Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Ανάπτυξη χωρίς εξυγίανση; Το ανορθολογικό περιεχόμενο ενός αποπροσανατολιστικού ερωτήματος. (Το παραληρηματικό περιεχόμενο του ιδεολογικού λόγου του δογματικού "ανανεωτή" κ. Μάνου Ματσαγγάνη).



Ο ναρκισσιστής δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, στο πιο χαρακτηριστικό του ιδεολογικό παραλήρημα, ως "χειρουργός ιατρός", επεξηγεί την ακολουθητέα "θεραπευτική μέθοδο", για την αποκατάσταση της "υγείας" της "ασθενούσης" ελληνικής κοινωνίας, από το "κομμουνιστικό και φαυλοκρατικό κάταγμα", που είχε υποστεί, κατά την προδικτατορική περίοδο.



Το γεγονός ότι ο αριστερός "ανανεωτής" κ. Μάνος Ματσαγγάνης υποδύεται, τον ίδιο "θεραπευτικό" και "υγειονομικό" ρόλο, μέσα από τις, ομοίως, παραληρηματικές διαδρομές του δικού του ιδεολογικού λόγου, προκειμένου να "εξυγειάνει" την (και πάλι), "εκ της νόσου της διαφθοράς, ασθενούσα ελληνική κοινωνία", δεν είναι τυχαίο. Και δεν είναι τυχαίο, διότι όλοι οι εκπρόσωποι των εξουσιαστικών ελίτ, σε συνθήκες κρίσης, εμφανίζουν την ίδια και απαράλλακτη, ολιγαρχικής φύσεως, ολοκληρωτική στάση και συμπεριφορά, έναντι της κοινωνίας, την οποία αντιμετωπίζουν, ως "ασθενούσα", προκειμένου να "εξορθολογίσουν" και να αιτιολογήσουν, δι' αυτού του τρόπου, την βαθιά αντιδημοκρατική συμπεριφορά, την οποία της επιφυλάσσουν.


Το κείμενο, που ακολουθεί παρακάτω, το έγραψα στο τριήμερο 22-24/3/2012, υπό μορφή σχολίων, σε μια καλή και χρήσιμη συζήτηση, που έγινε, με αφορμή, ένα άρθρο του κ. Μάνου Ματσαγγάνη, το οποίο αναδημοσιεύτηκε στην "Αριστερή Στρουθοκάμηλο", με τίτλο : "Ανάπτυξη χωρίς εξυγίανση;" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2012/03/blog-post_22.html .

Επειδή το κείμενο είναι πολύ μεγάλο, η προλογική παρουσίασή του δεν θα είναι μεγάλη. Το ίδιο το περιεχόμενο του κειμένου είναι πλήρως κατατοπιστικό, ενώ μια μεταπήδηση στον χώρο, που έγινε η συζήτηση αυτή, καθώς και στο ίδιο το άρθρο του κ. Ματσαγγάνη (στο περιεχόμενο του οποίου γίνεται η κριτική), θα είναι χρήσιμη.


Ο Κορνήλιος Καστοριάδης παρουσιάζει τον εαυτό του, το έργο του και τις ιδέες του, για την ανθρώπινη αυτονομία, σε ένα εξαιρετικό ντοκυμανταίρ στην εκπομπή "Παρασκήνιο", που προβλήθηκε από την ΕΡΤ.

Επειδή από το κείμενο του άρθρου του κ. Ματσαγγάνη προκύπτει, πλήρως, ο ναρκισσισμός του συγγραφέα και η ελιτίστικη στάση, ενός ολιγαρχικού εξουσιαστή, που απαιτεί να προσαρμόσει την ελληνική κοινωνία, μέσα από υπαγορευόμενες ντιρεκτίβες, που προέρχονται από το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και (κυρίως) την Φραγκφούρτη, στο ανορθολογικό σώμα των ιδεολογημάτων του, όπως αυτά έχουν ενσαρκωθεί, μέσα από την ευρωζώνη - μια στάση η οποία είναι ευρέως διαδεδομένη στην σύγχρονη εξουσιαστική ελίτ του τόπου και ιδίως στο εντελώς ανόητο τμήμα της, το οποίο (αυτο)προσδιορίζεται, ως ευρωπαϊστικό (για να κρύψει τον άκρατο κοσμοπολιτισμό του και τις ασθενικές πατριωτικές του αναφορές) -, το παραπάνω παλαιό βίντεο - αφιέρωμα στον Κορνήλιο Καστοριάδη, αποτελεί μια συνεισφορά στην όλη συζήτηση και αξίζει να παρακολουθηθεί από όσους έχουν την υπομονή, προκειμένου να κατανοήσουν τους μηχανισμούς, μέσα από τους οποίους μπορεί να παρεισφρύσει ο κάθε λογής ολοκληρωτισμός.

Ο ολοκληρωτισμός, αυτός, στην περίπτωση του κ. Μάνου Ματσαγγάνη, μπορεί να εμφανίζεται, ως "ντροπαλός ολοκληρωτισμός", αλλά αυτό δεν αναιρεί το εσώτερο περιεχόμενό του, ως ολοκληρωτισμού. Και τούτο διότι, πάντοτε, όλοι οι εκφραστές, κάθε ολοκληρωτισμού, οποιασδήποτε πηγής, ή προελεύσεως, αντιλαμβάνονταν τις κοινωνίες μέσα στις οποίες δρούσαν και εκινούντο, ως "άρρωστες", ή "νοσηρές" κοινωνίες, οι οποίες έχρηζαν "ιάσεως", ή "θεραπείας", ή/και "υγειονομικής καραντίνας", προς αποφυγή του "επιπολλασμού των μολύνσεων". Με αυτό το δόγμα, ως οδηγό τους, δεν ήταν καθόλου δύσκολο οι κάθε λογής ολοκληρωτιστές να επιφυλάξουν, για τον εαυτό τους, τον ρόλο του "θεράποντος ιατρού" και ως εκ τούτου, δρώντες, ως "ειδικοί", να καθορίζουν και την πρέπουσα "θεραπευτική αγωγή", το περιεχόμενο της οποίας, "φυσικά", μόνον αυτοί, ως "ειδικοί ιατροί", έχουν την γνώση και την ικανότητα να προσδιορίζουν, χωρίς και - επίσης "φυσικά" - ενάντια στην γνώμη της "ασθενούσης κοινωνίας", της οποίας η γνώμη είναι χρήσιμη και εισακούσιμη, μόνον όταν η "ασθενούσα κοινωνία" συναινεί και συμφωνεί, με αυτά που ο "θεράπων ιατρός" (δηλαδή ο ίδιος ο ολοκληρωτιστής - ντροπαλός ή μη -) ορίζει ότι πρέπει να γίνουν, εντασσόμενα, μέσα στα πλαίσια της ακολουθητέας "θεραπευτικής αγωγής".

Το σχήμα "ιατρού και ασθενούς" και η εξουσιαστική σχέση, που αναπτύσσεται, μέσα σε αυτό το σχήμα ήταν, είναι και θα είναι, πάντοτε, άκρως ελκυστικό, για όλους τους ολοκληρωτιστές, στις αναφορές τους και στην στάση τους, για την (και απέναντι στην) κοινωνία. Και τούτο δεν είναι τυχαίο. Και δεν είναι τυχαίο, διότι, μόνον μέσα από την δημιουργία μιας τέτοιας σχέσης, με την κοινωνία και τους ανθρώπους, που την συναποτελούν, μπορούν οι ολοκληρωτικοί εξουσιαστές να κατοχυρώσουν και να "εξορθολογίσουν" την ελιτιστική συμπεριφορά τους και να αδρανοποιήσουν τις αντιστάσεις του κοινωνικού σώματος, κάτι που αποτελεί το "ιδανικό" του οποιουδήποτε μέλους των παλαιών και των σύγχρονων εξουσιαστικών (φιλελεύθερων, ή απολυταρχικών) ολιγαρχιών.




Ιωσήφ Στάλιν - Αφίσσα της εποχής της παντοδυναμίας του. Η πολιτικοϊδεολογική κληρονομιά του "πατερούλη", μέσω της ευρωσταλινικής εκδοχής της, επιβιώνει στα μυαλά του κ. Μάνου Ματσαγγάνη, δεμένη με γερές δόσεις συντηρητικού νεοφιλελευθερισμού, όσο και αν ο ίδιος ο κ. Μάνος, ίσως να μην μπορεί να κατανοήσει την διαδικασία, μέσα από την οποία αυτό έχει συμβεί.



Αυτό ακριβώς, φαίνεται ότι είναι και το ιδανικό του αριστερού "ανανεωτή" κ. Μάνου Ματσαγγάνη. Το, γιατί συμβαίνει αυτό, δεν είναι δύσκολο να κατανοηθεί, εάν θυμηθούμε τις πολιτικοϊδεολογικές καταβολές του σύγχρονου "ανανεωτικού" (και εν τοις πράγμασι, συντηρητικού) χώρου της αριστεράς, οι οποίες ανάγονται σε μια ειδική μορφή του σταλινισμού, από τον οποίο ξεπήδησε ο τελευτήσας τον βίο του ευρωκομμουνισμός, ο οποίος στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια από τις ακραίες εκφυλίσεις της παλαιάς σταλινικής εκδοχής του κομμουνιστικού κινήματος, η οποία εκφράστηκε ως απόπειρα μιας ρεφορμιστικής εξαλλαγής του μαρξισμού - λενινισμού, παίρνοντας τον χαρακτήρα του ευρωσταλινισμού, ακριβώς επειδή εκφράστηκε, κυρίως, στον δυτικοευρωπαϊκό χώρο και συνδυάστηκε, στην πορεία, με το πείραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, όπως αυτό εκφράστηκε, με την οικοδόμηση της Ε.Ο.Κ./Ε.Ε. και την τελευταία δεκαετία, με την ευρωζώνη.

Ας δούμε, λοιπόν, το κείμενο αυτό, για το οποίο έκανα λόγο :



"Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει (για την ακρίβεια - να φθάσει στο σημείο ώστε να γίνει) κάποιος Ματσαγγάνης. Φυσικά, ο authentic Ματσαγγάνης είναι πάντοτε ο καλύτερος. Γι' αυτό και παραμένει, πάντοτε, απολαυστικός.


Αναρρωτιέται, λοιπόν, ο αγαπητός κ. Μάνος : "Ανάπτυξη χωρίς εξυγίανση;" Έλα ντε! Αμ πως!


Ο ίδιος ο τίτλος του άρθρου του κ. Μάνου δεν είναι καθόλου ουδέτερος. Ούτε και τέθηκε χωρίς σκοπιμότητα. Δεν είναι καθόλου "αθώος", αφού προϋποθέτει ότι είμεθα ασθενείς! (Οπότε, κάτω από αυτή την παραδοχή, που προϋποθέτει ότι η ελληνική κοινωνία και οικονομία είναι άρρωστες, το ερώτημα που έρχεται στο μυαλό όλων και το οποίο συνοψίζεται στο ποιά ανάπτυξη ζητάει ο "Έλληνας ασθενής", αφού προηγουμένως δεν έχει υποστεί την κατάληλη "θεραπεία", φαίνεται ότι είναι λογικοφανές).


Η αλήθεια, όμως, είναι, σε αυτές τις περιπτώσεις, πάντοτε, διαφορετική.


Και είναι διαφορετική η αλήθεια, διότι όλοι όσοι διακατέχονται από μια εγγενή αντιδημοκρατική νοοτροπία και αντίληψη, έτσι βλέπουν την κοινωνία και την οικονομία, όταν αυτές έχουν ακολουθήσει μια πορεία, η οποία είναι διαφορετική από τις ιδέες τους, ή τις θεωρητικές κατασκευές και τις ιδεοληψίες, που έχουν στο μυαλό τους (όχι πάντα αντίθετη, αρκεί να είναι διαφορετική, διότι στα μυαλά όλων των δογματικών όλων των αποχρώσεων, ακόμα και όταν αυτοί οι δογματικοί δογματίζουν την "ανανέωση", η ίδια η ύπαρξη της διαφορετικότητας, ως μη ανεκτή έννοια, ορίζεται, ως αντίθετη από τις πεποιθήσεις τους).


Βλέποντας, όμως, οι όποιοι δογματικοί μας (και ο κυρ-Ματσαγγάνης δεν είναι ο μόνος, ούτε ο πρώτος) την κοινωνία και την οικονομία, ως χρήζουσες εξυγίανσης, δηλαδή ως άρρωστες, "αυτοδικαίως" χρίζονται ως "εξυγειαντές", ως οι "θεράποντες ιατροί", που έχουν αναλάβει το "θεάρεστο""ορθολογικό") έργο της αποθεραπείας αυτών των ασθενουσών συλλογικοτήτων. Τώρα, ως προς το ποιά θεραπευτική μέθοδο θα ακολουθήσουν, "αυτοί" - ως θεράποντες ιατροί - "ξέρουν". Η κοινωνία και η οικονομία δεν έχουν να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να ακολουθήσουν την (όποια) συνταγή, ακόμα και αν είναι θανατηφόρα. Ακόμα και αν αυτή οδηγήσει τον ασθενή στον θάνατο.


Είπαμε, όμως : Ο κ. Μάνος Ματσαγγάνης δεν είναι ο μόνος, ούτε ο πρώτος εξυγειαντής. Πριν από αυτόν, όλοι όσοι ακολούθησαν αυτή την συλλογιστική του "θεράποντος ιατρού" και του "ασθενούς", είχαν όλοι τους - όπως ο κ. Μάνος - την ίδια βαθιά αντιδημοκρατική και ολοκληρωτικής φύσεως αντίληψη.


Τον ρόλο του "θεράποντος ιατρού", απέναντι στην πάσχουσα (από "κομμουνισμό") ελληνική κοινωνία τον επεδίωξε, επικαλούμενος τον ίδιο πανομοιότυπο ιδεολογηματικό ρόλο ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ως "χειρουργός". Είμαι αρκετά μεγάλος και μειδιώ, μελαγχολικά, ενθυμούμενος το παραλήρημα του τεθνεώτος δικτάτορα, το οποίο είχα "απολαύσει" εκείνη την εποχή και ο οποίος χειρούργησε "κανονικότατα" την κολοβή ελληνική δημοκρατία της εποχής του και μαζύ της και την ελληνική κεντροαριστερά - και όχι μόνον.



