Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Η χρησιμότητα της θεωρίας του Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, για την πτώση της οριακής και της μέσης ροπής προς κατανάλωση (marginal and average propensity to consume) στην εξέταση της παρούσας καπιταλιστικής ύφεσης. (Η ανισοκατανομή του εισοδήματος και η ανάγκη για την "ευθανασία των εισοδηματιών").

John Maynard Keynes

Η επίμονη περιδίνηση στην οποία έχει περιέλθει ο σύγχρονος γραφειοκρατικός καπιταλισμός έχει καταστήσει, ξανά, επίκαιρο τον John Maynard Keynes και τον πυρήνα της θεωρίας του, για την πτωτική πορεία της συναθροιστικής κατανάλωσης, ως προϊόν των παθογενειών του συστήματος διανομής/κατανομής του εισοδήματος, ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις και ομάδες που συναρθρώνουν τα κοινωνικά μορφώματα και οι οποίες συμμετέχουν, στην κατανομή του κοινωνικού προϊόντος και για την ανάγκη ανάταξης και επαναφοράς της συναθροιστικής κατανάλωσης/ζήτησης, σε θετικούς ρυθμούς, προκειμένου να επανέλθει η οικονομία σε αναπτυξιακή τροχιά. Η εκτεταμένη χρήση των κεϋνσιανών μεθόδων και πρακτικών, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι τα πράγματα είχαν εισέλθει σε μια τέτοια τροχιά (και όντως είχαν εισέλθει, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980), έτσι ώστε το καπιταλιστικό σύστημα, είχε καταφέρει την αέναη τροφοδότηση της κατανάλωσης, σε τέτοιο σημείο, που να έχει γίνει, περίπου, αδιάφορη, ή άνευ ουσιαστικής σημασίας, η κατανομή του κοινωνικού προϊόντος, ανάμεσα στις εισοδηματικές κατηγορίες του πληθυσμού, αφού τα σύγχρονα μέσα προώθησης της κατανάλωσης (marketing, τεχνικές των πωλήσεων κλπ) εξασφάλιζαν ότι η συνολική κατανάλωση θα είχε μια, περίπου, διαρκή και αδιάπτωτη ανοδική πορεία  και θα ήταν το υπόβαθρο, γι' αυτό που ονόμασαν, κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990, "αειφόρα ανάπτυξη", η οποία θα εξασφάλιζε την ανοδική πορεία της παραγωγής και θα δάμαζε το φαινόμενο των απρόβλεπτων και απότομων διακυμάνσεων του οικονομικού κύκλου, όπως διακήρυσσαν οι "κορυφές" της σύγχρονης οικονομικής επιστήμης (από τον Robert Lucas, μέχρι τους Alan Greenspan και Ben Bernanke).



1960 - 2009 Ελλάδα : Οι δείκτες Gini και S80/S20 δείχνουν την σταθερά ανοδική πορεία της ανισοκατανομής του εισοδήματος στην χώρα.
[Ο δείκτης Gini αποτελεί μέτρηση της ισοκατανομής του εισοδήματος στον πληθυσμό μιας χώρας. Στην ιδεατή περίπτωση που το εισόδημα είναι απόλυτα ισοκατανεμηνένο, παίρνοντας οποιοδήποτε 10% του πληθυσμού, θα βρούμε ότι αυτό λαμβάνει το αντίστοιχο 10% του συνολικού εισοδήματος και ο συντελεστής ισούται με το 0. Στην αντίθετη ιδεατή περίπτωση, όπου ένα άτομο κατέχει το σύνολο του εισοδήματος της χώρας, ο συντελεστής ισούται με το 1. Έτσι, γίνεται αντιληπτό ότι στον Πίνακα (Δείκτη) Gini, όσο μεγαλύτερη είναι η τιμή του συντελεστή (όσο περισσότερο τείνει προς την μονάδα), τόσο μεγαλύτερη είναι η ανισοκατανομή του συνολικού εισοδήματος σστον πληθυσμό. Ο δείκτης S80/S20 είναι συμπληρωματικός δείκτης ανισοκατανομής του εισοδήματος και εξετάζει το μερίδιο του πλουσιότερου 20% του πληθυσμού, προς το φτωχότερο 20%, μετρώντας πόσες φορές μεγαλύτερο είναι το εισόδημα του πλουσιότερου 20% από το αντίστοιχο φτωχότερο 20%.]
Και οι δύο πίνακες, που είναι συντριπτικοί, ελήφθησαν από το Υπουργείο Οικονομικών και είναι προφανώς, αναξιόπιστοι, αφού τα πραγματικά μεγέθη της ανισοκατανομής του εισοδήματος στην ελληνική κοινωνία είναι μεγαλύτερα, όπως και η απόσταση, ανάμεσα στο πλουσιότερο και το φτωχότερο 20% του ελληνικού πληθυσμού είναι πολύ μεγαλύτερη. Παρ' όλ' αυτά, οι δείκτες αυτοί έχουν μια αρκετά μεγάλη αξία, φυσικά, ως προσεγγίσεις και τάσεις και όχι, ως απόλυτοι αριθμοί...


Αυτή η πεποίθηση έδωσε ώθηση στην πολιτική της αλματώδους (εκθετικής θα μπορούσε κάποιος να πει) διεύρυνσης των εισοδηματικών ανισοτήτων, υπέρ των πλουσιότερων τμημάτων του πληθυσμού, η οποία πολιτική καλύφθηκε ιδεολογικά, μέσω της επικράτησης των νεοφιλελεύθερων ιδεών της "τόνωσης της προσφοράς", που στην πράξη διεύρυναν, κυρίως από την δεκαετία του 1980 (και με αυξανόμενους, έως ιλιγγιώδεις ρυθμούς, κατά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000), χασματικά την εισοδηματική ανισοκατανομή σε παγκόσμιο επίπεδο - όπως και στην Ελλάδα, αν και εδώ η εξέλιξη ήταν περισσότερο πολύπλοκη και δεν ακολούθησε την γραμμική εξέλιξη των άλλων χωρών του αναπτυγμένου γραφειοκρατικού καπιταλισμού.


Αυτή, λοιπόν, ήταν η πεποίθηση, την οποία η μεγάλη ύφεση του 2008 και η κατακρήμνιση της παγκόσμιας κατανάλωσης (που υπήρξε προϊόν της τεράστιας ανισοκατανομής του παγκόσμιου εισοδήματος και της κατάρρευσης του συστήματος, που επέβαλε η μπατιροτραπεζοκρατία του  διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου) ήλθε να διαψεύσει παταγωδώς. Αυτή η τεράστια ανισοκατανομή του εισοδήματος συνέβαλε στην εκδήλωση και στην επιδείνωση της ανισορροπίας ανάμεσα στο ισοζύγιο της αποταμίευσης και της επένδυσης στις πλουσιότερες χώρες με αποτέλεσμα την αύξηση του δημόσιου και του ιδιωτικού δανεισμού (εσωτερικού και διεθνούς), αφού οι φτωχοί και οι μεσαίες τάξεις δανείστηκαν από τους ξένους και τους πλουσιότερους δανειστές (στην Ελλάδα οι εξελίξεις στον ιδιωτικό δανεισμό υπήρξαν ηπιότερες από τις άλλες αναπτυγμένες χώρες του  σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού).

Προφανής λύση της παρούσας εμπλοκής στην οποία εισήλθε το σύστημα, εξ αιτίας της ασυδοσίας του χρηματοπιστωτικού τομέα και της ελίτ του, είναι η αποκατάσταση μιας στοιχειώδους ισότητας στην κατανομή του εισοδήματος, με μια ριζική ανακατανομή του, υπέρ των κατώτερων εισοδηματικών κατηγοριών, μαζύ με την επιβολή ελέγχων στο ίδιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, στις πρακτικές των ελίτ του και στην κεϋνσιανή "ευθανασία των εισοδηματιών", όπως έχει προτείνει, ήδη, από το 1924 ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς.


Με τον πυρήνα της θεωρίας του Κέϋνς και με την επικαιρότητα αυτής της θεωρίας, υπό το φως των παρουσών επίμονων υφεσιακών εξελίξεων, στον μοντέρνο γραφειοκρατικό καπιταλισμό της εποχής μας, οι οποίες στον χώρο της ευρωζώνης και ιδιαίτερα στην Ελλάδα τείνουν να λάβουν έναν κρισιακό χαρακτήρα, ασχολείται το παρακάτω πρόσφατο κείμενό μου το οποίο αξίζει να διαβαστεί :


"Ο σύγχρονος γραφειοκρατικός καπιταλισμός, σίγουρα, βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο της παραπέρα εξέλιξής του. Οι αντοχές του θα δοκιμασθούν για μία ακόμη φορά, όπως συνέβη κατά την δεκαετία του 1930 και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που έδωσε λύση στα προβλήματα, που προέκυψαν από την μεγάλη κρίση του συστήματος, η οποία - καθόλου τυχαία - ήταν προϊόν των χαοτικών χρηματοπιστωτικών αδυναμιών του, όπως και σήμερα.


