Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Τρόϊκα και πάλι Τρόϊκα. (Ο "ντροπαλός ολοκληρωτισμός" του κ. Χαρίδημου Τσούκα και η μεταστροφή του, από υπερασπιστή, σε εχθρό της Ανοικτής Κοινωνίας).


Ο κ. Χαρίδημος Τσούκας, σε ένα πρόσφατο άρθρο του, στην ανεπίσημη "Εφημερίδα της Κυβερνήσεως" (περί της "Καθημερινής" ο λόγος), με τίτλο "Τρόϊκα και πάλι τρόϊκα", το οποίο αναδημοσίευσε και στο μπλογκ του "Έναρθρη Κραυγή" (δείτε το σχετικό κείμενο στο : http://htsoukas.blogspot.com/2012/04/blog-post_14.html ), υμνώντας τον (ανύπαρκτο) τροϊκανό "μεταρρυθμισμό", επιχείρησε να δώσει μια πολιτική και κοινωνιολογική θεωρητική βάση, μέσω σοφιστικών κατασκευών, στην αυθαιρεσία των εκπροσώπων των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας μας και στο μοντέρνο κατοχικό καθεστώς, που επέβαλαν οι δανειστές της χώρας, με την πλήρη συνεργασία της εντόπιας "ευρωπαϊστικής"/κοσμπολιτικής και κατ' ουσίαν αντιπατριωτικής ελίτ.



Νίκος Μιχαλολιάκος.


Στην επιχειρηματολογία του κ. καθηγητού δόθηκε, από εμένα, μια πρώτη εκτενής απάντηση. Η απάντηση αυτή, το κείμενο της οποίας  δημοσιεύεται και εδώ, υποδεικνύει τον ολισθηρό δρόμο της οικοδόμησης και υπεράσπισης ενός ντροπαλού ολοκληρωτισμού που ακολουθεί ο - κατά τα άλλα - αξιόλογος πνευματικός άνδρας και οποίος "ντροπαλός" ολοκληρωτισμός, διαφέροντας, ελάχιστα από τον ωμό και ανοικτό ολοκληρωτισμό των οπαδών του κ. Νίκου Μιχαλολιάκου, δεν κάνει τίποτε περισσότερο, από το να αποδεικνύει την μεταστροφή του κ. Τσούκα, από υπερασπιστή της ποππεριανής Ανοικτής Κοινωνίας, σε διώκτη και εχθρό της.


Καρλ Πόππερ.


Η μεταστροφή αυτή του κ. καθηγητού, που τον τοποθετεί στην χορεία των μοντέρνων εχθρών των ιδεών του Καρλ Πόππερ - τον οποίον εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι τον θεωρεί δάσκαλό του - είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι ο κ. Τσούκας έχει βρεθεί στην κατάσταση του να είναι και να παραμένει εγκλωβισμένος στις προσωπικές του ιδεοληψίες (την ύπαρξη των οποίων αρνείται, χαρατηρίζοντας εμένα, ως ιδεοληπτικό), που υποδαυλίζονται από τον πανικό, που έχει καταλάβει ευρύτατα στρώματα της ελίτ αυτής, η οποία βλέπει να καταρρέει, μπροστά στα μάτια της, το συγκροτημένο οικοδόμημα της "ευρωπαϊστικής" ιδεολογίας, που η ίδια έκτισε και του οποίου η πλήρης επικράτηση εθεωρείτο και φαινόταν ότι ήταν δεδομένη και αναντίρρητη, μέχρι την έλευση της παρούσας και εξελισσόμενης καταστροφικής κρίσης, που είναι προϊόν, όχι απλώς της, μετρίας εντάσεως, παγκόσμιας ύφεσης του 2008, αλλά, κυρίως, του συνδυασμού των βλακειών αυτής της ίδιας της ελίτ (που ταύτισε - ως μη ώφειλε - τον ευρωπαϊσμό με την ευρωζώνη, εντάσσοντας, όπως-όπως, την Ελλάδα σε αυτήν) και του γερμανικού δογματισμού, που, μέσα από την τυφλή αντιπληθωριστική λογική της ελίτ αυτής της μεγάλης χώρας, έχει οδηγήσει την ευρωζώνη - μέσα από την εκτύλιξη των χαωδών θεσμικών της ανεπαρκειών - στην εξελισσόμενη αποδόμησή της και στα όρια της διάλυσης.

Ας δούμε, όμως, το κείμενο, για το οποίο έκανα λόγο και το οποίο ήλθε, ως απάντηση, στην επιχειρηματολογία του κ. καθηγητού (τον διάλογο που ακολούθησε, θα τον δούμε σε επόμενο δημοσίευμά μου στο παρόν μπλογκ) :




"Η επιχειρηματολογία, που αναπτύσσει ο αγαπητός Petronius, φαίνεται ότι στηρίζεται σε γερές βάσεις. Πράγματι, εάν μείνουμε, μέσα στα πλαίσια της συλλογιστικής, που αναπτύσσει ο κ. Χαρίδημος Τσούκας, οι στηριζόμενες στο Μνημόνιο της Τρόϊκας των εκπροσώπων των δανειστών της χώρας «μεταρρυθμίσεις», για να μπορέσουν να συνεχισθούν, απαιτούν, ως προϋπόθεση, την ψήφιση εκείνων των πολιτικών σχηματισμών του τόπου, οι οποίες ευθύνονται για την τωρινή κατάντια της χώρας.


Και είναι απαραίτητη η ψήφιση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. του Ευάγγελου Βενιζέλου και της Ν.Δ. του ανανήψαντος Αντώνη Σαμαρά, όχι τόσο επειδή αυτοί οι πολιτικοί σχηματισμοί είναι εκφραστές της βούλησης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά επειδή είναι οι βασικοί υποστηρικτές του Μνημονίου, ενώ η ψήφιση των άλλων κομμάτων, τα οποία είναι, ή εμφανίζονται, ως αντιμνημονιακά (όχι όλα βέβαια, αλλά στην μεγάλη τους πλειοψηφία) θα οδηγήσει στην απορρύθμιση των σχεδιαζόμενων και υλοποιούμενων «μεταρρυθμίσεων» και στον εκτροχιασμό του προγράμματος των δανειστών.


Τα κόμματα αυτά, όμως, σύμφωνα με την επιχειρηματολογία του κ. Τσούκα, δεν ανέχθηκαν, απλώς, την εκτεταμένη διαφθορά της ελληνικής κοινωνίας, αλλά υπήρξαν πηγή και όργανο αυτής της διαφθοράς, ταυτιζόμενα μαζύ της. Και φυσικά, εάν παρακολουθήσουμε την συλλογιστική αυτής της επιχειρηματολογίας, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αυτοί οι πολιτικοί σχηματισμοί είναι ανίκανοι να προωθήσουν και να εφαρμόσουν οποιοδήποτε μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, ακριβώς επειδή ένα τέτοιο πρόγραμμα αντίκειται στην ίδια την ύπαρξη και την λειτουργία τους, ως μηχανισμών εκμαυλισμού της κοινωνίας, που ανατροφοδοτούνται και επανατροφοδοτούν αυτόν τον εκμαυλισμό και την σύστοιχη διαφθορά.


Η διαπίστωση αυτή, που συνάγεται από το κοινωνικό και πολιτικό παράδοξο, που αναδεικνύεται από την επικρατούσα κατάσταση στην χώρα μας, οδηγεί τον αγαπητό Petronius στο συμπέρασμα ότι το παρόν «μεταρρυθμιστικό» πρόγραμμα, που καταρτίζει και επιβάλλει η τρόϊκα των εκπροσώπων των δανειστών στην χώρα μας, δεν μπορεί να εφαρμοστεί, λόγω της εγγενούς αντίφασης, που υφίσταται, μεταξύ της εφαρμογής του περιεχομένου του προγράμματος αυτού και των συμφερόντων εκείνων, που καλούνται να εφαρμόσουν και να το υλοποιήσουν. Έτσι, στην πρώτη τοποθέτησή του ο αγαπητός Petronius λέει ότι η επανεκκίνηση στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει, παρά μόνον μέσα από έναν παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο, για να επανατοποθετηθεί, κατά πολύ ηπιώτερα, στην συνέχεια, θέτωντας, ως προϋπόθεση για την επιτυχία του μεταρρυθμιστικού προγράμματος της τρόϊκας των δανειστών, μια παγκόσμια επανεκκίνηση, αποφεύγοντας να αναφερθεί αυτή την φορά σε πυρηνικό πόλεμο.


Αλλά όσο και αν η υποστήριξη του (αγνού, ή καλού, ή ολιγότερον κακού, ή ολιγότερον φαύλου – εδώ υπάρχει ένα ερωτηματικό) «μεταρρυθμιστικού» προγράμματος της τρόϊκας φαίνεται αντιφατική, ιδίως όταν λάβει κάποιος υπόψη του το γεγονός ότι το πρόγραμμα αυτό καλούνται να το εφαρμόσουν φαύλοι κομματικοί μηχανισμοί, των οποίων τα συμφέροντα αντίκεινται στο περιεχόμενο του προγράμματος και όσο και αν η διαπίστωση της αντίφασης αυτής φαίνεται να οδηγεί σε ένα αδιέξοδο και την εφαρμογή του προγράμματος και την πορεία της ελληνικής κοινωνίας, για όσο χρόνο εφαρμόζεται αυτό το πρόγραμμα από αυτούς τους εφαρμοστές, ο κ. Χαρίδημος Τσούκας επιμένει στην εφαρμογή αυτού του προγράμματος, πιστεύοντας ότι αυτό το «μεταρρυθμιστικό» πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοστεί, παρά τις προφανείς αντιφάσεις, που περικλείει.

Όμως, τι λέει και ποιες είναι οι ορίζουσες των όσων λέει ο κ. Τσούκας;

Ο κ.Τσούκας γνωρίζει πολύ καλά τις αντιφάσεις, τις δυσχέρειες και τα δυσεπίλυτα προβλήματα, που αντιμετωπίζει η εφαρμογή του τροϊκανού «μεταρρυθμισμού». Όσο και αν φαίνεται ότι η συλλογιστική του Petronius (που αναδεικνύει τις αντιφάσεις του «μεταρρυθμιστικού» εγχειρήματος, που επιχειρεί η τρόϊκα των εκπροσώπων των δανειστών της χώρας) είναι ορθή - ως προς την διαπίστωση του αδιεξόδου, στο οποίο οδηγούν οι αντιφάσεις ανάμεσα στο «μεταρρυθμιστικό» αυτό πρόγραμμα και στα συμφέροντα των εντόπιων εφαρμοστών του -, καθώς και ότι η συλλογιστική αυτή καταρρίπτει τον μεταρρυθμιστικό οίστρο του κ. Τσούκα, στην ουσία, τα πράγματα, ως προς αυτά που λέει και ισχυρίζεται ο κ. Τσούκας, προκειμένου να ξεπεράσει αυτές τις ενδογενείς αντιφάσεις, είναι εντελώς διαφορετικά. Και είναι διαφορετικό το περιεχόμενο και οι ορίζουσες της συλλογιστικής του κ. Τσούκα διότι αυτό που κάνει αποτελεί ένα κλασσικά ελιτιστικό hijacking, σε σχέση με την άσκηση της πολιτικής εξουσίας και του ίδιου του πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας στην χώρα μας.


Μέσα στην συλλογιστική του κ. Τσούκα η αντίφαση μεταξύ του περιεχομένου του “μεταρρυθμιστικού” προγράμματος των τροϊκανών και των συμφερόντων των εντόπιων εφαρμοστών του επιλύεται με την αφαίρεση κάθε ουσιαστικής αρμοδιότητας, ως προς την κατάρτιση και εφαρμογή αυτού του προγράμματος από την διεφθαρμένη εντόπια πολιτική τάξη και συνακόλουθα τον, ομοίως, διεφθαρμένο πληθυσμό του τόπου μας, όπως αυτός εκφράζεται, μέσα από την αστικοδημοκρατική νομική κατασκευή του εκλογικού σώματος. Και φυσικά αυτή η αφαίρεση κάθε ουσιαστικής εξουσιαστικής αρμοδιότητας από την εντόπια πολιτική τάξη και το εκλογικό σώμα, συνοδεύεται από την μεταφορά όλων αυτών των ουσιαστικών εξουσιών στην ξενική Τρόϊκα των εκπροσώπων των δανειστών και στον ολοένα και διογκούμενο γραφειοκρατικό μηχανισμό της (επίσημο και ανεπίσημο).


Έτσι, ο ρόλος της διεφθαρμένης ελληνικής πολιτικής τάξης και του διεφθαρμένου ελληνικού λαού, περιοριζόμενος μόνον στην, υπό στενή ξενική επιτήρηση, εφαρμογή των προγραμματικών ντιρεκτίβων της Τρόϊκας και χάνοντας κάθε ουσιαστικό κυριαρχικό περιεχόμενο, καθίσταται ένας, απλώς, παρακολουθηματικός ρόλος, ένας ρόλος κομπάρσου, μόνον και μόνο επειδή οι δανειστές και οι εκπρόσωποί τους θέλουν να κρατήσουν κάποια δημοκρατικοφανή προσχήματα, έναντι του θεσμικού οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με το οποίο είναι (ακόμη) αδιανόητη η ανοικτή και απροσχημάτιστη κήρυξη μιας ξενόφερτης και καθοδηγούμενης από το ευρωπαϊκό θεσμικό οικοδόμημα, δικτατορίας, σε οποιαδήποτε χώρα, που είναι μέλος της Ε.Ε.


Ως εκ τούτου, η συλλογιστική του κ. Τσούκα ουδόλως εφάπτεται με αυτήν του αγαπητού Petronius. Γι’ αυτό και όλο το διανοητικό κατασκεύασμα του κ. καθηγητού εδράζεται, σαφώς, εναργώς και ενάρθρως, στην «κραυγή» του : ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ.


Μια κραυγή, η οποία, ουσιαστικά, λέει στον ελληνικό λαό ότι αυτό που του χρειάζεται είναι : ΚΑΤΟΧΗ. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΚΑΤΟΧΗ.


Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος.



 Αλλά, υπό αυτές τις συνθήκες, οι οποίες παραπέμπουν σε ένα κατοχικό καθεστώς, όπου η βούληση του πληθυσμού της χώρας δεν λαμβάνεται υπόψη και το οποίο κατοχικό καθεστώς προσιδιάζει σε ένα σύγχρονο καθεστώς πεονίας, σωστό και φρόνιμο είναι οι τροϊκανοί εκπρόσωποι των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας να αναλάβουν, απ’ ευθείας και άμεσα, την διακυβέρνηση του τόπου, για να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους και να αναλάβουν, επίσης, τις ευθύνες, όσον αφορά την τύχη του ελληνικού πληθυσμού - για να θυμηθώ και τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο, ο οποίος τον Απρίλιο του 1941 είχε αρνηθεί να ορκίσει οποιαδήποτε κυβέρνηση, της οποίας η εξουσία απέρρεε, άμεσα, ή έμμεσα, από τους κατακτητές της χώρας, προτείνοντας στον Πλάτωνα Χατζημιχάλη (ο οποίος είχε σταλεί στην Αρχιεπισκοπή από τον έτοιμο να αναλάβει την διακυβέρνηση του τόπου, ύστερα από διαταγή των Γερμανών κατακτητών στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου, για να ζητήσει από τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο να ορκίσει την εκκολαφθείσα κατοχική κυβέρνηση) να αναλάβουν οι κατακτητές, απ’ ευθείας, την κυβέρνηση του τόπου, προκειμένου να καταστούν οι ίδιοι υπεύθυνοι για την τύχη του ελληνικού πληθυσμού.


