Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Where is the E.U. going? (Η προϊούσα αποδόμηση της Ε.Ε. και ο υπαρκτός κίνδυνος, για έναν μεγάλο πόλεμο, στην Ευρώπη. Μιά ανασκόπηση των τρεχουσών εξελίξεων, που αφορούν την ελληνική κρίση, τα δημοψηφίσματα, σε Ολλανδία και Βρετανία και την αντιπαράθεση ΝΑΤΟ - Ρωσίας, στην Βαλτική).



Η παραδοσιακή ελληνική κρίση, που προέκυψε, από την μεθοδευμένη χρεωκοπία του ελληνικού κράτους, τον Απρίλιο του 2010 και η οποία ουδέποτε αντιμετωπίστηκε, φαίνεται, πλέον, ότι έρχεται να συναντήσει τις νέες φουρτούνες, που έχουν ενσκήψει και οδηγούν, στην αποδόμηση της ευρωζώνης και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως συνόλου. Η οπερετική αντιπαράθεση της κυβέρνησης του, παραπάνω, εικονιζόμενου Αλέξη Τσίπρα - η οποία πασχίζει (ματαίως), για την πολιτική της επιβίωση -, με τους δανειστές, γύρω από το πάνσκληρο πρόγραμμα, που της ετοιμάζουν και την ωθούν να εφαρμόσει, χωρίς ουσιαστικό αντίδωρο, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και το Δ.Ν.Τ., δεν είναι η κυριότερη φουρτούνα, ούτε και ο σοβαρότερος κίνδυνος, για τις ευρωπαϊκές ελίτ και την ευρωγραφειοκρατία των Βρυξελλών. Άλλωστε, η ελληνική κυβέρνηση, με την υπογραφή του 3ου Μνημονίου, τον Αύγουστο του 2015, έχει, στην ουσία και εν τοις πράγμασι, παραδοθεί, στους ξένους δανειστές. Μπορεί, βέβαια, η αντιπαράθεση αυτή να εισάγει έναν κάποιο βαθμό δυσκολίας, για τους ευρωζωνίτες και την Δύση, ως σύνολο, αλλά δεν είναι αυτό το βασικό πρόβλημά τους.

Αυτό που συμβαίνει, μπροστά, στα μάτια μας, είναι το απλό γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως ένας ατελής βαμπιρικός οικονομικός θεσμός, που δεν θέλει (και επειδή δεν θέλει, παράλληλα και δεν μπορεί) να μετασχηματισθεί, σε ένα ομοσπονδιακό κράτος, αποδομείται και οδηγείται, στην αποδιοργάνωση και στον θάνατο. Αυτή η προϊούσα διαδικασία αποδόμησης αυτού του εύθραυστου και γεωπολιτικά, ημιτελούς και αλυσιτελούς ευρωπαϊκού οικοδομήματος, βέβαια, δεν είναι - και δεν θα είναι -, καθόλου μια εύκολη υπόθεση. Κάθε άλλο. Είναι δύσκολη. Πολύ δύσκολη. Αλλά έχει δρομολογηθεί.


Το ερώτημα, λοιπόν, είναι : 

Πού πάει η Ευρωπαϊκή Ένωση;  Ή, για να είμαστε επίκαιροι, με το επικείμενο βρετανικό δημοψήφισμα : Where is the E.U. going?


Από την Ολλανδία και το δημοψήφισμα της 6/4/2016, για την συμφωνία σύνδεσης της Ουκρανίας, με την Ε.Ε. (μια συμφωνία, η οποία οδήγησε, στην διάσπαση της ουκρανικής επικράτειας και στην κατάληψη της Κριμαίας, από την Ρωσία), δια του οποίου, σχεδόν τα 2/3 των ψηφοφόρων ψήφισαν, κατά αυτής της συμφωνίας, παρά τις επιθυμίες του ευρωϊερατείου και των ευρωπαϊκών ελίτ, έως την Βρετανία και το προγραμματισμένο δημοψήφισμα της 23/6/2016, για την έξοδο, ή μη, της χώρας αυτής, από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την καθόλου απίθανη προοπτική της επικράτησης των αντιπάλων της παραμονής της Βρετανίας, στην Ε.Ε., το ευρωσκεπτικιστικό κύμα, που σαρώνει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, απειλεί την ίδια την συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού και το ολλανδικό δημοψήφισμα, αλλά και - απείρως περισσότερο - το βρετανικό δημοψήφισμα, αποδυναμώνουν αυτόν τον ευρωπαϊκό υπερεθνικό θεσμό.

