Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

27/2/1953 - 20/12/2013 Από την Συμφωνία του Λονδίνου, για την δραστική μείωση του γερμανικού δημόσιου χρέους, στην μίζερη ευρωπαϊκή ψευδοτραπεζική ένωση. (Όσο και αν η Γερμανία κωλλυσιεργεί, στο τέλος θα πληρώσει τον λογαριασμό των δημόσιων χρεών στην ευρωζώνη).


27/2/1953 Λονδίνο : Η γερμανική αντιπροσωπεία, πανευτυχής, υπογράφει την ευεργετική για την χώρα της, Συμφωνία, μεταξύ της Ο.Δ. της Γερμανίας και 21 κρατών. Η πείρα της τραγικής αποτυχίας της Συνθήκης των Βερσαλλιών, που οδήγησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ο αναμφισβήτητος αμερικανικός ρεαλισμός οδήγησαν στην μεγαλύτερη διαγραφή χρέους, που έγινε, ποτέ στον 20ο αιώνα και απετέλεσε την βάση εκκίνησης του μεταπολεμικού γερμανικού οικονομικού θαύματος, το οποίο δεν θα είχε συντελεσθεί, εάν δεν είχε υπάρξει αυτή η συμφωνία, που αφάνισε το 62,6% του τότε, γερμανικού δημόσιου χρέους. Αυτή την πραγματικότητα οι Γερμανοί την ξεχνούν. Όχι, όμως οι Έλληνες. Το οικονομικό θαύμα των Γερμανών έγινε δυνατό, επειδή δεν αναγκαστήκαν να πληρώσουν αποζημιώσεις, τα κατοχικά δάνεια και τα έξοδα κατοχής. Εμείς οι Έλληνες το γνωρίζουμε, πολύ καλά. Με δεδομένες τις υπάρχουσες συνθήκες και εν όψει της ακαμψίας των Γερμανών, που αρνούνται την, μέσω του seigniorage, χρηματοδότηση του ελληνικού δημόσιου χρέους από τους θεσμούς της ευρωζώνης, καιρός είναι η ελληνική στάση να αλλάξει και να τεθούν και πάλι, επί τάπητος, οι σχετικές διεκδικήσεις. Η Γερμανία, έστω και με κόπο, έστω και ύστερα από πολύ χρόνο, θα υποκύψει και θα υποχρεωθεί να πληρώσει. Και τότε, θα τα χάσει όλα...



Η επίμονη ταλάντευση, που υφίσταται το σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα και η περιδίνηση, στην οποία έχει περιέλθει, ως αποτέλεσμα της ανεπαρκούς συναθροιστικής ζήτησης, στο διεθνές οικονομικό σύστημα, οδηγούν τους ανθρώπους στην προσπάθεια να εξηγήσουν και να βρουν τις αιτίες αυτού του φαινομένου, που ταλαιπωρεί τις σύγχρονες κοινωνίες. Έτσι,  έρχονται, στην επιφάνεια, παλιές αντιλήψεις και θεωρίες, οι οποίες προσπάθησαν να εξηγήσουν τις αιτίες των καπιταλιστικών οικονομικών κρίσεων και υφέσεων και φιλοδόξησαν, όχι, απλώς, να προτείνουν λύσεις, αλλά να δώσουν τις ορθές λύσεις, στα προβλήματα, που προέκυπταν, από την έλευση των καπιταλιστικών κρίσεων.

Η μακραίωνη ιστορία του καπιταλιστικού συστήματος, η οποία είναι συνδεμένη και με τις κρίσεις και τις υφέσεις, που αυτό πέρασε και ξεπέρασε, δείχνει ότι αυτές οι προσπάθειες εξήγησης των κρίσεων και των υφέσεων του συστήματος, ακόμη και όταν είναι επιτυχείς, δεν οδήγησαν, πάντοτε, τους ανθρώπους, στην υιοθέτηση των ορθών, ή των χρήσιμων, λύσεων. Μπορούμε, μάλιστα, να πούμε, με αρκετή ασφάλεια, ότι, συνήθως, συνέβη το αντίθετο. Οι άνθρωποι επέλεγαν, τις πλείστες φορές, πρακτικές αντιμετώπισης των κρισιακών και των υφεσιακών καταστάσεων, οι οποίες υπήρξαν αλυσιτελείς και επιδεινωτικές του προβλήματος, που είχαν να επιλύσουν και των επιπτώσεων, που αυτό είχε. Φυσικά, κάποια στιγμή, δινόταν μια λύση, στο πρόβλημα, το οποίο, εν τω μεταξύ, είχε διογκωθεί, αλλά το κόστος ήταν, τις περισσότερες φορές, βαρύτατο.

Η σημερινή κατάσταση, που επικρατεί, παγκόσμια και πολύ περισσότερο, στην ευρωζώνη, επιβεβαιώνει, για μία ακόμη φορά, δυσάρεστα, την παραπάνω ιστορική διαπίστωση. Φυσικά, θα μπορούσε η εξέλιξη των πραγμάτων να είναι διαφορετική και να μην την επιβεβαιώσει. Αυτό, όμως, δεν αλλάζει τα δεδομένα, που αντιμετωπίζουμε, τα οποία διαμορφώθηκαν, όχι από αυτό, που, ορθολογικά, επιβαλλόταν να γίνει, αλλά από αυτό, που, ανορθολογικά, έγινε. Από αυτό που έπραξαν οι άνθρωποι - δηλαδή οι ελίτ -, που πήραν τις σχετικές αποφάσεις. Έτσι, όπως τις πήραν, μέσα στο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, που έδρασαν και με το σύστημα ιδεών και συμφερόντων, που είχαν στο κεφάλι τους και εξυπηρετούσαν, ή που νόμιζαν ότι είχαν στο κεφάλι τους, ή που νόμιζαν ότι εξυπηρετούσαν.

Θυμάμαι, για παράδειγμα, την αρχή της ελληνικής κρίσης χρέους, πριν από, ακριβώς, 4 χρόνια, τον Δεκέμβριο του 2009, όταν αναζητούνταν 30 δισ. €, για την κάλυψη του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009, το οποίο οι ευρωζωνίτες, με, επί κεφαλής, την Ε.Κ.Τ. του Jean-Claude Trichet και τον γερμανικό κυβερνητικό συνασπισμό, των Angela Merkel και Guido Westerwelle, κατάφεραν να το μετατρέψουν σε μια ευρωζωνική κρίση χρέους, με κόστος 240 δισ. €, μόνο, για την Ελλάδα και με άγνωστη συνέχεια. Ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Gordon Brown, τους πρώτους μήνες του 2010, τους είχε προειδοποιήσει, για το τεράστιο μέγεθος του προβλήματος, που δημιουργούσαν, αλλά, εις μάτην. Δεν τον άκουσαν και αυτός δεν είχε κανένα λόγο, για να επιμείνει, αφού η Βρετανία, όντας εκτός ευρωζώνης, δεν θα έβαζε το χέρι στην τσέπη. 

Η ευρωζώνη αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει η ίδια το έλλειμμα αυτό και να εγγυηθεί την αποπληρωμή του ελληνικού δημόσιου χρέους. Έτσι το αποτέλεσμα, δηλαδή η ουσιαστική χρεωκοπία της ευρωζώνης, υπήρξε φυσικό επακόλουθο. Όπως δεδομένο είναι ότι η Γερμανία και η Ε.Κ.Τ. μπορεί να ανέβαλαν την ανάληψη της αποπληρωμής του ελληνικού δημόσιου χρέους, αλλά δεν θα την αποφύγουν, είτε ως ευθεία αποπληρωμή, είτε, ως κούρεμα των περιουσιακών απαιτήσεων της ευρωζώνης, που είναι απόρροια του γεγονότος ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος βρίσκεται, πλέον, κατά πλειοψηφία, στα χέρια των δικών της θεσμών, δηλαδή του ESM. Το χειρότερο όλων, μάλιστα, δεν είναι η αποπληρωμή του ελληνικού δημόσιου χρέους από την Γερμανία και την Ε.Κ.Τ. Αυτό είναι το λιγότερο. Το χειρότερο είναι ότι η γερμανική ελίτ και η ευρωμπατιροτραπεζοκρατία θα υποχρεωθούν να πληρώσουν - άμεσα ή έμμεσα - τα δημόσια χρέη (και όχι μόνον αυτά, αλλά και τα ιδιωτικά) των χωρών της ευρωζώνης, που είναι υπερχρεωμένες και φυσικά, αδυνατούν να ανταποκριθούν στην αποπληρωμή τους. 

Όσο και αν η Γερμανία φαίνεται να ευνοείται, από την λειτουργία της ευρωζώνης, όσο και αν φαίνεται να κερδίζει, από την ύπαρξη της ευρωπαϊκής νομισματικής ζώνης και το ευρώ, στην πραγματικότητα, η παρούσα εικόνα της ευρωζώνης, που χαρακτηρίζεται από την περιέλευσή της, στην κατάσταση ενός ζόμπυ, το οποίο παραμένει άταφο, απλώς, αναβάλει την επερχόμενη γερμανική χρεωκοπία, αφού όλα τα υποτιθέμενα κέρδη της γερμανικής οικονομίας, από την λειτουργία της ευρωζώνης είναι κέρδη, στα χαρτιά, τα οποία δεν έχουν και δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουν πραγματικό υπόβαθρο και περιεχόμενο.

Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη, για να γίνει αντιληπτή η αλήθεια του ισχυρισμού αυτού. Τα σχετικά μεγέθη και οι αριθμοί δεν αφήνουν καμμία αμφιβολία. Έτσι :


Η Ελλάδα, το 2009, δηλαδή πριν από την είσοδό της στο Μνημόνιο, είχε δημόσιο χρέος, ίσο με το 115% του ΑΕΠ, το οποίο ανά κάτοικο, έφθανε, περίπου, τα 35.100 €. Τώρα το ελληνικό δημόσιο χρέος τρέχει, ακάθεκτα, προς το 180% του ΑΕΠ.


 Η Ιρλανδία, ήδη, μετά το Μνημόνιο και εξ αιτίας του, έχει ένα δημόσιο χρέος, γύρω στο 125% του ΑΕΠ και χρέος, ανά κάτοικο, γύρω στα 57.000 €.

 Η Πορτογαλία έχει ένα δημόσιο χρέος, που φθάνει στο 135% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος, ανά κάτοικο, που αγγίζει, περίπου τα 25.600 €.

Η Ισπανία έχει ένα δημόσιο χρέος, που φθάνει στο 84% του ΑΕΠ (από 69%, που ήταν το 2011) και  δημόσιο χρέος, ανά κάτοικο, γύρω στα 23.700 €.

Η Ιταλία έχει ένα δημόσιο χρέος, το οποίο φθάνει στα 130% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος ανά κάτοικο 30.750 €.


Αλλά και οι πλούσιες χώρες της ευρωζώνης δεν είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση. 


Η Γαλλία έχει ένα δημόσιο χρέος, ίσο με το 93,5% του ΑΕΠ, ήτοι, ανά κάτοικο, κοντά στα 37.200 €.

Το Βέλγιο, που το 2009 είχε ένα δημόσιο χρέος που έφθανε στο 95% του ΑΕΠ, τώρα, έχει ποσοστό δημόσιου χρέους, ως προς το ΑΕΠ, ίσο με 104%, ήτοι δημόσιο χρέος, ανά κάποικο, που φθάνει τα 45.700 €.

Η Ολλανδία έχει ένα δημόσιο χρέος, το οποίο και αυτό δεν είναι ευκαταφρόνητο, αφού φθάνει στο 71% του ΑΕΠ της χώρας (από 65%, που ήταν το 2011) και δημόσιο χρέος ανά κάτοικο, γύρω στα 47.300 €.

Η Αυστρία έχει ένα δημόσιο χρέος, που φθάνει στο 74% του ΑΕΠ της και δημόσιο χρέος, ανά κάτοικο, γύρω στα 32.800 €.

Η Γερμανία, παρ' όλα όσα λέγονται, δεν είναι πολύ μακριά. Το δημόσιο χρέος της φθάνει στο 81% του ΑΕΠ, που αντιστοιχεί σε χρέος, ανά κάτοικο, γύρω, στα 25.400 €.






Η παράδοξη σχέση δανειστών και οφειλετών. Ένα πολύ καλό βίντεο, για την Συμφωνία του Λονδίνου της 27/2/1953, που οδήγησε, στον οικονομικό απεγκλωβισμό της Γερμανίας, μέσα από την δραστική μείωση του δημόσιου χρέους της. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θέσει το θέμα, δημόσια, όσον αφορά τον χειρισμό του ζητήματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, με πρότυπο την Συμφωνία εκείνης της εποχής. Το μόνο, που έχει να κάνει, είναι να επιμείνει, στην θέση του αυτή. Όσο και αν αυτό δυσαρεστεί τους ευρωζωνίτες...



Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Γερμανία έχει υποστεί και έχει πυροδοτήσει τις μεγαλύτερες χρεωκοπίες, από τον μεσοπόλεμο και μετά, με τελευταία την στάση πληρωμών του 1990, όταν ο καγκελάριος Helmut Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει την Συμφωνία , που είχε υπογραφεί το 1953, στο Λονδίνο και είχε ρυθμίσει το προπολεμικό γερμανικό χρέος, με έναν τρόπο που ευνοούσε, σκανδαλωδώς, την Γερμανία. Η συμφωνία έλεγε ότι, μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών, οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις θα γίνονταν αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης, κάτι το οποίο η, τότε, γερμανική κυβέρνηση το αρνήθηκε, με αποτέλεσμα η Γερμανία να πληρώσει, μετά το 1990, με την συγκατάθεση των Η.Π.Α. - Βρετανίας - Γαλλίας - Ρωσίας, ελάχιστες αποζημιώσεις, χωρίς να πληρώσει, ούτε τα αναγκαστικά δάνεια, που είχε συνάψει, με τις διορισμένες από την ίδια, κυβερνήσεις των κατεχόμενων χωρών, ούτε και τα έξοδα της Κατοχής.  

Ουσιαστικά, η Συμφωνία του Λονδίνου της 27/2/1953, η οποία έγινε, κάτω από την πίεση και με την επιμονή των Η.Π.Α., ελάφρυνε δραστικά το δημόσιο χρέος της Γερμανίας, μειώνοντάς το, από 38,8 δισ. μάρκα (συνολικά, με εκτοκισμό, 22,6 δισ. μάρκα, για το προπολεμικό χρέος και 16,2 δισ. μάρκα, για το μεταπολεμικό χρέος), σε 14,5 δισ. μάρκα (7,5 δισ. μάρκα, για το προπολεμικό και 7 δισ. μάρκα, για το μεταπολεμικό δημόσιο χρέος). Μια μείωση, η οποία υπήρξε πρωτοφανής, στα χρονικά του 20ου αιώνα, αφού έφθασε, στα επίπεδα του 62,6% του συνολικού χρέους του γερμανικού κράτους. 

 Επιπλέον, η συμφωνία προέβλεπε ότι οι πληρωμές μπορούσαν να ανασταλούν, εάν υπήρχε μια δυσμενής μεταβολή των συνθηκών, που περιόριζε την διαθεσιμότητα των πόρων, στην γερμανική οικονομία, οπότε η Γερμανία είχε το δικαίωμα να ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση των όρων αποπληρωμής του εναπομείνατος δημόσιου χρέους της. Για να διασφαλιστεί ότι η οικονομία της Δυτικής Γερμανίας θα επαναλειτουργούσε οι πιστωτές της έθεσαν, ως αρχή, ότι η Γερμανία θα έπρεπε να ήταν σε θέση να αποπληρώσει το χρέος αυτό, διατηρώντας, παράλληλα, ένα υψηλό επίπεδο ανάπτυξης και πραγματικής βελτίωσης της διαβίωσης του γερμανικού πληθυσμού. Δέχθηκαν, δηλαδή, αποπληρωμή, χωρίς να φτωχαίνει η χώρα και ο πληθυσμός της. 

Έτσι, οι δανειστές δέχτηκαν ότι η Γερμανία θα πλήρωνε, είτε στο εθνικό της νόμισμα, το μάρκο, είτε σε σκληρό νόμισμα. Επίσης, δέχτηκαν ότι η Γερμανία θα μπορούσε να μειώσει τις εισαγωγές της και να παράγει δικά της προϊόντα, αντί να τα εισάγει, συμφωνώντας να μειώσουν τις εξαγωγές τους, προς αυτήν, ενώ επέτρεψαν, στην Γερμανία, να πωλεί τα προϊόντα της, στο εξωτερικό, για να επιτύχει ένα θετικό εμπορικό ισοζύγιο, επειδή, στις αρχές του 1950, η γερμανική οικονομία είχε αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο, αφού η αξία των εισαγωγών ξεπερνούσε εκείνη των εξαγωγών).

Οι σχετικές διατάξεις της Συμφωνίας του Λονδίνου υπήρξαν σαφέστατες (σελ. 12 της Συμφωνίας) :

«Η ικανότητα της Γερμανίας να πληρώσει τις δημόσιες και ιδιωτικές οφειλές της, δεν σημαίνει μόνο την ικανότητα να πραγματοποιεί τακτικές πληρωμές, σε γερμανικά μάρκα, χωρίς πληθωριστικές συνέπειες, αλλά, επίσης, ότι η οικονομία της χώρας μπορεί να ανταποκριθεί, στις υποχρεώσεις της, με βάση το παρόν ισοζυγίου πληρωμών της. Ο υπολογισμός της ικανότητας αποπληρωμής της Γερμανίας απαιτεί να αντιμετωπιστούν μερικά προβλήματα, όπως:
1) Η μελλοντική παραγωγική ικανότητα της Γερμανίας, ιδίως όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα των εξαγωγών της, καθώς και η ικανότητα υποκατάστασης των εισαγωγών,
2) Η δυνατότητα της πώλησης των γερμανικών προϊόντων στο εξωτερικό,
3) Οι μελλοντικές πιθανές εμπορικές συνθήκες,
4) Τα δημοσιονομικά και εσωτερικά οικονομικά μέτρα που θα απαιτηθούν για την διασφάλιση πλεονάσματος (superavit) από τις εξαγωγές».


Ακόμη, σε περίπτωση διαφορών, με τους δανειστές, αρμόδια, για την επίλυσή τους, ήσαν τα γερμανικά δικαστήρια. Στην Συμφωνία αναφέρεται, ρητά, ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, «τα γερμανικά δικαστήρια μπορούν να αρνηθούν την εκτέλεση απόφασης ενός αλλοδαπού δικαστηρίου ή Αρχής διαιτησίας». Τέτοια περίπτωση οριζόταν να είναι, όταν «η εκτέλεση της απόφασης αντιτίθεται προς τη δημόσια τάξη».

Ακόμη, η εξυπηρέτηση του χρέους εξαρτιόταν από την πρόοδο της ανοικοδόμησης της χώρας και τα έσοδα από τις εξαγωγές, αφού η σχέση μεταξύ της εξυπηρέτησης του χρέους και των εσόδων, από τις εξαγωγές, δεν έπρεπε να είναι μεγαλύτερη, από το 5%. Κάτι τέτοιο, στην πραγματικότητα, δεν συνέβη, αφού, στην πράξη, από το 1959, μόλις το 4,2% των ετήσιων εσόδων της Γερμανίας, από τις εξαγωγές, θα προσανατολισθούν, στην εξυπηρέτηση του χρέους. Επιπροσθέτως, έγινε μια δραστική μείωση των επιτοκίων του γερμανικού δημόσιου χρέους, τα οποία κυμάνθηκαν μεταξύ 0 και 5%

Αλλά και αυτό, στην πορεία του χρόνου, ατόνησε, αφού ένα μεγάλο μέρος του γερμανικού χρέους εξοφλήθηκε, με γερμανικά μάρκα, δηλαδή με νέο χρήμα, που εξέδιδε η Bundesbank.

Έτσι, η Γερμανία έγινε αυτό, που είναι, σήμερα. Και αν είναι αυτό, που είναι, αυτό το χρωστάει  στις Η.Π.Α., οι οποίες, μετά τους δύο παγκόσμιους πόλεμους, παραιτήθηκαν, από τις τεράστιες χρηματικές απαιτήσεις τους.

Ακόμη, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μεσοπολεμική Γερμανία κατόρθωσε να επιζήσει, από το 1924, μέχρι το 1929, αποκλειστικά, με δανεικά, από τις Η.Π.Α., για τις αποζημιώσεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, αλλά και για να μπορέσει να λειτουργήσει, σαν κράτος. Επρόκειτο για ένα δανειστικό σχήμα, που κατέρρευσε, με την κρίση του 1929-1932. Τα χρήματα των δανείων των Η.Π.Α. χάθηκαν, η ζημιά για τους Αμερικανούς ήταν τεράστια, όπως τεράστιες ήσαν και οι συνέπειες, για την παγκόσμια οικονομία, αφού τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 1930 ισοδυναμούν, με το κόστος της βαθιάς χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008.


Έτσι, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, οι Η.Π.Α. δεν έθεσαν και φρόντισαν να μην θέσει κανείς, από τους νικητές του πολέμου, έναντι της Γερμανίας, αξιώσεις για αποζημίωση. Σχεδόν όλες οι σχετικές απαιτήσεις αναβλήθηκαν, μέχρι να γίνει η ενοποίηση των δύο Γερμανιών, που προέκυψαν, ως αποτέλεσμα του Ψυχρού Πολέμου - μια ενοποίηση, η οποία ήταν άδηλο το πότε και το εάν θα γινόταν. Αυτό ήταν κρίσιμο, για την Γερμανία και πάνω σε αυτό το γεγονός, στηρίχθηκε το γερμανικό μεταπολεμικό οικονομικό θαύμα, αφού τα θύματα της γερμανικής κατοχής αποποιήθηκαν του δικαιώματός τους, για αποζημιώσεις. 


Αντώνης Σαμαράς : Δεν είναι το μόνο. Και δεν είναι μόνος του...



Μετά από όλα αυτά, ορατό είναι ότι οι χρεωκοπίες της Γερμανίας, στα περασμένα χρόνια, δείχνουν τη λύση:

Απαραίτητο είναι, τώρα, να συμφωνηθεί, μέσα από μια πανευρωπαϊκή διάσκεψη η ανάληψη της εξυπηρέτησης των δημοσίων χρεών της ευρωζώνης, από τα θεσμικά όργανά της. Δηλαδή από την Ε.Κ.Τ. και τον E.S.M.

Αυτή είναι η ορθότερη λύση. Είναι δηλαδή εκείνη η λύση, η οποία θα αποφύγει την χρεωκοπία της ευρωζώνης και θα κρατήσει την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών στην νομισματική ένωση, η οποία, παράλληλα, για να μπορέσει μια τέτοια λύση να καταστεί λειτουργική και μόνιμη, πρέπει να μετατραπεί σε μια ομοσπονδιακή κρατική ένωση.

Αν αυτή η λύση δεν προωθηθεί, η μόνη άμεση εναλλακτική λύση, που προβάλλει, πριν η ευρωζώνη οδηγηθεί στην αποδιοργάνωση και στην διάλυση, είναι η μείωση του δημόσιου χρέους των χωρών της ευρωζώνης.

Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα και στα άλλα κράτη της ευρωζώνης, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος, από αυτά. Αυτή η διαδικασία πρέπει να ξεκινήσει, από την Ελλάδα και να επεκταθεί, στις άλλες χώρες της ευρωζώνης, όσο και αν αυτό θα ήταν καταστροφικό, για την ευρωμπατιροτραπεζοκρατία αφού οι τράπεζες θα χρεωκοπήσουν και αναγκαστικά, θα περάσουν κάτω από έναν ευρωπαϊκό δημόσιο έλεγχο.

Σε αυτή την διαδικασία, το κράτος που θα πληρώσει τα περισσότερα είναι η Γερμανία. Αλλά αυτό είναι, που πρέπει να γίνει και έτσι θα γίνει, εκ των πραγμάτων. 

Οι γερμανικές ελίτ ήσαν, κατά το παρελθόν, υπερβολικά, ξέγνοιαστες και απρόσεκτες, όταν αποφάσιζαν να οικοδομήσουν το ευρώ και την ζώνη του, έτσι όπως τα οικοδόμησαν. Η γερμανική βιομηχανική παραγωγή κέρδισε πολλά, από τις υπέρογκες εξαγωγές και από την υποτροφοδότηση της εσωτερικής ζήτησης, στην Γερμανία, οι αποταμιεύσεις από την οποία στράφηκαν, σε έναν ξέφρενο δανεισμό των άλλων χωρών, οι οποίες, στην συνέχεια, κατέστη αδύνατο να ανταποκριθούν, στα δανειακά βάρη, που ανέλαβαν, όπως, άλλωστε, αργά, αλλά σταθερά, συμβαίνει και με το ίδιο το γερμανικό κράτος. 

Αυτή η λύση, προφανώς, είναι ακριβή για την Γερμανία, αλλά, όσο και αν η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ αρνείται να το παραδεχθεί, στο τέλος της διαδικασίας, η Γερμανία θα υποχρεωθεί να πληρώσει. Αυτό θα συμβεί, διότι, ακόμη κι αν ένα κράτος δεν είναι, εντελώς, ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, παραμένει να είναι, υπό χρεοκοπία, όπως έγινε και στην περίπτωση της Γερμανίας, στην δεκαετία του 1950 και όπως συμβαίνει, τώρα, στην μεγίστη πλειοψηφία των χωρών της ευρωζώνης. 

Η Ελλάδα  και οι άλλες υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης, όσο αυτή παραμένει ως έχει, δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν τα χρέη τους. Αυτό σημαίνει ότι  είναι, εκ των πραγμάτων - όσο και αν αυτή η κατάσταση κουκουλώνεται - χρεωκοπημένες.


Παρ' όλ' αυτά, η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ αρνείται να λογικευθεί. Τελευταίο δείγμα του απερίσκεπτου γερμανικού εθνικισμού είναι η περιβόητη συμφωνία των ευρωζωνιτών, που ανακοινώθηκε, στις 20/12/2013, κατά την διάρκεια της Συνόδου των ηγετών της και η οποία αφορά την τραπεζική ένωση, με την ίδρυση του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγείανσης των τραπεζών (Single Resolution Mechanism), μια συμφωνία και έναν Μηχανισμό, που είναι μια σκέτη παρωδία, αφού λείπει ένας μηχανισμός πανευρωπαϊκής εγγύησης των καταθέσεων. Λείπει, δηλαδή ο αποκαλούμενος τρίτος πυλώνας της τραπεζικής ενοποίησης, ύστερα από την πλήρη και άκαμπτη άρνηση της νέας κυβέρνησης της Angela Merkel και του S.P.D., να αποδεχθεί την δημιουργία του.

Έτσι, από το τώρα και στο εξής, τίθενται, υπό την εποπτεία της Ε.Κ.Τ., μόνον, 128 μεγάλες και μεσαίες τράπεζες (ενώ ο συνολικός αριθμός των τραπεζών φθάνει στις 6.000). Η Ε.Κ.Τ. θα επισημαίνει τις τράπεζες εκείνες, που αντιμετωπίζουν πρόβλημα και θα πρέπει να εκκαθαριστούν. Στην συνέχεια, η υπόθεση θα πηγαίνει στα χέρια διάφορων επιτροπών, από Ευρωπαίους αξιωματούχους και εκπροσώπους κρατών και η τελική απόφαση θα λαμβάνεται από τους υπουργούς Οικονομικών της Ε.Ε., προκειμένου η Γερμανία και οι άλλες ισχυρές χώρες να μπορούν να έχουν καθοριστικό λόγο, στα θέματα αυτά.

Η συμφωνία προβλέπει ότι, για τον S.R.M., θα ξεκινήσει η δημιουργία ενός ταμείου, από το 2016, το οποίο θα ολοκληρωθεί, έως το 2026, με κεφάλαιο ένα ποσόν της τάξης των 55 δισ. €, που θα συγκεντρωθεί, από εισφορές όλων των τραπεζών και το οποίο, φυσικά, είναι, εντελώς, ανεπαρκές, για να ανακεφαλαιοποιήσει οποιονδήποτε σοβαρό τραπεζικόν οργανισμό, αφού, μόνο για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, το 2013, απαιτήθηκαν 50 δισ. €. 

Το τραγελαφικό, στην όλη υπόθεση είναι - πέρα από την παροιμιώδη τσιγκουνιά των Γερμανών - ότι, μέχρι το 2026, τα βάρη των διασώσεων των τραπεζών θα ανήκουν στα κράτη και φυσικά, αυτά θα επωμισθούν και τις παλαιές διασώσεις (πράγμα που σημαίνει ότι η ελάφρυνση των 50 δισ. €, για την οποία έκανε λόγο η κυβέρνηση των στουρνοσαμαράδων, μέσα από την μετακύλιση στο ευρωσύστημα του ποσού της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, που έγινε τον περασμένο Μάϊο, αποδεικνύεται σαπουνόφουσκα), μαζύ με τις μελλοντικές διασώσεις των τραπεζών, οι οποίες θα ακολουθήσουν το μοντέλο της Κύπρου.

Αυτό, όπως είναι, πλέον, γνωστό σημαίνει ότι η "διάσωση" των τραπεζών θα γίνει, με bail in και κούρεμα των μετόχων των τραπεζών, των ομολογιούχων και των καταθετών, αλλά και με δημόσιο δανεισμό από τον E.S.M., ο οποίος αποκλείεται, ως μηχανισμός, απ' ευθείας, χρηματοδότησης των τραπεζών, αλλά, μόνο, ως μηχανισμός δανεισμού των κρατών της ευρωζώνης, τα οποία θα ανακεφαλαιοποιήσουν τις τράπεζες, που θα πρέπει να ανακεφαλαιοποιηθούν - γεγονός το οποίο θα οδηγεί τα κράτη, στην σύναψη δανειακής σύμβασης και σε Μνημόνιο, το οποίο θα περιέχει τους όρους του δανεισμού.


Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται, απωλέσαι...


Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Η Νέα Δημοκρατία και οι "ευρωπαϊστές" ψυχομαχούν και η γη δεν τους τρομάσσει. (Ο ανορθόλογος βολονταρισμός του "εκσυγχρονισμού" και η αυξανόμενη δυναμική, που οδηγεί την κοινωνία να γλυστρά στην δραχμή).



Όλα αυτά τα χρόνια, από το ξέσπασμα της κρίσης του ελληνικού χρέους και την ουσιαστική χρεωκοπία της Ελλάδας και της ευρωζώνης, δεν έχει κανέναν υποστηρικτή, ο οποίος να μπορεί να ισχυρισθεί ότι ξεφεύγει από τα πλαίσια του περιθωριακού γκρουπούσκουλου και να είναι δυνατόν να ισχυρισθεί ότι έχει κάποιες, άξιες λόγου πολιτικές και κοινωνικές αναφορές. Παρ' όλ' αυτά, η δραχμή, το παλαιό καλό soft εθνικό μας νόμισμα, που, αδοκήτως και ανοήτως, αντικαταστάθηκε, το 2002, από το hard ευρώ, είναι, πλέον, πανταχού, παρούσα, αποτελώντας τον πιο φρικτό εφιάλτη των αφελών και ανίκανων να σκεφθούν, στρατηγικά, "ευρωπαϊστών" μας, οι οποίοι ενδύθηκαν την λεοντή ενός υστερικού - στα όρια του γεροντοκορισμού - (ψευδο)εκσυγχρονισμού. Χωρίς καμμιά, πραγματική υποστήριξη, τότε, που - τον Μάϊο του 2010 - ξεκίνησε η κρίση, έχει φθάσει, πλέον, να βρίσκεται στο μυαλό και στην σκέψη ενός ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού Ελλήνων, οι οποίοι όχι μόνο την νοσταλγούν, αλλά και επιθυμούν την επιστροφή, σε αυτήν. Έτσι, χωρίς πρόγραμμα και χωρίς κανένα σχέδιο, η Ελλάδα γλυστρά στην δραχμή, κάνοντας πολλούς να τρέμουν και μόνο στην σκέψη...



Η Νέα Δημοκρατία, πνέει τα λοίσθια. Κυριολεκτικά, μιλώντας ψοφολογεί. Αυτό, ήδη, πλέον, γίνεται μπροστά στα μάτια όλων, που, λίγο ή πολύ, αναμένουν την έλευση του λυτρωτικού τέλους.

Η Νέα Δημοκρατία ψυχομαχεί, αλλά η γη δεν τηνε τρομάσσει. Και δεν τρομάζει η γη από το ψυχορράγημα της Νέας Δημοκρατίας, απλούστατα, επειδή το κόμμα, που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 1974, δεν έχει καμμία σχέση με τον Διγενή του μύθου του μεσαιωνικού ελληνισμού.

Όσο περνάει ο καιρός, η διαδικασία της κοινωνικής και πολιτικής εξαέρωσης του παλαιού κόμματος της συντηρητικής παράταξης, το οποίο αποτελεί συνέχεια της Ε.Ρ.Ε., που ιδρύθηκε και αυτή, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και ήλθε, για να διαδεχθεί το "Λαϊκό Κόμμα" του Παναγή Τσαλδάρη και τον "Ελληνικό Συναγερμό" του Αλέξανδρου Παπάγου, γίνεται, ολοένα και περισσότερο, ορατή. Παρά την ακαταπόνητη προσπάθεια της γελοίας και ψοφοδεούς "ευρωπαϊστικής" πολιτικοοικονομικής ελίτ του τόπου αυτού (με πρωταγωνιστές τα συστημικά μέσα ενημέρωσης των "νταβατζήδων του Μπαϊρακτάρη" - για να θυμηθούμε και τον επιτυχέστατο χαρακτηρισμό του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή -, οι οποίοι δίνουν τον αγώνα τον "καλό", προφανώς, για να υπερασπισθούν τα δικά τους συμφέροντα), να στηρίξει την κυβέρνηση των σύγχρονων Quislings, η εργώδης αυτή προσπάθεια και ο μόχθος, που ξοδεύεται σε αυτήν, πηγαίνουν στον βρόντο.

Ο επιθανάτιος ρόγχος της Νέας Δημοκρατίας του Αντώνη Σαμαρά και των κουμανταδόρων του Μαξίμου, που όλοι τους προέρχονται από την αλήστου μνήμης "Πολιτική Άνοιξη", δεν μπορεί πια να αποκρυβεί. Το ψοφολόγημα της Νέας Δημοκρατίας έρχεται στην επιφάνεια και αποτελεί, πλέον, ένα κοινό θέαμα, στο φιλοθεάμον κοινό της ελληνικής κοινωνίας.

Έτσι, όλο αυτό το αφηνιασμένο, αλλά και τρομοκρατημένο, από τις διαφαινόμενες δραματικές εξελίξεις, κουτσό και τυφλό πολιτικό προσωπικό, που αποτελεί την "προίκα" του παλαιού αρχηγού της "Πολιτικής Άνοιξης", ο οποίος στηρίχθηκε και κληρονόμησε την ηγεσία της Ν.Δ., από τους καραμανλικούς (που άνοιξαν, τον Νοέμβριο του 2009, τις πόρτες στην λαϊκή βάση της συντηρητικής παράταξης, προκειμένου να παρακάμψουν την επελεύνουσα Ντόρα Μπακογιάννη και το μητσοτακαίϊκο), μαζύ με το λοιπό πολιτικό προσωπικό της Νέας Δημοκρατίας και τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά, δεν κάνουν τίποτε περισσότερο, από το να παρακολουθούν τον επερχόμενο θάνατο της Ν.Δ. και να συμπράττουν στην επίσπευσή του.




Έτσι, όπως το πάνε ο Αντώνης Σαμαράς και η χαζοπαρέα της Πολιτικής Άνοιξης, θα κλείσουν και την Νέα Δημοκρατία, που ήταν η ναυαρχίδα της συντηρητικής παράταξης, όπως έπραξαν και με την ΠΟΛΑΝ. Και φυσικά, δεν πρόκειται να αρκεστούν στην Νομαρχιακή των Χανίων...



Ο θάνατος της Νέας Δημοκρατίας δεν αποτελεί κάτι το μη αναμενόμενο, όσο και αν η εντόπια ελίτ και ιδίως, η κομματική ελίτ, που κάνει κουμάντο στις τύχες του κόμματος της συντηρητικής παράταξης του τόπου, αρνήθηκαν, επίμονα, επί μακρύ χρονικό διάστημα - και κάποιοι (όχι λίγοι) αρνούνται ακόμη - να διαγνώσουν και να δουν αυτήν την εξέλιξη. Όσο και αν όλοι αυτοί έτρεφαν την ελπίδα ότι θα απέφευγαν την τύχη του ΠΑΣΟΚ και όσο και αν πίστευαν ότι ένα θαύμα θα έσωζε και το κόμμα τους και τους ίδιους από την καταστροφή, την διάλυση, τον κατεξευτελισμό, αλλά και - για πολλούς από αυτούς - την φυλακή, η οποία ρίχνει την βαριά σκιά της, πάνω τους, αυτή η ελπίδα καθίσταται, όσο περνάει ο καιρός, φρούδα.

Η κομματική ελίτ και το στελεχικό δυναμικό της Νέας Δημοκρατίας θα υποστούν αυτά που πρέπει να υποστούν και θα πιούν το πικρό ποτήρι, μέχρι την τελευταία γουλιά. Μέχρι το ίχνος και της τελευταίας σταγόνας. Και φυσικά, κανείς άλλος δεν θα φταίει, για την τύχη τους, παρά μόνον οι ίδιοι.

Το γιατί ξετυλίσσεται η πορεία, προς αυτή την μοιραία κατεύθυνση, δεν είναι καθόλου δύσκολο να κατανοηθεί. Όλα έχουν να κάνουν, με την προδοτική στροφή του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος, ως ένας νέος Quisling, τον Νοέμβριο του 2011, αντί να ακολουθήσει την σαφέστατη αντιμνημονιακή πολιτική γραμμή, την οποία διακήρυσσε και αντί να έλθει σε ευθεία σύγκρουση, με τους τοκογλύφους δανειστές του ελληνικού δημοσίου, προτίμησε, όχι, απλώς, έναν κάποιο συμβιβασμό, με αυτούς, αλλά την πλήρη και άνευ αντιλογίας, υποταγή του, στα κελεύσματά τους, στηρίζοντας την κυβέρνηση του εκλεκτού μέλους της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας Λουκά Παπαδήμου, παίζοντας την κατεξευτελιστική και διαπομπευτική, για τον ίδιο και το κόμμα του, κωμωδία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, απέναντι σε μια κυβέρνηση, στην οποία, το κόμμα του συμμετείχε, με δικά του στελέχη και για τις αποφάσεις της οποίας είχε τον πρώτο και κύριο ρόλο.

Βέβαια, αυτή την κωμωδία ο Αντώνης Σαμαράς την έπαιξε επειδή το Κ.Κ.Ε., το οποίο εδικαιούτο τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, του επέτρεψε να την παίξει, αφού το κόμμα των Ελλήνων σταλινικών, το οποίο είναι ένας από τους συστημικούς πυλώνες του μεταπολιτευτικού καθεστώτος της χώρας, δεν διεκδίκησε τον ρόλο, που του απένεμε το (ούτως, ή άλλως) κουρελιασμένο Σύνταγμα της χώρας και οι κανόνες και οι αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Και στην πορεία των εξελίξεων το Κ.Κ.Ε. και η νομενκλατούρα του τιμωρήθηκαν, για τον ρόλο τους αυτό.

Με αυτά τα καραγκιοζιλίκια και παίζοντας τον ρόλο του αντιπολιτευόμενου, σε μια κυβέρνηση, στην οποία συμμετείχε και συναποφάσιζε, για τις τύχες της ίδιας και της χώρας ολόκληρης, υπογράφοντας το καταστροφικό δεύτερο Μνημόνιο, της 12/2/2012, ο Αντώνης Σαμαράς πίστευε ότι θα αποφύγει την πολιτική καταστροφή του ιδίου και του κόμματός του. Πίστευε ότι η πρωθυπουργία θα ήταν, γι' αυτόν, ένας εύκολος περίπατος.

Εις μάτην. Οι βουλευτικές εκλογές, που καθυστέρησαν να γίνουν και οι οποίες, τελικά, αντί για τον Φεβρουάριο του 2012, έγιναν στις 6/5/2012, κατέδειξαν το απίστευτο μέγεθος των ερασιτεχνισμών και των βλακειών, που είχε διαπράξει, από τον Νοέμβριο του 2011. Εκείνο το εκπληκτικό 18,9%, που έλαβε η Ν.Δ., σε εκείνες τις εκλογές ήταν ένα ηχηρότατο καμπανάκι, το οποίο ο Αντώνης Σαμαράς αρνήθηκε να λάβει υπόψη του. Και ναι, μεν, η διαρκής ψευδολογία του νεοδημοκρατικού επιτελείου, αλλά και των μελλοντικών του κυβερνητικών εταίρων και η ανωριμότητα του εκλογικού σώματος, του επέτρεψαν, στις βουλευτικές εκλογές της 17/6/2012, να ξεπεράσει, κατά κάτι λιγότερο από 3 ποσοστιαίες μονάδες τον ΣΥΡΙΖΑ και να γίνει, κουτσά - στραβά και με δύο δεκανίκια (Ευάγγελος Βενιζέλος και Φώτης Κουβέλης) πρωθυπουργός, αλλά το ποσοστό της Ν.Δ., που δεν κατάφερε να πιάσει, ούτε το 30%, αφού έλαβε, μόλις το 29,66% των ψήφων, ήταν ένα, ακόμη, καμπανάκι, που ο πρωθυπουργός της συμφοράς αρνήθηκε και πάλι, να λάβει, υπόψη του.

 Από εκεί και πέρα, με δεδομένη την πιστή υπακοή, στις εντολές της τρόϊκας των εκπροσώπων των ξένων δανειστών, ενώπιον των οποίων ο Αντώνης Σαμαράς, ευθύς αμέσως, απαίτησε, από όλους τους υπουργούς του, να πέσουν στα τέσσερα, όλα έλαβαν την πορεία που ακολουθεί ένα φυσικό φαινόμενο. (Το αστείο, μάλιστα, είναι ότι οι υπουργοί ερωτήθηκαν και κλήθηκαν, από τον Πόουλ Τόμσεν, να δώσουν εξηγήσεις, για ποιόν λόγο οι πολιτικοί αρχηγοί των 3 κομμάτων της πρώτης συγκυβέρνησης, που προέκυψε, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 17/6/2012, είπαν τόσα ψέμματα, στο εκλογικό σώμα και του απέκρυψαν όλα όσα είχαν συνυπογράψει, με τους δανειστές, στα πλαίσια του δεύτερου Μνημόνιου).

 Έτσι, οι εξελίξεις ακολούθησαν αυτή την μοιραία πορεία, με αποτέλεσμα την καταβαράθρωση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία έχει επέλθει, ήδη, από το καλοκαίρι του 2013, οπότε η ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, αποχώρησε από την κυβέρνηση. Εκείνη την εποχή η Ν.Δ. είχε υποσκελισθεί από την Χρυσή Αυγή και είχε βρεθεί στην τρίτη θέση και προσπάθησε να εκμεταλλευθεί το θέμα της ΕΡΤ, προκειμένου να ανατρέψει τα πολιτικά δεδομένα, να αλλάξει την πολιτική ατζέντα και παράλληλα να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών. Η προσπάθεια αυτή απεδείχθη άπελπις.

Στην συνέχεια, το φθινόπωρο, με όπλο την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, από μια συμμορία τραμπούκων της Χρυσής Αυγής και με όργανο το δικαστικό πραξικόπημα, που επεχείρησαν οι Νίκος Δένδιας και Χαράλαμπος Αθανασίου, με την βοήθεια της διορισμένης ηγεσίας του Αρείου Πάγου και το τηλεοπτικό show των συλλήψεων του αρχηγού της Χρυσής Αυγής και των βουλευτών της, η κυβέρνηση προσπάθησε να λεηλατήσει την εκλογική βάση του κόμματος των Ελλήνων νεοναζιστών και να την στρέψει, προς την Νέα Δημοκρατία.

Και η προσπάθεια αυτή υπήρξε άκαρπη. Η Νέα Δημοκρατία, μετά από μια μικρή ανάκαμψη, η οποία, άλλωστε, είναι και αμφιλεγόμενη, ως προς το εάν και κατά πόσον, υπήρξε, βρίσκεται και πάλι, στην τρίτη θέση, πίσω από την Χρυσή Αυγή και κινδυνεύει, μέχρι τον Μάϊο του 2014, που θα γίνουν οι ευρωεκλογές και οι τοπικές εκλογές στην Ελλάδα, να χάσει και την τρίτη θέση. Βέβαια, όπως είπα, είναι προφανές ότι εργάζεται, στο παρασκήνιο, μαζύ με την κυρία Ευτέρπη και την παρέα της, για να θέσει το κόμμα των Ελλήνων νεοναζιστών, εκτός νόμου, ή εκτός εκλογικής διαδικασίας. Και αυτό και τους όποιους υποψηφίους του, αλλά και τους όποιους διαδόχους του.

Είναι προφανές ότι η παιδική χαρά της Πολιτικής Άνοιξης και ο νομιζόμενος, ως πρωθυπουργός, θα το επιχειρήσουν και θα το πράξουν - αν τους επιτραπεί. Αλλά, κάτι τέτοιο, σε όποια του παραλλαγή, δεν πρόκειται να τους ωφελήσει. Δεν πρόκειται να αλλάξει την φορά των πραγμάτων και το τέλος του ψυχορραγήματος του ιστορικού κόμματος της συντηρητικής παράταξης, το οποίο είναι, πλέον, σκιά του εαυτού του. Η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά θα τελευτήσει τον βίο της. Αυτή την πορεία, τίποτε, δεν μπορεί να την κρύψει, πια. Ούτε και να την σταματήσει.

Δεν είναι, μόνον, οι δημοσκοπήσεις, που το δείχνουν. Οι καθεστωτικές εταιρίες των γκάλλοπς της συμφοράς, εδώ και καιρό, δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει κεφάλι. Βέβαια, το κονταίνουν όσο πιο πολύ μπορούν. Αλλά το δείχνουν. Δεν μπορούν, πλέον, να το κρύψουν, στα δεκαδικά της μισής και της μιας μονάδας.

