Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

23/7/2018 Οι "wild fires", στην Αττική, ως εργαλείο άσκησης της διεθνούς πολιτικής ξένων δυνάμεων. (Μια ανάλυση, για το πώς και το γιατί των πρόσφατων πολύνεκρων εμπρησμών).


23/7/2018, ώρα 12.35 : Οι 13 θερμικές εστίες των πυρκαγιών στα Γεράνεια Όρη, που έκαψαν την Κινέτα, στην Δυτική Αττική. Ο σχεδιασμένος και οργανωμένος εμπρησμός είναι σαφής.




Μιλώντας, για την wild fire της περασμένης Δευτέρας 23/7/2018, με την εκατόμβη των νεκρών, που έπληξε το Μάτι, τον Νέο Βουτζά και το Κόκκινο Λιμανάκι, στην Ανατολική Αττική, κοντά, στην περιοχή της Ραφήνας, σε συνδυασμό, με την ισχυρή φωτιά, στην Κινέτα και στα Γεράνεια Όρη της Δυτικής Αττικής, το να αναλυθούμε, στην περιγραφή των μόνιμων δυσλειτουργιών και των γνωστών παθογενειών του ελληνικού κράτους και της διαχειριστικής ανικανότητας της αριστεροδεξιάς κυβέρνησης των Αλέξη Τσίπρα και Πάνου Καμμένου, μπορεί να ικανοποιεί το "λαϊκό αίσθημα", αλλά δεν δίνει την πραγματική διάσταση των πολύ πραγματικών γεωπολιτικών και λοιπών κινδύνων, που αντιμετωπίζει η χώρα μας και ο πληθυσμός της.

Ο πληθυσμός αυτός, όπως είναι φυσικό, δεν μπορεί να αντιληφθεί το ευρύτερο γεωστρατηγικό πλαίσιο, εντός των οποίων κινούνται και υλοποιούνται οι φυσικές και λοιπές καταστροφές, που τον κτυπούν, αλύπητα και οι οποίες, πολλές φορές (τις πλείστες), είναι πολύ καλά σχεδιασμένες και οργανωμένες, από κέντρα, που υπερβαίνουν, κατά πολύ, τους τοπικούς συσχετισμούς των επιχώριων οργανωμένων (και μη) συμφερόντων.

Προφανώς, το γεγονός ότι το 52% των κτισμάτων, στο Μάτι, δεν έχουν πολεοδομική άδεια, ενώ ένα πλήθος άλλων, που έχουν τις σχετικές άδειες, τις έλαβαν, με διαδικασίες, οι οποίες είναι, τουλάχιστον - μιλώντας, με κομψό τρόπο -, προβληματικές και αδιαφανείς, αλλά και το εξωφρενικά, παράνομο κλείσιμο του αιγιαλού και της πρόσβασης, στην θάλασσα, αύξησαν, κατά πολύ τον αριθμό των θυμάτων, αλλά το παρόν δημοσίευμα δεν προτίθεται να μείνει, σε αυτά.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, σαφέστατα, ευθύνεται, για όσα, τώρα, συμβαίνουν, όπως και οι προηγούμενοι (οι νουδουλοπασόκοι) ευθύνονται, για τα παρελθόντα και τις προβολές τους, στο παρόν. Όμως, μένοντας, στην τρέχουσα πολιτική (κομματική) αντιδικία, γύρω από τον καταλογισμό των ευθυνών, χάνουμε την ουσία της υπόθεσης των τωρινών πυρκαγιών και την ευκαιρία να διερευνήσουμε το πώς και το γιατί αυτές οι πυρκαγιές έλαβαν χώρα, καθώς και το πλαίσιο, μέσα στο οποίο εκτυλίχθηκαν. 

Και φυσικά, το πλαίσιο αυτό δεν είναι άσχετο, ούτε αθώο, αφού προσδιορίζεται από τις γνωστές ευρύτερες γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις, γύρω από τον έλεγχο της Βαλκανικής, αλλά και τις περιφερειακές διενέξεις, για την τύχη των ενεργειακών πηγών, στην Κύπρο και στο Αιγαίο.

Υπερβολές; Μάλλον, όχι. Η διεθνής πολιτική (και ιδιαίτερα η γεωπολιτική) δεν έχει όρια, στην υλοποίηση των στόχων, που οι διάφοροι παίκτες θέτουν. Και για τον λόγο αυτόν, δεν ειναι ορθό να αποκλείονται αυτού του είδους οι διασυνδέσεις, ανάμεσα, σε γεγονότα, που παίρνουν την μορφή φυσικών καταστροφών και την εργαλειοποίησή τους, στα πλαίσια της υλοποίησης των στόχων διαφόρων γεωπολιτικών παιγνίων.

Ας δούμε όμως, τις πυρκαγιές της περασμένης Δευτέρας, για να μπορέσουμε να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα, έστω και αν αυτά έχουν περιθώρια ανασφάλειας.



Οι δύο ταυτόχρονες εστίες φωτιάς, στην Νταού Πεντέλη, που έκαψαν την Ανατολική Αττική, αρκετά, μετά την εκδήλωση της μεγάλης, αλλά αναίμακτης πυρκαγιάς, στα Γεράνεια Όρη, αφού είχαν εκδηλωθεί σφοδρότατοι άνεμοι και ενώ οι πυροσβεστικές δυνάμεις είχαν στραφεί, στην Δυτική Αττική.




Από τα δύο ντοκουμέντα, που παρουσιάζονται, στο παρόν δημοσίευμα, τα οποία, άλλωστε, είναι γνωστά, καθίσταται σαφές ότι και οι δύο περιπτώσεις των πυρκαγιών στα Γερανεια Όρη και στην Πεντέλη, δεν είναι προϊόν τυχαίων περιστατικών, που προέκυψαν από τον καιρό και τους δυνατούς ανέμους.

Οι πυρκαγιές αυτές ήσαν αποτέλεσμα εμπρησμών. Και οι εμπρησμοί αυτοί δεν ήσαν ερασιτεχνικοί. Δεν επρόκειτο, για κάποιους μεμονωμένους οικοπεδοφάγους, για κάποιους τρελλούς, που, εδώ και εκεί, έβαλαν τις φωτιές. Αυτή είναι η εικόνα, που προκύπτει, χωρίς δυσκολία, από τα απεικονιστικά σχέδια των φωτογραφιών, που έδωσαν οι δορυφόροι. 

Ιδιαίτερα, μάλιστα, στην περίπτωση των Γερανείων, το ξέσπασμα 13 ταυτόχρονων θερμικών εστιών, μισή ώρα, μετά την αρχική εκδήλωση της πρώτης, είναι χαρακτηριστική και δεν σηκώνει συζήτηση, ως προς τον προσδιορισμό της, ως οργανωμένου σχεδίου εμπρησμού, ο οποίος πραγματοποιήθηκε, προκειμένου να ενισχυθεί η αρχική θερμική εστία.

Η ίδια πυρκαγιά, στα Γεράνεια Όρη δείχνει ότι η ταυτόχρονη εκδήλωση  των 13 εστιών δεν νοείται να αποδοθεί σε σχέδιο τοπικών εμπρηστών. Οι εμπρηστές ήσαν πολλοί και μάλιστα, είχαν και την απαραίτητη υποδομή σε υλικό και ανθρώπινο δυναμικό, για να φύγουν από τους τόπους των εμπρησμών, χωρίς να εντοπισθούν, γεγονός, το οποίο αποδεικνύει, τουλάχιστον, καλή προετοιμασία.

Αλλά και η πυρκαγιά, στην Ανατολική Αττική, έχει όλα τα στοιχεία του εμπρησμού, με δεδομένη την ύπαρξη δύο εστιών φωτιάς, σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, με μεγάλους ανέμους, χωρίς ενδείξεις ηλεκτροπληξίας, από καλωδιώσεις της ΔΕΗ και με ικανά ευρήματα στοιχείων εμπρησμών, ενώ, παράλληλα, ήταν σε εξέλιξη η πυρκαγιά, στα Γεράνεια Όρη.

Οι πυρκαγιές αυτές, εάν τις δούμε, ως σύνολο, δεν μπορούν να αποδοθούν, σε τοπικούς συσχετισμούς συμφερόντων και σε αντίστοιχους παράγοντες. Τα στοιχεία, που υπάρχουν - και τα οποία, για πρώτη φορά είναι αρκετά - δεν συνηγορούν, προς αυτή την κατευθυνση.

Αλλά, εάν οι πυρκαγιές δεν ήσαν προϊόν, τοπικής προέλευσης, εμπρησμών, τότε, είναι προφανές ότι οι έρευνες, για των εντοπισμό των ηθικών και των φυσικών αυτουργών των εμπρησμών, πρέπει να στραφούν αλλού.

Και αυτό το "αλλού", βρίσκεται στο εξωτερικό και σε ξένες δυνάμεις, σε κράτη, που έχουν ευρύτερους γεωπολιτικούς στόχους και επιδιώκουν, στην μια περίπτωση, το σπάσιμο του ηθικού της ελίτ του τόπου μας και του πληθυσμού του, αλλά και στην δεύτερη περίπτωση, την κατακρήμνιση του ηθικού και την άμεση πτώση της παρούσας κυβέρνησης.

Ως εκ τούτου, είναι προφανές ότι οι σχεδιαστές των εμπρησμών, στα πλαίσια της ενιαίας αντιμετώπισης των πυρκαγιών στην Αττική, την περασμένη Δευτέρα, ήθελαν νεκρούς. Και φυσικά, οι δύο, εκ διαμέτρου, αντίθετοι τόποι των εμπρησμών επιλέχθηκαν, με αυτόν τον στόχο, και για να διασπάσουν τις δυνάμεις πυρόσβεσης.