Η διαφορά, ανάμεσα στις δύο εποχές βρίσκεται στο γεγονός ότι τώρα ο σύγχρονος γραφειοκρατικός καπιταλισμός έχει τα κεϋνσιανά μακροοικονομικά εργαλεία, για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, ενώ κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1930 δεν τα είχε. Έπρεπε να τα δημιουργήσει και να τα αποδεχθεί (κάτι που, όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν εύκολο, αφού έπρεπε να έλθει ο πόλεμος, για να παρακαμφθούν όλες οι αντίρροπες δυνάμεις και οι αντιδράσεις, που απέτρεπαν την εφαρμογή της κεϋνσιανής θεωρίας).

1960 - 2009 : Η Εισοδηματική κατανομή στην Ελλάδα, ανάμεσα στο πλουσιότερο 20% του πληθυσμού και στο αντίστοιχο φτωχότερο 20%, σύμφωνα με τον πίνακα S80/S20, δείχνει την ολοένα και αυξανόμενη απόσταση ανάμεσα στα δύο αυτά τμήματα του πληθυσμού - πάντοτε, βέβαια, υπέρ του πλουσιώτερου 20%. Οι ρυθμοί απόκλισης ανάμεσα στα εισοδηματικά μερίδια των δύο αυτών τμημάτων, λαμβάνουν ιλιγγιώδη διάσταση, κατά την περίοδο της δεκαετίας του 1990, ιδίως από το 1997 (δηλαδή κατά την άθλια περίοδο της "εκσυγχρονιστικής"/"ευρωπαϊστικής"/κοσμοπολίτικης σημιτικής διακυβέρνησης και της φιλελευθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας,), με μια μικρή βελτίωση, υπέρ του φτωχότερου 20% του πληθυσμού της χώρας, μετά την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη (δηλαδή κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από την "φιλελεύθερη" κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή). Με δεδομένο το τεράστιο ύψος του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο μετατρεπόμενο από δραχμικό χρέος, σε χρέος σε ευρώ, κατέστη αδύνατο να αποπληρωθεί αυτοδυνάμως από την ελληνική οικονομία και με δεδομένη την αδυναμία και ανικανότητα της κυβέρνησης του ευήθους ΓΑΠ να διαπραγματευθεί, η παρούσα εξέλιξη ήταν απολύτως φυσιολογική...


Βέβαια, σήμερα η αντιμετώπιση των προβλημάτων που έθεσαν, αφ' ενός μεν, η παγκοσμιοποίηση και η σύστοιχη αποδιοργάνωση των δημοσίων ελέγχων πάνω στα εθνικά και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά συστήματα και αφ' ετέρου δε, η τεράστια ανισοκατανομή στα εισοδήματα, που επισυνέβη, αρχής γενομένης από την δεκαετία του 1980 και με ακραία επιταχυνόμενο ρυθμό, κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, καθίσταται δύσκολη, λόγω των μεγιστοποιημένων αγκυλώσεων του συστήματος, που εντοπίζονται στις αντιδράσεις εκείνων που έχουν συμφέρον να μην αλλάξουν τα πράγματα και οι οποίοι, φυσικά έχουν ονοματεπώνυμο : Είναι οι εθνικές και διεθνείς χρηματοπιστωτικές ελίτ του επίσημου και του σκιώδους τραπεζικού συστήματος και οι πάσης φύσεως ραντιέρηδες - οι εισοδηματίες, που ζουν και τζογάρουν με τις αποταμιεύσεις, δηλαδή τα προς δανεισμό κεφάλαια, τα οποία συμποσούνται γύρω στα 1400 τρισεκατομμύρια δολλάρια και επιζητούν κεφαλαιακές αποδόσεις της τάξεως του 4%, ή του 5%, ή του 6% και ακόμη περισσότερο, από ένα παγκόσμιο ΑΕΠ το οποίο μετά βίας το 2010 έφθασε στα 75 τρισεκατομμύρια δολλάρια. Φυσικά, αυτό φαίνεται ότι είναι (και είναι) αδύνατο να συμβεί. Αλλά κάτι τέτοιο δεν αποτρέπει τους έχοντες συμφέρον να επιδιώκουν την πραγματοποίηση των επιδιώξεών τους, έστω και αν αυτές "μετριασθούν" κάπως.

 Αυτά τα συνασπισμένα συμφέροντα, τα οποία βρίσκονται σε άκρως σημαντικές θέσεις εξουσίας και προσδιορίζουν την ακολουθητέα νομισματική πολιτική, ως παραγωγοί και ρυθμιστές των ροών του χρήματος, προβάλλουν και θα εξακολουθήσουν να προβάλλουν, όσο μπορούν και όσο τους επιτρέπεται (και θα μπορούν και θα τους επιτρέπεται, όσο ελέγχουν την πολιτική ελίτ των κυριότερων γραφειοκρατικών κρατών του πλανήτη, την οποία έχουν υπαλληλοποιήσει, ελέγχοντας έτσι και την δημοσιονομική πολιτική των κρατών) αντίσταση στις αναγκαίες αλλαγές και δεν θα επιτρέψουν να τεθεί υπό αμφισβήτηση η κυριαρχία τους, δηλαδή η ανεξέλεγκτη και χωρίς ξένη κηδεμονία, λήψη των αποφάσεων στον χώρο τους, από τις ίδιες τις εν λόγω χρηματοπιστωτικές ελίτ και η κατοχή του πλούτου τους, ο οποίος έχει σωρευθεί (έστω και ως χάρτινος πύργος). Αυτή η κατάσταση, φυσικά, θα εντείνει τις αγκυλώσεις του συστήματος, το οποίο ήδη έχει περάσει, από την έλευση της βαθιάς ύφεσης του 2008, σε μια φάση παρατεταμένης αστάθειας και θα το οδηγήσει σε διάφορα αδιέξοδα, τα οποία μπορεί να αποδειχθούν προσωρινά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα είναι οδυνηρά - όπως αυτό που τώρα ζει η ευρωζώνη και ειδικά η χώρα μας.



Στην ουσία, όμως, αυτή η μάχη που δίνουν οι χρηματοπιστωτικές ελίτ, φαίνεται ότι είναι μια μάχη οπισθοφυλακών, που δεν μπορεί να αποτρέψει το μοιραίο. Και το μοιραίο, γιʼ αυτές τις ελίτ, συνοψίζεται στην «ευθανασία των εισοδηματιών», για την οποία μίλησε, ήδη, από το μακρινό 1924 ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, ο οποίος είχε, από τότε, αντιληφθεί τον καταστροφικό ρόλο των ραντιέρηδων και την αντίστοιχη αδυναμία ομαλής λειτουργίας, που επιφέρει στο καπιταλιστικό σύστημα, ως ζωντανού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, σε επίπεδο παραγωγής, η αποδιοργανωτική δομή του ανεξέλεγκτου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Το συμπέρασμά του, λοιπόν, εκείνη την εποχή, συνοψίστηκε στο ότι το καπιταλιστικό σύστημα – το οποίο εκείνη την εποχή μετεξελισσόταν, αθόρυβα, από την ακροτελεύτεια εκδοχή του κλασσικού καπιταλισμού (δηλαδή από τον ολιγοπωλιακό καπιταλισμό), σε αυτήν την μορφή που και τώρα γνωρίζουμε, ήτοι τον γραφειοκρατικό καπιταλισμό των τεχνοδομικών ελίτ – για να μπορέσει να λειτουργήσει πρέπει να προχωρήσει στην πληθωριστική απαξίωση των χρηματικών περιουσιακών στοιχείων των ραντιέρηδων του χρηματοπιστωτικού συστήματος, δηλαδή στην ευθανασία των εισοδηματιών δια του πληθωρισμού.


Αυτή η ξεχασμένη – ή αποσιωπούμενη - από την μεγίστη πλειοψηφία των οικονομολόγων και όλων των σχετικών αναλυτών, τοποθέτηση του μεγάλου Βρετανού και πολιτικά συντηρητικού οικονομολόγου (που έθετε στο πυρ το εξώτερο τους εισοδηματίες - και τις ελίτ που διαχειρίζονται τις χρηματικές τους περιουσίες -, οι οποίοι, υπό την μορφή των επενδυτών οδηγούσαν το καπιταλιστικό σύστημα από ύφεση σε ύφεση και από κρίση σε κρίση και εν τέλει στον χαμό, δια της ανεξέλεγκτης και άφρονος χρήσεως των αποταμιεύσεων και των επενδύσεων, με καταστροφικές επιπτώσεις, για το σύστημα, οι οποίες ξεπερνούσαν το επίπεδο της νομισματικής κυκλοφορίας και της διανομής, κτυπώντας το σύστημα στο επίπεδο της παραγωγής, μέσα από την πτώση της κατανάλωσης, η οποία ερχόταν, ως αποτέλεσμα της τεράστιας ανισοκατανομής του εισοδήματος), που δημιούργησε έντονα συναισθήματα δυσανεξίας στην χρηματοπιστωτική ελίτ και στους παρατρεχάμενούς της – δηλαδή τους οικονομικούς αναλυτές - και για την οποία ο Κέϋνς κατέστη μισητός, σε όλους αυτούς τους καθωσπρεπικούς κύκλους, επανήλθε στο προσκήνιο στις ημέρες μας, καθιστάμενη αναγκαία συνθήκη για την ομαλοποίηση της λειτουργίας του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλιστικού συστήματος.