Άλλωστε, η, απ’ ευθείας και άμεση ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τους ξένους δανειστές της, θα τους βοηθήσει στην ανεμπόδιστη εφαρμογή του «μεταρρυθμιστικού» τους προγράμματος και στην αποφυγή των οποιωνδήποτε παρεκκλίσεων από αυτό. Και φυσικά, δεν θα τους επιτρέψει να κρύβονται πίσω από την αναβλητικότητα των εχόντων ιδιοτελή συμφέροντα να υπηρετήσουν εντόπιων εφαρμοστών.


Αυτή είναι η ουσία της τοποθέτησης του κ. Τσούκα και εκεί καταλήγει η συνεπής ανάγνωση της συλλογιστικής και του «μεταρρυθμισμού» του.


Hic Rhodus, hic salta…

Όμως ο κ. Τσούκας δεν έχει το θάρρος να προχωρήσει σε μια ανοικτή υπεράσπιση τέτοιου είδους θέσεων, διότι, προφανώς, αποδέχεται (όπως πράττουν με το στανιό και οι τροϊκανοί εκπρόσωποι των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας), ως αναγκαίο κακό, την διατήρηση μιας δημοκρατικοφανούς νομιμότητας στην υποδουλωθείσα, από τους προσκληθέντες, από την τότε νόμιμη και εκλεγείσα κυβέρνηση, να την διακυβερνήσουν δανειστές της, πατρίδα μας.



Αυτός ο δισταγμός του κ. Τσούκα να αποδεχθεί την καθαρή λύση της απ' ευθείας ανάληψης της διακυβέρνησης του τόπου από τους εκπροσώπους των ξένων δανειστών της χώρας αναδεικνύει και το ουσιαστικό περιεχόμενο του ελιτιστικού "μεταρρυθμισμού" ενός τμήματος της ψοφοδεούς εντόπιας "ευρωπαϊστικής"/κοσμοπολιτικής πολιτικοοικονομικής και πνευματικής ελίτ. Ένα περιεχόμενο, το οποίο, εκτός από το γεγονός ότι είναι βαθιά αντιδημοκρατικό (στην ουσία η νοοτροπία και η στάση, κάθε ελίτ, απέναντι στον πληθυσμό κάθε χώρας είναι εγγενώς αντιδημοκρατική, ως προς τον πυρήνα τους), έχει - κυρίως - έντονα στοιχεία πολιτικού ολιγαρχισμού και συνοπτικά μπορεί να περιγραφεί, ως ένας νεότευκτος  ν τ ρ ο π α λ ό ς  ο λ ο κ λ η ρ ω τ ι σ μ ό ς, δηλαδή ένας ολοκληρωτισμός, ο οποίος αρνείται να πει και να παραδεχθεί το όνομά του, επειδή επιθυμεί να διατηρεί, ως επίδειξη της εντροπής του, κάποια φύλλα συκής, τα οποία - υποτίθεται ότι - κρύβουν το περιεχόμενο των στοιχείων τα οποία προσδιορίζουν τον ολοκληρωτικό του χαρακτήρα.


Το ζήτημα δεν είναι να καταδικάσουμε (ή να αποδεχθούμε) το ουσιωδώς ολοκληρωτικό περιεχόμενο των θέσεων του κ. Τσούκα, όσο ντροπαλό και αν είναι αυτό το περιεχόμενο. (Αν και ο ολοκληρωτισμός - κάθε ολοκληρωτισμός, είτε αυτός είναι ο σύγχρονος ντροπαλός "εκσυγχρονιστικός" ολοκληρωτισμός, που αναπτύσσεται στα σαλόνια της εντόπιας "ευρωπαϊστικής" ελίτ, είτε είναι ο κλασσικός brutal ολοκληρωτισμός του πεζοδρομίου, που εκφράζει η επελαύνουσα και στηριζόμενη στις πλάτες μιας ολοένα και αυξανόμενης μερίδας ανέργων νέων, "Χρυσή Αυγή" - είναι από μόνος του, ηθικά, καταδικαστέος, τουλάχιστον σε ότι με αφορά, ως στάση ζωής).


Το ζήτημα, όμως, δεν είναι, απλώς, ηθικό. Και αν ήταν απλώς ηθικό, θα μπορούσε να ήταν και κοινωνικά αδιάφορο, για όσο τουλάχιστον, αυτό το ηθικό στοιχείο έμενε στα πλαίσια μας σέκτας. 

Το ζήτημα είναι να κατανοήσουμε την διαδικασία, μέσα από την οποία παρήχθη αυτός ο ολοκληρωτισμός και μέσα από την οποία οδηγήθηκε ένας διανοούμενος, σαν τον κ. Τσούκα στην υιοθέτηση ιδεών και θέσεων τέτοιου είδους και περιεχομένου, οι οποίες προδίδουν όλες τις προηγούμενες θέσεις του, οι οποίες - έστω και μέσα στα πλαίσια του κλασσικού αστικού ελιτισμού της εντόπιας πνευματικής ελίτ - ήσαν καθαρά δημοκρατικές και κινούνταν, εντός των ορίων της Ανοικτής Κοινωνίας, για να θυμηθούμε και τον αγγλοσαξωνικής νοοτροπίας αείμνηστο διδάσκαλο Καρλ Πόππερ.


Το ερώτημα, λοιπόν, εστιάζεται στο γιατί ο κ. Τσούκας, από σταθερός υποστηρικτής της Ανοικτής Κοινωνίας, μετεστράφη και μετετράπη σε έναν από τους διώκτες της (τους εχθρούς της θα έλεγε ο αείμνηστος γέροντας); Και φυσικά, αυτός ο προβληματισμός δεν μένει μόνο στο πρόσωπο του κ. Χαρίδημου, αλλά επεκτείνεται σε ένα μεγάλο αριθμό προσώπων της σύγχρονης ελληνικής "πνευματικής" ελίτ, είτε αυτά κινούνται στον χώρο της δεξιάς και της κεντροδεξιάς, είτε στον χώρο της αριστεράς και της κεντροαριστεράς (και μάλιστα πολύ περισσότερο της αριστεράς και της κεντροαριστεράς, διότι η μεγίστη πλειοψηφία τους προέρχονται από τις τάξεις τους).


Στο ερώτημα αυτό έχω αποπειραθεί να δώσω και έχω δώσει μια εξήγηση.

Και η εξήγηση αυτή επικεντρώνεται στον ανείπωτο (στον άφατο, ούτως ειπείν) πανικό, που έχει επικρατήσει στις τάξεις της ελληνικής "ευρωπαϊστικής" ελίτ, ως αποτέλεσμα της κρίσης την οποία περνάει η, έως προ διετίας, κυριαρχούσα "ευρωπαϊστική" ιδεολογία, η οποία πλέον βρίσκεται σε μια διαδικασία επιταχυνόμενης αποδόμησης.


Αυτή η αποδόμηση της κυρίαρχης "ευρωπαϊστικής" ιδεολογίας στην χώρα εξηγεί μεν, αλλά δεν δικαιολογεί, δε, την υιοθέτηση οποιασδήποτε μορφής ολοκληρωτισμού (ντροπαλού ή μη).


Πολύ περισσότερο, που αυτός ο συγκεκριμένος "ντροπαλός" ολοκληρωτισμός είναι και πρακτικά αλυσιτελής.


Αλλά το γιατί είναι αλυσιτελής, αυτό θα το δούμε αργότερα..."






Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Το πραξικόπημα της 21/4/1967 ενώπιον της μνήμης και της Ιστορίας. (Μια ψύχραιμη αποτίμηση, 45 χρόνια μετά).

Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος παραληρεί, ενδυόμενος τον ρόλο του "χειρουργού ιατρού". (Έναν ρόλο που τον έχουν ζηλέψει πολλοί...)




Πέρασαν 45 χρόνια από την απριλιανή δικτατορία των συνταγματαρχών και προβληματίστηκα πολύ, για το αν άξιζε να ασχοληθώ με αυτήν. Αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει ένας κορεσμός σε όσα έχουν ειπωθεί, γύρω από αυτήν, πολύ περισσότερο που η πολιτική ελίτ, που διοικεί την χώρα, έχει τις αναφορές της στην πτώση της χούντας και σε αυτήν την πτώση οφείλει την (έως πρόσφατα και πριν προκύψει η παρούσα κρίση στην ελληνική κοινωνία) αδιατάρακτη εξουσιαστική της κυριαρχία, γεγονός που καθιστά την επέτειο του πραξικοπήματος, οιονεί, "εθνική επέτειο" – στην περίπτωση του Πολυτεχνείου, μάλιστα, καθιερώθηκε ανοικτά μια τέτοια επέτειος [χωρίς να την αξίζει - λαμβανομένης, μάλιστα, υπόψιν και της μετέπειτα συμπεριφοράς και της επιδειχθείσας διαχειριστικής ανικανότητας (η οποία υπήρξε απίστευτα μεγάλη και τα αποτελέσματα της οποίας "γεύεται", σήμερα, το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού) της συντριπτικής πλειοψηφίας των προσώπων εκείνης της γενιάς, που πρωταγωνίστησε στα γεγονότα εκείνο τον άγριο Νοέμβρη του 1973, παρά την πρόσφατη βλακώδη προσπάθεια και αξιολύπητη προσπάθεια του, πάντοτε, διασκεδαστικού - μέσα στην ακατάσχετη ανοησιολογία του - (εξ αιτίας των κοτσάνων, που, συχνά-πυκνά, εκστομίζει ή γράφει) και γνωστού "ανανήψαντος" σταλινόμουτρου κ. Ριχάρδου Σωμερίτη να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα πεπραγμένα των κύριων εκπροσώπων αυτής της γενιάς].


Πολύ φυσικά, η πολιτική τάξη της χώρας εορτάζει την επέτειο των γεγονότων, που οδήγησαν στην πλήρη κυριαρχία της, υπό τον μανδύα της δήθεν ‘‘λαϊκής κυριαρχίας’’ και της δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Karl Popper (1902 - 1994). Ο διανοητής, ο φιλόσοφος και ο δάσκαλος της Ανοικτής Κοινωνίας.



Εμείς οι πολίτες, όμως έχουμε συμφέρον να στεκόμαστε θετικά σε μία επέτειο, που οδήγησε στην κυριαρχία της ελληνικής φιλελεύθερης ολιγαρχικής ελίτ στην χώρα μας, κατά τα πρότυπα των γραφειοκρατικών καπιταλιστικών κοινωνιών της Δύσης;

Αναμφίβολα, ναι.

Και τούτο επειδή το νομιζόμενο, ως δημοκρατία, φιλελεύθερο ολιγαρχικό καθεστώς των δυτικών και των δυτικογενών γραφειοκρατικών καπιταλιστικών κοινωνιών, είναι καρπός των αγώνων για μια Ανοικτή Κοινωνία, όπως αυτή έχει προσδιοριστεί από τον αείμνηστο φιλόσοφο και δάσκαλο Karl Popper και επιτρέπει στις κοινωνίες να αναπνέουν και να εκφράζονται ελεύθερα, μαζί με την πλήρη ανάδειξη των κοινωνικών αντιπαραθέσεων, που, εκ των πραγμάτων οδηγούν στο μοίρασμα του κοινωνικού πλούτου σε μία δικαιότερη βάση, καθώς και σε ρυθμούς ανάπτυξης που επιτρέπουν την διευρυμένη καπιταλιστική παραγωγή – αν και το τελευταίο δεν αποκλείεται και σε ολοκληρωτικές κοινωνίες.


Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, σε photo της δεκαετίας του 1940, ιππεύει, ως νέος αξιωματικός του Πυροβολικού. Στην διάρκεια της Κατοχής έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Οργάνωση "Μίδας 614" των πληροφοριών του ελληνικού στρατηγείου της Μέσης Ανατολής, υπό τον Τσιγάντε, όπως επίσης και στα Δεκεμβριανά του 1944, από την θέση του επιτελούς του Στρατιωτικού Διοικητή Αθηνών, όπου διορίστηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου και πριν ακόμη η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου (του παππού του σύγχρονου Έλληνα Forrest Gump) επιστρέψει από το Κάϊρο, και προφανώς προσεγγίστηκε από την Βρετανική κατασκοπεία, την οποία αργότερα, κατά το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1940, διαδέχθηκε η αμερικανική κατασκοπεία, με την οποία ο Παπαδόπουλος (που έλαβε, φυσικά, ενεργό μέρος και στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο), ανέπτυξε στενές σχέσεις, αφού στρατολογήθηκε από αυτήν και διετέλεσε σύνδεσμος ανάμεσα στην ΚΥΠ και την CIA, ενώ υπήρξε και ταμίας της CIA, αφού ήταν υπεύθυνος για την πληρωμή των Ελλήνων πρακτόρων που είχαν στρατολογηθεί από αυτήν. Η στενή αυτή σχέση δεν ήταν καθόλου περίεργη. Ήταν απόλυτα φυσιολογική, δεδομένου όντος ότι η CIA ήταν εκείνη που διοργάνωσε την ελληνική ΚΥΠ και προφανώς, την στελέχωσε. Το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21/4/1967 δεν ήταν το μόνο, στο οποίο είχε συμμετάσχει. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ως μέλος του ΙΔΕΑ, είχε συμμετοχή, μαζύ με τον Δημήτριο Ιωαννίδη και στο πραξικόπημα, που επιχείρησε ο ΙΔΕΑ το 1952 και το οποίο σταμάτησε ο Αλέξανδρος Παπάγος, προφανώς με αμερικανική υπόδειξη. Μια υπόδειξη που δεν επανελήφθη, όταν η τριανδρία της χούντας, το πρωινό της 21/4/1967, ανέτρεψε την κολοβή προδικτατορική δημοκρατία. Το αστείο είναι ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ανετράπη, όταν επεχείρησε να αψηφήσει τα πρώην αφεντικά του και ως "Πρόεδρος της Δημοκρατίας", μαζύ με τον (διορισμένο από τον ίδιο) πρωθυπουργό Σπύρο Μαρκεζίνη αρνήθηκαν να επιτρέψουν την χρησιμοποίηση από τους Αμερικανούς του ελληνικού εναέριου χώρου τον Οκτώβριο του 1973, κατά την διάρκεια του αραβοϊσραηλινού πολέμου. Οι Αμερικανοί δεν του το συγχώρησαν ποτέ αυτό. Για να ανοίξει, έτσι ο δρόμος στον Ιωαννίδη να τον ανατρέψει στις 25/11/1973, με την βοήθεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, τα οποία αφέθηκαν να εξελιχθούν, για την δικαιολόγηση και νομιμοποίηση της ανατροπής του δικτάτορα, την εποχή που αυτός επιχειρούσε μια ελεγχόμενη πολιτικοποίηση του δικτατορικού καθεστώτος. Και για να ανοίξει, έτσι, 8 μήνες αργότερα, ο δρόμος για το πραξικόπημα του Ιωαννίδη, κατά του Μακαρίου στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή...