Έτσι, μπορούμε να υποθέσουμε, βάσιμα, ότι η φωτιά στα Γεράνεια Όρη μπήκε, ως προπομπός της πυρκαγιάς της Πεντέλης, η οποία ήταν ο κύριος στόχος των ηθικών αυτουργών των εμπρησμών.

Φυσικά, όλα τα παραπάνω, δεν απαλλάσσουν, από τις μεγάλες ευθύνες της, την παρούσα αριστεροδεξιά κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, η οποία, όπως φαίνεται, γνώριζε, πολύ καλά, τα σχέδια των ξένων δυνάμεων, οι οποίες έχουν αναπτύξει, εσχάτως, μια έντονη και εκτεταμένη αντιπολιτευτική δραστηριότητα, στην χώρα μας.

Άλλωστε, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει, επίσης, τεράστιες ευθύνες, για το γεγονός ότι, ενεργώντας, ως καθεστωτική δύναμη, καλλιεργεί όλες τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας. Ανάμεσα, σε αυτές, είναι, βέβαια, τα οργανωμένα συμφέροντα των παράνομων οικιστών και των οικοπεδοφάγων, που λυμαίνονται την Αττική και ολόκληρη την χώρα. Και φυσικά, αυτό το πληρώνει.

Αλλά το τί κάνει και το τί δεν κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρέπει να μας αποσπά, από τον εντοπισμό των κινδύνων, που αντιμετωπίζει η χώρα.

Και τούτο διότι αυτοί οι κίνδυνοι, ιδιαίτερα, μετά την συμφωνία των Πρεσπών, είναι παρόντες και άμεσοι.










Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος να ξεσπάσει ένας πόλεμος, στην Ευρώπη; Πολύ μεγαλύτερος, από όσο πολλοί νομίζουν. (Μια απόπειρα διερεύνησης των εξελίξεων και της αλλαγής των ισορροπιών και των συμμαχιών, στην γηραιά ήπειρο και τον κόσμο, μετά την συνάντηση και το deal, ανάμεσα στον Donald Trump και τον Βλαντιμίρ Πούτιν στο Ελσίνκι).


16/7/2018 Η συνάντηση του Donald Trump, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, αφήνει, πίσω της, ουρές, των οποίων τα αποτελέσματα δεν θα αργήσουν να φανούν. Και φυσικά, μαζύ με τις ελπίδες, υπάρχουν και οι φόβοι...






Πόσο πιθανό είναι να αποτεφρωθεί, από έναν περιορισμένο πυρηνικό πόλεμο, ένα μεγάλο τμήμα της Ευρώπης;

Είναι πιθανό. Δεν είναι, καθόλου, απίθανο.

Και μάλιστα, είναι πολύ περισσότερο πιθανό, από όσο η μεγίστη πλειοψηφία των Ευρωπαίων νομίζει ότι είναι. Φαίνεται απίστευτο, φαίνεται εξωφρενικό, αλλά αυτό, δεν αλλάζει τα πράγματα.

Το ερώτημα αυτό, που έχει προκύψει, εδώ και αρκετά χρόνια, τα οποία έχουν, ως αφετηρία τους, την ρωσογεωργιανή σύγκρουση του 2008 και το οποίο επικαιροποιείται, από την συνάντηση των προέδρων Donald Trump και Βλαντιμίρ Πούτιν, που έγινε την περασμένη Δευτέρα, στο Ελσίνκι, παραμένει εκκρεμές. Οι διαβουλεύσεις των δύο προέδρων και των επιτελείων τους και το κλίμα, που έχει καλλιεργηθεί, μετά την συνάντηση των δύο ηγετών, προφανώς, έχει βελτιώσει, αισθητά τις προοπτικές, αλλά είναι η ίδια η πραγματικότητα και οι εξελίξεις, οι οποίες θα ακολουθήσουν αυτή την συνάντηση, που θα δείξουν το τί πραγματικά έχει - και το τί δεν έχει - επιτευχθεί, όπως και το τί έχει - και το τί δεν έχει - συμφωνηθεί.

Το περιεχόμενο αυτού του πακέτου των διαβουλεύσεων, όπως και το περιεχόμενο των όσων διαβουλεύσεων θα ακολουθήσουν, ως συνέχεια της συνάντησης, στο Ελσίνκι είναι αυτά που θα καθορίσουν την τύχη της γηραιάς ηπείρου. Όσο και αν αυτό δεν είναι αρεστό, αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Και σε αυτή την αλήθεια είναι, που είναι υποχρεωμένοι όλοι να προσαρμοσθούν. Και φυσικά θα προσαρμοσθούν. Και οι Ευρωπαίοι, πρώτοι απ' όλους.

Αυτοί, που δεν θα προσαρμοσθούν, είναι όσοι αποτελούν το μεγάλο τμήμα της αμερικανικής ελίτ, που δεν θέλει να παραδεχθεί ότι οι Η.Π.Α., πλέον, δεν είναι η κραταιά πλανητική υπερδύναμη, που μπορεί - μαζύ με τους υποτακτικούς της, στην Δύση - να προσδιορίζει το τί πρέπει να γίνει και το τί δεν πρέπει να γίνει, στον πλανήτη. Και φυσικά, δεν μπορούν να συνεχίσουν να αδιαφορούν, για την υποβάθμιση της ζωής του απλού καθημερινού Αμερικανού πολίτη, από τις επιπτώσεις της αποδιοργανωμένης παγκοσμιοποίησης, που επέβαλε η τεχνοδομή, η γραφειοκρατική ελίτ των μεγάλων επιχειρήσεων και των πολυεθνικών εταιρειών, μαζύ με την, παλαιάς κοπής, αμερικανική κρατική ή κρατικοδίαιτη γραφειοκρατία.

Όλα αυτά τα συσπειρωμένα κατακάθια, που στήριξαν την, παταγωδώς, αποτυχημένη προεκλογική εκστρατεία του Δημοκρατικού Κόμματος και της Hillary Clinton, δεν μπορούν να αποδεχθούν την ήττα τους, η οποία είναι προϊόν και του γεγονότος ότι οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες χάκαραν τους Η/Υ της υποψήφιας των Δημοκρατικών και του ίδιου του κόμματος, με αποτέλεσμα να τους εκθέσουν, με την δημοσιοποίηση των ηλεκτρονικών μηνυμάτων της αλαζονικής, αλλά και απρόσεκτης, ανεκδιήγητης, ανίκανης και ανόητης Hillary Clinton, όπως και των αρχείων της ηγεσίας των Δημοκρατικών, η οποία είχε στραφεί, υπέρ της, εν λόγω, κυρίας και κατά του Bernie Sanders, τον οποίο υπονόμευσε, παντοιοτρόπως.

Φυσικά, όλοι αυτοί, ως υποστηρικτές της επιθετικής πολιτικής, απέναντι στην Ρωσία, την οποία νομίζουν ότι μπορούν να αποικιοποιήσουν (κάτι που κόντεψαν να το επιτύχουν, στα χρόνια του Μπορίς Γέλτσιν) αδιαφορούν για το γεγονός ότι η πολιτική την οποία υποστηρίζουν, φέρνει τον πλσνητικό πόλεμο και το πυρηνικό ολοκαύτωμα, όλο και πιο κοντά, ή μπλοφάρουν, αποδεχόμενοι τον κίνδυνο να φθάσουμε, σε, άκρως, επικίνδυνα όρια (αφού προηγουμένως, θα έχουν χρησιμοποιηθεί και περιορισμένα πυρηνικά όπλα).

Προφανώς, δεν είναι αυτή η διεθνής πολιτική, που χρειάζεται η παγκόσμια κοινότητα. Η παγκόσμια κοινότητα χρειάζεται ειρήνη, στον πλανήτη. Βέβαια, χρειάζεται και πολλά άλλα. Όμως, η ειρήνη, στην παρούσα φάση των τεράστιων πλανητικών ανακατατάξεων, που προκύπτουν, από την άνοδο της Κίνας, στο διεθνές στερέωμα, είναι το πρωτεύον ζήτημα των καιρών μας, αφού χωρίς την ειρήνη, τίποτε από όλα τα υπόλοιπα, δεν μπορεί να γίνει.

Αλλά, για να υπάρξει ειρήνη και μια σταθερότητα - όσο μπορεί αυτή να υπάρξει - στην υδρόγειο, είναι απαραίτητο οι δύο πυρηνικές υπερδυνάμεις να τα έχουν καλά, μεταξύ τους, ή, τουλάχιστον, να μπορούν να συνεννοούνται. Και αυτό, εδώ και αρκετά χρόνια, δεν συνέβαινε, αφού η Ουάσινγκτων αγχωμένη από τις, σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, επερχόμενες πλανητικές ανακατατάξεις, που λειτουργούν, εις βάρος της ισχύος και της παγκόσμιας επιρροής της.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η συνάντηση Donald Trump και Βλαντιμίρ Πούτιν θα μπορούσε να είναι χρήσιμη και εποικοδομητική, εάν αφορούσε την λείανση των τριβών, ανάμεσα, στις δύο πυρηνικές υπερδυνάμεις και την ειρηνική διευθέτηση των, on the ground, διαφορών τους, στην Συρία, στην Βαλκανική, στην Βαλτική και οπουδήποτε αλλού, εφόσον, βέβαια, αυτού του είδους οι διευθετήσεις δεν έχουν έναν ευρύτερο στόχο, ο οποίος να σηματοδοτεί την σύμπηξη ενός εκκολαπτόμενου συνεταιρισμού, ο οποίος θα έχει έναν αντικινεζικό χαρακτήρα και ένα αντίστοιχο περιεχόμενο.