 

Ο μαρξιστής δικτάτορας Πολ Ποτ (που ζήλωσε και αυτός τον ρόλο του "χειρουργού ιατρού"), δεν άφησε πίσω του, παρά μόνον αμέτρητα πτώματα, προσπαθώντας να επιβάλει ένα "υγιές κομμουνιστικό σύστημα", απαλλαγμένο από τις "καπιταλιστικές επιμολύνσεις", που είχε υποστεί η καμποτζιανή κοινωνία. Τα αποτελέσματα είναι, πλέον, γνωστά...



Έναν, ανάλογο "ιατρικό ρόλο" θέλησε να παίξει και ο άλλος "χειρουργός" (μαρξιστής αυτή την φορά), ο ηγέτης των Ερυθρών Χμερ, ο αλήστου μνήμης Πολ Ποτ, ο οποίος, για να "εξυγειάνει" την Καμπότζη και τον "ασθενούντα" λαό της, με την εφαρμογή των "προοδευτικών ιδεών του μαρξισμού-λενινισμού", χειρούργησε στην καμποτζιανή ύπαιθρο κάποια εκατομμύρια εξαθλιωμένων και δύστυχων πολιτών.


Andrew Mellon - Ο μοιραίος υπουργός Οικονομικών των Η.Π.Α., που θέλησε να "αποδηλητηριάσει" το "μολυσμένο" κορμί της αμερικανικής οικονομίας, χρησιμοποιώντας την κρίση, ως δραστικό "θεραπευτικό εργαλείο". Το περιεχόμενο του παραληρήματος όλων των δογματικών, κάθε ιδεολογικής απόχρωσης, δεν αλλάζει, ως προς τα δομικά του χαρακτηριστικά, ούτε, ως προς τα καταστροφικά του αποτελέσματα...


Αλλά και στις Η.Π.Α. ο Άντριου Μέλλον, ο, επί του πρακτέου, γκουρού των κλασσικών φιλελεύθερων ιδεών από τον Άνταμ Σμίθ, μέχρι τον Φρήντριχ φον Χάγεκ, δεν είχε διαφορετική αντίληψη, για τον χειρισμό της GREAT DEPRESSION, κατά την περίοδο 1929 - 1932, όταν ήταν ο μοιραίος και καταστροφικός υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του προέδρου Χέρμπερτ Χούβερ. Αντιμετώπισε την πολλαπλασιαζόμενη κρίση, ως "ιατρός" και διαπιστώνοντας ότι η αμερικανική οικονομία και κοινωνία είχαν "δηλητηριασθεί", απεφάνθη, "γνωματεύοντας", ότι η ίδια η κρίση και η ανεμπόδιστη εξέλιξή της ήταν το αρμόζον "φάρμακο", δια του οποίου θα "αποδηλητηριάζονταν" και η οικονομία και η κοινωνία της χώρας, δια της ρευστοποιήσεως των πάντων (εργατικού δυναμικού, μηχανημάτων, αγροτών και όλων των σχετικών οικονομικών μεγεθών), μέχρις ότου βγει "όλο το δηλητήριο" και ξανακαταστεί "υγιής" ο "ασθενής" κοινωνικοοικονομικός μηχανισμός. Τα αποτελέσματα αυτού του δόγματος είναι, πλέον, γνωστά.



Τον ίδιο (απεχθή για όποιους και όσους έχουν μια στοιχειώδη δημοκρατική αντίληψη για τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις) μηχανισμό σκέψης και δράσης (αυτόν του ακραίου, αντιδημοκρατικού και - στον πυρήνα του - ολοκληρωτικού ελιτισμού), με όλους όσους υπήρξαν φορείς τέτοιων αντιλήψεων, ως προς την σχέση των ελίτ, με την κοινωνία, μεταχειρίζεται και ο κ. Ματσαγγάνης, για να μας περιγράψει το σήμερα - και το αύριο - της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.


Και η οικειοποίηση του ρόλου του "εξυγειαντή", που παραπέμπει στον ρόλο του "ιατρού" δεν είναι τυχαία. Και δεν είναι τυχαία, διότι οι ρόλοι αυτοί, πάντοτε, αποτελούν το δέλεαρ και ελκύουν όλους όσους έχουν ένα συγκεκριμένο ψυχολογικό προφίλ, το οποίο στηρίζεται σε ένα ναρκισσιστικό υπερεγώ, το οποίο, αν και εμφανίζεται ως υπερφίαλο, στην ουσία του παραπέμπει σε μια εσωτερικά ασθενική προσωπικότητα, η οποία οδηγείται στην απόρριψη αυτής της εσωτερικευμένης της αδυναμίας - την οποία συνειδητά εκλαμβάνει, ως ασθένεια και δεν έχει άδικο, ως προς αυτό - εξορίζοντάς την και μεταφέροντάς την στο εξωτερικό κοινωνικό περιβάλλον, προκειμένου έτσι να αναλάβει, την θεραπεία της. Και δι' αυτής την "αυτοθεραπεία" του, αφού πεισματικά, αρνείται να προσφύγει στα δέοντα, για την πραγματική και την ουσιαστική αποθεραπεία του, καταφεύγοντας στην βοήθεια ενός επαγγελματία ψυχοθεραπευτή. Με λίγα λόγια, ο δυστυχής ναρκισσιστής "θεραπευτής" μας δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να επιχειρεί, μέσω τρίτων (ατόμων, ή κοινωνικών συλλογικοτήτων και φυσικά πάντοτε, πέφτοντας από το ένα αδιέξοδο, στο άλλο), να "αυτοθεραπευτεί".


Βέβαια, η αρχή της λύσης κάθε προβλήματος βρίσκεται στην διαπίστωση και στην κατανόησή του. Όταν ο κ. Ματσαγγάνης αντιληφθεί τον πυρήνα των όσων λέει και το που αυτά οδηγούν, θα αντιληφθεί και το τι πρέπει να πράξει...


Και για τον εαυτό του. Και για την δυστυχή ελληνική κοινωνία…




Ότι πρόκειται περί τρικυμίας, αυτό είναι παραπάνω από βέβαιο αγαπητέ μου.


Μόνο που το κρανίο, μέσα στο οποίο έχει επέλθει αυτή η τρικυμία, ανήκει στον (φιλοδοξήσαντα να εισπηδήσει στον ρόλο του "θεράποντος ιατρού" και του "εξυγειαντού") αρθρογράφο κ. Μάνο Ματσαγγάνη.


Το γιατί συμβαίνει αυτό έχει επεξηγηθεί, εναργώς και λεπτομερώς, παραπάνω (απλώς, εδώ, θα πω ότι δεν είναι καθόλου περίεργο που όλοι οι ναρκισσευόμενοι προτιμούν και ελκύονται από τον ρόλο του "θεραπευτού ιατρού" και του "εξυγειαντού" - αυτή η αντιποίηση ρόλων, στην οποία προσφεύγουν, λέει πολλά και καθαρά, για την δομή της προσωπικότητάς τους, αρκεί κάποιος τρίτος να έχει την ψυχραιμία να διακρίνει την ουσιαστική παθογένεια που κρύβει μια τέτοια στάση και συμπεριφορά, έστω και αν ο δογματίζων και φερόμενος, ως επίδοξος "θεραπευτής ιατρός", εμφανίζεται με την λεοντή του "ανανεωτή") και ως προς την πολιτική και ως προς την επιστημονική (οικονομική και ψυχολογική/ψυχαναλυτική) διάσταση του όλου ζητήματος.



"Δηλαδή κύριε Anastassopoulos προτείνετε να αφήσουμε όσους κλέβουν να συνεχίσουν να κλέβουν;" ρωτάει ένας καλός ανώνυμος φίλος. Θα αποπειραθώ να απαντήσω.


Ο ιδεολογικός λόγος τον οποίο μεταχειρίζεται ο αγαπητός κύριος Μάνος είναι στο περιεχόμενό του ένας, καθαρά, παραληρηματικός λόγος, όσο και αν εμφανίζεται ως λογικός. Αποτελείται από ένα λογικοφανές περιεχόμενο και αυτό είναι εκείνο το οποίο διαφοροποιεί το παραληρηματικό περιεχόμενο του όποιου ιδεολογικού λόγου, από το γνήσιο και εύκολα αντιληπτό παραληρηματικό περιεχόμενο του άλογου και παράλογου λόγου ενός ψυχιατρικού ασθενούς, ο οποίος αποτελεί αντικείμενο της συναφούς επιστήμης.


Και για να μην χανόμαστε μέσα σε μια ομιχλώδη αοριστία, η οποία συσκοτίζει τους όρους της συζήτησης, πρέπει να διευκρινίσω ότι ο ιδεολογικός λόγος χαρακτηρίζεται από ένα παραληρηματικό στοιχείο και έχει ένα παραληρηματικό περιεχόμενο όταν προσπαθεί να προσαρμόσει τις κοινωνίες στις ιδέες (στην όποιου περιεχομένου και όποιας ποιότητας ιδεολογία) με κάθε μέσο που κρίνεται πρόσφορο, για να επιτευχθεί ο εν λόγω στόχος.


Συγκεκριμενοποιώντας, λοιπόν, το παραληρηματικό στοιχείο του περιεχομένου της έννοιας του ιδεολογικού λόγου, γίνεται εύκολα αντιληπτό το γιατί ο ρόλος του "θεράποντος ιατρού" και του "εξυγειαντού" των κοινωνιών είναι τόσο αγαπητός στους ναρκισσευόμενους (ψευδο)κοινωνικούς αναμορφωτές, καθώς επίσης και το, γιατί αυτοί βρίσκονται στα όρια του να αποτελούν αντικείμενο εξέτασης, επί του ψυχαναλυτικού καναπέ, ή επί της ψυχιατρικής κλίνης.


Για τον λόγο αυτόν, αγαπητέ ανώνυμε φίλε, το ερώτημά σου είναι ανούσιο. Και είναι ανούσιο αυτό το ερώτημα, επειδή παραμένει, εντός των ορίων, που θέτει ο παραληρηματικός λόγος, ο οποίος στην συγκεκριμένη περίπτωση ορίζεται ως (και είναι) ιδεολογικός λόγος, στερούμενο το εν λόγω ερώτημα από οποιουδήποτε ορθολογικό στοιχείο, επιμένοντας σε μια "ηθικολογία", η οποία συσκοτίζει τους όρους της συζήτησης και της επίλυσης του προβλήματος, που αφορά την ελληνική (και την ευρωζωνική) κρίση και το οποίο πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με καλβινιστικούς και λουθηρανικούς - ή οποιουσδήποτε άλλους μεταφυσικού περιεχομένου - ηθικοπλαστικούς όρους.


Για να γίνει περισσότερο κατανοητό αυτό που λέω, ας δούμε τι λέει ο κ. Ματσαγγάνης και το τι θα έλεγαν οι αντίστοιχοι, παραληρηματικώς, ιδεολογούντες στα παραδείγματα που προανέφερα :



"Ανάπτυξη χωρίς εξυγίανση;" ρωτάει ο κ. Ματσαγγάνης. Και "φυσικά", υπό την οπτική γωνία του δικού του ιδεολογικού λόγου, απαντά αρνητικά σε οποιαδήποτε ανάπτυξη, η οποία δεν συνοδεύεται από την "εξυγίανση" του "ασθενούς", επιλέγοντας, ως καλός "θεράπων ιατρός" και ως "υγειονομικός", την παράταση της παρούσας κρίσης, ως μηχανισμού αυτής της κοινωνικοοικονομικής "εξυγίανσης" του "πάσχοντος" κοινωνικού σώματος.


"Άρρωστη Δημοκρατία, με μολυσματικό κομμουνισμό;" ρωτούσε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος την περίοδο 1967 - 1973 και ομοίως "φυσικά", απαντούσε αρνητικά σε οποιαδήποτε μορφή "άρρωστης" δημοκρατίας, που περιείχε την "μολυσματική ασθένεια" του κομμουνισμού και των παραφυάδων αυτού, δηλαδή την κομμουνιστική, ή την κομμουνιστικογενή αριστερά, ή τους "συνοδοιπόρους" της, δικαιολογώντας την επιβολή και την παράταση της δικτατορίας του, ως δύναμης "εξυγείανσης" του "άρρωστου" κοινωνικού σώματος της χώρας μας.


"Μπορεί να υπάρξει "υγιής" κομμουνιστική κοινωνία, με την καπιταλιστική "ασθένεια" στα σωθικά της;" ρωτούσαν ο Πολ Ποτ και οι Ερυθροί Χμερ στην Καμπότζη, κατά την τραγική τριετία της διακυβέρνησής τους, στα τέλη της δεκαετίας του 1970. "Φυσικά" και αυτών η απάντηση υπήρξε αρνητική, γι' αυτό και αποπειράθηκαν να "εξυγειάνουν" τον "μολυσμένο" από την "καπιταλιστική νόσο" δυστυχή καμποτζιανό λαό, με τον γνωστό, πλέον, σε όλους και συνάμα φρικτό "χειρουργικό" τους τρόπο.


"Δηλητηριασμένη από την ανάπτυξη οικονομία;" ρωτούσε ο Andrew Mellon, μαζύ με το συντηρητικό κατεστημένο και το υποταγμένο, σε αυτό το κατεστημένο, συνάφι των νεοκλασσικών οικονομολόγων στις Η.Π.Α., κατά την διάρκεια της καταστροφικής περιόδου 1929 - 1932 και ενώ η αμερικανική οικονομία είχε εισέλθει στην GREAT DEPRESSION, όταν το αμερικανικό ΑΕΠ κατρακυλούσε, με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, χάνοντας το 25% των τιμών του 1928 και το 50% της αξίας του. Και επίσης "φυσικά", η απάντησή του ήταν ότι προείχε η "εξυγίανση", με όπλο και "φάρμακο" την κρίση.


Οι ανάλογες περιπτώσεις και τα αντίστοιχα παραδείγματα, που αφορούν το παραληρηματικό περιεχόμενο του ιδεολογικού λόγου των ναρκισσευόμενων ανδρών και γυναικών που απάρτισαν και απαρτίζουν τις εξουσιαστικές ελίτ, κατά την διαδρομή του ιστορικού χρόνου, είναι πάμπολλες και πάμπολλα. Και είναι εντελώς ανόητη, άχρηστη και ανούσια, η ενασχόληση, με το, εκάστοτε, περιεχόμενο του λογικοφανούς, ή του σοβαροφανούς παραληρήματός τους.


