Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

29/8/2010 : Στο μαγευτικό Αγκίστρι.

29.8.2010 - στο Αγκίστρι.


Όποιος έχει πάει στο Αγκίστρι, έχει μείνει άναυδος με την ομορφιά του. Το γεγονός είναι ότι αποτελεί έναν πολύ καλό τουριστικό προορισμό, ο οποίος έχει το πλεονέκτημα ότι είναι πολύ κοντά στην Αθήνα και αυτό αποτελεί μια εύκολη δίοδο διαφυγής για τον πολύ κόσμο, που στενάζει, κάτω από τις πολύ δύσκολες συνθήκες, που έχουν έλθει στην χώρας μας αυτούς τους άσχημους καιρούς, που διανύουμε.

Το νησι διακρίνεται για τις πολύ καλές ακρογιαλλιές του, την άγρια ομορφιά του τοπίου του και τις πολύ καθαρές ακτές του...

15/8/2010 : Ταξίδι στην Αίγινα.



15.8.2010 - στο λιμάνι της Αίγινας.


Μπορεί ο ΓΑΠ να μας ζόρισε. Και η αλήθεια είναι ότι μας ζόρισε πολύ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα κόψουμε τα πάντα....

Το ταξίδι ήταν καλό και ακόμα καλύτερο το μπάνιο στις πολύ καλές παραλίες του νησιού.

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (6). - Τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και της ευρωζώνης στρατεύθηκε να υπηρετήσει ο ΓΑΠ (Συνέχεια της απάντησης στον κ. Χαρίδημο Τσούκα).

2/5/2010 ο ΓΑΠ στο Υπουργικό Συμβούλιο ανακοινώνει την υπαγωγή της χώρας στο αποικιοκρατικό Μνημόνιο.

"Ο ΓΑΠ επέλεξε, λοιπόν, την λύση του Μνημονίου και της υπογραφής του, σε συνθήκες άκρατου πανικού και μέσα σε ένα σκηνικό που απέπνεε την ύπαρξη μιας πλήρους διαπραγματευτικής αδυναμίας της ελληνικής πλευράς.


2/5/2010 : Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ανακοινώνει τα επαχθή μέτρα του Μνημονίου της νέας Κατοχής.


Δεν επέλεξε, έστω προσωρινά, την λύση που παρέσχε στο ελληνικό δημόσιο ο Ζαν-Κλωντ Τρισέ (και με την οποία χαλάρωνε την πιστωτική θηλιά, που ο ίδιος είχε βάλει στην ελληνική οικονομία, με την ανακοίνωση της άρνησης αποδοχής των υποβαθμισμένων κρατικών ομολόγων από το 2011 και μετά), αυτήν δηλαδή της χρηματοδότησης των δανειακών αναγκών του ελληνικού δημοσίου, μέσω της έκδοσης και χρησιμοποίησης των ελληνικών κρατικών ομολόγων, για την άντληση ρευστότητας από την Ε.Κ.Τ.


Θυμίζω και πάλι ότι ο Ζαν-Κλωντ Τρισέ και η κεντροτραπεζική γραφειοκρατία την 25/3/2010 (αργά και αφού πλέον στις διεθνείς γραφειοκρατικές αγορές, είχε γίνει η καταστροφική ζημιά, σε βάρος των ελληνικών κρατικών ομολόγων) εγκατέλειψαν την ανόητη και καταστροφική γραμμή της άρνησης αποδοχής των υποβαθμισμένων κρατικών ομολόγων των χωρών της ευρωζώνης, ως μέσων συναλλαγών και φυσικά ως τρόπου άντλησης ρευστότητας, μετά την 31/12/2010. (Μάλιστα ο παμπόνηρος κεντροτραπεζίτης χρησιμοποίησε τον όρο ότι τα υποβαθμισμένα ευρωπαϊκά ομόλογα θα γίνονται δεκτά, πέραν από το 2010 - και όχι έως το 2011. Και στην πορεία, ενώ το μέτρο αυτό κάλυπτε τα ομόλογα αυτά, μέχρι ένα ορισμένο επίπεδο υποβάθμισης, στην πορεία ο Τρισέ το επέκτεινε την κάλυψη της Ε.Κ.Τ., σε όλα τα επίπεδα υποβάθμισης των ομολόγων, ακόμα και σε εκείνα, τα οποία έφθασαν στο έσχατο σημείο υποβάθμισης και χαρακτηρίστηκαν, ως junk. Δηλαδή τα ελληνικά).


Αυτή η σημαντική αναθεωρητική επανατοποθέτηση της ευρωπαϊκής κεντροτραπεζικής γραφειοκρατίας, απέναντι στα υποβαθμισμένα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης, υπήρξε αποτέλεσμα των φόβων που προέκυψαν από μια πιθανή κατάρρευση της αγοράς των ελληνικών κρατικών χρεογράφων και αφορούσαν την κατάρρευση της ζώνης του ευρώ από μια ελληνική χρεωκοπία, ή μια ξαφνική στάση των ελληνικών εξωτερικών πληρωμών, που ήδη τότε προεξοφλούντο από τις διεθνείς αγορές.


Ο ΓΑΠ δεν επέλεξε αυτήν την (έστω προσωρινή) λύση που του προσφέρθηκε και δεν χρησιμοποίησε, ως μοχλό το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, μέσα από το οποίο θα μπορούσε (και μπορεί) να αντλήσει ρευστότητα από την Ε.Κ.Τ., δια της ενεχυριάσεως των ελληνικών κρατικών ομολόγων και ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να μιλάμε – όπως ο κ. Τσούκας – για αδυναμία καταβολής μισθών τον Μάϊο του 2010 και να προβάλλουμε αυτόν τον ισχυρισμό ως επιχείρημα, υπέρ της υπογραφής του Μνημονίου. Οι μισθοί και οι συντάξεις μπορούσαν να πληρωθούν, με αυτήν την διαδικασία και πρέπει να ειπωθεί ότι αυτή η πρακτική ακολουθείται και τώρα, μετά την υπογραφή του Μνημονίου, καθ’ υπόδειξη της τρόϊκας όσον αφορά τα βραχυπρόθεσμα έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου, όπως έγινε τον περασμένο μήνα, οπότε η χώρα βγήκε για δανεισμό, σε προσυνεννόηση με τις ελληνικές τράπεζες, που αγόρασαν τοκογλυφικά τα βραχυπρόθεσμα ελληνικά έντοκα γραμμάτια, αφού άλλοι ενδιαφερόμενοι από το εξωτερικό δεν εμφανίστηκαν.


Το γιατί ο ΓΑΠ δεν επέλεξε αυτήν την λύση, δεν είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε, όταν δούμε όλα τα δεδομένα, που υπήρχαν τότε στο τραπέζι και τα οποία, ως προς τα βασικά τους δεδομένα, δεν έχουν αλλάξει. Βέβαια, όπως έχω γράψει και σε προηγούμενα σημειώματά μου, είναι ο ιστορικός του μέλλοντος, που θα διερευνήσει και θα δώσει περισσότερο ασφαλείς απαντήσεις στο ερώτημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να δώσουμε από σήμερα μια απάντηση στο ερώτημα.


Και η απάντηση αυτή δεν έχει να κάνει με την επιχειρηματολογία που κατά κόρον δίνουν τα κυβερνητικά στελέχη και η οποία συνοψίζεται στο εύρημα της «σωτηρίας της πατρίδας». Το συμφέρον της πατρίδας, δεν έπαιξε ουσιώδη ρόλο στην γενικότερη προσέγγιση του ΓΑΠ απέναντι στο πρόβλημα, που αντιμετώπιζε και το οποίο είχε έλθει στο προσκήνιο, με δική του αποκλειστική και προσωπική ευθύνη, ως αποτέλεσμα της ευήθους πολιτικής, ως προς τον χειρισμό της οξείας δημοσιονομικής κρίσης, που παρέλαβε από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή και την περίπου άμεση μετατροπή της, σε πιστωτική κρίση και από εκεί, σε κρίση δανεισμού, που κατέληξε στην πλήρη διακοπή της ροής των πιστώσεων και της χρηματοδότησης του ελληνικού δημοσίου, αλλά και της ελληνικής οικονομίας γενικότερα.


Αυτή του την ευθύνη, την οποία του επεσήμαναν όλοι του οι εταίροι στην ευρωζώνη (και όχι μόνο), δια της οποίας η στοχοποίηση της Ελλάδας από τις διεθνείς γραφειοκρατικές αγορές οδήγησε γρήγορα στην σύστοιχη στοχοποίηση της ευρωζώνης και έφερε την ευρωζώνη στα όρια της κατάρρευσης, αφού ήλθε στην επιφάνεια η «κρίση του ευρωχρέους», ο ΓΑΠ, με τις αφελείς παγκοσμιοποιητικές αντιλήψεις, την αποδέχθηκε και προφανώς, βοηθουσών των απειλών, αλλά και των όποιων υποσχέσεων του δόθηκαν από τους «εταίρους», προχώρησε στην χρήση του Μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας, που πρόωρα, κακήν – κακώς και εντελώς πρόχειρα, είχαν στήσει οι ηγέτες της ευρωζώνης την 25/3/2010.


Από εκεί και πέρα, ο ΓΑΠ στρατεύτηκε στην υπόθεση της σωτηρίας της ευρωζώνης και του ευρώ, μέσα από την ελιτιστική παγκοσμιοποιητική/διεθνιστική λογική του, που βλέπει την Ε.Ε. και την ευρωζώνη, ως ένα σημαντικό εργαλείο της παγκόσμιας διακυβέρνησης των διεθνών ελίτ, προφανώς υπό την ηγεμονία της πολιτιστικής του πατρίδας, αυτής που τον έχει δομήσει ως προσωπική κουλτούρα, δηλαδή των Η.Π.Α., οι οποίες υπό την ηγεσία του Μπαράκ Ομπάμα τον στήριξαν στις αντιπαραθέσεις του με τον νεοεθνικιστικό γερμανικό κυβερνητικό συνασπισμό της Άνγκελα Μέρκελ.


Το γεγονός ότι αυτή η τυφλή και άνευ όρων στράτευση του ΓΑΠ, υπέρ του ευρώ και της ευρωζώνης (διότι οι αμερικανικές ελίτ, δεν είναι a priori εναντίον του ευρώ, απλώς θέλουν να τελεί υπό συνθήκες, που αυτό δεν ενοχλεί την κυριαρχία του δολλαρίου), που αποσκοπεί στην, πάση θυσία, σωτηρία τους, ως βασικών εργαλείων της ελιτιστικής παγκοσμιοποίησης, μαζί με τους G20, αντιβαίνει στα βραχυπρόθεσμα και μεσομακροπρόθεσμα συμφέροντα του ελληνικού πληθυσμού και οδηγεί την ελληνική οικονομία και κοινωνία σε έναν εξοντωτικό πληθωρισμό κόστους, βραχυπρόθεσμα (στο 4,7% υπολογίζει η τρόϊκα τον ελληνικό πληθωρισμό το 2010, έναντι μόλις το 1% περίπου το 2009) και σε έναν έντονο αποπληθωρισμό μεσομακροπρόθεσμα, που θα οδηγήσει σε μια πολύ μεγάλη πτώση του βιοτικού επιπέδου, σε μια ανάλογη πτώση του ελληνικού ΑΕΠ και σε αντίστοιχη καταβαράθρωση των ελληνικών μακροοικονομικών μεγεθών, δεν απασχολεί καθόλου τον ΓΑΠ και το επιτελείο του. Ο ελληνικός πληθυσμός είναι, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, αναλώσιμος, αρκεί να σωθεί η ευρωζώνη και το ευρώ, με την ελπίδα ότι μακροπρόθεσμα η σωτηρία αυτή θα αποφέρει ωφέλη και για την χώρα και τους υπηκόους του τωρινού πρωθυπουργού, ο οποίος, άλλωστε, έχει δηλώσει «πανηγυρικά» στις 2/5/2010 ότι δεν ενδιαφέρεται για μια νέα θητεία στην πρωθυπουργία της χώρας (προφανώς, αφού κατάφερε το αδιανόητο : Να γίνει πρωθυπουργός).