Δυστυχώς, τίποτε από τα παραπάνω, δεν είναι σίγουρο. Τίποτε δεν μπορεί να θεωρηθεί, ως δεδομένο. Κάθε άλλο.

Προφανώς, υπάρχει μια ακτίδα φωτός, όσον αφορά την αποφυγή εκτεταμένων πολεμικών συγκρούσεων, τύπου Συρίας. Τα πράγματα φαίνονται να είναι καλύτερα, από ό,τι ήσαν πριν την 16η Ιουλίου, αλλά, μόνον, φαίνονται. Δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι και καλύτερα. Και αυτό διότι, μόνον, η πράξη και όσα μέλλουν να συμβούν, μπορούν να βεβαιώσουν, περί αυτού, ή περί του αντιθέτου.

Έτσι, παρά την ακτίδα του φωτός, που προέκυψε από την συνάντηση του Αμερικανού προέδρου, με τον Ρώσο ομόλογό του, στο Ελσίνκι, οι προοπτικές παραμένουν δυσοίωνες. Ο πρόεδρος Donald Trump μπορεί να επιθυμεί να φέρει, σε μια τάξη, τα πράγματα, με την Ρωσία, αλλά, ακόμη και αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αυτό δεν σημαίνει ότι οι όποιοι σχεδιασμοί των επιτελείων των δύο προέδρων θα είναι αδιατάρακτοι. Κάθε άλλο.

Αυτό συμβαίνει, επειδή η όποια αναδιανομή ρόλων, σφαιρών επιρροής και εδαφικών επαναπροσδιορισμών, κάλλιστα, συνδυάζονται και με, επί μέρους, αναστατώσεις, συγκρόυσεις και συρράξεις, σε τοπικό επίπεδο. Αυτό το έχουμε δει πολλές φορές, στο παρελθόν και φυσικά, είναι οι πληθυσμοί των διαφόρων κοινωνιών, που κατά καιρούς, έχουν υποστεί τις δυσάρεστες, έως αιματηρές συνέπειες των διάφορων συμβιβασμών των Μεγάλων Δυνάμεων.

Για να γίνουν κατανοητά όλα αυτά και για να αντιστοιχηθούν, στην σημερινή πραγματικότητα, ας δούμε το παράδειγμα του Μαυροβουνίου και την ένταξή (;) του, στο ΝΑΤΟ, που υποτίθεται ότι έγινε πρόσφατα.

Τα προβλήματα, στην Βαλκανική, ως απόρροια των εκκρεμοτήτων, που άφησε ο γιουγκοσλαβικός πόλεμος της δεκαετίας του 1990, αλλά και λόγω της επιθετικότητας της Ουάσινγκτων, η οποία, με κύριο εργαλείο το ΝΑΤΟ, προσπαθεί να πετάξει την Ρωσία, έξω από αυτή την περιοχή, εντάσσοντας όλες τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, στην Ατλαντική Συμμαχία, που τελεί, υπό την αμερικανική ηγεμονία, είναι γνωστά.

Πέρα από το σύγχρονο μακεδονικό ζήτημα, η ένταξη του Μαυροβουνίου, στο ΝΑΤΟ ήταν (και είναι) ένα πρόβλημα αιχμής, στις σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων. Για το ζήτημα αυτό έχω γράψει αρκετά πράγματα, εδώ και καιρό. (Όποιος επιθυμεί μπορεί να διαβάσει ένα παλαιό δημοσίευμά μου, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, με τίτλο : Η Ρωσία, το λιλιπούτειο Μαυροβούνιο, το ΝΑΤΟ, η αναμόχλευση του γιουγκοσλαβικού ζητήματος, το Κόσοβο, η FYROM και οι πιθανές επιπτώσεις στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. (Τί συμβαίνει με τους Αμερικανούς; Τους τρώει ο πισινός τους; Αν, ναι· έχουν μπλέξει. Εκτός εάν)...).  

Η Ρωσία είχε (και έχει) αντιταχθεί, στην ένταξη του Μαυροβουνίου, στο ΝΑΤΟ και υποτίθεται ότι είχε αποπειραθεί να πραγματοποιήσει (πραγματικά, ή ψευδώς) ένα πραξικόπημα, για να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη. Και φυσικά, η Μόσχα δεν εισακούσθηκε.

Ξαφνικά, τις αμέσως, επόμενες δύο, ημέρες, από τότε που έγινε η συνάντηση των προέδρων των Η.Π.Α. και της Ρωσίας, ο Donald Trump, θέτοντας ζήτημα χρησιμότητας του ΝΑΤΟ, έθεσε το ερώτημα, γιατί να πάει ο μέσος Αμερικανός να πολεμήσει, για το Μαυροβούνιο! Το οποίο Μαυροβούνιο, μάλιστα, αποτελείται, από πολύ επιθετικούς ανθρώπους, οι οποίοι μπορούν με την συμπεριφορά τους, να απειλήσουν την παγκόσμια ειρήνη.

Προφανώς, το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο. Οι δύο ηγέτες συζήτησαν, ανάμεσα στα πολλά άλλα και το ζήτημα του Μαυροβουνίου, όπως και το ευρύτερο πρόβλημα της Βαλκανικής, όπου τα μαχαίρια είναι έτοιμα να βγουν, από τα θηκάρια τους και να ξεσπάσει, ανά πάσα στιγμή, μια φονικότατα σύγκρουση, ανάμεσα, στην Σερβία και την Αλβανία, για το ζήτημα του Κοσόβου, με δεδομένο το γεγονός ότι η Αλβανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και ότι η Σερβία, πλέον, δεν είναι μόνη της. Είναι ισχυρή και έχει δίπλα της την Ρωσία, η οποία δεν θα την αφήσει απροστάτευτη.

Τώρα, ο Αμερικανός πρόεδρος, πέρα από όλα αυτά, θέτει, δημοσίως και θέμα, για το Μαυροβούνιο, το οποίο υποτίθεται ότι δεν αξίζει να προστατευθεί και αποτελεί κίνδυνο, για την παγκόσμια ειρήνη, αφήνοντας να εννοηθεί, σαφέστατα, ότι, κακώς εισήλθε στο ΝΑΤΟ και ότι στην αμερικανική κυβέρνηση και στον ίδιο υπάρχουν δεύτερες σκέψεις, για το κράτος αυτό (το οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι διοικείται από μια ελίτ κακοποιών).

Προφανώς, όλα αυτά, όπως είπαμε, δεν λέγονται τυχαία. Αυτή η προσέγγιση του Donald Trump, όσον αφορά το Μαυροβούνιο, σκανδαλίζει την φιλοπόλεμη ελίτ της Ουάσινγκτων και τους υποτακτικούς της στην Ευρώπη και τον κόσμο, επειδή δείχνει ότι, όχι δύσκολα (και πάντως, ευκολότερα από ό,τι νομίζουν πολλοί) η αμερικανική κυβέρνηση και τα συμφέροντα, που αυτή εκφράζει, θα αφήσει κάποιον, ή κάποιους, από τους συμμάχους της, στο ΝΑΤΟ, στην τύχη του και χωρίς πραγματική υπεράσπιση.

Αυτό είναι, που ταράζει τον ύπνο και του μεγαλύτερου μέρους της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ, παρά το γεγονός ότι αυτή αποτελείται, από ανθρώπους, που είναι εξωνημένοι υπηρέτες της αμερικανικής διοίκησης - όταν αυτή ήταν στα χέρια των παγκοσμιοποιητών.

Ας δούμε ένα απόσπασμα, από όσα έχει γράψει ο Paul Craig Roberts, για να καταλάβουμε το βάθος των σχέσεων και της σύστοιχης εξάρτησης των Ευρωπαίων ηγετών (αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένα μέρος από το δημοσιευμένο αρχείο της CIA, αποδεικνύει ότι η δημιουργία της ΕΟΚ ήταν ένα έργο, το οποίο διεκπεραίωσε, όχι, πάντα, χωρίς αντίσταση, η Ουάσινγκτων, μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια, με πρωταγωνιστή την ίδια την CIA και διεκπεραιώθηκε, από ανθρώπους (πρώτος και καλύτερος ο Jean Monnet), οι οποίοι βρίσκονταν, στο payroll των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών :

"Στην δεκαετία του 1970, ο πρόεδρος της επιτροπής αξιολόγησης της διδακτορικής διατριβής μου, που ήταν τότε υψηλός αξιωματούχος στην Ουάσιγκτων  (μιλάει, για έναν υφυπουργό Άμυνας), με αρμοδιότητα τις διεθνείς υποθέσεις ασφάλειας, μου ζήτησε να αναλάβω μια λεπτή αποστολή στο εξωτερικό. Αρνήθηκα. Ωστόσο απάντησε στο ερώτημα που του έθεσα: «Πως κατορθώνει η Ουάσιγκτων να πείθει τις ξένες χώρες να κάνουν ό,τι  αυτή επιθυμεί;»


«Λεφτά», μου απάντησε.«Δίνουμε στους ηγέτες τους σάκους γεμάτους λεφτά. Αυτοί μας ανήκουν.»"

Από τότε, οι δεκαετίες πέρασαν και η αργυρώνυτη Ευρωπαϊκή ελίτ βλέπει, με όχληση, με δυσαρέσκεια και με τρόμο, ότι η αμερικανική ηγεσία επανεξετάζει τις στρατηγικές της επιλογές και συνεννοείται, με την σύγχρονη Ρωσία, δίδοντας της τον ρόλο του ισότιμου συνομιλητή και αναγνωρίζοντας το status της υπερδύναμης, στην Μόσχα.