Ποιο ήταν, όμως, τότε το διακύβευμα; Γιατί οι λαϊκής καταγωγής και λαϊκιστές συνταγματάρχες άρπαξαν την εξουσία από την πολιτική τάξη της χώρας και από τους καραδοκούντες high class στρατηγούς, με επικεφαλής τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β';


Το διακύβευμα ήταν η εξουσία και το εάν αυτή θα μοιραζόταν με κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες ήσαν αποκλεισμένες από αυτήν. Σε αυτό το επίπεδο παιζόταν τότε το πολιτικοκοινωνικό παιχνίδι στην Ελλάδα – όπως συμβαίνει τώρα τηρουμένων των αναλογιών, στην γειτονική μας Τουρκία.


Ο εμφύλιος πόλεμος του 1944 – 1949 και η νίκη της κεντροδεξιάς, μαζί με την αμερικανική κυριαρχία στην χώρα, οδήγησαν στο κολοβό πολίτευμα της πρώτης μετεμφυλιακής περιόδου (1950 – 1967), σε ένα καθεστώς μπανανίας και πλήρους κυριαρχίας της δεξιάς, του παλατιού και του στρατού, αφού ο ζαχαριαδικός σεκταρισμός, που συνεχίστηκε και μετά την ήττα, αλλά και ο ψυχρός πόλεμος στις διεθνείς σχέσεις και η άνοδος των αμερικανών συντηρητικών στην εξουσία, ώθησε την ελληνική κοινωνία σε μία συντηρητική στροφή και στην εύκολη επιβολή έκτακτων και ημιδικτατορικών μέτρων, που απέκλειαν μεγάλα στρώματα του πληθυσμού από την νομή της εξουσίας, αλλά (στην πορεία) και μετριοπαθείς δυνάμεις του Κέντρου, το οποίο παρέμεινε κατακερματισμένο από την εποχή του θανάτου του Ελευθερίου Βενιζέλου, αναζητώντας ηγέτη, τον οποίο δεν εύρισκε, αφού ο Γεώργιος Καρτάλης πέθανε νέος και μία σειρά ικανών ηγετών της κεντροαριστεράς (επιφανέστερος ο Ηλίας Τσιριμώκος) είχε υπονομευθεί από την συνεργασία τους (εντός του Ε.Α.Μ.), με το Κ.Κ.Ε. – η περίφημη θεωρία των συνοδοιπόρων, ενώ ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε σημαδευτεί ανεπανόρθωτα από τα Δεκεμβριανά, τα οποία χρεώθηκε, αφού ήταν τότε πρωθυπουργός.


Έτσι, ήταν πανεύκολο για την παλαιοσυντηρητική παράταξη του τόπου, την παπαγική δεξιά και μετέπειτα την Ε.Ρ.Ε. του Κωνσταντίνου Καραμανλή να κυριαρχεί απρόσκοπτα, μέχρι το ξαφνικό ξεπέταγμα της Ε.Δ.Α. στις εκλογές του 1958 στο 24% και στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, γεγονός που καταθορύβησε την κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική ελίτ της χώρας, με αποτέλεσμα η μυστική στρατιωτική οργάνωση Ι.Δ.Ε.Α. να απεργάζεται στρατιωτικό πραξικόπημα και οι Αμερικανοί, με την συναίνεση του Βασιλιά Παύλου Α΄, να αρνούνται στρατιωτική λύση του ‘‘ελληνικού προβλήματος’’ και να ενθαρρύνουν και να καθοδηγούν την ενοποίηση του Κέντρου, υπό τον γέρο πια Γεώργιο Παπανδρέου, για να ανακόψουν την άνοδο της Ε.Δ.Α. και μέσω αυτής του μεταζαχαριαδικού Κ.Κ.Ε.


Το αστείο είναι ότι, ενώ ο σχεδιασμός πήγαινε καλά, παρά τις αντιστάσεις των κατεστημένων συμφερόντων, που πριμοδότησαν την Ε.Ρ.Ε. με το σχέδιο βίας και νοθείας στις εκλογές του 1961, η όλη υπόθεση στράβωσε και εξ αιτίας της κοινωνικής ριζοσπαστικοποίησης ευρέων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και της αμερικανοτραφούς πολιτικής έκφρασης, που αυτά βρήκαν και η οποία τα ριζοσπαστικοποίησε ακόμα περισσότερο, με την πολιτική λογική των αμερικανών liberors του Δημοκρατικού Κόμματος, συνδιασμένη με συνθήματα της Αριστεράς, που πολλές φορές πήγαιναν πολύ πιο μπροστά από την ελληνική κομμουνιστική Αριστερά και έναν ακραίο εθνικισμό, πυροδοτούμενο από το Κυπριακό και τις εξελίξεις γύρω από αυτό.



Ανδρέας Παπανδρέου. (Εδώ με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο σε photo, πριν την δικτατορία).


Φυσικά μιλάω για τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος έφερε τα πάνω – κάτω στην ελληνική πολιτική σκηνή σπάζοντας την μονοτονία της και απευθυνόμενος στα ολοένα και περισσότερο ριζοσπαστικοποιούμενα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και οδηγώντας στην συστηματική συγκρότηση της κεντροαριστερής πτέρυγας της Ένωσης Κέντρου, την οποία εξέφρασε, ανατρέποντας σταδιακά την κυριαρχία της κομμουνιστικής και κομμουνιστικογενούς Αριστεράς στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς – κάτι που η δικτατορία της 21/4/1967 ανέκοψε, αλλά μεταδικτατορικά ολοκληρώθηκε, με την δημιουργία του ΠΑΣΟΚ.


Ο Ανδρέας Παπανδρέου έθεσε το θέμα του ποιος κυβερνάει την χώρα, τοποθετώντας επιτακτικά το ζήτημα του περιορισμού της κυριαρχίας του παλατιού, της ευρύτερης συντηρητικής παράταξης (που συμπεριλάμβανε και την δεξιά της Ένωσης Κέντρου), του στρατού και των Η.Π.Α., χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, ακόμα και τα βρώμικα, που οι κυρίαρχοι του πολιτικού παιχνιδιού χρησιμοποιούσαν (π.χ. ΑΣΠΙΔΑ).


Η πολιτικοκοινωνική και οικονομική ελίτ της χώρας δεν δέχτηκε να μοιραστεί την εξουσία με την νέα Αριστερά και τις κοινωνικές δυνάμεις, που αυτή εξέφραζε – δηλαδή δεν δέχτηκε να μοιραστεί την εξουσία με τον νέο ελληνικό πολιτικοκοινωνικό ρεφορμισμό, ο οποίος μέσα από την σχέση πατέρα και υιού, ριζοσπαστικοποιούσε και τον αντικομμουνιστή γέροντα πρωθυπουργό (μετά τις νικηφόρες για την Ένωση Κέντρου εκλογές του 1963 – 1964) Γεώργιο Παπανδρέου. Όλα αυτά οδήγησαν στην αποστασία του 1965 και στην αλήστου μνήμης διαφθορά βουλευτών που αυτή εξέθρεψε, με τις βαλίτσες με τα χρήματα και τις υποσχέσεις για υπουργοποιήσεις που οδήγησαν στην σαλαμοποίηση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ε. Κ. και στις κυβερνήσεις των αποστατών (Νόβας, Τσιριμώκος, Στεφανόπουλος) και στο τέλος στην κυβέρνηση της δεξιάς του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, που ενώ είχε εντολή να κάνει εκλογές τον Μάϊο του 1967, απεργαζόταν λύσεις πολιτικής ανωμαλίας, μαζί με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ και τους στρατηγούς (Σπαντιδάκης, Ζωϊτάκης κλπ).


Τανκς στην οδό Πειραιώς, στην διασταύρωση με την οδό Σωκράτους, έξω από την Πολυκλινική.



Και ενώ ο Ανδρέας ετοίμαζε την προεκλογική συγκέντρωση της Ε. Κ. στην Θεσσαλονίκη (23/4/1967), απειλώντας ότι, αν ο βασιλιάς δεν όρκιζε την νικήτρια στις επερχόμενες εκλογές Ένωση Κέντρου, αυτή θα ορκιζόταν στην Πλατεία Συντάγματος και θα αναλάμβανε την εξουσία, το ελληνικό βαθύ κράτος (μέσα σε περιβάλλον πανικού) και οι αμερικανικές υπηρεσίες (CIA), υπό τους φανατικούς εχθρούς του Ανδρέα Παπανδρέου (τους περιβόητους Νορμπ Άνσουτς και Γκάστ Αβρακότος), ενεργοποίησαν, στις 21/4/1967, ένα εκτελεστικό τμήμα του Ι.Δ.Ε.Α. και πραγματοποίησαν το στρατιωτικό πραξικόπημα, που στο παρελθόν είχαν αποτρέψει.


Οι δισταγμοί του βασιλιά και των στρατηγών, για την ώρα, την μορφή και την διάρκεια της αντικοινοβουλευτικής λύσης (στην οποία όλοι συμφωνούσαν, αφού οι τότε πρωτοεμφανισθείσες στην Ελλάδα δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι επέκειτο μεγάλη νίκη της Ένωσης Κέντρου και του Ανδρέα Παπανδρέου), έδωσαν την ευκαιρία στους συνταγματάρχες, οι οποίοι εξέφραζαν τους δυναμικούς λοχαγούς και ταγματάρχες του στρατεύματος (οι οποίοι ήσαν δυσαρεστημένοι από την φρακαρισμένη επετηρίδα, που δεν τους έδινε πολλές ελπίδες εξέλιξης) – δηλαδή την ραχοκοκαλιά του στρατού - , να αρπάξουν για λογαριασμό τους την εξουσία και όχι για λογαριασμό της συντηρητικής ελίτ των στρατηγών και του βασιλιά, όπως οι τελευταίοι προκαθόριζαν.


Γ. Παπαδόπουλος - Δ. Ιωαννίδης - Φ. Γκιζίκης κλπ.



Έτσι η χώρα βρέθηκε κάτω από την μπότα και την μπουρδολογία της απίθανης τριάδας του Γεώργιου Παπαδόπουλου, Στυλιανού Παττακού και του Νικόλαου Μακαρέζου, αλλά και των άλλων, δηλαδή του Γκιζίκη, του Λαδά, του Σκαρμαλιωράκη, του Μπαλόπουλου, του Ρουφογάλη και του σκοτεινότερου όλων του Δημήτριου Ιωαννίδη, με όσα (όχι μόνον) τραγικά και ευτράπελα ακολούθησαν.


ΕΡΤ - ΥΕΝΕΔ Τηλεοπτικές ειδήσεις με στολή.


Το αστείο είναι ότι, ενώ η δικτατορία σχεδιαζόταν, για να διατηρήσει τους πυλώνες της εξουσίας του μετεμφυλιακού κράτους (βασιλιάς, συντήρηση, στρατός) ανέπαφους, στην πράξη, έτσι όπως τελικά έγινε, με το εγχείρημα των στηριζόμενων στους λοχαγούς συνταγματαρχών, άρχισε να ξηλώνει την εξουσιαστική και κοινωνική βάση της κυριαρχίας της τότε εξουσιαστικής συντηρητικής ελίτ, αφού έγινε ενάντια στις διαταγές της, την οποία έθεσε στην άκρη, πρώτα τον Βασιλιά και τους στρατηγούς τον Δεκέμβριο του 1967, με το οπερεττικό αντιπραξικόπημα και στην συνέχεια με την δημιουργία νέων τζακιών, την καθιέρωση μη μοναρχικού ''δημοκρατικού'' πολιτεύματος το 1973, με πρόεδρο τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, και ενός ελεγχόμενου από τον στρατό κοινοβουλευτικού συστήματος, κατά τα πρότυπα της Τουρκίας – εξ ου και η ''φιλελευθεροποίηση'' του καθεστώτος, με την κυβέρνηση του Σπύρου Μαρκεζίνη, που ναυάγησε στο Πολυτεχνείο, για να ακολουθήσει το νέο πραξικόπημα και η ζοφερή περίοδος του ''αόρατου'' δικτάτορα και διοικητή της Ε.Σ.Α. Δημήτριου Ιωαννίδη, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.


Έτσι είναι η Ιστορία! Αλλιώς ξεκινάς και αλλιώς καταλήγεις….

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

Ο επιθανάτιος ρόγχος της ευρωζώνης, ο "ντροπαλός" νεοφιλελευθερισμός της σοσιαλδημοκρατίας, τα μεταρρυθμιστικά αδιέξοδα των Βαγγέλη Βενιζέλου και Χαρίδημου Τσούκα και η αναγκαιότητα για έναν Ευρωπαίο F. D. Roosevelt.


Ευάγγελος Βενιζέλος - Χαρίδημος Τσούκας : Βίοι παράλληλοι, μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις, που, όμως, καταλήγουν στην αδιέξοδη υπεράσπιση των πολιτικών, που εφαρμόζει η τρόϊκα, που εκπροσωπεί τους τοκογλυφικούς δανειστές της χώρας. Δύο μέλη της ελληνικής πνευματικής ελίτ, που βρίσκονται ενώπιον των αδιεξόδων, που δημιουργούν ο μακρόσυρτος και βασανιστικός επιθανάτιος ρόγχος της ευρωζώνης και ο θάνατος της σοσιαλδημοκρατίας, ως μεταρρυθμιστικού υποκειμένου. Η ανάγκη για την εύρεση ενός Ευρωπαίου Franklin Delano Roosevelt καθίσταται επιτακτική, αλλά...


"Προφανώς, η ευφυΐα δεν μπορεί να υποκαταστήσει την σοφή κρίση. Η περίπτωση του αγαπητού Ευάγγελου είναι χαρακτηριστική, ως προς αυτή την διαπίστωση.


Ο Βαγγέλης είναι, προφανέστατα, ένας αμοραλιστής πολιτικός. Αλλά αυτό που θέλησα να καταδείξω είναι ότι έχει ένα σχέδιο, μια οδηγό παράσταση, που τον καθοδηγούν, ως προς τα όσα πράττει.


Και αυτό το σχέδιο και αυτή η οδηγός παράσταση αποτελούν την προσωπική του δικαιολογία (ή, ορθότερα, την αυτοδικαιολόγησή του), για τα όσα πράττει.


Δεν γνωρίζω, κύριε Τσούκα, αν έχετε μιλήσει μαζύ του, σε μια διαδικασία de profundis. Αν μιλούσατε, θα σας έλεγε ότι ο αμοραλισμός του είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, για να ασκήσει πολιτική, υπέρ των όσων πιστεύει, για την χώρα και την πορεία της στον σύγχρονο κόσμο.


Και φυσικά, θα σας έλεγε (και θα έλεγε την αλήθεια) ότι πιστεύει στις ιδέες του δημοκρατικού σοσιαλισμού και στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, μια προοπτική, η οποία περνάει μέσα από την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, πάση θυσία.