Αλλά η Ε.Ε. και η ευρωζώνη δεν είναι άϋλοι θεσμοί, ούτε ιδέες (αν και πάνω τους έχει στηθεί μια εν τοις πράγμασι ιδεολογία, την οποία υπηρετούν και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του συστήματος και οι ενεργοί πολιτικοί ηγέτες – αν και όχι χωρίς παλινωδίες).


Η ευρωζώνη (και η Ε.Ε. δευτερευόντως,) είναι μηχανισμοί που υπηρετούν, πρώτ’ απ’ όλα, τις ελίτ, που τους απαρτίζουν και ιδιαίτερα εκείνους, που ηγεμονεύουν.


Και στην παρούσα φάση του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού είναι οι τραπεζοπιστωτικές ελίτ, που έχουν τον πρώτο λόγο και είναι αυτές, που επηρεάζουν τους πολιτικούς ηγέτες των χωρών της ευρωζώνης (και όχι μόνον), αφού η «κρίση του ευρωχρέους», την οποία, αφρόνως, ανέδειξε ο ΓΑΠ και έφερε στο διεθνές προσκήνιο, με την «ελληνική κρίση» του 2010, απείλησε και εξακολουθεί να απειλεί το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα με κατάρρευση.


Αυτό, λοιπόν, το οποίο ο ΓΑΠ στρατεύτηκε για να υπηρετήσει, δεν είναι κάτι το ιδεολογικοπολιτικά νεφελώδες. Είναι η ενσάρκωση των ευρωπαϊκών ελίτ, δηλαδή το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης και κυρίως οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες, οι οποίες είναι εκτεθειμένες στα ελληνικά κρατικά ομόλογα, έχοντας περίπου το 75% από αυτά και οι οποίες θα κατέρρεαν, αν η χώρα αδυνατούσε να τα αποπληρώσει, συμπαρασύροντας μαζί τους το ευρώ και την ζώνη του. Αυτή η εξέλιξη, που αποφεύχθηκε προσωρινά, με το σχέδιο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας και το Μνημόνιο της 1/5/2010, δεν είναι ούτε απίθανη, ούτε υπερβολική και φυσικά δεν έχει εξαλειφθεί, αφού το Μνημόνιο και το σχέδιο στήριξης της ελληνικής οικονομίας των 180 δισ. € από το τρισυπόστατο σχήμα των Ε.Ε. - Ε.Κ.Τ. – Δ.Ν.Τ., κατά την τριετία 2010 – 2012, στήθηκε πάνω στην βάση του βλέποντας και κάνοντας και με σκοπό την γοργή επάνοδο του ελληνικού δημοσίου στις διεθνείς αγορές, για την χρηματοδότησή του, αφού το όλο εγχείρημα κρίνεται από τους ευρωζωνίτες, ως δαπανηρό (γι’ αυτό και ο γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός έβαλε το Δ.Ν.Τ. στο παιχνίδι, προκειμένου να επιμερίσει το κόστος).


Αν δούμε τα πραγματικά δεδομένα του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, θα καταλάβουμε του λόγου το αληθές των παραπάνω συμπερασμάτων. Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα είναι εντελώς σαθρό, ως προς την δομή του, την κεφαλαιακή του επάρκεια, τα στοιχεία των ισολογισμών του και το σκέλος του ενεργητικού του. Τα τελευταία εικονικά stress test, στα οποία υπεβλήθησαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες έδειξαν ότι το σύστημα αυτό είναι σε πολύ χειρότερη κατάσταση από το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα, στο οποίο είχε σκάσει η φούσκα των ακινήτων το 2008 και ότι η ελληνική κρίση δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να αναδείξει αυτοί που οι ευρωπαϊκές ελίτ ηρνούντο πεισματικά να δουν και να ομολογήσουν. Πράγματι, αν δούμε τα στοιχεία που προέκυψαν, π.χ. για την Deutsche Bank του βαρύγδουπου κ. Άκερμαν, θα δούμε ότι, με ένα ενεργητικό της τάξης του 1,67 τρισ. €, και με απαιτούμενη κεφαλαιακή επάρκεια 11,2%, το πρωτογενές της κεφάλαιο δεν έφθανε τα 187 δισ. € (0,112 Χ 1670), αλλά μόνον 32,8 δισ. €, γεγονός που σημαίνει ότι η πραγματική κεφαλαιακή της επάρκεια φθάνει στο 1,9%!


Μόνο από αυτό το παράδειγμα, αντιλαμβάνεται κάποιος το τι πραγματικά υπερασπίστηκε ο ΓΑΠ τον Απρίλιο - Μάϊο του 2010, με την ένταξη της Ελλάδας στον βλακώδη Μηχανισμό στήριξης και με την υπογραφή του αποικιοκρατικού Μνημονίου. Η Deutsche Bank με αυτό το κεφαλαιακό υπόβαθρο και με μια απαξίωση του ενεργητικού της, πάνω από το 2% δεν θα μπορούσε να αντέξει ούτε ένα κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, ούτε μια στάση πληρωμών, ούτε καν μια πτώχευση της χώρας.


Αναφερόμενοι, τώρα, γενικότερα, στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, πρέπει να πούμε ότι αυτό το σύστημα φούσκωσε τόσο πολύ και έχει μέσα του έναν τόσο μεγάλο όγκο αέρα, ώστε σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει κεφαλαιακή επάρκεια, αφού από το 1999 έχει εμφανίσει μια αύξηση του ενεργητικού του, γύρω στα 18 τρισ. €, ενώ το ΑΕΠ στην ευρωζώνη έχει αυξηθεί, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, μόνο κατά 2,7 τρισ. €.


Για να καταλάβουμε για ποιο πράγμα μιλάμε καλόν είναι να δούμε και κάποια συγκριτικά στοιχεία : Το 2009 στις Η.Π.Α. οι 7 μεγαλύτερες τράπεζες συνολικά είχαν ενεργητικό 7,118 τρισ. $, που αντιπροσωπεύουν το 50% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ στην Γερμανία οι 5 μεγαλύτερες τράπεζες, ως ενεργητικό, αντιπροσωπεύουν το 117,5% του ΑΕΠ της χώρας, στην Γαλλία το ενεργητικό των 5 μεγαλύτερων τραπεζών αντιπροσωπεύει το 290,3% του ΑΕΠ της χώρας, στην Ελλάδα το ενεργητικό των 5 μεγαλύτερων τραπεζών αντιπροσωπεύει το 157% του ΑΕΠ, στην Ιταλία το 143% του ΑΕΠ της κλπ.


Αυτή την ευρωζώνη, η οποία έχει μετασχηματισθεί σε έναν υπηρέτη που στηρίζει τον συγκεκριμένο υπερκρατικό συνασπισμό των ευρωπαϊκών (και των εγκατεστημένων στην Ευρώπη) τραπεζών είναι που προστάτευσε ο ΓΑΠ με την υπογραφή του Μνημονίου. Και αυτό πρέπει να λέγεται και να μην κρύβεται πίσω από ανούσιες ηθικολογίες, που συσκοτίζουν το πρόβλημα και οδηγούν σε μια τσουβαλιαστική ενοχοποίηση ενός ολόκληρου πληθυσμού, σαν τον ελληνικό, άνευ αποχρώντος λόγου.


Όλα τα άλλα υπήρξαν δευτερεύοντα και παρεπόμενα των κύριων επιδιώξεών του, οι οποίες εναρμονίστηκαν και υποτάχθηκαν πλήρως στις απαιτήσεις αυτού του αδηφάγου συστήματος, το οποίο βρίσκεται σε συνθήκες κρίσης και αντέδρασε με τον κλασσικό τρόπο που αντιδρά το τραπεζοπιστωτικό σύστημα, όσες φορές βρέθηκε σε τέτοιες συνθήκες, μεταφέροντας, δηλαδή, την κρίση, για την οποία είναι αυτό υπεύθυνο, στην πραγματική οικονομία και στους πραγματικούς παραγωγούς αγαθών και υπηρεσιών.


Το ερώτημα είναι : Έκανε καλά ο ΓΑΠ; Αξίζει τον κόπο μια τέτοια προστασία και μια τέτοια υπεράσπιση;


Δεν νομίζω.


Αν και αυτό είναι το ερώτημα, που αξίζει να συζητηθεί - εφ' όσον κάποιος ενδιαφέρεται να συζητήσει, γι' αυτό που πραγματικά συμβαίνει τώρα στην ευρωζώνη..."


(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1282296315783#c4484329945562734954 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1282296315783#c4484329945562734954 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1282298790392#c2815313364491884435 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1282299193856#c6704185500697957208 της 20/8/2010 στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", με τίτλο : "Φον Φούφουτοι ή κατσαπλιάδες;" http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html . Δείτε στο μπλογκ μου και τα σχετικά άρθρα μου : "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες. (Μια απάντηση σε ένα υμνητικό - για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών - άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες. (2) - Συνέχεια της απάντησής μου στο υμνητικό, για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών, άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/2-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (3) – Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν ήταν αναπόφευκτη. Συνέχεια της απάντησής μου στο υμνητικό, για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών, άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/3-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (4). Η μοντέρνα μεταναζιστική Κατοχή δεν ήταν αναγκαία και το Μνημόνιο δεν ήταν αναπόφευκτο. (Μια ανταπάντηση στον κ. Χαρίδημο Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/4-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (5) – Όλοι ήσαν πανικόβλητοι(και ο ΓΑΠ και οι δανειστές του). Συνέχεια της ανταπάντησης στον κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/5-haridimos-tsoukas.html ).

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (5). - Όλοι ήσαν πανικόβλητοι (και ο ΓΑΠ και οι δανειστές του). Συνέχεια της ανταπάντησης στον κ. Χαρίδημο Τσούκα.


Η αρχή του αποικιοκρατικού Μνημονίου (με τις αφελείς, ως προς την ειλικρίνειά τους, παραδοχές).


"Επειδή δεν υπήρξε άλλη τοποθέτηση από κάποιον αναγνώστη, επί του θέματος, καλόν είναι, τώρα, να απαντήσω και στον βασικό πραγματιστικό/ρεαλιστικό - υποτίθεται - ισχυρισμό του κ. Χαρίδημου Τσούκα, με τον οποίο ισχυρισμό (επίσης υποτίθεται ότι) τεκμηριώνεται η αναγκαιότητα του επαχθούς Μνημονίου και η καταφυγή της κυβέρνησης του ΓΑΠ στον βλακώδη, ανόητο και παράνομο - με βάση τις Συνθήκες που ίδρυσαν την ευρωζώνη - Μηχανισμό Στήριξης της 25/3/2010.

Οι διαλυτικές οικονομικές πολιτικές, που διακατέχονται από νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού ιδεοληψίες, τις οποίες επιβάλλει το Μνημόνιο της μοντέρνας μεταναζιστικής Κατοχής (Ν.3845/2010) και τις οποίες απεδέχθησαν και υπέγραψαν, ασμένως και προθύμως, ο σοσιαλνεοφιλελεύθερος ΓΑΠ και το οικονομικό του επιτελείο.