Δεν είναι ούτε  αυτές οι μετρήσεις, που επικαλείται ο Αθανάσιος Δρούγος, για να δείξει αυτό, που πολλοί σκέπτονται, όπως εγώ και οι οποίοι πιστεύουν ότι η δημοσκοπική απόσταση, ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στην Νέα Δημοκρατία, τείνει να λάβει διαστημικές διαστάσεις, καθώς και ότι η Χρυσή Αυγή έχει ξεπεράσει την Νέα Δημοκρατία και ήδη, βρίσκεται στην δεύτερη θέση, πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όλες αυτές οι μετρήσεις, από μόνες τους, δεν λένε τίποτε. Θα μπορούσαν και να ανατραπούν. Δεν είναι αυτές οι μετρήσεις, που έχουν βαρύτητα. 

Αυτό, που προσδιορίζει την φορά των πραγμάτων, είναι το βαρύτατο κοινωνικό κλίμα, το οποίο επιδεινώνεται, ραγδαία, σε βάρος, όχι μόνον της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και εναντίον όλου του λεγόμενου "ευρωπαϊστικού" κύκλου. Εναντίον όλης της αφελούς και ανίκανης "ευρωπαϊστικής" ελίτ, η οποία, λίγο ή πολύ, αντιμετωπίζεται, ολοένα και πιο πολύ, ως ένας εσμός από Quislings.

Πέρα από την ορατή τραγωδία του ΠΑΣΟΚ του μπουχέσα Ευάγγελου Βενιζέλου, το οποίο είναι, ήδη, καταποντισμένο, το βαρύ κλίμα, που έχει διαμορφωθεί, εις βάρος των ανόητων και ανίκανων να μοιράσουν, δυό γαϊδουριών άχυρα, "ευρωπαϊστών", φαίνεται από την παταγώδη αποτυχία της "κίνησης των 58", που έχουν πάρει στις πλάτες τους οι, λειτουργικά, αγράμματοι κομφουζιονιστές Γιάννης Βούλγαρης και Τάσος Γιαννίτσης. Η αποτυχία της κίνησης αυτής, για την ανασυγκρότηση της "Κεντροαριστεράς", δηλαδή, ουσιαστικά, του θνήσκοντος (ψευδο)εκσυγχρονιστικού "ευρωπαϊσμού", που στοχεύει στην πολιτική και κοινωνική στήριξη της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, η οποία, σιγά-σιγά, χάνει τα κοινωνικά της ερείσματα και αποδιαρθρώνεται, δεν προκύπτει, μόνον, από την άρνηση της πλειοψηφίας της ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη να συμμετάσχει στην συγκρότηση αυτού του πολυμπαγιατεμένου "νέου" πολιτικού φορέα.







Δραχμή ή ευρώ; Το ερώτημα έχει απαντηθεί από την ίδια την ζωή. Η Ελλάδα δεν έπρεπε να εγκαταλείψει το εθνικό της νόμισμα και έπρεπε να μείνει εκτός ευρωζώνης, το 2002. Αλλά αυτό, που έπρεπε να πράξει, τότε, δεν αποτελεί ένα εύκολο βήμα, για το σήμερα. Όχι, γιατί δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, ακίνδυνα. Μπορεί. Αλλά αυτό είναι μια θεωρητική υπόθεση, η οποία, για να πραγματοποιηθεί, απαιτεί την ύπαρξη μιας ικανής και αποφασισμένης να προβεί, στις απαραίτητες διαπραγματεύσεις και κινήσεις, εντόπιας ελίτ. Και η παρούσα πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας δεν φημίζεται, για τις ικανότητές της. Κάθε άλλο...  




Η αποτυχία της κίνησης αυτής είναι προϊόν της ίδιας της κατάρρευσης του "εκσυγχρονιστικού ευρωπαϊσμού", που εξέφρασε, στο παρελθόν, ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του, η οποία βρίσκεται, ξανά, στην πρώτη γραμμή, για την υπεράσπιση της συμμετοχής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, μαζύ με τον ίδιο τον αρχηγό αυτής της παρέας, ο οποίος επιμένει να συνεχίζει να ταλαιπωρεί την ελληνική κοινωνία, με την περιφορά της ύπαρξής του, στην συνεχή στήριξη τέτοιων κινήσεων, χωρίς, ουδόλως, να τον πτοεί το απλούστατο γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία τον έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της και ότι ο ίδιος αποτελεί μια σκέτη δυσφήμιση, για κάθε τέτοια πρωτοβουλία, η οποία, ακριβώς, εξ αιτίας της παρουσίας του, οδηγείται στην κοινωνική και την πολιτική απαξίωση, με αποτέλεσμα την καταστροφή.  

Το αστείο, με αυτούς τους καταρρακωμένους "ευρωπαϊστές", είναι ότι ηττώνται, κατά κράτος από ένα φάντασμα. Χάνουν το παιχνίδι, από κάτι, που, επίσημα, δεν υπάρχει. Και ακόμη, χειρότερα, οι πιο ικανοί από αυτούς, το αντιλαμβάνονται, με αποτέλεσμα να επιδίδονται, σε ένα κυνήγι μαγισσών, προκειμένου να προσωποποιήσουν αυτό το φάντασμα, δίνοντας του υπόσταση και μορφή.

Το φάντασμα για το οποίο μιλώ είναι η δραχμή. Δηλαδή η έξοδος της Ελλάδας, από το ευρώ και την ζώνη του.   


Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, που ξεκίνησε, με την ελληνική χρεωκοπία του 2010, ουδέποτε τέθηκε, επίσημα, ένα τέτοιο θέμα. Ακόμη και μέχρι πρόσφατα, καμμιά αξιόλογη καταγεγραμμένη δύναμη, πλην της ομάδας του Παναγιώτη Λαφαζάνη, στον ΣΥΡΙΖΑ, που, τώρα τελευταία, αρχίζει να εκφράζεται ανοικτά, για το ζήτημα αυτό, δεν το έχει θέσει στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης. Ούτε καν από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, άλλωστε, ηττήθηκε, στις βουλευτικές εκλογές της 17/6/2012, ακριβώς, επειδή κατηγορήθηκε ότι θέτει σε αμφισβήτηση την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και την θέση της, μέσα στην ευρωζώνη.  

Όμως, μπορεί η δραχμή να μην είχε καμμία πολιτική στήριξη, πέρα από κάποιες περιθωριακές ομάδες, σαν το ΕΠΑΜ του Δημήτρη Καζάκη και πρόσφατα, του Κινήματος της Δραχμής του Θεόδωρου Κατσανέβα, αλλά, παρ' όλ' αυτά, ήταν, πάντα, παρούσα, μέσα στην επιχειρηματολογία των, κάθε είδους και λογής, "ευρωπαϊστών". Και φυσικά, αυτό δεν ήταν, καθόλου, τυχαίο. Ούτε ήταν, μόνο, ένα κυνήγι μαγισσών. Ήταν και αυτό, αλλά δεν ήταν, μόνον, αυτό.

 

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος, σε παλαιές "καλές" εποχές, παρέα με τον Κώστα Σημίτη, τον ολέθριο ηγήτορα, του γηγενούς (ψευδο)εκσυγχρονισμού. Καλό θα ήταν ο θλιβερός, παντός καιρού, συνταγματολόγος, πριν τολμήσει να χαρακτηρίσει την Ελλάδα, ως μία "μη κανονική χώρα" (η οποία, όσο και αν δεν του αρέσει, είναι μια χαρά κανονική) να φρόντιζε να γίνει ο ίδιος ένας "κανονικός άνθρωπος". Και αυτό διότι δεν είναι. Και φυσικά, επειδή λειτουργεί, ως ένας ανοηταίνων τυφλωμένος "ευρωπαϊστής" και σαν νεοφώτιστος πιονιέρος της αλήστου μνήμης Λενινιστικής Κομσομόλ, δεν έχει καταλάβει, ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Καιρός είναι κάποιος να του το πει - όσο και αν είναι δύσκολο να τον πείσει...  



Επίσης, η διαρκής αναφορά των "ευρωπαϊστών", στον "κίνδυνο" της δραχμής, δεν ήταν μια απλή ιδεοληψία, που τους διακατέχει. Δεν ήταν, απλώς, ένα προϊόν του παλαιοσταλινικού "ευρωπαϊστικού" βολονταρισμού τον οποίον, με αμετροεπή ξεροκεφαλιά, επιδεικνύουν, επιμένοντας να υποτάξουν την ελληνική οικονομία και κοινωνία, στα ιδεολογικά/ψευδοσυνειδησιακά μορφώματα, που έχουν κατασταλάξει στο κεφάλι τους και τα οποία έχει εκφράσει, παραστατικότερα όλων τους, ο Βαγγέλης Βενιζέλος, με την απίστευτη φράση, που διαρκώς, όπου σταθεί και όπου βρεθεί, εκστομίζει και η οποία συνοψίζεται στο ότι : "Η Ελλάδα πρέπει να γίνει μια κανονική χώρα".  

Βέβαια, αυτό που, πρώτ' απ' όλα, πρέπει να γίνει, είναι κάτι το διαφορετικό και το, εντελώς, αντίθετο.

Πρέπει ο μπουχέσας Βαγγέλης να γίνει ο ίδιος ένας κανονικός άνθρωπος.

Όπως, επίσης, είναι απαραίτητο να γίνουν κανονικοί άνθρωποι οι "ευρωπαϊστές". Αλλά, για να συμβεί κάτι τέτοιο, αποτελεί προϋπόθεση το να απορρίψουν και να αποβάλουν τον σταλινικό βολονταρισμό, από τον οποίον διακατέχονται και να αντιληφθούν ότι δεν είναι η χώρα, που δεν είναι κανονική, αλλά ότι αυτοί οι ίδιοι είναι, που στερούνται, κάθε κανονικότητας, ακριβώς, επειδή υποστηρίζουν έναν πολιτικό και κοινωνικό σχεδιασμό, σαν αυτόν της ευρωζώνης, ο οποίος είναι, εντελώς, ανορθόλογος.  

Αλλά, μια τέτοια συνειδητοποίηση, εκ μέρους των ανόητων "ευρωπαϊστών" μας δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Όπως, επίσης, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, ούτε και η παραδοχή αυτής της πραγματικότητας, ακόμη και όταν αυτή γίνει αντιληπτή και όταν κατανοηθεί. Άλλωστε, πολλοί από τους "ευρωπαϊστές" έχουν συνείδηση των τεράστιων στρατηγικών τους λαθών, που οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή, με την ένταξή της στην χαοτική ευρωζώνη. Αλλά, τώρα, πια, δεν επιθυμούν να πράξουν διαφορετικά, διότι δεν θέλουν να αποδεχθούν, δημοσίως, ότι έσφαλαν. Και φυσικά, φοβούνται και δεν επιθυμούν να αλλάξουν πορεία, ακριβώς, διότι η πορεία των πραγμάτων τους οδηγεί, είτε στην σύγκρουση, με την ελίτ της ευρωζώνης, είτε έξω από αυτήν.


   

Η δραχμή, παραμένει, πάντοτε, στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Μιας επικαιρότητας, η οποία δεν μπορεί, πια, να αποκρυβεί. Ο αξέχαστος Μίμης Φωτόπουλος μπορεί να μην έδιδε δραχμές, σε αυτό το ξεκαρδιστικό στιγμυότυπο, αλλά, ουδόλως, αποκλείεται ο σύγχρονος αντίστοιχος Μίμης Φωτόπουλος να δώσει...



Αυτό, λοιπόν, που φοβίζει τους "ευρωπαϊστές", αυτό που τους κάνει, κυριολεκτικά, να τρέμουν το φάντασμα της δραχμής είναι η κοινωνική δυναμική της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα της χώρας. Μια κοινωνική δυναμική, που αναπτύχθηκε, όλα αυτά τα τέσσερα χρόνια, που διαρκεί η ελληνική κρίση, ξεκινώντας, από σχεδόν μηδενική βάση, για να φθάσει, τώρα, χωρίς καμμία ουσιαστική πολιτική στήριξη και με διαρκή πόλεμο, από τα συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, σε τέτοια επίπεδα, τα οποία έχουν διαβρώσει, την παλαιά εδραία και συντριπτικά, πλειοψηφική θέση του ευρώ και της ζώνης του.  


Πράγματι, όσο και αν δεν ομολογείται, όλα αυτά τα χρόνια, η κοινωνία, μέσα από την οδυνηρή εμπειρία της, αποστρέφει το πρόσωπό της και αποσύρει, ολοένα και πιο γρήγορα, την υποστήριξή της, στο ευρώ και την ζώνη του, όχι, απλώς, νοσταλγώντας, αλλά επιθυμώντας την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Αυτή η εξέλιξη, η οποία γίνεται ορατή και αντιληπτή, οδηγεί, εκ των πραγμάτων, την Ελλάδα, εκτός ευρωζώνης, δίκην φυσικού φαινομένου, χωρίς την ύπαρξη κάποιου σχεδιασμού, ή κάποιου οργανωμένου συνασπισμού συμφερόντων, που να την προωθεί. 

  

Η ατσάλινη βολονταριστική αντίληψη του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν και οι αντίστοιχες πρακτικές του, αναβιώνουν στα μυαλά και στα έργα των σύγχρονων "ευρωπαϊστών". Μπορεί, στο ιδεοληπτικό πάνθεον των υπό εφαρμογή ιδεών, την "οικοδόμηση του σοσιαλισμού" να την έχει αντικαταστήσει η "οικοδόμηση της ευρωζώνης" και η σωτηρία της, αλλά το μοτίβο δεν είναι καθόλου διαφορετικό, αφού και στις δύο περιπτώσεις, οι αντίστοιχες κοινωνίες διατάχθηκαν να προσαρμοσθούν, με βίαιο τρόπο, σε δύο διαφορετικούς, αλλά και αδιαπραγμάτευτους κοινωνικούς σχεδιασμούς, οι οποίοι ουδεμία σχέση είχαν, με την πραγματικότητα και τις ανάγκες των κοινωνιών αυτών. Περιττό να πω ότι η τελική κατάρρευση του σταλινικού βολονταρισμού, που έλαβε χώρα, πριν από δύο δεκαετίες, με την αυτοδιάλυση της "Ε.Σ.Σ.Δ.", παραπέμπει στην κατάρρευση και της σύγχρονης έκδοσης του σταλινικού βολονταρισμού - ήτοι του "ευρωπαϊσμού", όπως αυτός εκφράζεται από τον εκτρωματικό σχεδιασμό της ευρωζώνης. Η διαδικασία αυτή, ίσως και να πάρει χρόνο, αλλά, με δεδομένη την πυροδότηση της εκκίνησής της, με την κρίση, που ξέσπασε το 2008 και μεταλαμπαδεύτηκε, στον χώρο της Ο.Ν.Ε., έναν χρόνο αργότερα, η αποφυγή της ολοκλήρωσής της είναι, περίπου, αδύνατη...


Αυτή η πραγματικότητα, που παίρνει σάρκα και οστά, από την ίδια την ζωή και εμπεδώνει ευρύτερες στάσεις και συμπεριφορές, μέσα στον γενικό πληθυσμό της χώρας, οι οποίες έχουν το ακαταμάχητο πλεονέκτημα ότι δεν είναι θεωρητικές, ή εγκεφαλικές, αλλά στηρίζονται, σε, καθαρά, βιωματικές καταστάσεις, είναι που κάνει τους σταλινικούς βολονταριστές των "ευρωπαϊστικών" ιδεοληψιών να τρέμουν, αφού γνωρίζουν την δυναμική του αφανούς και κοινωνικά διαχεόμενου αντιπάλου τους, ο οποίος είναι σαφές ότι θα αποκτήσει και μια ευπρόσωπη πολιτική υπόσταση, στις ευρωπαϊκές εκλογές του ερχόμενου Μαΐου - και όχι, μόνο, σε αυτές.  

Σε όλους αυτούς τους σύγχρονους εραστές του Ιωσήφ Στάλιν και των πρακτικών του, ουδείς άλλος τους φταίει, πλην του (κακού, του κάκιστου) εαυτού τους.

Δεν πειράζει. Ας πρόσεχαν...  


Φυσικά, πίσω από όλες αυτές τις εξελίξεις, καθώς και πίσω από τις δραματικές εξελίξεις, που θα ακολουθήσουν, βρίσκεται η, ολοένα και μεγαλύτερη, καταβαράθρωση της ελληνικής οικονομίας. Για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, στην τελευταία δεκαετία (2004 - 2013), έχω μιλήσει αρκετές φορές. Αλλά όσα και να πει κάποιος, αυτά είναι, πάντοτε, ελάχιστα και δεν μπορούν να περιγράψουν, όχι μόνον το μέγεθος του εκπληκτικού κατήφορου, που έχει πάρει η χώρα, αλλά ούτε και την ιλιγγιώδη ταχύτητά του. 

Στο δημοσίευμά μου της 22/4/2013, με τίτλο : "2000 - 2012 : Η γοργή άνοδος και η ραγδαία πτώση των ελληνικών μακροοικονομικών μεγεθών. (23/4/2010 : Η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους της ευρωζώνης. Ένας απολογισμός, τρία χρόνια μετά)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.gr/2013/04/2000-2012-2342010-greece-colony-of-debt.html  , προσπάθησα να δώσω μια, όσο το δυνατόν, λεπτομερειακή περιγραφή της εξέλιξης των ελληνικών μακροοικονομικών μεγεθών, στηριζόμενος στα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. του Ανδρέα Γεωργίου, αλλά η αλήθεια είναι ότι, ακόμη και τα στοιχεία αυτά, δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που, ήδη, συμβαίνει, στην ελληνική οικονομία και κοινωνία.  

Πάντοτε, σε όλες τις κοινωνίες του καπιταλιστικού κόσμου, οι αριθμοί και τα μακροοικονομικά μεγέθη δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να απεικονίσουν την πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει, όχι μόνον επειδή οι αριθμοί και τα μεγέθη δεν ανταποκρίνονται, σε αυτό που υποτίθεται ότι εκφράζουν, αλλά και επειδή, ακόμη και όταν το εκφράζουν, δεν μπορούν να απεικονίσουν την ένταση του προβλήματος, που δημιουργείται και φυσικά αδυνατούν να εντοπίσουν και να προβλέψουν τις ατομικές και κοινωνικές συμπεριφορές, που θα εκπορευθούν από τους αριθμούς και τα μακροοικονομικά αυτά μεγέθη, τα οποία έχουν άμεσες και συγκεκριμένες επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. 

 Βέβαια, η αδυναμία του εντοπισμού και της πρόβλεψης, δεν σημαίνει ότι είναι αδύνατη η πιθανολόγηση των ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών, που εκλύονται από την πραγματοποίηση των εκάστοτε μακροοικονομικών μεγεθών. Κάθε άλλο. Η πιθανολόγηση των συμπεριφορών αυτών είναι σίγουρη, στον βαθμό, που οι κοινωνικές επιστήμες είναι στην πρώτη γραμμή όλων των αναπτυσσόμενων τακτικών και στρατηγικών των διεθνών και των εντόπιων ελίτ, αλλά η πιθανολόγηση δεν είναι πρόβλεψη. Ουδέποτε ήταν.  

Βλέποντας, λοιπόν, την εξέλιξη των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας, καταλαβαίνουμε ότι η προβλεπόμενη (για την ακρίβεια, η πιθανολογούμενη) εξέλιξη του ελληνικού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, κατά το τρέχον έτος, που, σε λίγες ημέρες κλείνει τον κύκλο του, θα το οδηγήσει, σε επίπεδα μικρότερα του 2004. Έτσι, το 2013, το ελληνικό ΑΕΠ υπολογίζεται να κλείσει στα επίπεδα των 182,911 δισ. €, ένα ποσόν το οποίο υπολείπεται, κατά πολύ, από το αντίστοιχο επίπεδο των 185,266 €, στο οποίο είχε κλείσει, το 2004. Για να έχουμε, μάλιστα, ένα ενδιάμεσο μέτρο σύγκρισης, απαραίτητο είναι να θυμηθούμε ότι το 2008, το ελληνικό ΑΕΠ έφθασε στα 233,198 δισ. €.  

Η τελική καταναλωτική δαπάνη του ελληνικού πληθυσμού, στην ίδια περίοδο, δεν ήταν καθόλου καλύτερη, παρά το γεγονός ότι φαίνεται έτσι. Από τα επίπεδα των 162,201 δισ. €, στα οποία έφθασε η τελική καταναλωτική δαπάνη, κατά το 2004, το ίδιο μακροοοικονομικό μέγεθος οδηγείται, το 2013, στα 166,449 δισ. €. Έτσι, η τελική καταναλωτική δαπάνη το 2013, έπεσε κάτω από τα επίπεδα του 2005, στο οποίο είχε φθάσει, στα 169,662 δισ. € και αν κρατήθηκε, σε επίπεδα μεγαλύτερα του 2004, αυτό οφείλεται, στις αποσύρσεις των τραπεζικών καταθέσεων -, για τις οποίες θα μιλήσουμε πιο κάτω, στις οποίες αποσύρσεις προέβη ο ελληνικός πληθυσμός, προκειμένου να μπορέσει να συγκρατήσει την σαρωτική πτώση του βιοτικού του επιπέδου. Αρκεί και μόνο να θυμηθούμε ότι η τελική καταναλωτική δαπάνη στην ελληνική οικονομία, το 2008 βρισκόταν στα 210,982 δισ. €.  

Αλλά και η πορεία του ακαθάριστου σχηματισμού κεφαλαίου, στην ελληνική οικονομία, όλα αυτά τα χρόνια, είναι τραγικός. Από τα επίπεδα των 41,697 δισ. € (με ακαθάριστο σχηματισμό πάγιου κεφάλαιου, στα 40,788 δισ. €), που ήταν το 2004, θα κλείσει, τώρα, το 2013, στα 22,315 δισ. €. Αρκεί και μόνο, να θυμηθούμε ότι το 2008, ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου, στην ελληνική οικονομία, βρισκόταν, στα 55,996 δισ. € (με ακαθάριστο σχηματισμό παγίου κεφαλαίου, στα 52,607 δισ. €). 


Με λίγα λόγια, οι επενδύσεις στην ελληνική οικονομία έχουν, κυριολεκτικά, σαρωθεί. Από το 30,2%, που βρίσκονταν το 2004, κατρακύλησαν, στο 12,2% του ΑΕΠ, το 2013 (!!!) και ενώ το 2008, βρίσκονταν, στο 24% του ΑΕΠ της χώρας. Με δεδομένη την κατακρήμνιση των επενδύσεων, η κατακλυσμιαία πτώση του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού έχει οδηγήσει και στην αντίστοιχη δραματική πτώση της καταθετικής βάσης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, το οποίο, ακριβώς, επειδή δεν μπορεί να αναποκριθεί, στις υποχρεώσεις του, βρίσκεται ενώπιον ενός bail in, το οποίο θα συνοδευτεί και από ένα κούρεμα των καταθέσεων, το οποίο, ήδη, έχει αρχίσει, να πραγματοποιείται, υπέρ του δημοσίου, με τις άμεσες κατασχέσεις, από τους τραπεζικούς λογαριασμούς των οφειλών, προς το δημόσιο και με την αποπληρωμή των δυσβάστακτων φόρων, οι οποίοι δεν είναι δυνατόν να πληρωθούν από τα τρέχοντα εισοδήματα.  