Αυτό είναι το σχέδιο και αυτή είναι η οδηγός του παράσταση, για την χώρα. Και θα συμπλήρωνε ο Ευάγγελος Βενιζέλος ότι αυτά είναι που κινητροδοτούν τον ίδιο, ως δρώντα πολιτικό ον και στην υπηρεσία αυτού του σχεδίου και αυτής της οδηγού παραστάσεως έχει τεθεί ο πολιτικός αμοραλισμός του, ο οποίος λειτουργεί, εν προκειμένω, σαν το "θείον ψεύδος" της πλατωνικής συλλογιστικής.


Όσον αφορά το σχέδιο (ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας) και την οδηγό παράσταση (σοσιαλδημοκρατία), αγαπητέ κύριε Χαρίδημε, δεν νομίζω ότι διαφωνείτε. Ως προς αυτά, νομίζω ότι ταυτίζεσθε. (Και αυτό δεν το προσάπτω, ως κατηγορία. Το αντίθετο, μάλιστα).


Αλλά, η γνώμη μου είναι ότι (αν και διαφωνείτε μεταξύ σας, ως προς την διαδικασία προσέγγισης) και σεις και ο Ευάγγελος Βενιζέλος δογματίζετε, διότι αρνείσθε να δείτε ότι η ζωή έχει πάρει άλλον δρόμο, ως προς την ευρωζώνη και ως προς την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Και ως εκ τούτου, δεν βγάζετε τα δέοντα διδάγματα από την καθημερινή εμπειρία.


Franklin Delano Roosevelt


Και αυτά τα διδάγματα είναι απλά :

 1) Η ευρωζώνη πεθαίνει, με έναν μακρόσυρτο, βασανιστικό και επίπονο επιθανάτιο ρόγχο. Ουσιαστικά είναι, ήδη, νεκρή και όσο και αν προσπαθούν, με σωληνάκια, να την κρατήσουν σε μια νεκροζώντανη κατάσταση, ως ζόμπυ, αυτή θα τελευτήσει τον βίο της, είτε διαλυόμενη στα εξ ων συνετέθη, είτε αντικαθιστάμενη, μακροπρόθεσμα και άκρως οδυνηρά, από μια ευρωπαϊκή κρατική ομοσπονδιακή δομή.


2) Μαζύ της νεκρή είναι και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, η οποία έχει προσχωρήσει σε ένα νεότευκτο είδος νεοφιλελευθερισμού, που ντρέπεται να πει το όνομά του, τον σοσιαλνεοφιλελεύθερισμό, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο πρόβλημα, που αντιμετωπίζει, σήμερα, η ευρωπαϊκή ήπειρος να είναι η πλήρης ανυπαρξία ενός ουσιαστικού μεταρρυθμιστικού υποκειμένου, που θα δώσει μια νέα ώθηση στην παρηκμασμένη και εκτραπείσα ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας, μέσα από την έλευση ενός νέου και άκρως απαραίτητου Ευρωπαίου Franklin Delano Roosevelt.




(Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα, η οποία καλό και χρήσιμο είναι να αντιμετωπισθεί χωρίς δογματισμούς και προσκολλήσεις σε ιδέες και σχήματα που ανήκουν στο παρελθόν και δεν αντιστοιχούνται στις καταιγιστικές εξελίξεις, που προέκυψαν, μετά την έλευση της Μεγάλης Ύφεσης του 2008. Και η συνειδητοποίηση αυτή της πραγματικότητας είναι απαραίτητη, διότι μόνον αυτή η συνειδητοποίηση θα μπορούσε να είναι η αρχή, για την επιχείρηση που θα αποσκοπεί στην αλλαγή αυτής της κατάστασης).




Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα...






Τάσος Αναστασόπουλος"


Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε, ως σχόλιο ( http://htsoukas.blogspot.com/2012/04/blog-post.html?showComment=1334002609387#c4238678534484406304 ), στις 9/4/2012, στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα"Φρόνηση, ευφυία και ο κ. Βενιζέλος"  http://htsoukas.blogspot.com/2012/04/blog-post.html , στο μπλογκ "Έναρθρη Κραυγή" και είναι συνέχεια του δημοσιεύμαστός μου στο παρόν μπλογκ, με τίτλο : "Το μετέωρο βήμα του Βαγγέλη Βενιζέλου από την σοσιαλδημοκρατική αναζήτηση, στον δογματικό σοσιαλνεοφιλελευθερισμό. (Ή ο Βαγγέλης Βενιζέλος και η κατάρρευση της ψευδο-ευρωπαϊστικής ιδεολογίας)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2012/04/v-venizelos-and-socialneoliberal-dogma.html .






Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

Το μετέωρο βήμα του Βαγγέλη Βενιζέλου από την σοσιαλδημοκρατική αναζήτηση, στον δογματικό σοσιαλνεοφιλελευθερισμό. (Ή ο Βαγγέλης Βενιζέλος και η κατάρρευση της ψευδο-ευρωπαϊστικής ιδεολογίας).


Ο Βαγγέλης Βενιζέλος το 1976 στο συνέδριο της "Σοσιαλιστικής Πρωτοβουλίας". Εγώ τον γνώρισα στα τέλη του 1979, ως ολοκληρωμένο και πεισμένο σοσιαλδημοκράτη. Από τότε, κύλησε a lot water under the bridge. Τόσο πολύ, μάλιστα, ώστε ο Βαγγέλης να φθάσει, σήμερα, να καταντήσει σοσιαλνεοφιλελεύθερος και να ταλαιπωρεί την ελληνική κοινωνία, βυθίζοντάς την σε μια ανείπωτη κρίση, η οποία έχει πολύ μέλλον μπροστά της και στην οποία κρίση είναι διατεθειμένος, για λόγους που έχουν να κάνουν με τον "ευρωπαϊστικό" δογματισμό του και τις συναφείς με αυτόν "εκσυγχρονιστικές" και "μεταρρυθμιστικές" ιδεοληψίες του (έναν δογματισμό και ένα σύνολο ιδεοληψιών, που διατρέχει σύμπασα της ανόητη και ολέθρια ελληνική "ευρωπαϊστική" - και κατ' ουσίαν, κοσμοπολιτική - πολιτικοοικονομική και "πνευματική" ελίτ), να συνεχίσει να βυθίζει αυτή την κοινωνία. Για όσο, τουλάχιστον, η κοινωνία αυτή τον ανέχεται και όσο ο ίδιος αρνείται να παραδεχθεί την αυτονόητη ανάγκη της χώρας να εξέλθει (συναινετικά, ή μη) από την ευρωζώνη, προκειμένου να μπορέσει να επιβιώσει. (Αν και η αποδοχή της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν είναι καθόλου δεδομένη από τα άλλα μέλη αυτής της χαοτικής νομισματικής ένωσης. Το αντίθετο, μάλιστα)...




"Τα έργα του Βαγγέλη Βενιζέλου (οι πάμπολλες και εξ αιτίας της κατακλυσμιαίας και μεθοδευμένης από τους ευρωζωνίτες και την μεταναζιστική γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ ελληνικής οικονομικής κρίσης ολοένα και αυξανόμενες "αυτοκτονίες" των δύστυχων συμπολιτών μας - απελπισμένων, αξιοπρεπών και πολλών άλλων -), αγαπητέ κύριε Χαρίδημε, έχουν εδώ και πολύν καιρό αποδώσει καρπούς.


Μέχρι τώρα, όμως, και αυτός και η πανικόβλητη ελίτ του τόπου μας, κατάφερναν να τα κρατάνε, στην "ιδιωτική σφαίρα" του κάθε "αυτόχειρα" και μακρυά από την δημοσιότητα.


Τώρα πια, αυτό, που η ελίτ αυτή, με την αγαστή συνεργεία της "πνευματικής" της συντρόφου, έστω και αγκομαχώντας, κατάφερνε (δηλαδή την συγκάλυψη του κοινωνικού φαινόμενου των αυξανόμενων αυτοκτονιών), έπαυσε να το καταφέρνει. Και φυσικά και η σκουληκόβρωτη αυτή ελίτ και ο μπουχέσας εκλεκτός της (ο υπουργός Οικονομικών της επίσημης χρεωκοπίας της χώρας, ο Βαγγέλης Βενιζέλος) θα υποστούν τις συνέπειες.


Μαζί τους, αυτές τις συνέπειες, δεν θα τις αποφύγουν, ούτε οι σύγχρονοι Τσολάκογλου και Λογοθετόπουλοι, ούτε οι νεοφιλελεύθεροι (ψευδο)οπαδοί του Friedrich von Hayek, οι οποίοι κατήντησαν να συμπεριφέρονται ως ευκαιριακοί και εκ πεποιθήσεως, νεοκατοχικοί "κουκουλοφόροι" καταδότες της τρόϊκας των δανειστών και οσμίζοντες πτώματα και αίμα, εφόρμησαν, προκειμένου να εφαρμόσουν το πολιτικοοικονομικό τους πρόγραμμα (για το οποίο απεδοκιμάσθησαν, επανειλημμένως, από τον ελληνικό πληθυσμό, παρά και την ευκαιριακή συμμαχία τους, το 2004, με τον ευήθη "άρχοντα του χάους", τον σοσιαλνεοφιλελεύθερο ΓΑΠ), με τις πλάτες του περιβόητου αρχισυνομώτη Bob Traa και να παραδώσουν την χώρα, τον πληθυσμό της και τον πλούτο της στους παρασιτούντες διεθνείς τοκογλύφους.


Στην ζωή, όμως, πολλές φορές συμβαίνουν ουκ ολίγα "ατυχήματα" στους σχεδιασμούς των όποιων ελίτ και εξ αιτίας αυτών των "ατυχημάτων" οι σχεδιασμοί αυτοί ναυαγούν.




Το σημείωμα, που άφησε στον τόπο της αυτοκτονίας του στην Πλατεία Συντάγματος ο τραγικός γέροντας Δημήτρης Χριστούλας, με το οποίο καταγγέλει την υποδούλωση της χώρας στους τοκογλυφικούς δανειστές της από τους κυβερνήτες της, τους οποίους κατέστησε (ηθικά και πολιτικά) ηθικούς αυτουργούς της αυτοκτονίας του. Οι ευθύνες του Βαγγέλη Βενιζέλου είναι βαρύτατες και για την αυτοκτονία αυτή, όπως και για όλες τις ανάλογες αυτοκτονίες, οι οποίες έχουν αυξηθεί, δραματικά, λόγω της βαθύτατης οικονομικής κρίσης, που είναι αποτέλεσμα της δικής του πολιτικής στο Υπουργείο Οικονομικών.


Ένα τέτοιο "ατύχημα" είναι και η "αυτοκτονία" του 77χρονου γέροντα Δημήτρη Χριστούλα στην πλατεία Συντάγματος, που κάνει και τον άθλιο ΓΑΠ, τον παραληρηματικό Βαγγέλη Βενιζέλο και τον κρυπτόμενο και σιωπώντα Λουκά Παπαδήμο (ως ηθικούς αυτουργούς της αυτοκτονίας του γέροντα, αλλά και όλων των αυτοκτονιών, που έχουν γίνει - και έχουν αποκρυβεί - από την έναρξη της εξελισσόμενης και ολοένα και εμβαθυνόμενης ελληνικής κρίσης), αλλά και την γελοία ελίτ του τόπου, να τρέμουν, για το τι τέξεται η επιούσα.


Δεν πειράζει. Ας τρέμουν. Κάτι είναι και αυτό. Έστω και αν δεν συνοδευτεί από ακόμα χειρότερες (για την τύχη αυτής της ελεεινής ελίτ) εξελίξεις.


Ακόμα και μόνοι τους, αυτός ο φόβος, αυτός ο πανικός και αυτός ο τρόμος των τραγελαφικών μελών αυτής της ελίτ, έχει την αξία του, αν και δεν είναι αρκετός.


Όμως, ακόμα και αν αυτή η ελίτ καταφέρει στην παρούσα φάση να αποφύγει τις κακές, γι' αυτήν, συνέπειες, η όλη ιστορία του ελληνικού δράματος έχει τόσον πολύ δρόμο να διανύσει, που κάποια στιγμή είναι άκρως πιθανό να παύσει να έχει την τύχη, με το μέρος της.


Από την μεριά μου, πιστεύω ότι πρέπει τα χειρότερα, για τον τόπο, να αποφευχθούν. Και αυτό το εύχομαι με όλη μου την καρδιά.


Δεν επιθυμώ, επίσης, ούτε την άσκηση μιας ωμής και απροκάλυπτης βίας, κατά των μελών της ελίτ του τόπου. (Αν και αυτή σχεδιάζει και ασκεί, πλήρως, μια ωμότατη και απροκάλυπτη βία, κατά του ελληνικού πληθυσμού).


Και μπορώ να πω ότι θα διαφωνήσω, αν ασκηθεί τέτοια μορφή βίας, εναντίον των μελών της.


Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι και θα λυπηθώ, σε κάθε περίπτωση άσκησής βίας. Σίγουρα θα διαφωνήσω, σε κάθε περίπτωση άσκησης βίας. Και φυσικά, δεν θα την επικροτήσω. Η βία δεν λύνει το οξύ πρόβλημα, που βιώνει η χώρα και ο πληθυσμός της. Άλλωστε, το οξύ πρόβλημα, που βιώνει η χώρα μας, δεν το λύνει - και δεν θα το λύσει, όπως φαίνεται - ούτε και η βία που ασκεί η ψοφοδεής ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, εις βάρος του πληθυσμού και η οποία βία έχει αυτά τα τραγικά αποτελέσματα, σαν αυτό στον δυστυχή συνταξιούχο - τον οποίον, κατά πάσαν πιθανότητα, θα εμφανίσουν, ως "προβληματικό", αν και ο θάνατός του είναι προϊόν της ωμής βίας, που άσκησε η πολιτικοοικονομική ελίτ του τόπου (και ιδιαίτερα, ο νομικός επιμελητής του Πρώτου και του Δεύτερου Μνημονίου και υπουργός Οικονομικών της χρεωκοπίας Βαγγέλης Βενιζέλος), εις βάρος του.


Θα αποδοκιμάσω, λοιπόν, αλλά, κατά περίπτωση, δεν θα λυπηθώ.


Και τούτο διότι, άλλο είναι το ένα και άλλο το άλλο, (ακολουθώντας την κλασσική αριστοτελική αρχή της διακρίσεως των ομοίων από τα ανόμοια)...


Το χείριστο όλων (και άκρως περιγραφικό γεγονός του έσχατου ηθικού ξεπεσμού του Βαγγέλη Βενιζέλου) είναι ότι ο "κ. καθηγητής" τόλμησε να σχολιάσει την "αυτοκτονία" του 77χρονου συνταξιούχου, αντί να βγάλει τον σκασμό, ως ο πρώτος και κατ' εξοχήν, υπαίτιος (ως ηθικός αυτουργός) αυτής της πράξης απελπισίας, αλλά και αξιοπρέπειας του γέροντα, μιας πράξης η οποία συνδέεται, άμεσα, με την άθλια "πολιτεία" του "κ. καθηγητή" στο υπουργείο Οικονομικών, η οποία "πολιτεία" υπήρξε υπαγορευμένη, ως την τελευταία της λεπτομέρεια από την τρόϊκα των εκπροσώπων των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας.