Λέει λοιπόν, ο κ. Τσούκας ότι "το Μνημόνιο είναι προϊόν διαπραγμάτευσης ισχυρών δανειστών με έναν χρεοκοπημένο δανειζόμενο. Είναι επαχθές, αλλά αυτή είναι η λογική συνέπεια των αφρόνων επιλογών μας" και ότι "τον Μάιο που μας πέρασε δεν θα είχαμε χρήματα να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις".

Οι καταστροφικές δημοσιονομικές πολιτικές, που επιβάλλει το επαχθές Μνημόνιο, που υπέγραψε ο ΓΑΠ.


Ο ισχυρισμός αυτός αποτελεί το ουσιαστικό επιχείρημα της κυβέρνησης του ΓΑΠ, για τα όσα πράττει, σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας και για το γεγονός ότι τις έχει οδηγήσει σε συνθήκες καταπληξίας, αφού οι "ορθολογιστές" της τρόϊκας, μαζύ με την κυβέρνηση του εγγονού του αείμνηστου Γεωργίου Παπανδρέου "καταφέρνουν" να "επιτυγχάνουν" ρυθμούς πτώσης του ΑΕΠ της τάξης του -5%, που μπορεί να φθάσει σε επίπεδα άνω του -10%, αν υπολογισθεί και το γεγονός ότι ο τιμάριθμος, κατά την τρόϊκα, θα φθάσει (το 2010) στο 4,7%.

Και φυσικά το επαίσχυντο Μνημόνιο, που συμφωνήθηκε την 1/5/2010, δεν άφησε απ' έξω το ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις και όλα τα συναφή - λειτουργώντας κατεδαφιστικά...


Και επειδή, λοιπόν, "δεν είχαν λεφτά για να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις", οδηγούν την ελληνική οικονομία και κοινωνία, σε συνθήκες πρωτόγνωρης οικονομικής ύφεσης, η οποία αγγίζει τα όρια της κρίσης και η οποία δεν έχει εμφανισθεί από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με μείωση των επιπέδων παραγωγής ενέργειας, για το πρώτο τρίμηνο του 2010, της τάξης του 7,7% (τον Ιούνιο η μείωση έφθασε το 7% και ενώ, λόγω εποχής, η παραγωγή κανονικά φθάνει στο απόγειό της), γεγονός που αν υπολογισθεί σε 12μηνη βάση, η μείωση υπερβαίνει το 10%, ενώ η ανεργία θα αγγίξει στο τέλος του έτους το 20%. Όλα αυτά αποτελούν, όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, παραδοξολογίες και δεν είναι τίποτε περισσότερο από ανόητους ιδεοληπτικούς δογματισμούς της τρόϊκας του μοιραίου Σερβάς Ντερούζ και του, εκτός πάσης πραγματικότητας, οικονομικού επιτελείου του ΓΑΠ.

Το πρόγραμμα, λέει το Μνημόνιο, θα παρακολουθείται και η κυβέρνηση θα είναι έτοιμη να λάβει πρόσθετα μέτρα, αν χρειασθεί. Οι προβλέψεις, αναφέρουν οι συντάκτες του, στηρίζονται σε επιφυλακτικές εκτιμήσεις και αν τα πράγματα πάνε καλύτερα, τότε η επίτευξη των στόχων θα είναι ευκολότερη. (Τρομάρα τους...)


Όλοι αυτοί έχουν χάσει, κυριολεκτικά την μπάλλα και τα αποτελέσματα τα πληρώνει ο ελληνικός πληθυσμός, σχεδόν, στο σύνολό του - εξαιρουμένης μιας μικρής μειοψηφίας.

Το κυριότερο, όμως, είναι ότι δεν είναι αληθής ο ισχυρισμός, περί της αδυναμίας καταβολής των μισθών και των συντάξεων τον Μάϊο, που μας πέρασε.

Και δεν είναι αληθής ο ισχυρισμός περί της αδυναμίας πληρωμής των μισθών και των συντάξεων, όχι μόνον διότι η κυβέρνηση, μπορούσε να προχωρήσει στην μη πληρωμή του ομολόγου των 12 δισ. €, που έληγε στα μέσα Μαΐου του 2010 και να πληρώσει τις συντάξεις και τους μισθούς. Αυτό θα ήταν ένα μέτρο, το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ακραίο (αν και στην πραγματικότητα ακραίες ήσαν οι συνθήκες στις οποίες οδήγησε την χώρα ο ΓΑΠ και το επιτελείο του, κάτι που δεν έπρεπε να γίνει και αποτελεί ευθύνη δική τους), χωρίς αυτή η διαπίστωση να το αποκλείει σαν ουσιώδες όπλο διαπραγμάτευσης, ακόμα και σαν έσχατη λύση.

Η κυβέρνηση είχε, πριν φθάσει σε αυτήν την λύση, άλλες ενδιάμεσες δυνατότητες, οι οποίες, άλλωστε, της είχαν δοθεί από τον Ζαν-Κλωντ Τρισέ και την Ε.Κ.Τ., τις οποίες δυνατότητες, ο ΓΑΠ και το οικονομικό του επιτελείο δεν τις χρησιμοποίησαν - για την ακρίβεια απέφυγαν να χρησιμοποιήσουν - και αυτό αποτελεί ένα ζήτημα έντονου προβληματισμού.


Τις δυνατότητες αυτές θα τις δούμε παρακάτω.


Σε όσα έχω γράψει μέχρι τώρα, όσον αφορά τα πεπραγμένα του ΓΑΠ, δεν αναφέρθηκα σε δύο σημεία, τα οποία ήσαν σημαντικά.

Το ένα έχει να κάνει με την σύγκρουση της κυβέρνησης του ΓΑΠ, με τον Ζαν-Κλωτ Τρισέ, όσον αφορά την αποδοχή των υποβαθμισμένων ελληνικών κρατικών ομολόγων από την Ε.Κ.Τ.

Όταν ήλθε η πρώτη υποβάθμιση των ελληνικών κρατικών ομολόγων και της ελληνικής οικονομίας από τους Οίκους Αξιολόγησης, περί το τέλος Οκτωβρίου 2009, ο Ζαν-Κλωντ Τρισέ προέβη στην βλακώδη ενέργεια, να ανακοινώσει δημόσια αυτό που ίσχυε, με βάσει τα συμφωνημένα στην ευρωζώνη (μόνο που το είπε στην πιο ακατάλληλη περίοδο και ενώ αυτή η συμφωνημένη ρύθμιση είχε ξεπεραστεί από τα πράγματα). Ότι δηλαδή τα υποβαθμισμένα ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης δεν θα γίνονταν δεκτά, ως μέσα συναλλαγών, από την Ε.Κ.Τ., μετά από την 1/1/2011, ενώ παράλληλα ζήτησε από τον Προβόπουλο να συμμαζέψει τις ελληνικές τράπεζες, ώστε αυτές να μην χρησιμοποιούν, κατά κόρον, τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, για την άντληση ρευστότητας από την Ε.Κ.Τ.

Αυτή, η εντελώς, ανόητη και μη ρεαλιστική τοποθέτηση και στην συνέχεια η δογματική τοποθέτηση του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού, που απέκλειε κάθε έννοια bail out και φυσικά, η εντελώς αχρείαστη και ασχεδίαστη δημοσιοποίηση/διεθνοποίηση, που έδωσε ο ΓΑΠ, περιφερόμενος σε όλα τα διεθνή fora, διεκτραγωδώντας την κατάσταση της διεφθαρμένης ελληνικής κοινωνίας και την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, ζητώντας φθηνό επιτόκιο, έφεραν το χάος στην αγορά των ελληνικών κρατικών ομολόγων (όπως επίσης, σιγά - σιγά και στην αγορά των κρατικών ομολόγων των χωρών του ευρωπαϊκού νότου) και στην ελληνική οικονομία, η οποία περιήλθε σε κατάσταση πιστωτικής ασφυξίας, οδήγησαν τις εξελίξεις, σε δυσμενή επίπεδα, αφού τα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών ομολόγων ανέβηκαν σε υψηλά επίπεδα - πάνω από 300 μ. β. - και στην δημιουργία του εντελώς βλακώδους μηχανισμού στήριξης της Ελλάδας της 25/3/2010 (με τον οποίον οι άλλες χώρες της ευρωζώνης θα έκαναν έναν "ρεφενέ" δανεισμού, για να στηρίξουν την Ελλάδα, εφ' όσον δεν μπορούσε να δανειστεί από τις "αγορές" και εφ' όσον ζητούσε αυτήν την στήριξη, με την υποβολή σχετικού αιτήματος), ο οποίος ήταν και παράνομος, διότι, δι' αυτού του τρόπου, οι ευρωζωνίτες επεδίωξαν να προβούν σε μια νομική περιγραφή, με την οποία θα ξεπερνούσαν το εμπόδιο των Συνθηκών της ευρωζώνης, που απαγορεύουν κάθε έννοια διάσωσης χώρας της ζώνης του ευρώ.


(Βέβαια, το θέμα δεν έχει λήξει, αφού η υπόθεση εκκρεμεί στο γερμανικό Ακυρωτικό Δικαστήριο, ύστερα από προσφυγή Γερμανών καθηγητών και αν "υπάρχει ακόμα δικαστής στο Βερολίνο", η Συμφωνία της 25/3/2010 θα ακυρωθεί, δημιουργώντας τεράστιους πονοκέφαλους στους ευρωζωνίτες και νέους κραδασμούς στην ευρωζώνη - γι' αυτό και αυτή η εξέλιξη έχει λιγότερες πιθανότητες, αν και με τους δικαστές ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος και προφανώς τα παρασκήνια θα παίξουν μεγάλο ρόλο).


Όμως, μαζύ με την ανακοίνωση του Μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας την 25/3/2010, ο Ζαν-Κλωντ Τρισέ άλλαξε την στάση του, απέναντι στα υποβαθμισμένα ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης (δηλαδή τα ελληνικά) και ανακοίνωσε ότι η Ε.Κ.Τ. θα αγνοούσε την υποβάθμισή τους και θα τα έκανε αποδεκτά, ως μέσα πληρωμών και μετά το 2011. Αυτή η ενέργεια του Τρισέ και της Ε.Κ.Τ. ήταν πολύ πιο σημαντική από την ανακοίνωση του μηχανισμού στήριξης, που δημιούργησαν την ίδια ημέρα οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ευρωζώνης και της Ε.Ε.


Βέβαια, ο Ευρωπαίος κεντροτραπεζίτης άφησε ανοικτό το θέμα, ως προς μια παύση αποδοχής τους, μετά το 2011 - κάτι που διατήρησε την αναταραχή στις διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές -, αλλά η κίνηση αυτή ήταν πρωτόγνωρη, για την ευρωζώνη και άκρως εξυπηρετική, για την κυβέρνηση του ΓΑΠ, η οποία έπαιρνε σημαντικές ανάσες και αποκτούσε έναν μηχανισμό χρηματοδότησης από την Ε.Κ.Τ., που ήταν πολύ σημαντικός και της εξασφάλιζε, με την συνεργασία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, την απρόσκοπτη χρηματοδότηση των κρατικών αναγκών, τουλάχιστον μέχρι το 2011.


Παρ' όλ' αυτά, ο ΓΑΠ προτίμησε τον Απρίλιο του 2010 (και ενώ τα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών κρατικών ομολόγων είχαν πετάξει, πάνω από τις ... 1000 μ.β., επειδή ουδείς στις "αγορές" πίστευε τον ΓΑΠ και τους ευρωζωνίτες) να ανακοινώσει από το ... Καστελλόριζο, την αίτηση της ελληνικής κυβέρνησης, για την ένταξή της στον Μηχανισμό στήριξης, που είχε, πρόχειρα, δημιουργηθεί, μόνον, για την Ελλάδα και ενώ ήταν, ήδη, ορατό ότι η αναταραχή στις αγορές ήταν τέτοια, που η κρίση άγγιζε την ίδια την ευρωζώνη, ξεπερνώντας, κατά πολύ το ελληνικό πρόβλημα, το οποίο, εν τέλει, ήταν ένα μικρό μέρος του γενικότερου προβλήματος.