Ως εκ τούτου και κατόπιν των ανωτέρω, η απάντηση στο ερώτημά σου είναι απλή και εύκολη, αν αντιληφθείς τα συμπεράσματα, που βγαίνουν από την αναπτυχθείσα επιχειρηματολογία...


Και η απλή απάντηση στο ερώτημά σου είναι ότι το ερώτημα είναι άσχετο με το πρόβλημα, που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και ουδεμία σχέση έχει, με τους όρους και τις προϋποθέσεις της λύσης του προβλήματος αυτού. Και όταν το ερώτημα αυτό τίθεται, από κάποιους έχοντες συμφέρον, "χρησιμεύει", ως όργανο αποπροσανατολισμού - ασχέτως, εάν το όργανο αυτό αποπροσανατολίζει και τους ίδιους...


(Όπως άσχετα και εξωπραγματικά - ως ανορθολογικού περιεχομένου - ήσαν και όλα τα ερωτήματα, που έθεταν οι αναφερόμενοι στα ιστορικά παραδείγματα, που, ενδεικτικά, προανέφερα. Και στους οποίους τα ερωτήματα αυτά χρησίμευσαν, ως αποπροσανατολιστικά εργαλεία - ασχέτως, εάν τα εργαλεία αυτά αποπροσανατόλισαν και τους ίδιους)...




Προφανώς, αγαπητέ Δημήτρη, το ερώτημα του ανώνυμου φίλου είναι άσχετο με το πρόβλημα, που αντιμετωπίζουμε σήμερα, διότι μπορεί η κλεψιά και η διαφθορά να είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά είναι σαφές, για κάθε απροκατάληπτο παρατηρητή, ότι η άμεση προτεραιότητα της ελληνικής οικονομίας είναι η ταχεία ανακοπή της ιλιγγιώδους καταβαράθρωσης όλων των μακροοικονομικών μεγεθών της (μια καταβαράθρωση, η οποία έχει πάρει τις διαστάσεις της αμερικανικής GREAT DEPRESSION, της περιόδου 1929 - 1932 και θα τις ξεπεράσει, ακριβώς επειδή οι "θεράποντες ιατροί" - και οι χειροκροτητές τους, σαν τον ναρκισσεύοντα ιδεοληπτικό κ. Μάνο Ματσαγγάνη - έχουν επιλέξει αυτή την "θεραπευτική αγωγή" - που θυμίζει την χημειοθεραπεία στους καρκινοπαθείς -, με κύριο "φάρμακο" την επέκταση και την εξάπλωση της κρίσης και την περαιτέρω καταβαράθρωση των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας, ως ένα είδος πειραματόζωου) και η αποκατάσταση των αναπτυξιακών της ρυθμών.



 

Αρχές δεκαετίας 1930 : Αμέτρητες στρατιές ανέργων, άφησε πίσω της η κυβέρνηση των "μεγάλων εκκαθαριστών" Herbert Hoover και Andrew Mellon. Φυσικά, η κυβέρνηση του Franklin Delano Roosevelt, που διαδέχθηκε τους "εκκαθαριστές", δεν ασχολήθηκε, με την (εκτεταμένη και ενδημική στις Η.Π.Α.) διαφθορά της αμερικανικής κοινωνίας και του οικονομικού συστήματος της χώρας, αλλά με την ανακοπή της ιλιγγιώδους πτώσης των μακροοικονομικών μεγεθών και την αποκατάσταση της αναπτυξιακής δυναμικής της χώρας, έχοντας σαφέστατη γνώση των προτεραιοτήτων, που έπρεπε να τεθούν...



Ας δούμε, ως αντιπαράδειγμα, το τι έκανε η αμερικανική F. D. Roosevelt administration, όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση των Η.Π.Α., μετά τον εκλογικό καταποντισμό των Ρεπουμπλικάνων, το 1932-1933. Φυσικά, για να ανατάξει την αμερικανική οικονομία, δεν ασχολήθηκε, με την εκτεταμένη διαφθορά και δεν επεδίωξε την ηθική εξυγίανση της αμερικανικής οικονομίας. Και τούτο, όχι επειδή η νέα διοίκηση ήταν περισσότερο, ή λιγότερο, διεφθαρμένη από την προηγούμενη, αλλά, απλούστατα, επειδή το πρόβλημα της μεγάλης αυτής χώρας ήταν ένα καθαρά οικονομικό πρόβλημα, το οποίο συγκεκριμενοποιούνταν στο γεγονός ότι η αρχική ύφεση, που προήλθε από την κατάρρευση του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, μετεξελίχθηκε σε μια, απίστευτης έκτασης και διάρκειας, κρίση, επειδή τα μακροοικονομικά μεγέθη της οικονομίας των Η.Π.Α. οδηγήθηκαν σε μια ιλιγγιώδη κατάρρευση, αφού ούτε το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας, ούτε η απελθούσα Herbert Hoover administration φρόντισαν να σταματήσουν αυτήν την ιλιγγιώδη κατακρήμνιση, με τις απαραίτητες ενέσεις ρευστότητας, προκειμένου να επανέλθει η ισορροπία στην αγορά και να βγει η αμερικανική οικονομία από την απίστευτη "παγίδα ρευστότητας", μέσα στην οποία είχε εγκλωβισθεί.


Ο σωτήρας του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού John Maynard Keynes, έχοντας, ανάμεσα στα άλλα, μια σαφή γνώση για τις αιτίες των καπιταλιστικών κρίσεων και σαφέστατη αντίληψη των προτεραιοτήτων, που πρέπει να τίθενται, παραμένει, πάντοτε επίκαιρος, για πάνω από 80 χρόνια. Και θα εξακολουθήσει, φυσικά, να παραμένει επίκαιρος, όσο και αν αυτό δυσαρεστεί τους νεοσυντηρητικούς οικονομολόγους, αν τον κ. Μάνο Ματσαγγάνη, "καλή ώρα". Δεν πειράζει. Θα συνηθίσουν...



Αν ο Ρούσβελτ και το επιτελείο του δεν υιοθετούσαν την επαναστατική, για την εποχή της (αλλά και μόνη ορθολογική, ως επιλογή), οικονομική λογική του (πολιτικά συντηρητικού - μην το ξεχνάμε αυτό) John Maynard Keynes και είχαν μείνει στην επιτηδευμένα ηθικοπλαστική (και εν πολλοίς υποκριτική) νεοκλασσική ανάγνωση της κρίσης, η οποία ανάγνωση έβλεπε την αμερικανική οικονομία, ως έναν, ηθικά, "ασθενή" και την ίδια την έλευση και την επιδείνωση της κρίσης, ως "φάρμακο αποθεραπείας" (μια παιδαριώδης, καλβινιστικής και λουθηρανικής προελεύσεως, πεποίθηση, με ένα κρυμμένο, αλλά και έντονο ηθικοπλαστικό μεταφυσικό περιεχόμενο), τότε η αμερικανική οικονομία ουδέποτε θα ανετάσσετο, στα χρόνια, που ακολούθησαν, από το 1933, μέχρι την έλευση του πολέμου - αν και η δύναμη των προκεϋνσιανών ιδεών και θεωριών ήταν τέτοια, που δεν επέτρεψε την πλήρη υπέρβαση της κρίσης της δεκαετίας του 1930, παρά μόνον, μετά τον Δεκέμβριο του 1941, με την είσοδο των Η.Π.Α. στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.


Πρέπει, επίσης, να πούμε ότι η αμερικανική πολιτική ιστορία του 19ου αιώνα έχει αναλογίες με την σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη και ειδικά στην ευρωζώνη. Η Συνομοσπονδία των Νοτίων στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο έμοιαζε με τη σημερινή Ευρώπη, ήταν στην πραγματικότητα μια τελωνειακή και νομισματική ένωση, γι΄αυτό και έχασε, δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει το κόστος του εμφυλίου. Ο Νότος παρέμεινε απίστευτα φτωχός, για πολλά, μα πάρα πολλά χρόνια, κοντά στα 80. Με το New Deal άρχισε να ξεπερνιέται η φτώχεια και οι Η.Π.Α. κατάφεραν την εθνική τους ολοκλήρωση, μέσα από την πραγματική ανακύκλωση των παραγόμενων περισσευμάτων και την ανάπτυξη, που ακολούθησε.


Το New Deal δεν ήταν μόνο απάντηση στην ιλιγγιώδη κρίση της δεκαετίας του 1930, ήταν, παράλληλα και η απάντηση στην απουσία εθνικής ανάπτυξης και ολοκλήρωσης μιας ατελούς κοινωνίας μεταναστών, με πολυφυλετική σύνθεση. Με αυτό τον τρόπο, οι Η.Π.Α. ολοκλήρωσαν την συγκρότησή τους, ως έθνος και έκαναν τον ομοσπονδιακό τους προϋπολογισμό ένα άξιο λόγου μακροοικονομικό εργαλείο και από ένα 10% του ΑΕΠ, που πήγαινε για ομοσπονδιακούς σκοπούς το 1932, το έφθασε στο 30-40%, που είναι περισσότερο αν υπολογισθούν οι έμμεσες επιπτώσεις των ομοσπονδιακών φορολογικών και κοινωνικών ρυθμίσεων.


Αυτό που πέτυχαν οι Η.Π.Α., η Ευρώπη δεν το έχει καν ξεκινήσει. Αυτό είναι το πρόβλημα, που αντιμετωπίζουμε, ως Ελλάδα, σήμερα, αγαπητέ Δημήτρη. Όλα τα άλλα, είναι δευτερεύοντα και ανούσια. Και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε, είτε εντός ευρωζώνης (το - πολύ μα πάρα πολύ - δυσκολότερο), είτε εκτός ευρωζώνης (που και αυτό δεν είναι εύκολο).


Και ο κ. Μάνος Ματσαγγάνης ασχολείται, ως καπουτσίνος καλόγερος, με ηθικοπλαστικά ερωτήματα, που θυμίζουν τις θεολογικές έριδες του Μεσαίωνα, γύρω από το φύλο των αγγέλων και τις ηθικού περιεχομένου προσταγές του Ιησού και των πατέρων της Εκκλησίας...


(Αυτός, όμως, είναι ο καλύτερος δρόμος, προς την κόλαση – για να χρησιμοποιήσω και εγώ θεολογικούς όρους).


Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα."












Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Αξιολογική και πραγματική χρεωκοπία. Η περίπτωση της Ελλάδας, κατά την περίοδο Απριλίου 2010 - Μαρτίου 2012 και το καταστροφικά αναποτελεσματικό PSI. (Μια συζήτηση με τον κ. Προκοπάκη, που, από θιασώτης της χρεωκοπίας, έγινε φανατικός υποστηρικτής του Μνημονίου).


Οκτώβριος 2009 - Ιούνιος 2010 : Οι αποδόσεις, τα επιτόκια και οι τιμές των ελληνικών ομολόγων, αντικατοπτρίζουν πλήρως την πορεία της χώρας, προς την πραγματική χρεωκοπία, την οποία υπέστη τον Απρίλιο του 2010 και η οποία συνεχίζεται ακάθεκτη. Φυσικά, τώρα η κατάσταση, με τους τίτλους των νέων ελληνικών ομολόγων, ύστερα από το "επιτυχές" PSI, είναι πολύ χειρότερη από τότε, αφού η μέση αγορά αυτών των νέων ομολόγων φθάνει στο 15%, έως 20%, της νέας ονομαστικής τους αξίας! Η εξέλιξη αυτή οδηγεί σε μια νέα πραγματική αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους (προς τους "ιδιώτες"), η οποία φθάνει στο 85%, έναντι του 53%, που έφθασε το επίσημο "ελληνικό PSI". Η ωμή αλήθεια είναι ότι οι αποδόσεις των ελληνικών κρατικών τίτλων, όλων των επιπέδων, κατά την διάρκεια εκείνης της ζοφερής εποχής, φαίνονται (και είναι) ... ειδυλλιακές, αν συγκριθούν με τις παρούσες αποδόσεις των νέων, μετά το "επιτυχές" ελληνικό PSI, αντίστοιχων τίτλων.




Το κείμενό μου, που ακολουθεί παρακάτω, αποτελείται από τις τοποθετήσεις μου, σε μια παραγωγική συζήτηση, που διεξήχθη, με αφορμή το άρθρο του κ. Γιώργου Προκοπάκη, με τίτλο : "Για το πιστωτικό γεγονός και τις κραυγές των γνωστών κινδυνολόγων" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2012/03/blog-post_8331.html , το οποίο δημοσιεύτηκε στο μπλογκ "Αριστερή Στρουθοκάμηλος".

Η συζήτηση αυτή, που έλαβε χώρα, κατά το χρονικό διάστημα από 10/3/2012, έως 13/3/2012, ουσιαστικά, είναι μια συνέχεια των όσων έχω γράψει στο προηγούμενο δημοσίευμά μου στο παρόν μπλογκ [δείτε το "9/3/2012 : Η ολοκλήρωση της ελεγχόμενης ελληνικής χρεωκοπίας. (Η παταγώδης διάψευση της σοβαροφανούς ασυναρτησιολογίας του αριστερού νεοφιλελεύθερου κ. Γιώργου Προκοπάκη)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2012/03/932012-greek-default-and-g-prokopakis.html ], αφού το θέμα τους είναι κοινό και αφορά την ολοκλήρωση και την επισημοποίηση της ελληνικής χρεωκοπίας, μέσα από την διεξαγωγή του "επιτυχούς" ελληνικού PSI.

Αυτό που άλλαξε, με αφορμή το νέο άρθρο του κ. Προκοπάκη, είναι το γεγονός ότι ο, εν λόγω, αρθρογράφος παρενέβη, δημόσια, σχολιογραφώντας προσωπικά και επώνυμα και άνοιξε διάλογο μαζύ μου, γύρω από τα ζητήματα αυτά, που αφορούν την ελληνική χρεωκοπία και το PSI, αποφεύγοντας την ανώνυμη σχολιογραφία, στην οποία, κατά πάσαν πιθανότητα, προσέφυγε, κατά την διάρκεια της σχολιογράφησης, επί του άρθρου του στην "Αριστερή Στρουθοκάμηλο", με τίτλο : "Όλα όσα θα θέλατε να ξέρετε για το PSI και δεν τολμούσατε να ρωτήσετε (μη και σας πουν ... "μνημονιακούς")" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2012/03/psi.html και η οποία ανώνυμη σχολιογραφία συσκότισε τους όρους της διεξαγωγής του διαλόγου, αν και η συσκότιση αυτή ελάχιστο (έως μηδενικό) αποτέλεσμα είχε στην ανάπτυξη της απαιτούμενης επιχειρηματολογίας - τουλάχιστον σε ό,τι με αφορά.