Είναι για να λυπάται κανείς τον Βαγγέλη Βενιζέλο και για το σημείο του ηθικού ξεπεσμού που έχει φθάσει, αλλά και για το μέγεθος και την έκταση αυτού του ξεπεσμού που πρόκειται να ακολουθήσει από εδώ και πέρα.


[Ότι ήταν μπουχέσας και ανίκανος να καταλάβει τον πόνο του άλλου ήταν ορατό, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και κατά το πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του 1980, που τον γνώρισα. Ως κλασσικός μπουρζουάς και μέλος της θεσσαλονικιώτικης ελίτ ήταν ανέμελος και αδιάφορος για τους γύρω του και για όσα αυτοί αντιμετώπιζαν (κλασσικό δείγμα κάθε ναρκισσιστή). Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν ο εαυτός του, η προβολή του και η καλοπέρασή του, όπως αυτός την ερμήνευε, μέσα από την αδηφάγο βουλιμία του. Αυτό ήταν, άμεσα, ορατό και πασίδηλο, σε όσους έρχονταν σε επαφή μαζύ του. Και η αλήθεια είναι ότι είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω, αρκετά καλά.]


Όμως, αυτό που βλέπω τώρα, (αυτό το απίστευτο μέγεθος του ηθικού ξεπεσμού του ανδρός), ειλικρινά, δεν το περίμενα, σε αυτή την - οργουελλιανού τύπου - έκταση.


Φαίνεται ότι έχει απωλέσει κάθε ίχνος τσίπας. Αν είχε ποτέ...


Ειλικρινά, λυπάμαι για το γεγονός ότι τον γνώρισα. Θα ήταν πολύ καλύτερα, για μένα, εάν είχα αποφύγει αυτή την γνωριμία. Πολύ περισσότερο, θα ήμουν ευτυχής, εάν ο βιολογικός κύκλος της ζωής μου, δεν είχε συμπέσει με τον βιολογικό κύκλο της δικής του ζωής.


Μίλησα και έσωσα την ψυχή μου...




(Το "μπουχέσας") ήταν μια αποτίμηση πολλών φοιτητών του, εκείνη την εποχή, που ο Βαγγέλης ξεκίνησε, ως φέρελπις βοηθός του αείμνηστου Δημήτρη Τσάτσου, που μας δίδασκε Συνταγματικό Δίκαιο.


Η δική μας γενιά (το 1980) τον πρωτοαποκάλεσε "θείο Μπέννυ". Και η δική μας γενιά τον χαρακτήρισε μπουχέσα.


Για την ιστορική ακρίβεια, μάλιστα, πρέπει να πω ότι το προσωνύμιο "θείος Μπέννυ" πρωτοακούστηκε στην παρέα μας, από τον αείμνηστο συμφοιτητή μου Τάσο Λιώλη, που τον χάσαμε, αδόκητα, πριν 12 χρόνια. Και το προσωνύμιο αυτό του δόθηκε, λόγω της ομοιότητας του Βαγγέλη Βενιζέλου, με τον αείμνηστο Βρετανό κωμικό Benny Hill, ο οποίος έκανε σουξέ εκείνη την εποχή.


Το μπουχέσας του βγήκε επειδή ήταν τετράπαχος (διπλός από ό,τι είναι τώρα) και επειδή ήταν καλοπερασάκιας, ως κλασσικός ναρκισσιστής που ήταν. Φυσικά, δεν διεκδικώ την πατρότητα του όρου. Ούτε και μπορώ να πω ποιός τον πρωτοχαρακτήρισε έτσι. Θα μου πεις ότι ήταν κακία. Δεν θα διαφωνήσω. Ήταν κακία. Αλλά συμβαίνουν αυτά στην ζωή. Και ιδιαίτερα σε έναν άνθρωπο ο οποίος έχει μια εξουσιαστική σχέση, με κάποιους άλλους και τους δίνει αφορμές, για τέτοιου είδους κακίες, με το παρουσιαστικό του και την ακατασίγαστη βουλιμία του.


Όλα αυτά δεν αναιρούν το γεγονός ότι ήταν συμπαθής - τουλάχιστον σε μένα, αλλά και σε πολλούς άλλους. Ο Βαγγέλης είναι τύπος εξωστρεφής και ικανότατος, αν και μπιζιμποντιστής. Φυσικά είναι ακόμα περισσότερο ευφυής, από όσο φαίνεται, ευφραδέστατος και βαθύτατος γνώστης του αντικειμένου του, ενώ μαθαίνει απίστευτα εύκολα. Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία, για το γεγονός ότι το IQ του ανδρός είναι υψηλότατο και κυριολεκτικά η παρουσία του εκμηδενίζει όλους όσους βρίσκονται γύρω του.


Ο Βαγγέλης είναι σαρωτικός. Μπουλντόζα είχαν αποκαλέσει τον αείμνηστο Μιλτιάδη Έβερτ, αλλά ο άτυχος συντηρητικός πολιτικός δεν υπήρξε κάτι τέτοιο. Πραγματικός οδοστρωτήρας ήταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Και παραμένει οδοστρωτήρας, παρά τις ανυπέρβλητες αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει, λόγω της απίστευτης ανοησίας, που διέπραξε να αποδεχθεί την θέση του υπουργού Οικονομικών τον Ιούνιο του 2011 (ενώ ήταν ορατό ότι οι προθέσεις του ευήθους ΓΑΠ δεν ήσαν καθόλου αγαθές, αφού, λειτουργώντας, ως πολιτική "μαύρη τρύπα", σκοπός του ήταν να παρασύρει στην πτώση του και τον Βενιζέλο) και την ταύτισή του με τα επαχθέστατα μέτρα που οδήγησαν στην κατακλυσμιαία φτωχοποίηση του ελληνικού πληθυσμού). Και επίσης, πρέπει να πω ότι η αλήθεια είναι ότι αυτή του την ιδιότητα του οδοστρωτήρα, ουδέποτε την άσκησε απέναντι στους φοιτητές του - το αντίθετο μάλιστα. Ο Βαγγέλης υπήρξε ικανότατος δάσκαλος.


Δυστυχώς, δεν είναι ικανός πολιτικός. Είναι και συμπεριφέρεται ως κλασσικός πολιτικάντης. Και επίσης, δυστυχώς, ουδέν εδιδάχθη δίπλα στον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου.


Και αυτό αφορά και τα ζητήματα διαπραγμάτευσης (ο τραγέλαφος του Σεπτεμβρίου του 2011 με την τρόϊκα - την οποία έδιωξε, για να ζητάει, μετά, γονυπετής, να γυρίσει πίσω - είναι χαρακτηριστικός), αλλά και στα ζητήματα ουσίας, που αφορούν το περιεχόμενο της ασκητέας πολιτικής.


Και εδώ βρίσκεται το βαθύτερο και ουσιαστικότερο πρόβλημα με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Ο Βαγγέλης είναι από τα νειάτα του πιστός και αφοσιωμένος στον λεγόμενο "ευρωπαϊκό προσανατολισμό" της χώρας. Ήταν, πάντοτε και παραμένει σοσιαλδημοκράτης. Γι' αυτό και δεν ακολούθησε, μεταπολιτευτικά, τον Ανδρέα Παπανδρέου και ξοδεύτηκε σε αδιέξοδες απόπειρες συγκρότησης ενός σοσιαλδημοκρατικού χωρου, σαν αυτή των "Νέων Δυνάμεων" της Ένωσης Κέντρου του αείμνηστου Γεωργίου Μαύρου, ή εκείνη της "Σοσιαλιστικής Πρωτοβουλίας" και της "Συμμαχίας των 5" των βουλευτικών εκλογών της 20/11/1977. Γι' αυτό και αυτάρεσκα, έχει δηλώσει, μετά την προσχώρησή του στο ΠΑΣΟΚ και ενώ ήταν μέλος της ύστερης κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, ότι δεν είναι ο ίδιος, που άλλαξε θέσεις, αφού πάντα ήταν σοσιαλδημοκράτης, αλλά το ΠΑΣΟΚ. Και σε αυτό είχε δίκιο. Και γι' αυτό μισήθηκε και πολεμήθηκε τόσο πολύ και με τέτοια ένταση στην προσπάθειά του να αναδειχθεί στην αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, από την παλαιά φρουρά του ΠΑΣΟΚ και ιδίως από την γενιά του ΠΑΣΟΚ, που πολέμησε τον Βαγγέλη, ως "δεξιό" και σοσιαλδημοκράτη, στα αμφιθέατρα και στην πολιτική ζωή, μέχρι την προσχώρησή του στο ΠΑΣΟΚ (Χρήστο Παπουτσή, Χάρη Καστανίδη, Στέφανο Τζουμάκα κλπ). Και αυτή την αρχηγία δεν θα την έπαιρνε, εάν δεν κατέρρεε το Σύμπαν (και η χώρα μαζύ του), λόγω της ανικανότητας του ευήθους ΓΑΠ, που διέλυσε τον πυρήνα των στελεχών των παλαιοπασόκων και το ίδιο το κόμμα, το οποίο παρεδόθη, ουσιαστικά, αμαχητί στον "εχθρό".


Όμως, μαζύ με το ΠΑΣΟΚ και το πολιτικό σύστημα της χώρας καταρρέει και η "ευρωπαϊστική" ιδεολογία της ελίτ του τόπου, η οποία "ευρωπαϊστική" ιδεολογία είναι και η ιδεολογία του ίδιου του Βαγγέλη Βενιζέλου. Αυτή την ωμή, μεν, αλλά και τραγικά απλή, δε, πραγματικότητα ο Βαγγέλης Βενιζέλος αρνείται να την δει.

Και αντί να επιδιώξει, μέσα από τον χειρισμό μιας σειράς σεναρίων και εναλλακτικών δυνατοτήτων, την καλύτερη λύση για την χώρα και τον πληθυσμό της, η οποία λύση περνάει και μέσα από την διαπραγμάτευση ενός "συναινετικού διαζυγίου" με το ευρώ και την ζώνη του, προκειμένου να αποφευχθούν οι κραδασμοί, αυτός, ως αυθεντικός νεοφιλελεύθερος, ή ως νεοκλασσικός της εποχής του Andrew Mellon, του Friedrich von Hayek και της εποχής της κρίσης της δεκαετίας του 1930, οδήγησε την ελληνική οικονομία σε μια, απίστευτης έκτασης, οικονομική κρίση, η οποία θα αφανίσει το 30% (και άνω) του ελληνικού ΑΕΠ και θα καταστήσει την χώρα εφάμιλλη των χωρών της υποσαχάριας Αφρικής, με μια μαζική φτωχοποίηση του συνόλου του ελληνικού πληθυσμού και με την παράδοση του πλούτου της χώρας στις ορέξεις των τοκογλυφικών δανειστών του ελληνικού δημοσίου. Και όλα αυτά, διότι παραμένει δογματικός, σε ανεδαφικές και εξωπραγματικές θέσεις, που σχετίζονται με το "ευρωπαϊστικό" ιδεολόγημα που έχει στο κεφάλι του και το οποίο θέλει να επιβάλει πάνω στην ελληνική κοινωνία, σε πείσμα των διδαγμάτων της εμπειρίας και της ζώσας πραγματικότητας, που δείχνει ότι, το 2002, η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ (το βλακώδες και ανίκανο να σκεφθεί, με όρους μεσομακροπρόθεσμης ανάλυσης, "ευρωπαϊστικό"/κοσμοπολιτικό και μειωμένου πατριωτισμού τμήμα της, υπό την καθοδήγηση της ολέθριας παρέας του Κώστα Σημίτη, μέλος της οποίας υπήρξε και ο Βαγγέλης Βενιζέλος) οδήγησε την Ελλάδα στην μεγαλύτερη στρατηγική της ήττα, κατά την σύγχρονη εποχή, εντάσσοντας την Ελλάδα στην χαοτική ευρωζώνη και δι' αυτής στην παρούσα και ταχύτατα εξελισσόμενη καταστροφή.


Ο Βαγγέλης Βενιζέλος παραμένει προσκολλημένος σε αυτά τα διαλυτικά για την χώρα και τον πληθυσμό της ιδεολογήματα και όσο μένει ταυτισμένος με αυτά και ενεργεί, ως δογματικός και πρακτικός υποστηρικτής τους, απομακρύνεται και αποκόπτεται από τις ορθολογικές λύσεις, που είναι απαραίτητες για να ορθοποδήσει ο τόπος και οι οποίες οδηγούν την χώρα εκτός ευρωζώνης, καθιστώντας αναγκαία την λεπτομερειακή και συντεταγμένη διαπραγμάτευση για την έξοδο της Ελλάδας, από την ευρωζώνη, με την σύμφωνη - κατά το δυνατόν - γνώμη των "εταίρων", αλλά και ως διαπραγματευτικό όπλο, για την αλλαγή των χαοτικών θεσμών της ευρωζώνης, εάν συμφωνηθεί η παραμονή της Ελλάδας σε αυτήν.


Κατά τα άλλα, το γεγονός ότι ήταν από τότε μέλος της θεσσαλονικιώτικης ελίτ και γαμπρός του Αλέξανδρου Μπακατσέλου, μαζύ με τα αναμφισβήτητα προσόντα του και τον ασυγκράτητο ναρκισσισμό του, συνεπικουρούντων και των λοιπών στοιχείων της χαρακτηροδομής του, όλα αυτά τον οδήγησαν σε μια επιδερμική αντίληψη, για την ζωή, γενικώς και για την ζωή των άλλων.


Τον Βαγγέλη τον συμπαθούσα. Και τον στήριξα στην εκλογική διαδικασία του Νοεμβρίου του 2007, απέναντι στον ΓΑΠ και στους χαχόλους του.


Γι' αυτό και είμαι απίστευτα θυμωμένος μαζύ του. Έχει βγάλει στην επιφάνεια, ως πολιτικός, τα χειρότερα στοιχεία του χαρακτήρα του και του εαυτού του. Αυτά τα στοιχεία, μάλιστα, τα καλλιεργεί και τα αναπτύσσει στο έπακρο.


Και φυσικά, δεν πρόκειται να τον συγχωρήσω και για τα απίστευτα ψέμματα που λέει και για όσα έχει πράξει και εξακολουθεί να πράττει, εις βάρος του πληθυσμού και της χώρας, αφού, ως πολιτικός, δεν έχει αφήσει απαραβίαστο ούτε ένα, έστω και ελάχιστο, ίχνος, εξ όσων έχει διδάξει και έχει καταφέρει να παραβιάζει με τις πράξεις του όλες - μα όλες - τις διατάξεις του Συντάγματος της χώρας, το οποίο μας δίδασκε να φυλάσσουμε και να προστατεύουμε και ενώ γνωρίζει πολύ καλά τα ανοσιουργήματα, που έχει διαπράξει, καμώνεται όχι μόνον ότι ουδέν έχει συμβεί, αλλά επιχειρεί, με την γνωστή του ρητορική δεινότητα, να πείσει ότι προστατεύει την συνταγματική τάξη της χώρας, αποδεικνύοντας ότι είναι ένας φανατισμένος δογματικός, που αρνείται, πεισματικά, να διδαχθεί από την εμπειρία και την ρέουσα πραγματικότητα...


Ήταν να το ζήσω και αυτό...


Ο Βαγγέλης δογματικός!!!"