Αυτό που κάνει χειρότερα τα πράγματα, για τις ευρωπαϊκές ελίτ, είναι ο φόβος τους, που έχει καταστεί διαπίστωση, μέσα από την επιτηδευμένη αθυροστομία του Donald Trump, ο οποίος δεν φείδεται και δεν διστάζει να προσφύγει σε αντιευρωπαϊκές κορώνες, οι οποίες δεν αποτελούν σχήματα λόγου, αλλά συνοδεύονται, από έργα, αλλά και απειλές, οι οποίες δεν μπορούν να αγνοηθουν. Και φυσικά, δεν αγνοούνται.

Αυτή η νέα κατάσταση και οι νέες στρατηγικές επεξεργασίες, που επικρατούν, στα μυαλά των σχεδιαστών της αμερικανικής πολιτικής, οδηγούν τις ελίτ της γηραιάς ηπείρου, στην προσκόλληση τους, στο "καλό" παρελθόν και στην ελπίδα ότι, όταν περάσει η μπόρα, που λέγεται Donald Trump, η κλασική ελίτ των Η.Π.Α. θα επαναφέρει την εξωτερική πολιτική της Ουάσινγκτων, στις ασφαλείς παλαιές επιλογες και συμμαχίες.

Κατ' αρχήν, ο Donald Trump δεν προβλέπεται να φύγει, παρά τις, περί του αντιθέτου, επιθυμίες των Γαλλογερμανών. Ήλθε, για να μείνει καιρό, ενώ όταν θα φύγει, θα έχει δημιουργήσει και θα έχει εγκαταστήσει μια ολόκληρη εφαρμοσμένη πολιτική στρατηγικής σκέψης και αναστοχασμού, στην Ουάσινγκτων, η οποία θα συνεχίσει να υπάρχει και, μετά την Trump, εποχή, με την πιθανή εκλογή διαδόχων, που θα εμφορούνται, από το ίδιο πρόγραμμα δράσης.

Αλλά και η επαναφορά των παγκοσμιοποιητών, στην αμερικανική κυβέρνηση, δεν προβλέπεται να είναι ευτυχής, για τις ευρωπαϊκές ελίτ, αφού η όξυνση, που θα προκύψει, στις διεθνείς σχέσεις, από την αναδιάρθρωση των παγκόσμιων ισορροπιών, ως αποτέλεσμα της, περαιτέρω, αναβάθμισης της κινεζικής ισχύος, δεν θα αφήνει μεγάλα περιθώρια, σε όσους ονειρεύονται μια ολική επαναφορά της πολιτικής των παγκοσμιοποιητών, τύπου Barack Husssein Obama, ή George  Bush jr.

Το παλαιό αδιατάρακτο καλό παρελθόν της άφθονης χρηματοδότησης και της ανέξοδης αμερικανικής προστασίας, από τον μόνιμο ρωσικό εφιάλτη, πέρασε, ανεπιστρεπτί, για τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές ελίτ. Προφανώς, αυτήν την πραγματικότητα  οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και κυρίως οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας, δεν επιθυμούν να την αποδεχθούν. Αλλά δεν πρόκειται να την αποφύγουν και θα αποδεχθούν την μοίρα τους, η οποία είναι από δυσοίωνη, έως σκοτεινή, εάν το αμερικανορωσικό deal προχωρήσει και ολοκληρωθεί με την σύμπηξη μιας συμμαχίας (τυπικής, ή άτυπης, αλλά, πάντως, ουσιαστικής), διότι, προφανώς, η συμμαχία αυτή δεν θα έχει, μόνο, αντικινεζικό, αλλά και αντι"ευρωπαϊκό" περιεχόμενο, αφού οι Η.Π.Α., παρά το γεγονός ότι στήριξαν και ουσιαστικά, δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, ως μια χαλαρή οικονομική και πολιτική ύπαρξη, ως τοπικό αντίβαρο της "Σοβιετικής Ένωσης", δεν ευνοούν την εμβάθυνση της πολιτικής και της οικονομικής ενοποίησης του δυτικοευρωπαϊκού χώρου, έτσι όπως αυτός διευρύνθηκε, μετά την κατάρρευση του "υπαρκτού σοσιαλισμού". Όπως φαίνεται και ο "υπαρκτός ευρωπαϊσμός" τρώει τα ψωμιά του.

Έχοντας υπόψη όλα αυτά, γίνεται κατανοητό, για πολλοστή φορά, το τεράστιο μέγεθος των κινδύνων, που κρύβει η συνέχιση της αντιπαράθεσης των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων, την οποία επιθυμούν οι άρχουσες ευρωελίτ και το πολεμοχαρές τμήμα των αμερικανικών ελίτ, που αποτελούν το παραδοσιακό βαθύ κράτος των Η.Π.Α. Εάν αυτή η αντιπαράθεση συνεχισθεί, ο παγκόσμιος πυρηνικός όλεθρος θα εξακολουθήσει να βρίσκεται, στην πρώτη γραμμή των διεθνών σχέσεων.

Όμως και η αμερικανορωσική συνεννόηση δεν διασφαλίζει την ειρήνη. Μπορεί να απομακρύνει το παγκόσμιο ολοκαύτωμα και να κανονικοποιεί το πλαίσιο των αντιδικιών και της σύγκρουσης των συμφερόντων των δύο υπερδυνάμεων, αλλά δεν απομακρύνει τον κίνδυνο των γενικευμένων τοπικών συρράξεων, στην Ευρώπη και αλλαχού, ή και έναν περιορισμένο πυρηνικό πόλεμο, στην Ευρώπη - αν και αυτόν τον τελευταίο κίνδυνο η αμερικανορωσική συνεννόηση τον αδυνατίζει.

Το πεδίο δοκιμασίας της, υπό εκκόλαψη, αμερικανορωσικής συνεννόησης, προφανώς, στην παρούσα φάση, είναι η Βαλκανική. Εδώ, είναι, που θα φανούν, στην πράξη τα όρια, τα περιθώρια, τα ανταλλάγματα και τα αντίβαρα του αμερικανορωσικού deal και του δούναι και του λαβείν των δύο ηγετών και των επιτελείων τους. Και στην Βαλκανική, όπως έχουμε γράψει [Το NATO φέρνει πόλεμο στα Βαλκάνια; (Η συμφωνία των Πρεσπών, ως κομβικό εργαλείο για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών σχεδιασμών, τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, το σφοδρότατα, πιθανό πραξικόπημα, στην πΓΔΜ και η εσωτερική κοινοτική σύγκρουση Σλαβομακεδόνων και Αλβανών)], τα πράγματα είναι σκούρα.

Και δυστυχώς, στην περιοχή μας, τα πράγματα παραμένουν σκούρα, διότι, παρά την όποια αμερικανορωσική προσέγγιση, είναι άγνωστοι οι όροι, που έχουν υποβληθεί και τα ανταλλάγματα, που έχουν δοθεί, εκατέρωθεν. Όπως, επίσης, δεν είναι γνωστό το πλαίσιο των μελλόντων γεγονότων , όπως δεν είναι γνωστή η αλύσωση των περιστατικών, που θα οδηγήσουν, στην πραγματοποίηση των όποιων παρασκηνιακών συμφωνιών έχουν επιτευχθεί.

Η αλύσωση αυτών των περιστατικών μπορεί να διεξαχθεί, κάλλιστα, μέσα σε ένα πολεμικό πλαίσιο, όπως, επίσης, μπορεί να υπάρξει και μέσα σε ένα ειρηνικό πλαίσιο. Όμως, εμείς δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε και οι αναφορές, που έκανε ο Donald Trump, στην περίπτωση του Μαυροβουνίου, είναι, απολύτως, προβληματικές και παραπέμπουν, σε άγνωστα νερά.

Και φυσικά, οι πολεμικές αντιπαραθέσεις, στην όποια διευθέτηση των εκκρεμοτήτων, που άφησε πίσω του, ο γιουγκοσλαβικός πόλεμος και η αδηφαγία των Η.Π.Α. και της Δύσης, στην Βαλκανική, ουδόλως, μπορούν να αποκλεισθούν.

Κάθε άλλο. Πολύ περισσότερο, που η επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών, που υπέγραψε, κάτω από τις οδηγίες του Αλέξη Τσίπρα, ο Νίκος Κοτζιάς, με την πλήρη καθοδήγηση του ΝΑΤΟ, αποτελεί το βασικό εργαλείο και την αιχμή του δόρατος, για την άσκηση αντιρωσικής πολιτικής, στην περιοχή μας και ισοδυναμεί με μια μεγάλη εχθρική ενέργεια, απέναντι, στην Μόσχα.

Αυτή η συμφωνία, ύστερα από την συνάντηση του Donald Trump, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, φαίνεται ότι μπαίνει, στο ράφι, αφού είναι σαφές ότι, για να υπάρξει και να ευωδοθεί η αμερικανορωσική συνεννόηση, θα πρέπει να ανασταλούν οι αντιρωσικές πράξεις των Αμερικανών, στα Βαλκάνια.

Αλλά όλα αυτά αποτελούν υποθέσεις, διότι πρέπει να περιμένουμε να δούμε τις πράξεις των δύο υπερδυνάμεων, στην περιοχή (και ευρύτερα) και τις εξελίξεις, που θα λάβουν χώρα.

Κάτι που σημαίνει ότι τα πράγματα παραμένουν να είναι άσχημα. Ίσως, όχι τόσο άσχημα, όσο ήσαν, πριν την 16η Ιουλίου. Αλλά παραμένουν άσχημα...




Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Το NATO φέρνει πόλεμο στα Βαλκάνια; (Η συμφωνία των Πρεσπών, ως κομβικό εργαλείο για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών σχεδιασμών, τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, το σφοδρότατα, πιθανό πραξικόπημα, στην πΓΔΜ και η εσωτερική κοινοτική σύγκρουση Σλαβομακεδόνων και Αλβανών).


1903 Ζαγορίτσανη Καστοριάς : Νεαρές Βουλγάρες φωτογραφίζονται, μέσα στα ερείπια του χωριού που κατέστρεψαν τα οθωμανικά στρατεύματα, με αφορμή την εξέγερση του Ίλιντεν. Η κατάκτηση της οθωμανικής Μακεδονίας, μια δεκαετία, αργότερα, από τα ελληνικά, τα σερβικά και τα βουλγαρικά στρατεύματα, δεν έλυσε το μακεδονικό ζήτημα. Ουρές του ζητήματος αυτού έφθασαν, μέχρι το σήμερα και με αφορμή την αναζωπύρωση της αντιπαράθεσης των συμφερόντων και των συγκρούσεων των Μεγάλων Δυνάμεων, απειλούν και πάλι, την ειρήνη, στην πολύπαθη περιοχή των Βαλκανίων, από έναν πόλεμο, που πρέπει, πάση θυσία, να αποτραπεί και στον οποίο η χώρα μας πρέπει να αποφύγει να εμπλακεί, εάν αυτός έλθει...




Πάμε πραξικόπημα; (Ανοικτό, ή μέσω μιας οριακής, ή εξωοριακής διαχείρισης των σχετικών προβλέψεων, στο Σύνταγμα της πΓΔΜ).

Αυτό είναι το ερώτημα, που πλανάται, πάνω από τα Σκόπια και απασχολεί τα κέντρα εξουσίας και λήψης των αποφάσεων, στην γειτονική χώρα. Και το πραξικόπημα θα είχε γίνει, εάν η ελίτ που διοικεί την Σλαβομακεδονία, δεν φοβόταν τον πόλεμο (που, προφανώς, θα ξεσπάσει), ανάμεσα στην πλειοψηφούσα κοινότητα των "Βούλγαρων, που ντρέπονται να πουν το όνομά τους" και την μειοψηφούσα κοινότητα των Αλβανών της χώρας αυτής. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, την οποία όλοι - ή σχεδόν όλοι - αρνούνται να ονοματίσουν.

Με δεδομένη την ελληνορωσική αντιπαράθεση και τα παιχνίδια κατασκοπείας, που - υποτίθεται ότι - εκτυλίχθηκαν, στην Βόρεια Ελλάδα, αυτό που αναδεικνύεται, από την ανοικτή ελληνορωσική σύγκρουση, η οποία πραγματοποιείται, προφανώς, υπό την αμερικανική καθοδήγηση, αλλά δεν εξαντλείται, σε αυτήν, είναι το πραγματικό επίδικο αντικείμενο του σύγχρονου μακεδονικού ζητήματος και της πρόσφατης συμφωνίας των Πρεσπών, ως ενός σημαντικού επί μέρους ζητήματος, το οποίο, όμως, υπερκαλύπτεται από ένα πολύ σημαντικότερο πολυεθνές πεδίο αντιπαραθέσεων, που οδηγεί την περιοχή μας, στο φάσμα του, επίσης, πραγματικού και άμεσου κινδύνου μιας πολεμικής σύρραξης, στην Βαλκανική.

Αυτή η πολεμική σύρραξη, η οποία, ως κίνδυνος, είναι, κυριολεκτικά, επικείμενη, θα έλθει (εάν δεν αποτραπεί και εάν δεν βρεθεί ένα modus vivendi, μέσα από μια - προσωρινής φύσεως, έστω - συμφωνία, στην σημερινή συνάντηση του Donald Trump και του Βλαντιμίρ Πούτιν, στο Ελσίνκι), ως αποτέλεσμα της πλανητικής σύγκρουσης των Μεγάλων Δυνάμεων, για την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής, έτσι όπως αυτή εξειδικεύεται, μέσα από τους έμπρακτους σχεδιασμούς των Η.Π.Α. και της Δύσης, από την μια πλευρά και της Ρωσίας, από την άλλη, στην περιοχή, χωρίς, παράλληλα, να αγνοείται η παρουσία του κινεζικού παράγοντα, ο οποίος, επί του παρόντος, αρκείται, σε έναν δευτερεύοντα ρόλο, ο οποίος, όμως, στην πορεία, είναι σαφές ότι μπορεί να - και θα - αναβαθμισθεί.

Το ΝΑΤΟ, λοιπόν, φέρνει πόλεμο, στα Βαλκάνια.

Αυτός ο πόλεμος, που έρχεται μέσα από την εξακολουθητική προσπάθεια των Αμερικανών να επιβάλουν τετελεσμένα γεγονότα στην περιοχή και τον πλήρη αποκλεισμό της Ρωσίας, μέσα από την ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, στο ΝΑΤΟ (και αργότερα, στην αυτοαποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση), με αιχμή, σήμερα, την Σλαβομακεδονία, μπορεί και πρέπει να αποτραπεί.

Και για να αποτραπεί ο επικείμενος πόλεμος, πρέπει, βέβαια, να καταγγελθεί ο ρόλος του ΝΑΤΟ. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Οι καταγγελίες είναι καλές, αλλά δεν είναι αποτρεπτικές του πολέμου. Ο πόλεμος μπορεί να αποφευχθεί, μόνο, με την αποτροπή της υλοποίησης των αμερικανονατοϊκών σχεδιασμών, που τον φέρνουν πιο κοντά. 

Και φυσικά, στην περίπτωση της FYROM και στον αμερικανικό σχεδιασμό, για την ένταξή της, στο ΝΑΤΟ, που καθιστά την έλευση του πολέμου, ως έναν, άμεσα, επικείμενο κίνδυνο, κομβικό ρόλο έχει η αποτροπή της υλοποίησης της συμφωνίας των Πρεσπών, που έγινε τον περασμένο Ιούνιο, ανάμεσα στην Ελλάδα και την πΓΔΜ και η οποία συμφωνία αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του αμερικανικού σχεδιασμού.

Αυτή είναι η ουσία της όλης υπόθεσης, που αφορά το σύγχρονο μακεδονικό ζήτημα. Η συμφωνία, που υπογράφηκε, από τους υπουργούς Εξωτερικών των δύο χωρών Νίκο Κοτζιά και Νικόλα Δημητρώφ ήταν απαίτηση  της Ουάσινγκτων και προφανώς, ο σχεδιασμός και η πραγματοποίησή της, συμφωνήθηκαν, πέρυσι, ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Donald Trump, κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργού, στην αμερικανική πρωτεύουσα (στην οποία συμφωνήθηκε και η παροχή στοιχείων, από το F.B.I., για την υποθεση Novartis και η οποία θα επιταχυνθεί, μετά την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών και τις δημόσιες αποκαλύψεις, για την ρωσική κατασκοπεία, στην Ελλάδα, που, επίσης, έγιναν, με την αμερικανική βοήθεια και στήριξη) έγινε, με την αμερικανική καθοδήγηση.

Κάποιοι φίλοι, με τους οποίους έχω συζητήσει το ζήτημα αυτό, αντιλαμβάνονται ότι η ανάμειξη του ΝΑΤΟ, στην υπόθεση δεν είναι κάτι το καλό, αλλά επειδή βλέπουν, κυρίως, την τοπική διάσταση της συμφωνίας των Πρεσπών και μέσα από μια ειρηνόφιλη διάθεση, θεωρούν ότι αυτή η συμφωνία είναι καλή και αναγκαία, παρά την συμπαρομαρτούσα προβληματικότητα της νατοϊκής ανάμειξης.

Μακάρι να έχουν δίκιο και τα πράγματα να έμεναν, μόνο, στις τοπικές τους διαστάσεις. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Και τούτο διότι η συμφωνία των Πρεσπών βρίσκεται, στο επίκεντρο της δίνης της αντιπαράθεσης των στρατηγικών συμφερόντων και των αντίστοιχων σχεδιασμών των δύο υπερδυνάμεων και των εκατέρωθεν συμμάχων τους, αφού αυτή η συμφωνία καλύπτει και εξυπηρετεί, μονομερώς - και μάλιστα, σκανδαλωδώς, μονομερώς - τα αμερικανικά συμφέροντα και στρέφεται, ευθέως και απροσχημάτιστα, κατά των ρωσικών συμφερόντων, αφού άνοιξε τον δρόμο, για την ένταξη της FYROM, στο ΝΑΤΟ.

Αυτό είναι το (κυριολεκτικά, φλέγον) πρόβλημα, στην όλη υπόθεση της συμφωνίας των Πρεσπών, που συνήψαν οι κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα και του Ζόραν Ζάεφ, τον περασμένο Ιούνιο, ως εντεταλμένα όργανα εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων, την στιγμή, μάλιστα, που οι δύο άλλες κύριες δυνάμεις της περιοχής έχουν στραφεί, κατά της, εν λόγω, συμφωνίας και των οποίων η διαφωνία αγνοήθηκε, επιδεικτικά. Οι χώρες αυτές είναι η Σερβία και η Βουλγαρία, οι οποίες έχουν στρατηγικά συμφέροντα, στην περιοχή. Και των οποίων τα συμφέροντα βλάπτονται.