Δεν ετίθετο, λοιπόν, θέμα για την μη πληρωμή των μισθών και των συντάξεων. Αυτού του είδους οι κρατικές δαπάνες μπορούσαν να πληρωθούν, με τον μηχανισμό, που υποχρεώθηκε, εκ των πραγμάτων, να συντηρήσει ο Τρισέ και η Ε.Κ.Τ., δηλαδή με τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, τα οποία γίνονταν, πλέον, δεκτά από την Κεντρική Τράπεζα της ευρωζώνης, ανεξάρτητα από κάθε αξιολόγησή τους από τους διεθνείς Οίκους.


Ο ΓΑΠ, όμως, προτίμησε την ένταξη της χώρας στον Μηχανισμό στήριξης και μετέπειτα στο Μνημόνιο της 1/5/2010, το οποίο υπογράφηκε, όχι από ισχυρούς δανειστές και χρεωκοπημένο δανειζόμενο, αλλά από πανικόβλητους δανειστές, οι οποίοι έβλεπαν ότι η χιονοστιβάδα της πτώχευσης άγγιζε, πλέον και εκείνους, τους οποίους αυτοί εκπροσωπούσαν (δηλαδή τις ευρωπαϊκές τράπεζες και την ευρωζώνη, ως σύνολο) και επίσης (από ένα) πανικοβλημένο από το φάσμα της πτώχευσης δανειζόμενο...


Τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα από τις παρουσιαζόμενες, στο ευρύ (και μη πληροφορημένο) κοινό, διλημματικές καταστάσεις και τα επιχειρήματα, που έρχονται να τις δικαιολογήσουν. Και ως εκ τούτου, ο ιστορικός του μέλλοντος έχει πολλή δουλειά να κάνει, για να βρει το γιατί έγιναν όσα έγιναν, καθώς και το ποιά συμφέροντα υπηρετούσαν οι πρωταγωνιστές του τραγικού επταμήνου Οκτωβρίου 2009 - Μαΐου 2010.

Γιατί, όμως, ο ΓΑΠ προτίμησε αυτήν την επαχθή λύση του Μνημονίου;
(Αυτό μπορούμε να το δούμε αργότερα…)"




(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1281996524365#c8698517198514523395 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1282000639240#c7974542293961984957 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1282001139205#c7321032969006298012 της 17/8/2010, στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", με τίτλο : " Φον Φούφουτοι ή κατσαπλιάδες;" http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html . Δείτε στο μπλογκ μου και τα σχετικά άρθρα μου : "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες. (Μια απάντηση σε ένα υμνητικό - για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών - άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες. (2) - Συνέχεια της απάντησής μου στο υμνητικό, για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών, άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/2-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (3) – Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν ήταν αναπόφευκτη. Συνέχεια της απάντησής μου στο υμνητικό, για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών, άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/3-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (4). Η μοντέρνα μεταναζιστική Κατοχή δεν ήταν αναγκαία και το Μνημόνιο δεν ήταν αναπόφευκτο. (Μια ανταπάντηση στον κ. Χαρίδημο Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/4-haridimos-tsoukas.html ).

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (4). Η μοντέρνα μεταναζιστική Κατοχή δεν ήταν αναγκαία και το Μνημόνιο δεν ήταν αναπόφευκτο. (Μια ανταπάντηση στον κ. Χαρίδημο Τσούκα).

Χαρίδημος Τσούκας



"Η απάντηση του κ. Τσούκα είναι πολύ πιο προσγειωμένη στην κακή πραγματικότητα και απείρως ρεαλιστικότερη από το αρχικό του κείμενο, το οποίο, ομολογουμένως, ήταν ατυχές.



Αποφεύγει τις ακραία υμνητικές εκφράσεις, για το έργο της τρόϊκας και αποδέχεται - έστω - ότι το Μνημόνιο είναι επαχθές.


Υποψιάζομαι ότι βλέπει την ανάγκη απεμπλοκής από αυτό, έστω και αν επιμένει στην εφαρμογή του.


Και αναφέρεται στην προσωρινότητα της επιτήρησης, την οποία, παρά το γεγονός ότι την περιγράφει ως Κατοχή (αποδεχόμενος ότι οι εκπρόσωποι των πανικόβλητων δανειστών του ελληνικού κράτους στέρησαν από τον ελληνικό πληθυσμό την κυριαρχία και την ανεξαρτησία του), αρνείται να την ονοματίσει με το πραγματικό της όνομα.

Karl Popper


 Δεν θα μείνω στην ονοματολογία, διότι η πραγματική κατάσταση ("ο πραγματικός κόσμος" και όχι ο φανταστικός - λες και στην ασημαντότητά μου αρέσει ο φανταστικός κόσμος), στην οποία λέει ότι θέλει να αναφέρεται ο κ. Χαρίδημος Τσούκας, προσδιορίζει το περιεχόμενο του ιδιότυπου καθεστώτος εξουσίασης, στο οποίο έχει περιέλθει ο τόπος και ο πληθυσμός του, ως ανελεύθερο και υπό κατοχήν - όσο και αν είναι προσωρινό. (Προσωρινό, άλλωστε, εμφανιζόταν και το αυθεντικό κατοχικό καθεστώς των Γερμανών ναζιστών το 1941, αφού θα τελείωνε - υποτίθεται - με την λήξη του πολέμου, όπως επίσης εμφανιζόταν και εξυγιαντικό, αφού θα ξήλωνε τις διεφθαρμένες ρίζες του προηγούμενου καθεστώτος). Ο Καρλ Πόππερ, άλλωστε, στο μνημειώδες του έργο "Η Ανοικτή Κοινωνία και οι εχθροί της" μας έχει μάθει ότι το παιχνίδι, γύρω από την "ουσία" των λέξεων και των όρων είναι, ή βλακεία, ή φενάκη που εξυπηρετεί δόγματα (και τα δόγματα εξουσιαστικά καθεστώτα και τις ελίτ τους), όπως και η "ιδεολογία", ως ψευδής συνείδηση.


Απλώς, ονομάζω το πραγματολογικά ανελεύθερο καθεστώς, που μας έφερε ο ΓΑΠ και η ανερμάτιστη παρέα του, ως μοντέρνο μεταναζιστικό καθεστώς, διότι μας στέρησε την εθνική - κοινωνική μας κυριαρχία/ανεξαρτησία και αυτό είναι αρκετό.


(Μοντέρνο το καθεστώς αυτό είναι, επειδή δεν επεβλήθη δια των όπλων, όπως το 1941 και επίσης, είναι και μεταναζιστικό, διότι - όσο και αν δεν αρέσει και όσο και αυτό αποσιωπάται και από τον κ. Τσούκα και από όλους, σχεδόν, τους αναλυτές - είναι η γερμανική ελίτ και ο αναβιωμένος γερμανικός εθνικισμός, που βρίσκονται πίσω από αυτό το επαχθές Μνημόνιο, αφού οι Γερμανοί πολιτικοί και ένα μεγάλο τμήμα των εκεί διοικουσών οικονομικών και κοινωνικών ελίτ -όχι όλοι οι πολιτικοί και όχι σύσσωμες οι ελίτ- επιδιώκουν μια γερμανική Ευρώπη, που θα είναι δορυφόρος της Γερμανίας, με μια ενιαία οικονομική πολιτική, η οποία θα κινείται στα πλαίσια της υπεράσπισης του σκληρού ευρώ μιμούμενη εκείνη την καταστροφική πολιτική του καγγελάριου Γιούλιους Μπρύννινγκ. Και αυτό ανεξάρτητα από τις βλακείες που έκαναν - και όσες έκαναν - οι ελληνικές ελίτ και ιδιαίτερα οι Έλληνες πολιτικοί).


Αυτά προς το παρόν, ως ένα έναυσμα, μια πρώτη, μερική και προκαταρκτική απάντηση στα όσα λέει ο κ. Χ. Τσούκας.




Η αναφορά στην μοντέρνα Κατοχή, που επέβαλαν οι "εταίροι" στην χώρα μας, είναι λοιπόν, ένα γεγονός, που εκ των πραγμάτων προκύπτει.


Αφού ξένες δυνάμεις, επέβαλαν την πραγματική κατάργηση της ανεξαρτησίας της χώρας μας, εκμεταλλευόμενες την αδυναμία της (κατ' ουσίαν την ανικανότητα της πανικόβλητης κυβέρνησης του ΓΑΠ) και αφαίρεσαν από τον πληθυσμό της την αστικοδημοκρατική συνταγματική θεσμική κατασκευή της αυτοκυβέρνησής του, καταργώντας, δηλαδή το πραγματολογικό περιεχόμενο της "λαϊκής κυριαρχίας" - δια της περιγραφής του νομικού ορισμού της, αφού, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν κατάργησαν και το κέλυφος των θεσμών, κηρύσσοντας κάποιας μορφής δικτατορία -, το καθεστώς αυτό είναι κατοχικό και το να μην το λέμε, μπορεί μόνον να χρησιμεύει, ως φύλλο συκής και ωραιοποίησης μιας τραγικής κατάστασης και αυτό φυσικά δεν αποτελεί περιγραφή της πραγματικότητας. Και εδώ που τα λέμε, ολίγον βοηθάει αυτούς που, σαν τον κ. Τσούκα, θέλουν να χρυσώσουν το χάπι. Ο απλός κόσμος γνωρίζει, τώρα πλέον, το περιεχόμενο του καθεστώτος, υπό το οποίο ζει, από τον Μάϊο του 2010 και μετά.

Ήταν, όμως, μοιραίο το να φθάσουμε εδώ που φθάσαμε; Ήταν αναπόφευκτο το Μνημόνιο, που θεμελίωσε την μοντέρνα Κατοχή και αποπειράθηκε να την "νομιμοποιήσει";


Ο κ. Τσούκας, απαντά θετικά, λέγοντας ότι ήταν μοιραίο το ιδιότυπο καθεστώς κατοχής, που επεβλήθη στον ελληνικό πληθυσμό, όπως, επίσης και ότι το Μνημόνιο ήταν αναπόφευκτο (και αναγκαίο, αν και επαχθές - όπως προσέθεσε -, γεγονός που αποτελεί αντίφαση στους όρους, κάτι που δεν είναι της παρούσης, αν και δεν είναι το σημαντικότερο, αφού η πραγματικότητα δεν αποτελεί συνάρτηση μόνον, ή κυρίως, λογικών συνεπαγωγών, αφού το ανορθολογικό αποτελεί το σημαντικότερο κομμάτι της κοινωνικής μας ζωής και το να ζητάμε από κάποιον να είναι λογικά συνεπής με όσα λέει, ισοδυναμεί με την επιβολή ενός στενού κορσέ, που σε τελευταία ανάλυση δεν βοηθάει την ανάπτυξη του διαλόγου, αφού επιβάλλει περιορισμούς στην ανάλυση της πολυσχιδούς πραγματικότητας και έτσι οδηγεί στην αδυναμία περιγραφής της).