(Σχόλιά μου, που δημοσιεύτηκαν, από τις 4/4/2012 έως τις 6/4/2012, στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα, με τίτλο : "Φρόνηση, ευφυία και ο κ. Βενιζέλος"  http://htsoukas.blogspot.com/2012/04/blog-post.html , στο μπλογκ "Έναρθρη Κραυγή").


Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Το τοκογλυφικό ελληνικό δημόσιο χρέος, οι παλινορθωτικές αντι(και ψευδο)-μεταρρυθμίσεις της τρόϊκας των δανειστών, οι ανοησίες του κ. Ριχάρδου Σωμερίτη και η λογοκρισία των σταλινονεοφιλελεύθερων της "Μεταρρύθμισης".



Μαλβίνα (Ανεκτίμητη) Hostess Επεισ... από Lalakis666

Ο Ριχάρδος Σωμερίτης, (ο παλαιός "ανανήψας" σταλινικός, που έγινε "εκσυγχρονιστής" και μέλος της ολέθριας παρέας του Κώστα Σημίτη, η οποία έβαλε τις βάσεις της τωρινής χρεωκοπίας της χώρας) υπερασπίζεται τα συμφέροντα των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας μας, ζητώντας, από τον πληθυσμό της, να πληρώσει αυτό το τοκογλυφικό χρέος, αγόγγυστα και να μην απειλεί τους δανειστές και την τρόϊκα, με παύση πληρωμών του χρέους αυτού. Μαλβίνα που του χρειάζεται...




Τον παλαιό "ανανήψαντα" (στα λόγια και όχι στο μυαλό και στην πράξη) σταλινικό, τον Ριχάρδο Σωμερίτη, τον είχα ξεχάσει. Είχα απωθήσει την μορφή του, από την εποχή της λήξης της παντοδυναμίας του ελεεινού "ποκοπίκο" - του Κώστα Σημίτη - και της ολέθριας παρέας του, που οδήγησε τον τόπο στην παρούσα καταστροφή. Άλλωστε, η λήξη της εποχής του Κώστα Σημίτη και των βουκολικής νοοτροπίας "εκσυγχρονιστών" του, σήμανε και την αποχώρηση από τα φώτα της καθημερινής δημοσιότητας και του "εκλεκτού" μέλους αυτής της παρέας (περί του, ντροπαλώς, νεοφιλελευθερίζοντος "σταλινοεκσυγχρονιστή" κ. Ριχάρδου Σωμερίτη ο λόγος).

Είχα, μάλιστα, απωθήσει τόσο πολύ την αποκρουστική μορφή του "νυκτερινού επισκέπτη" (έτσι είχε αποκαλέσει τον Ριχάρδο Σωμερίτη η αείμνηστη Μαλβίνα Κάραλη - περιγράφοντάς τον, ως συχνό επισκέπτη της πρωθυπουργικής κατοικίας, δηλαδή του μεγάρου Μαξίμου, κατά την περίοδο του Κώστα Σημίτη - και δανειζόμενη τον χαρακτηρισμό αυτόν, από τον τίτλο μιας παλαιάς τηλεοπτικής εκπομπής του Άρη Σκιαδόπουλου), που, τελευταία, είχα νομίσει ότι είχε αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο.

Βέβαια, έκανα λάθος. Ο Ριχάρδος (όχι ο λεοντόκαρδος - "κοτόκαρδο", chickenheart, νομίζω ότι τον αποκαλούσε, εμπαθώς, η Μαλβίνα) Σωμερίτης ζει και είναι καλά. Μάλιστα, είναι μια χαρά, μπορώ να πω, αφού συνεχίζει το έργο που άφησε, ημιτελές, από την εποχή του Σημίτη και τώρα έχει αναλάβει την υπεράσπιση των συμφερόντων των δανειστών της χώρας και της τρόϊκας, που τους εκπροσωπεί, οι οποίοι, κατά τον κ. Ριχάρδο, δεν πρέπει να απειλούνται, με την κήρυξη "πτώχευσης" (προφανώς, χρησιμοποιώντας τον όρο "πτώχευση", εννοεί την παύση πληρωμών του ελληνικού δημόσιου χρέους - αλλά δεν πρέπει να έχουμε μεγάλες απαιτήσεις από αυτόν, αφού αυτά ξέρει, αυτά λέει), για να μην διαταραχθούν οι "μεταρρυθμίσεις", που προωθεί η τρόϊκα των δανειστών και οι οποίες πρέπει να διαχωρισθούν από τις μειώσεις των μισθών και των εισοδημάτων του ελληνικού πληθυσμού - έτσι λέει ο κ. Σωμερίτης. (Κούνια που τον κούναγε).

Αυτές τις ανοησίες του κ. Ριχάρδου τις είδα αναρτημένες στις 10/1/2012, πριν από την διεξαγωγή του "ελληνικού PSI", με το οποίο η Ελλάδα κηρύχθηκε και επισήμως, σε καθεστώς χρεωκοπίας, στο μπλογκ "Αριστερή Στρουθοκάμηλος", σε ένα άρθρο του, το οποίο αναδημοσιεύτηκε, από το σταλινονεοφιλελεύθερο ηλεκτρονικό περιοδικό "Μεταρρύθμιση", με τίτλο :  «Η Τρόϊκα και η κουλτούρα μας» http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2012/01/blog-post_10.html .

Στο άρθρο αυτό απάντησα, σχολιογραφώντας, κατά την περίοδο 10/1/2012, έως 12/1/2012, κάνοντας και έναν χρήσιμο διάλογο, με τον Γιώργο, ο οποίος διάλογος βοήθησε στην ανάπτυξη των απόψεών μου, αναδεικνύοντας το βλακώδες περιεχόμενο των ισχυρισμών του κ. Σωμερίτη, μέσα από την λεπτομερή καταγραφή της εξέλιξης του ελληνικού δημόσιου χρέους, πριν ακόμα προκύψει η σχεδιασμένη και κατευθυνόμενη, από το Βερολίνο, την Φραγκφούρτη και τις Βρυξέλλες, κρίση στην ελληνική οικονομία, δηλαδή μένοντας μόνο στα στοιχεία, που προέκυψαν κατά την περίοδο 2000 - 2008.

Φυσικά, τα στοιχεία αυτά τα έχω, επανειλημμένως, παρουσιάσει και είναι συντριπτικά, όσον αφορά τους εξωπραγματικούς και μυθιστορηματικούς ισχυρισμούς ανθρώπων, σαν τον Ριχάρδο Σωμερίτη, οι οποίοι, ως μέλη του club του Κώστα Σημίτη και της ανίκανης να σκεφθεί, με όρους στρατηγικής ανάλυσης των εξελίξεων και του συσχετισμού των δυνάμεων, όχι μόνο στο ευρωπαϊκό πεδίο, αλλά, έστω και στο τοπικό επίπεδο της χώρας μας, ελληνικής πολιτικοοικονομικής και "πνευματικής" ελίτ, έχουν βαρύτατες προσωπικές ευθύνες, για τις ολέθριες αποφάσεις που λήφθηκαν εκείνη την εποχή και οι οποίες, δια της καταστροφικής εντάξεως της Ελλάδας στην ευρωζώνη, οδήγησαν την χώρα μας και τον πληθυσμό της στην παρούσα και ταχέως εξελισσόμενη κρίση, η οποία αποδομεί την ελληνική οικονομία και κοινωνία, απειλώντας την ίδια την συγκρότηση και την ύπαρξή τους.

Βέβαια, η απάντησή μου επεκτάθηκε και στις λύσεις, που μπορούσαν και μπορούν, ακόμα, να δοθούν, μέσα, από μια, εξ αρχής και πλήρως, αναθεωρητική στάση και συμπεριφορά της ελληνικής πλευράς, η οποία θα πρέπει να επαναδιαπραγματευθεί από την αρχή και τα πάντα, με τους "εταίρους" της ευρωζώνης, οι οποίοι είναι και οι τοκογλυφικοί δανειστές της χώρας μας και οι βασικοί υπαίτιοι, για την εξελισσόμενη καταστροφή, που αυτή και ο πληθυσμός της υφίσταται και στην οποία καταστροφή πρέπει να μπει ένα τέλος, με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο, ακόμα και με την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, εφόσον η τελευταία παραμένει ως έχει. Δηλαδή, για όσο οι, εντός αυτής, εξακολουθούν να επιθυμούν να παραμείνει, ως νομισματική ζώνη και να μην μετασχηματισθεί σε ομοσπονδία. 

Τον Μάρτιο του 2012, ο κυρ-Ριχάρδος "ξανακτύπησε", με ένα κακόγουστο άρθρο του, με τίτλο "Μια δύσκολη ψήφος", με το οποίο επιχείρησε (παιδαριωδώς, αλλά το γήρας ου γαρ έρχεται μόνον και πολλές φορές εκφράζεται με παλιμπαιδισμό) να αποσυνδέσει τις αναγκαίες (κατά την γνώμη του) "μεταρρυθμίσεις" (στην ουσία, πρόκειται περί ψευδομεταρρυθμίσεων και παλινορθωτικών αντιμεταρρυθμίσεων, που αποσκοπούν στην επαναφορά ενός ψευδοφιλελεύθερου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, πλήρως ελεγχόμενου από την τραπεζιτική γραφειοκρατική ελίτ, που σκοπό έχει να διαλύσει κάθε έννοια κοινωνικού ελέγχου, μέσα από την διάλυση του δημόσιου τομέα, ένα σχέδιο το οποίο, πέρα από κοινωνικά αντιδραστικό, είναι και ανεφάρμοστο, επειδή είναι ουτοπικό και έχει τις ρίζες του σε μια ακραία ιδεολογία - αυτήν του νεοκλασσικού φιλελευθερισμού -, η οποία έχει ένα πλήρως παραληρηματικό περιεχόμενο, το οποίο θέλει να επιβάλει επί της ζώσας πραγματικότητας, δηλαδή να υποτάξει την ευρωπαϊκή κοινωνία στα κελεύσματα και τους κανόνες της τραπεζιτικής τεχνοδομής και να υποτάξει τις οικονομίες της ευρωζώνης υπό τον ζυγό και τον ασφυκτικά θανατηφόρο εναγκαλισμό ενός σκληρού νομίσματος, του ευρώ, χωρίς να υπολογίζει οποιοδήποτε κόστος), που κάνει η Τρόϊκα και το δεύτερο Μνημόνιο του Φεβρουαρίου του 2012, από τις οριζόντιες μειώσεις των μισθών, στο οποίο απάντησα, με ένα σκωπτικότατο σχόλιό μου, αρχικά στο μπλογκ "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ", όπου και δημοσιεύτηκε, στο εκεί αναδημοσιευμένο άρθρο του, εκ των συνεργών στην καταστροφή που υφίσταται ο τόπος, Ριχάρδου Σωμερίτη.

Το ίδιο σχόλιο επεχείρησα να το δημοσιεύσω στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Μεταρρύθμιση", όπου είχε πρωτοδημοσιευθεί αυτό το άρθρο του κυρ-Ριχάρδου, αλλά η σταλινογενής λογοκρισία των αποστειρωμένων ιεροεξεταστών του σύγχρονου τερατογεννήματος, δηλαδή του νεόκοπου σταλινονεοφιλελεύθερου Μεσαίωνα, όπως εμφανίζεται με το στυλ του (και δια χειρός) Μιχάλη Κυριακίδη, έκοψε το σχόλιο στέλνοντάς μου και e-mail, για να μου γνωρίσει την λογοκρισία. Φυσικά ακολούθησε και αλληλογραφία, με τον λογοκριτή, την οποία δημοσιεύω, παρακάτω, μαζύ με το λογοκριμένο σχόλιο.

Προηγουμένως, όμως, για να πάρουμε με μια χρονική σειρά τα γεγονότα, ας ξεκινήσουμε, με τα κείμενα - σχόλια του Ιανουαρίου του 2012, στα οποία, αρχικώς, αναφέρθηκα και μετά θα ακολουθήσουν αυτά του Μαρτίου του 2012 :




"Πραγματικά χρειάζεται ένας πολύ μεγάλος υποκριτικός καθωσπρεπισμός, για να φθάσει κάποιος στο σημείο να υπερασπίζεται το "δίκαιο" των τοκογλυφικών δανειστών του ελληνικού δημοσίου.


Και σε αυτόν τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό επιδίδεται (και) με το παρόν άρθρο του ο "Mr. ατσαλάκωτος", ή, για να θυμηθώ μια παλιά πετυχημένη έκφραση της Μαλβίνας, ο "νυκτερινός επισκέπτης" - περί του κ. Ριχάρδου Σωμερίτη ο λόγος. (Δεν είχε δίκιο και ήσαν απαράδεκτα όσα η μακαρίτισσα είπε για τον πατέρα του, γιατί και η εκλιπούσα έκανε και αυτή τα λάθη της, εξ αιτίας των εμπαθειών από τις οποίες διεκατείχετο).


Πρέπει, λοιπόν, μας λέει ο κ. Ρ. Σωμερίτης, η Ελλάδα να μην απειλεί τους εκπροσώπους των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας, ότι δεν θα πληρώσει τα χρέη της, να σκύψει το κεφάλι, να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών και ... να δεχθεί τα νέα (τοκογλυφικά) δάνεια, που της προτείνουν, για να αυξήσει το, πέραν οιουδήποτε ελέγχου, χρέος της, εις το διηνεκές και επ' άπειρον, μετατρέποντας την κοινωνία της σε μια κοινωνία υπό ένα μοντέρνο καθεστώς πεονίας.


(Ότι τα νέα δάνεια που έδωσαν στην χώρα από τον Μάϊο του 2010, με την υπογραφή της δανειακής σύμβασης και του Μνημονίου, είναι τοκογλυφικά, μας το είπε, εκ του πλαγίου ο ατυχής Ντομινίκ Στρως-Καν πριν έναν μήνα περίπου, από την ... Κίνα. Εκεί ο εκπεσών leader του Δ.Ν.Τ., είπε ότι "δυστυχώς η ευρωζώνη είναι μια ζώνη ανταγωνισμού, χωρίς να συμπληρώνεται από το στοιχείο της αλληλεγγύης, όπως θα έπρεπε να είναι μια νομισματική και οικονομική ένωση". - Εδώ, βέβαια, ο Ντομινίκ Στρως-Καν σφάλλει. Ουδέποτε μια νομισματική και οικονομική ένωση υπήρξε ζώνη αλληλεγγύης. Οι νομισματικές ενώσεις, πάντοτε, υπήρξαν ενώσεις ανταγωνισμού. Γι' αυτό και κατέρρευσαν -. Για να συνεχίσει ο Στρως-Καν, λέγοντας ότι "οι ευρωζωνίτες, όταν η Ελλάδα ζήτησε την βοήθειά τους, της επέβαλαν υψηλότοκα δάνεια, για να την τιμωρήσουν για τις ... αμαρτίες της, με σκοπό να της επιβάλουν μια μεγάλη ύφεση, επίσης για να την τιμωρήσουν, για τις ... αμαρτίες της. Δεν σχολιάζω ηθικά την υπόθεση, αλλά πρέπει να πω ότι από οικονομική σκοπιά, αυτή η πολιτική δεν βοήθησε").