Η συζήτηση αυτή είναι αλήθεια ότι ξέφυγε από τα πλαίσια μιας κοκκορομαχίας και κατέστη παραγωγική, παρά το γεγονός ότι διεκόπη, πρόωρα (όχι με δική μου ευθύνη), ακριβώς, επειδή βοήθησε στην εξαγωγή συμπερασμάτων, για το τι έπρεπε και το τι μπορούσε να γίνει και το τι δεν έπρεπε να γίνει τον Απρίλιο του 2010, σε σχέση με αυτό που έγινε, όταν η χώρα χρεωκόπησε.

Τότε, δηλαδή, που ο κ. Γιώργος Προκοπάκης υποστήριζε - κάτι που δεν είναι ευρέως γνωστό - ότι η χρεωκοπία (δηλαδή η επιλεκτική αθέτηση των εξωτερικών πληρωμών) της χώρας, ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει. Το γεγονός ότι, μετέπειτα, μετεστράφη και έγινε φανατικός υποστηρικτής του πτωχευτικού Μνημονίου - και του πρώτου του Μαΐου του 2010, αλλά και ιδίως του δεύτερου του Φεβρουαρίου του 2012 -, αποτελεί μια εξέλιξη, που, όσο και αν είναι αξιοπερίεργη, δεν αλλάζει τα δεδομένα της συζήτησης, για το τι έπρεπε να γίνει, εκείνη την εποχή, ούτε και για το τι έπρεπε να γίνει τον Φεβρουάριο του 2012. Όπως, επίσης, δεν αλλάζει τα δεδομένα, για το τι πρέπει να γίνει, από εδώ και πέρα.

Η τωρινή τοποθέτηση του κ. Προκοπάκη, ως προς την υπεράσπιση της διεξαγωγής του "ελληνικού PSI" και του νέου Μνημονίου (αν και το Μνημόνιο του 2012 φαίνεται ότι δεν το αποδέχεται πλήρως, αλλά, ουσιαστικά, αρνείται να αναφέρει τα σημεία, στα οποία διαφωνεί και ως εκ τούτου, μόνον, εκ των συμφραζομένων, στην όλη συζήτηση, μπορεί κάποιος να διακρίνει κάποια από τα σημεία διαφωνίας του με ορισμένες από τις ρυθμίσεις του νέου και κατ' εξοχήν, πτωχευτικού Μνημονίου του περασμένου μήνα) συνοψίζεται στο γεγονός ότι, ενώ τον Απρίλιο του 2010, καθώς και πριν από την διεξαγωγή του PSI, τα νούμερα δεν έβγαιναν, τώρα, για πρώτη φορά, ο ίδιος βλέπει ότι "τα νούμερα έχουν μια πιθανότητα να βγούν".

Βέβαια, η θέση αυτή του κ. Προκοπάκη είναι απελπιστικά ασθενής. Και το ξέρει. Τα νούμερα, ούτε τον Απρίλιο του 2010 έβγαιναν, ούτε τώρα, μετά την διεξαγωγή του πρωτοφανούς "ελληνικού PSI" βγαίνουν. Και δεν βγαίνουν, όχι, εξ αιτίας της ολοκλήρωσης της ελληνικής χρεωκοπίας, την οποία, για πρώτη φορά, ως υφιστάμενη και πραγματική χρεωκοπία, απεδέχθη ο κ. Γιώργος Προκοπάκης (όσο και αν μετά προσπάθησε να συσκοτίσει τους όρους της συζήτησης, επικαλούμενος ότι τα συμπεράσματα από αυτήν είναι βεβιασμένα - αν και αυτό, προφανώς, αφορά τα ζητήματα της κήρυξης της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και την επιλεκτική στάση πληρωμών των ελληνικών κρατικών ομολόγων και όχι την πραγματική χρεωκοπία της χώρας, ήδη, από τον Απρίλιο του 2010). Τα νούμερα δεν βγαίνουν, επειδή το "επιτυχές" ελληνικό PSI, ως ένας μηχανισμός αναδιάρθρωσης του αβάστακτου και θηριώδους ελληνικού δημόσιου χρέους, με σκοπό να το καταστήσει βιώσιμο και διαχειρίσιμο, απέτυχε - και μάλιστα προγραμματισμένα - στην πραγματοποίηση του σκοπού αυτού.

Το έχω γράψει ουκ ολίγες φορές. Το ελληνικό δημόσιο χρέος, εντός της ευρωζώνης, δεν είναι δυνατόν να εξυπηρετηθεί, όσο το ευρώ παραμένει ένα απίστευτα σκληρό νόμισμα και όσο το χρέος αυτό υπερβαίνει το 30% του ελληνικού ΑΕΠ. Όσο δηλαδή, το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν εξυπηρετείται από την Ε.Κ.Τ.

Ως εκ τούτου, το "ελληνικό PSI", ως ένας μηχανισμός αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, που αφορούσε μόνον το χρέος της χώρας προς τους "ιδιώτες", δεν μπορούσε να προσφέρει τίποτε το ουσιαστικό, για την βιωσιμότητα και την διαχειρισιμότητα του, ακόμα και αν δεχθούμε ότι το χρέος αυτό μειώθηκε κατά 105 δισ. €, με το PSI. Στην πραγματικότητα, η μείωσή του δεν υπερβαίνει τα 40 δισ. €, αλλά και να τα υπερέβαινε, ουδεμία σημασία θα είχε. Το χρέος αυτό παραμένει απελπιστικά μη βιώσιμο και μη διαχειρίσιμο. Και το χειρότερο όλων είναι ότι αυτό το γεγονός είναι γνωστό στους πάντες. Και στις αγορές και σε εκείνους που επιχείρησαν την κωμωδία του "επιτυχούς" ελληνικού PSI. (Και σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται και ο κ. Προκοπάκης).

Η ουσία, λοιπόν, στην όλη υπόθεση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους βρίσκεται, όπως είπα, στο εάν το χρέος αυτό γίνεται βιώσιμο και διαχειρίσιμο, μετά την αναδιάρθρωση. Όλα τα άλλα είναι άνευ ουσίας και συνουσίας. Ούτε η αξιολογική χρεωκοπία της χώρας (την οποία, ως μηχανισμό παραπλάνησης, η γελοία ευρωζωνική γραφειοκρατική ελίτ και η άθλια ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ και ιδίως το κωμικοτραγικό και βλακώδες "ευρωπαϊστικό"/κοσμοπολιτικό τμήμα της, το οποίο έφερε την χώρα σε αυτά τα απίστευτα χάλια, ταυτίζουν με την υφιστάμενη πραγματική χρεωκοπία, προκειμένου να αρνηθούν το πασίδηλο και πασιφανές γεγονός ότι η Ελλάδα και η οικονομία της έχει χρεωκοπήσει και ότι έχει τεθεί, υπό μια πρωτοφανή και πρωτόγνωρη πτωχευτική διαδικασία, ενάντια, έξω και πέρα από κάθε πρόβλεψη των κανόνων του ευρωπαϊκού και του διεθνούς δικαίου), ούτε η ενεργοποίηση των cds, έχουν οποιαδήποτε επίπτωση στην βιωσιμότητα και στην διαχειρισιμότητα του χρέους αυτού.

Πως μπορεί το ελληνικό δημόσιο χρέος, μετά το PSI να χαρακτηρισθεί, ως βιώσιμο και διαχειρίσιμο και πως αυτό το PSI μπορεί να χαρακτηρισθεί, ως επιτυχές;


Μα φυσικά το ελληνικό δημόσιο χρέος μπορεί να χαρακτηρισθεί, ως βιώσιμο και διαχειρίσιμο, μετά το PSI, εφόσον μπορεί να εξυπηρετηθεί. Και ως εκ τούτου, το PSI, είναι επιτυχές, μόνον, εφόσον καταστήσει το χρέος αυτό βιώσιμο και διαχειρίσιμο.

Και εδώ έγκειται η αποτυχία του "ελληνικού PSI". Το ελληνικό δημόσιο χρέος παραμένει απελπιστικά μη βιώσιμο και μη διαχειρίσιμο και μετά το "επιτυχές" PSI. Γι' αυτό και οι θιασώτες του (σαν τον κ. Προκοπάκη, ο οποίος δεν το λέει ακόμα) ελπίζουν σε μια νέα αναδιάρθρωση στο μέλλον.

Και η αλήθεια είναι ότι αυτή η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους - με τον έναν, ή τον άλλον τρόπο - θα γίνει. Είτε εντός, είτε εκτός του ευρώ και της ζώνης του. Όπως έχω γράψει, το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί/εξυπηρετηθεί από την Ελλάδα. Ή θα πληρωθεί/εξυπηρετηθεί από την Ε.Κ.Τ. (ή έναν άλλο ευρωπαϊκό μηχανισμό δανειστή/εγγυητή της τελευταίας καταφυγής, στην δημιουργία του οποίου αντιδρά, λυσσωδώς, η επαρχιωτικής νοοτροπίας εθνικιστική γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ), ή θα διαγραφεί, σχεδόν εξ ολοκλήρου.

Ο μπουχέσας ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος και οι ανοηταίνοντες ευρωζωνίτες διακηρύσσουν ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος έγινε διαχειρίσιμο, ή ότι έχει όλες τις προϋποθέσεις, μετά το PSI, για να γίνει διαχειρίσιμο, αν και γνωρίζουν, πολύ καλά, ότι ψεύδονται. Αλλά στις αγορές οι απόψεις, για την αξία των νέων ελληνικών κρατικών ομολόγων, είναι διαφορετικές και φυσικά στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν των ευρωζωνιτών και του νέου αρχηγού του ΠΑΣΟΚ.

Τα νέα ομόλογα, ή/και γραμμάτια, που πήραν στα χέρια τους οι δανειστές του ελληνικού  δημοσίου, χάνουν μέχρι και το 85% της διαχρονικής τους αξίας και τούτο διότι μεταπωλούνται, περίπου στο 15% της ονομαστικής τους αξίας και στην καλύτερη περίπτωση στο 22%. Πρόκειται, δηλαδή, ουσιαστικά, για σκουπίδια. Και μάλιστα, αποτελούν σκουπίδια, πολύ περισσότερο - και για την ακρίβεια απείρως περισσότερο - από τους αντίστοιχους ελληνικούς κρατικούς τίτλους της εποχής της πραγματικής ελληνικής χρεωκοπίας την περίοδο Απριλίου 2010 - Ιουνίου 2010, όπως φαίνεται και από τον παραπάνω πίνακα με την εξέλιξη της αξίας των ελληνικών κρατικών τίτλων την περίοδο Οκτωβρίου 2009 - Ιουνίου 2010.

Οι αγορές τους έγραψαν όλους τους (τους ευρωζωνίτες και τον μπουχέσα) στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, ή ορθότερα στους δίδυμους γεννητικούς τους αδένες. Και έχουν δίκιο, από την δική τους την πλευρά.

Παρ' όλ' αυτά, αυτοί εξακολουθούν να παραμυθολογούν. Ας παραμυθολογούν. Η πραγματικότητα είναι και θα παραμείνει πολύ σκληρή, για όλους τους (και δυστυχώς, για όλους μας).

Ας δούμε, όμως, τώρα το κείμενο αυτό, για το οποίο έκανα λόγο :





"Πως τα λες έτσι "κομψά" και επιτηδευμένα, αγαπητέ κύριε Προκοπάκη μου!


Ώστε έχουμε "πιστωτικό γεγονός"! "Χρεωκοπία, δηλαδή", όπως, τώρα πια και μετά από μια μεγάλη δυστοκία, ομολογείς (μόνο, που, τώρα, αμφιβάλλεις, για το εάν αυτή είναι "αξιολογική", ή "πραγματική")!


Μπούρδες! Η αλήθεια είναι ότι, ουδόλως αμφιβάλλεις, αφού γνωρίζεις, πολύ καλά, ότι η ελληνική χρεωκοπία είναι πραγματική - και για την ακρίβεια, πραγματικότατη. Άλλο αν οι ανάγκες της στρατευμένης (πόσο μου θυμίζεις, αγαπητέ Γεώργιε, κάποιες άλλες εποχές, όταν η στράτευσή σου ήταν σε άλλη κατεύθυνση, αλλά είπαμε : το χούϊ σου δεν άλλαξε, έμεινε το ίδιο) προπαγάνδας, που υπηρετείς, σου επιβάλλουν να εμφανίζεσαι, ως τελών, εν αμφιβολία...


Σε κατανοώ πλήρως. Αφού κάηκε η γούνα σου, με το πιστωτικό γεγονός και την ενεργοποίηση των cds, δηλαδή με την ολοκλήρωση της διαδικασίας της επιλεκτικής χρεωκοπίας, ύστερα από την "επιτυχία" του PSI, είναι λογικό να είσαι περισσότερο συγκρατημένος. Ας δούμε και ένα ακόμα δείγμα της επιτηδευμένης αυτοσυγκράτησής σου :


"Η σιγουριά των Γερμανών υποδεικνύει ότι τόχουν ψάξει και φαίνεται να μην υπάρχει πόβλημα. Η υποτονική έως μη αντίδραση των αγορών υποδεικνύει ότι μάλλον δεν υπάρχει πρόβλημα."


Καλά κάνεις και έχεις παύσει να ... πανηγυρίζεις! Πολύ μου αρέσεις, όταν υπερβαίνεις τον χαρακτήρα σου και εμφανίζεσαι, ως επιφυλακτικός!


Ώστε, λοιπόν, "φαίνεται ότι δεν υπάρχει πρόβλημα" και "μάλλον δεν υπάρχει πρόβλημα"!


Μπράβο! Καταφέρνεις να ανταποκρίνεσαι στις τραγικές (για σένα και τις προηγούμενες θέσεις σου, αλλά και για την πατρίδα μας - ελπίζω η αναφορά στην πατρίδα να μην σου προξενεί κάποια μορφή δυσανεξίας) καταστάσεις! Κάτι είναι και αυτό. Η ακατάπαυστη σιγουριά σου, ύστερα από το χουνέρι, που έπαθες, με την ολοκλήρωση της ελληνικής χρεωκοπίας, έδωσε την θέση της στην επιφυλακτικότητα!