Η αλήθεια είναι διαφορετική. Ούτε η μοντέρνα μεταναζιστική κατοχή, που μας επέβαλαν οι "εταίροι", ήταν αναγκαία, ούτε και το Μνημόνιο, που επίσης, μας επέβαλαν οι "εταίροι" της Ευρωζώνης (διότι περί αυτού πρόκειται. Δεν είναι το Δ.Ν.Τ., που επέβαλε το επαχθές και απεχθές Μνημόνιο - όσο και αν είναι "πιασσιάρικο" το να τα φορτώνουμε όλα στο Δ.Ν.Τ., δαιμονοποιώντας το. Το Δ.Ν.Τ. είχε άλλες προτάσεις, κυρίως ως προς την χρονική διάρκεια και ως προς την ένταση του προγράμματος λιτότητας της χώρας, οι οποίες ήσαν - ούτως ειπείν - μαλακότερες, για τον ελληνικό πληθυσμό, πλην όμως, επεκράτησε η σκληρή ευρωπαϊκή γραμμή των Μέρκελ - Βεστερβέλλε - Τρισέ - Γιούνκερ) ήταν αναπόφευκτο.


Όλα αυτά, μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί το κρίσιμο τρίμηνο Οκτωβρίου 2009 - Δεκεμβρίου 2009, αλλά και κατά το δίμηνο Απριλίου 2010 - Μαΐου 2010. Αρκεί να υπήρχαν οι κατάλληλοι κυβερνήτες, που θα έπαιρναν τις κατάλληλες πρωτοβουλίες. Και αυτοί δεν υπήρξαν. Το αντίθετο, μάλιστα. Παραδόθηκαν αμαχητί, ψοφοδεείς, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα...




Για να μπορέσουμε να συζητήσουμε, πρέπει να κατανοήσουμε, προηγουμένως, το τι πάθαμε και για ποιόν λόγο το πάθαμε.


Και όσα λέει ο κ. Χ. Τσούκας, για την διαφθορά και για το πολιτικό σύστημα, που "επί 36 χρόνια δεν παρήγαγε λύσεις", δεν είναι ορθά, διότι η αλήθεια είναι ότι, παρά την διαφθορά, το πολιτικό σύστημα παρήγαγε λύσεις, μέχρι το σημείο, που ο συνδυασμός της διεθνούς οικονομικής ύφεσης (και) των θεσμικών αγκυλώσεων, έφερε την πλήρη καταστροφή, από την στιγμή που μια ομάδα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, συσπειρωμένη, γύρω από τον ΓΑΠ, ανέλαβε την κυβερνητική εξουσία, επιδεικνύοντας πλήρη ανικανότητα και ανευθυνότητα, σε στιγμές που κάτι τέτοιο ήταν το μόνο, που δεν χρειαζόταν η χώρα.


Ας εισέλθουμε τώρα στο "πραγματικό" πεδίο, στο οποίο ο κ. Χαρίδημος Τσούκας, ως "πραγματιστής" πιστεύει ότι είναι αυτό που τον δικαιώνει, υπό την ιδιότητα του "ιατρού της εντατικής", ο οποίος, εκ των πραγμάτων, αντιμετωπίζει διλημματικές καταστάσεις. (Δεν του πάει αυτός ο παραλληλισμός και καλόν είναι να το αποφεύγει, διότι παραπέμπει στον αλήστου μνήμης Γεώργιο Παπαδόπουλο, ο οποίος, ως άλλος "ιατρός" μιλούσε για τον "ασθενή", τον "γύψο" και το "χειρουργείο"). Τέλος πάντων, ας είναι.




 Η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΓΑΠ, παρέλαβε στις 7/10/2009, όταν ανέλαβε, μετά τις εκλογές της 4/10/2010, από την απελθούσα κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, μια οξεία δημοσιονομική κρίση, με ένα ταμειακό έλλειμμα (Αύγουστος 2009) της τάξης του 8%, το οποίο προβλεπόταν ότι θα έκλεινε, γύρω στο 10%, αν δρομολογούνταν τα μέτρα που είχε προγραμματίσει η απελθούσα κυβέρνηση.


Ο ΓΑΠ ήταν πλήρως ενημερωμένος από τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, ήδη από την προεκλογική περίοδο και φυσικά πρότεινε ένα πρόγραμμα ήπιας λιτότητας, το οποίο έγινε ευμενώς δεκτό από το εκλογικό σώμα, το οποίο είχε υποφέρει από την έλευση της οικονομικής ύφεσης το 2009 (πτώση του ΑΕΠ 2%, πτώση της βιομηχανικής παραγωγής 2,9%, αξιοποίηση του βιομηχανικού παραγωγικού δυναμικού κατά 70,5%, δείκτης επενδύσεων στο 15,6% του ΑΕΠ - από το εντυπωσιακό 24,9% του ΑΕΠ το 2008 -, μείωση παραγωγής ενέργειας κατά 2,9%, ανεργία κοντά στο 10% κλπ) και δικαίως απεμάκρυνε την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, η οποία εγκλωβισμένη από την θεσμική παγίδα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2010 και την άρνηση του ΓΑΠ να συναινέσει στην επανεκλογή του Κάρολου Παπούλια, αλλά και την ανικανότητά της να λάβει τα αναγκαία μέτρα την ώρα που έπρεπε, παρέδωσε την εξουσία αμαχητί - έχοντας όμως ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα (με το οποίο δεν συμφωνούσα τότε, αλλά ούτε και τώρα, αλλά αυτό δεν έχει καμμία σημασία, γι' αυτό, που, τώρα, συζητάμε).

Η εκλογική βραδιά της 4/10/2009 : Η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, ήταν σαρωτική, αλλά ο λογαριασμός ήλθε ένα επτάμηνο αργότερα...




Το αστείο είναι ότι οι διεθνείς αγορές προεξόφλησαν και δέχτηκαν το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και του αρχηγού του (πρόγραμμα ήπιας λιτότητας, αλλά και πρόγραμμα παροχών, συγκρινόμενο με αυτό του Κ. Καραμανλή) ευνοϊκά - και μάλιστα,υπό τις τότε επικρατούσες συνθήκες, πρέπει να πούμε ότι η αντιμετώπιση των διεθνών αγορών ήταν πολύ ευνοϊκή απέναντι στην κυβέρνηση του ΓΑΠ και στο πρόγραμμά της.


10/2009 - 6/2010 : Από τα παραπάνω στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος προκύπτουν ανάγλυφα τα "κατορθώματα" του ΓΑΠ και του ανερμάτιστου και ανίκανου οικονομικού του επιτελείου, ως προς την εξέλιξη των αποδόσεων των ελληνικών κρατικών ομολόγων, με την περίφημη πολιτική της "διεθνοποίησης του ελληνικού προβλήματος", που ακολούθησαν, με αποτέλεσμα να οδηγήσουν την χώρα στην πλήρη καταστροφή, αφού ξέχασαν την παλιά καλή και σοφή αρχή που λέει ότι "όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος".


Αυτό φαίνεται (από το) ότι, για όλο το χρονικό διάστημα της προεκλογικής περιόδου και αρκετά μετά από αυτήν, τα διαφορικά επιτόκια των δεκαετών ελληνικών κρατικών ομολόγων είχαν αποκλιμακωθεί, κάτω από τις 120 μονάδες βάσης, ενώ τον Ιούνιο του 2009, κατά την περίοδο των ευρωεκλογών, είχαν εκτιναχθεί πάνω από τις 300 μ. β., υπό τον φόβο, που είχε, τότε, επικρατήσει, ότι η Ελλάδα βάδιζε προς την ακυβερνησία, αφού η κυβέρνηση Καραμανλή φαινόταν αδύναμη να χειριστεί τις εξελίξεις και ήταν ηλίου φαεινότερο ότι δεν είχε την αποδοχή του εκλογικού σώματος.


Προφανώς, οι αγορές έλπισαν ότι το πρόγραμμα του ΓΑΠ έδειχνε ότι η Ελλάδα θα επανερχόταν, σιγά- σιγά, στην αναπτυξιακή διαδικασία και ότι η Ευρωζώνη θα ακολουθούσε, βαδίζοντας στα βήματα των Η.Π.Α της κυβέρνησης Ομπάμα και του FED, με μια επεκτατική νομισματική πολιτική, η οποία θα ξέφευγε από το δόγμα της ΕΚΤ, για την πολιτική του σκληρού ευρώ και του υψηλού προεξοφλητικού επιτοκίου και θα τροφοδοτούσε την ανάκαμψη.


Τι άλλαξε; Γιατί τα πράγματα στράβωσαν και το κλίμα στις διεθνείς αγορές μεταβλήθηκε;





Γιώργος Παπακωνσταντίνου


 Αυτό που άλλαξε τα πράγματα και τις εκτιμήσεις των διεθνών αγορών, για τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης και στην συνέχεια για την ικανότητα της χώρας να αποπληρώσει τα χρέη της, έχει να κάνει με τους παιδαριώδεις χειρισμούς του ΓΑΠ και του άπειρου και ανίκανου επιτελείου του, που ξεκίνησαν από την ανεύθυνη ανακοίνωση του ελληνικού δημοσιονομικού ελλείμματος, γύρω στα τέλη του Οκτωβρίου του 2009, το ύψος του οποίου ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δήλωσε δημόσια ότι έφθανε στο 12,7% του ΑΕΠ, ενώ έκανε και αναφορά στην πορεία της χώρας προς την χρεωκοπία, παραλληλίζοντας την χώρα με τον Τιτανικό, του οποίου ο πλοίαρχος είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να αποφύγει το παγόβουνο, για να ακολουθήσει σχεδόν αμέσως η πρώτη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από τους Οίκους Αξιολόγησης. (Ο Μανώλης Κοντοπυράκης, που ήταν, τότε, ακόμα διοικητής της Ε.Σ.Υ.Ε., έχει πει ότι το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα είχε τότε μετρηθεί και βρισκόταν στα επίπεδα του 14,8% του ΑΕΠ και ότι ο νέος υπουργός Οικονομικών, που στην αρχή του είχε ζητήσει να στείλει αυτό το νούμερο στις Βρυξέλλες, τελικά τον απέτρεψε να ανακοινώσει στους ευρωγραφειοκράτες αυτό το νούμερο και αντί αυτού, ανακοίνωσε το 12,7%. Φυσικά, θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η συζήτηση που θα γίνει, στην αρμόδια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, για το θέμα των παραποιημένων στοιχείων της Ε.Σ.Υ.Ε. και θα γελάσει κάθε πικραμένος).




Όλα ξεκίνησαν από μια βλακεία. Από έναν συνδυασμό μικροκομματικής πρακτικής (που ήθελε το ΠΑΣΟΚ να παίρνει την εκδίκησή του για την «απογραφή» των Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Αλογοσκούφη, το 2004, οι οποίοι αποκάλυψαν τις αλχημείες της κυβέρνησης του μοιραίου, για τον τόπο, «κ. καθηγητή» - περί του Κώστα Σημίτη ο λόγος -, με τις οποίες έβαλε την Ελλάδα στην ζώνη του ευρώ, με το ζόρι και με την ανοχή των πολιτικών του φίλων Γκέρχαρντ Σρέντερ και Λιονέλ Ζοσπέν και ενώ η χώρα δεν είχε ούτε τα προσόντα, αλλά ούτε και τις αναγκαίες και απαραίτητες εγγυήσεις περί της προστασίας της, σε περίπτωση αρνητικής συγκυρίας, για την είσοδό της σε αυτήν την ζώνη) και προσωπικού δογματισμού του νέου πρωθυπουργού, ο οποίος – μεγαλωμένος μέσα στην κουλτούρα της αμερικανικής προτεσταντικής ηθικής – θεώρησε ότι η διαφάνεια, σε αυτόν τον ευαίσθητο τομέα και σε μια εποχή που ο διεθνής γραφειοκρατικός τραπεζοπιστωτικός μηχανισμός, φοβόταν ότι θα έσκαγε κανόνι από την φούσκα των χρεών, που είχαν μακροχρονίως, αλλά και με ιδιαίτερη ένταση, μετά την οικονομική ύφεση του Σεπτεμβρίου του 2008, σωρευθεί, θα λειτουργούσε στις διεθνείς αγορές, με καθαρτήριο και εξαγνιστικό τρόπο, ως η κολυμβήθρα του Σιλωάμ.