Ο πολύπειρος Γάλλος σοσιαλιστής, επισημαίνοντας την λουθηρανικής προέλευσης ηθική πλευρά του ζητήματος του δανεισμού προς την χώρα μας, δεν είχε άδικο, αλλά η πρακτική πλευρά του ζητήματος βρίσκεται αλλού. Και συγκεκριμένα, βρίσκεται στην καθαρή τοκογλυφία στην οποία επιδίδονται οι άλλες χώρες της ευρωζώνης, σε βάρος της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, όπως ακριβώς πράττουν και εις βάρος της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, που έχουν μπει στην διαδικασία του Μνημονίου και όπως, ακριβώς πράττουν και εις βάρος της Ισπανίας και της Ιταλίας, οι οποίες, ουσιαστικά, βρίσκονται και αυτές σε ένα καθεστώς άτυπου, αλλά πολύ ενεργού Μνημονίου, το οποίο θα πάρει και επίσημη μορφή. (Όταν οι χώρες αυτές υποχρεώνονται να δανείζονται με επιτόκια κοντά στο 7%, τότε ο γαλλογερμανικός άξονας δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να φορτώνει με νέα τοκογλυφικά δάνεια τις χώρες αυτές, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος τους, μόνο και μόνο με την επιτοκιακή και ανατοκιστική επιβάρυνση, γεγονός που τις έχει οδηγήσει στην εν τοις πράγμασι χρεωκοπία, η οποία οδεύει προς επισημοποίηση. Και όλα αυτά, όταν ο Γάλλος πρώην πρωθυπουργός Μισέλ Ροκάρ ρωτάει, δημοσίως, το γιατί πρέπει τα κράτη της ευρωζώνης να δανείζονται με επιτόκιο 6% και οι τράπεζες με επιτόκιο, γύρω στο 1%, ή και μικρότερο και φυσικά ουδεμία απάντηση παίρνει από την ευρωμπατιτραπεζοκρατία και τους πολιτικούς και τους επικοινωνιακούς, καθώς και τους λοιπούς εκφραστές της).


Και μέσα σε όλα αυτά, έρχεται ο κ. Σωμερίτης, για να ψέξει εκείνους, οι οποίοι λένε ότι η χώρα πρέπει να ασκήσει τα διαπραγματευτικά της όπλα και να απειλήσει την μη πληρωμή των δόσεων των τοκογλυφικών δανείων που της έχουν χρεωθεί!!!


Άβυσσος η ψυχή του κ. Ριχάρδου, που βλέπει το όραμά του (την φαντασιακή εικόνα της ενωμένης Ευρώπης, όπως αυτή υλοποιήθηκε από την ευρωζώνη) να καταρρέει και θέλει να την σώσει, σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού, βεβαίως-βεβαίως (για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο Χρήστο Τσαγανέα), υιοθετώντας, πλήρως, την επιχειρηματολογία της ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας.


Ας δούμε, τώρα, τα στοιχεία του τοκογλυφικού ελληνικού χρέους, κατά την περίοδο 2000 -2008, οπότε το ελληνικό δραχμικό χρέος, μετετράπη σε χρέος σε ευρώ και δι' αυτού του τρόπου, κατέστη αδύνατο να πληρωθεί από την ελληνική οικονομία, οδηγώντας την στην παρούσα καταστροφή και η οποία οικονομία, ειρήσθω εν παρόδω δύσκολα θα μπορούσε να πληρώσει ένα χρέος της τάξεως των 75 δισ. € με την παρούσα δυναμικότητά της:


Το 2000 το ελληνικό κράτος όφειλε να αφιερώσει ποσά 23,773 δισ. €, σε πληρωμές δανείων και δανείστηκε 29,875 δισ. €, για να φθάσει το συνολικό χρέος του, στα 143,608 δισ. €.


Το 2001 είχε πληρωμές δανείων 25,509 δισ. € - νέο δανεισμό 31,960 δισ. € και συνολικό χρέος 155,838 δισ. €.


Το 2002 είχε πληρωμές δανείων 33,340 δισ. € - νέο δανεισμό 35,897 δισ. € και συνολικό χρέος 166,117 δισ. €.


Το 2003 είχε πληρωμές δανείων 35,219 δισ. € - νέο δανεισμό 37,968 δισ. € και συνολικό χρέος 171,323 δισ. €.


Το 2004 είχε πληρωμές δανείων 41,465 δισ. € - νέο δανεισμό 50,047 δισ. € και συνολικό χρέος 197,830 δισ. €.


Το 2005 είχε πληρωμές δανείων 42,074 δισ. € - νέο δανεισμό 44,797 δισ. € και συνολικό χρέος 214,142 δισ. €.


Το 2006 είχε πληρωμές δανείων 37,133 δισ. € - νέο δανεισμό 38,748 δισ. € και συνολικό χρέος 225,307 δισ. €.


Το 2007 είχε πληρωμές δανείων 60,920 δισ. € - νέο δανεισμό 61,656 δισ. € και συνολικό χρέος 239,801 δισ. €.


Το 2008 το ελληνικό κράτος είχε πληρωμές δανείων 67,467 δισ. € - νέο δανεισμό 69,661 δισ. € και συνολικό χρέος 262,308 δισ. €.


Τα στοιχεία αυτά είναι απολογιστικά.


Και όλα αυτά, προ κρίσης...


Αρεστόν ή όχι, το γεγονός που συνέβη και κρέμασε την χώρα και τον πληθυσμό της, είναι ότι ο Σημίτης και η εγκληματική του παρέα έβαλε την Ελλάδα στην ευρωζώνη και αυτό το χρέος, μετατρεπόμενο από δραχμές σε ευρώ, δεν μπορεί να πληρωθεί.


Και φυσικά, αυτό το "χρέος" δεν πρέπει να πληρωθεί, αφού είναι καθαρά επιτοκιακό/ανατοκιστικό.


Η χώρα δανείστηκε, την περίοδο 2000 - 2008, για τις δικές της ανάγκες μόλις 33,709 δισ. € και καλείται να πληρώσει ένα χρέος που την ίδια περίοδο σχεδόν διπλασιάστηκε, ενώ τώρα αγγίζει τα 380 με 400 δισ. € και το 2013, μετά το κούρεμα - αν αυτό είναι επιτυχές - θα ξαναφθάσει στα 400 δισ. € !


Και αυτό το τοκογλυφικό χρέος ο κ. Σωμερίτης θέλει να το πληρώσει η χώρα αγόγγυστα!!!


Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι...




Αυτό που πρέπει να κάνουμε Γιώργο είναι το να διαπραγματευτούμε, με καταστρωμένα σχέδια, για όλα τα πιθανά ενδεχόμενα, έχοντας καταστήσει σαφές σε όλους ότι η χώρα μας δεν είναι δεδομένη, ότι έχει προετοιμαστεί για όλα τα σενάρια, εντός και εκτός ευρωζώνης και ότι εννοεί αυτό που λέει.


Και ο καλύτερος τρόπος, για να δείξει και να πείσει ότι εννοεί αυτά που λέει, είναι το να είναι ξεκαθαρισμένο και σε εκείνους που θα πάρουν τις σχετικές αποφάσεις και σε αυτούς που θα συμμετέχουν στην διαπραγματευτική ομάδα, ότι, όντως, η χώρα θα προχωρήσει ακόμα και στα χειρότερα, για την ευρωζώνη σενάρια, αν οι διαπραγματεύσεις - οι οποίες πρέπει να είναι εξαντλητικές και να ξανατοποθετήσουν όλα τα ζητήματα, εξ αρχής - καταλήξουν σε αδιέξοδο.


Όταν οι εντός Ελλάδας καταλήξουν σε αυτην την πρωταρχική απόφαση, τότε και οι άλλοι - οι ξένοι - θα το ξανασκεφθούν και θα πάρουν τις δικές τους αποφάσεις, γνωρίζοντας το τι έχουν να αντιμετωπίσουν.


Αυτό δεν σημαίνει ότι η χώρα πρέπει να αποχωρήσει, αμέσως, από την ευρωζώνη. Κάθε άλλο. Η χώρα μπορεί να μείνει εντός ευρωζώνης, κηρύσσοντας καθεστώς εκτάκτου ανάγκης (η οποία δεν θα είναι προσποιητή, αφού όντως η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης εδώ και δύο χρόνια τώρα). Και αφού το πράξει αυτό, θα υποχρεώσει τους ευρωζωνικούς θεσμούς (Ε.Κ.Τ. κλπ) να τεθούν στην υπηρεσία αυτού του καθεστώτος, ως οφείλουν, αφού αποτελούν μέρος των ελληνικών κρατικών θεσμών, ιδίως στα νομισματικά ζητήματα.


Και αυτό, πρώτ' απ' όλα, σημαίνει την κοπή νομίσματος (ευρώ), για την εξυπηρέτηση αυτής της έκτακτης ανάγκης και για όσο χρόνο η χώρα τελεί υπό αυτό το καθεστώς.


Αν η γραφειοκρατία της Ε.Κ.Τ. ολιγωρήσει ή αρνηθεί, η χώρα μπορεί και πρέπει να κόψει εκείνη την ποσότητα του νομίσματος (ευρώ) που χρειάζεται, για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της, ειδοποιώντας σχετικά τις Βρυξέλλες και τις νομισματικές αρχές στην Φραγκφούρτη.


Και έτσι μπορεί να τους αφήσει όλους αυτούς να τρέχουν και να μην φθάνουν, μέχρις ότου ξεκαθαρίσουν το ασαφέστατο νομικό καθεστώς, που διέπει τις περιστάσεις εκτάκτου ανάγκης, για ένα κράτος - μέλος της ευρωζώνης, προσφεύγοντας στα ευρωπαϊκά δικαιοδοτικά όργανα, τα οποία είναι πολύ αμφίβολο, ως προς το εάν τους δικαιώσουν, αφού τέτοιου είδους διδικασίες δεν έχουν επαρκώς προβλεφθεί από τις χαοτικές ευρωσυνθήκες...


Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό, αγαπητέ Γιώργο, είναι ότι στην καθημερινή πρακτική των κρατών δεν υπάρχει μόνον ένας δρόμος.


Υπάρχουν πάντοτε πολλοί. Αρκεί να υπάρχουν κατάλληλα σχέδια, επαρκείς ομάδες αποφάσεων και διαπραγμάτευσης. Και φυσικά, τόλμη...




Αυτές οι σκέψεις μου, φίλε Γιώργο, δεν είναι καινούργιες. Ούτε και μου αρέσει να εμφανίζομαι ότι πρωτοτυπώ.


Οι σκέψεις μου αυτές είναι παλαιές, αφού γεννήθηκαν, ψηλαφητά, με την έναρξη της ελληνικής κρίσης. Δες δύο παλαιότερα δημοσιεύματά μου στο μπλογκ μου : «Η σύγχρονη χρηματοπιστωτική τοκογλυφία, μέσω της δημιουργίας του Fiat Money, το ελληνικό δημόσιο χρέος και οι εξωσυμβατικές λύσεις για την αντιμετώπισή του. (Θαρσείν χρη. Καιρός είναι να τυπώσουμε ευρώ)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/03/fiat-money.html και «Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (5). - Όλοι ήσαν πανικόβλητοι (και ο ΓΑΠ και οι δανειστές του). Συνέχεια της ανταπάντησης στον κ. Χαρίδημο Τσούκα» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/5-haridimos-tsoukas.html - στο τελευταίο δες στα σχόλια, που υπάρχουν και όπου εκεί γίνεται μνεία σε αυτό που βάζω ως θέμα συζήτησης, με όσα γράφω.




Από το παρόν (αστικό) πολιτικό προσωπικό, ουδείς φαίνεται ικανός να προχωρήσει προς αυτήν την κατεύθυνση. Και αυτό όχι επειδή δεν γνωρίζουν το τι πρέπει να πράξουν, αλλά επειδή, όπως φαίνεται, το σύνολο του προσωπικού αυτού είναι ψοφοδεές και δεν τολμά να προχωρήσει σε συγκρουσιακές λύσεις με τις Βρυξέλλες, την Φραγκφούρτη, το Βερολίνο και το Παρίσι.


Η αριστερά, από την πλευρά της, βρίσκεται εγκλωβισμένη στον δικό της μικρόκοσμο και στις δικές της ενδογραφειοκρατικές αγκυλώσεις, που την οδηγούν στο να απωλέσει την μεγαλύτερη ιστορική ευκαιρία, από την εποχή της αντίστασης κατά της τριπλής ξενικής Κατοχής την δεκαετία του 1940 και από την εποχή που η Ε.Δ.Α. των Ιωάννη Πασαλίδη και Ηλία Ηλιού έγινε αξιωματική αντιπολίτευση στην χώρα στις εκλογές του 1958. Ειλικρινά είναι να θλίβεται κάποιος με το γεγονός ότι, ενώ το εκλογικό ποσοστό της ελληνικής αριστεράς, στο σύνολό της, την οδηγεί στην πρωτοκαθεδρία, έναντι του αστικού πολιτικού κόσμου, αυτή περί άλλων τυρβάζει, οδηγώντας τον ευρύτερο πληθυσμό της χώρας (ο οποίος είναι διατεθειμένος να τείνει ευήκοον ους σε αυτήν και μάλιστα ολοένα και περισσότερος κόσμος τείνει ευήκοον ους προς αυτήν), στην απογοήτευση και στο αδιέξοδο.


Αυτή η κατάσταση, αν παραταθεί, χωρίς να καταλήξει σε ένα εκλογικό σχήμα της αριστεράς, συγκροτημένο πάνω σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, θα οδηγήσει το εκλογικό σώμα στην - πρόσκαιρη, ίσως - αγκαλιά του καταρρέοντος δικομματισμού, με την ενίσχυση της Ν. Δ., αλλά στην συνέχεια θα στραφεί, κατά ένα μέρος στην απάθεια και κατά ένα άλλο μέρος στην ακροδεξιά.


Και επειδή η κοινοβουλευτική εκδοχή των νοσταλγών του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967 (ο ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη) έχει ενσωματωθεί στην τρέχουσα λογική του υπόδουλου στα κελεύσματα της μεταναζιστικής γερμανικής ελίτ ελληνικού πολιτικού προσωπικού, αυτό που είναι πιθανότερο να συμβεί είναι να ενισχυθούν τα ακροδεξιά σχήματα του Μιχαλολιάκου της "Χρυσής Αυγής", κάτι που μπορεί να πάρει κάποιον χρόνο για να συμβεί, αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι, με δεδομένη την παραπέρα εμβάθυνση της εξαθλίωσης του ελληνικού πληθυσμού, αυτή η όποια χρονική καθυστέρηση, θα αποτρέψει την εξάπλωση του φαινομένου, εάν και εφ' όσον η ελληνική αριστερά εξαολουθεί να βρίσκεται στον κόσμο της και να επιδίδεται στον αγαπημένο της καρεκλοπόλεμο.


