και τα υφεσιακά φαινόμενα παραμένουν, ή η ανάπτυξη είναι και παραμένει, επί μακρόν, ασθενής.

Ας δούμε την ολιγόλογη, αλλά μεστή περιεχομένου, παρέμβασή μου, προκειμένου να αντιληφθούμε το τι είδους χρέος καλείται να πληρώσει το ελληνικό δημόσιο - δηλαδή ουσιαστικά ο ελληνικός πληθυσμός - ένα χρέος που πολλαπλασιάζεται και φουσκώνει, με τον καθαρά τοκογλυφικό δανεισμό που επιβάλλεται από τους δανειστές του στο ελληνικό κράτος από το περυσινό Μνημόνιο, που υπέγραψε ο ΓΑΠ και από το νέο, που εξήγγειλε και ετοιμάζεται, τώρα, να υπογράψει, προκειμένου να σωθεί από την κατάρρευση το σαθρό ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα.


"Δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργο. Είναι απολύτως φυσιολογικό το να μεγαλώνει αυτό το "δημόσιο χρέος", έτσι όπως μεγαλώνει.


Αυτό, που λέω, είναι πολύ απλό :


Αυτό το επιτοκιακό/ανατοκιστικό χρέος είναι ένα τοκογλυφικό χρέος (το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας φθάνει στα 345 δισ. € και σε αυτό το ποσόν, το επιτοκιακό/ανατοκιστικό του σκέλος ανέρχεται στο 85%-90%, ενώ το πραγματικό του σκέλος - αυτό δηλαδή που πραγματικά έλαβε, ως χρήμα, το ελληνικό δημόσιο - αντιστοιχεί στο 10%-15% ), το οποίο πρέπει να παύσει να εξυπηρετείται.

 
Από εκεί και πέρα, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη, για να αντιληφθούμε ότι κανείς δεν είναι απαραίτητο μας θρέψει. Ακόμα και αυτό το (όντως άθλιο και κακοοργανωμένο) κράτος μπορεί και πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους χωρίς να δανείζεται, γι' αυτόν τον σκοπό.


Δανείζεται, όπως δείχνουν οι αριθμοί, για άλλους λόγους. Και γι' αυτό πρέπει να παύσει να πληρώνει τα κερατιάτικα...


Απλά λόγια (και κυρίως αποϊδεολογικοποιημένα) και καθαρές κουβέντες (χωρίς θεωρητικές κατασκευές, που συσκοτίζουν, αντί να διαυγάζουν την παρούσα κατάσταση).


Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα..."




(Σχόλιό μου  http://g700.blogspot.com/2011/03/blog-post_30.html?showComment=1301784586377#c3972032512756517807 της 3/4/2011 που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ «G700 η γενιά των 700 ευρώ» και στο θέμα  : «Από τη χρεοκοπία στην αυτογνωσία» 

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

Γιατί πρέπει να μην εκταμιευτεί η 5η δόση και να μην υπογραφεί το νέο αποικιοκρατικό Μνημόνιο. Μια απάντηση στον αφελή (;) κ. Σταύρο Θεοδωράκη και τις δογματικές ανοησίες του κ. Valery Guiscard d' Estaing.

Ο εικονιζόμενος Σταύρος Θεοδωράκης δεν είναι τόσο αφελής, όσο θέλει να δείχνει ότι είναι, υπερασπιζόμενος την πολιτική του (όντως αφελούς) ΓΑΠ, του ανθρώπου, δηλαδή, που οδηγεί την Ελλάδα στον όλεθρο και τον πληθυσμό της, υπό ένα μοντέρνο καθεστώς πεονίας και στην εξαθλίωση, ολοκληρώνοντας την υποταγή της χώρας στην μοντέρνα μεταναζιστική κατοχική τρόϊκα των δανειστών της, με το νέο συμπληρωματικό Μνημόνιο της ντροπής, που αποφάσισε να υπογράψει, για να δανειστεί, έντοκα και να αναχρηματοδοτήσει ένα τοκογλυφικό χρέος, πάνω από 70 δισ. €, στους δανειστές του ελληνικού δημοσίου, κατά την περίοδο 2012- 2013.