Η κεϋνσιανή θεωρία, που αναδύθηκε μέσα από την «ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ, ΤΟΥ ΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ», το 1936 και την πρακτική εφαρμογή της στις Η.Π.Α. από το κεϋνσιανό επιτελείο του προέδρου Franklin Delano Roosevelt, μπορεί στην πορεία να συντηρητικοποιήθηκε – μην ξεχνάμε, επαναλαμβάνω, ότι ο Κέϋνς ήταν συντηρητικός -, αλλά ουδέποτε έχασε τον στόχο της και αυτό είχε να κάνει και με λόγους που ήσαν καθαρά πρακτικοί, αφού η περίοδος της δεκαετίας του 1930, όντας εντελώς καταθλιπτική, έθετε ερωτήματα και απαιτούσε λύσεις, τις οποίες η κλασσική θεωρία δεν μπορούσε να δώσει, καθώς, επίσης καθιστούσε αναγκαίες και άμεσες δράσεις, τις οποίες η κλασσική οικονομική θεωρία ενοχοποιούσε, ως καταστροφικές. Αλλά, πέρα από αυτό, οι λόγοι για τους οποίους η κεϋνσιανή θεωρία δεν έχασε τους στόχους της, ήσαν και καθαρά επιστημονικοί και τούτο διότι, ήταν απαραίτητο να αντιμετωπισθεί το καταθλιπτικό βάρος που είχε στα μυαλά των ανθρώπων η κλασσική οικονομική σοφία της εποχής, η οποία συνοψιζόταν στον περίφημο «νόμο του Say» και η οποία είχε τις αναγωγές της στους πατέρες της οικονομικής επιστήμης (Άνταμ Σμιθ, Νταίηβιντ Ρικάρντο, Ρόμπερτ – Τόμας Μάλθους και Τζων Στιούαρτ Μιλλ) για να ακολουθηθεί μια συγκροτημένη πολιτική, απαραίτητη ήταν και μια θεωρία, η οποία να θεμελιώνει αυτήν την συγκροτημένη πολιτική, δίνοντας τις αναγκαίες εξηγήσεις για την έλευση και – το κυριότερο – για την επιμονή και την διαρκή εμβάθυνση της GREAT DEPRESSION της δεκαετίας του 1930, όπως πολύ εύστοχα ονόμασαν οι Αμερικανοί την ξέφρενη οικονομική κρίση εκείνης της περιόδου, η οποία, παρά τις προσπάθειες του Φράνκλιν Ντέλανο Ρούσβελτ και των κεϋνσιανών, δεν ξεπεράστηκε, παρά μόνο μέσα από τον Βʼ Παγκόσμιο Πόλεμο.


Η συνεισφορά του Κέϋνς έγκειται στο γεγονός ότι έβαλε την κατανάλωση, ως μακροοικονομικό μέγεθος, στο κέντρο της οικονομικής θεωρίας, δίνοντας στην συνάρτηση της κατανάλωσης κεντρική θέση στην ανάλυσή του για τις οικονομικές διακυμάνσεις, δηλαδή για τις υφέσεις και τις κρίσεις στο καπιταλιστικό σύστημα. Και φυσικά από τότε η κατανάλωση και η συνάρτησή της έχει τον κυριότερο και τον κεντρικό ρόλο στην μακροοικονομική ανάλυση. Φυσικά, εκείνη την εποχή ο Κέϋνς δεν μπορούσε να στηριχθεί στην στατιστική ανάλυση των μακροοικονομικών στοιχείων για την εξέλιξη της συνάρτησης της συναθροιστικής κατανάλωσης και ως εκ τούτου, η ανάλυσή του ήταν προϊόν των εμπειρικών του παρατηρήσεων, της διαίσθησής του και της οξύνοιας, που πάντοτε τον διέκρινε.


Η πρώτη και σημαντικότερη όλων παρατήρηση του Κέϋνς έχει να κάνει με την οριακή ροπή για κατανάλωση (marginal propensity to consume) και η οποία προσδιορίζεται από το ποσόν, που καταναλώνεται από μια πρόσθετη χρηματική μονάδα εισοδήματος. Το ποσόν αυτό κυμαίνεται μεταξύ του μηδενός και της μονάδας, διότι, όπως ορθά έγραψε ο Βρετανός οικονομολόγος «θεμελιώδης ψυχολογικός νόμος, στον οποίο δικαιούμαστε να στηριζόμαστε με μεγάλη εμπιστοσύνη είναι ότι οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι, κατά κανόνα και κατά μέσον όρο, να αυξάνουν την κατανάλωσή τους, όταν αυξάνονται τα εισοδήματά τους, όχι όμως τόσο όσο τα εισοδήματά τους».


Η δεύτερη παρατήρηση του Κέϋνς έχει να κάνει με την μέση ροπή κατανάλωσης (average propensity to consume), δηλαδή με τον λόγο της κατανάλωσης προς το εισόδημα, η οποία μέση ροπή κατανάλωσης πέφτει καθώς το εισόδημα αυξάνεται. Ο Κέϋνς προσδιόρισε την αποταμίευση (την οποία θεωρούσε, έχοντας πλήρως δίκιο, ότι είναι ένα είδος πολυτελείας), ως αιτία αυτής της φθίνουσας μέσης ροπής προς κατανάλωση. Και μάλιστα εξειδίκευσε το τμήμα της αποταμίευσης για το οποίο ομιλούσε, προσδιορίζοντας ότι οι πλούσιοι αποταμιεύουν πολύ μεγαλύτερο μέρος από τα εισοδήματά τους από ό,τι οι φτωχοί, γεγονός που επιτείνει το πρόβλημα, διότι μεγαλώνοντας την οριακή ροπή προς αποταμίευση, οδηγούν σε πτώση την οριακή ροπή προς κατανάλωση και φυσικά την μέση ροπή κατανάλωσης – ιδού ξανά το αίτημα για μια πληθωριστική ευθανασία των εισοδηματιών, προσεκτικά τοποθετημένο και με πιο «κομψό» και «κόσμιο» τρόπο διατυπωμένο.


Η τρίτη παρατήρηση του Κέϋνς έχει να κάνει με την σχέση του επιτοκίου με την κατανάλωση, την οποία, σε πείσμα της κλασσικής θεωρίας, την θεώρησε, ως αναξιόλογη, αφού πίστευε ότι το εισόδημα είναι αυτό που κυρίως προσδιορίζει την κατανάλωση. Ο Κέϋνς δεν αρνιόταν ότι το επιτόκιο μπορούσε να επηρεάσει την καταναλωτική συμπεριφορά των ατόμων και την ίδια την κατανάλωση, ως μακροοικονομικό μέγεθος. Φυσικά και μπορούσε να την επηρεάσει. Απλώς, θεωρούσε, όπως έχει γράψει, ότι «το κυριότερο συμπέρασμα που προκύπτει από την εμπειρία είναι, νομίζω, ότι ο βραχυπρόθεσμος επηρεασμός που ασκεί το επιτόκιο στο μέρος που δαπανά ένα άτομο από το εισόδημά του έχει δευτερεύουσα σημασία και είναι μάλλον σχετικά ασήμαντος». Οι πατέρες της οικονομικής επιστήμης και η συμβατική σοφία της εποχής του (πολλοί ακόμη και σήμερα το πιστεύουν) θεωρούσαν ότι η αύξηση των επιτοκίων θα ενθαρρύνει την αποταμίευση και θα αποθαρρύνει την κατανάλωση και ότι η πτώση των επιτοκίων θα αποθαρρύνουν τις αποταμιεύσεις και θα αυξήσουν την κατανάλωση.


Όλα αυτά, βέβαια, κονιορτοποιήθηκαν, μέσα στην τεράστια παγίδα ρευστότητας (liquidity trap) στην οποία παγιδεύτηκε η αμερικανική και η παγκόσμια οικονομία, κατά την δεκαετία του 1930. Ένα φαινόμενο, που, τηρουμένων των αναλογιών, επανελήφθη και στις ημέρες μας, με την έλευση της βαθιάς ύφεσης του 2008 και της παρατεταμένης αστάθειας, που ακολούθησε, με την μετακίνηση της ύφεσης από τις Η.Π.Α. στην θεσμικά χαώδη ευρωζώνη. (Δείτε στο μπλογκ μου δύο κατατοπιστικά, για την GREAT DEPRESSION της δεκαετίας του 1930 και την σύγχρονη ύφεση, θέματα : «Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 1929-1932 ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ 2008-2009 : ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΔΥΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΩΝ» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/04/1929-1932-2008-2009.html  και «29/10/1929 : Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ 80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ!» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/10/29101929-80.html ).