Με δεδομένο ότι οι καταθέσεις, οι οποίες έχουν ποσά, άνω των 100.000,00 € είναι το 0,5% του συνόλου των καταθέσεων και με επίσης, δεδομένο ότι οι καταθέσεις των νοικοκυριών, από τα 2.000,00 €, μέχρι το ποσόν των 100.000,00 €, φθάνουν, στο 18,1% του συνόλου των καταθέσεων, εκ των οποίων, το 81,4% φθάνει, μέχρι τα 2.000,00 €, γίνεται κατανοητό ότι η "εγγύηση", για το ότι το κούρεμα (δηλαδή η κατάσχεση) των καταθέσεων δεν θα αγγίξει όσες είναι, κάτω των 100.000,00 €, δεν έχει καμμία υπόσταση. Ούτως, ή άλλως, δεν είχε υπόσταση, αλλά η σκληρή πραγματικότητα, που αφορά τα ποσά, που περιέχονται, στο σύνολο των καταθετικών τραπεζικών λογαριασμών των Ελλήνων, δεν αφήνε πολλά περιθώρια. Η κατάσχεση των καταθέσεων, όταν αποφασιστεί, θα ξεκινήσει, από πολύ χαμηλά ποσά, προκειμένου να είναι αποτελεσματική. Ίσως και από το πρώτο ευρώ. 

Όμως, όπως είπα, η καταθετική βάση των νοικοκυριών, στις ελληνικές τράπεζες, είναι ασθενική και φθίνουσα. Ήδη, κατά τον τρέχοντα τελευταίο μήνα του 2013, οι καταθέσεις των νοικοκυριών, στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, υπολογίζεται, με την αποπληρωμή των φόρων, να πέσει, στα 132,5 δισ. €, από 134,8 δισ. €, που ήσαν τον περασμένο Οκτώβριο και ενώ, τον Μάρτιο του 2013, ήσαν, στα επίπεδα των 138,3 δισ. € (και για να έχουμε ένα μέτρο πρόσφατης σύγκρισης, πρέπει να πούμε ότι τον Δεκέμβριο του 2011, ήσαν στα 144,9 δισ. €, για να πέσουν, στο κατώτερο σημείο τους, τον Ιούνιο του 2012, όταν λόγω των βουλευτικών εκλογών της 17/6/2012 και του φόβου του ΣΥΡΙΖΑ, είχαν φθάσει στο κατώτερο, έως τώρα, σημείο πτώσης τους, ήτοι στα 127,4 δισ. €).  

Αλλά και όλη αυτή η προπαγανδιστική πολυλογία, για το ανύπαρκτο πρωτογενές πλεόνασμα, δεν κρύβει τον ζόφο, που κουβαλάει και ο οποίος, πλέον, επιδεικνύεται, σε όλη του την έκταση. Έτσι, το ταμειακό πρωτογενές έλλειμμα των 4 δισ. €, που υπολογίζεται να παρουσιάσει ο ελληνικός κρατικός προϋπολογισμός, με το κλείσιμο του 2013, μετατρέπεται, σε μια μαγική εικόνα πρωτογενούς "πλεονάσματος", αφού αφαιρεθούν 5,6 δισ. €, τα οποία έχουν να κάνουν, με την αποφυγή πληρωμής ληξιπρόθεσμων οφειλών του ελληνικού δημοσίου και αφού προστεθούν έσοδα, της τάξης του 1,5 δισ. €, τα οποία προέρχονται, από επιστροφές αποδόσεων των ελληνικών ομολόγων, που κατέχουν οι κεντρικές τράπεζες των κρατών της ευρωζώνης.  

Όμως και πάλι ο υπολογισμός αυτός είναι εσφαλμένος, απλούστατα, επειδή το ταμειακό πρωτογενές έλλειμμα, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα εξελιχθεί, έτσι, όπως προβλέπεται. Θα ξεπεράσει τα 4 δισ. € και από ό,τι φαίνεται το τελικό δημοσιονομικό έλλειμμα, με όλους τους αλχημικούς υπολογισμούς του οικονομικού επιτελείου του Γιάννη Στουρνάρα, θα φθάσει στα 0,7 δισ. €. Αν, μάλιστα, αφαιρέσουμε τις αλχημείες του Στουρνάρα, τότε, το πραγματικό πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού του 2013 θα ξεπεράσει τα 2,5 δισ. €, αφού ληφθούν, υπόψη και οι αυξημένες εισπράξεις φόρων, στο τελευταίο δίμηνο του τρέχοντος έτους. Το αστείο, μάλιστα, είναι ότι και το γενικό δημοσιονομικό έλλειμμα θα ξεπεράσει το ποσόν των 23 δισ. € και θα αντιστοιχεί στο 12,6% του ελληνικού ΑΕΠ, παραμένοντας, σε πολύ υψηλά επίπεδα, παρά το τεράστιο μέγεθος της οικονομικής προσαρμογής της ελληνικής κοινωνίας, το ΑΕΠ της οποίας υπολογίζεται ότι, σε σχέση, με το 2008, έχει πέσει, περισσότερο από 50 δισ. €.       

Αλλά εκεί, που χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα, είναι, σε σχέση με την εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους, το μέγεθος του οποίου, ουσιαστικά, αποκρύπτεται. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι, το 2013, θα καταλήξει να είναι 321 δισ. €. Ο ισχυρισμός είναι, προδήλως, ψευδής. Το ελληνικό δημόσιο χρέος πρέπει να βρίσκεται, στα επίπεδα των 380 δισ. €, χωρίς να υπολογίζουμε τις εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου, οι οποίες, εάν υπολογισθούν, θα εξακοντίσουν το χρέος αυτό, σε επίπεδα, πολύ πάνω, από τα 600 δισ. €. Αλλά και αν, ακόμη, αποδεχθούμε τους κυβερνητικούς υπολογισμούς, το ελληνικό δημόσιο χρέος φθάνει, το 2013, στο 175,49% του ΑΕΠ, ενώ το 2014, με υπολογισμένες πληρωμές τόκων, χρεωλύσιων και λοιπών αναγκών δανεισμού, οι οποίες θα ξεπεράσουν, όλες μαζύ, "αισίως", τα 70 δισ. €, το ύψος του χρέους αυτού, το χρέος αυτό θα πλησιάσει το 200% του ΑΕΠ - εάν δεν το ξεπεράσει.  


Αυτές και μόνο οι εξελίξεις δείχνουν τις αιτίες και τους λόγους της κατακρήμνισης του ουσιώδους θεωρητικού, πολιτικού και ιδεολογικού περιεχομένου της σαθρής και εξωπραγματικής ιδεοληπτικής μονομανίας του "εκσυγχρονιστικού ευρωπαϊσμού", ο οποίος στηρίζεται σε έναν, κατ' εξοχήν, ανορθολογικό βολονταρισμό, ο οποίος γίνεται, ολοένα και περισσότερο, απάνθρωπος, ακριβώς, λόγω της τραγικής πρακτικής του αποτυχίας.  

Όλα αυτά περιγράφουν, πλήρως και παραστατικότατα, το υπόβαθρο του ψυχορραγήματος της Νέας Δημοκρατίας, όπως, ακριβώς, συνέβη και με το ΠΑΣΟΚ

Αυτό το υπόβαθρο, άλλωστε, είναι το ίδιο υπόβαθρο, που οδηγεί στην εξαέρωση και του ιδεοληπτικού λόγου του σύγχρονου "ευρωπαϊσμού", ο οποίος, ταυτιζόμενος, με την, κατ' εξοχήν, ανορθλογική κατασκευή της ευρωζώνης, πνέει τα λοίσθια.

Και επί του παρόντος, δεν φαίνεται να υπάρχει αντίρροπη δύναμη, η οποία να μπορεί να ανατρέψει την όλη διαδικασία....

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Ο Κώστας Σπέρας, μέσα από μια απόπειρα ιστορικής αποτίμησης. (Αλήθειες και ψέματα, γύρω από την δραστηριότητα και την δολοφονία του πρώην αναρχοσυνδικαλιστή, στις ταραγμένες δεκαετίες 1930 - 1940).

  video


Ο Κώστας Σπέρας, η δράση του και ο θάνατός του, πρωταγωνιστούν στο σημερινό δημοσίευμα, με το οποίο θα προσπαθήσω μια αποσαφήνιση των εκκρεμοτήτων, που έχουν μείνει από τα προηγούμενα δημοσιεύματα. Όσο, δηλαδή μπορούν να αποσαφηνισθούν αυτού του είδους τα ιστορικά ζητήματα μιας σκοτεινής και ταραγμένης περιόδου, όπως αυτή, που αφορά τον Μεσοπόλεμο του περασμένου αιώνα.

Από την εποχή που ασχολήθηκα εντατικά, με τον παλαιό αναρχοσυνδικαλιστή της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα, ο οποίος στην πορεία του χρόνου συντηρητικοποιήθηκε, χωρίς, ποτέ να ξεκόψει, οριστικά, από το παρελθόν του, στο οποίο, κατά καιρούς επέστρεφε και από το οποίο απομακρυνόταν, ενώ πολλές φορές, αυτό το παρελθόν και τις ιδέες του, τα συνέπλεκε, με, άκρως, αντίθετες τοποθετήσεις, έχει περάσει πολύς καιρός και από τότε, πολλά πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει, σχετικά με αυτόν, την δράση του και τον θάνατό του.

Το πώς δολοφονήθηκε ο Κώστας Σπέρας, από τους σταλινικούς, κατά την περίοδο της γερμανικής Κατοχής και συγκεκριμένα, από τον καπετάνιο του ΕΛΑΣ Ανδρέα Μούντριχα (καπετάν-Ορέστη) είναι, περίπου, γνωστό. Τις όποιες λεπτομέρειες, που έγιναν, τελευταία, γνωστές θα τις δούμε, αργότερα, αφού, προηγουμένως, "απολαύσουμε" ένα άθλιο παραμυθολογικό κείμενο του γνωστού σταλινικού συνδικαλιστή ηγέτη Κώστα Θέου, στο οποίο γίνεται μια ελεεινού περιεχομένου, αναφορά, στις συνθήκες και τις "αιτίες" της δολοφονίας του Κώστα Σπέρα, την οποία προσπαθεί να παρουσιάσει, ως προϊόν "πολέμου" και έργο "πατριωτών", δηλαδή - περίπου -, ως "πατριωτικό" καθήκον. (Καθήκον ήταν η δολοφονία του Κώστα Σπέρα. Μόνο, που το καθήκον αυτό ήταν ένα καθήκον, το οποίο είχε να κάνει, με την εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων του Κ.Κ.Ε. και όσων αρνούνταν να υποκύψουν στις θελήσεις και στις επιδιώξεις του).

Αυτό το παραμυθολόγημα του Κώστα Θέου, ειδικά για την δολοφονία του Κώστα Σπέρα, που δεν έχει καμμία σχέση, με τα πραγματικά περιστατικά της δολοφονίας του πρώην αναρχοσυνδικαλιστή, αποδεικνύει την θρασύτητα των σταλινικών και την ικανότητά τους να πουν οποιοδήποτε ψέμα, όσο μεγάλο και όσο απίστευτο και αν είναι αυτό το ψέμα.

Ας δούμε αυτό το, εγγράφως, αποτυπωμένο μύθευμα του Κώστα Θέου, που απευθυνόταν στους Βρετανούς Εργατικούς συνδικαλιστές, τους οποίους προσφωνούσε, ως "συντρόφους" :


"Ανοιχτό γράμμα του Γενικού Γραμματέα της Ενωτικής ΓΣΕΕ

Αθήναι, 25 Φεβρουαρίου 1945
Προς τον Πρόεδρον και τα μέλη
της Αγγλικής Εργατικής Αποστολής

ΕΝΤΑΥΘΑ

Αγαπητοί Σύντροφοι,

Ξαφνική επιδείνωση της αρρώστειας μου, με αναγκάζει, με λύπη μου, να μην πάρω μέρος στη σημερινή μας συνεδρίαση. Ελπίζω, σύντομα, νάχω την ευκαιρία να παρευρεθώ σε άλλη συνάντηση μας. Εν τω μεταξύ, θεωρώ καθήκον μου να σας εκθέσω και γραφτά τις σκέψεις μου, για μερικά βασικά προγράμματα, που προκύψαν, κατά τις συζητήσεις μας στις δύο συνεδριάσεις, γιατί ούτε ο χρόνος, ούτε η ατμόσφαιρα, μας επέτρεψαν να αναλύσουμε τα ζητήματα αυτά, σε όλο τους το βάθος και το πλάτος.

1. Εξεθέσαμε, ως απαραίτητη προϋπόθεση συμμετοχής μας στην προσωρινή Διοίκηση, που θα ανασυγκροτούνταν, σύμφωνα με το άρθρο 7 της Συμφωνίας Σιτρίν, τον αποκλεισμό απ' αυτήν των ανθρώπων, που χρησιμοποίησε ο Δημητράτος, στο ανώτατο επιτελείο του, για τη φασιστικοποίηση των συνδικάτων και των ανθρώπων, που εχρησιμοποίησαν οι Κυβερνήσεις Κουίσλινγκ, για να παρουσιάσουν την εργατική τάξη, στο πλευρό των κατακτητών, για το πνίξιμο της αντίστασης των εργατών, για να στείλουν χιλιάδες εργάτες στη Γερμανία και στα στρατόπεδα και στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Αυτό τον όρο δεν τον θέσαμε, από προσωπικό καπρίτσιο και αυθαίρετα, αλλά γιατί αποτελεί μιαν από τις βασικές αρχές και προϋποθέσεις, για την εξυγίανση του εργατικού συνδικαλιστικού μας κινήματος, απ' το φασισμό και για την αποκατάσταση των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Αυτός ο όρος είναι αίτημα ολόκληρης της Εργατικής Τάξης της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρου του κόσμου, αφού και το Παγκόσμιο Συνέδριο Εργασίας τις ίδιες αρχές διακήρυξε, που αποτελούν και τα ιδανικά του Συμμαχικού αγώνα.

2. Οι αντιπρόσωποι της σημερινής προσωρινής Διοίκησης της ΓΣΕΕ απόκρουσαν, με θυμό, αυτή τη βασική αρχή και αξίωσαν, σαν απάντηση σ' αυτή - ν' αποκλειστούν όσοι κατά τα τελευταία γεγονότα του Δεκέμβρη τάχθηκαν, στο πλευρό του ΕAM και του λαού, που αγωνίζεται, εναντίον του φασισμού και για τη Δημοκρατία και Ανεξαρτησία της χώρας. Μας είπαν δολοφόνους συνδικαλιστικών στελεχών και μας κατηγόρησαν ότι ανατινάξαμε τα εργοστάσια και εξ αιτίας τους, μένουν άνεργοι χιλιάδες εργάτες. Και εδήλωσαν πως η σημερινή Προσωρινή Διοίκηση της ΓΣΕΕ αποτελείται από τρεις παρατάξεις: Από την παράταξη του Κουίσλιγκ Καλύβα. Από την παράταξη του Αρχιφασίστα Δημητράτου και από την παράταξη του μοναρχικού Χατζηδημήτρη. (Ο ίδιος ο Χατζηδημήτρης, όπως θυμάστε στην πρώτη συνεδρίαση μας, της 21.2.45, χαρακτήρισε το Γλύξμπουργκ, ως τον καλίτερο Ελληνα).

3. Σεις, η αντιπροσωπεία των Αγγλικών Τρεντ-Ούνιον, θέλοντας, οπωσδήποτε, να πετύχετε ένα συμβιβασμό, προσπαθήσατε να απομακρύνετε, από τη συζήτηση τα θέματα εκείνα, που προκαλούν τις διαφωνίες. Και μας ρωτήσατε, αν είμαστε διατεθειμένοι να αποσύρουμε τον όρο αποκλεισμού των φασιστών και συνεργατών του κατακτητή, για να συζητήσουμε τον αριθμό των εδρών, που θα μας δοθούν στη νέα προσωρινή Διοίκηση. Και σας απαντήσαμε, πως το λιγότερο, που μας ενδιαφέρει, είναι ο αριθμός εδρών, που θα πάρουμε, προσθέτοντας πως είμαστε πρόθυμοι να υποστηρίξουμε μια νέα προσωρινή Διοίκηση, έστω και αν δεν συμμετέχουμε σ' αυτή, υπό τον όρο, όμως, ότι θα συγκροτηθεί σύμφωνα, με τις αντιφασιστικές και δημοκρατικές αρχές, που διακήρυξε το Παγκόσμιο Συνέδριο Εργασίας του Λονδίνου.

Και τώρα, αγαπητοί σύντροφοι νομίζω απαραίτητο να σας εξηγήσω - όσο μπορώ συντομότερα - τους λόγους της επιμονής μας, στις αρχές, που διατυπώσαμε.

Όταν θέσαμε τον όρο του αποκλεισμού των φασιστών και συνεργατών του κατακτητή ομολογούμε ότι δεν φανταζόμασταν πως θα είχαν την τόλμη να εμφανίσουν, δημοσίως, την παράταξη του αρχιφασίστα Δημητράτου, που καταδικάστηκε και στιγματίστηκε, από τη Διεθνή Συνδικαλιστική Ομοσπονδία, της οποίας πρόεδρος είναι ο πρόεδρος σας Σερ Βάλτερ Σιτρίν, και την παράταξη του άλλου αρχιφασίστα Υπουργού των Γερμανών Καλύβα, που έστειλε χιλιάδες αγωνιστές της Εργατικής Τάξης, στα στρατόπεδα και στα εκτελεστικά αποσπάσματα, που έβγαλε τους εγκληματικούς νόμους 1038, για να εξαναγκάσει τους Έλληνες εργάτες να πάνε στη Γερμανία και 522, τους οποίους και πλήρωσε, με το προδοτικό του κεφάλι. Ο ραδιοφωνικός σταθμός του Λονδίνου, τότες, που σκοτώθηκε ο προδότης αυτός, είπε: «ν' αγιάσει το χέρι του πατριώτη, που σκότωσε τον προδότη Καλύβα».
Η τέτοια, όμως, δημοσία εμφάνιση των δύο αυτών φασιστικών παρατάξεων και το γεγονός ότι αυτές οι παρατάξεις έχουν, στα χέρια τους, τη Διοίκηση της Γενικής Συνομοσπονδίας και ασύδοτοι διορίζουν τα πρωτοπαλίκαρα τους, στις Διοικήσεις των Εργατικών Κέντρων και των Σωματείων, δείχνει πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος να ξαναπέσουν και πάλι, τα συνδικάτα, στην κατάσταση της 4ης Αυγούστου, παρ' όλες τις υποκριτικές διακηρύξεις τους, περί σεβασμού των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Για την αξία των διακηρύξεων αυτών, πρέπει νάχετε σχηματίσει και σεις κάποια γνώμη, από τον τρόπο, που διεξάγουν τη συζήτηση, οι άνθρωποι αυτοί, στις συνεδριάσεις μας. Κάθε φορά που θα ακούσουν, από το στόμα μας, κάτι δυσάρεστο, μας απειλούν να μας δώσουν στην ασφάλεια, για «δολοφόνους». Όταν εμάς προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν, με τέτοιες απειλές, μπορείτε να μαντέψετε τι θα γίνεται, με τους πολλούς εργάτες, που, στις γενικές συνελεύσεις, ή στα συμβούλια, θα τολμήσουν να διαφωνήσουν μαζύ τους.

Ύστερα από ένα πόλεμο, που, έξη χρόνια, τώρα, διεξάγουν οι λαοί, για τη συντριβή του φασισμού, ύστερα από τόσο αίμα, που έδωσε ο Ελληνικός λαός και κυρίως, η εργατική τάξη της Ελλάδας, για να απαλλαχτεί, από τα δεσμά του φασισμού, ύστερα από τη διακήρυξη του Παγκόσμιου Εργατικού Συνεδρίου και τη Συνδιάσκεψη των Συμμάχων, στη Γιάλτα, η συγκρότηση της προσωρινής Διοίκησης της ΓΣΕΕ, με συμμετοχή και μάλιστα, με κυρίαρχες τις ανοιχτά φασιστικές αυτές παρατάξεις, αποτελεί πρόκληση, κατά των εργατών της Ελλάδας, ασέβεια στο αίμα και στους μάρτυρες, που έπεσαν, στον αγώνα, εναντίον του φασισμού και βάζει, αυτόματα, την τέτοια Διοίκηση της ΓΣΕΕ, έξω απ' τις αρχές του Διεθνούς Συνδικαλιστικού κινήματος και του Συμμαχικού αγώνα.

Η συμμετοχή η δική μας, σε τέτοια Διοίκηση, θα ήταν μια ανήθικη, χωρίς αρχές, συμφωνία, με μοναδικό αποτέλεσμα να καλύπτουμε τις ευθύνες της φασιστικής πολιτικής.

Σεις, οι αντιπρόσωποι των Αγγλικών Τρεντ-Ούνιονς, δεν εξετάσατε, απ’ αυτή την άποψη, το πρόβλημα. Επειδή οι άλλοι - σαν απάντηση στον όρο που θέσαμε - μας χαρακτήρισαν «κόκκινους φασίστες» «δολοφόνους», «καταστροφείς των εργοστασίων» και την άμυνα του Ελληνικού Λαού, απέναντι στο φασισμό, κατά τα γεγονότα του Δεκέμβρη, σαν «κίνημα αντεθνικό, με σκοπό την εγκαθίδρυση κόκκινης φασιστικής δικτατορίας», εσείς βρήκατε σωστό να μας βάλετε στην ίδια μοίρα, μ' αυτούς και να ζητήσετε κι απ' τις δύο πλευρές, να αποσύρουμε τους όρους μας.

Επιτρέψτε μου, αγαπητοί σύντροφοι, να σας τονίσω πως η άποψη σας αυτή δεν είναι η σωστότερη. Είναι ασύμβατη, με τις αρχές τις αντιφασιστικές, που πρέπει να αποτελούν το πιστεύω του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν είναι σωστό το επιχείρημα ότι δεν έχετε τα χρειαζούμενα στοιχεία, για να κρίνετε τα πρόσωπα, αν είναι, ή δεν είναι, φασίστες και συνεργάτες του κατακτητή. Αν επρόκειτο να κρίνετε ορισμένα άτομα αυτό θα ήταν, κάπως, δύσκολο, όχι, όμως και αδύνατο. Τώρα, όμως, πρόκειται, για παρατάξεις, που μόνες τους διακηρύττουν, πως είναι η μια παράταξη του Δημητράτου και η άλλη παράταξη του Καλύβα. Και είναι, παγκόσμια, γνωστό ότι ο Δημητράτος και η παράταξη του, φασιστικοποίησε τα συνδικάτα και έκλεισε, στα κάτεργα, χιλιάδες στελέχη συνδικαλιστικά και φεύγοντας, απ' την Ελλάδα, τα παρέδωκε στους γερμανοϊταλούς και τουφεκίστηκαν. Είναι, επίσης, παγκόσμια, γνωστό ότι ο Καλύβας και η παράταξη του, υπηρέτησαν τον κατακτητή, στείλαν χιλιάδες εργάτες, στο θάνατο και προμήθεψε δύο Υπουργούς, στις Κυβερνήσεις του Κουίσλιγκ. Πώς είναι δυνατόν Σεις, αντιπρόσωποι των Αγγλικών Τρεντ-Ούνιονς, που ήρθατε, εδώ, για να επιβλέψετε, στην δημοκρατικοποίηση των συνδικάτων και στην απαλλαγή τους, απ' τη φασιστική επιρροή, να αναγνωρίζετε την κυριαρχίαν των φασιστικών αυτών παρατάξεων, στην προσωρινή Διοίκηση της ΓΣΕΕ, χωρίς νάχουν, ούτε το δικαιολογητικό ότι έχουν εκλεγεί, αλλά διορίστηκαν, από έναν Υπουργό; Δεν είναι, επίσης, σωστό το επιχείρημα - που πιθανόν έχετε υπόψη σας - ότι την ίδια επιείκεια δείχνετε και στη δική μας παράταξη, ζητώντας, απ' τους άλλους, ν' αποσύρουν τον όρον του αποκλεισμού μας. Εμείς αυτή την επιείκεια δεν τη δεχόμαστε.