Πρωτίστως, η (σύμμαχος των Ρώσων) Σερβία, δεν επιθυμεί να χάσει την επιρροή, που διαθέτει, στα Σκόπια και δεν θέλει έναν νέο σύμμαχο της Αλβανίας, στην περιοχή και δευτερευόντως, η Βουλγαρία, η οποία δεν δέχεται την αναγνώριση χωριστού μακεδονικού έθνους, αλλά και αυτή, επίσης, δεν βλέπει με καλό μάτι την αύξηση της επιρροής της αλβανικής κοινότητας - δηλαδή της Αλβανίας, στην Σλαβομακεδονία, την οποία λογίζει, ως Δυτική Βουλγαρία.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να αγνοηθούν, εάν είμασταν, στην εποχή της δεκαετίας του 2000. Άλλωστε, η Βουλγαρία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και δεν έχει άλλες επιλογές, ενώ η Σερβία, ως ηττημένη, στον γιουγκοσλαβικό πόλεμο της δεκαετίας του 1990, δεν έχει, από μόνη της, καμμία βαρύτητα, στα αμερικανικά και στα ευρύτερα δυτικά κέντρα αποφάσεων. Οι Δυτικοί την έγραφαν, πάντα, στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Σήμερα, όμως, όλα αυτά δεν ισχύουν. Η Σερβία και η ελίτ, που την διοικεί, έχουν πανίσχυρους συμμάχους. Πρώτα την Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά και την Κίνα του Σι Τζινπίνγκ (οι Κινέζοι δεν έχουν ξεχάσει το πυραυλικό πλήγμα, που δέχτηκε το 1999, από τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ, η κινεζική πρεσβεία, στο Βελιγράδι, όπως και οι Ρώσοι δεν έχουν ξεχάσει την ταπείνωση, που υπέστησαν, την ίδια χρονιά, στον πόλεμο του Κοσόβου, από τους Δυτικούς - μια ταπείνωση, που οδήγησε τον Μπορίς Γέλτσιν να παραδώσει την εξουσία, στον Βλαντιμίρ Πούτιν. Και φυσικά, όταν έλθει η ώρα, για όλα αυτά, αναζητείται ο λογαριασμός. Και αυτός ο λογαριασμός πληρώνεται).

Εδώ βρίσκεται ο άμεσος κίνδυνος μιας πολεμικής σύγκρουσης, διότι είναι σαφές ότι η Ρωσία θα υποστηρίξει τα συμφέροντά της και αυτό δεν θα το πράξει, στα λόγια και στις διακηρύξεις. Θα περάσει, σε έργα (ήδη έχει αρχίσει να το πράττει, όπως δείχνουν οι ενέργειές της στην Ελλάδα, για τις οποίες καταγγέλθηκε, ανοικτά και απροσχημάτιστα, από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, για κατασκοπεία - και στην ουσία, για υπονομευτική δραστηριότητα, που στρέφεται κατά της πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης, έτσι όπως αυτή υλοποιείται, με την συμφωνία των Πρεσπών) και το όλο ζήτημα δεν είναι καθόλου φιλολογικό και δεν πρόκειται να απορροφηθεί, μέσα στην διελκυστίνδα της διπλωματίας.

Στην περιοχή μας, υπάρχουν στρατιωτικές υποδομές, με τις οποίες η ρωσική ηγεσία μπορεί να υποστηρίξει την δράση της, αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει δημιουργηθεί ρωσική στρατιωτική βάση, στην Σερβία, η οποία, μαζύ με τον ρωσικό στόλο, στην Μεσόγειο και τις ρωσικές βάσεις, που βρίσκονται, στην Συρία, αλλά και στην ίδια την Ρωσία, μπορεί να στηρίξει μια επέμβαση, στην Σλαβομακεδονία, με αρχικό όργανο την Σερβία, στην χώρα αυτή, ύστερα από μια πρόσκληση του προέδρου της FYROM Γκιόργκυ Ιβάνωφ και της κυβέρνησης της χώρας - η οποία, προφανώς, δεν θα είναι η κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ.

Με αυτά τα δεδομένα, η κατάσταση, που έχει διαμορφωθεί, στα Βαλκάνια, μετά την συμφωνία των Πρεσπών και εξ αιτίας της είναι κρίσιμη. Ο πόλεμος μπορεί να ξεσπάσει, ανά πάσα στιγμή, καθώς αυτή η συμφωνία θα οδεύει, προς την σταδιακή υλοποίησή της. Και φυσικά, εάν προκύψει μια ανοικτή εσωτερική σύγκρουση, μέσα στην σλαβομακεδονική ελίτ, η όλη διαδικασία δεν θα σταματήσει, όπως προαναφέραμε, εκεί. 

Η σύγκρουση αυτή θα συμπαρασύρει και την αλβανική μειονότητα, η οποία, πιθανότατα, θα προσπαθήσει, με την βοήθεια της Αλβανίας, να αποσχισθεί και από εκεί και πέρα, η σύγκρουση των Μεγάλων Δυνάμεων, στην περιοχή θα καταστεί αναπόφευκτη και θα είναι, εάν πραγματοποιηθεί, σφοδρή, έστω και αν δεν είναι ευθεία. Εάν δηλαδή, γίνει κατορθωτό να μείνει, σε επίπεδο αντιπροσώπων. 

Με λίγα λόγια, είναι σφοδρότατα, πιθανό, εάν δεν ελεγχθεί η κατάσταση, να έχουμε, στα βορειοδυτικά σύνορα της χώρας μας μια νέου τύπου συριακή κρίση, με άλλα κύματα προσφύγων και νέες εκατόμβες θυμάτων, επειδή, έτσι το επιθυμούν τα συμφέροντα των υπερδυνάμεων.

Και φυσικά, οι ευθύνες της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, για αυτή την κατάσταση, είναι άμεσες, είναι πολλές και είναι βαρύτατες, αφού, με την σύναψη της συμφωνίας των Πρεσπών και την μονόπλευρη εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων, στην περιοχή, ανοίγει τις πύλες της κολάσεως και φέρνει κοντά, τον πόλεμο, παρά τις υποκριτικές και αστείες προσπάθειες της ίδιας και του ΣΥΡΙΖΑ να πείσουν ότι εργάζονται, για την ειρήνη, στην περιοχή μας, με το στήσιμο "επιτροπών" (δικηγόρων και άλλων), "για την ειρήνη, την φιλία και την συνεργασία, στα Βαλκάνια".

Στην πραγματικότητα, οι συριζαίοι - αυτοί οι απίστευτοι "ριζοσπάστες" της νατοϊκής ελληνικής αριστεράς - φέρνουν, κοντά, το αίμα και την καταστροφή, μέσα από τον, σφοδρότατα, πιθανό επικείμενο πόλεμο. Έναν πόλεμο, που είναι αχρείαστος και μπορεί να αποτραπεί (και τον οποίο, όπως προείπα, ελπίζω να αποτρέψουν, στην σημερινή τους συνάντηση οι δύο ηγέτες των Η.Π.Α. και της Ρωσίας. Αυτό, όμως, ούτε σίγουρο είναι, ούτε είναι δεδομένη η πρόθεσή τους, για κάτι τέτοιο).

Αυτή είναι η ουσία του σύγχρονου μακεδονικού προβλήματος. 

Και φυσικά, αυτή η ουσία δεν έχει καμμία σχέση με το ονοματολογικό ζήτημα της πΓΔΜ και τα συμπαρομαρτούντα...



Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Quo vadis Italia? Το υπόκωφο bankrun των Ιταλών καταθετών οδηγεί, σε capital controls, αλλά η Ιταλία είναι too big to fail.


Μάϊος 2008 - Μάϊος 2018 ευρωσύστημα Target 2 : Η αυξανόμενη (και υπολογισμένη, σε δισ. €) πορεία της ιλιγγιώδους έκθεσης της Γερμανίας (μαύρη γραμμή), στα χρέη των άλλων χωρών της ευρωζώνης και τα αντίστοιχα ελλείμματα της Ιταλίας (πορτοκαλί γραμμή), έναντι των πλεονασματικών χωρών, στο ευρωσύστημα, στις οποίες η Γερμανία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η κατάσταση και για τις δύο χώρες, είναι κακή. Η Γερμανία κινδυνεύει να φάει ένα πολύ μεγάλο "φέσι", ενώ η Ιταλία οδηγείται, στο να μην μπορεί να πληρώσει τα ανοίγματά της...





Αν υπάρχει κάτι το αξιόλογο, για να παρακολουθήσει κάποιος, στον χώρο της ευρωζώνης, αυτό δεν έχει σχέση, με τις ζυμώσεις, που γίνονται, για τις ευρωεκλογές του ερχόμενου Μαΐου. Έχουν και αυτές την σημασία τους, αλλά δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων.

Στην πρώτη και κρίσιμη γραμμή των γεγονότων, που θα καθορίσουν το εγγύς μέλλον της ευρωζώνης και της "Ευρωπαϊκής Ένωσης", εξακολουθεί να είναι η Ιταλία, παρά την ύφεση, που έχει προκύψει, στις σχέσεις της νέας ιταλικής κυβέρνησης, με το Βερολίνο, την  Φραγκφούρτη και τις Βρυξέλλες, η οποία, άλλωστε, είναι φαινομενική και μη υπαρκτή.

Quo vadis Italia? 

Αυτό είναι το ουσιαστικό ερώτημα, που αφορά τους καιρούς μας και το άμεσο, έως μεσοπρόθεσμο μέλλον. Αυτό το μέλλον θα προσπαθήσω να διερευνήσω, σε αυτό εδώ το δημοσίευμα.