Kenneth Rogoff


 Αυτά, λοιπόν, που λέει ο Ρογκόφ και τα οποία παραθέτει στην συζήτηση ένας φίλος, δεν είναι τίποτε περισσότερο (το αντίθετο, είναι κάτι το πολύ λιγότερο) από αυτά που έλεγε ο Keynes το 1924. Και βέβαια ο Ρογκόφ δεν πρωτοτυπεί (μόνο που πέρυσι έλεγε άλλα πράγματα και φυσικά ανοησιολογούσε). Απλώς, αναμασά προτάσεις και λύσεις, χωρίς να θέτει το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων και τούτο διότι η πρότασή του για πληθωρισμό των δημόσιων (και ιδιωτικών προσθέτω εγώ) χρεών –, ή για την διαγραφή τους, δεν είναι αρκετή, όσο δεν συνοδεύεται από την πρόταση για τον οργανωμένο, συστηματικοποιημένο και λεπτομερειακό ρυθμιστικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, είτε αυτό αφορά το επίσημο τραπεζικό σύστημα, είτε – το κυριότερο - το σκιώδες και ανεπίσημο τμήμα του, ο οποίος ρυθμιστικός έλεγχος θα πρέπει να επεκταθεί σε μια εκτεταμένη προσωρινή ή και οριστική (ανάλογα την περίπτωση) επανεθνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα και τον σύστοιχο έλεγχο των κατευθύνσεων των διεθνών χρηματικών ροών (δηλαδή της κίνησης κεφαλαίων), που υπήρξαν αποτέλεσμα της ξέφρενης παγκοσμιοποίησης, δίνοντας ένα πεδίο δόξης λαμπρόν στους ραντιέρηδες και στην χρηματοπιστωτική ελίτ και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αποδιοργάνωση του συστήματος. Μάλιστα, ίσως ο Τάλεμπ, που προτείνει την πλήρη κρατικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα, να έχει δίκιο. Και πάντως, έχει πολύ περισσότερο δίκιο από τον Ρογκόφ, διότι η πρότασή του είναι περισσότερο συνεπής από την πρόταση του Ρογκόφ.


Την υλοποίηση αυτού του αιτήματος για την ευθανασία των εισοδηματιών είναι που παλεύει να αποφύγει η σύγχρονη χρηματοπιστωτική τεχνοδομή και οι αγέλες των παρασιτούντων εισοδηματιών, που εμφανίζονται, ως «επενδυτές», που δεν επενδύουν, αλλά ούτε και καταναλώνουν.


Μπορεί να καταφέρουν να καθυστερήσουν την διαδικασία αυτή. Και μπορεί να επιτύχουν μια τέτοιας έκτασης καθυστέρηση, η οποία να είναι χρονικά μεγάλη. Αλλά οι αντοχές των κοινωνιών είναι τέτοιες που όλα δείχνουν ότι δεν θα την αποφύγουν…"




(Σχόλιό μου http://www.avclub.gr/forum/showpost.php?p=1056176806&postcount=35895 της 7/8/2011 στο forum "AVCLUB", με τίτλο : "Που πάει η χώρα").

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Η μπατιροτραπεζοκρατία και ο ΓΑΠ χρεωκοπούν ανεξέλεγκτα τον ελληνικό πληθυσμό. (Ελλάδα και Γερμανία : Φοβάται ο Γιάννης το θεριό, αλλά και το θεριό τον Γιάννη - αρκεί ο Γιάννης να μάθει ότι τον φοβάται και το θεριό...)


Ο ΓΑΠ και θάλασσα τα έκανε και την χώρα οδηγεί στην εξαθλίωση και αμετανόητος είναι, δίνοντας γην και ύδωρ στους δανειστές της χώρας, υπερασπιζόμενος την καταστροφική στρατηγική επιλογή του "ευρωπαϊστικού"/κοσμοπολίτικου τμήματος της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, που συγκεκριμενοποιήθηκε στην, διαλυτική για τον τόπο, ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Έτσι, με δεδομένο το αφελές, έως βλακώδες, παγκοσμιοποιητικό του πιστεύω και όντας και ο ίδιος ένας παγκοσμιοποιημένος/κοσμοπολίτης, με ασθενείς εθνικές ρίζες και μειωμένο πατριωτισμό, κατέστη υποχείριο της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και παίγνιο στα χέρια του παρόντος γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού, ο οποίος τον θεωρεί ακίνδυνο για την ευρωζώνη, που οι Μέρκελ - Σόϋμπλε - Άκερμαν σχεδιάζουν και η οποία, όντας η προσωποποίηση της τραγικής και παταγώδους αποτυχίας της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας, είναι καταστροφική για τους πληθυσμούς της και τους παραγωγικούς συντελεστές της πραγματικής οικονομίας. Στα σχέδια αυτά η γερμανική ελίτ τον θεωρεί όργανό της και τον μεταχειρίζεται κατά το δοκούν. Για τους λόγους αυτούς και επειδή η συμπεριφορά και τα έργα του αφελούς και ανίκανου πρωτότοκου υιού του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου έχουν αγγίξει τα όρια της εσχάτης προδοσίας, η άμεση απομάκρυνσή του από την εξουσία αποτελεί αδήριτη ανάγκη και απαραίτητος - αν και όχι ικανός - όρος για την σωτηρία της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας...






Καθώς η διαδικασία προλεταριοποίησης και φτωχοποίησης του ελληνικού πληθυσμού αρχίζει πλέον να αγγίζει, επί του πραγματικού, την ελληνική κοινωνία και να οδηγείται στην υλοποίηση των στόχων της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και των πολιτικών της θεραπαινίδων, ενθυμήθηκα το παρακάτω κείμενο, το οποίο είναι σχετικά παλαιό, αφού συντάχθηκε στις 5 και στις 6 Φεβρουαρίου του 2011, αλλά απεικονίζει, πλήρως, τις προθέσεις, τους σκοπούς, τους στόχους και τις διαθέσεις του μοιραίου διεκπεραιωτή των εντολών των μοντέρνων μεταναζιστών κατακτητών της χώρας ΓΑΠ, ο οποίος λειτουργεί ως κατοχικός πρωθυπουργός και πειθήνιο όργανό τους.


Η παρούσα δραματική εξέλιξη - η οποία οδηγεί στην ουσιαστική κατάρρευση την κυβέρνηση των κατοχικών ανδρεικέλων, η οποία, όμως, διατηρείται ζωντανή, με ενέσεις, επειδή η γερμανική ελίτ έχει καταλήξει στην άποψη ότι μόνον ο ΓΑΠ είναι χρήσιμος γι΄ αυτήν και το ευρώ, που αυτή επιδιώκει να διατηρήσει ως έχει, για το οποίο ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν αποτελεί κίνδυνο, αφού οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει και οι ετεροβαρείς, για τον τόπο και τον πληθυσμό του, συμφωνίες, που έχει υπογράψει, τον καθιστούν δέσμιο και υποταγμένο στις θελήσεις των δανειστών της Ελλάδας και των εκπροσώπων τους και φυσικά στην γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ -, με την απαίτηση του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού και του Ευρωπαίου κεντροτραπεζίτη Ζαν-Κλωντ Τρισέ, για αλληλοδιάδοχα μέτρα σαρωτικής λιτότητας και ουσιαστικής διάλυσης του ελληνικού κράτους και της ελληνικής οικονομίας, δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από έναν κρίκο ακόμα στην ατέλειωτη αλυσίδα σαρωτικών και καταβαραθρωτικών μέτρων, τα οποία οδηγούν την Ελλάδα στον όλεθρο και τον πληθυσμό της στην εξαθλίωση και την πείνα, για χάρη της στήριξης του αποσαρθρωμένου και υπό κατάρευση ευρωπαϊκού μπατιροτραπεζοκρατικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, η ουσιαστική πτώχευση του οποίου πρέπει να αποκρυβεί και για χάρη του οποίου, πρέπει η πραγματική ελληνική οικονομία και κοινωνία να συντριβούν.


Φυσικά, αυτή η διαδικασία συντριβής δεν αφορά μόνον την ελληνική οικονομία και κοινωνία, αλλά και όλες τις λοιπές οικονομίες και κοινωνίες της ευρωζώνης, που έχουν σειρά και οι οποίες - κάποιες από αυτές, ήτοι Ιρλανδία και Πορτογαλία - έχουν ήδη οδηγηθεί στο κρεββάτι του Προκρούστη, ενώ έπονται και εκείνες που βρίσκονται στον προθάλαμο (Και βρίσκονται όλες στον προθάλαμο). Όλα τα άλλα, που έχουν να κάνουν με τους ισχυρισμούς των ευρωζωνιτών γραφειοκρατών, ότι τα προγράμματα των Μνημονίων, για την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, πάνε καλά είναι ανοησίες, ή αποτελούν προπαγάνδα του υποτακτικού πολιτικού, δημοσιογραφικού και οικονομολογικού υπαλληλικού προσωπικού της μπατιροτραπεζοκρατίας, ενός προσωπικού, το οποίο γνωρίζει πολύ καλά το ποιός είναι το αφεντικό.


Τα προγράμματα αυτά μπορούν να πάνε όσο καλά επιθυμούν οι συντάκτες τους, αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Όποια χώρα της ευρωζώνης, εισέλθει στην "μαύρη τρύπα" και στην παγίδα των δανείων από το EFSF και των μέτρων λιτότητας, που αυτό το γεγονός συνεπάγεται, εγκλωβίζεται σε αυτόν τον φαύλο κύκλο και δεν υπάρχει περίπτωση να βγει από αυτόν.


Το κείμενο, που αναδημοσιεύω εδώ, έχει περιγράψει αυτή την διαδικασία φτωχοποίησης του ελληνικού πληθυσμού και τα πλήρη αδιέξοδα του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο, αν αφεθεί ανεξέλεκτο, όπως τώρα, θα καταστήσει αυτήν την διαδικασία αέναη και θα αποδιαρθρώσει την οικονομία των πραγματικών παραγωγικών συντελεστών, προς όφελος της εικονικής οικονομίας του χρηματιστικού κεφαλαίου. Πρώτο και κύριο θύμα της μπατιροτραπεζοκρατίας, φυσικά, θα είναι οι καταθέσεις των αποταμιευτών, οι οποίες αποτελούν βάρος, για την σύγχρονη μπατιροτραπεζοκρατία, αφού γι' αυτήν αποτελούν χρέος προς τους καταθέτες, σε αντίθεση με τα δάνειά της, τα οποία αποτελούν γι' αυτήν περιουσιακό στοιχείο - παρά το γεγονός ότι τα δάνεια αυτά είναι, στην μεγίστη τους πλειοψηφία, θαλασσοδάνεια και αδύνατο να εισπραχθούν.