Φυσικά, έπεσε έξω και μάλιστα, τόσο έξω, που οδήγησε την χώρα προς την καταστροφή, αφού μάλιστα, γρήγορα έγινε γνωστό ότι το 12,7% που ανακοινώθηκε, ως δημοσιονομικό έλλειμμα, ενσωμάτωνε και τα ελλείμματα της δικής του διαχείρισης (της τάξης περίπου του 3%), τα οποία, επίσης μικροκομματικά, επεδίωξε να τα φορτώσει στην διαχείριση της Ν.Δ., με αποτέλεσμα να έλθει σε σύγκρουση με τον Ζαν-Κλωντ Τρισέ και την γραφειοκρατία της Ε.Κ.Τ. και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, γύρω από το ποιος ασκεί, μακροοικονομικά, την δημοσιονομική διαχείριση στην Ελλάδα. Μια σύγκρουση που υπήρξε μοιραία, με νικητή τον Τρισέ, γεγονός, όμως, που άφησε στις διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές αμφιβολίες, για τις πραγματικές προθέσεις, αλλά προοδευτικά και για τις δυνατότητες του ΓΑΠ.


Με τους χειρισμούς του αυτούς το κρίσιμο δίμηνο Οκτωβρίου 2009 – Νοεμβρίου 2009 εξέπεμψε στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές (οι οποίες φοβόντουσαν ότι κάπου "θα βάραγε κανόνι") την αμφιβολία, για την αποφασιστικότητα της χώρας να μείνει στο ευρώ, μια αμφιβολία, η οποία ενσωματώθηκε στο σπρεντ των ελληνικών ομολόγων και ως αμοιβή για τον συναλλαγματικό κίνδυνο, που αναλάμβαναν οι όποιοι υποψήφιοι δανειστές της χώρας, μαζί με τους παλιούς.


Μετά την αρχική του ανοησία ο ΓΑΠ για να ισοζυγιάσει τις άκρως αρνητικές επιπτώσεις αυτής της ανοησίας στα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών ομολόγων, τα οποία άρχισαν να εκτινάσσονται στα ύψη, διέπραξε μιά ακόμη μεγαλύτερη ανοησία, στρεφόμενος στους Ευρωπαίους και ειδικά στον γερμανικό συντηρητικό συνασπισμό, οι οποίοι στους πρώτους μήνες του 2010 διέλυσαν την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση, που επικρατούσε στις αγορές, ότι υπάρχει άτυπη εγγύηση των ελληνικών δημοσίων χρεών από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης (και ουσιαστικά της Γερμανίας), εισάγοντας στα διαφορικά επιτόκια των ελληνικών ομολόγων μιά ακόμα σημαντική αποζημίωση των δανειστών, για τον κίνδυνο της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας.


Από εκεί και πέρα, ο ΓΑΠ έκανε και την τρίτη και ακόμα μεγαλύτερη ανοησία, με το να υπογράψει την Πρωτομαγιά του 2010, ασμένως και μέσα σε συνθήκες άφατου πανικού, το επαχθές Μνημόνιο με τους εκπροσώπους των δανειστών, στους οποίους παρέδωσε και τα κλειδιά της χώρας, χωρίς να προχωρήσει σε ουσιαστική διαπραγμάτευση και να περιμένει τις ευρύτερες επιπτώσεις των πράξεών του, δηλαδή τον τρόμο, που ακολούθησε στις χρηματοπιστωτικές αγορές και για τα ομόλογα των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης, τα οποία επλήγησαν άμεσα από την διάλυση της πεποίθησης των «αγορών», περί της ύπαρξης άτυπων εγγυήσεών τους από την ευρωζώνη, εντάσσοντας το ελληνικό πρόβλημα, που αυτός δημιούργησε, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο του προβλήματος της ευρωζώνης και στον μηχανισμό στήριξης του συνόλου των χωρών της, δημιουργώντας, έτσι ένα πολύ κακό, ένα έντονα αρνητικό προηγούμενο.


Όλα αυτά, βέβαια, ο κ. Χαρίδημος Τσούκας - που πιστεύω ότι τα γνωρίζει - τα προσπερνάει, λέγοντας κοντολογής : "Και λοιπόν; Και αν συνέχιζαν να μας δανείζουν οι διεθνείς αγορές, εμείς πάλι τα ίδια θα κάναμε. Θα είμασταν δηλαδή το ίδιο διεφθαρμένοι"...


Δεν είναι έτσι τα πράγματα.


Και δεν είναι έτσι τα πράγματα, επειδή δεν μπορούμε να λέμε ότι ενδιαφερόμαστε για την κοινωνία μας και τους ανθρώπους της (τους ανθρώπους μας, λέει ο κ. Τσούκας) και να αδιαφορούμε για την καθημερινή τους ζωή και το επίπεδο διαβίωσής τους, επιδιώκοντας να το υποβαθμίσουμε και λειτουργώτας με την λογική του τσουβαλιάσματος των πάντων.


Κάθε ορθολογιστής μεταρρυθμιστής (αλλά και επαναστάτης) δεν μπορεί να λειτουργεί με την λογική που θέλει την βιωτική έπτωση της κοινωνίας, προκειμένου να μπορέσει να περάσει την δική του πολιτικοοικονομική και κοινωνική ατζέντα. Αυτήν την λογική την εξέθρεψε το σταλινικό Κ.Κ.Ε. και οι εν γένει λενινιστές, πάσης φύσεως, αλλά από το αρχικό κείμενο του κ. Χαρίδημου Τσούκα προκύπτει ότι αυτή η αντικοινωνική νοοτροπία και πρακτική δεν ενδημεί μόνον στους σταλινικούς κύκλους, αλλά και στους φιλελεύθερους κύκλους της εποχής μας.


Δυστυχώς...


Σταματώ, επί του παρόντος, κάπου εδώ, γιατί ήδη πολλά έχω γράψει και καλόν είναι να υπάρξει ο όποιος αντίλογος, από όποιον ενδιαφέρεται και το επιθυμεί..."





(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1281552017387#c8683706185929950895 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1281552097495#c1447119437253357980 της 11/8/2010 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1281621912918#c1482804471337860230 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1281626514156#c562307240235343026 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1281627531962#c2568413308314855845 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1281631982111#c624705462970624135 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1281633082415#c5799736689995022744 της 12/8/2010, στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", με τίτλο : " Φον Φούφουτοι ή κατσαπλιάδες;" http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html . Δείτε στο μπλογκ μου και τα τρία προηγούμενα και σχετικά άρθρα μου : "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες. (Μια απάντηση σε ένα υμνητικό - για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών - άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/haridimos-tsoukas.html  και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες. (2) - Συνέχεια της απάντησής μου στο υμνητικό, για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών, άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/2-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (3) – Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν ήταν αναπόφευκτη. Συνέχεια της απάντησής μου στο υμνητικό, για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών, άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/3-haridimos-tsoukas.html ).

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

Επείγουσα προτεραιότητα της παρούσας συγκυρίας είναι η ανάταξη της συναθροιστικής ζήτησης και των μακροοικονομικών μεγεθών, που οι ανοησίες του διαλυτικού "εκκαθαριστή" Servaas Deroose καταβαραθρώνουν. (Μια απάντηση στον κ. Χαρίδημο Τσούκα).

Ένας Servaas Deroose για γέλια και για κλάματα στο "ΒΗΜΑ" της Κυριακής της 8/8/2010. Στον θρασύτατο αυτόν διαλυτή της ελληνικής οικονομίας, αυτόν τον απίθανο μοντέρνο μαθητή του Andrew Mellon (του αλήστου μνήμης "εκκαθαριστή" των πάντων, κατά την δεκαετία του 1930), στον τροϊκανό γκαουλάϊτερ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στην κομπανία του, είναι απαραίτητο, αν θέλουμε να μην ολοκληρωθεί το καταστροφικό τους έργο, η ελληνική κοινωνία, το γρηγορότερο δυνατόν,  να του - και να τους - ευχηθεί, από βάθους καρδίας, "καλό κατευόδιο"...



"Καλόν είναι να μην χάνουμε τις προτεραιότητες, όταν ασχολούμεθα με τα τωρινά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας και να μπορούμε να κάνουμε την πρέπουσα αντιδιαστολή, ανάμεσα εκείνα που είναι άμεσα και οξέα προβλήματα και απαιτούν επείγουσα αντιμετώπιση και σε εκείνα, που είναι χρόνια και μπορούν να αντιμετωπισθούν, αμέσως μετά την αντιμετώπιση των άμεσων και επειγόντων.



Σήμερα, λοιπόν, πληρώνουμε, πρώτ' απ' όλα, την απρόσμενη έλευση της διεθνούς οικονομικής ύφεσης τον Σεπτέμβριο του 2008 και την μεγάλη επίδρασή της στην πτώση των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας, αφού η δραστική μείωση της ενεργού διεθνούς συναθροιστικής ζητήσεως κτύπησε τους επηρεαζόμενους από αυτήν τομείς της ελληνικής οικονομίας (εξαγωγές, τουρισμός, ναυτιλία), για να ακολουθήσει και η πτώση της εσωτερικής ενεργού συναθροιστικής ζητήσεως, των εισαγωγών και των επενδύσεων.


Τον Τσοχατζόπουλο, τον Μαντέλη, τον Χατζηγάκη και την εν γένει πολιτική και κοινωνική διαφθορά του τόπου μας, αλλά και τις ευρύτερες διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, τους/τις έχουμε πληρώσει ήδη πολλές φορές και φυσικά τους/τις ξαναπληρώνουμε και τώρα.


Το θέμα είναι ότι δεν πρέπει να χάσουμε τις προτεραιότητες, που πρέπει να δοθούν και έχουν να κάνουν με τα άμεσα, επείγοντα και επιτακτικά προβλήματα, που δημιουργεί η ύφεση, δηλαδή με την πτώση της ενεργού συναθροιστικής ζητήσεως στην ελληνική οικονομία και την συνακόλουθη ταχεία και ευμεγέθη πτώση των μακροοικονομικών της μεγεθών (επενδύσεις, κατανάλωση, ΑΕΠ κλπ).


Αυτό προϋποθέτει ανάταξη της ενεργού ζητήσεως στην ελληνική οικονομία, μέσα από αναπτυξιακές πολιτικές, τις οποίες στις υπάρχουσες συνθήκες δεν μπορεί να δώσει ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας, που έχει πληγεί από την ύφεση, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει το απαραίτητο κλίμα εμπιστοσύνης στις δυνατότητες της οικονομίας να ανακάμψει.


Από την εποχή της μεγάλης κρίσης της δεκαετίας του 1930 και από την απλή ανάγνωση της "ΓΕΝΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ" του λόρδου Κέϋνς γνωρίζουμε ότι αυτή η διαδικασία ανάπτυξης μπορεί να έλθει μόνον από τις δημόσιες επενδύσεις και την στήριξη της κατανάλωσης από τον δημόσιο τομέα, δηλαδή μέσα από επεκτατικές δημοσιονομικές πολιτικές. Από την ίδια, επίσης, εποχή και από το ίδιο βιβλίο γνωρίζουμε ότι η πτώση των μισθών οδηγεί στην όξυνση της ύφεσης, αφού ρίχνει ακόμα περισσότερο τα συνολικά επίπεδα κατανάλωσης και εντείνει τον φαύλο κύκλο της πτώσης των μακροοικονομικών μεγεθών της οικονομίας, ανατροφοδοτώντας τον.