Για να στηρίξει τον παραπαίοντα ΓΑΠ και την κυβέρνησή του, η οποία έχει ουσιαστικά καταρρεύσει, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ από την μεταπολίτευση, μέχρι σήμερα (ξεπερνώντας σε ταχύτητα κατάρρευσης ακόμα και την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, της περιόδου 1990 - 1993, αφού εκείνη είχε καταρρεύσει πολιτικά και κοινωνικά 24 μήνες μετά την εκλογή της, ενώ αυτό συμβαίνει τώρα και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση, στην κυβέρνηση του ΓΑΠ, μόλις 19 μήνες, μετά την θριαμβευτική εκλογή της με 10,48 μονάδες διαφοράς από την Ν.Δ.)  ο Σταύρος Θεοδωράκης κινδυνολόγησε, αρκούντως, επικάλούμενος ακόμα και τον γηραιό (και ξεμωραμένο) Guiscard d' Estaing. Και φυσικά διεψεύσθη από τις μετέπειτα εξελίξεις - μην ξεχνάμε ότι το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στις 30/5/2011, δηλαδή πρίν από την συμφωνία της τρόϊκας με την κυβέρνηση του ΓΑΠ για την καταβολή της 5ης δόσης και πριν από την συμφωνία του ΓΑΠ με την Comission για την υπογραφή ενός νέου Μνημονίου, πάνω στα ερείπια του παλαιού, για την εκταμίευση ποσού, ύψους μεγαλύτερου των 70 δισ. €, ίσως και πάνω από 100 δισ. €, εάν το νέο Μνημόνιο επεκτείνει την αναχρηματοδότηση των ελληνικών κρατικών ομολόγων και για το 2014, προκειμένου οι πανικόβλητοι Ευρωπαίοι "εταίροι" να αποφύγουν την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού τους συστήματος, το οποίο τόσο πιστά υπηρετεί ο ΓΑΠ.

Ας απολαύσουμε, όμως, την απάντησή μου στις κινδυνολογικές ανοησίες του κ. Σταύρου Θεοδωράκη, που , προφανώς, ανησυχεί, τα μάλα, για την τύχη του καταρρέοντος ΓΑΠ :


"Ο απίθανα αφελής (;) κ. Θεοδωράκης (η αφέλειά του συναγωνίζεται εκείνην του ΓΑΠ) πιστεύει ότι η εκδίωξη της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι κάτι το εύκολο και γι' αυτό ικετεύει (με τον δικό του τρόπο) τον ελληνικό πληθυσμό - και μάλιστα το εγγράμματο τμήμα του, το οποίο τον διαβάζει - να υποκύψει στα κελεύσματα των δανειστών, που εμφανίζονται, ως "εταίροι" και ενεργούν, ως κατακτητές.


Καλόν, όμως, είναι ο κ. Σταύρος να ρωτήσει, πρώτα, την Dexia. (Όχι την ... δεξιά, την Dexia)!


Αυτή η δυστυχής γαλλοβελγική τράπεζα, για την αποφυγή της κατάρρευσης της οποίας Βέλγοι και Γάλλοι ξόδεψαν ουκ ολίγα κεφάλαια και η οποία βρίσκεται με αρκετά ελληνικά κρατικά ομόλογα στο περιουσιολόγιό της είναι, για μία ακόμη φορά και πάλι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Φυσικά, για την σωτηρία της οι ευρωτραπεζίτες απαιτούν, ξανά την ... διάσωση της Ελλάδας, με ένα νέο Μνημόνιο, πολύ περισσότερο επαχθές από το περυσινό, για να μπορέσουν να το περάσουν στην ιεροεξεταστικού τύπου διαδικασία, που έχουν επιβάλει στην δύσμοιρη ευρωζώνη.


Για τον λόγο αυτόν, ο αγαπητός (αν και ολιγομαθής) κ. Θεοδωράκης και η πανικόβλητη ελληνική πολιτικοοικονομική και λοιπή "πνευματική" ελίτ, ας μην ανησυχούν. Οι "εταίροι" και την 5η δόση θα δώσουν και θα "διασώσουν" την Ελλάδα και πάλι, με ένα νέο Μνημόνιο και τούτο διότι αυτοί δεν είναι κορόϊδα. Θα δώσουν τα χρήματα και όσα άλλα απαιτηθούν, για να διασώσουν αυτόν που πραγματικά κινδυνεύει : Το χρηματοπιστωτικό τους σύστημα.


Από αυτήν την εξέλιξη, όμως, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι πρέπει να ανησυχούν. Και όπως είπα, αυτοί δεν είναι ο κ. Θεοδωράκης και η ανόητη ελίτ του τόπου μας, της οποίας οι στρατηγικές επιλογές της τελευταίας δεκαετίας (και οι οποίες στηρίχθηκαν στην ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη και στην κατάργηση της δραχμής) αποδείχτηκαν πλήρως και εκκωφαντικά καταστροφικές, για τον πληθυσμό της χώρας - συμπεριλαμβανομένης και της ιδίας.