Αυτό, που συμβαίνει στην Ιταλία, αυτόν τον καιρό, σε ολοένα και μεγαλύτερη ένταση - αν και δεν είναι καθόλου πρωτοφανές, αφού, ως ένα χρόνιο φαινόμενο ελεγχόμενης έντασης, προϋπήρχε -, έχει άμεση σχέση, με την ιταλική μπατιροτραπεζοκρατία και τις τεράστιες επισφάλειες, που την τυραννούν, οι οποίες διογκώνονται, από το bankrun, στο οποίο επιδίδονται οι καταθέτες, από την ορκομωσία της "ευρωσκεπτικιστικής" κυβέρνησης του Giuseppe Conte, με αποτέλεσμα οι ιταλικές οφειλές, στο ευρωσύστημα Target 2, να έχουν φθάσει στα 465 δισ. €, αφού τον Μάϊο του 2018, διογκώθηκαν, κατά 40 δισ. €.

Με δεδομένο το κακό χάλι της ιταλικής μπατιροτραπεζοκρατίας, αφού το τραπεζικό σύστημα της χώρας αυτής αντιμετωπίζει ανοίγματα και επισφάλειες, οι οποίες ξεπερνούν τα 4 τρισ. €, στην Ιταλία, θα έπρεπε να έχουν επιβληθεί έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων και στα όρια ανάληψης καταθέσεων, αλλά είναι η χρηματοδότηση από την Ε.Κ.Τ., μέσω του E.L.A., που κρατάει ζωντανό το σύστημα.

Όλη αυτή η κατάσταση θυμίζει το αντίστοιχο φαινόμενο του ελληνικού bankrun, που εξελίχθηκε το πρώτο εξάμηνο του 2015, με την ανάληψη της εξουσίας, από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, το οποίο κατέληξε, τον Ιούνιο του 2015, στο προσωρινό κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών, που επέβαλε η Ε.Κ.Τ., στον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων και στην επιβολή ορίων ανάληψης των καταθέσεων, που ισχύουν, μέχρι σήμερα.

Κάπου εκεί, οδηγείται, από το bankrun των καταθετών, που φοβούνται μια επανάληψη του ελληνικού δράματος και η κατάσταση, στην Ιταλία, διότι αυτό, που είναι βέβαιο, είναι ότι η Γερμανία δεν μπορεί να αποδεχθεί να μακροχρονίσει αυτή η κατάσταση, ενώ από την άλλη πλευρά και η δική της έκθεση, στα χρέη των άλλων χωρών της ευρωζώνης πλησιάζει το κατώφλι του 1 τρισ. €, το οποίο, πιθανότατα, είναι και το όριο, πέραν του οποίου η γερμανική κυβέρνηση δεν μπορεί να αποδεχθεί μια περαιτέρω έκθεση της χώρας της, στα ανοίγματα των άλλων χωρών.

Αλλά και να μπορέσει η παραπαίουσα κυβέρνηση της Angela Merkel - ή η όποια άλλη - να αποδεχθεί να υπερκαλυφθεί αυτό το όριο έκθεσης της γερμανικής οικονομίας, στα χρέη των άλλων, οι αντοχές της δεν θα είναι μεγάλες, για πολύ μεγαλύτερη έκθεση, η οποία, στην πράξη, θα σημαίνει ότι αυτά τα μυθώδη ποσά θα είναι δανεικά και αγύριστα.

Όμως, η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα και η ιταλική κυβέρνηση του Giuseppe Conte δεν είναι η ελληνική κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Και φυσικά, η κυβέρνηση της Ιταλίας δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί, από την κυβέρνηση της Angela Merkel, από την Commission του Jean-Claude Juncker και από την Ε.Κ.Τ. του Mario Draghi, όπως αντιμετωπίστηκε η ελληνική κυβέρνηση.

Η ιταλική κυβέρνηση είναι προφανές ότι έχει πολλούς τρόπους να αντιδράσει και να επιβάλει τις θελήσεις της, αφού η Ιταλία είναι "too big to fail". 

Η ιταλική κυβέρνηση έχει την επιλογή να αποφύγει τα capital controls και να επιβάλει την εκτύπωση χρήματος, σε ευρώ (ένα παλαιό σχέδιο του Silvio Berlusconi, εξ αιτίας του οποίου αποπέμφθηκε, από την πρωθυπουργία, το 2011 μια παραλλαγή του οποίου θέλησε να πραγματοποιήσει ο Γιάννης Βαρουφάκης, στην Ελλάδα, το καλοκαίρι του 2015, με αποτέλεσμα να αποπεμφθεί και αυτός, από το υπουργείο Οικονομικών), χωρίς να υποταχθεί, στους ευρωζωνίτες, ενώ και η ευρωζώνη δεν μπορεί να αφήσει την Ιταλία να γονατίσει, χωρίς να καταστραφεί και η ίδια. Και αν η Ιταλία αποχωρήσει, από την ευρωζώνη, η τελευταία, απλώς, θα παύσει να υφίσταται, μόνο και μόνο, από τα "φέσια", που θα αφήσει πίσω της και τα οποία είναι σαφές ότι δεν πρόκειται - και ούτε μπορεί να υποχρεωθεί - να πληρώσει.

Ούτε, άλλωστε, υπάρχει κάποιος τρόπος, ώστε τα ιταλικά (και τα λοιπά) χρέη να πληρωθούν, χωρίς πληθωριστικό χρήμα, το οποίο θα πρέπει να εκδώσει η Ε.Κ.Τ., μέσω των υποκαταστημάτων της, στις ελλειμματικές χώρες της ευρωζώνης. Αλλά η έκδοση τεράστιας έκτασης πληθωριστικού χρήματος, στα πλαίσια μιας νομισματικής ένωσης, σημαίνει μια τεράστια ανακατανομή εισοδημάτων, εντός της ένωσης, η οποία ανακατανομή θα συνοδευθεί, από τεράστιες απώλειες των κερδών των πλεονασματικών οικονομιών. 

Και φυσικά, η Γερμανία, η Ολλανδία και το υπόλοιπο club των πλεονασματικών χωρών δεν είναι διατεθειμένες να δεχθούν κάτι τέτοιο. Πολύ περισσότερο, που για τον ίδιο λόγο, αντιδρούν και έχουν επιτύχει να περιορίσουν το - εντελώς, ανώδυνο - πρόγραμμα της πιστωτικής χαλάρωσης των κεντροτραπεζιτών της Φραγκφούρτης.

Με δεδομένη αυτή την πολύπλοκη κατάσταση και με, επίσης, δεδομένο το γεγονός ότι η ιταλική κυβέρνηση (και όχι, μόνον, αυτή), σε ό,τι δυσάρεστο και βλαπτικό πράξει, σχετικά, με την ευρωζώνη, θα έχει, ως σύμμαχό της, τις Η.Π.Α. του Donald Trump, οι οποίες έχουν ξεκινήσει έναν εμπορικό πόλεμο, με την "Ευρωπαϊκή Ένωση", που και αυτός θα παίξει τον αρνητικό ρόλο του, στις εξελίξεις, στην ευρωζώνη και στην "Ε.Ε.", είναι πολύ σημαντικές οι θυελλώδεις εξελίξεις, που έρχονται, όσο και αν αυτές καθυστερήσουν.

Και φυσικά, θα είμαστε, εδώ, για να τις παρακολουθήσουμε. 

(Δυστυχώς, όμως, δεν θα είμαστε απλοί θεατές. Θα τις υποστούμε, διότι όλα αυτά δεν υπόσχονται ένα διαχειρίσιμο μέλλον, για την χώρα μας και για εμάς τους ίδιους, αφού, παρά τα όσα λέγονται και επιδιώκονται και για αυτούς τους επιπρόσθετους λόγους, η πρόσβαση του ελληνικού κράτους, στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, δεν θα είναι, καθόλου, εύκολη και θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Ως εκ τούτου, το 4ο Μνημόνιο - το αποκαλούμενο, ως "Πρόγραμμα Μεταμνημονικής Παρακολούθησης" - πρόκειται να είναι ανεπαρκές, με αποτέλεσμα το φάσμα μιας νέας κρατικής χρεωκοπίας και η έξοδος από το ευρώ και την ζώνη του, να παραμένουν ενεργές και ως μια καθόλου αμελητέα προοπτική).




Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

5/7/2015 - 5/7/2018 : Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 τρία χρόνια μετά, μέσα από μια ψύχραιμη πολιτική αποτίμηση. (Πώς και γιατί το ΟΧΙ κέρδισε και νίκησε, στην ψηφοφορία αλλά έχασε και ηττήθηκε, από το ΝΑΙ, στην αδυσώπητη πολιτική πρακτική).






 5/6/2015 : Ένα μήνα πριν από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, ο πρωθυπουργός, λέει ότι η κυβέρνησή του δεν θα φέρει και η βουλή των εκλογών της 25/1/2015 δεν πρόκειται να ψηφίσει νέο Μνημόνιο. Όμως, τα γεγονότα, που ακολούθησαν, μετά το δημοψήφισμα της 5/7/2015, οδήγησαν, στο 3ο Μνημόνιο, (το οποίο αυτές τις ημέρες παρατάθηκε, μέχρι το 2022, ως "Πρόγραμμα Μεταμνημονιακής Παρακολούθησης"). Φυσικά, ο Αλέξης Τσίπρας αυτοδιαψεύστηκε. Και μάλιστα, αυτοδιαψεύστηκε, έχοντας προεπιλέξει να αυτοδιαψευσθεί…





Τρία χρόνια, μετά το δραματικό, ως προς την κατάληξή του, δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει. Τελικά, η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο πεζή, από όσο προσπαθούσα, εκείνη την εποχή του δημοψηφίσματος, να δω.