Αν πραγματικά πιστεύετε ότι η παράταξη μας είναι τρομοκρατική και φασιστική κόκκινου, ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος, να προτείνετε και το δικό μας αποκλεισμό. Δεν μπορείτε, όμως, να αναγνωρίσετε φασιστικές παρατάξεις, που, επίσημα, το διακηρύττουν ότι είναι τέτοιες, όπως οι παρατάξεις Καλύβα και Δημητράτου και να είστε εντάξει, με το σκοπό της εξυγίανσης του συνδικαλιστικού κινήματος, απ' το φασισμό. Όσον αφορά εμάς, νομίζω πως είναι απαραίτητο να ξέρετε μερικά, για τα περί «δολοφονιών», «κόκκινου φασισμού» κ.λπ. που η άλλη πλευρά, συνεχώς, εκστομίζει εναντίον μας:

1ον) Κατά την διχτατορία της 4ης Αυγούστου, που κυριαρχούσε η πλευρά αυτή, μας είχε κλείσει μαζί, με χιλιάδες άλλους αντιφασίστες, στα κάτεργα. Όταν ήρθαν οι Γερμανοί, η ίδια αυτή πλευρά, μας παράδωσε σ' αυτούς, για να μας εκτελέσουν. Και εκτελέστηκαν χιλιάδες σύντροφοι μας και εκατοντάδες συνδικαλιστικά στελέχη, μεταξύ των οποίων: Κώστας Λαζαρίδης, Γεν. Γραμματέας της Ενωτικής Συνομοσπονδίας, Γιώργος Γρηγοράτος, Γραμματέας Ομοσπονδίας Δέρματος, Αντώνης Δημητρακόπουλος μέλος της Διοίκησης της Ενωτικής Συνομοσπονδίας, Δημ. Πολύζος, Γραμματέας Ομοσπονδίας Επισιτισμού, Γιώργος Δροσόπουλος, Γραμματέας Επισιτισμού, Κώστας Μαλαμίδης μέλος της Διοίκησης της Ομοσπονδίας Καπνεργατών, Ηλίας Μπερκέτης, Γραμματέας της Ομοσπονδίας Δέρματος, Φώτης Θεοδωρόπουλος, μέλος της Διοίκησης της «Ενώσεως Ιδιωτικών Υπαλλήλων» και εκατοντάδες άλλα στελέχη μας. Εμείς, με χίλιες περιπέτειες, αποδράσαμε, στις 15 Ιουλίου 1942 και αποφύγαμε την εκτέλεση, που μας προόριζε η άλλη πλευρά, που εμφανίζεται, τώρα, σαν παράταξη Δημητράτου - Καλύβα.

2ον) Κατά την κατοχή, που η, σήμερα, εμφανιζόμενη επίσημη παράταξη Καλύβα ήταν στην υπηρεσία των κατακτητών και είχε μεταβάλει τη Γενική Συνομοσπονδία, σε παράρτημα των S.S. και τα οικήματα των εργατικών οργανώσεων, σε τόπους βασανιστηρίων και εκτελέσεων των αγωνιστών της εργατικής τάξης - εμείς είχαμε οργανώσει ολόκληρη την εργατική τάξη, μέσα στις γραμμές του Εργατικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και οργανώσαμε, διεξήγαμε και καθοδηγήσαμε όλες τις απεργίες, τα σαμποτάζ και τις μεγαλειώδεις μάχες-διαδηλώσεις της εργατικής τάξης, ενάντια στον ξένο κατακτητή, ενάντια στην επιστράτευση, την οποία εμείς ματαιώσαμε και για την Λευτεριά της πατρίδας μας. Για τους αγώνες μας αυτούς, μίλησαν, με θαυμασμό, σ' όλον τον κόσμο. Κατά την περίοδο αυτή, η άλλη πλευρά, η παράταξη Καλύβα συμμετείχε στην Κυβέρνηση, με δύο, κατά συνέχεια, υπουργούς και εμάχετο, με τον τύπο, με το ραδιόφωνο και με το όπλο, στο πλευρό των καταχτητών, εναντίον της εργατικής τάξης και του Έθνους μας. Μέσα στον πόλεμο αυτό, είχαμε άπειρα θύματα και από την άλλη πλευρά σκοτώθηκαν, από πατριώτες, οι Καλύβας, Μανωλέας και Σπέρας, των οποίων τις χήρες σας παρουσιάζουνε, σήμερα, για να σας πούνε πως είμαστε δολοφόνοι.

3ον) Όταν, με τους αγώνες μας, διώξαμε τους Γερμανούς από την πατρίδα μας - μόνοι μας, χωρίς να κάνουν καμιά απόβαση οι Σύμμαχοι μας Άγγλοι- και είχε σχηματιστεί η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, με τον Παπανδρέου, το ΕΑΜ, στο οποίο συμμετέχουμε, εξάσκησε όλη του την επιρροή να μη γίνει καμιά αυτοδικία, όπως ζητούσε ο βασανισμένος, στα τέσσερα χρόνια της κατοχής, λαός και όπως έγινε και στην Γαλλία, στην Βουλγαρία, στην Γιουγκοσλαβία και σ' όλες τις απελευθερούμενες χώρες, όπου οι προδότες συνεργάτες του κατακτητή λυντσαρίστηκαν. Αν το ΕΑΜ είχε σκοπό να πάρει την εξουσία, όπως το κατηγορούν, θα την έπαιρνε, στις 10 του Οχτώβρη, οπότε δεν υπήρχε καμιά δύναμη να το εμποδίσει. Και αν επεδίωκε αντίποινα, δεν θα συγκρατούσε, με μεγάλους κόπους, τις λαϊκές μάζες, για να μην προβούνε, σε τιμωρία των προδοτών, αλλά να περιμένουν τη Δικαιοσύνη. Έτσι, δεν έπαθε κανένας τίποτε, σ' όλο το διάστημα, από τις 10 του Οκτώβρη, μέχρι το Δεκέμβρη, ενώ η φασιστική οργάνωση Χ, που είχε εξοπλιστεί, απ' τους Γερμανούς, κρατούσε τη συνοικία Θησείου, σε τρομοκρατία, δολοφονώντας αγωνιστές οπαδούς του ΕΑΜ.

4ον) Τα γεγονότα του Δεκέμβρη ξέσπασαν γιατί η φασιστική δεξιά φοβούμενη την ελεύθερη, με εκλογές, εκδήλωση της θέλησης του λαού, επεδίωξε να εγκαθιδρύσει φασιστική δικτατορία. Έτσι, ενώ το ΕΑΜ πρότεινε τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, με τον όρο να αφοπλιστούν και οι δυνάμεις της φασιστικής δεξιάς - αυτή επέμενε να αφοπλιστεί, μονομερώς, ο ΕΛΑΣ, για να μπορεί, με τις δικές της ένοπλες συμμορίες, να εκβιάσει και να εκπορθήσει την εξουσία, χωρίς τη θέληση του λαού. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, για το φασιστικό αυτό πραξικόπημα ο λαός της Αθήνας, έκανε συλλαλητήριο και εμείς κηρύξαμε γενική απεργία. Δολοφονικά, οι φασιστικές συμμορίες της δεξιάς χτύπησαν το λαό, στο συλλαλητήριο αυτό και σκότωσαν 35 και τραυμάτισαν 200. Την άλλη μέρα, στην κηδεία των θυμάτων, άλλη δολοφονική επίθεση, εναντίον του λαού, ξάπλωσε άλλους 50 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Από κει και πέρα, άρχισε ο κανονικός πόλεμος του ΕΛΑΣ, στο πλευρό όλου του λαού, εναντίον των φασιστικών συμμοριών και των ταγμάτων ασφαλείας, που είχαν οργανώσει ο κατακτητής, με τον αρχηγό των γερμανικών SS Σίμανα. Συνεπώς, η σύρραξη του Δεκέμβρη δεν ήταν κίνημα, που απόβλεπε, σε δικτατορία του ΕΑΜ, αλλά αντίσταση ολόκληρου του λαού, στο ετοιμαζόμενο φασιστικό πραξικόπημα της αντιδραστικής δεξιάς.

5ον) Δυστυχώς, η φασιστική δεξιά, με τις ραδιουργίες της, κατόρθωσε να παρασύρει στον πόλεμο αυτό και τα Συμμαχικά Βρετανικά στρατεύματα.
Τα αεροπλάνα του Στρατηγού Σκόμπυ εβομβάρδισαν και κατέστρεψαν τα εργοστάσια «ΑΤΛΑΣ», «ΒΙΟΦΑΡΜ», «ΝΑΘΑΝΑΗΛ» και πολλά άλλα, που οι κατάσκοποί του τον πληροφορούσαν, πως είναι γραφεία του ΕΑΜ, ή στεγάζονταν άνδρες του ΕΛΑΣ. Η σκληρότητα, με την οποίαν διεξήγαγαν τον πόλεμο τα βρετανικά στρατεύματα, αποδείχνεται, απ' τις χιλιάδες θύματα του αμάχου πληθυσμού, απ' τους πυροβολισμούς των αεροπλάνων και απ' τους όλμους και το πυροβολικό. Στη συνοικία Νέα Σμύρνη, τα αεροπλάνα κατέβηκαν στις 9 Δεκέμβρη και πολυβόλησαν μια κηδεία. Ο Ιερέας Σ.Νίκης και άλλοι τέσσερις αθώοι, που ακολουθούσαν την κηδεία, σκοτώθηκαν.

Τα ανακοινωθέντα του Στρατηγού Σκόμπυ ανάγραφαν εκείνες τις μέρες: «Το πυροβολικό έριξε χθες 2.000 οβίδες, εις τον χώρον των Αθηνών». Έτσι, τα εργοστάσια δεν τα καταστρέψαμε εμείς, αλλά οι χιλιάδες οβίδες, οι ρουκετοβίδες, οι όλμοι και τα πολυβόλα του Στρατηγού Σκόμπυ.

6ον) Όσον αφορά τα συνδικαλιστικά στελέχη, για τα οποία η άλλη πλευρά μας κατηγορεί, πως έχουμε ηθική ευθύνη, που σκοτώθηκαν, έχουμε να πούμε τα εξής: α. Δεν ξαίρουμε, καθόλου, κάτω από ποιές συνθήκες σκοτώθηκαν. Μπορεί να σκοτώθηκαν πολεμώντας, στην αντίθετη πλευρά του οδοφράγματος, στο πλευρό των φασιστικών συμμοριών. Μπορεί ακόμη να σκοτώθηκαν και σαν κατάσκοποι πολέμου, αφού γίνονταν πόλεμος. Και τέλος μπορεί να σκοτώθηκαν, μέσα σ' αυτή την κοσμοχαλασιά, που γινόταν και από προσωπικούς τους εχθρούς, β. Εμείς οπωσδήποτε καμμιά πληροφορία δεν έχουμε ούτε και μπορούσαμε νάχουμε, γιατί, ούτε στις μάχες παίρναμε μέρος, ούτε είχαμε καμιά αρμοδιότητα άλλη, έξω απ' τις αρμοδιότητες μας, σαν Διοίκηση της ΓΣΕΕ. Εν πάση περιπτώσει, εμείς πρώτοι λυπούμαστε διπλά, που σκοτώθηκαν οι άνθρωποι αυτοί, γιατί θα θέλαμε να αποφανθεί η ίδια η εργατική τάξη, για τη δράση τους, όπως είμαστε βέβαιοι πως θα αποφανθεί και για κείνους, που εμφανίζονται, σήμερα, επίσημα, σαν παράταξη του Καλύβα και του Δημητράτου.

Αγαπητοί Σύντροφοι,

Θεώρησα απαραίτητο να σας εκθέσω, όσο μπορούσα σαφέστερα, τις σκέψεις μου, πάνω στα συζητηθέντα θέματα. Σεις οι ίδιοι είστε αρμόδιοι να καθορίσετε τις στάσεις σας, πάνω στο ζήτημα της εξυγίανσης των συνδικάτων, απ' το φασισμό. Νομίζω, όμως, ότι η υποχρέωση μου να σας δηλώσω - και ελπίζω πως στη δήλωση μου αυτή θα είναι σύμφωνοι και οι σ.σ. Στρατής, Μαργιώλης και Καλομοίρης - πως ούτε η παράταξη της Ενωτικής Γενικής Συνομοσπονδίας, ούτε η εργατική τάξη της Ελλάδας θα αναγνωρίσουν μια Διοίκηση, στην οποία συμμετέχουν και μάλιστα, κυριαρχούν οι φασιστικές παρατάξεις του Δημητράτου και του Καλύβα. Και πιστεύουμε, ακόμα, πως αυτή μας την θέση θα την υιοθετήσει και η Διεθνής Επιτροπή, που βγήκε απ' το Παγκόσμιο Συνέδριο Εργασίας, γιατί βασίζεται στις αρχές, που υιοθέτησε το ίδιο αυτό συνέδριο.

Θα ήμουν ευτυχής αγαπητοί σύντροφοι, αν είχα μια σαφή και συγκεκριμένη απάντηση σας, τη γνώμη σας, για το πώς προβλέπετε ότι η σημερινή Διοίκηση της Γενικής Συνομοσπονδίας που μόνη της διακηρύσσει ότι ανήκει στις παρατάξεις των αρχιφασιστών Δημητράτου και Καλύβα θα εξυγιάνει το συνδικαλιστικό κίνημα από το φασισμό.

Με την ελπίδα πως θάχω την ευτυχία να πάρω την απάντηση σας, σας παρακαλώ να δεχθείτε τους συντροφικούς χαιρετισμούς μου.

ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΣ
Γενικός Γραμματέας της Ενωτικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας
Βουλευτής Δράμας".


Αυτή είναι η επίσημη γραμμή, που εξέφρασε η ηγεσία του Κ.Κ.Ε., μέσω του Κώστα Θέου, για την δολοφονία του Κώστα Σπέρα. Την εξέφρασε, με τον πιο επίσημο τρόπο, στους εκπροσώπους των εργατικών συνδικάτων της Βρετανίας, αμέσως, μετά τα Δεκεμβριανά, προσδιορίζοντας τον ρόλο του Κώστα Σπέρα, ως "προδότη" και "συνεργάτη των κατακτητών". Ως αιτιολόγηση του χαρακτηρισμού αυτού, κρίθηκε αρκετό να αναφερθεί ότι ο Σπέρας ανήκε στην παράταξη του Νίκου Καλύβα, του δωσίλογου υπουργού Εργασίας στην κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη.

Κάπου εκεί, πολλές δεκαετίες αργότερα, (το 2009), οι σταλινικοί προσπάθησαν να πουν ότι ο Κώστας Σπέρας ήταν μέλος της συνδικαλιστικής οργάνωσης του Νίκου Καλύβα, κατασκευάζοντας την πληροφορία ότι ο Σπέρας, όπως και ο Νίκος Καλύβας, ήταν στενός συνεργάτης του φιλοϊταλού παλαιοπολεμιστή συνδικαλιστή Ανδρέα Κονδάκη. Η απόπειρά τους αυτή επιχειρήθηκε να στηριχθεί, σε μια αναφορά, που κάνει ο μελετητής της Ιστορίας Δημοσθένης Κούκουνας , στον τρίτο τόμο του συγγράμματός του, με τίτλο : "Ιστορία της Κατοχής", όπου ο συγγραφέας γράφει, για τον Σπέρα, ότι ήταν μέλος σε έναν κύκλο συνδικαλιστών φίλων και γνωστών του Ανδρέα Κονδάκη, παραπέμποντας σε βιβλίο του κατοχικού δημάρχου Καισαριανής Θάνου Μεταξά για τον Κονδάκη, που εκδόθηκε το 1943 (προφανώς, πριν από την εκτέλεση του Σπέρα).



Ανδρέας Κονδάκης.


Φυσικά, πρόκειται, για μιαν, ακόμη, σταλινική υπερβολή, για μια ανοησία, προκειμένου να υπερασπίσουν τα ανυπεράσπιστα. Ο ισχυρισμός αυτός δεν προκύπτει, από το ίδιο το βιβλίο, στο οποίο αναφέρονται και στο οποίο γράφεται ότι ο Κονδάκης (που φιλοδοξούσε να γίνει κατοχικός υπουργός Εργασίας, χωρίς να το καταφέρει) : ''Γύρω του, είχε δημιουργήσει έναν κύκλο συνδικαλιστών (Ν. Καλύβας, Ε. Ευαγγέλου, Κ. Σπέρας), δημοσιογράφων (Θ. Μεταξάς, Σ. Κωνσταντόπουλος, Π. Δημητρακαρέας) κ.α.'' (σελ. 323). Επίσης αναφέρει και την ιδιότητα του Κονδάκη, η οποία ήταν σημαντική. Ήταν αξιωματικός, σε πολεμική διαθεσιμότητα και πρόεδρος της Συνομοσπονδίας των Παλαιών Πολεμιστών (σελ. 322).

Πρέπει να γνωρίζουν οι αναγνώστες ότι, στον χώρο των παλαιών πολεμιστών, η αριστερά είχε, πάντοτε, στην περίοδο του Μεσοπολέμου, αλλά και αμέσως, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ισχυρότατα ερείσματα. Και οι αρχειομαρξιστές και το Κ.Κ.Ε. και οι όποιοι άλλοι. Ήταν προνομιακό πεδίο οι παλαιοί πολεμιστές, για την αριστερά - και ας προσπάθησαν οι σταλινικοί να παρουσιάσουν τις οργανώσεις των παλαιών πολεμιστών, ως αντιδραστικές! 


Φυσικά, στον χώρο αυτόν των παλαιών πολεμιστών ερείσματα είχαν και η δεξιά - όλων των αποχρώσεων - και το Κέντρο και ως εκ τούτου, αυτού του είδους οι κοινωνικές συναναστροφές δεν ήσαν περίεργες, αφού οι συνδικαλιστές είχαν προσωπικές σχέσεις, μεταξύ τους. Η δημιουργία αυτής της παρέας - γιατί περί αυτού πρόκειται -, είχε προσωπικά και κοινωνικά και όχι πολιτικά χαρακτηριστικά, αφού ο Κονδάκης ήταν και ο ίδιος συνδικαλιστής, όπου, προφανώς, γνώρισε και τους άλλους συνδικαλιστές της παρέας, αλλά και τους δημοσιογράφους.

Άλλωστε και ο ίδιος ο Δημοσθένης Κούκουνας, ο οποίος δεν έχει κανένα λόγο, για να κρύψει την όποια φιλοκατοχική δραστηριότητα του Κώστα Σπέρα - εάν υπήρξε -, δεν ισχυρίζεται ότι ο Σπέρας συνεργάστηκε με τους κατακτητές (Γερμανούς και Ιταλούς). Αυτό, άλλωστε, μου το έχει επιβεβαιώσει, με το, από 26/3/2009, e-mail του, αλλά έχει τοποθετηθεί και δημοσίως, περί αυτού. Από μόνη της, βέβαια, αυτή η τοποθέτηση δεν λέει κάτι, διότι θα μπορούσε να είναι εσφαλμένη. Δεν είναι, όμως, εσφαλμένη, όταν διασταυρωθεί, από άλλες ιστορικές πηγές, τις οποίες θα δούμε, πιο κάτω.

Αυτή, λοιπόν, η κοινωνική συναναστροφή δεν κάνει τον Κώστα Σπέρα, σε καμμία περίπτωση, συνεργάτη των κατακτητών. Και το ότι μπορεί να είχε κάποια συναναστροφή, με τον Ανδρέα Κονδάκη, αυτό δεν σημαίνει ότι είχε πολιτικές σχέσεις, με τους κατακτητές, όπως προσπάθησαν να πουν οι σταλινικοί, το 2009. Δεν είχε. Ούτε και ανέπτυξε κάποια δημόσια πολιτική, συνδικαλιστική - ή άλλη - δραστηριότητα, υπέρ των κατακτητών, ή των οργάνων τους, της κυβέρνησης των δωσιλόγων και των συνεργατών τους, αν και τον είχαν ανάγκη, αφού το κατοχικό καθεστώς και οι συνεργάτες του, προσπάθησαν, επανειλημμένως και με επιμονή, να βρουν και να δημιουργήσουν ερείσματα, στις εργαζόμενες τάξεις της κατεχόμενης χώρας και ιδίως, στην εργατοϋπαλληλική. ("Ι.Π. Χονδροματίδης: Η μαύρη σκιά στην Ελλάδα" http://www.antistasi.info/showthread.php?t=1839 ). Ο Κώστας Σπέρας, δεν πήρε μέρος, σε αυτές τις απέλπιδες προσπάθειες των οργάνων των κατακτητών. Δεν ήταν εκεί.

Άλλωστε και ο Λευτέρης Αποστόλου, της κρυπτογραφικής υπηρεσίας του Ε.Λ.Α.Σ. και άνθρωπος των μυστικών υπηρεσιών του Κ.Κ.Ε., δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο, όπως προκύπτει από το αρχείο του.

Το τραγικό, στην όλη υπόθεση, είναι ότι, στο κείμενο του Κώστα Θέου, η δολοφονία του Κώστα Σπέρα εμπλέκεται, με τις δολοφονίες του Νίκου Καλύβα και του Μανώλη Μανωλέα, οι οποίοι δολοφονήθηκαν, από ομάδες της Ο.Π.Λ.Α., τον Ιανουάριο του 1944. Πέρα από τους όποιους άλλους σκοπούς και στόχους της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., η οποία αποφάσισε και διέταξε την δολοφονία των δύο δωσίλογων, οι οποίοι είχαν συνεργαστεί και εξακολουθούσαν να εργάζονται, μέχρι την τελευταία στιγμή, με τους κατακτητές, αφού, μάλιστα, ο Καλύβας ήταν υπουργός Εργασίας της κατοχικής κυβέρνησης Ιωάννη Ράλλη, ενώ ο παλαιός κούτβης και βουλευτής του Κ.Κ.Ε. Μανωλέας προσέφερε τις εργασίες του στην γερμανική πρεσβεία και στο κατοχικό ραδιόφωνο, είναι απαραίτητο, εδώ, να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα, γύρω από αυτές τις δολοφονίες.