Σωστά. Πολύ σωστά, διότι ποτέ δεν ξέρεις, με αυτούς τους Γερμανούς και ιδιαίτερα με τον Βησιγότθο φίλο σου, το τι τέξεται η επιούσα. Ούτε και μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στις "αγορές", οι οποίες, εκεί, που στο παίζουν χαρωπές, ξαφνικά, σου σκάνε και ένα "πιστωτικό γεγονός".


Ομολογουμένως, με ευχαριστεί, με ικανοποιεί και με διασκεδάζει αυτή η μετριοπάθειά σου. Ακριβώς, επειδή αντιλαμβάνομαι ότι σε βγάζει έξω από τα νερά σου και σε κάνει να μην είσαι ο εαυτός σου.


Αλλά, η αλήθεια είναι ότι, μόνον έτσι, μαθαίνεις από τα λάθη σου. Όχι μόνον εσύ. Κάθε άλλο. Όλοι μας. Εμού μη εξαιρουμένου.


Λοιπόν, για να μην μακρυγορώ και κουράζω:


Το επόμενο δράμα, που θα παιχθεί και θα εξελιχθεί, θα είναι αυτό της μετατροπής της επιλεκτικής ελληνικής χρεωκοπίας, σε πλήρη πτώχευση της ελληνικής κοινωνίας και στην διαρπαγή του ελληνικού δημόσιου (και ιδιωτικού) πλούτου. Ένα πράγμα, σαν ανεξέλεγκτη χρεωκοπία, δηλαδή. Μόνο, που αυτή θα είναι εσωτερική. (Το αν αυτή η ανεξέλεγκτη χρεωκοπία θα μετεξελιχθεί και σε εξωτερική, εξαρτάται από τις διαθέσεις του Σόϋμπλε και είναι κάτι, που μόνον ο χρόνος θα το δείξει).


Γι' αυτό και καλόν είναι να διασκεδάσουμε, τώρα, που μπορούμε. Γιατί, σε λίγο, δεν θα μπορούμε. Όχι όλοι μας βέβαια, αφού κάποιοι θα μπορούν να διασκεδάζουν και μετά. Αλλά η μεγίστη πλειοψηφία, από εμάς, δεν θα τα καταφέρουν να αποφύγουν τον επερχόμενο όλεθρο, την πείνα και την εξαθλίωση.


Σε εσένα, πάντως, εύχομαι να μην τα υποστείς όλα αυτά. (Αν και δεν θα έπρεπε)...


 
Δεν σήκωσα χρήματα από το ATM, γιατί δεν έχω χρήματα να σηκώσω. Και δεν έχω χρήματα να σηκώσω, διότι, όσα είχα, τα σήκωσα, στο παρελθόν, αγαπητέ κ. Γεώργιε. Αυτή είναι η πραγματική (και όχι αξιολογική) χρεωκοπία, για την οποία ομιλώ.


Αυτή η μορφή χεωκοπίας, την οποία χαρακτηρίζεις, ως "αξιολογική", δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να επικυρώνει την ύπαρξη αυτής της πραγματικής χρεωκοπίας, μιας χρεωκοπίας σε slow motion, σε βάθος χρόνου, βασανιστική, πνιγηρή και φυσικά, εξ' ίσου, θανατηφόρα, με εκείνη, την οποία υπαινίσσεσαι και η οποία περιγράφεται, διαφορετικά, από τους αναλυτές.


Αυτό που περιγράφεις, ως καθεστώς πλήρους αδυναμίας να πάρουν οι καταθέτες τα χρήματά τους από τις πτωχευμένες τράπεζες, είναι μια μορφή της πραγματικής χρεωκοπίας και αποτελεί την άτακτη, την ασύντακτη πραγματική χρεωκοπία. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν έχουμε, ακόμη. Αλλά, μην βιάζεσαι. Αυτό είναι μπροστά μας. "Καλομελέτα κι' έρχεται", αν οι ανόητοι της Φραγκφούρτης, πάρουν κεφάλι και μαζύ με τον Βησιγότθο, επιχειρήσουν να πράξουν τις ανοησίες, που έπραξε ο Πώλσον τον Σεπτέμβριο του 2008.


Έτσι, λοιπόν, το δίλημμα, η διαζευκτική επιλογή, που θέτεις, είναι ένα decoy, αποτελεί ένα ιδεολόγημα, άνευ ουσιαστικού περιεχομένου.


Κατά καιρούς, έχεις γράψει (και έχεις πει) πολλά και διαφορετικά πράγματα, αγαπητέ κ. Γεώργιε Προκοπάκη.


Καλόν είναι να αναφέρεις και κάποια από τα όποια λεγόμενά σου, πριν από την εποχή που είδες ότι ο Βησιγότθος είχε αποφασίσει να ρισκάρει την παρούσα ελεγχόμενη εξωτερική χρεωκοπία της χώρας μας (η οποία, ως επιλεκτική χρεωκοπία, βέβαια, ουσιαστικά είχε επέλθει από τον Απρίλιο του 2010, μετατρεπόμενη στο εσωτερικό σε μια ολοένα και επιταχυνόμενη πτώχευση της δημόσιας και της ιδιωτικής οικονομίας) και αποφάσισες να αποδεχθείς την πιθανολόγησή της, ελπίζοντας, βέβαια, ότι το "εθελοντικό" PSI δεν θα οδηγήσει σε πιστωτικό γεγονός, επειδή ο Βησιγότθος θα φρόντιζε γι' αυτό.


Κάποτε, βέβαια, έλεγες ότι η χρεωκοπία ήταν αυτό, που έπρεπε να γίνει. Π.χ. έχεις γράψει:


"αν είχα την παραμικρή εμπιστοσύνη στη διαχείριση της χρεοκοπίας από την κυβέρνηση, τα πάντα δείχνουν ότι αυτό έπρεπε να γίνει".


Για θύμησέ μας, λοιπόν, αγαπητέ Γεώργιε και κάποια από όσα έχεις γράψει το 2010, κατά την περίοδο, που προέκυψε η ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας, δηλαδή, πριν και μετά τον Απρίλιο και φυσικά, πριν από την απόφαση των ευρωζωνιτών, για την δυνατότητα χρεωκοπίας μιας χώρας, εντός του ευρώ.


(Και όσον αφορά την "εκμετάλλευση του ελληνικού δημόσιου - και ιδιωτικού - πλούτου", που πρέπει να γίνει, αυτή η αναγκαιότητα, δεν σημαίνει ότι πρέπει να δοθεί ο πλούτος αυτός, ή οι πρόσοδοι από αυτόν, στους δανειστές. Κάθε άλλο. Οι δανειστές, δεν πρέπει να πάρουν δεκάρα, πάνω από ένα ποσόν, το οποίο θα πρέπει να είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης και το οποίο δεν θα πρέπει να ξεπερνάει κάποια ελάχιστα ποσά, τα οποία, αν δοθούν, θα πρέπει να δοθούν, αφού, προηγουμένως, εξασφαλίζεται η ομαλή λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας και όχι - όπως προβλέπει το πτωχευτικό Μνημόνιο του Φεβρουαρίου του 2012 - να καλυφθούν, πρώτα, οι απαιτήσεις των δανειστών! Μια πρόβλεψη η οποία αντίκειται στους στοιχειώδεις κανόνες του διεθνούς δικαίου και την οποία κατέρριψαν στις ημέρες τους, το 1938 και το 2005, οι Ιωάννης Μεταξάς - ναι, ναι, δυστυχώς, ο δικτάτορας Μεταξάς - και Nestor Kirchner. Μια αποικιοκρατική πρόβλεψη, την οποία, δυστυχώς, η σύγχρονη ελληνική μπανανία των κ.κ. Λουκά Παπαδήμου - ΓΑΠ και μπουχέσα Ευάγγελου Βενιζέλου, όχι μόνον δεν μπόρεσε να αποτρέψει, αλλά ούτε καν το προσπάθησε να το πράξει)...




Χαίρομαι, αγαπητέ κ. Γεώργιε, που η συζήτηση έχει γίνει παραγωγική και ξέφυγε από τα πλαίσια μιας κοκκορομαχίας.


Το γεγονός ότι η συζήτηση απέκτησε ένα παραγωγικό περιεχόμενο προκύπτει από το ότι έπαυσε η ανάγκη αναφοράς στο πλαστό δίλημμα (που εσύ, όμως, έθεσες) ανάμεσα στην πραγματική και στην αξιολογική χρεωκοπία, αφού, ουσιαστικά αποδέχεσαι ότι αυτό που ζούμε, σήμερα, είναι μια πραγματική χρεωκοπία.


Οπότε, τίθεται ένα ερώτημα, το οποίο αφορά, την αιτία της χρήσης, εκ μέρους σου, αυτής της decoy διάζευξης. Σε τι εξυπηρετούσε αυτή η διάκριση, ανάμεσα στην πραγματική ελληνική χρεωκοπία (που, ήδη, υπήρχε, ουσιαστικά, από τον Μάϊο του 2010), την οποία διακήρυξαν, ήδη, από τις 21/7/2011 οι ευρωζωνίτες και την αξιολογική χρεωκοπία, που ήλθε στις 9/3/2012 να επικυρώσει αυτή την πραγματική χρεωκοπία;


Και η αναφορά που έκανα στον, ήδη, αδειασμένο τραπεζικό μου λογαριασμό, έγινε, ακριβώς, για να δείξω το ουσιώδες περιεχόμενο μιας (εξελισσόμενης) πραγματικής χρεωκοπίας και όχι για να αποφύγω την συζήτηση, για την αντιμετώπιση των κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων, που προκύπτουν από την εν λόγω χρεωκοπία. Χαίρομαι που συμφωνείς στο πραγματικό περιεχόμενο της ζώσας χρεωκοπίας, την οποία διανύει η χώρα και φυσικά, συμφωνώ μαζύ σου, ως προς το ότι δύο χρόνια, σε μια χρεωκοπία, αυτού του τύπου, είναι ελάχιστος χρόνος. Προφανώς, είναι ελάχιστος χρόνος, διότι η κυβέρνηση του αφελούς ΓΑΠ δεν χρησιμοποίησε τον Απρίλιο του 2010, ως πραγματική απειλή και όχι ως μπλόφα, την επιλεκτική στάση πληρωμών των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου.


Τελικά, χαίρομαι που αποδέχεσαι - έστω και με μια κάποια δυσανεξία - το γεγονός ότι τον Απρίλιο του 2010 πίστευες ότι η ανοικτή χρεωκοπία της χώρας ήταν αυτό, που έπρεπε να γίνει. Αυτή ήταν και η δική μου τοποθέτηση. Μόνο, που την έβλεπα, όπως, μόλις προανέφερα, ως ένα διαπραγματευτικό όπλο και ως πραγματική απειλή στο τραπέζι, όχι τόσο έναντι των αγορών (όπως ανοήτως έλεγε, τότε, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου), αλλά έναντι των πανικόβλητων ευρωζωνιτών και κυρίως, έναντι του Βησιγότθου. Και αν αυτοί, την αγνοούσαν, ήμουν υπέρ ενός λεπτομερειακού σχεδιασμού, από ένα ικανό επιτελείο, από ένα think tank, που θα γινόταν παράλληλα, με λύσεις, που θα ετοιμάζονταν και θα στηρίζονταν σε σενάρια, εντός και εκτός ευρωζώνης, με ευρώ, ή με δραχμή (ή και με τα δύο μαζύ) και με την κήρυξη της χώρας, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η οποία άλλωστε, ήταν (και είναι) πραγματική και όχι εικονική, ή προσχηματική και με την επανάκτηση/επαναχρησιμοποίηση του δικαιώματος του seigniorage, από το ελληνικό κράτος. Στο κομβικό αυτό σημείο συμφωνώ μαζύ σου, ως προς την (τότε) στάση σου, υπέρ της επιλεκτικής εξωτερικής ελληνικής χρεωκοπίας.


Και φυσικά, συμμερίζομαι, απόλυτα, την επιφυλακτικότητά σου, για την (αν)ικανότητα της, τότε, κυβέρνησης να την διαχειρισθεί. Μάλιστα, είμαι απόλυτα, βέβαιος ότι ο ΓΑΠ, όντας ανίκανος να διοικήσει, ακόμα και ένα περίπτερο, δεν μπορούσε (αλλά ούτε και ήθελε - το είπε, άλλωστε, στην Βουλή ότι τον Δεκέμβριο του 2009 είχε εξετάσει ακόμη και την περίπτωση εξόδου από την ευρωζώνη, αλλά την απέρριψε) να διαχειρισθεί μια ελληνική επιλεκτική εξωτερική χρεωκοπία.


Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι, μια άλλη κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να το παλέψει - έστω και κάτω από δυσκολότερες συνθήκες. Θα μπορούσε και θα μπορέσει.


Και πρέπει να μπορέσει, διότι η ανεξέλεγκτη ελληνική εξωτερική χρεωκοπία, είναι πάντοτε παρούσα, ως ένα ισχυρότατο ενδεχόμενο (νομίζω ότι γνωρίζεις ότι τα "νέα" ελληνικά ομόλογα, αυτά που θα εκδοθούν, μετά το PSI και λήγουν, μεταξύ του 2023 και του 2042, αντιμετωπίζονται, ήδη, ως σκουπίδια, με αποδόσεις, που φθάνουν στο 17%, στις πιο κοντινές εκδόσεις και στο 22% στις πιο μακρυνές, προεξοφλώντας την ανεξέλεγκτη ελληνική εξωτερική χρεωκοπία, κατά 98%)!


Δεν μπορούμε, λοιπόν, αγαπητέ Γεώργιε, να ασκούμε πολιτική μιας ταχύτητας και χωρίς εναλλακτικές. Και η παρούσα πολιτική, που υποστηρίζεις, πάσχει από μονομέρεια.


Λες, αγαπητέ Γεώργιε, ότι δεν πρέπει να προϋποθέτω την αποδοχή των πάντων από τον συνομιλητή μου. Προφανώς, εννοείς και αναφέρεσαι στις αποικιοκρατικές διατάξεις του νέου Μνημονίου. Να το δεχθώ.


Αλλά πρέπει να αναφέρεις που διαφωνείς. Οι γενικότητες δεν βοηθούν. Πολύ περισσότερο, όταν έχεις υπερασπισθεί το Μνημόνιο, με τόσο πείσμα.


Ως εκ τούτου, αναμένω.




Και μαζύ μιλάμε και καταλαβαινόμαστε, πλήρως. Απλώς, διαφωνούμε. Αλλά αυτό δεν είναι κακό.