Αυτός, άλλωστε, είναι ο λόγος, για τον οποίον αρνούνται την παραμικρή αναδιάρθρωση χρεών, ή και όταν εισέρχονται σε μια τέτοια διαδικασία αποδοχής κάποιας αναδιάρθρωσης, αυτή είναι μίζερη και αναποτελεσματική, όπως συμβαίνει με το ελληνικό PSI (Private Sector Involvement), από τις διαβουλεύσεις του οποίου δεν φαίνεται φως.

Στην παρούσα φάση αυτό που παίζεται, τώρα, είναι η απαίτηση των μπατιρημένων δανειστών του ελληνικού δημοσίου τα νέα ομόλογα, με τα οποία θα αντικαταστήσουν τα παλαιά, να υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο και όχι στο ελληνικό δίκαιο, όπως συμβαίνει τώρα. Απαιτούν, δηλαδή, ρυθμίσεις ίδιες με εκείνες που επέβαλαν στον μοιραίο ΓΑΠ οι "εταίροι" και εκπρόσωποι των προηγούμενων δανειστών (που είναι οι ίδιοι με τους τωρινούς, που διαπραγματεύονται την αναδιάρθρωση των ομολόγων), στο Μνημόνιο της ντροπής του Μαΐου του 2010. Η κυβέρνηση του ΓΑΠ έχει αποδεχθεί την ρύθμιση αυτή, αλλά, μέχρι τώρα δεν την έχει υπογράψει. Επειδή η υπογραφή μιας τέτοιας συμφωνίας επίκειται, αποτελεί άμεση ανάγκη η απομάκρυνση του μοιραίου ΓΑΠ από την εξουσία, για να αποφευχθεί, έστω και προσωρινά, μια τέτοια πράξη, η οποία θα είναι μια πράξη εσχάτης προδοσίας.

Πάντως και αν κάποια στιγμή φανεί φως από τις διαβουλεύσεις, όποια αναδιάρθρωση συμφωνηθεί, αυτή μπορεί να είναι ακριβότερη από το τωρινό χρέος του ελληνικού δημοσίου, ή θα είναι τόσο αναιπαίσθητη και μικρή, που θα είναι αναποτελεσματική, αφού, για να είναι αποτελεσματική μια αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο τώρα πρέπει να είναι μεγαλύτερο από τα 370 δισ. €, θα πρέπει να φθάσει σε ένα κούρεμα της τάξης, έως και 90% (και παραπάνω) του συνολικού του ύψους. Και αυτός ο λόγος είναι ένας, ακόμα, πρόσθετος λόγος, για την απομάκρυνση του ΓΑΠ από την εξουσία.

Όλο το παιχνίδι, με τους εκβιασμούς σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού έχει σχεδιασθεί, γύρω από τον καμβά της χορήγησης της εκάστοτε δόσης των δανείων του Μνημονίου και του τωρινού και αυτού που θα προκύψει από την συμφωνία της 21/7/2011. Η ευρωγραφειοκρατία και η γερμανική πολιτική και χρηματοπιστωτική ελίτ απειλούν με την μη χορήγηση της δόσης - παλαιότερα της 4ης, ή της 5ης δόσης, τώρα της 6ης δόσης του δανείου του Μνημονίου του Μαΐου του 2010, αργότερα των επόμενων -, για να οδηγούν την χώρα και τον πληθυσμό της σε μια ολοένα αυξανόμενη λιτότητα και βαθύτερη ύφεση.

Φυσικά, η μόνη απάντηση που θα έπρεπε να τους δώσει η χώρα μας είναι η άρνηση είσπραξης της 6ης δόσης, καθώς και των επόμενων. Και τούτο διότι, όπως έχω γράψει, επανειλημμένα, οι δόσεις αυτές δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να βουλιάζουν την χώρα σε βουνά χρεών, τα οποία δεν μπορούν να αποπληρωθούν, να οδηγούν την οικονομία σε μια διαρκή ύφεση και τον πληθυσμό της στην διαρκή λιτότητα, στην εξαθλίωση και στην πείνα. Η άρνηση της λήψης των δόσεων των δανείων του Μνημονίου θα σπάσει τον φαύλο κύκλο της διόγκωσης των χρεών της χώρας και θα θέσει την ευρωζωνη και την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, προ των ευθυνών τους, αναγκάζοντάς τες να προβούν στην άμεση - και όχι στην έμμεση μέσω Ελλάδας - διάσωση της ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας, ή στην άρνηση διάσωσής της (αυτό το τελευταίο είναι απίθανο).


Φυσικά, αυτή η τακτική θα απαιτήσει από την ελληνική πολιτικοικονομική ελίτ την κατάστρωση σχεδίου για την στρατηγική εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, μια στρατηγική, η οποία δεν είναι ανάγκη να είναι άμεση, όπως επιδιώκει, για τους δικούς του λόγους, ένα τμήμα της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, το οποίο φαίνεται ότι εκφράζεται από τον αντικαγγελάριο και υπουργό Οικονομίας της Γερμανίας Φίλιπ Ρέσλερ. Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη μπορεί να είναι αργή και να καταστεί μηχανισμός και όπλο διαπραγμάτευσης, με την γερμανική ελίτ, αρκεί να μην είναι μπλόφα και να αποτελεί μια πραγματική και υλοποιήσιμη απειλή, την πρόθεση υλοποίησης της οποίας θα γνωρίζουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι. Αυτός ο στρατηγικός και τακτικός σχεδιασμός με τον ΓΑΠ, δεν μπορεί να γίνει. Και η ψοφοδεής ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ δεν έχει την τόλμη να προβεί σε αυτόν, αλλά η ανάγκη και η πίεση του πληθυσμού, μέσα σε ένα βάθος χρόνου, μπορεί να οδηγήσει την ελίτ αυτή να βρει και τους ανθρώπους και τους τρόπους, για να προχωρήσει σε έναν τέτοιο σχεδιασμό.

Το πρόβλημα στην παρούσα φάση δεν είναι απλά το τι θα κάνει η Ελλάδα με την ευρωζώνη. Αν η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη, η τελευταία θα παύσει σίγουρα να υπάρχει. Το πρόβλημα είναι το τι θα κάνει η Γερμανία με την ευρωζώνη. Και το τι θα κάνει η Γερμανία με την ευρωζώνη δεν είναι δεδομένο. Πολύ πιθανόν είναι η γερμανική ελίτ (το τμήμα της εκείνο το οποίο εκφράζει ο Ρέσλερ - και στο οποίο υποτίθεται ότι αντιτίθενται οι Μέρκελ και Σόϋμπλε -) να επιδιώκει, ή να μην αποκλείει και να θεωρεί ως ρεαλιστικό ενδεχόμενο, την έξοδο της Γερμανίας από την ευρωζώνη.

Αλλά κάτι τέτοιο φαίνεται ότι δεν της επιτρέπεται. Φαίνεται ότι της είναι απαγορευμένο. Και δεν της επιτρέπεται η αυτόβουλη έξοδος από την ευρωζώνη, από τις δυτικές δυνάμεις, οι οποίες την νίκησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και της επέτρεψαν να ενσωματώσει την πρώην Ανατολική Γερμανία, μετά την κατάρρευση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" στην Ανατολική Ευρώπη, επιβάλλοντάς της την ενσωμάτωσή της στην σχεδιαζόμενη, από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ευρωζώνη, προκειμένου να την φορτώσουν με βάρη, τα οποία θα της ήσαν μεγάλα και προκειμένου να την εντάξουν, αφαιρώντας της το τοπικό της νόμισμα (το μάρκο), μέσα σε ένα ενεργό οικονομικό και πολιτικό ευρωπαϊκό σύνολο, το οποίο θα καθιστούσε μετριασμένο και υπό έλεγχο τον γερμανικό πολιτικό και οικονομικό δυναμισμό. (Ποιός δεν θυμάται τα φοβερά ξεσπάσματα της Μάργκαρετ Θάτσερ στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν στα διάφορα δυτικά fora φώναζε με πείσμα και οργή την περίφημη φράση ότι "η ενοποίηση της Γερμανίας είναι αδιανόητη";). Οι Η.ΠΑ., κατά πρώτο λόγο, όπως και η Βρετανία και  η Γαλλία, δεν θα επιτρέψουν την έξοδο της Γερμανίας από την ευρωζώνη και θα εγείρουν θέμα που θα αφορά την ενότητα της χώρας, ή θα εγείρουν κάποιες σημαντικές απαιτήσεις και θα ζητήσουν σημαντικά αντισταθμίσματα, προκειμένου να αποδεχθούν - αν αποδεχθούν - μια τέτοια γερμανική κίνηση.