Η χώρα με την ολοκλήρωση της επίσημης χρεωκοπίας της, μέσω του PSI , εισέρχεται στην επιταχυνόμενη διαδικασία αργεντινοποίησής της, η οποία θα θυμίζει, ολοένα και περισσότερο την εξέλιξη της κρίσης στην προναζιστική Γερμανία της δεκαετίας του 1930 και θα βυθίζεται στην εξαθλίωση, μέσα από τον μηχανισμό της ελεγχόμενης πτώχευσης του ελληνικού δημοσίου, την οποία εξυφαίνουν οι ευρωζωνίτες και η οποία θα συμπαρασύρει στον όλεθρο και την ελληνική ιδιωτική οικονομία και την ευρύτερη κοινωνία. [Δες σχετικά στο μπλογκ μου το θέμα : "Et preterea censeo Germania metanazistica delenda est. (Η ανακύκλωση των πτωχευτικών ευρωδανείων, η διόγκωση της χρηματοπιστωτικής φούσκας και η συνεχιζόμενη αποδόμηση της ευρωζώνης)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/12/et-preterea-censeo-germania-delenda-est.html ].

Αυτή την εξέλιξη πρέπει, πάση θυσία, να την αποτρέψουμε, με κάθε κόστος. Και πρέπει να ωθήσουμε το πολιτικό προσωπικό της χώρας στο υποχρεωθεί να καταστρώσει τον απαραίτητο σχεδιασμό και να αντισταθεί στις απαιτήσεις της ευρωγραφειοκρατίας και την μοντέρνα αλλά συγχρόνως και μυωπική εθνικιστική πολιτική της γερμανικής ελίτ. Κάτι που φαίνεται και είναι δύσκολο, αλλά αποτελεί όρο επιβίωσης όλων μας..."



Τα παραπάνω αφορούσαν το άρθρο του Ριχάρδου Σωμερίτη, που γράφτηκε στις αρχές Ιανουαρίου του 2012, τότε που ο παλαιοσταλινικός και νυν νεοφιλελευθερίζων αρθρογράφος ανησυχούσε μήπως και δεν γίνει το "ελληνικό PSI", το οποίο χρεωκόπησε και επισήμως, την χώρα!


Το δεύτερο κείμενό μου, που ακολουθεί τώρα και το οποίο είναι, ομολογουμένως, πολύ σκωπτικό, για τα γεροντίστικα καμώματα του κυρ-Ριχάρδου και το οποίο γράφτηκε τον Μάρτιο του 2012, αφορά, όπως έγραψα, το άρθρο του με τίτλο "Μια δύσκολη ψήφος", που το δημοσίευσε, στις 27/3/2012, στην σταλινίζουσα "Μεταρρύθμιση" των "ορφανών του Κώστα Σημίτη", δηλαδή των βλακών "εκσυγχρονιστών" του και κάποιων συνυπεύθυνων, για την παρούσα θύελλα, που ενέσκηψε στην ελληνική κοινωνία, "ανανεωτών" της αριστεράς, μέσα στους οποίους έχει χώσει την μούρη του και ο κυρ-Ριχάρδος.


Αυτό το σκωπτικό κείμενο το έστειλα στο μπλογκ "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ" και αυτό επειδή εκεί διάβασα, για πρώτη φορά μια αναδημοσίευση του άρθρου του κ. Σωμερίτη, στο οποίο και δημοσιεύτηκε στις 27/3/2012 (δείτε το, στο :  http://p-tk.blogspot.com/2012/03/blog-post_27.html ).



Ο Ιωσήφ Στάλιν μπορεί να πέθανε, αλλά οι, πλούσιας εσοδείας και ποικιλίας, επίγονοί του συνεχίζουν το έργο του, έστω και αν η ιστορική τερατογέννεση τους έχει μεταλλάξει σε νεοφιλελεύθερους (ντροπαλούς, ή μη), αποδεικνύοντας ότι το πνεύμα και η μεθοδολογία, που άφησε πίσω του, ζει.


Το βράδυ της ίδιας ημέρας (27/3/2012) το κείμενο αυτό το έστειλα και στους κομφουζιονιστές του ηλεκτρονικού περιοδικού "ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ", όπου είχε, άλλωστε, δημοσιευθεί, για πρώτη φορά, το κείμενο του κυρ-Ριχάρδου (δείτε το, στο : http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=6809 ), για να τεστάρω τις αντοχές τους. Φυσικά, αρνήθηκαν να το δημοσιεύσουν και μου έστειλαν μάλιστα και e-mail, για να μου ανακοινώσουν την άρνησή τους και να με "νουθετήσουν", ως προς το περιεχόμενο των όσων έγραφα. Απήντησα αμέσως στο ιταμό περιεχόμενο του e-mail του Διευθυντή Σύνταξης της "Μεταρρύθμισης" κ. Μιχάλη Κυριακίδη, ο οποίος ανταπήντησε, με δεύτερο e-mail και στο οποίο ακολούθησε και δική μου δεύτερη απάντηση, με την οποία έκλεισε ο διάλογος.


Το περιεχόμενο αυτής της αλληλογραφίας ακολουθεί, αμέσως, μετά το σκωπτικό κείμενο, που οι "αποστειρωμένοι" σταλινοεκσυγχρονιστές λογόκριναν, πιστοί στις παρακαταθήκες, που τους άφησε ο γεννήτοράς τους, ο Ιωσήφ Στάλιν και το οποίο κείμενο έχει ως εξής :






"Αμ, κυρ-Σωμερίτη μου, σ' αρέσει, δεν σ' αρέσει [καταλαβαίνω ότι δεν σου αρέσει, αλλά - τι να κάνουμε; - που έλεγε και το παλαιό ίνδαλμά σου (ξέρεις ποιόν εννοώ, ε; Ναι, ναι, τον Λένιν, φυσικά), θέλεις, δεν θέλεις, θα το υποστείς και αυτό, μέσα στα βαθιά σου γεράματα και για όσο σε αφήνει να τυρανιέσαι ο κακός ... θεός] οι "μεταρρυθμίσεις" σου ταυτίζονται με τις απάνθρωπες μειώσεις των συντάξεων και των μισθών. Και όχι μόνον ταυτίζονται, αλλά τις προϋποθέτουν κιόλας!


Το ξέρεις καλά αυτό, αλλά παριστάνεις τον ανήξερο, μια τακτική που πάντοτε ακολουθούσες, όταν έβλεπες ότι η πραγματικότητα δεν συμβάδιζε με αυτά που προπαγάνδιζες, όπως, ακριβώς, έκανε πάντοτε και το άλλο ίνδαλμά σου, το οποίο ουδέποτε ξέχασες και του οποίου όλα τα "χούγια", τα αντέγραψες, ρε μπαγάσα! (Ξέρεις για ποιόν λέω, κυρ-Ριχάρδε μου; Μα και βέβαια ξέρεις. Ναι ντε! Για τον Στάλιν λέω, αφού σταλίνι ήσουν στην νοοτροπία και σταλίνι, μου παρέμεινες. Αντισταλινικός - από ένα σημείο της ζωής και μετά - στα λόγια και σταλινικός στην πράξη και - το κυριώτερο - στο μυαλό και στην χαρακτηροδομή)!


Γι' αυτό, λοιπόν, άσε τα ... ψόφια! Οι "απάνθρωπες μειώσεις των μισθών", για τις οποίες κόπτεσαι, πάνε γάντι, με τις "μεταρρυθμίσεις" σου! Τροφοδοτούνε οι μεν, τις δε. Κάτι σαν τον Φίλιππο, με τον Ναθαναήλ, κατι σαν τον Πελοπίδα, με τον Επαμεινώνδα, ή κάτι σαν κώλος, με βρακί - που λέει ο λόγος - ένα πράγμα.


(Σε καταλαβαίνω, βέβαια και πάλι, για το "κόψιμο", που σε έχει πιάσει, για τις μειώσεις των μισθών. Κάποια σύνταξη θα έχεις πάρει και αυτός ο μπουχέσας ο Βενιζέλος, θα στην έχει κουτσουρέψει και γι' αυτό, μου σκούζεις, σαν σφαγμένο βόδι, για τις μειώσεις των μισθών - ανάμεσα στα άλλα, μου έχεις γίνει και δραχμοφονιάς! Τι σε πειράζει, δηλαδή, τώρα, στα γεράματά σου και πριν αφήσεις τον μάταιο τούτο κόσμο, για το επέκεινα, εκεί που σε περιμένει, με τις καλύτερες προθέσεις, η φιλενάδα σου η ... Μαλβίνα, να συμβάλεις και εσύ, με το κάτι τι σου, στην "σωτηρία της χώρας"!)


Άντε, ρε μπαγάσα, Ριχάρδε! Με έκανες να θυμηθώ την Μαλβίνα και μελαγχόλησα, διότι θυμήθηκα αυτή την παλιά ρήση, το παλιό γνωμικό του θυμόσοφου ελληνικού λαού, που πάει γάντι στην συγκεκριμένη περίπτωση. Ποιά είναι αυτή η ρήση; Ποιό είναι αυτό το γνωμικό; Δεν σου ξεφεύγει κι' αυτό. Το ξέρεις καλά. Αλλά, επειδή μου έχεις γεράσει και υπάρχει και το Alzheimer, ας σου το θυμήσω :


"Οι καλοί πεθαίνουν νέοι και οι κακοί, γέροι"...


(Όσον αφορά τις μειώσεις των μισθών, πάρ'το απόφαση! Εδώ και πολύν καιρό είναι μέσ' το πρόγραμμα. Και θα εξακολουθήσουν να είναι μεσ' το πρόγραμμα, για, πάρα πολύ καιρό, ακόμα. Και επειδή μου έχεις παραγεράσει, κυρ-Ριχάρδε μου, να είσαι σίγουρος ότι θα τις γευτείς, όσο ζεις. Και μέχρι να πεθάνεις, αύξηση δεν πρόκειται να δεις)...




Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα."





Όσον αφορά την αλληλογραφία μου με τους σταλινογενείς λογοκριτές της "Μεταρρύθμισης" και τον οπερεττικό κ. Μιχάλη Κυριακίδη, αυτή έχει ως εξής :




"Θεωρώ απαράδεκτο, υβριστικό και κακόβουλο το σχόλιό σας, δεν συνάδει με το πολιτισμό που πρέπει να κυριαρχεί στον διάλογο μέσω της «Μεταρρύθμισης». Αν δεν αντέχετε την λογική των επιχειρημάτων και καταφεύγετε σε ύβρεις, δεν χρειάζεται να συμμετέχετε στον διάλογο μέσω αυτού του περιοδικού. Υπάρχουν πάμπολες τέτοιες σελίδες που αρέσκονται σε ύβρεις σαν και τις δικές σας, όπου μπορείτε να εκτονοθείτε. Όταν μάθετε να διαλέγεσθε, εδώ είμαστε...




Είναι αυτονόητο ότι δεν θα δημοσιευτεί το λιβελογράφημα σας




Μιχάλης Κυριακίδης


Δ/ντης σύνταξης της «Μεταρρύθμισης»"








"Το τι θα κάνετε με το κείμενο που έστειλα, είναι δικό σας θέμα. Το μπλογκ είναι δικό σας και φυσικά, μπορείτε και δικαιούσθε να κάνετε ό,τι θέλετε.



Από εκεί και πέρα, το ποιός δεν αντέχει την κριτική, φαίνεται από τις πράξεις του. Και εκείνος, που δεν αντέχει την κριτική, φυσικά, δεν είμαι εγώ. Είσθε εσείς.

Προφανώς, το σταλινικό παρελθόν σας (όπως και ο παλαιοσταλινικός Σωμερίτης, που μου έγινε νεοφιλελεύθερος στα γεράματά του) δεν μπορείτε να το απαρνηθείτε. Γι' αυτό και ασκείτε λογοκρισία, η οποία είναι αχρείαστη, άλλωστε, εφόσον πιστεύετε ότι εγώ είμαι εκείνος που εκτίθεται, με όσα έχω γράψει.


Άντε, "με το καλό", να ανάψετε και κανένα καντήλι στον μακαρίτη γεννήτορά σας - γνωρίζετε ποιόν εννοώ; Τον Ιωσήφ Στάλιν, φυσικά. Πηγαίντε να πάρετε την "θεία φώτιση" από τον τάφο του. Πού ξέρετε; Μπορεί το φάντασμά του - το οποίο, επαξίως, ενσαρκώνετε, με τις πρακτικές σας και τα μυαλά, που κουβαλάτε - να σας δώσει το παράσημο των "ηρώων της σοσιαλιστικής δημοσιογραφίας", για τα έργα και της ημέρες της ελληνικής έκδοσης της νεόκοπης "ΠΡΑΒΝΤΑ", που έχετε εκδώσει...


Αλλά είπαμε : Δικαίωμά σας να πράττετε, ό,τι θέλετε στο μαγαζί σας.


Ως εκ τούτου, no problem.






Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα...






Τάσος Αναστασόπουλος"






"Κύριε Αναστασόπουλε αφήστε αυτά περί σταλινισμού και παραμύθια.



Και μαθετε να κάνετε διάλογο, χωρίς να προσβάλετε τον άλλον και να τον βρίζετε. Μην μας κάνετε μαθήματα δημοκρατίας, όταν αντί να επιχειρηματολογείτε βρίζετε και μοιράζετε ετικέτες. Αν ψάξετε στα σχόλια των άρθρων θα θα βρείτε σχόλια με πολύ αυστηρή κριτική και επιχειρηματολογία. Υβριστές δεν θέλουμε διότι δεν επιθυμούμε να αλληλοβριζόμαστε. σας είπα πως υπάρχουν κατάλληλες σελίδες γι αυτό και αντιλαμβάνομαι από το ύφος σας ότι σας πάνε...


Αλλού τα μαθήματα δημοκρατίας. Αρχίστε κοιτώντας στον καθρέφτη






ΜΚ ".


 
 
"Μου αρέσει, ρε μπαγάσα, εραστή του Λαβρέντυ Μπέρια, που μου το παίζεις και ... θιγμένος.



Ασ'το, δεν σου πάει. Δεν ταιριάζει στον ρόλο του αποστειρωμένου λογοκριτή - κάτι σαν Ιεροεξεταστή, δηλαδή, αν δεν το καταλαβαίνεις - που έχεις, εργολαβικά, αναλάβει.


Όσον αφορά τον καθρέπτη, καλόν είναι να μην κοιτάξεις μέσα σε' αυτόν. Γιατί, εάν κοιτάξεις, θα τρομάξεις, διότι θα δεις την (καταφανώς) τραγελαφική σου φιγούρα, να κατοπτρίζεται, μέσα σε αυτόν.


Άντε και καλή πελατεία στην σύγχρονη "ΠΡΑΒΝΤΑ" σας! Κορόϊδα πολλά δεν θα βρείτε, διότι αυτή την εποχή, τα κορόϊδα έχουν λιγοστέψει. Αλλά, όσο νάναι, όλο και κάποιον ξέμπαρκο αφελή μπορεί να ψαρέψετε.
Και όπως είπαμε : Μην ξεχάσετε το τρισάγιο στον Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς! Θα σας φανεί χρήσιμο, για το είδος της δημοσιογραφίας που ασκείτε. Και όταν πάτε να το κάνετε, μην ξεχάσετε να ανάψετε και ένα κεράκι και στον Μπέρια. Α, ναι - κόντεψα να τον ξεχάσω - και στον Μιχαήλ Σουσλώφ! (Θα είναι κρίμα. Άλλωστε, τόσα πολλά σας έχουν διδάξει).






Dixi et salvavi animam meam. (Και άλλα δεν πρόκειται να πω)..."