(Διάβαζα, χθες στο "ΒΗΜΑ" της Κυριακής τις απίθανες ανοησίες του τροϊκανού Servaas Deroose και θα ξεκαρδιζόμουν από τα γέλια, αν όσα έλεγε δεν ήσαν για κλάματα και τραγικά, για την χώρα μας και τον δυστυχή πληθυσμό της. Θα ξεχρεώσουμε - λέει - αν καταφέρουμε να έχουμε πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα της τάξης του 5% ετησίως και ανάπτυξη 3%. Και τα λέει με ένα σοβαροφανές ύφος, ενώ οφείλει να γνωρίζει - και το γνωρίζει - ότι όλα όσα λέει είναι εκτός τόπου και χρόνου και εν πάση περιπτώσει αφορούν την μετά το 2015 περίοδο!)


Οι Τσοχατζόπουλοι, οι Μαντέληδες και οι κάθε λογής Χατζηγάκηδες είναι καταδικαστέοι και η όλη διαδικασία που γεννάει την κάθε είδους διαφθορά αποτελούν ζητήματα, τα οποία πρέπει να αντιμετωπισθούν αμέσως μόλις λύσουμε το κεντρικό ζήτημα που απασχολεί την ελληνική κοινωνία και οικονομία (τον έντονο πληθωριστικό αποπληθωρισμό στον οποίο έχει ρίξει την χώρα μας ο ΓΑΠ και οι μεταναζιστές Ευρωπαίοι τροϊκανοί κατακτητές), ή/και εκ παραλλήλου, χωρίς να επηρεάσουμε - αρνητικά - τα συνολικά μακροοικονομικά μεγέθη.


Και αυτό, δυστυχώς, είναι αυτό που δεν γίνεται, με δικαιολογία (και)την - υποτιθέμενη - καταπολέμηση της διαφθοράς, που δικαιολογεί τις μαζικές περικοπές των μισθών και των ευρύτερων κρατικών δαπανών (που ο ΓΑΠ και οι τροϊκανοί υπερηφανεύονται ότι τις μείωσαν κατά 42%) και των κρατικών επενδύσεων, τις οποίες έχουν πετσοκόψει!


Καλόν είναι, λοιπόν, να μιλάμε για την διαφθορά, αλλά καλύτερο είναι να μην ξεχνάμε το ποιές είναι οι προτεραιότητες που πρέπει να βάλουμε και τα άμεσα και επείγοντα προβλήματα, που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.


Εκτός εάν μιλάμε για την διαφθορά, ακριβώς για να αποφύγουμε να αντιμετωπίσουμε τα άμεσα και επείγοντα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, τα οποία συνοψίζονται στην μεγάλη ύφεση στην οποία αυτή έχει περιέλθει, η εμβάθυνση και η χρονική επιμήκυνση της οποίας ύφεσης είναι πλέον και στοχευμένη κυβερνητική και τροϊκάνη πολιτική επιδίωξη..."





(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html?showComment=1281303936398#c1701034226654910230 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html?showComment=1281304099890#c2809039009282633513 της 9/8/2010, στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα, που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", με τίτλο : "Η διαφθορά ως αυτονόητη πρακτική" http://htsoukas.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html ).

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Η περίπτωση του ΓΑΠ και του τυχάρπαστου επιτελείου του δείχνει ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να είναι προσεκτικός όταν επιλέγει πρωθυπουργό.

Οι πολλές προσευχές του ΓΑΠ, τελικά, εισακούστηκαν, αλλά ...



"Ο ΓΑΠ δεν είναι ούτε λαϊκιστής, ούτε αντιλαϊκιστής πρωθυπουργός.



Είναι ένας ευήθης άνθρωπος, που η ευνοϊκή (γι' αυτόν) συγκυρία, τον έκανε πρωθυπουργό. Και η συγκυρία υπήρξε, γι' αυτόν ευνοϊκή (και αντίστοιχα καταστροφική για τον τόπο), λόγω της απρόσμενης διεθνούς οικονομικής ύφεσης, η οποία έπληξε από τον Σεπτέμβριο του 2008 και την Ελλάδα, αρχικά στους τομείς, που επηρεάζονται από τις μεταπτώσεις της εξωτερικής ενεργού συναθροιστικής ζητήσεως και στην συνέχεια και την εσωτερική ελληνική ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες, με αποτέλεσμα την ανατροπή του παγιωμένου πολιτικού σκηνικού, το οποίο, μέχρι τότε (φθινόπωρο του 2008), ήταν σταθερά αρνητικό για τον ΓΑΠ, του οποίου οι προσωπικές ανεπάρκειες ήσαν γνωστές σε όλον τον ελληνικό πληθυσμό. Όποιος θυμηθεί το τι συνέβαινε, έως τότε, γνωρίζει το τι λέω.


Η συγκυρία, λοιπόν, έκανε τον ΓΑΠ πρωθυπουργό, χωρίς αυτός να κινήσει ούτε και το μικρό του δακτυλάκι και χωρίς να αλλάξουν τα δεδομένα, που αφορούσαν την προσωπικότητά του, στην οποία η ανικανότητα χειρισμού των εξελίξεων υπήρξε και είναι το βασικότερο στοιχείο του.


Αυτό που είχε επιδεινώσει τα πράγματα και το οποίο υπήρξε δείγμα των επερχόμενων κακών και κυριολεκτικά καταστροφικών εξελίξεων ήταν το γεγονός ότι ο ΓΑΠ είχε περιτριγυσθεί από ένα επιτελείο αποτελούμενο από ανίκανους, άπειρους και εντελώς τυχάρπαστους ανθρώπους, τους οποίους ο ίδιος είχε επιλέξει και οι οποίοι, για τον λόγο αυτόν ήσαν πλήρως εξαρτημένοι από τις διαθέσεις του και ως εκ τούτου ήσαν έτοιμοι να κάνουν τα πάντα, προκειμένου να μείνουν στον κύκλο της εξουσίας του ανίκανου αρχηγού, που η κακή τύχη τον έκανε και πρωθυπουργό της χώρας στην πιο κρίσιμη περίοδο της μεταπολιτευτικής της ιστορίας.


Αυτό το στοιχείο - η ανικανότητα - είναι η δεύτερη, μετά την ευήθεια, προσδιοριστική ιδιότητα του ΓΑΠ.


Και αυτά τα προσδιοριστικά στοιχεία της προσωπικότητας του ανδρός είναι που πληρώνει ο τόπος, μετά το απίστευτο έγκλημα, που διέπραξε, κατά της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού πληθυσμού, με τους χειρισμούς του την περίοδο Οκτωβρίου 2009 - Απριλίου 2010, μετατρέποντας την οξεία δημοσιονομική κρίση, που παρέλαβε από τον Κώστα Καραμανλή, σε χρόνια πιστωτική κρίση (κρίση δανεισμού), η οποία εκφράστηκε με την διακοπή της ομαλής ροής των πιστώσεων στο ελληνικό δημόσιο, αλλά και τις δυσκολίες ομαλού δανεισμού του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και της ελληνικής οικονομίας.


Από όλη αυτήν την καταιγιστική και συνάμα καταστροφική ακολουθία των εξελίξεων του τελευταίου δεκαμήνου, το συμπέρασμα είναι ότι η επιλογή, που κάνει κάθε φορά ο ελληνικός λαός, ως προς το ποιός θα γίνει πρωθυπουργός της χώρας, δεν μπορεί να είναι μια επιλογή ρουτίνας, που μπορεί να γίνει εύκολα και δίχως πολλή σκέψη. Ούτε μπορεί να γίνεται με συναισθηματικούς όρους.


Διότι όταν γίνεται έτσι και ιδίως σε περιόδους κρίσεως, τότε η εκλογή ενός ανίκανου και ευήθους ανθρώπου, ως πρωθυπουργού, οδηγεί σε εντελώς καταστροφικά αποτελέσματα.


Και ο ΓΑΠ και η πρωθυπουργία του (της οποίας τα μέγιστα κακά δεν έχουν ακόμα έλθει, αλλά έπονται) είναι το καλύτερο παράδειγμα για του λόγου το αληθές...


(Δείτε, ενδεικτικά, στο μπλογκ μου τα άρθρα : "Mind the GAP! Πως ο ΓΑΠ έπεσε μέσα στην παγίδα που έστησε στους άλλους, μη λαμβάνοντας υπόψη του το δόγμα, που λέει ότι : Πρώτα δανείζεσαι και μετά μιλάς" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/06/mindthegap_09.html  και "Η διακοπή των πιστώσεων στην χώρα είναι το μεγαλύτερο έγκλημα του ΓΑΠ (για το οποίο δυστυχώς, δεν θα γίνει καμμία δίκη)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/06/mindthegap.html  και "Τα κρίσιμα σφάλματα του ΓΑΠ, η αναγκαιότητα απόσυρσής του και οι προτάσεις για απεγκλωβισμό από το Μνημόνιο και την αναδιαπραγμάτευση του χρέους" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/o-gap-prepei-na-fygei.html ).


Στην παρούσα φάση, τα πάντα είναι ρευστά και μη προβλέψιμα.


Από την περασμένη Άνοιξη η ελληνική κοινωνία έχει εισέλθει σε μια κατάσταση προεπαναστατικής κρίσης, η οποία σέρνεται και θα σέρνεται, όσο συνεχίζεται η βύθιση της ελληνικής οικονομίας στην ύφεση, η οποία ωθείται να μετασχηματισθεί σε ανοικτή οικονομική κρίση, με την προωθούμενη κατακρήμνιση των μακροοικονομικών μεγεθών του οικονομικού συστήματος της χώρας.


Το γεγονός, βέβαια, ότι η χώρα βρίσκεται σε μια κατάσταση που έχει να κάνει με μια προεπαναστατική περίοδο, δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε αυτή θα μετεξελιχθεί σε μια επαναστατική περίοδο. Και τούτο επειδή τέτοιου είδους κοινωνικοί αυτοματισμοί δεν υπάρχουν, διότι κάλλιστα ο ελληνικός πληθυσμός μπορεί να μην επιλέξει αυτή την οδό, η οποία έχει τις δικές της δυσκολίες. Μπορεί, κάλλιστα, να κάνει υπομονή παθητικοποιούμενος.


Όμως, αυτή η υπάρχουσα κοινωνική απροσδιοριστία και η ρευστότητα των εξελίξεων δεν κάνει την κατάσταση λιγότερο επίφοβη. Το αντίθετο μάλιστα.


Η ελληνική πολιτική, κοινωνική και οικονομική ελίτ (και φυσικά και αυτή των ΜΜΕ) έχει κυριολεκτικά γαντζωθεί πάνω στην κυβέρνηση του ανίκανου ΓΑΠ, διότι βρίσκεται σε μια κατάσταση πανικού, αποπροσανατολισμού και τρόμου, μπροστά στις εξελίξεις που έρχονται, ακριβώς επειδή δεν μπορεί η ίδια να τις προσδιορίσει και να τις ελέγξει, αφού επιβάλλονται απ' έξω, χωρίς αυτοί που τις επιβάλλουν (Ευρωζώνη - ΕΚΤ - ΔΝΤ) να πολυενδιαφέρονται για τις επιπτώσεις τους στην ελληνική κοινωνία και την κοινωνική κρίση που μπορεί να επιφέρουν.


Αυτό είναι το παρόν πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ελίτ της χώρας (αλλά και της ίδιας της χώρας, ως συνεκτικά συγκροτημένου κοινωνικού συνόλου) και οποιαδήποτε απάντηση επιχειρηθεί να δοθεί, από τώρα, είναι βιαστική και ως εκ τούτου πρόωρη.