Βέβαια, από την εποχή της γερμανικής ενοποίησης έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια και οι όποιες αντιρρήσεις και οι όποιες απαγορεύσεις των νικητών της Γερμανίας θα πρέπει να επιβεβαιωθεί ότι αντέχουν μέσα στον χρόνο. Η παρουσία του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών Timothy Geithner στο πρόσφατο Eurogroup στο Βρότσλαβ της Πολωνίας (μια ενέργεια πρωτοφανής) δείχνει ότι το αμερικανικό ενδιαφέρον για τις γερμανικές κινήσεις στον ευρωπαϊκό χώρο παραμένει αμείωτο. Και φυσικά δείχνει ότι οι κινήσεις αυτές τελούν υπό στενή παρακολούθηση και επιτήρηση. Ούτε και είναι τυχαία η οξεία αντιπαράθεση των Μέρκελ και Σόϋμπλε, με τον Ρέσλερ, εν όψει και ύστερα από το Eurogrour στην Πολωνία, για το ζήτημα της ελληνικής χρεωκοπίας, που έθεσε ο Ρέσλερ, η υλοποίηση του οποίου ζητήματος, ουσιαστικά, έθετε την Ελλάδα, εκτός ευρωζώνης, ανοίγοντας, δι' αυτής της εξόδου και την πόρτα, για την γερμανική έξοδο από την ευρωζώνη.

Αυτή η γερμανική έξοδος από την ευρωζώνη, όμως, δεν είναι επιθυμητή από τις Η.Π.Α., ούτε και από τους άλλους νικητές της Γερμανίας. Σε αυτό το μεγάλο στρατηγικό παιχνίδι, μέσα από το οποίο, η Γερμανία (ένα σημαντικό κομμάτι της ελίτ της) θέλει να απεγκλωβιστεί από την ευρωζώνη, η Ελλάδα χρησιμοποιείται, ως άλλοθι και ως αφορμή. Αυτό της δίνει και την σχετική δύναμη για να χαράξει στρατηγική και τακτική. Αλλά, για να το πράξει αυτό, πρέπει να απομακρυνθούν από την εξουσία ο ΓΑΠ και η κυβέρνηση των ανδρεικέλων, που έχει σχηματίσει. Ο όρος αυτός μπορεί να μην είναι ικανός, αλλά είναι αναγκαίος, για να μπορέσει η χώρα μας και ο πληθυσμός της να απεγκλωβιστούν από αυτήν την παγίδα του αργού και βασανιστικού θανάτου, στην οποία έχουν περιπέσει, με την εγκληματικά εσφαλμένη στρατηγική της ένταξής τους στην θεσμικά χαοτική ευρωζώνη.

Μετά από αυτά, την εξέλιξη των οποιων στην πράξη απομένει να την παρακολουθήσουμε, ας δούμε, τώρα, το κείμενό μου αυτό, για το οποίο κάνω λόγο :




"Δεν θα διαφωνήσω με την άποψή σου για τους οικονομολόγους, αγαπητέ atmosx. Και φυσικά έχουν πέσει έξω στις προβλέψεις τους και αυτό συμβαίνει διότι δεν λειτουργούν, ως επιστήμονες, αλλά ενεργούν, ως θεραπαινίδες των συμφερόντων που κυρίαρχα εκφράζονται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και ως εκ τούτου, οι απόψεις τους δεν είναι τίποτε περισσότερο από αυτό που απαιτεί η εκάστοτε κυριαρχούσα μόδα στις περίφημες "αγορές", οι οποίες δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από τους εθνικούς και διεθνείς χρηματοπιστωτικούς θεσμούς και τις τεχνοδομές τους - τις γραφειοκρατίες τους και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν.

Ως προς τα υπόλοιπα, πρέπει να σου πω ότι ορθή είναι η επιθυμία σου για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης στην χώρα μας (όση υποκειμενικότητα και αν περικλείει μέσα του αυτός ο όρος), αλλά αυτή η επιθυμία πρέπει να μπαίνει σε μια σειρά προτεραιότητας, η οποία κάθε φορά καθορίζεται από τις ανάγκες της συγκυρίας.


Έτσι στην παρούσα φάση, προϋπόθεση για την αποκατάσταση του θεσμού της δικαιοσύνης στην Ελλάδα, είναι η διασφάλιση της ύπαρξης της χώρας, ως λειτουργούσας οντότητας, ως λειτουργικού θεσμικού πλαισίου και όχι ως μπανανίας. Για να γίνει αυτό, όμως, πρέπει η χώρα να επανέλθει σε αναπτυξιακούς ρυθμούς, ούτως ώστε να μπορέσει στην συνέχεια να ανατάξει τους θεσμούς της.


Και όσο η χώρα βρίσκεται μέσα στον φαύλο υπαναπτυξιακό κύκλο, στον οποίο την έχουν βάλει οι ξένοι κατοχικοί δυνάστες της και οι εντόπιοι υποτακτικοί τους, δεν πρόκειται ούτε να επανέλθει σε ομαλούς αναπτυξιακούς ρυθμούς, ούτε να αποκαταστήσει τους απαραίτητους δικαιοδοτικούς θεσμικούς μηχανισμούς, που θα μπορέσουν να αποκαταστήσουν την δικαιοσύνη.


Γι' αυτό και είναι εσφαλμένος ο ισχυρισμός ότι είναι αδιάφορη η σωτηρία της οικονομικά κατεστραμμένης Ελλάδας. Πρώτα πρέπει η χώρα να ανορθωθεί οικονομικά και στην συνέχεια να θωρακισθεί θεσμικά, για να μπορέσει ο ελληνικός πληθυσμός να αποδεχθεί βιωματικά την ορθότητα και την αναγκαιότητα των απαραίτητων θεσμικών αλλαγών.


Και τούτο διότι, αν οι θεσμικές αλλαγές βαδίσουν μαζί με την οικονομική και κοινωνική καταβαράθρωση του ελληνικού πληθυσμού, όπως γίνεται τώρα, τότε αυτές οι θεσμικές αλλαγές θα δυσφημισθούν (όπως, ήδη, έχει συμβεί) στην ευρεία κοινωνικολαϊκή συνείδηση και έτσι θα χαθεί κάθε δυνατότητα ουσιαστικής νομιμοποίησής τους και τοιουτοτρόπως δεν θα μπορέσουν να ανθέξουν μέσα στο διάβα του χρόνου.


Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Αυτήν έχει να αντιμετωπίσει η κατοχική τρόϊκα των εκπροσώπων των δανειστών της χώρας και οι επιχώριοι υποτακτικοί της. Και σε αυτήν θα σκοντάψει κάθε προσπάθεια, που επιχειρεί να καταστήσει λειτουργικές τις όποιες θεσμικές αλλαγές του Μνημονίου. Γι' αυτό και είναι μάταιη η προσπάθεια του αγαπητού κ. Χαρίδημου Τσούκα να προσδώσει μια νομιμοποίηση στο Μνημόνιο και στην πολιτική που αυτό εκφράζει, παρά το γεγονός ότι, όπως έχω ήδη επισημάνει, ακόμα και οι ίδιοι οι ξένοι εμπνευστές του Μνημονίου βλέπουν τα αδιέξοδα, που αυτό έχει φέρει, γεγονός που καθίσταται πολύ περισσότερο φανερό, τώρα που η ιρλανδική κρίση έχει εντείνει τα αδιέξοδα αυτά, αφού το φρέσκο ιρλανδικό Μνημόνιο, που ακόμα δεν έχει εφαρμοστεί, αμφισβητείται από τον ιρλανδικό πληθυσμό και κινδυνεύει (και πρέπει οπωσδήποτε) να βουλιάξει μέσα από την αναμενόμενη τρικυμία που θα προκαλέσουν οι κάλπες, που, οσονούπω, στήνονται στην χώρα αυτή...

Και κάτι ακόμα :


Το να λέμε ότι αδιαφορούμε για την σωτηρία του σαθρού χρηματοπιστωτικού συστήματος αποτελεί μια τοποθέτηση, που μπορεί να έχει μια σωστή βάση, αλλά απαραίτητο είναι να γνωρίζουμε ότι κάποιοι άλλοι, αντίθετα από εμάς, δεν αδιαφορούν καθόλου. Και όχι μόνο δεν αδιαφορούν, αλλά αγρυπνούν για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα, που αυτό εκφράζει και να το διασώσουν, παντί τρόπω.


Φυσικά, ανάμεσα σε αυτούς, πρώτος και καλύτερος είναι ο ΓΑΠ και η κυβέρνησή του, που ευθύς εξ αρχής, φρόντισαν να ξεκαθαρίσουν την στάση τους, αν και προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμα να καμουφλάρουν αυτή την τυφλή υπηρέτηση των συμφερόντων των τραπεζιτών, με ψευδοπατριωτικές κορώνες, "περί σωτηρίας της χώρας" και με όλη την εμετικού τύπου επιχειρηματολογία, που επικαλούνται για να κοροϊδέψουν τους αδαείς.


Πολλές φορές όμως, αναγκαστικά η γλώσσα λέγει τα αληθή. Και επειδή ο ΓΑΠ διακρίνεται για την ευήθειά του, αυτή η ευήθεια τον οδηγεί στο να αποκαλύπτει τους σκοπούς του, τους στόχους, του και τις επιλογές του για την υπεράσπιση των συμφερόντων του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σε βάρος των συμφερόντων του ελληνικού πληθυσμού, που τον εξέλεξε.