Από αυτήν την εξέλιξη πρέπει να ανησυχούμε όλοι οι υπόλοιποι, διότι, απλούστατα, το νέο Μνημόνιο, που θα υπογραφεί πάνω στα ερείπια του πρώτου, θα οδηγεί στην λεηλασία του πλούτου της χώρας από τους δανειστές και σε ένα νέο "κούρεμα" των εισοδημάτων του πληθυσμού, προκειμένου να αποφευχθεί το "κούρεμα" των απαιτήσεων των δανειστών της χώρας, το οποίο για να είναι αποτελεσματικό, θα πρέπει να υπερβαίνει το 80%, φθάνοντας στα επίπεδα του 90% αυτών των απαιτήσεων. Αυτό είναι, άλλωστε, που τρομάζει όλους τους "ενδιαφερόμενους" (τους δανειστές, δηλαδή και τους εκπροσώπους τους, που εμφανίζονται ως "εταίροι").


Ως εκ τούτου, καλό, ορθό και ζωτικά αναγκαίο, για τον πληθυσμό του τόπου μας, είναι να παύσει η δανειακή χρηματοδότηση της χώρας από τους μηχανισμούς του Μνημονίου και να μην εκταμιευτεί η 5η δόση, ούτε και οποιαδήποτε άλλη δόση.


Και φυσικά, ζωτικά απαραίτητο είναι το να μην υπογραφεί το σχεδιαζόμενο νέο Μνημόνιο, με το οποίο οι δανειστές, που εμφανίζονται ως "εταίροι" και οι εκπρόσωποί τους, θέλουν, εκβιαστικά, να δώσουν στο ελληνικό δημόσιο, επί πλέον των 110 δισ. € του αρχικού Μνημονίου, άλλα, περίπου, 70 δισ. €, για να καλυφθεί το σύνολο των δανειακών του αναγκών (σε ομόλογα), κατά τα έτη 2012 και 2013, οι οποίες δανειακές ανάγκες δεν καλύπτονται από το περυσινό Μνημόνιο επειδή, αφελώς, το γερμανικό οικονομικό επιτελείο και η Comission πίστευαν ότι το ελληνικό δημόσιο θα μπορούσε να δανειστεί από τις "αγορές". Η πίστη αυτή, αποδείχτηκε φρούδα και εξωπραγματική (όπως από πέρυσι λέω) και επισφράγισε την παταγώδη αποτυχία του περυσινού Μνημονίου, που υπέγραψε ο αφελής ΓΑΠ, παραδίδοντας την χώρα στα βίτσια των τροϊκανών εκπροσώπων των δανειστών, που εμφανίζονται, ως "εταίροι" και οι οποίοι λειτουργούν με την νοοτροπία μοντέρνων μεταναζιστών κατακτητών.


Καλό, λοιπόν, είναι να γίνει αυτό που λέει ο κ. Valery Guiscard d' Estaing. Ζωτικά αναγκαίο για την χώρα και τον πληθυσμό της είναι να παύσει αυτή η νοσηρή και άκρως τοκογλυφική δανειοδότηση του ελληνικού κράτους, την οποία προβλέπει το Μνημόνιο του περυσινού Μαϊου και η οποία αποσκοπεί στην πληρωμή των ομολόγων των δανειστών του ελληνικού δημοσίου.


Με την εξής, όχι ασήμαντη διαφοροποίηση : Αντί για πτώχευση, το ελληνικό δημόσιο να κηρύξει στάση των εξωτερικών πληρωμών του και να καλέσει τους δανειστές, σε διαπραγμάτευση, με διακηρυγμένο στόχο το κούρεμα του συνολικού ελληνικού δημόσιου χρέους στα επίπεδα που ήδη προανέφερα, ήτοι στο 85% έως το 90% του χρέους αυτού.


Αυτήν την εξέλιξη - δυστυχώς - δεν είναι διατεθειμένοι να την αφήσουν να συμβεί οι "εταίροι". Και θα κάνουν τα πάντα για να την αποτρέψουν, διότι δεν είναι κορόϊδα.


Άλλοι (αποδείχτηκαν ότι) είναι κορόϊδα αγαπητέ κύριε Σταύρο.


Ο φίλος σου, ο Κώστας Σημίτης και φυσικά ο τραγελαφικός ΓΑΠ ..."



(Σχόλιό μου http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=7074&page=2#item_comments υπ’ αριθμ. 49 της 30/5/2011) στο άρθρο, που δημοσίευσε στο Protagon.gr ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης, με τίτλο : «Ακούει κανείς τον ήχο της δραχμής;» http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=7074 ).