Αυτό που έχει σημασία είναι, όταν αλλάζουμε γνώμη, να λέμε ότι αλλάξαμε γνώμη. Και αυτό, επίσης, δεν είναι κακό. Και δεν είναι κακό, διότι, όταν πρέπει να αλλάξουμε γνώμη, αποτελεί - κακώς εννοουμένη - ισχυρογνωμοσύνη και μέγιστο σφάλμα, το να μην αλλάζουμε γνώμη. Ως εκ τούτου, η αλλαγή μιας γνώμης δεν βλάπτει, όταν πρέπει να γίνει. Και όταν γίνει, δεν έχει νόημα το να μην λέγεται. (Γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε, που λέει και ο υπέργηρος, πλέον και υποπέσας σε μύρια όσα σφάλματα, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης).


Όπως, επίσης, δεν βλάπτει και μια κάποια αυτοκριτική στάση, σε όσα λέμε και κάνουμε.


(Και για να μην παρεξηγηθώ, πρέπει να πω ότι, φυσικά, όταν μιλάω για αυτοκριτική, δεν εννοώ την "αυτοκριτική" στην οποία υποχρεώθηκε π.χ. ο Λιού Σάοσι από τον Μάο Τσετούνγκ, κατά την περίοδο της "Πολιτιστικής Επανάστασης", μια "αυτοκριτική", που ήταν προϊόν ωμής βίας και η οποία δεν έσωσε τον πρώην πρόεδρο της Κίνας, από τον θάνατο, ο οποίος επήλθε, ως συνέπεια του φρικτού γεγονότος ότι ο Μάο άφησε τον Λιού να πεθάνει στην φυλακή, από πλήρη ασιτία. Ως αυτοκριτική, εννοώ την κριτική που κάνουμε στον εαυτό μας, μόνοι μας, όταν αντιλαμβανόμαστε ότι υπέπεσε σε λάθη, τα οποία δεν ήσαν φυγείν αδύνατον).


Και η αυτοκριτική αυτή δεν είναι σφάλμα το να γίνεται δημόσια. Ή, έστω - αν ο εγωισμός μας εμποδίζει -, όταν βρισκόμαστε μόνοι με τον εαυτό μας, σε μια διαδικασία ενώπιος, ενωπίω.


Επειδή, λοιπόν, πιστεύω ότι καταλαβαινόμαστε, γι' αυτό και ο διάλογός μας υπήρξε παραγωγικός, παρά την διαφωνία μας (ή μάλλον εξ αιτίας αυτής).


(Όσον αφορά τα συμπεράσματα, που βγαίνουν από αυτόν τον διάλογο, αυτά προκύπτουν από την εξέλιξή του, ό,τι και αν λέω εγώ και ό,τι και αν ισχυρίζεσαι εσύ).


Και εν πάση περιπτώσει, οι αναγνώστες (πολλοί, ή λίγοι - δεν έχει σημασία) θα κρίνουν...


Φιλικά και καλοπροαίρετα."





Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

9/3/2012 : Η ολοκλήρωση της ελεγχόμενης ελληνικής χρεωκοπίας. (Η παταγώδης διάψευση της σοβαροφανούς ασυναρτησιολογίας του αριστερού νεοφιλελεύθερου κ. Γιώργου Προκοπάκη).

Οι ΓΑΠ και Ευάγγελος Βενιζέλος (οι άνθρωποι που χρεωκόπησαν την χώρα, επιβάλλοντάς της ένα καθεστώς σύγχρονης δουλοπαροικίας) στην θέση που, δικαιωματικά, τους ανήκει...


Ήλθε, λοιπόν, η ώρα της επισημοποίησης της ελληνικής χρεωκοπίας (για την οποία έχω μιλήσει εδώ και πολύν καιρό, σε αυτό το μπλογκ και σε πλείστες παρεμβάσεις μου σε άλλα μπλογκ στο διαδίκτυο)!

Ο πρωθυπουργός της χρεωκοπίας (ο κυρ-Λουκάς) μίλησε, για αυτό το "κατόρθωμα" του ιδίου και του θλιβερού μπουχέσα, που καμαρώνει δίπλα του, παριστάνοντας τον υπουργό Οικονομικών.



Μίλησε, δηλαδή, με τον δικό του, κουτοπόνηρο τρόπο, για την οριστική επισημοποίηση της χρεωκοπίας της Ελλάδας, που είναι η τρίτη της Ιστορίας της. (1893 Χαρίλαος Τρικούπης, 1931-1932 Ελευθέριος Βενιζέλος και τώρα 2010-2012 Γιώργος Παπανδρέου/Λουκάς Παπαδήμος/Ευάγγελος Βενιζέλος).


Τον "Έλληνα" πρωθυπουργό, φυσικά, ακολούθησε η ISDA, μετά από την "επιτυχία" του "ελληνικού PSI" (για την οποία επαίρεται και ... πανηγυρίζει ο σταλινονεοφιλελεύθερος κ. Γιώργος Προκοπάκης), η οποία, μάλιστα, ενεργοποίησε και τα cds, αποδεχόμενη και υποδεικνύοντας το αυτονόητο : Ότι δηλαδή το "ελληνικό PSI" συνιστά πιστωτικό γεγονός.


Έτσι, λοιπόν, το πείσμα της εθνικιστικής γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και η ψοφοδεής αβουλία της εν Ελλάδι "συντρόφου" της, οδήγησαν την ελληνική οικονομία σε εκείνο, που, υποτίθεται ότι θα απεφεύγετο, με την προσφυγή της χώρας στο πρώτο Μνημόνιο του Μαΐου του 2010 : Στην επίσημη χρεωκοπία. Την οποία η χώρα έπρεπε να απειλήσει και στην οποία έπρεπε να καταφύγει, αυτοβούλως, εκείνη την εποχή, ζητώντας το αυτονόητο, ως αντάλλαγμα, για την αποφυγή μιας επιλεκτικής στάσης των εξωτερικών πληρωμών της. Ζητώντας, δηλαδή, τότε, την εξυπηρέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους από την Ε.Κ.Τ.


(Το πως θα γινόταν αυτό είναι αδιάφορο. Τρόποι και διαδικασίες υπήρχαν, ή και αν δεν υπήρχαν - που υπήρχαν -, ήταν δυνατόν να εφευρεθούν. Πλην, όμως, η κυβέρνηση της παιδικής χαράς του αφελούς και ευήθους ΓΑΠ, δεν τόλμησε να διαπραγματευθεί μια τέτοια λύση, την οποία μπορούσε να απαιτήσει, με την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και χωρίς την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη).


Στους ψευδοευρωπαϊστές κοσμοπολίτες φίλους μας (σαν τον κ. Προκοπάκη, "καλή ώρα"), που οδήγησαν την χώρα και τον πληθυσμό της στον παρόντα εξελισσόμενο όλεθρο, εύχομαι "πάντα τέτοια" (κατορθώματα, εννοείται) και καλά ξεμπερδέματα...


Και αν δουν την Ελλάδα ξανά στις "αγορές", όπως, επίσης, αν δουν τα νέα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου να αγοράζονται, σε τιμές μεγαλύτερες των τωρινών, μετά το χουνέρι που τους έσκασαν, να μου γράψουν...

Μετά την χθεσινή επισημοποίηση της ελληνικής χρεωκοπίας, καιρός είναι να διασκεδάσουμε τον πόνο μας, ο οποίος θα λάβει απίστευτες διαστάσεις, από το ερχόμενο καλοκαίρι και μετά, ως προϊόν της διαδικασίας της ελεγχόμενης πτώχευσης, που θα υποστεί το ελληνικό δημόσιο και η ελληνική κοινωνία, ως αποτέλεσμα της επισημοποίησης της χρεωκοπίας της χώρας, σύμφωνα με όσα προβλέπει το Μνημόνιο του παρελθόντος Φεβρουαρίου. Και τον πόνο μας θα τον διασκεδάσουμε, με μια σειρά πρόσφατων δημοσιευμάτων μου στους τραγελαφικούς ισχυρισμούς του γνωστού αριστερού (και  σταλινικής προελεύσεως) συντηρητικού νεοφιλελεύθερου οικονομολόγου κ. Γιώργου Προκοπάκη, του οποίου οι υπερασπιστικοί του Μνημονίου και του PSI, ισχυρισμοί είναι κυριολεκτικά για γέλια και για κλάματα.

Τα σχόλια μου αυτά, καθώς και όλους του διαλόγους, που δημοσιεύτηκαν στις 8 και 9/3/2012, στο μπλογκ "Αριστερή Στρουθοκάμηλος" και στο θέμα : "Όλα όσα θα θέλατε να ξέρετε για το PSI και δεν τολμούσατε να ρωτήσετε ( ...μη και σας πουν "μνημονιακούς" )" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2012/03/psi.html , έχουν ως εξής :



"Μου αρέσει, ρε μπαγάσα, "εραστή" του μακαρίτη Γεωργίου Αθανασιάδη - Νόβα, που επιχειρείς, με τον γνωστό και παραδοσιακό κουτοπόνηρο τρόπο, που διακρίνει τον τρόπο που σκέπτεσαι, να πανηγυρήσεις, για την επισημοποίηση της ελληνικής χρεωκοπίας (την οποία, για πρώτη φορά διακήρυξαν οι ευρωζωνίτες στις 21/7/2011 και επανέλαβαν στις 27/10/2011)!



Ώστε, λοιπόν, παραδέχεσαι, επιτέλους, ότι "κατά πάσα βεβαιότητα θα ζήσουμε μερικές μέρες κόλασης με τις ρήτρες, διαπραγματεύσεις, CDS, πιθανό πιστωτικό γεγονός και τέτοια";

Μπράβο, λεβέντη μου! Καιρός ήταν να μας το πεις και να μας το ομολογήσεις! Άργησες, αλλά το έκανες! Πάλι καλά, διότι θα μπορούσες και να μην το κάνεις. Το γεγονός ότι το κάνεις ... πανηγυρίζοντας, δεν αλλάζει την ουσία της πράξης σου αυτής, δηλαδή της ομολογίας σου, για την επισημοποίηση της ελληνικής χρεωκοπίας. Ο καθένας, άλλωστε, έχει το στυλ του, ως προς το να αντιπαρέρχεται τις δύσκολες περιστάσεις, στις οποίες βρίσκεται. Και εσύ, φυσικά, έχεις το δικό σου "προκοπάκειο" στυλ, που αποπνέει μια αύρα σταλινισμού, προϊόν της παλαιάς κνίτικης πολιτικής σου καταγωγής. (Η αλήθεια είναι ότι και αν γέρασες, το χούϊ σου δεν το άλλαξες - σαν τον Γεράκη ένα πράμα -, αφού από παραδοσιακός σταλινικός, μου μετεξελίχθηκες σε σταλινονεοφιλελεύθερο. Κάτι που είναι απόλυτα κατανοητό)...


Λες, όμως και κάποια άλλα πράγματα : Π.χ. "Είμαι σίγουρος ότι, παρά το ότι θα είναι διακύβευμα ανήκουστων διαστάσεων, έτσι όπως έχει στηθεί και οργανωθεί θα τα βγάλουμε πέρα...". Άστο, μην κουράζεσαι. Θα πέσεις και πάλι έξω!


Ας το ξαναπούμε, για πολλοστή φορά, μπας και το εμπεδώσεις (βλέπεις, μιλάω με αριθμούς και χωρίς αοριστολογίες) :

Το "ελληνικό PSI", που τόσο θαυμάζεις, ακόμα και αν "επιτύχει", θα οδηγήσει το ελληνικό δημόσιο χρέος, στα μέσα του 2013 και πάλι στα ίδια επίπεδα, στα οποία βρίσκεται σήμερα. Και στην "καλύτερη" περίπτωση στο 160% του ελληνικού ΑΕΠ το 2020. Αυτό σημαίνει ότι το χρέος αυτό παραμένει, απελπιστικά, μη βιώσιμο, δηλαδή δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί και φυσικά θα χρειασθεί να χαρισθεί σχεδόν στο σύνολό του, ενώ η Ελλάδα θα πρέπει να παραμείνει, περίπου, εις το διηνεκές, εκτός των χρηματοπιστωτικών αγορών!


Αυτό σημαίνει ότι η χώρα μας θα στηρίζεται στην συνεχή δανειοδότηση των "εταίρων" της στην ευρωζώνη, γεγονός, που, ουδόλως, ευχαριστεί τον ... Βησιγότθο φίλο σου (τον Σόϋμπλε εννοώ) και την παρέα του, που βλέπουν, με περισσή απελπισία, τα δεινά που θα υποστούν, αποδεχόμενοι, μια, τέτοιου επιπέδου, μετακύλιση πληρωμών, από τον ευρωπαϊκό βορρά, προς την Ελλάδα, σήμερα και προς τον ευρωπαϊκό νότο (και όχι μόνον) αύριο.


Αυτοί, όμως, δεν έφτιαξαν την (και δεν εισήλθαν στην) ευρωζώνη, για να πληρώνουν τους άλλους. Έφτιαξαν την ευρωζώνη και εισήλθαν σε αυτήν, για να τα πάρουν από τους άλλους, γι' αυτό και την "προίκισαν", με σκληρούς ανταγωνιστικούς κανόνες, που απέκλειαν, κάθε διάσωση, οποιουδήποτε μέλους, το οποίο ο ανταγωνισμός θέτει εκτός αγοράς.


Το πράγμα, όμως, στράβωσε και τώρα βρέθηκαν να πληρώνουν, αφού οι εξελίξεις τους θέτουν μπροστά στην αναγκαιότητα να προχωρήσουν στην δημιουργία ενός ομοσπονδιακού κρατικού μορφώματος, αποδεχόμενοι το απλούστατο γεγονός ότι η ευρωζώνη πνέει τα λοίσθια.



Δεν φαίνεται ότι θα το κάνουν. Ευελπιστούν ότι, πετώντας την Ελλάδα έξω, θα γλυτώσουν την ευρωζώνη και θα αποφύγουν την ανακύκλωση των πλεονασμάτων, προς τις χώρες του νότου (και όχι μόνον), σώζωντας και την ευρωμπατιροτραπεζοκρατία, από την ανοικτή πτώχευση.


Αλλά τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά, γι' αυτούς.