Π.χ. στο Νταβός στις 29/1/2011 ο αρχισυντάκτης των "Financial Times", συντονίζοντας μια συζήτηση για την Ευρώπη, στην οποία συμμετείχαν ο ΓΑΠ και ο Ζαν-Κλωντ Τρισέ, ρώτησε τον πρωθυπουργό :

"Ορισμένοι, όμως, θα μας ρωτήσουν: Γιατί την στιγμή που ξαναγράφονται τα συμβόλαια, όπως π.χ. στον δημόσιο τομέα, που ο κόσμος χάνει την δουλειά του και οι όροι των συνταξιοδοτικών συμβολαίων αλλάζουν, το συμβόλαιο αλλάζει, γιατί τελικά δεν θα αλλάξουν και οι όροι των συμβολαίων, με εκείνους που αγοράζουν ομόλογα, ώστε να επωμισθούν μέρος της ζημιάς;"

Φυσικά, το ερώτημα ήταν απόλυτα λογικό και ωμότατο, ως προς την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί, αφού από την μια πλευρά η κυβέρνηση άλλαξε τα συμπεφωνημένα με τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, μονομερώς και εις βάρος τους, ενώ από την άλλη μεριά αρνείται να πράξει το ίδιο με τους ομολογιούχους και τις τράπεζες του επίσημου και του σκιώδους χρηματοπιστωτικού συστήματος.


Ο αφελής ΓΑΠ αιφνιδιάστηκε από το ερώτημα, που ήταν πλήρως αποκαλυπτικό των προθέσεων και των στόχων του και γι' αυτό - μέσα στην απύθμενη ευήθειά του - παρέπεμψε τον δημοσιογράφο να λάβει απάντηση από τον ... Ευρωπαίο κεντροτραπεζίτη Ζαν-Κλωντ Τρισέ!!! Ας θαυμάσουμε την απάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού, για να καταλάβουμε με ποιόν (και με ποιούς) έχουμε να κάνουμε :

"Το ερώτημά σας είναι θεωρητικό. Νομίζω ότι ο Ζαν-Κλωντ Τρισέ θα μπορούσε να σας απαντήσει. Σε αυτόν τον επικοινωνιακό κόσμο, οι δηλώσεις που κάνουμε εμείς οι πολιτικοί είναι, μερικές φορές, ισχυρότερες απ' ό,τι χρειάζεται. Γι' αυτό οι απαντήσεις που δίνουμε πρέπει να είναι εποικοδομητικές".

Ο Έλληνας πρωθυπουργός εισέπραξε αμέσως την ειρωνεία του δημοσιογράφου, ο οποίος σχολίασε ότι : "Η ερώτηση ήταν φιλοσοφική", γεγονός, που κατέστησε ακόμα περισσότερο αμήχανο τον ΓΑΠ, ενώ τα γέλια στο ακροατήριο τον οδήγησαν σε ακόμα μεγαλύτερη αμηχανία και στο να ψελλίσει τα παρακάτω απίθανα :

"Καθόλου. Θα έλεγα, όμως, ότι έχουμε πάρει μια απόφαση, μια σαφή απόφαση να ακολουθήσουμε έναν δρόμο. Μάλιστα, είναι μια απόφαση, που έχει ήδη ληφθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση : Η επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους μας στο Δ.Ν.Τ. και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έγιναν επίσης συζητήσεις για τους όρους του δανείου. Βρίσκονται σε εξέλιξη."

Για τον ΓΑΠ και την λοιπή ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ ο δρόμος είναι ένας και σαφής και προσδιορίζεται από τους τραπεζίτες και περνάει μέσα από την πτώχευση μεγάλων τμημάτων της πραγματικής οικονομίας, προς όφελος του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο πρέπει να διασωθεί, ως έχει, εις βάρος των συντελεστών της πραγματικής οικονομίας και εις βάρος όλων όσων ζουν από τις μεταβιβαστικές πληρωμές, που κάνει το κράτος, αναδιανέμοντας το συνολικό εισόδημα.


Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα αρνείται να κουρέψει τα προσδοκώμενα εισοδήματά του από τα κεφάλαια που έχει επενδύσει και αυτό σκοπεύει να το πράξει κουρεύοντας τα εισοδήματα των πραγματικών πεαραγωγικών συντελεστών και όσων ζουν από τις κρατικές μεταβιβάσεις (συνταξιούχους, αναπήρους, κλπ).


Και αυτό θα συνεχίσει το χρηματοπιστωικό σύστημα να επιχειρεί να το πράξει, όσο οι πολιτικοί της χώρας μας και της Ευρώπης συνεχίσουν να ενεργούν, ως υπάλληλοι των τραπεζών και των λοιπών χρηματοπιστωτικών οργανισμών.


Για τον λόγο αυτόν, καλόν είναι να γνωρίζουμε ότι, όσο και αν εμείς αδιαφορούμε για την τύχη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το σύστημα αυτό έχει υπηρέτες πρόθυμους να το υπηρετήσουν. Γι' αυτό και η αδιαφορία μας αυτή δεν είναι αρκετή...


Θα μου πεις : Θα τα καταφέρει το χρηματοπιστωτικό σύστημα να σωθεί;


Η απάντηση είναι ότι είναι δύσκολο να τα καταφέρει. Το γιατί το έχω ξαναγράψει.


Με ένα παγκόσμιο ενεργητικό των τραπεζών το 2009 στα επίπεδα των 93 τρισ. δολλαρίων και με ένα παγκόσμιο ΑΕΠ της τάξης των 57,8 τρισ. δολλαρίων (στην Ε.Ε. τα πράγματα είναι χειρότερα, αφού εκεί το ΑΕΠ το 2009 έφθασε στα 15,3 τρισ. δολλάρια και το ενεργητικό των ευρωπαϊκών τραπεζών στα 41,7 τρισ. δολλάρια, δηλαδή το ενεργητικό των τραπεζών της Ε.Ε. έφθασε να είναι 2,7 φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο ΑΕΠ της Ε.Ε.) φαίνεται ότι το ευρωπαϊκό και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, δεν θα καταφέρουν τους στόχους τους.


Στο τέλος της διαδικασίας και αφού προηγουμένως, μας βγάλουν την ψυχή, θα υποχρεωθούν να κουρέψουν τις απαιτήσεις και να προβούν σε ανοικτές, ή/και συγκαλυμμένες διαγραφές χρεών - δημόσιων και ιδιωτικών.


Αλλά, από την άλλη πλευρά, αυτό δεν είναι κάτι που λειτουργεί αυτόματα. Αρκετά πράγματα μπορεί να τα επιτύχει το χρηματοπιστωτικό σύστημα στην προσπάθειά του να μεταφέρει τις επιπτώσεις της κρίσης στους ώμους της πραγματικής οικονομίας και των πραγματικών παραγωγικών συντελεστών. Όσο ο πληθυσμός μένει απαθής, ή υποταγμένος στην μοίρα, που του ετοιμάζουν οι γραφειοκρατικές ελίτ των χρηματοπιστωτικών οργανισμών και οι πολιτικές τους ορντινάντσες, τόσο πιο κοντά στους στόχους τους θα βρίσκονται αυτές οι ελίτ και τόσο λιγότερο κούρεμα των απαιτήσεών τους θα επιτυγχάνουν.


Γι' αυτό και η αδιαφορία για την τύχη του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν είναι αρκετή..."



(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2011/01/blog-post_31.html?showComment=1296938331689#c2572905610813719008 της 5/2/2011 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/01/blog-post_31.html?showComment=1296943255428#c8854372999077741097 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/01/blog-post_31.html?showComment=1296943268631#c1552155051300953938 της 6/2/2011 στο θέμα : «Η ηθική της ευθύνης» http://htsoukas.blogspot.com/2011/01/blog-post_31.html , που δημοσίευσε στο μπλογκ του «ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ» ο κ. Χαρίδημος Τσούκας).


Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

11/9/2001 : Μνήμες από την εντυπωσιακή επίθεση της al Qaeda και την καταστροφή του World Trade Center, 10 χρόνια μετά.

video
11/9/2001 : Εντυπωσιακές σκηνές από την πτώση του αεροπλάνου στον δεύτερο πύργο και την κατάρρευση που ακολούθησε. Πέρασαν 10 χρόνια από τότε... (Όλόκληρο το υλικό είναι εκείνης της εποχής).



video
11/9/2001 : Ευθύς εξ αρχής οι Αμερικάνοι στοχοποίησαν τον Οσάμα μπιν Λάντεν, για την επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης και το Πεντάγωνο. Φυσικά, δεν είχαν άδικο.



video
Ο Οσάμα μπιν Λάντεν το 1998. Παρά το εντυπωσιακά κτυπήματα κατά των Η.Π.Α., η πολιτική του ατζέντα ηττήθηκε. Όχι επειδή τον σκότωσαν οι Αμερικανοί, πριν από λίγους μήνες, αλλά επειδή οι νέες γενιές των Αράβων δεν ενστερνίζονται το οπισθοδρομικό ισλαμικό του πρόγραμμα, όπως φαίνεται από τις εφετινές εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες. Οι Άραβες νέοι, μορφωμένοι και με ανοικτά τα μάτια προς τον υπόλοιπο κόσμο οραματίζονται τον δυτικό τρόπο ζωής. Ακόμα και όταν αυτό δεν το ομολογούν...