Φυσικά, θα ήταν προτιμώτερο και οι δύο αυτοί συνεργάτες των κατακτητών να δώσουν λόγο, για τις πράξεις τους, ενώπιον των δικαστηρίων της χώρας, μετά την απελευθέρωση. Όμως, η αλήθεια είναι ότι το έργο των ένοπλων ομάδων της Ο.Π.Λ.Α., στις συγκεκριμένες περιπτώσεις, είχε τον χαρακτήρα της έμπρακτης απόδοσης δικαιοσύνης, πολύ περισσότερο, που, σε συνθήκες πολέμου και ενώ η χώρα βρισκόταν, υπό την βάναυση εξουσίαση των ξένων δυνάμεων Κατοχής, οι συγκεκριμένοι αποτελούσαν όργανα των δυνάμεων αυτών και - ιδίως ο Καλύβας - συναπεφάσιζε, με τα λοιπά μέλη της κατοχικής κυβέρνησης, στην οποία συμμετείχε, για τις τύχες του κατεχόμενου πληθυσμού. Την τύχη τους αυτή, ουσιαστικά, την αποδέχτηκαν, ως ενδεχόμενο, όταν και οι δύο πήραν τις αποφάσεις τους και συνεργάστηκαν, με τους κατακτητές.


Ο Μανωλέας δεν ήταν ο μόνος πρώην κομμουνιστής βουλευτής και μέλος της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς κατακτητές. Το ίδιο έκανε και ο Μιχάλης Τυρίμος, το Νο 2, μετά τον Νίκο Ζαχαριάδη. Το καλοκαίρι του 1941 εγκατέλειψε την "ηγεσία" του ΚΚΕ και έγινε υπαρχηγός, στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεωργίου Μερκούρη, το οποίο είχε επανασυσταθεί, επί Κατοχής, για να γίνει το μόνο και επίσημο κόμμα του κατοχικού καθεστώτος, ενώ ο αρχηγός του, που έκανε κουμάντο, μαζί με τους Γερμανούς κατακτητές, από τα παρασκήνια, διορίστηκε, το 1943, Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, μέχρι τον θάνατό του, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.

Ο Μιχάλης Τυρίμος, μαζί με τον Αλέξανδρο Γιάνναρο και τον Μανώλη Μανωλέα, προσπάθησαν να βρουν έρεισμα, στην εργατική τάξη και στον ευρύτερο υπαλληλικό κόσμο, αλλά, πέρα από το γεγονός ότι πλαισιώθηκαν από τον Ανδρέα Κονδάκη και τον Παντέλογλου, η προσπάθειά τους αυτή δεν είχε καμμία επιτυχία. Ουδείς άλλος τους ακολούθησε. Ο Κώστας Σπέρας, παρά τις όσες ανοησίες προσπάθησαν να πουν οι σταλινικοί, για συνεργασία του, με τους Γεώργιο Μερκούρη, Νικόλαο Καλύβα και Ανδρέα Κονδάκη, κατά την διάρκεια της Κατοχής, δεν είχε καμμία συμμετοχή. Έτσι, η προσπάθεια αυτή έπεσε στο κενό.

Φυσικά, ο Τυρίμος είχε το τέλος, που του άξιζε. Θα ήταν προτιμότερο να περάσει από την βάσανο του εδωλίου των δικαστηρίων, για δωσιλογισμό, αλλά δεν γλύτωσε, από την Ο.Π.Λ.Α. Εκτελέστηκε, στα Δεκεμβριανά. 

Ούτε, φυσικά, το 1943, ο Γεώργιος Μερκούρης, είχε κάνει κάποια οργάνωση, με τους Κοκμάδη και Σπέρα, όπως επιχειρούν να ισχυρισθούν οι σταλινικοί. Ο Μερκούρης ήταν Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και όπως είπαμε, ηγείτο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, του επίσημου κόμματος του κατοχικού καθεστώτος, ενώ ο Κοκμάδης προσχώρησε, στους σταλινικούς. Ο Μερκούρης δεν περίμενε το 1943, για να κάνει "κάποια" οργάνωση. Είχε το κόμμα και τις οργανώσεις του, ανάμεσα, στις οποίες και την συνδικαλιστική, στην οποία ο Κώστας Σπέρας δεν συμμετείχε.

(Περισότερα, για την πολιτική και συνδικαλιστική δράση των Ελλήνων φασιστών και εθνικοσοσιαλιστών, ως συνεργατών των κατακτητών, μπορεί να δει όποιος επιθυμεί στο θέμα : "Ι.Π. Χονδροματίδης: Η μαύρη σκιά στην Ελλάδα" http://www.antistasi.info/showthread.php?t=1839 ).




Το σχέδιο της εξόντωσης των πολιτικών και λοιπών αντιπάλων του Κ.Κ.Ε., θύμα του οποίου υπήρξε, εν τη γενέσει του και ο Κώστας Σπέρας, σχεδιάστηκε, αρκετά νωρίς, το 1943, (ευθύς ως ο Ε.Λ.Α.Σ. έγινε η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στον χώρο των ανταρτικών οργανώσεων, λόγω της κατάρρευσης της Ιταλίας και των ιταλικών δυνάμεων Κατοχής, το μέγιστο τμήμα του οπλισμού των οποίων περιήλθε στον Ε.Λ.Α.Σ.), από τους Δημήτρη Γληνό και Γιάννη Ιωαννίδη. Η υλοποίησή του μπορεί να εντατικοποιήθηκε, στο τέλος της Κατοχής και να κορυφώθηκε, τον Δεκέμβρη του 1944, αλλά ξεκίνησε να εφαρμόζεται, από τον Σεπτέμβριο του 1943...




Ως προς τους Καλύβα και Μανωλέα, λοιπόν, αλλά και πολλούς άλλους, όσα λέει ο Κώστας Θέος φαίνονται να είναι δικαιολογημένα και επίσης, φαίνονται να μην στερούνται ηθικής βάσης. Και λέω ότι φαίνονται δικαιολογημένα και όχι ότι είναι δικαιολογημένα, ή ότι φαίνονται να μην στερούνται ηθικής βάσης και όχι ότι δεν στερούνται ηθικής βάσης, επειδή η σταλινική ηγεσία του Κ.Κ.Ε. αθώωσε και ξέπλυνε, πλήρως, σε όλο το διάστημα της Κατοχής και πολύ μετά από αυτήν, τον, επίσης, πραγματικό συνεργάτη των κατακτητών Ιωάννη Καλομοίρη, τον οποίον, διόρισε ηγέτη στο Εργατικό Ε.Α.Μ., αν και γνώριζε, πλήρως, την συνεργασία του, με τους κατακτητές.

 
Για τον Καλομοίρη και την στάση του, στην διάρκεια της Κατοχής, όπου, ως διορισμένος, από τις κατοχικές αρχές, ηγέτης των συνδικάτων, καταδίκασε, το 1941, την πράξη του κατεβάσματος της ναζιστικής σημαίας, από την Ακρόπολη, υπερηφανευόμενος, για την φασιστική του ιδεολογία, όπως έχω αναφέρει σε σχετικό δημοσίευμα, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ - δείτε το "Ιωάννης Καλομοίρης και Κώστας Σπέρας : Δύο περιπτώσεις με εντελώς αποκλίνουσα μεταχείριση από τον σταλινολενινιστικό μηχανισμό του ζαχαριαδικού Κ.Κ.Ε. (Η προδοτική επιστολή Καλομοίρη της 29/8/1941 και το Κ.Κ.Ε.)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/12/2981941-speras-kalomoiris-kke.html , στο οποίο γίνεται εκτενής αναφορά, στην προδοτική στάση του ηγέτη του Ε.Ε.Α.Μ. και στην στάση της ίδιας της σταλινικής ηγεσίας του κόμματος, η οποία χρησιμοποιούσε τον αντιναζισμό, ως σημαία ευκαιρίας - ο Θέος υποστήριξε, πολύ αργότερα, ότι δεν ήξερε τίποτα, ούτε ο ίδιος, ούτε κανείς άλλος στο Κ.Κ.Ε., στο Ε.Α.Μ. και στο Ε.Ε.Α.Μ. Εννοείται, βέβαια, ότι ο Θέος δεν έλεγε την αλήθεια. Σαφώς, ήταν γνωστή η δράση του Καλομοίρη, σε όλους τους. Απλώς, τους ήταν χρήσιμος, ως προκάλυμμα, διότι το Ε.Α.Μ. και οι οργανώσεις του, δεν έπρεπε, επ' ουδενί, να φαίνονται, ως μετωπικές οργανώσεις του Κ.Κ.Ε., ενώ και ο ίδιος τελούσε κάτω, από την απειλή του εκβιασμού των σταλινικών, αφού, πιθανότατα, κάποια ομάδα της Ο.Π.Λ.Α. θα "φρόντιζε", για την τύχη του και τα στοιχεία, που υπήρχαν, σε βάρος του, θα έβγαιναν στην δημοσιότητα, αν επιχειρούσε οποιαδήποτε παρασπονδία, ή παρουσίαζε τάσεις ανυπακοής, στην εκάστοτε γραμμή, που κατέβαζε η ηγεσία του Κ.Κ.Ε.


 Όμως, μαζί με τις επιβεβλημένες, σύμφωνα, με τις ανάγκες των ένοπλων τμημάτων του αγωνιζόμενου έθνους, όπως αυτά εκτιμούσαν τις ανάγκες αυτές και ηθικά, δικαιολογημένες εκτελέσεις, ο Θέος και η υπόλοιπη σταλινική ηγεσία του Κ.Κ.Ε., εκείνη την εποχή, πραγματοποίησαν και προσπάθησαν να καλύψουν, μέσα από αυτές τις δικαιολογημένες εκτελέσεις, ένα τεράστιο πλήθος από άλλες δολοφονίες, οι οποίες δεν είχαν κάποια πατριωτική σκοπιμότητα, ή αιτία και φυσικά δεν έβλαπταν τους κατακτητές. Οι εκτελέσεις αυτές είχαν πολιτικές και κομματικές στοχεύσεις και αποσκοπούσαν, στην διευκόλυνση της κατάληψης της εξουσίας, από το Κ.Κ.Ε., μετά την απομάκρυνση των κατακτητών, μέσα από την μαζική εξόντωση των πολιτικών και στρατιωτικών αντιπάλων του Κ.Κ.Ε. και του Ε.Α.Μ., το οποίο η σταλινική ηγεσία του Κ.Κ.Ε. έλεγχε, πλήρως, αφού η οργάνωση αυτή ήταν ένα πολύ επιτυχημένο μετωπικό σχήμα του κόμματος των σταλινικών.


Χαρακτηριστικό της συκοφαντικής ψευδολογίας του Κώστα Θέου και ευρύτερα, των σταλινικών, ως προς την πολιτική γραμμή, που ακολουθούν, όταν αναφέρονται στην δολοφονία του Κώστα Σπέρα, είναι το γεγονός ότι, κάθε φορά, εφευρίσκουν διαφορετικά επιχειρήματα, τα οποία είναι, εκ διαμέτρου, αντίθετα, προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Να δικαιολογήσουν, δηλαδή την, εν ψυχρώ, την προμελετημένη, οργανωμένη και πιθανότατα, με ύπουλο τρόπο, σχεδιασμένη και πραγματοποιημένη δολοφονία του, αφού, όπως φαίνεται, είχαν κλείσει ραντεβού μαζί του, το οποίο πραγματοποιήθηκε και ήταν, για τον Κώστα Σπέρα, ένα ραντεβού, στον θάνατο.


Για του λόγου το αληθές, καιρός είναι να δούμε και να θυμηθούμε την άλλη εκδοχή των σταλινικών, για την δολοφονία του Κώστα Σπέρα, στην οποία έχω αναφερθεί, σε παλαιότερα δημοσιεύματά μου. Την εκδοχή αυτή την ανάρτησε ο σταλινικός (παρα)ιστοριογράφος Karhergr, στις 25/1/2007, στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.freeforums.gr/index.php/topic,325.0.html , μια ηλεκτρονική διεύθυνση, την οποία και κατήργησε, όταν, οριστικά, απέδειξα ότι οι πηγές και οι "έγγραφες αποδείξεις", που χρησιμοποιούσε, ήσαν πλαστές και κατασκευασμένες από κάποιες σκοτεινές υπηρεσίες πλαστογραφίας, τις οποίες διατηρούσε το Κ.Κ.Ε. στον εμφύλιο πόλεμο και οι οποίες διατηρούσαν το αρχείο της "Κρυπτογραφικής Υπηρεσίας" του Ε.Λ.Α.Σ. και ότι μάλιστα, η "τεκμηρίωσή" τους, έχει υποστεί και μια νέα πλαστογραφία, μέσα στην πρώτη δεκαετία του 2000, όταν έγινε απόπειρα να "τεκμηριωθεί" η "γνησιότητα" αυτών των πλαστών στοιχείων, από τα "καταλλήλως" επεξεργασμένα απομνημονεύματα του καπετάν-Περικλή.

Αυτό το κουβάρι των πλαστογραφιών το αποκάλυψα (δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : "Υπόθεση Κώστα Σπέρα: Ο καπετάν - Περικλής αποκαλύπτει τα ψεύδη του Karhergr & της παρέας του περί ''κατάσχεσης'' του ''αρχείου του ΕΔΕΣ'' τον 11/1943" http://tassosanastassopoulos.blogspot.gr/2009/08/houliaraskarhergr.html ), αλλά είναι χρήσιμο το να θυμηθούμε το κεντρικό περιεχόμενό του, που αφορά και την δολοφονία του Κώστα Σπέρα, τον Σεπτέμβριο του 1943, από ένα τμήμα της Ο.Π.Λ.Α., το οποίο ήταν ενταγμένο στο 34ο Σύνταγμα του Ε.Λ.Α.Σ. της Πάρνηθας.

Αλλά, ας απολαύσουμε την εκδοχή του Karhergr, ο οποίος "τεκμηρίωνε" την δολοφονία του Κώστα Σπέρα, από τον Ε.Λ.Α.Σ., με αυτά τα πλαστά στοιχεία, αποδίδοντάς την, στην συνεργασία του Κώστα Σπέρα, με τον Ε.Δ.Ε.Σ. του Ναπολέοντα Ζέρβα, δηλαδή, σε, εντελώς, διαφορετικούς και άκρως, αντίθετους, λόγους, από αυτούς, στους οποίους αναφερόταν ο Κώστας Θέος

Η παρουσίαση των αθλιογραφιών του Karhergr γίνεται, σε συνδυασμό με το θέμα που άνοιξα στο "Athens Indymedia", στις 31/12/2008, με τίτλο : "ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΠΕΡΑ ΖΗΤΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ" ( https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=958886 ), με το οποίο ξεκίνησα την έρευνα, γύρω από την δολοφονία του παλιού αναρχοσυνδικαλιστή και τις πληροφορίες που υπήρχαν, για την συνεργασία του με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεωργίου Μερκούρη, πριν την Κατοχή, κατά την περίοδο 1934 - 1935 :





Η παραπάνω αναφορά, στον Κώστα Σπέρα και στην δράση του παλαιού αναρχοσυνδικαλιστή, που γίνεται, από τον Σπύρο Πρίφτη (Άγι Στίνα), στο δίτομο αυτοβιογραφικό βιβλίο του, με τον τίτλο : "Αναμνήσεις", απεδείχθη ότι είναι ελλιπής και ως εκ τούτου, αποπροσανατολιστική, αφού αποσιώπησε πολλές από τις πολιτικές και συνδικαλιστικές δραστηριότητες του Κώστα Σπέρα, που ήσαν, σε ευθεία σύγκρουση, με το Κ.Κ.Ε., για να φθάσουν, μέχρι την πρόσκαιρη προπολεμική συνεργασία του, με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεωργίου Μερκούρη.


"Με αφορμή μια συζήτηση που έχει ανοίξει στο phorum.gr για τα Δεκεμβριανά του 1944, έγινε λόγος και για την δολοφονία του παλιού αναρχοσυνδικαλιστή των πρώτων δεκαετιών του περασμένου αιώνα Κώστα Σπέρα από την Ο.Π.Λ.Α. τον Δεκέμβρη του 1944 στην Αθήνα.


Στην συζήτηση έγινε αναφορά στο βιβλίο του Άγι Στίνα ''ΑΝΑΜΗΣΕΙΣ'', στο οποίο ο ακαταπόνητος επαναστάτης, που πέθανε σε βαθύ γήρας το 1987 και γλύτωσε από τους δολοφόνους της Ο.Π.Λ.Α., αναφέρει την δολοφονία του Κώστα Σπέρα από την Ο.Π.Λ.Α., λέγοντας παράλληλα ότι αυτή έγινε σε μια εποχή, κατά την οποία ο Σπέρας είχε παραιτηθεί από κάθε πολιτική δράση.


Κάποιος σταλινικός συζητητής, με το ψευδώνυμο karhergr έκανε παραπομπή σε ένα παλιό άρθρο αναρτημένο σε ιστοσελίδα στο Internet, με τίτλο ''Για τον Σπέρα'' http://www.freeforums.gr/index.php/topic,325.0.html , στο οποίο ο Σπέρας κατηγορείται για συνεργασία με τον Ε.Δ.Ε.Σ. το 1943 και παλαιότερα - στην προκατοχική περίοδο -, για συνεργασία με την αστυνομία, παραπέμποντας, σε κάποια - εντελώς αμφιλεγόμενα έγγραφα από το Επιτελείο του Ε.Δ.Ε.Σ., τα οποία (υποτίθεται ότι) έπεσαν στα χέρια του Ε.Λ.Α.Σ., την περίοδο των Δεκεμβριανών όταν ο Άρης Βελουχιώτης καταδίωξε τις δυνάμεις του Ζέρβα και της οργάνωσής του (τον Ε.Δ.Ε.Σ.) στην Ηπειρο.


Δείτε το κείμενο του σταλινικού συγγραφέα στην παραπάνω ηλεκτρονική διεύθυνση :






''Από το 1988 γκρουπούσκουλα ηλικιωμένων και χρεωκόπων πρώην κομμουνιστών , μας έχουν ζαλίσει για τα εγκλήματα των σταλινικών του ΚΚΕ ενάντια στους ηρωικούς αρχειομαρξιστές και αναρχοσυνδικαλιστές . Και εκδίδουν πορίσματα . Και ξαναεκδίδουν πορίσματα . Παράδειγμα το περίφημο ...

" ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΗΣ " , που εκδόθηκε το 1987 και δημοσιεύθηκε στα "αριστερά" περιοδικά της εποχής (βλ. Σχολιαστής . Αντί κλπ) . Και το ΚΚΕ , ελέω Γκορμπατσόφ να σωπαίνει (τόση ηλιθιότητα εκείνα τα χρόνια τελικά ρε γαμώτο !!! ).


Και μετά , η συγκίνηση . Το πένθος . Η τιμή στο Νεφελούδη , τον Δρακόπουλο , στον Λαμπάτο του Ρήγα Φερραίου . Και πάνω από όλα στον Στίνα , τον πρωτοπόρο αγωνιστή που ανακάλυψε τα εγκλήματα του ΚΚΕ !!!


Ας μην ξεχάσουμε τον Κώστα Σπέρα . Τον εργατικό ηγέτη, που οργάνωσε την περίφημη απεργία των μεταλλωρύχων στη Σέριφο το 1916 . Τον αναρχοσυνδικαλιστή που διεγράφη από το ΣΕΚΕ το 1920 , για να πνιγεί κάθε ανεξάρτητη , ελεύθερη φωνή μέσα στο μπολσεβικοκρατούμενο εργατικό κίνημα στη χώρα μας . Ο Σπέρας , που δολοφονήθηκε το 1944 από τη "σαδιστική" ΟΠΛΑ , μόνο και μόνο για τις ιδέες του και για τίποτα άλλο .

Και έρχονται να μιλήσουν τα έγγραφα . Ποιος ήταν τελικά ο Κώστας Σπέρας ; Ποιος ήταν ο ρόλος του στην Κατοχή (και για το ρόλο του στην αιματηρή απεργία στη Σέριφο έχω να γράψω , αλλά αυτό θα το κάνω σε άλλο νήμα ... ).


Ας απολαύσουμε επιστολές από το αρχείο του ΕΔΕΣ , όπως αυτό έπεσε στα χέρια του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ το χειμώνα του 1944 , μετά την κακήν κακώς καταδίωξή του από την Ήπειρο .



Αριθ. 9754
25-9-43 Εις Σκιαδάδες Αθ. 16 Σ/βριου 1943

Αγαπητέ Στρατηγέ (…)

Και επί άλλου ζητήματος κατέστησα προσεκτικόν τον Λαιμόν επί των προσπαθειών του δια την διείσδυσιν του ΕΔΕΣ εις τον εργατικόν κόσμον. Προς τον σκοπόν αυτόν εξέδωσε δυο εφημερίδες εν συνεργασία με έναν απατεώνα εργατοπατέρα υπηρετήσαντα αστυνομικήν κατασκοπείαν (Σπέραν ονομαζόμενο) και πασίγνωστον εις την εργατιά...
Με πολλή αγάπη Πολύβιος


Σεβαστέ και αγαπητέ μου Καπού, 2-9-43
(…) Επίσης συμπληρών εργασίαν του αγ. αδελφού Λαιμού στον εργατικόν κόσμον δια της προσλήψεως του Ευαγγέλου, έβαλα εγώ και την ανεξάρτητον συνδικαλιστικήν οργάνωσιν εργατών Ελλάδος, για την οποίαν θα σας παρακαλέσω να εγκρίνητε ένα ιδιαίτερο κονδύλιο περί τα 15 – 20 εκατομμύρια μηνιαίως, γιατί δεν πρέπει να χάσωμε μια τέτοια δύναμη η οποία είναι ο αντίπους του Κομμουν. Κόμματος στις εργατικές τάξεις και από την οποία η οργάνωσίς μας καρπούται όλα τα νέα, όλες τις κινήσεις κλπ. της ΕΑΜ (…)

Στρατηγέ μου Καπού (βλ. Ναπολέοντα Ζέρβα) ,
δεν το πιστεύω !!! Καλές οι γκόμενες (ποιος δεν τις λατρεύει), καλή η τράπουλα , καλά τα κινήματα . Άντε καλό και το κατσιαπλιάδικο στην Ήπειρο με τις λιρίτσες των Άγγλων . Αλλά να μου θέλεις και εισοδισμό του ΕΔΕΣ στο προλεταριάτο και στο εργατικό κίνημα , με τη βοήθεια αναρχοσυνδικαλιστών ηγετών όπως του Σπέρα , δεν πάει λίγο πολύ !!! Άστα αυτά , γιατί ξεπερνούν τις δυνατότητές σου .''  




Πέρα από αυτά, ο δεξιός εκδότης Δημήτρης Κούκουνας στο βιβλίο που έχει βγάλει με τίτλο ''ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΟΧΗΣ 1941-41'' Εκδόσεις Μέτρον, στην σελίδα 92 του βιβλίου, αφού αναφέρεται σέ μια επιστολή αναγνώστη εφημερίδας της Κατοχής κάποιου Κ. Σπέρα (τον οποίον ταυτίζει με τον παλιό αναρχοσυνδικαλιστή), η οποία επιστολή αναφέρεται στην ανάγκη σύστασης συνοικιακών συνεταιρισμών, για την καταπολέμηση της μαύρης αγοράς και της έλλειψης τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης σε εκείνη την δραματική εποχή, αναφέρει ότι ο Κ. Σπέρας είναι ''σήμερα ίνδαλμα των αναρχικών παγκοσμίως. Στην δεκαετία 1930 όμως είχε συμμετάχει στα φασιστικά κόμματα στη χώρα μας. Εκτελέστηκε το 1943 από την Ο.Π.Λ.Α.''.


Περιττό να πω ότι και οι δύο αυτές πληροφορίες μπάζουν από παντού.