Όπως π.χ. είναι πρόωρη η απάντηση που επιχειρεί να δώσει, μέσα από άρθρο του στην χθεσινή "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (1/8/2010) ο τυπικός εκπρόσωπος της ελληνικής οικονομικής και δημοσιογραφικής ελίτ ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης (ένας από τους όχι ασήμαντους υπεύθυνους, για τα τωρινά χάλια της χώρας, αφού υπήρξε ένας από το think tunk του Κώστα Σημίτη), ο οποίος αρχίζει να πανηγυρίζει διότι, αφ' ενός έχει αναθαρρήσει, επειδή είδε ότι, έως τώρα, δεν επήλθε κάποιας μορφής επανάσταση και αφ' ετέρου, επειδή θα φθάσουμε - όπως λέει - ξανά στο βιοτικό επίπεδο του 2008, γύρω στο ... 2015 (!!!), αν ακολουθήσουμε όσα προβλέπει το πρόγραμμα των μοντέρνων κατακτητών - δηλαδή το Μνημόνιο.


Περιττό να πω ότι αυτού του είδους οι "προφητείες" αποτελούν ανοησιολογία και θα ήσαν για γέλια, αν δεν ήσαν για κλάματα..."





(Σχόλιά μου http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/08/o.html?showComment=1280696295661#c8593600628066721948 της 1/8/2010 και http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/08/o.html?showComment=1280731900743#c1459856158967030141 της 2/8/2010, στο θέμα, που έχει δημοσιεύσει στο "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ" ο κ. Δημήτρης Γιαννακόπουλος, με τίτλο : "Ο Γιώργος και η επικοινωνιακή φούσκα" http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/08/o.html ).

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (3) - Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν ήταν αναπόφευκτη. Συνέχεια της απάντησής μου, στο υμνητικό, για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών, άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα.

Οι εξελίξεις από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά, δεν ήσαν αναπόφευκτες. Απλώς, τα έκανε μαντάρα ο ΓΑΠ.


"Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας/ανεξαρτησίας της χώρας μας και του πληθυσμού της, στην συγκεκριμένη περίπτωση της Ελλάδας, κατά την περίοδο Ιανουαρίου 2010 - Μαΐου 2010, δεν ήταν ζήτημα φυσικής επιλογής, αγαπητέ Dante.



Ήταν προϊόν των ερασιτεχνικών πολιτικών και οικονομικών επιλογών του ΓΑΠ και του άπειρου και εντελώς ακατάλληλου να χειριστεί τις περιστάσεις οικονομικού επιτελείου της νεοεκλεγείσας, τότε, κυβέρνησης.


Angela Merkel - ΓΑΠ : Το δίδυμο που κόντεψε, την περασμένη Άνοιξη, να διαλύσει την ευρωζώνη. (Και ο κίνδυνος αυτός, φυσικά, δεν έχει περάσει. Είναι, πάντα, παρών...)

Αυτοί οι χειρισμοί, οι οποίοι δεν ήσαν αναπόφευκτοι και οι οποίοι συνοδεύτηκαν από μία αναλόγου, επιπέδου, ερασιτεχνική (αλλά και δογματική, συνδυασμένη με ισχυρές δόσεις κοντόθωρου συμφέροντος) αφασία από τον Τρισέ, την γραφειοκρατία της ΕΚΤ και στην συνέχεια από τον γερμανικό κυβερνητικό συνασπισμό, έφεραν τα αποτελέσματα, που, τώρα ζούμε στην Ελλάδα, αλλά και την ευρωζώνη στα πρόθυρα της κατάρρευσης, που, προς το παρόν, μόλις απεφεύχθη στις 10/5/2010, με την δημιουργία του κακού, βλακώδους και ανεπαρκούς, πλην όμως αναγκαίου ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης των χωρών της ευρωζώνης, με το απόθεμα των 750 δισ. €, ως αντισταθμιστικού bail out, κατά παραβίαση, φυσικά, των κουρελιασμένων και χιλιομπαλωμένων Συνθηκών της ευρωζώνης.


Ο πρωθυπουργός είχε την δυνατότητα να μην φθάσει στο σημείο να βγει για "ζητιανιά" και να προλάβει τις εξελίξεις.

(Δες, ενδεικτικά, στο μπλογκ μου τα άρθρα : "Η διάλυση των αυταπατών των αγορών για την εγγύηση των χρεών της ευρωζώνης και η ανάγκη αναδιαπραγμάτευσης της ελληνικού χρέους (όχι από τον ΓΑΠ)” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/without-gap.html και "Mind the GAP! Πως ο ΓΑΠ έπεσε μέσα στην παγίδα που έστησε στους άλλους, μη λαμβάνοντας υπόψη του το δόγμα, που λέει ότι : Πρώτα δανείζεσαι και μετά μιλάς" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/06/mindthegap_09.html και "Τα κρίσιμα σφάλματα του ΓΑΠ, η αναγκαιότητα απόσυρσής του και οι προτάσεις για απεγκλωβισμό από το Μνημόνιο και την αναδιαπραγμάτευση του χρέους" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/o-gap-prepei-na-fygei.html και "15/2//2010 – 3/3/2010 : Η Ελλάδα υπό μια μοντέρνα μεταναζιστική γερμανική κατοχή" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/1522010-332010-seiji-otaku-rebelwork_14.html , αλλά και "Η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, η έμπρακτη και επιλεκτική στάση εξωτερικών πληρωμών και η μερική επαναφορά της δραχμής" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/joseph-stiglitz.html ).

Δυστυχώς, έπραξε τα αντίθετα και οδηγήθηκε, ακολουθώντας τα πλαίσια της επιλογής του, στο να ρίξει την χώρα, μέσα σε μια κινούμενη άμμο και στην ταχεία και συνάμα βασανιστική κατάποσή της από την άμμο αυτήν, ενώ αυτός υπέγραψε (ουσιαστικά, σε λευκές σελίδες, πάνω στις οποίες οι "εταίροι" έγραψαν το κείμενο του επαίσχυντου και αποικιοκρατικού Μνημονίου της Πρωτομαγιάς του 2010) την καταδίκη της χώρας, λόγω ευήθειας, και άκρατου πανικού, μπροστά στην απειλή των Γερμανών κυβερνητικών εταίρων και της γραφειοκρατίας της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ότι δεν επρόκειτο να του δώσουν ούτε δεκάρα τσακιστή.


Και ενώ παραχωρούσε, όπως και ο ίδιος ο εκλεγμένος πρωθυπουργός, με περισσή αφέλεια, απεδέχθη - έχοντας εκλεγεί με μια, εντελώς διαφορετικού περιεχομένου, λαϊκή εντολή, χωρίς να έχει την απαραίτητη εξουσιοδότηση του ελληνικού εκλογικού σώματος, παραβιάζοντας τις σχετικές συνταγματικές επιταγές, περί διαδικασίας κύρωσης των διεθνών Συνθηκών - τμήμα της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας, καλώντας τους μοντέρνους μεταναζιστές Ευρωπαίους κατακτητές και δίνοντας τους τα κλειδιά της διακυβέρνησης του τόπου, δεν έθεσε το ζήτημα απ' ευθείας στο εκλογικό σώμα του τόπου, είτε με διεξαγωγή δημοψηφίσματος, είτε με διενέργεια βουλευτικών εκλογών, για να μπορέσει έτσι, να νομιμοποιήσει το εγχείρημά του και να αναλάβει ο λαός τις ευθύνες που του αναλογούν, για την περαιτέρω πορεία του τόπου, έχοντας μπροστά του όλες τις δυνατές επιλογές.

Amadeo Altafaj


 Θέλω να πιστεύω ότι όλα αυτά υπήρξαν προϊόν, μόνον του πανικού, της απειρίας, της ευήθειας και της ανικανότητας. Διότι, αν δεν είναι μόνον έτσι τα πράγματα, τότε τίθεται και θέμα, για το αν εξυπηρετήθηκαν αλλότρια συμφέροντα, σκοποί και στόχοι. Και επειδή, εδώ, υφίστανται ζωτικά θέματα, που σχετίζονται, με την εθνική κυριαρχία, το πολίτευμα του τόπου και την συνταγματική τάξη της ελληνικής πολιτείας, πρέπει στο μέλλον η ελληνική δικαιοσύνη να ασχοληθεί, με το τι έγινε στην χώρα κατά την περίοδο Οκτωβρίου 2009 - Μαΐου 2010, αλλά και μετά από αυτήν την περίοδο, έως την λήξη αυτής της κατοχικής κατάστασης, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και ο πληθυσμός της. Και η ελληνική δικαιοσύνη δεν πρέπει να αγγίξει μόνον όσα αφορούν τους Έλληνες, αλλά και όσα αφορούν τους Ευρωπαίους γραφειοκράτες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ, οι οποίοι θα πρέπει να κληθούν και αυτοί να λογοδοτήσουν, διότι δεν μπορεί π.χ. ο νεαρός εκπρόσωπος του Όλι Ρεν, ο Πορτογάλος Αμαντέου Αλταφάζ (προφανώς, με εντολή του αφεντικού του), όταν του τέθηκε το ερώτημα, για την παραβίαση της ελληνικής συνταγματικής τάξης, να κομπάζει κυνικά και να λέει ότι "αυτό είναι κάτι που δεν αφορά την Επιτροπή, αλλά είναι θέμα των Ελλήνων".


Για την στάση πληρωμών, που αναφέρεις, πρέπει να πω ότι και αυτή ήταν (και παραμένει ακόμα) μια δυνατότητα. Και εγώ έχω επιφυλάξεις γι' αυτήν, οι οποίες περισσότερο σχετίζονται με την ακαταλληλότητα του ΓΑΠ και του επιτελείου του να χειριστούν μια τέτοια κατάσταση, η οποία, ομολογουμένως, δεν είναι μια εύκολη επιλογή.

Μπορεί να μην σου αρέσει, ή και να μην μου αρέσει, αλλά και γι' αυτήν την επιλογή (την απειλή, ή/και την ολοκληρωτική, ή εν μέρει εφαρμογή της), αρμόδιο να αποφασίσει ήταν - και εξακολουθεί να είναι - το εκλογικό σώμα, στο οποίο θα έπρεπε να τεθεί, ως εναλλακτική λύση, από όποιον την υποστηρίζει.


Αυτή είναι η ουσία των παραβιασθέντων θεσμών της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Όμως, με αυτούς τους θεσμούς λειτουργούν οι σύγχρονες δημοκρατίες, ο πυρήνας της θεσμικής συγκρότησης των οποίων δεν μπορεί να παρακάμπτεται από εξωθεσμικά κατοχικά bypass της αρεσκείας του κ. Τσούκα, ή οποιουδήποτε άλλου, και ένεκα των οποίων οι κυβερνώντες, επικαλούμενοι την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και την μοντέρνα κατοχή, να θέλουν να απεκδύονται των ευθυνών τους, όπως - ανεπιτυχώς - έπραξε και πράττει ο ΓΑΠ.


Και διότι, εν κατακλείδι, αγαπητέ Dante, στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα...


Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα..."





(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1281164541192#c5541543777367149765  και http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html?showComment=1281164589598#c3511828758749432766  της 7/8/2010, στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", με τίτλο : " Φον Φούφουτοι ή κατσαπλιάδες;" http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html . Δείτε στο μπλογκ μου και τα δύο προηγούμενα και σχετικά άρθρα μου : "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες. (Μια απάντηση σε ένα υμνητικό - για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών - άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες. (2) - Συνέχεια της απάντησής μου στο υμνητικό, για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών, άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/2-haridimos-tsoukas.html ).