Από την πρώτη ημέρα οι Αμερικανοί επικήρυξαν τον Οσάμα μπιν Λάντεν "dead or alive", για τις πρωτοφανείς τρομοκρατικές επιθέσεις σε έδαφος των Η.Π.Α. Τελικά τον σκότωσαν, σχεδόν 10 χρόνια μετά, με επιδρομή στο κρυσφήγετό του στο Πακιστάν, την 1/5/2011.



Μωχάμεντ Άτα : Ένας από τους αεροπειρατές, που γκρέμισαν τους δίδυμους πύργους. Και γκρεμίστηκαν μαζί τους, φυσικά...




video
Οι κάμερες ασφαλείας είδαν τους αεροπειρατές (το βίντεο προβλήθηκε στις 20/9/2001 στον "ΑΝΤΕΝΝΑ").




Απελπισμένο άλμα θανάτου, από τον φλεγόμενο ουρανοξύστη, στο κενό...


Το άγαλμα της Ελευθερίας μέσα στους καπνούς στο απόκοσμο περιβάλλον της 11/9/2001...


11/9/2001 : Το κατεστραμμένο Πεντάγωνο από την πτώση του τρίτου αεροπλάνου.



11/9/2001 : Η επίθεση των αεροπειρατών της al Qaeda κατά των στόχων στο αμερικανικό έδαφος.


11/9/2001 : Η καταστροφή των δίδυμων πύργων.




11/9/2001 : Πυροσβέστες της Νέας Υόρκης πάνω σε έναν από τους δύο πύργους πριν πέσουν.



12/9/2001 : Πυκνοί καπνοί πάνω από το Μανχάτταν.




13/9/2001 : Η αστερόεσσα στα ερείπια του World Trade Center.



13/9/2001 Ψάχνοντας στα ερείπια του World Trade Center...




16/9/2001 : Η "New York Post" κηρύσσει τον πόλεμο.




19/9/2001 Νέα Υόρκη: Σημειώματα με ονόματα νεκρών από την επίθεση στους δίδυμους πύργους.

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Λεωνίδας Κύρκος και ΚΚΕ (Εσωτερικού) : Το αδιέξοδο του ελληνικού ευρωκομμουνιστικού ρεφορμισμού.

Ο Λεωνίδας Κύρκος τον τελευταίο καιρό.


Το παρόν κείμενο αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου θέματός μου, για τον θανόντα ηγέτη του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος της χώρας μας Λεωνίδα Κύρκο [δείτε στο μπλογκ μου το θέμα :
"Λεωνίδας Κύρκος και "ανανεωτές" : Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποτυχίας. (Η μετεξέλιξη του πολιτικού ρεφορμισμού στον κοινωνικό και οικονομικό συντηρητισμό)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/08/leonidas-kyrkos.html ]. Το κείμενο αυτό είναι μια σύνθεση δύο σχολίων μου σε δύο διαφορετικά θέματα, για τον Λεωνίδα Κύρκο, που δημοσιεύτηκαν στο μπλογκ "Αριστερή στρουθοκάμηλος" και έχει συμπληρωματικό χαρακτήρα, σε σχέση με το προηγούμενο θέμα, στο οποίο, μόλις αναφέρθηκα.

Ας δούμε λοιπόν την σύνθεση αυτών των δύο σχολίων μου :



"Προσπάθησε να ανιχνεύσει νέους δρόμους ο Λεωνίδας Κύρκος. Δεν το πέτυχε. Αυτή είναι η ωμή και απλή αλήθεια.

Αυτό που χαρακτήρισε ως "ανανέωση", στην πράξη δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας πολιτικός ρεφορμισμός, ο οποίος προσπάθησε να ενσωματώσει το κομμουνιστικό κίνημα, μέσα στα πλαίσια της λειτουργίας του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, με έναν ανάλογο τρόπο, όπως, επιτυχημένα, συνέβη, σε ένα προηγούμενο χρονικό στάδιο, με την ενσωμάτωση της σοσιαλδημοκρατίας στο καπιταλιστικό σύστημα, με τους Έντουαρντ Μπερνστάϊν και Καρλ Κάουτσκυ.


Όμως, αυτή η διαδικασία εισαγωγής του ρεφορμισμού, μέσα στο, λενινιστικής εμπνεύσεως, κομμουνιστικό κίνημα υπερέβαινε τις δυνάμεις του Λεωνίδα Κύρκου και των "ανανεωτών", παρά τις προσπάθειές τους, οι οποίες, πολλές φορές ήσαν βγαλμένες από το παλαιό "καλό" σταλινικό οπλοστάσιο, αφού π.χ. στην αρχή της αντιπαράθεσής τους, με τους κολιγιαννικούς, είχαν στραφεί στην μπρεζνιεφική γραφειοκρατία του Κ.Κ.Σ.Ε., ζητώντας υποστήριξη και δίνοντας γην και ύδωρ σε αυτήν, προκειμένου να γίνουν εκείνοι οι "νόμιμοι" ηγέτες του Κ.Κ.Ε. (Η ανανεωτική ιδεολογική καραμέλλα προέκυψε όταν ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ και ο μηχανισμός του Κ.Κ.Σ.Ε. τους έδειξαν την πόρτα της εξόδου, θεωρώντας τους ως χρουστσωφικούς), ή όταν π.χ. προέβαιναν στην χοντρή προβοκάτσια κατά των συντηρητικών του Κ.Κ.Ε. ονομάζοντας το "ανανεωτικό" κόμμα τους, που προέκυψε, μετά την διάσπαση του 1968, ως Κ.Κ.Ε. (Εσωτερικού) και προσθέτοντας στο Κ.Κ.Ε., ως διαφοροποιητικό προσδιορισμό, την ταμπέλα του Κ.Κ.Ε. "εξωτερικού".


Ακριβώς, λοιπόν, επειδή αυτή η προσπάθεια ρεφορμιστικοποίησης του κομμουνιστικού κινήματος υπερέβαινε τις δυνάμεις του Λεωνίδα Κύρκου και των "ανανεωτών", φυσικό επακόλουθο υπήρξε η παταγώδης αποτυχία.

Όπως απόλυτα φυσιολογική υπήρξε και η εξέλιξη που ακολούθησε αυτή την αποτυχία της εισαγωγής του ρεφορμισμού στο κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας. Και η εξέλιξη αυτή δεν ήταν άλλη από τον μετασχηματισμό αυτού του ρεφορμισμού, στον σύγχρονο αριστερό πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό συντηρητισμό, ο οποίος, σε ένα τμήμα των παλαιών "ανανεωτών" και σε ένα μεγάλο κομμάτι των νεώτερων κληρονόμων τους, μετεξελίσσεται σε έναν νεοφιλελεύθερο αντιδραστικό οπισθοδρομισμό...


Αυτό που θα μείνει, τώρα που ο ηγέτης του ανολοκλήρωτου ελληνικού κομμουνιστικού ρεφορμισμού οδεύει προς το κοιμητήριο, είναι ότι, πάντως, ο Λεωνίδας Κύρκος προσπάθησε. Και αυτό δεν είναι λίγο.

Ας αφήσουμε τον Λεωνίδα Κύρκο να αναπαυθεί στο κοιμητήριο και ας κρατήσουμε ο καθένας τις αναμνήσεις που έχει αποκομίσει από τον νεκρό ηγέτη του ανολοκλήρωτου ελληνικού κομμουνιστικού ρεφορμισμού.

Μανώλης Γλέζος

Με τα καλά του και τα κακά του, ο Λεωνίδας Κύρκος διέβη τον δικό του κύκλο ζωής, χωρίς ουδείς να του προσάψει ότι έχασε την αξιοπρέπειά του. Σε τελική ανάλυση, ο "Λιόντας" του Μανώλη Γλέζου (με αυτό το υποκοριστικό αποκαλούσε ο αειθαλής Μανώλης τον συγκρατούμενό του Λεωνίδα στις φυλακές και ενώ ανέμεναν την εκτέλεσή τους), ούτε δηλώσεις μετανοίας υπέγραψε, σε πολύ δύσκολες στιγμές, ούτε δείλιασε, μπροστά στο στρατοδικείο και στην επιβολή της θανατικής καταδίκης.


Και πέρα από τις βαθιές πολιτικές διαφωνίες που έχω με τον νεκρό, εν πάσει περιπτώσει, όπως έχω ξαναγράψει, ο Λεωνίδας Κύρκος, μπορεί να απέτυχε, αλλά, τουλάχιστον, προσπάθησε. Κάτι που δεν είναι λίγο...


(Για το γεγονός ότι δεν μπορώ να βάλω τελεία σε ένα κείμενο 17 γραμμών, έχεις πλήρως δίκιο, αγαπητέ Γιώργο. Είναι μια - από τις όχι λίγες - αδυναμίες μου)."



(Σχόλιά μου http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2011/08/blog-post_29.html?showComment=1314742542655#c3720434941877855443 της 31/8/2011 στο θέμα : "Λεωνίδας Κύρκος. Ο ''τρελός" της πολιτικής σκακιέρας" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2011/08/blog-post_29.html και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2011/08/blog-post_30.html?showComment=1314911521485#c4826279287834833176  της 2/9/2011 στο θέμα : "Στο περιθώριο της συγκίνησης" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2011/08/blog-post_30.html , που δημοσιεύτηκαν στο μπλογκ "Αριστερή στρουθοκάμηλος").