Η αναφορά των σταλινικών μυρίζει προβοκάτσια, διότι ακόμα και αν δεχτούμε ότι τα υποτιθέμενα και εμφανιζόμενα ως έγγραφα του Ε.Δ.Ε.Σ. είναι αληθινά και όχι πλαστογραφημένα, η δολοφονία του Σπέρα έγινε χωρίς την γνώση του περιεχομένου τους, διότι η Ο.Π.Λ.Α. όταν τον σκότωνε δεν τα γνώριζε. Πάντως, είναι βέβαιο ότι θα είχαν γίνει γνωστά και θα τα είχε πληροφορηθεί κάποια στιγμή και ο Άγις Στίνας και θα έκανε αναφορά και σε αυτά. Επίσης, θα τα είχε πληροφορηθεί και ο Κούκουνας, ο οποίος θα έκανε επίσης αναφορά σε αυτά.


Όσον αφορά το δημοσιέυμα του Κούκουνα, τα πράγματα εδώ είναι πιο σύνθετα, διότι η αναφορά σε επιστολή, που εν περιλήψει δημοσιεύεται εκείνη την εποχή, κάποιου αναγνώστη με το όνομα Κ. Σπέρας και η ταύτισή του με τον παλιό αναρχοσυνδικαλιστή Κώστα Σπέρα μπορεί και φαίνεται να είναι σωστή, αφού η συνεταιριστική λογική ήταν πάντοτε μέσα στα πλαίσια της αντίληψης των συνδικαλιστών εκείνης της εποχής και η πρόταση τέτοιων μέτρων σε μια δραματική εποχή ανάγκης, σαν εκείνην της Κατοχής, έχει ουσιαστικό νόημα και δεν αποτελεί κάτι το κατακριτέο.


Από εκεί και πέρα η αναφορά του Κούκουνα στην συμμετοχή του Σπέρα στα φασιστικά κόμματα στην Ελλάδα, κατά την δεκαετία του '30 είναι αόριστη, χωρίς να αναφέρεται σε συκεκριμένα περιστατικά, κόμματα, οργανώσεις κλπ, ώστε να τεκμηριώσει αυτόν τον ισχυρισμό.


Και μια τέτοιου είδους δράση του Σπέρα, φυσικά, θα είχε γίνει - κατά πάσαν πιθανότητα γνωστή στον Άγι Στίνα, ο οποίος δεν την αναφέρει, αλλά, οποωσδήποτε και στους σταλινικούς, οι οποίοι δεν τον κατηγορούν για κάτι τέτοιο (η κατηγορία για συνεργασία με τον Ζέρβα δεν έχει να κάνει με τα φασιστικά κόμματα της δεκαετίας του '30, ούτε και η συνεργασία με την αστυνομία που του καταλογίζει ο ανώνυμος συντάκτης του εγγράφου, στο οποίο αναφέρεται ο σταλινικός συγγραφέας karhergr.


Επειδή, λοιπόν, αυτές οι ''πληροφορίες'' μπάζουν από παντού, η γνώμη μου είναι ότι η ορθή πληροφόρηση είναι αυτή που δίνει ο Άγις Στίνας στο βιβλίο του, ότι, δηλαδή, ο Κώστας Σπέρας δολοφονήθηκε από την Ο.Π.Λ.Α. σε μια εποχή κατά την οποία είχε αποσυρθεί από την πολιτική δράση.


Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι η υπόθεση δεν πρέπει να ερευνηθεί και ότι τα δημοσιεύματα αυτά πρέπει να μείνουν αναπάντητα.


Γι' αυτό και παρακαλώ όποιον έχει στοιχεία, γύρω από τον Κώστα Σπέρα και την δράση του, να τα καταθέσει, ή να συνεισφέρει όποια πληροφορία έχει, για να διασταυρώσουμε όσα έχουν λεχθεί και να αποκαταστήσουμε την αλήθεια.


(Ο Κούκουνας εμφανίζει και ένα δημοσιευμένο στα αγγλικά βιβλίο για τον Κώστα Σπέρα με τίτλο ''KONSTANTINOS SPERAS The Life and Activities of a Greek Anarcho-Syndicalist''. Παρακαλώ όποιον έχει πληροφορίες για αυτό να μου τις γνωρίσει).





Η σελίδα από το "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΟΧΗΣ 1941 - 1944", στο οποίο είδα δημοσιευμένη την πληροφορία του Δημοσθένη Κούκουνα, για συνεργασία του Κώστα Σπέρα, με φασιστικά κόμματα, κατα την περίοδο 1934 - 1935. Παρά το γεγονός ότι δεν πίστεψα αυτή την πληροφορία, ξεκίνησα μια νέα έρευνα, γύρω από το θέμα αυτό. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η πληροφορία του συγγραφέα του παραπάνω πονήματος δεν ήταν αβάσιμη. Ο Κώστας Σπέρας συνεργάστηκε, εκείνη την περίοδο, με το νεοσύστατο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεώργιου Μερκούρη, το οποίο διαλύθηκε, κατά την περίοδο της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936. Από τότε - ίσως και νωρίτερα - χώρισαν οι δρόμοι τους. Όταν, με την έναρξη της τριπλής ξενικής Κατοχής, ο Γεώργιος Μερκούρης επανασύστησε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο ήταν το επίσημο κόμμα του κατοχικού καθεστώτος και το μόνο, στο οποίο επιτράπηκε να δρα νόμιμα, ο Κώστας Σπέρας έμεινε μακριά, από κάθε συμμετοχή στην πολιτική και συνδικαλιστική δράση του κόμματος των εντόπιων Quislings.






Αφού είδαμε τι λέει ο σταλινικός, με το ψευδώνυμο karhergr, που έκανε παραπομπή σε ένα παλιό άρθρο αναρτημένο σε ιστοσελίδα στο Internet, με τίτλο ''Για τον Σπέρα'' http://www.freeforums.gr/index.php/topic,325.0.html , στο οποίο ο Σπέρας κατηγορείται για συνεργασία με τον Ε.Δ.Ε.Σ. το 1943 και παλαιότερα - στην προκατοχική περίοδο -, για συνεργασία με την αστυνομία, παραπέμποντας, σε κάποια - εντελώς αμφιλεγόμενα έγγραφα από το Επιτελείο του Ε.Δ.Ε.Σ., τα οποία (υποτίθεται ότι) έπεσαν στα χέρια του Ε.Λ.Α.Σ., την περίοδο των Δεκεμβριανών όταν ο Άρης Βελουχιώτης καταδίωξε τις δυνάμεις του Ζέρβα και της οργάνωσής του (τον Ε.Δ.Ε.Σ.) στην Ηπειρο, ας δούμε την αναφορά του Δ. Κούκουνα στην υποτιθέμενη συμμετοχή του Σπέρα σε φασιστικά κομματα.


Μια τέτοιου είδους δράση του Σπέρα, φυσικά, θα είχε γίνει - κατά πάσαν πιθανότητα γνωστή στον Άγι Στίνα, ο οποίος δεν την αναφέρει, αλλά, οπωσδήποτε και στους σταλινικούς, οι οποίοι δεν τον κατηγορούν για κάτι τέτοιο (η κατηγορία για συνεργασία με τον Ζέρβα δεν έχει να κάνει με τα φασιστικά κόμματα της δεκαετίας του '30, ούτε και η συνεργασία με την αστυνομία που του καταλογίζει ο ανώνυμος συντάκτης του εγγράφου, στο οποίο αναφέρεται ο σταλινικός συγγραφέας karhergr.


Επειδή, λοιπόν, αυτές οι ''πληροφορίες'' μπάζουν από παντού, η γνώμη μου είναι ότι η ορθή πληροφόρηση είναι αυτή που δίνει ο Άγις Στίνας στο βιβλίο του, ότι, δηλαδή, ο Κώστας Σπέρας δολοφονήθηκε από την Ο.Π.Λ.Α. σε μια εποχή κατά την οποία είχε αποσυρθεί από την πολιτική δράση.


Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι η υπόθεση δεν πρέπει να ερευνηθεί και ότι τα δημοσιεύματα αυτά πρέπει να μείνουν αναπάντητα.


Γι' αυτό και παρακαλώ όποιον έχει στοιχεία, γύρω από τον Κώστα Σπέρα και την δράση του, να τα καταθέσει, ή να συνεισφέρει όποια πληροφορία έχει, για να διασταυρώσουμε όσα έχουν λεχθεί και να αποκαταστήσουμε την αλήθεια.


(Ο Κούκουνας εμφανίζει και ένα δημοσιευμένο στα αγγλικά βιβλίο για τον Κώστα Σπέρα με τίτλο ''KONSTANTINOS SPERAS The Life and Activities of a Greek Anarcho-Syndicalist''. Παρακαλώ όποιον έχει πληροφορίες για αυτό να μου τις γνωρίσει)."


Αυτά δημοσίευσα, τότε, στις 31/12/2008, εκφράζοντας όσα, έως τότε, πίστευα, ξεκινώντας την έρευνα, για την δολοφονία του Κώστα Σπέρα, στις 14/9/1943, μεσούσης της Κατοχής, αλλά και για την αναφερόμενη συνεργασία του, με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεωργίου Μερκούρη, πριν την Κατοχή. Και φυσικά, την έρευνα αυτή την ξεκίνησα διότι, στα ζητήματα, που αφορούν την Ιστορία, όλα είναι, πάντοτε, ανοικτά και τελούν, διαρκώς, υπό αναθεώρηση, αρκεί να υπάρξουν νέα στοιχεία, που να θεμελιώνουν νέες απόψεις, να αναθεωρούν τις παλιές, ή και να τις ανατρέπουν. Αρκεί, βέβαια, τα στοιχεία αυτά να μην είναι πλαστά.


 

 Ο Άγις Στίνας, θέλοντας να διαφυλάξει την μνήμη του Κώστα Σπέρα, θεώρησε ότι είχε να διαλέξει ανάμεσα στον ολοκληρωτικό, κοινωνικά αντιδραστικό, πολιτικά αντεπαναστατικό, ιεραρχικά δομημένο εξουσιαστικό μηχανισμό του λενινοσταλινισμού και τον μοναχικό Κώστα Σπέρα και φυσικά, προτίμησε τον Κώστα Σπέρα, διότι ο Στίνας γνώριζε και τον άνθρωπο και εκείνους που τον κατηγορούσαν. Και γνώριζε και τα λάθη του Σπέρα - αν όχι όλα, τουλάχιστον, τα περισσότερα, από αυτά. Τα παρέβλεψε, διότι ήξερε ότι ο Σπέρας κυνηγήθηκε ανελέητα και εν τέλει, είχε δίκιο, απέναντι στους αντιπάλους του. Είχε δίκιο όσον αφορά αυτό, που αυτοί αντιπροσώπευαν, ήτοι μια νέα καταπιεστική, ολοκληρωτική και νεομεσαιωνικής νοοτροπίας και πρακτικής άρχουσα κοινωνική τάξη, η κυριαρχία της οποίας θα πραγμοποιούσε το προλεταριάτο και την κοινωνία ολόκληρη, οδηγώντας την, στην δημιουργία νεοφαραωνικών καθεστώτων, αντίστοιχων του ασιατικού τρόπου παραγωγής. Ο Στίνας δέχτηκε το δίκιο του Σπέρα, στην αντιμετώπιση του Κ.Κ.Ε., ως ολοκληρωτικού μηχανισμού μιας νέας άρχουσας τάξης, μια θέση που ο Σπέρας διαμόρφωσε, πολύ πριν, από τον Στίνα και γι' αυτό ο τελευταίος του συγχώρησε τα όποια λάθη του. Γι' αυτό και τον περιέγραψε με την πρώτη του ιδιότητα (αναρχικός τσιγαράς) και όχι με τις, μετέπειτα, μετατοπίσεις του, σε συντηρητικότερες θέσεις, στις οποίες στράφηκε, μέσα από την σύγκρουσή του, με τον λενινιστικό μηχανισμό. Στην φυλακή, κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, ο Σπέρας επαναπροσέγγισε τις παλαιές του αναρχοσυνδικαλιστικές θέσεις και αυτό ήταν εκείνο, που μέτρησε, στον Στίνα. Σε αυτό συνέτεινε και το γεγονός ότι, στον χώρο της κομμουνιστικής αριστεράς, η ιστορία που είχε γραφεί, από τους νικητές του Σπέρα, ήταν μια κλασσική ιστορία των νικητών. Αυτήν την ιστορία των νικητών θέλησε να αντικρούσει ο Στίνας. Και καλά έκανε, που θέλησε να την αντικρούσει, πλην, όμως, το έκανε με εσφαλμένο τρόπο (αποσιωπώντας την αλήθεια) και σε ένα εσφαλμένο πεδίο (το πεδίο της ιστορικής καταγραφής). Διότι, τελικά, η Ιστορία είναι τα γεγονότα. Και τα γεγονότα πρέπει να λέγονται, έτσι, ακριβώς, όπως συνέβησαν...



Εκ των πραγμάτων και σύμφωνα, με την πορεία της έρευνας αυτής, την οποία ουδέποτε έπαυσα, κάποιες από τις απόψεις μου, που αναφέρω, στο δημοσίευμα αυτό, επιβεβαιώθηκαν, ενώ κάποιες άλλες δεν επιβεβαιώθηκαν. Γι' αυτό, άλλωστε, προχώρησα στην συγγραφή του παρόντος δημοσιεύματος, με σκοπό να μιλήσω, για όλα και να ξεκαθαρίσω - όσο είναι δυνατό να γίνει κάτι τέτοιο - τα πράγματα και τα δεδομένα, που προέκυψαν, από την έρευνα.

Ας γυρίσουμε, όμως, στους παλαιούς επίσημους ισχυρισμούς του Κώστα Θέου, που εκφράστηκαν τον Φεβρουάριο του 1945 και στους μεταγενέστερους ισχυρισμούς του Karhergr, που εκφράστηκαν το 2007.

Οι ισχυρισμοί του Κώστα Θέου και οι ισχυρισμοί του Karhergr είναι, καταφανώς, ασύμβατοι. Ο Κώστας Θέος εμφανίζει τον Κώστα Σπέρα, ως συνεργάτη του δωσίλογου Νίκου Καλύβα και φυσικά, ως δωσίλογο και τον ίδιο και αποδίδει, χωρίς πολλά λόγια, την δολοφονία του Κώστα Σπέρα, ως προϊόν της πατριωτικής δράσης των δολοφόνων του, ενώ ο Karhergr, μέσα από τα πλαστά στοιχεία του αρχείου του Λευτέρη Αποστόλου, τον εμφανίζει, ως αντιστασιακό, συνεργαζόμενο, με τον Ε.Δ.Ε.Σ. του Ναπολέοντα Ζέρβα

Έτσι, ο Karhergr ισχυρίζεται (και θέλει να πει ότι οι ελασίτες αποκεφάλισαν τον Κώστα Σπέρα) επειδή τον Δεκέμβρη του 1944 ο Άρης Βελουχιώτης ανακάλυψε – δήθεν – από το αρχείο του Ε.Δ.Ε.Σ., που έπεσε στα χέρια του, όταν καταδίωξε την οργάνωση του Ναπολέοντα Ζέρβα, από την Ήπειρο, όπου βρισκόταν, στην Κέρκυρα, που αφορούσαν συνεργασία του Σπέρα με τον Ε.Δ.Ε.Σ. Τον Σπέρα, όμως, τον σκότωσαν έναν χρόνο και τρείς, περίπου, μήνες νωρίτερα, στις 14/9/1943, δηλαδή πολύ νωρίτερα από την ‘‘ανακάλυψη’’ των ‘‘στοιχείων’’, που επικαλείται ο Karhergr και όταν αυτά τα ‘‘στοιχεία’’ δεν είχαν περιέλθει σε γνώση των ελασιτών και της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε.

Φυσικά, αυτά τα ‘‘στοιχεία’’ ήταν φανερό, για όποιον καθόταν, έστω και πρόχειρα να τα ερευνήσει, ότι είναι, εμφανώς, χαλκευμένα και δεν έχουν καμμία τεκμηρίωση. Θυμίζουν μάλιστα τις χαλκευμένες κατηγορίες και τα ‘‘στοιχεία’’ του σταλινικού εισαγγελέα Βισίνσκυ στις δίκες της Μόσχας, κατά την δεκαετία του 1930, όταν ο Στάλιν ‘‘εκκαθάρισε’’ την παλιά μπολσεβίκικη ηγετική ομάδα, με την κατηγορία ότι πρακτόρευε τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού και της μπουρζουαζίας.

Αλλά δεν ήταν, μόνο, τα στοιχεία, που παρουσίασε ο Karhergr, χαλκευμένα. Ανύπαρκτα - ή, ορθότερα, πλαστογραφημένα - ήσαν και τα περιστατικά της "ανεύρεσής" τους, από τον Ε.Λ.Α.Σ. Αυτό αποδείχτηκε, περίτρανα όταν προσκόμισα την μαρτυρία του Γιώργη Μπλάνα, του καπετάν Κίσσαβου, ο οποίος μαζύ με τον Άρη Βελουχιώτη, τον Δεκέμβρη του 1944, κυνηγούσαν τον Ναπολέοντα Ζέρβα και τους άνδρες του, στα βουνά της Ηπείρου, χωρίς να τον βρουν ποτέ.





Τα στοιχεία, με την μαρτυρία του καπετάν Κίσσαβου, τα βρήκα στο παραπάνω παλαιό δημοσίευμα της εφημερίδας ''ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ'', στο  φύλλο της 2/12/2004 (σελίδα 29). Ένα από τα παραμύθια, που στήθηκαν, για να ''στοιχειοθετηθεί'' η συνεργασία του Κώστα Σπέρα, με τον Ε.Δ.Ε.Σ. και να δικαιολογηθεί, έτσι, ο αποκεφαλισμός του πρώην αναρχοσυνδικαλιστή εργάτη, από την σταλινοζαχαριαδική συμμορία του ''καπετάν Ορέστη'', δηλαδή του Ανδρέα Μούντριχα, τον Σεπτέμβριο του 1943, έξω από την Μάνδρα, όπου είχε πάει ο Σπέρας, για να συναντήσει τους, μετέπειτα, δολοφόνους του, είναι η δήθεν ''καταδίωξη'' του Ε.Δ.Ε.Σ., από τις δυνάμεις του Άρη Βελουχιώτη, στα βουνά της Ηπείρου, τον Δεκέμβριο του 1944, και ενώ το πανίσχυρο - τότε - ΚΚΕ, επιχειρούσε να καταλάβει την εξουσία στην Ελλάδα, εκμεταλλευόμενο την στρατιωτική του υπεροχή, διοργανώνοντας τα πολυαίμακτα Δεκεμβριανά, στην Αθήνα.

Ο στρατιωτικός σχεδιασμός του Ε.Λ.Α.Σ., που είχε καταρτισθεί πολύ πριν, από την δεκεμβριανή σύγκρουση, προέβλεπε ότι οι δυνάμεις του Ε.Λ.Α.Σ., που βρίσκονταν, υπό τις διαταγές του Άρη Βελουχιώτη, αμέσως μόλις θα ερχόταν η στιγμή της σύγκρουσης με τις κυβερνητικές δυνάμεις, θα κτυπούσαν τις δυνάμεις του Ε.Δ.Ε.Σ. του Ναπολέοντα Ζέρβα, οι οποίες εστίαζαν την δύναμή τους στην περιοχή της Ηπείρου. Έτσι, λοιπόν, ο Άρης Βελουχιώτης και ο καπετάν Κίσσαβος, με 13.000 ελασίτες έψαξαν να βρουν, στα βουνά της Ηπείρου, τον Ζέρβα και τους άνδρες του Ε.Δ.Ε.Σ., κάτι που δεν έγινε επειδή, απλούστατα, δεν κατόρθωσαν να τους βρούν, παρά μόνο, στο τέλος, όταν αυτοί είχαν επιβιβαστεί, από το λιμάνι της Πρέβεζας, στα πλοία, με τα οποία μεταφέρθηκαν, στην Κέρκυρα. Δεν έπεσε, μάλιστα, ούτε σφαίρα, εκτός από κάποιες αντιαρματικές βολές στο λιμάνι της Πρέβεζας, προς τα καράβια, που μετέφεραν τους άνδρες του Ζέρβα.

Ιδού η μεστή περιγραφή του καπετάν Κίσσαβου, για όσα έγιναν εκείνη την εποχή στην Ήπειρο, ανάμεσα στον Ε.Λ.Α.Σ. και τον Ε.Δ.Ε.Σ., όπως προκύπτουν από την εφημερίδα ''ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ'' της 2/12/2004, όπου εμπεριέχεται η μαρτυρία του, για τα γεγονότα :

'' Και ξαφνικά αντί να κινηθούμε προς Αθήνα, πήραμε εντολή να κινηθούμε προς Ηπειρο, ενάντια στον Ζέρβα. Στον στρατό, όταν παίρνουν διαταγές, χωρίς συζήτηση τις εκτελούν. Συζητούν μόνο τις λεπτομέρειες, ώστε η διαταγή να εκπληρωθεί καλύτερα. Αλωνίσαμε περίπου 12 με 13 χιλιάδες άνθρωποι τα χιόνια της Ηπείρου, χωρίς να δούμε ούτε ίχνος του Ζέρβα! (χώρια οι μακεδόνες κ.α.). Μόλις του ρίξαμε με κάτι αντιαρματικά πυροβόλα που είχαμε μαζί μας μερικές βολές στο λιμάνι της Πρέβεζας στα καράβια που τον μετέφεραν στην Κέρκυρα. Και ο Τσώρτσιλ τον καιρό αυτό ''τακτοποίησε'' την Αθήνα. "

Ούτε ''καταδίωξη'', λοιπόν, υπήρξε, ούτε ''έγγραφα'' του Ε.Δ.Ε.Σ. κατασχέθηκαν! Ο καπετάν Κίσσαβος είναι σαφής και πλήρως, κατατοπιστικός. Τον Ζέρβα και τους άνδρες του, ούτε που τους είδαν οι ελασίτες του Βελουχιώτη, στα βουνά της Ηπείρου. Και φυσικά, δεν κατάσχεσαν έγγραφα του Ε.Δ.Ε.Σ.

Έτσι, κατέστη σαφές ότι τα περίφημα ''έγγραφα'' του ΕΔΕΣ που δήθεν κατάσχεσε ο Άρης Βελουχιώτης στην Ήπειρο και τα οποία, με τόσο στόμφο και ξιπασιά παρουσίασε ο Karhergr και το ''ΜΕΤΩΠΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ'' (ή μάλλον ''Μέτωπο σταλινικής παραϊστορίας'') είναι ανύπαρκτα και προφανώς, πλαστογραφημένα σε κάποιο ζαχαριαδικό παραχαρακτήριο της εποχής εκείνης, ή κάποιας μεταγενέστερης, με σκοπό να διαστρεβλώσει την Ιστορία και να κατασυκοφαντήσει τον Κώστα Σπέρα και όχι μόνον αυτόν, αλλά, κυρίως, τον Ναπολέοντα Ζέρβα.