Και τούτο διότι, αν αποφύγουν την ανακύκλωση των πλεονασμάτων, τότε θα υποχρεωθούν να διαλύσουν την ευρωζώνη. Και αν θελήσουν να κρατήσουν την ευρωζώνη ενωμένη, θα πρέπει να την μετεξελίξουν σε μια μορφή ομοσπονδίας, οπότε πρέπει να θεσμοθετήσουν έναν ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, ο οποίος θα ανακυκλώνει τα πλεονάσματα (και θα εξυπηρετεί τα δημόσια χρέη των χωρών της ευρωζώνης), παραχωρώντας την εθνική τους κυριαρχία, την οποία η επαρχιωτικής νοοτροπίας γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ διαφυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού.


Γι' αυτό σου λέω, άδικα αγκομαχάς και σκίζεσαι, για το "ελληνικό PSI". Δεν θα επιτύχει τον σκοπό του, ακόμα και αν "επιτύχει".


Και αν οι ευρωζωνίτες δεν βάλουν μυαλό (δηλαδή, αν δεν εγκαταλείψουν τους εθνικισμούς τους και την τοκογλυφία τους), η Ελλάδα, συντόμως και προς μεγάλη σου λύπη, θα οδηγηθεί, εκτός ευρωζώνης.


Και γι' αυτή την εξέλιξη ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης θα φέρεις και εσύ και όλοι όσοι αφελείς "ευρωπαϊστές" (για την ακρίβεια, ψευδοευρωπαϊστές και κατ' ουσίαν, αμβλυμένου πατριωτισμού κοσμοπολίτες) έπραξαν και σκέπτονται όπως εσύ, χωρίς να προβούν, ούτε καν, σε μια στοιχειώδη αυτοκριτική, για το γεγονός ότι, από το 1996 και μετά, οδήγησαν την χώρα και τον πληθυσμό της στην παρούσα καταστροφή και στην επερχόμενη διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης και στο αντίστοιχα εξυφαινόμενο καθεστώς πεονίας.


Άντε και καλά ξεμπερδέματα (μαζύ με κάποια - έστω και ολίγη - μετριοπάθεια και σεμνότητα. Ιδιότητες, βέβαια, δύσκολες και δυσεύρετες, αλλά, πάντοτε, χρήσιμες και απαραίτητες)...


 
"Ηλίθιος ή κακόβουλος -διάλεξε και πάρε!"



Προφανώς, η παραπάνω διάζευξη (την οποία θέτει, απαντώντας στο πρώτο ημιτελές σχόλιό μου και ουσιαστικά, ρωτώντας με, ο καλός ανώνυμος φίλος) αφορά τον κ. Προκοπάκη.


Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Μπορεί να ισχύουν, εκ του παραλλήλου και τα δύο. Μπορεί και όχι.


Αν δεχθούμε ότι ισχύει η διάζευξη και όχι η παράλληλη ύπαρξη αυτών των δύο ιδιοτήτων, τότε πιστεύω ότι θα μπορούσε η ηλιθιότητα να είναι αυτή, που προσδιορίζει το συγκεκριμένο πρόσωπο, όχι διότι ο εν λόγω κύριος δεν μπορεί να σκεφθεί, αλλά διότι, παραμένοντας ένας φανατισμένος δογματικός (το αν αυτός ο φανατισμένος δογματισμός εκφράζεται, ως πούρος σταλινισμός στην νιότη του, ή ως, επίσης, πούρος συντηρητικός νεοφιλελευθερισμός στα γεράματά του, δεν είναι το ουσιώδες στην όλη υπόθεση, διότι αυτό που έχει σημασία στις περιπτώσεις αυτές δεν είναι το φαντασιακό - για να θυμηθούμε και λίγο τον αείμνηστο Κορνήλιο Καστοριάδη - πολιτικοϊδεολογικό περιεχόμενο του όποιου δογματικού λόγου, αλλά ο ίδιος ο φανατικός δογματισμός, ως φαινόμενο και η χαρακτηρολογική ιδιοσυγκρασία του συγκεκριμένου προσώπου, που αισθάνεται την ανάγκη να εκφράζεται και να έχει, ως εργαλείο έκφρασής του, τον φανατισμένο δογματισμό), καθίσταται, αν και μορφωμένος, ένα λειτουργικά αγράμματο ον, ακριβώς επειδή αυτό, που κάνει ο δογματισμός, είναι να παραλύει την ικανότητα του ανθρώπου να σκέπτεται και να συμπεριφέρεται ορθολογικά, όπως ακριβώς, πράττει ο κ. Προκοπάκης.


Π.χ. το "ελληνικό PSI" Ο κ. Προκοπάκης γνωρίζει, πολύ καλά, το αδιέξοδο της "επιτυχούς" έκβασής του (δεν μιλάω για την ανεπιτυχή του έκβαση, μένω στην "επιτυχή"), αφού γνωρίζει ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος παραμένει, απελπιστικά, μη βιώσιμο και εξελικτικά, στραγγαλιστικό, για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Παρ' όλ' αυτά, υπερασπίζεται, με τον γνώριμο παλαιοσταλινικό του φανατισμό, την διεξαγωγή του και προπαγανδίζει την επιχειρηματολογία των δανειστών "εταίρων" της χώρας μας, περί της "ελάφρυνσης" του ελληνικού δημοσίου από ένα μεγάλο μέρος του χρέους και περί νέας ελληνικής "σωτηρίας", ή "διάσωσης". (Η όποια "ελάφρυνση" - αν υπάρξει -, μπορεί να είναι της τάξεως των 25, με 27 δισ. €, ίσως και κάτι παραπάνω και αυτό είναι κάτι το οποίο είναι συζητήσιμο, με δεδομένο ότι η χώρα θα πάρει 130 δισ. €, συν κάτι παραπάνω, ενώ στην συνέχεια, μετά το 2015, θα ακολουθήσουν, άλλα, τουλάχιστον 50 δισ. € και στην πραγματικότητα, πολύ περισσότερα, αν όλα "πάνε καλά").


Γιατί το κάνει αυτό; Το κάνει για ίδιους ωφελιμιστικούς λόγους; Δεν το πιστεύω. Μπορεί κάποια στοιχεία πολιτικάντικου, ή/και παραγοντίστικου ωφελιμισμού να υπάρχουν, ως σκοποί και ως στόχοι του. Δεν το αποκλείω καθόλου. Αλλά πιστεύω ότι κυρίαρχο στην περίπτωσή του δεν είναι το ωφελιμιστικό στοιχείο.


Πιστεύω ότι το πρόβλημα, που οδηγεί τον κ. Προκοπάκη να λειτουργεί, ως ιδιώτης (με την αγγλοσαξωνική έννοια της λέξεως, η οποία προσιδιάζει και προς την αρχαιοελληνική) έχει να κάνει με την ψευδή του συνείδηση - για να θυμηθώ και πάλι τον αποτυχόντα ως οικονομολόγο, αλλά μέγιστο φιλόσοφο και πατέρα της επιστήμης της κοινωνιολογίας, όσο και αν κάποιος, όπως εγώ, διαφωνεί μαζύ του, Karl Marx - δηλαδή με την ιδεολογία του, η οποία συνδέεται με έναν αφελέστατο "ευρωπαϊσμό", ο οποίος είναι ψευδοευρωπαϊσμός, διότι συνδέει την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας και το παλαιό σχέδιο της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, με την τραγική αποτυχία της ιδέας αυτής, δηλαδή με την ευρωζώνη, την οποία οι κατασκευαστές της (οι γαλλογερμανικές ελίτ) την δημιούργησαν, ως νομισματική ζώνη, ακριβώς επειδή ήθελαν να αποφύγουν την ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης και την διάχυση της "εθνικής κυριαρχίας" των κοινωνιών τους και της πολιτικοοικονομικής τους δύναμης, εντός της ομοσπονδίας αυτής.


Παράλληλα, η τραγική αποτυχία του εφαρμοσμένου "υπαρκτού σοσιαλισμού" και η κατάρρευση του λενινιστικού/σταλινικού πολιτικού και οικονομικού μοντέλου, τον οδήγησε στην θαλπωρή ενός συντηρητικού νεοφιλελευθερισμού (ο οποίος είναι μια κακή απομίμηση του νεοφιλελευθερισμού, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία, διότι, αν αρχίσουμε να κινούμεθα μέσα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των ορθών θεωριών, δεν κάνουμε τίποτε περισσότερο από το να σπαταλάμε τον χρόνο μας και να μην βλέπουμε την εξέλιξη των ιδεών και των ιδεολογικών ρευμάτων, μέσα στην πραγματική ζωή, ενώ οι ιδέες και τα ιδεολογικά ρεύματα έχουν νόημα και αξία, μόνον μέσα από την πραγμάτωσή τους και την εννοημάτωσή τους στην πραγματική ζωή των κοινωνιών), ο οποίος διαδέχθηκε την μαρξιστική λενινιστική αυταπάτη, εμφανιζόμενος, ως νικητής, ύστερα από την κατάρρευση του λενινιστικού-σταλινικού πολιτικοοικονομικού μοντέλου, κατά την δεκαετία του 1990.


Η σαρωτική χρηματοπιστωτική κρίση και η ύφεση του 2008, που ακολούθησε την κρίση αυτή, γκρέμισε τα θεμέλια, πάνω στα οποία κτίστηκαν, εν τοις πράγμασι και οι δύο αυτοί ιδεολογικοί πυλώνες του αγαπητού κ. Γιώργου Προκοπάκη (και όλων όσων ακολούθησαν την ίδια, ή μια παρεμφερή πολιτικοϊδεολογική διαδρομή).


Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο πανικός που ήλθε ως αποτέλεσμα της ριζικής αμφισβήτησης των νέων πολιτικοϊδεολογικών βεβαιοτήτων του κ. Προκοπάκη, τον οδήγησε, όπως όλους τους νεο-(ή παλαιο-)φιλελεύθερους, που βλέπουν έκπληκτοι να καταρρέουν μπροστά στα μάτια τους οι χάρτινοι πύργοι, που είχαν κτίσει και τους οποίους και οι ίδιοι είχαν πιστεύσει πως είναι παλάτια και απόρθητα φρούρια, σε μια συντηρητική αναδίπλωση, η οποία, σε αυτές τις περιπτώσεις, οδηγεί σε μια αποπροσανατολιστική και ανορθόλογη συμπεριφορά, του τύπου : "Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με την ιδεολογία/ψευδή συνείδηση, τότε, τόσο το χειρότερο, για την πραγματικότητα".


Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα. Και για να είμαι ακριβής, σε αυτό το σημείο βρίσκεται σήμερα ο κ. Προκοπάκης και οι συν αυτώ.


Όσον αφορά την δύναμη των ιδεών, θυμάμαι δύο χαρακτηριστικές ρήσεις του John Maynard Keynes στην αρχή της GREAT DEPRESSION της δεκαετίας του 1930 :


"Έχουμε πρόβλημα γεννήτριας". Η οικονομική μηχανή ήταν σε γενικές γραμμές σε καλή κατάσταση, αλλά μια ζωτικής σημασίας συνιστώσα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, δεν λειτουργούσε. Επίσης, την ίδια εποχή, είπε ότι : "Βρισκόμαστε σε πολύ μεγάλη σύγχυση, έχουμε χειριστεί αδέξια μια ευαίσθητη μηχανή την λειτουργία της οποίας δεν κατανοούμε".


Και οι δύο ισχυρισμοί του Κέϋνς έχουν πλήρη ισχύ και σήμερα.


Ο κ. Προκοπάκης και οι νεοφιλελεύθεροι φίλοι μας, όμως, δεν έχουν σήμερα, πλέον, αυτό το ευεργέτημα της άγνοιας, που είχαν οι σύγχρονοι του Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς εκείνη την μακρυνή, χρονικά, εποχή, η οποία, βλακωδώς, επαναλαμβάνεται στις ημέρες μας, σε επίπεδο ευρωζώνης.


Αυτό, όμως, δεν τους εμποδίζει να συμπεριφέρονται, κάτω από την επήρεια του ιδεολογικού/ψευδοσυνειδησιακού ναρκωτικού, το οποίο ακούει στο όνομα του συντηρητικού νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος αρέσκεται να βαυκαλίζεται και να περνιέται, ως "ριζοσπαστισμός", ή, ως "μεταρρυθμισμός"!


Τι πρέπει να γίνει; Απλούστατα, πρέπει να εντρυφήσουμε στα μαθήματα που διδάχθηκαν οι παππούδες μας, από την Great Depression. Δεν χρειάζεται να ξαναανακαλύψουμε τον τροχό. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα – ιδίως στην ευρωζώνη, η οποία αποτελεί την παιδική χαρά του κάθε τραπεζίτη (σκιώδους ή μη) – πρέπει να ξαναρυθμιστεί.

Και για να γίνει αυτό, πρέπει να αποδομηθεί όλος ο ιδεολογικός – προπαγανδιστικός μηχανισμός της χρηματοπιστωτικής ελίτ και των παπαγαλακίων της, που καλά κρατεί.


Και εδώ θυμάμαι τον Κέϋνς και μια άλλη του ρήση :


«Αργά, ή γρήγορα, οι ιδέες και όχι τα κατεστημένα συμφέροντα είναι τα επικίνδυνα πράγματα».

Έτσι, ακριβώς, έχει η κατάσταση σήμερα.


Και αυτό η χρηματοπιστωτική ελίτ είναι που το γνωρίζει καλά. Γι’ αυτό και φροντίζει να κρατάει καλά την πρωτοκαθεδρία στον έλεγχο των ιδεών. Και μέχρι τώρα, το καταφέρνει, επιβάλλοντας, ως κρατούσα θεωρία – ιδίως στην ευρωζώνη –, την αντίληψη ότι τα οικονομικά μας προβλήματα είναι δομικά προβλήματα και ως εκ τούτου δεν υφίσταται ταχεία λύση σε αυτά.
Φυσικά, αυτός ο ισχυρισμός είναι ένα ασύστολο ψεύδος. Και είναι ένα ασύστολο ψεύδος, ο ισχυρισμός αυτός, επειδή το μόνο δομικό πρόβλημα, που υπάρχει, το οποίο εμποδίζει την επάνοδο στην ταχύρρυθμη ανάπτυξη και στην ανθρώπινη ευημερία και που είναι, όντως, δυσκολοπολέμητο, είναι οι παρωχημένες αντιλήψεις και θεωρίες, που έχουν εγκαθιδρυθεί στα μυαλά των ανθρώπων.


Αντιλήψεις και θεωρίες, που καλλιεργεί και φροντίζει να παρουσιάζει, ως "σοφία", η χρηματοπιστωτική ελίτ και οι θεραπαινίδες τους...