Δεν θα μείνω, στο γεγονός ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε το εκλογικό σώμα του "ΟΧΙ". Στην καθημερινή πολιτική πρακτική δεν υπάρχουν προδοσίες. Υπάρχουν πολιτικές τακτικές, που εξυπηρετούν συμφέροντα. Και το ύψιστο συμφέρον, για μια πολιτική κάστα, είναι η παραμονή, στην εξουσία. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, αφού η πολιτική, ως τρέχουσα και πραγματική έννοια, δεν είναι τίποτε άλλο, από την κατάκτηση και την διατήρηση της πολιτικής εξουσίας, μέσα σε μια κοινωνία.

Και φυσικά, αυτό είναι εκείνο, που έπραξε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, με επί κεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα. Θεώρησε ότι, αν αποδεχόταν την λαϊκή εντολή, που προέκυπτε από το "ΟΧΙ" του δημοψηφίσματος της 5/7/2015, δεν θα μπορούσε να διαχειρισθεί την εξουσία και θα την έχανε, ενώ, παράλληλα, δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τις "ευρωπαϊστικές" αυταπάτες της, που ήσαν απόρροια της ευρωσταλινικής της παιδείας, οι καταβολές της οποίας ανάγονται, στον Enrico Berlinguer και στον Λεωνίδα Κύρκο.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε καμμία προδοσία. Υπήρξε και έπαιξε - και εξακολουθεί να παίζει - καθοριστικό ρόλο, στην εξέλιξη των πραγμάτων, βλέποντας την απογοήτευση και την δυσθυμία, που υπάρχει, στην ελληνική κοινωνία, γεγονός το οποίο προοιωνίζεται, για δυσάρεστες εξελίξεις. Και τούτο διότι, όταν κάποιος καλεί το εκλογικό σώμα να ψηφίσει, κατά του νέου Μνημονίου, που οι ξένοι δανειστές ήθελαν να επιβάλουν στην ελληνική κοινωνία και στην συνέχεια, μετά από μια πανηγυρική νίκη, ανασταίνει τους νικημένους, με τους οποίους, προφανώς, έχει έλθει, σε προσυνεννόηση και εφαρμόζει τα αντίθετα, από την σαφέστατη λαϊκή εντολή του 68,31% του εκλογικού σώματος - γεγονός το οποίο, από μόνο του, συνιστά ένα βαρύτατο ποινικό αδίκημα -, προφανώς υπάρχει μια κοροϊδία, μια εξαπάτηση και ένα είδος προδοσίας του εκλογικού σώματος.

Αυτό, όμως, από κοινωνιολογική άποψη, είναι αδιάφορο, αφού στην καθημερινή πολιτική πρακτική, αυτή η συμπεριφορά είναι κάτι το σύνηθες. Απλώς, η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, αντιτιθέμενη, στο νέο Μνημόνιο, που, τελικά, εφαρμόστηκε, βρήκε - ως συνήθως -  τα λάθος εργαλεία, για να εκφράσει την βούλησή της. Και αυτά τα ακατάλληλα εργαλεία, για να εκφράσουν την λαϊκή βούληση, ήσαν ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου. Και δυστυχώς, μετά από την απομάκρυνση, από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Η πολιτική ομάδα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, απλώς, εξυπηρέτησε τα δικά της συμφέροντα, έτσι όπως αυτή θεώρησε ότι είναι αυτά τα συμφέροντα και έτσι όπως εκτίμησε ότι εξυπηρετούνται, ως μια συγκροτημένη εξουσιαστική ομάδα, με ιδιοτελή συμφέροντα.

Τα λαϊκά στρώματα, που εκφράστηκαν, με το "ΟΧΙ", κέρδισαν και νίκησαν, στο δημοψήφισμα της 5/7/2015, αλλά έχασαν και ηττήθηκαν, κατά κράτος, από την εντόπια ελίτ και τον μνημονιακό πολιτικό κόσμο, στην εφαρμοσμένη πολιτική, διότι δεν είχαν τα κατάλληλα όργανα, για να επιβάλουν την εφαρμογή της άποψής τους.

Εξαπατήθηκαν; Ναι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι εμπιστεύθηκαν εκείνους που δεν έπρεπε. Και αυτό δεν λέγεται, ως μομφή, ή κατηγορία. Λέγεται, ως διαπίστωση και με σαφή γνώση και κατανόηση του πως λειτουργούν οι εξουσιαστικές πολιτικές ελίτ, μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες.  

Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αν και είχε πάρει τις αποφάσεις της και είχε ταθεί, υπέρ της άνευ όρων, παραμονής στην ευρωζώνη, διεξήγαγε το δημοψήφισμα, όχι, τόσο, για να πιέσει τους ευρωζωνίτες. Είχε αντιληφθεί ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, αφού εκείνοι είχαν καταλάβει ότι ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχαν υποταχθεί, στις ντιρεκτίβες του ευρωδιευθυντηρίου.

Το δημοψήφισμα το πραγματοποίησαν οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, προκειμένου, να ηττηθεί η εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και με προοπτική να χαθεί, με την υπερψήφιση του ΝΑΙ, ή, με μια οριακή νίκη του ΟΧΙ, που θα επέτρεπαν, στον Αλέξη Τσίπρα να κάνει μια αξιοπρεπή κωλοτούμπα, με τον ισχυρισμό ότι δεν μπορεί να μην αποδεχθεί την λαϊκή ετυμηγορία, ή ότι δεν είναι διατεθειμένος να διχάσει τον λαό.

Τελικά, η μεγάλη νίκη του ΟΧΙ, μπορεί να δυσκόλεψε την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτή η ομάδα, ανασταίνοντας τους πεθαμένους και ηττημένους κομματικούς αντιπάλους της, δηλαδή με την βοήθεια της μνημονιακής αντιπολίτευσης, έκανε την κωλοτούμπα, ψήφισε το 3ο Μνημόνιο και κατάφερε να υπερκεράσει και να νικήσει την εσωκομματική της αντιπολίτευση, με την προκήρυξη των βουλευτικών εκλογών της 20/9/2015, χάρη και στα παιδαριώδη λάθη εκλογικής τακτικής του Παναγιώτη Λαφαζάνη και του κόμματός του, που αρνήθηκαν να συνάψουν την απαραίτητη εκλογική συμμαχία, που έπρεπε, με το ΕΠΑΜ του Δημήτρη Καζάκη.

Αν είχαν συνάψει αυτήν την εκλογική συμμαχία, το σημερινό πολιτικό σκηνικό θα ήταν, ριζικά, διαφορετικό, αφού αυτός ο εκλογικός συνασπισμός θα είχε εισέλθει, στην βουλή και φυσικά, η παρούσα κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να είχε σχηματισθεί, ενώ και το πολιτικό κλίμα θα ήταν, εντελώς άλλο και τελείως διαφορετικό. Κυβέρνηση των μνημονιακών δυνάμεων θα είχε, προφανώς, σχηματισθεί, αλλά ο βηματισμός της κοινωνίας θα είχε άλλους ρυθμούς και η εφαρμογή των μέτρων του 3ου Μνημονίου θα ήταν, πολύ πιο δυσχερής. Δυσχερέστατη.

Το συμπέρασμα που βγαίνει, από όλη αυτή την τραγική διαδικασία, είναι ότι, εντέλει, ο Αλέξης Τσίπρας μπορούσε να μην διεξαγάγει το δημοψήφισμα της 5/7/2015. Δεν το χρειαζόταν. Υπερεκτίμησε τις δυνατότητες της εσωκομματικής του αντιπολίτευσης και υποτίμησε την προσωπική επιρροή του, στο εκλογικό σώμα, που, τότε, ήταν πολύ μεγαλύτερη, από όσο αυτός υπολόγιζε. Και μάλιστα, πολύ μεγαλύτερη από όσο θα έπρεπε να ήταν.

Αλλά, αυτή η κατάσταση, που επικρατούσε, στην κοινωνία και στο εκλογικό σώμα, ήταν, τότε, φυσιολογική.

[Όποιος θέλει μπορεί να δει και τα δημοσιεύματα, που έκανα, εκείνη την εποχή, σε αυτό εδώ το μπλογκ, με τίτλους : Δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου 2015; Καλοδεχούμενο, αν και απροετοίμαστο, αφού η διεξαγωγή του θα πλήξει, καίρια, τον σκληρό πυρήνα του ελιτιστικού κατασκευάσματος της ευρωζώνης. (Σε παράλληλο τοπικό νόμισμα, θα οδηγήσει η καταψήφιση των προτάσεων των δανειστών); και Το δημοψήφισμα της 5-7-2015 και το μετέωρο βήμα του εκλογικού σώματος, προς το OXI, στις απαιτήσεις των ξένων δανειστών. Το θολό εκλογικό τοπίο, ενώπιον της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων, του ελληνικού bank run και του κλεισίματος των ελληνικών τραπεζών. (Γιατί δεν πρέπει να επιτραπεί στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μια ηρωική απόδραση, από την κυβερνητική εξουσία) και 5/7/2015 : Ένας θρίαμβος για το OXI, το οποίο δεν πρέπει να μετατραπεί, σε ΝΑΙ. (Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι απειλές για χρήση του seigniorage και η ιστορική ευκαιρία, για την Ελλάδα, να εγκαταλείψει το ευρώ και να αναστείλει την συμμετοχή της, στην ευρωζώνη). It's time to go back to drach... και 25/1/2015 - 20/9/2015 : Έγκλημα και τιμωρία, χωρίς άμεσες συνέπειες, για τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχασε 320.074 ψήφους. (Η άνετη εκλογική νίκη του Αλέξη Τσίπρα και ο επικείμενος πολιτικός αφανισμός του κόμματος, στο οποίο ηγείται).. Έχουν την χρησιμότητά τους].