Το γεγονός αυτό, όπως προανέφερα, κατέστη κάτι παραπάνω από σαφές, όταν οι σταλινικοί του "ΜΕΤΩΠΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ" υποχρεώθηκαν να παρουσιάσουν τις πηγές τους και το βιβλίο "Ναπολέων Ζέρβας : ο Μισθοφόρος", με την πλαστογράφηση των απομνημονευμάτων του καπετάν-Περικλή, προκειμένου να δικαιολογηθεί και να αποδοθεί, σε πρωτότυπη ιστορική πηγή, η κατοχή των, δήθεν, αρχείων του Ε.Δ.Ε.Σ., από δυνάμεις του Ε.Λ.Α.Σ., στην μάχη του Άραξου τον Νοέμβριο του 1943, κατά την οποία, όμως, δεν έπεσε στα χέρια του Ε.Λ.Α.Σ. αρχειακό υλικό του Ε.Δ.Ε.Σ.

Αυτό, φυσικά, δεν εμπόδισε τους (άγνωστους) παραχαράκτες, που ήθελαν να "τεκμηριώσουν" την κατοχή, από τον Ε.Λ.Α.Σ., ενός τέτοιου πλαστογραφημένου αρχείου του Ε.Δ.Ε.Σ., να παραχαράξουν τα απομνημονεύματα του καπετάν-Περικλή, στα οποία προσέθεσαν, εκ των υστέρων, μια φράση, η οποία "τεκμηρίωνε" την περιέλευση αυτού του "αρχείου" του Ε.Δ.Ε.Σ., στις δυνάμεις του Ε.Λ.Α.Σ., μετά την μάχη του Αράξου, που έγινε ανάμεσα στις δύο αυτές ανταρτικές δυνάμεις. Δυστυχώς, για τους σταλινικούς (ανακυκλωμένους και μη ανακυκλωμένους), αυτή την πλαστογράφηση των απομνημονευμάτων του καπετάν-Περικλή την αποκάλυψα, όπως προαναφέρω, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει το σύνολο της "επιχειρηματολογίας" του Karhergr, ο οποίος, μάλιστα, υποχρεώθηκε να αποσύρει το δημοσίευμα, που ήταν στην ηλεκτρονική διεύθυνση : http://www.freeforums.gr/index.php/topic,325.0.html .

Η ουσία της όλης υπόθεσης βρίσκεται, βέβαια, όχι μόνο στην κατάρρευση των ισχυρισμών του σταλινικού πλαστογράφου Karhergr, το 2007, αλλά και στην, παράλληλη, κατάρρευση των πολύ παλαιότερων παραμυθολογημάτων του Κώστα Θέου, που προβλήθηκαν, ως επίσημη τοποθέτηση της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., τον Φεβρουάριο του 1945.


Ας δούμε τώρα τα γεγονότα. Δεν τα ξέρουμε όλα, αλλά γνωρίζουμε, πια, αρκετά.

Τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Κώστας Σπέρας, πιθανότατα, είχε έλθει σε επαφή, με τους ελασίτες της Αττικής, για την δημιουργία, ενίσχυση, συνεργασία και ένωση των δυνάμεων των ανταρτικών ομάδων της περιοχής. Στην επαφή αυτή, προφανώς, είχε παίξει σημαίνοντα ρόλο ο αξιωματικός του στρατού Απόστολος Κοκμάδης, ο οποίος, μάλιστα, συνόδευσε τον Κώστα Σπέρα, σε κανονισμένη συνάντηση, με το τοπικό κλιμάκιο του ΕΛΑΣ και η οποία έγινε έξω από την Μάνδρα.

Στην πραγματικότητα, όπως φαίνεται, η συνάντηση αυτή εξελίχθηκε σε ενέδρα, αφού ο Κώστας Σπέρας συνελήφθη, από τους ελασίτες και στάλθηκε στο αρχηγείο του τοπικού Ε.Λ.Α.Σ., στα Δερβενοχώρια, όπου αποκεφαλίστηκε, προφανώς επειδή δεν είχε σκοπό να δώσει γην και ύδωρ στην ηγεσία του Κ.Κ.Ε., η οποία δεν ήθελε συνεργάτες, αλλά απλούς διεκπεραιωτές της κομματικής γραμμής, οι οποίοι, θα επιβεβαίωναν, με την παρουσία τους, ότι το Ε.Α.Μ. δεν ήταν αυτό, που πραγματικά ήταν (δηλαδή μια οργάνωση ελεγχόμενη από το Κ.Κ.Ε.), αλλά ότι ήταν ένα ευρύτερο σχήμα, το οποίο δεν είχε μονομερείς κομματικές εξαρτήσεις.

Ο Απόστολος Κοκμάδης λέγεται ότι συνελήφθη τον Οκτώβριο του 1943, από αντάρτες του Ε.Λ.Α.Σ., στην Πάρνηθα ενώ αναζητούσε τρόπο να συγκροτήσει δική του αντάρτικη μονάδα και ότι προσχώρησε, αμέσως, στον Ε.Λ.Α.Σ. και τοποθετήθηκε διοικητής του 2ου Λόχου του Ι/34 Τάγματος Αττικής. Ο Κοκμάδης, που πήρε μέρος στα Δεκεμβριανά και πολέμησε, στο πλευρό του ανταρτικού "Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας", για να φύγει, μετά την ήττα των δυνάμεων του Κ.Κ.Ε., στην "Σοβιετική Ενωση", το πιο πιθανό είναι ότι ήταν, ήδη, ενταγμένος στο Ε.Α.Μ. και γι' αυτό πήγε στην περιοχή της Αττικής.

Η όλη στάση του Απόστολου Κοκμάδη, μετά την Κατοχή, δείχνει ότι ήταν ιδεολογικά και πολιτικά, πεισμένος, για τον αγώνα που έδινε. Επέλεξε να μείνει, στον χώρο του Κ.Κ.Ε., ενώ, εάν η προσχώρησή του στον Ε.Λ.Α.Σ., τον Σεπτέμβριο του 1943, ήταν προϊόν εξαναγκασμού, εύκολα, σε κάποια φάση, αργότερα, θα μπορούσε να αλλάξει στρατόπεδο, όπως έκαναν πολλοί άλλοι.

Ο Κοκμάδης δεν έπραξε κάτι τέτοιο, προφανώς, διότι υπήρχε ιδεολογικό υπόβαθρο, σε όσα έπραττε. Και για να τα πράξει, το υπόβαθρο αυτό δεν μπορεί να είχε, ως εκκίνησή του, την άσκηση, ή την απειλή άσκησης βίας, εκ μέρους των ελασιτών της Πάρνηθας, τον Σεπτέμβριο του 1943. Ο Κοκμάδης, λοιπόν, πρέπει να ήταν, ήδη, έτοιμος, πολιτικά και ιδεολογικά, όταν πήγε, στον Ε.Λ.Α.Σ. της Πάρνηθας, εκείνη την ημέρα της 14/9/1943. 

Και φυσικά, η εμπλοκή του, στο όλο σκηνικό, που οδήγησε στην δολοφονία του Κώστα Σπέρα, δηλαδή στον τρόπο με τον οποίο ο Κώστας Σπέρας τον ακολούθησε, με τελικό αποτέλεσμα να εκτελεσθεί, ενώ ο ίδιος ο Κοκμάδης είχε άλλη μεταχείριση, αφήνει πολλά ερωτηματικά. 





9/1/1935. Ο Κώστας Σπέρας αρθρογραφεί στην εφημερίδα "Εθνική Σημαία", που υπήρξε όργανο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος, δημοσιεύοντας ένα μέρος του έργου του για το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το άρθρο είναι ανώνυμο, αλλά είναι δικό του. Αυτό προκύπτει καθαρά, στο άρθρο αυτό, όπου ο ίδιος ο συγγραφέας περιγράφει τον εαυτό του και την δράση του, ως νεαρού μέλους της αναρχικής νεολαίας του Καΐρου. Ως γνωστόν, ο Κώστας Σπέρας, αν και γεννημένος στην Σέριφο, τα νεανικά του χρόνια τα έζησε στην Αίγυπτο, όπου εντάχθηκε στον αναρχικό χώρο. Η ουσία της όλης υπόθεσης είναι ότι ο Σπέρας, μέσα σε αυτή την αρθρογραφία κρατάει παλαιές αναρχοσυνδικαλιστικές του απόψεις, ενώ, από όσα έχουν δημοσιευθεί, μέχρι τώρα, η αρθρογραφία αυτή περιέχει σημαντικές πληροφορίες για την πορεία του ελληνικού εργατικού κινήματος και δεν είναι καθαρά προπαγανδιστική.



Αλλά πέρα από την δολοφονία του Κώστα Σπέρα, υπάρχει και το ανοικτό θέμα της συνεργασίας του, κατά την περίοδο 1934 - 1935, με το νεοσύστατο, τότε, Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεώργιου Μερκούρη.

Όπως έχω, ήδη, προαναφέρει, ο Κώστας Σπέρας συνεργάστηκε, δημοσιογραφικά και υποστήριξε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, στο οποίο, όπως φαίνεται, δεν εντάχθηκε - ή και αν προσχώρησε, αρχικά, στην συνέχεια, απομακρύνθηκε. Οι όποιες έρευνες έκανα, σε συνέχεια εκείνης, που ξεκίνησα, στις 31/12/2008, μέσα από το "Athens Indymedia", κατέληξαν, στο ότι η πληροφορία, που δημοσίευσε ο Δημοσθένης Κούκουνας και η οποία, μαζύ με όσα έγραψε ο Karhergr, υπήρξε η αιτία της έρευνας αυτής, είναι βάσιμη. 

Έτσι, ασφαλές, πλέον, είναι το συμπέρασμα ότι ο Κώστας Σπέρας συνεργάστηκε, δημοσιογραφικά, για ένα διάστημα, με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεώργιου Μερκούρη, το οποίο και υποστήριξε, επίσης, για ένα διάστημα, για να σταματήσει την συνεργασία του, με το κόμμα αυτό, πριν από την διάλυσή του, η οποία, όπως είπαμε, πραγματοποιήθηκε, με την εγκαθίδρυση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 1936. (Περιττό να πω ότι ο Karhergr και οι σύγχρονοι σταλινικοί - Killkiss, Κούλης κλπ - ουδόλως εγνώριζαν ότι υπήρχε αυτή η πληροφορία του Δημοσθένη Κούκουνα, για συνεργασία του Κώστα Σπέρα, με κάποιο φασιστικό κόμμα, στην δεκαετία του 1930. Αυτό το πληροφορήθηκαν, από εμένα, όταν ξεκίνησα την έρευνα αυτή. Τότε, κινητοποιήθηκαν και έψαξαν να βρούν τα φύλλα της "Εθνικής Σημαίας", στην οποία έκανε αναφορά ο Δημοσθένης Κούκουνας. Κάποια στιγμή, τα βρήκαν και τα δημοσίευσαν. Και καλά έκαναν).

Ο Γεώργιος Μερκούρης επανασύστησε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, το 1941, με την είσοδο, στην Ελλάδα, των γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής, με αποτέλεσμα το κόμμα αυτό να καταστεί το μοναδικό επίσημο κόμμα του κατοχικού καθεστώτος. Στο επανασυστημένο αυτό κόμμα δεν υπήρξε οποιαδήποτε συμμετοχή του Κώστα Σπέρα. Επίσης, ο Κώστας Σπέρας δεν συμμετείχε, ούτε στις οργανώσεις του, ούτε στον συνδικαλιστικό του τομέα, ούτε στις όποιες δραστηριότητες ανέπτυξε το κόμμα αυτό, προκειμένου να στηρίξει τις κατοχικές κυβερνήσεις και τα στρατεύματα Κατοχής, όπως, άλλωστε, προκύπτει και από το βιβλίο του Ιάκωβου Χονδροματίδη, με τίτλο : "Η ΜΑΥΡΗ ΣΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ" http://www.scribd.com/doc/93815255/%CE%A7%CE%9F%CE%9D%CE%94%CE%A1%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%94%CE%97%CE%A3-%CE%99-%CE%97-%CE%BC%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1-%CE%A6%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9C%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%93%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%87%CE%B7%CF%82-1941-1944 .





Στο φύλλο αυτό της "Εθνικής Σημαίας", που φέρεται να έχει, ως ημερομηνία την 16/1/1935, ο Κώστας Σπέρας συνεχίζει την αρθρογραφία του, για την ιστορία του εργατικού κινήματος, δίνοντας, πολύ σημαντικές - πολύτιμες θα μπορούσα να πω - πληροφορίες, για την ίδρυση της Γ.Σ.Ε.Ε., στην οποία καθοριστικό ρόλο έπαιξε, το 1918, η, τότε, κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, για τους δικούς της σκοπούς και στόχους.


Η ουσία, πάντως, βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Κώστας Σπέρας συνεργάστηκε, για ένα διάστημα, μικρότερο, ή μεγαλύτερο, με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεώργιου Μερκούρη. Δεν εντάχθηκε, αλλά, έστω αρχικά, το υποστήριξε, προφανώς, ως αντίβαρο, στο σταλινικό Κ.Κ.Ε. Αυτή είναι μια πρώτη εξήγηση, αλλά δεν είναι αρκετή. Θα επιχειρήσω εδώ να δω περισσότερο αναλυτικά τα πράγματα που οδήγησαν τον Κώστα Σπέρα, σε αυτή την οδό, από την οποία απομακρύνθηκε, στην συνέχεια, αλλά, όμως, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι - έστω και για λίγο - την ακολούθησε.

Αυτό που έχει σημασία εδώ να δούμε είναι ότι η αντιδημοκρατική εκτροπή, μέσα στο εργατικό κίνημα και η ολοκληρωτική δόμηση του Κ.Κ.Ε. είχαν, ήδη, προ πολλού, οικοδομηθεί και ότι οι κοινωνικοαπελευθερωτικές διαδικασίες, μέσα στον εργατικό χώρο ήσαν, από πολύ χρόνο πριν, σε αδιέξοδο. Είχαν δηλαδή μπει, σε ένα τέλμα και τις είχαν υποκαταστήσει ολοκληρωτικές πρακτικές και στάσεις, οι οποίες προοιώνιζαν αυτό, που θα ακολουθούσε (με την τριπλή Κατοχή της χώρας, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), όταν το Κ.Κ.Ε. θα εκμεταλλευόταν τις συγκυρίες και θα γινόταν, μέσω του Ε.Α.Μ., η κυρίαρχη πολιτική και στρατιωτική δύναμη, στον τόπο.

Μέσα σε αυτό το ολοκληρωτικό και αντιδημοκρατικό περιβάλλον, ο Κώστας Σπέρας και η μικρή του ομάδα, δεν είχαν περιθώρια πολιτικής επιβίωσης, ως αναρχοσυνδικαλιστές.

Στην πραγματικότητα, ήταν δύσκολη και η επιβίωσή τους, ως προσώπων και γι’ αυτό όλοι τους προσχώρησαν στην πορεία των εξελίξεων στον ευρύτερο ρεφορμιστικό, ή φιλελεύθερο χώρο.

Ο ίδιος ο Κώστας Σπέρας, μέσα από την όξυνση της διαμάχης του, με το Κ.Κ.Ε. και φυσικά συντηρητικοποιούμενος (αν και ποτέ δεν εγκατέλειψε όλες τις θέσεις, που είχε, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1920) αντιμετώπισε ουσιαστικό πρόβλημα και ως προς το ζήτημα της εύρεσης των, προς το ζειν , αφού οι λενινιστές φρόντιζαν να μην βρίσκει δουλειά, με τους κατάλληλους εκβιασμούς, προς τους υποψήφιους εργοδότες του, αλλά και ως προς την ίδια την ζωή του, η οποία, ουκ ολίγες φορές, κινδύνευσε από κουμπουροφόρους και φαλτσετοφόρους ‘‘απεσταλμένους’’ των λενινιστών.

Γι’ αυτό και εμείς, τώρα, στην σημερινή εποχή, μπορούμε, εύκολα, να μιλάμε και να τον κρίνουμε, για το τι έκανε και το τι δεν έκανε σωστά.

Η ουσία με τον Κώστα Σπέρα είναι ότι, πολύ πριν, από τις άλλες τάσεις του ελληνικού εργατικού κινήματος (τους αρχειομαρξιστές π. χ.), αντελήφθη, όσο μπορούσε να αντιληφθεί, με τις γνώσεις, που είχε και με την καθημερινή του εμπειρία, ότι το Κ.Κ.Ε. είχε πάρει αυτόν τον δρόμο και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα μετασχηματισμού αυτού του κόμματος, σε ένα δημοκρατικό εργατικό κόμμα.

Αυτό το κόμμα το πολέμησε, με όλους τους τρόπους που είχε και με όσα μέσα μπόρεσε να χρησιμοποιήσει.

Όλες οι πιθανότητες ήσαν εις βάρος του και φυσικά ηττήθηκε και ως αναρχοσυνδικαλιστής, αλλά και ευρύτερα ως ανένταχτος συνδικαλιστής, με τις όποιες συμμαχίες έκανε.

Σημασία έχει πως, στην ουσία, είχε σε όλα δίκιο, απέναντι στο Κ.Κ.Ε. Και δικαίως, το πολέμησε, άσχετα, αν μπορεί να του γίνει κριτική, για τις όποιες τακτικές κινήσεις, ή συμμαχίες έκανε, οι οποίες δεν ήσαν και οι καλύτερες δυνατές, αλλά έγιναν, μέσα, σε, ανυπέρβλητα, αντίξοες συνθήκες.

Η ουσία είναι ότι, μέσα από την καθημερινότητά του, έζησε την ολοκληρωτική εκτροπή, που εισήγαγε το Κ.Κ.Ε., στο ελληνικό εργατικό κίνημα και τις ολοκληρωτικές πρακτικές του, μέσα, από την αδιάλλακτη απαίτησή του, για την κατοχή της ''επαναστατικής επιστημονικής κοινωνικής οικονομικής και πολιτικής θεωρίας'' και αντέδρασε, όταν όλοι οι άλλοι (ακόμα και όταν το Κ.Κ.Ε. τους ξεκλήριζε, επί Κατοχής και στα Δεκεμβριανά) πίστευαν, αφελώς, ότι το Κ.Κ.Ε. μπορούσε να αλλάξει και να μετασχηματισθεί σε επαναστατικό - κοινωνικοαπελευθερωτικό κόμμα, όπως, αφελώς, επίσης, πίστευαν ότι η "Ε.Σ.Σ.Δ." ήταν ένα ''εργατικό κράτος''.


Αυτή η σύγκρουση και αυτό το αδιέξοδο, όπως και η πλήρης διαφωνία του, με τους λενινιστές αρχειομαρξιστές και τροτσικστές της εποχής του, τον συντηρητικοποίησαν - αν και ουδέποτε εγκατέλειψε όλες τις παλαιότερες θέσεις του, πολλές από τις οποίες, όπως φαίνεται, από τα κείμενά το κράτησε - και τον οδήγησαν, στην αρχική στήριξη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδας και στην αρθρογραφία στην "Εθνική Σημαία", που ήταν το δημοσιογραφικό όργανο του κόμματος αυτού.


Η πράξη του αυτή μπορεί να είναι εξηγήσιμη, αλλά αυτό δεν αναιρεί τον χαρακτηρισμό της, ως κατακριτέας και καταδικαστέας. Προφανώς, ο Κώστας Σπέρας έσφαλε. Και μάλιστα, έσφαλε βαρύτατα. Το γεγονός ότι, στην πορεία, απομακρύνθηκε δεν αλλάζει το αρχικό σφάλμα, που διέπραξε. Ο Κώστας Σπέρας όφειλε να αντιληφθεί ότι ο ανερχόμενος φασισμός της εποχής του και τα κόμματα, που τον εκπροσωπούσαν, εξέφραζαν έναν ολοκληρωτισμό, ο οποίος ήταν ομόζυγος, του σταλινικού ολοκληρωτισμού της νεοπαγούς "σοβιετικής" γραφειοκρατίας, της οποίας αναπόσπαστο τμήμα και κατασκεύασμα ήταν η εκκολαπτόμενη γραφειοκρατία του Κ.Κ.Ε., ως οργανικό και υπάκουο μέρος της αποκαλούμενης Γ' Διεθνούς, αλλά και του τροτσκιστικού και λενινιστικού ολοκληρωτισμού, τον οποίον εξέφραζαν οι τροτσκιστές και οι αρχειομαρξιστές της εποχής του, με τους οποίους ο ίδιος βρισκόταν, σε πλήρη αντίθεση.





Τελικά, ο Κώστας Σπέρας, πριν, ακόμη, από την έλευση της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, εγκατέλειψε τους εθνικοσοσιαλιστές, προφανώς, επειδή κατάλαβε, που πάει το πράγμα, με αυτούς. Όπως προκύπτει, από την συνάντησή του, με τον Άγι Στίνα, στις φυλακές,των Μεταγωγών του Πειραιά, το 1938, όπου βρέθηκαν, ο μεν Στίνας, για την πολιτική του δραστηριότητα και ο, δε, Σπέρας, για ένα ποινικό αδίκημα, το οποίο είχε να κάνει, με το γεγονός ότι εργαζόταν, σε παράνομη χαρτοπαικτική λέσχη (και όχι γιατί έκλεψε τα χρήματα του σωματείου των σιδηροδρομικών, όπως, ψευδώς, ισχυρίστηκαν οι σταλινικοί).  

Ο Άγις Στίνας, λοιπόν, τον περιγράφει, στην φυλακή, που τον συνάντησε, επί Μεταξά, ως άλλον άνθρωπο, που θυμόταν, με συγκίνηση, τις ηρωικές στιγμές της οργανωτικής οικοδόμησης του ελληνικού εργατικού κινήματος, με την ίδρυση του Ε.Κ.Α. και της Γ.Σ.Ε.Ε., καθώς και βαθιά επηρεασμένο, από το επαναστατικό πνεύμα και το έργο των Ισπανών αναρχικών, στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, που ήταν, τότε, σε εξέλιξη.


Αυτή η πραγματικότητα, βέβαια, δεν απαλλάσσει τον Κώστα Σπέρα, από τα βαρύτατα λάθη του, τα οποία είναι κατακριτέα και καταδικαστέα.

Τον Κώστα Σπέρα μπορούμε να τον επικρίνουμε, για τα λάθη αυτά, όσο και αν μπούμε στην διαδικασία κατανόησης, του γιατί τα έπραξε, όπου, φυσικά, θα διαπιστώσουμε το πόσο δύσκολη ήταν η θέση του και πόσο, τραγικά, μόνος ήταν. Και κάπου εκεί, θα δούμε το πόσο εύκολο είναι κάποιος, στην τωρινή εποχή και από την απόσταση ασφαλείας, στην οποία βρισκόμαστε, να κρίνει κάποιον, που έζησε, σε μιαν άλλη εποχή, χωρίς να αντιμετωπίζει τους κινδύνους, που ο άλλος είχε μπροστά του.

Μπορούμε, λοιπόν, να επικρίνουμε τον Κώστα Σπέρα, για μια σειρά, από επιλογές του, ακόμη και για όσες μετάνοιωσε.

Μπορούμε να τον κατακρίνουμε. Εγώ, άλλωστε, τον κατακρίνω και δεν είναι η πρώτη φορά, που το κάνω αυτό.

Αλλά, όσο και αν τον επικρίνουμε, όσο και αν τον κατακρίνουμε, όσο και αν, ακόμη, καταδικάσουμε τις πράξεις του αυτές, τον Κώστα Σπέρα, δεν πρέπει τον καταδικάσουμε.

Εγώ, τουλάχιστον δεν πρόκειται να τον καταδικάσω...