Dixi et salvavi animam meam, για να θυμηθώ - για μία ακόμη φορά - μια από τις λίγες ευαγγελικές αναφορές του Karl Marx.


Ψυχραιμία, αγαπητοί φίλοι!



Και είναι απαραίτητη η ψυχραιμία, διότι, χωρίς αυτήν, δεν μπορούμε να είμαστε νηφάλιοι, ακριβώς την στιγμή και κατά την διάρκεια των περιστάσεων, που η νηφαλιότητα είναι απαραίτητη, με αποτέλεσμα να μας κυριεύει ένας θυμός, μια οργή, που θολώνουν τον νου και οδηγούν σε κρίσεις και στην επικράτηση γνωμών και απόψεων, που βαθαίνουν τα σφάλματα και δεν επιτρέπουν την ορθολογική αποτίμηση των πραγμάτων.


Ως εκ τούτου, λοιπόν, η παλαιά σωκρατική ρήση ("Έν οίδα, ότι ουδέν οίδα"), που έχει να κάνει με την ανθρώπινη γνώση και αυτογνωσία είναι πάντοτε, απαραίτητη και χρήσιμη, ως οδηγός στην πορεία της ανθρώπινης ζωής.


Ψυχραιμία, λοιπόν, νηφαλιότητα, όπως, επίσης και ολίγη αυτοκριτική, η οποία ουδόλως βλάπτει, όταν είναι ειλικρινής.


Και η αυτοκριτική είναι ειλικρινής όταν συνοδεύεται από την  α υ τ ο γ ν ω σ ί α, η οποία υφίσταται, όταν κάποιος κάνει μια επιστροφή στο προσωπικό του παρελθόν, προκειμένου, όχι να δει τα όποια σωστά πεπραγμένα του, αλλά - κυρίως - όσα έπραξε λάθος.


Έτσι, λοιπόν, δεν μπορεί κάποιος να επιχειρηματολογεί, σε κάθε φάση της ζωής του, ισχυριζόμενος ότι έχει δίκιο, σε κάθε υπόθεση που αναλαμβάνει να υπερασπίσει, όποια και αν είναι αυτή η υπόθεση, όποιο και αν είναι το θέμα ή το ζήτημα, το οποίο υπερασπίζεται και όποια και αν είναι τα επιχειρήματα, που προβάλλει, κάθε φορά, μέσα στην διαδρομή του βίου του.


Δεν μπορεί, δηλαδή, κάποια στιγμή, να υπερασπίζεται (στα τέλη της δεκαετίας του 1970), με φανατισμό και με τον γνωστό δογματικό του τρόπο το μπρεζνιεφικής εμπνεύσεως, "παλλαϊκό κράτος" της "Ε.Σ.Σ.Δ.", επιμένοντας ότι έχει δίκιο και ότι υπερασπίζεται την "σωστή υπόθεση" και κάποια άλλη στιγμή να υπερασπίζεται το Μνημόνιο και το "ελληνικό PSI", με τον ίδιο δογματικό φανατισμό, επιμένοντας και πάλι ότι έχει δίκιο (όπως, "καλή ώρα" πράττει ο κ. Προκοπάκης).


Όση σοφιστεία και αν χρησιμοποιηθεί, η αντίφαση είναι τόσο μεγάλη και αλληλοαναιρετική στα δύο της σκέλη, τα οποία την απαρτίζουν, που όποιος επιμένει να καμώνεται ότι δεν καταλαβαίνει, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να αυτογελοιοποιείται και να αποδεικνύει ότι το πρόβλημα, πέρα από πολιτικοϊδεολογικό, είναι, κυρίαρχα, προσωπικό και προϊόν μιας ανελαστικής ψυχοδομής και χαρακτηροδομής του όποιου προσώπου επιμένει, σε, αυτού του είδους, την στερεοτυπική συμπεριφορά.


Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν έχει δίκιο, ή όχι ο κ. Προκοπάκης, επί του προκειμένου. (Μπορεί να έχει. Μπορεί και να μην έχει). Το ζήτημα είναι ότι με την όλη του προσωπική διαδρομή έχει καταφέρει να μην είναι αξιόπιστος, σε όσα ισχυρίζεται, ακριβώς, επειδή επειμένει να κινείται, χαρακτηροδομικά, στο ίδιο μοτίβο και φυσικά να αρνείται να προβεί σε οποιασδήποτε μορφής αυτοκριτική, για τα όποια πεπραγμένα του.


Όσον αφορά το "ελληνικό PSI", μάλιστα, κατάφερε το ακατόρθωτο (στην πραγματικότητα δεν είναι ακατόρθωτο, αφού όλοι οι άνθρωποι, που δρουν και αντιδρούν, με τον ίδιο ιδεοψυχαναγκαστικό τρόπο, με αυτόν του κ. Προκοπάκη, καταφέρνουν, ακριβώς το ίδιο πράγμα) : Να έχει άδικο, ακόμα και όταν έχει δίκιο!


Και έχει άδικο, ακόμα και όταν έχει δίκιο ο κ. Προκοπάκης, επειδή, μπροστά στο καθήκον (;) της υπεράσπισης του PSI, χάνει την ουσία της υπόθεσης, η οποία έγκειται σε αυτό, που περιέγραψα παραπάνω, δηλαδή ότι το PSI, ακόμα και αν "επιτύχει", δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο, παραμένει, απελπιστικά, μη βιώσιμο, και μετά την "επιτυχία" - που στην πράξη είναι ανύπαρκτη, αλλά ας μην σταθούμε σε αυτό - του PSI, αφού το ελληνικό δημόσιο χρέος θα παραμείνει σε υψηλότατα επίπεδα, τα οποία θα εξακολουθήσουν να οδηγούν την ελληνική οικονομία σε έναν ασφυκτικό θάνατο, αφού το χρέος αυτό θα υπερβεί το 160% του ΑΕΠ, το 2020 και συντόμως, δηλαδή σε κάτι παραπάνω από ενάμισυ χρόνο από σήμερα, το χρέος αυτό θα κινείται στα ίδια επίπεδα με τα τωρινά, ως απόλυτο μέγεθος, αν και η κρατούσα προπαγάνδα του συρμού λέει ότι το χρέος αυτό θα φθάσει στα 120% του ΑΕΠ, το 2020, ποσοστό, το οποίο είναι, κατ' εξοχήν, μη βιώσιμο, όπως καλά ξέρει, αλλά δεν το λέει ο κ. Προκοπάκης και ο αφελής νεοφιλελεύθερος φίλος μας - περί του αγαπητού minority opinion ο λόγος -, ο οποίος επίσης το αποκρύπτει (ρίχνοντας τα βάρη στο ελληνικό δημόσιο, του οποίου, όμως, το ξήλωμα - εννοεί, κυρίως, την δραστική σμίκρυνση του ελληνικού κράτους - θα οδηγήσει στην πλήρη αποδόμηση της ελληνικής οικονομίας, αφού αυτό το ήδη μικρό και καχεκτικό κράτος, όσο αναποτελεσματικό και σπάταλο και αν ήταν στο παρελθόν, δεν θα μπορεί να παίξει τον σταθεροποιητικό του ρόλο, σε μακροοικονομικό επίπεδο, ως σταθεροποιητή και αναζωογονητή της συναθροιστικής ζήτησης στην ελληνική οικονομία, η οποία θα συνεχίσει, τοιουτοτρόπως, την πορεία της προς την καταβύθιση, όλων των μακροοικονομικών της μεγεθών, έως ότου η παρατεταμένη παγίδευσή της στην παρούσα liquidity trap, να την οδηγήσει σε ένα κατώτερο, ή κατώτατο σημείο ισορροπίας, πέριξ του οποίου θα κινείται, εγκλωβιζόμενη σε μια αγχωτική στασιμότητα, η οποία θα συνδεύεται από έντονα στοιχεία μιας τριτοκοσμικής οικονομίας, ανάλογης με εκείνες που βρίσκονται πέριξ της υποσαχάριας Αφρικής).


[Ένα δημόσιο χρέος για να είναι βιώσιμο, τα διεθνή standards λένε ότι πρέπει να κυμαίνονται, γύρω στο 80%, έως το 90% του ΑΕΠ μιας χώρας. Βλακείες, αυτό δεν είναι σωστό, διότι οι γενικεύσεις, σε αυτό το θέμα, δεν ισχύουν, αφού ένα δημόσιο χρέος μπορεί να ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ μιας χώρας και αυτή να μην κινδυνεύει καθόλου από χρεωκοπία, αντίθετα, μάλιστα, να επιθυμούν όλοι να την δανείζουν, ενώ, από την άλλη πλευρά, μια χώρα μπορεί να χρεωκοπήσει, ακόμα και όταν το δημόσιο χρέος της φθάνει στα επίπεδα του 40% του ΑΕΠ, ή και πιο κάτω. Και φυσικά, η χώρα μας, εντός ευρωζώνης, δηλαδή, εντός μιας ζώνης σκληρού και υπερτροφικά ανατιμημένου νομίσματος, όπως είναι το ευρώ, κλείνει προς την δεύτερη περίπτωση, δηλαδή να έχει την τάση να χρεωκοπήσει και με μικρά ποσοστά δημόσιου χρέους, ως προς το ΑΕΠ, ενώ με την δραχμή έτεινε στην πρώτη περίπτωση και δεν κινδύνευε με χρεωκοπία, όσο το χρέος του ελληνικού δημοσίου ήταν, κατά βάση, εκφρασμένο σε δραχμές και αντιμετωπιζόταν, κυρίως, από την εσωτερική χρηματοπιστωτική αγορά. Έτσι, τώρα, το ελληνικό δημόσιο μπορεί να εξυπηρετήσει ένα χρέος της τάξεως κάτω των 100 δισ. € και αυτό υπό πολλές προϋποθέσεις. Αυτό, άλλωστε, είναι και το ύψιστο έγκλημα της ανόητης ελληνικής "ευρωπαϊστικής" - και στην πράξη κοσμοπολιτικής και μειωμένου πατριωτισμού - ελίτ, η οποία έβαλε την χώρα στην ευρωζώνη, δίχως να υφίστανται οι προϋποθέσεις για μια τέτοια ένταξη σε μια θεσμικά χαοτική ευρωζώνη, με αποτέλεσμα να την οδηγήσει στην μεγαλύτερη σύγχρονη στρατηγική της ήττα και μέσω αυτής, στην παρούσα και γοργά εξελισσόμενη καταστροφή].

Το PSI, όμως, δεν γίνεται για το θεαθήναι (ή τουλάχιστον, υποτίθεται ότι δεν γίνεται για το θεαθήναι - αν και η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι έχει πολλά και μεγάλα στοιχεία θεατρινισμού). Γίνεται - έτσι λένε, επισήμως, ο ... Βησιγότθος φίλος του κ. Προκοπάκη και η παρέα του (της οποίας ιδέα και κατασκεύασμα είναι αυτό το PSI, υπέρ του οποίου κόπτεται ο κ. Προκοπάκης) -, για να καταστήσει το ελληνικό δημόσιο χρέος βιώσιμο. Αυτός είναι ο σκοπός του, αυτό είναι και το νόημα, μιας τέτοιου είδους, αναδιάρθρωσης χρέους μιας χώρας.


Δυστυχώς, αυτό το PSI και αυτή η επιχείρηση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι μέτρα και μέσα  α λ υ σ ι τ ε λ ή.


Γι' αυτό και είναι άνευ ουσίας και συνουσίας, αφού δεν επιτυγχάνουν τον διακηρυγμένο σκοπό τους.


Η ουσία της όλης υπόθεσης, με το ελληνικό χρέος, έχει περιγραφεί πλήρως από εμένα.


Το χρέος αυτό δεν αρκεί το να μειωθεί. Το χρέος αυτό, ή διαγράφεται, ή πληρώνεται. (Ένας συνδυασμός των δύο αυτών λύσεων είναι και αυτός χρήσιμος, αρκεί να μην είναι τσιγγούνικος).

Το καλύτερο και το ορθότερο (το, απλώς, ορθολογικό, δηλαδή) είναι να πληρωθεί. Και φυσικά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πληρωθεί από την Ε.Κ.Τ. Αλλά αυτό σημαίνει ότι η ευρωζώνη θα αποδεχθεί τον ήσυχο και ειρηνικό θάνατό της, μετατρεπόμενη σε ένα ομοσπονδιακό κρατικό μόρφωμα, με κεντρική κυβέρνηση, με ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, πάνω από το 20% του ΑΕΠ της ευρωζώνης και με μια κεντρική τράπεζα, που να ασκεί πραγματικά τον ρόλο της και να είναι υποταγμένη στην κεντρική κυβέρνηση. Μπροστά σε κάτι τέτοιο, όμως, φρικιούν οι ελίτ των πλεονασματικών χωρών, με πρώτην απ' όλες, την εθνικιστική γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, που αρνείται, πεισμόνως, να παραχωρήσει την εθνική της κυριαρχία και να μοιρασθεί τα χρέη των άλλων χωρών.


Θα μου πείτε, ότι "μπροστά στο τίποτα, καλό είναι και το λίγο" και ότι, η μείωση ελληνικού δημόσιου χρέους, μαζί με τα μνημόνια που την συνοδεύουν, είναι στο σύνολό τους κάτι καλό, έστω και σαν αρχή.


Λάθος. Όλα αυτά δεν είναι καλά. Και δεν είναι καλά, διότι κινούνται, σύμφωνα με την εθνικιστική λογική της γερμανικής ελίτ και χρησιμοποιούνται, ως εργαλεία που στρέφονται, κατά της ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης, παραμένοντας μέσα στην λογική της συντήρησης της θνήσκουσας ευρωζώνης, ως έχει, δηλαδή μιας νομισματικής ζώνης, στην οποία τα δημόσια χρέη των χωρών της παραμένουν "εθνικοποιημένα" και χωριστά.


Γι' αυτό και ο ιδεοληπτικός (ψευδο)ευρωπαϊστής (και κατ' ουσίαν, σταλινονεοφιλελεύθερος κοσμοπολίτης, με ασθενικές εθνικές ρίζες) κ. Γιώργος Προκοπάκης έχει άδικο, ακόμα και όταν έχει δίκιο...


(Που δεν έχει δίκιο, αλλά, τέλος πάντων, ας δεχθούμε, συμβατικά, για χάρη της κουβέντας, ότι έχει δίκιο. Το οποίο κατορθώνει, με τον τρόπο του, να μετατρέπει σε άδικο)."