Αλλά και η (οριακή, ή μη) υπερψήφιση, από το εκλογικό σώμα, της παραμονής της Βρετανίας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θα αλλάξει την φορά των πραγμάτων. Πιθανότατα, θα την καθυστερήσει, αρκετά, αλλά δεν θα την αλλάξει. Και αυτό θα συμβεί, επειδή, με την ίδια την συμφωνία, που απέσπασε, από τις Βρυξέλλες και από τον γαλλογερμανικό άξονα, ο  συντηρητικός Βρετανός πρωθυπουργός David Cameron, η Βρετανία, ουσιαστικά, θα αποτελεί, από εδώ και πέρα, ένα τυπικό και όχι ουσιαστικό μέλος της Ε.Ε., αφού πέτυχε τέτοιου είδους ρυθμίσεις και εξαιρέσεις, για τον εαυτό της, οι οποίες αντίκεινται, στη ίδια την ουσία των θεσμών και των Συνθηκών, που συγκροτούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως αυτό, που είναι.







Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι, σε ένα δημοψήφισμα, το οποίο προκάλεσε μια εξωσυστημική ομάδα δημοσιογράφων, στην ιστορική ιστοσελίδα των Ολλανδών αναρχικών GeenStijl, οι οποίοι μάζεψαν τις απαιτούμενες 400.000 υπογραφές, για να ζητηθεί και να πραγματοποιηθεί η διεξαγωγή δημοψηφίσματος, για την επίμαχη εμπορική συμφωνία της Ε.Ε., με την Ουκρανία, απέρριψαν, πανηγυρικά, την σύναψη αυτής της συμφωνίας, της οποίας η απόπειρα, για την πραγματοποίησή της, έφερε μεγάλα δεινά, στον πληθυσμό της Ουκρανίας, με τον εμφύλιο πόλεμο, που ξέσπασε, εκεί, εξ αιτίας της απίστευτης ανευθυνότητας των ευρωπαϊκών ελίτ και της, πέραν του Ατλαντικού, κυβέρνησης του έγχρωμου αφεντικού των Ουκρανών ναζιστών.

Αυτήν την πεισματώδη επιμονή, η οποία αποδεικνύει την ύπαρξη ενός συνδρόμου μιας, εφηβικού τύπου, χαρακτηρολογικής ανωριμότητας, στο χώρο των σύγχρονων ευρωελίτ, σε αυτή την βλακώδη και αποδομητική πολιτική, για τον ίδιο τον ευρωπαϊκό χώρο, είναι που απέρριψαν οι Ολλανδοί ψηφοφόροι, οι οποίοι, αντιλαμβανόμενοι την νηπιακή ηλιθιότητα των κατεστημένων ηγεσιών τους, που στήριξαν αυτή την αχρείαστη και επικίνδυνη συμφωνία, την καταψήφισαν, πανηγυρικά.

Προφανώς, το ολλανδικό εκλογικό σώμα αποφάσισε, με την μεγάλη πλειοψηφία του 61%, εν πλήρη συνειδήσει, να απορρίψει τις επιταγές του ευρωϊερατείου και της κατεστημένης ψοφοδεούς ελίτ και της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Mark Rutte, που ασκεί την τρέχουσα πολιτική διαχείριση, στην Ολλανδία, γνωρίζοντας (ή, έστω, υποψιαζόμενο) τους μεγάλους κινδύνους, στους οποίους τίθεται η Ευρώπη. 

Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι πήραν την απόφαση να βάλουν φρένο, στις βλακείες των ηγετών τους και των λοιπών ηγεσιών της Ε.Ε. και εκμεταλλεύτηκαν την θεσμική δυνατότητα της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος. Και έπραξαν καλά, εμπλέκοντας την ευρωπαϊκή ηγεσία και την ευρωγραφειοκρατία, σε μια θεσμική διελκυστίνδα, η οποία πηγαίνει πίσω, τους αρχικούς σχεδιασμούς και βαθαίνει την ουσιαστική θεσμική κρίση του υπερκρατικού οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι επιπτώσεις από το καταθλιπτικό, για την ευρωελίτ, αποτέλεσμα του ολλανδικού δημοψηφίσματος, στην συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, στο δημοψήφισμα της Βρετανίας, δεν θα περάσουν απαρατήρητες. Μπορεί να μην είναι καθοριστικές, αλλά η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση, που επικρατεί, στο βρετανικό εκλογικό σώμα, είναι τόσο ρευστή, που, τελικά, όλα μετρούν, όσο μικρά και αν φαίνονται.

Έτσι, εάν, στις 23/6/2016, οι Βρετανοί ψηφίσουν, κατά πλειοψηφία, υπέρ της εξόδου της χώρας τους, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην ουσία, μεσομακροπρόθεσμα, την εκθεμελιώνουν, αφού αυτός ο υπερκρατικός ευρωθεσμός δεν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του και θα καταρρεύσει. Η φορά των πραγμάτων θα είναι τέτοια, που αυτό θα συμβεί, ούτως, ή άλλως, νωρίτερα, ή αργότερα.

Αλλά, ακόμη και αν το βρετανικό εκλογικό σώμα ψηφίσει - οριακά, ή μη -, υπέρ της παραμονής της Βρετανίας, στην Ε.Ε., αυτό που θα αλλάξει, απλώς, είναι το time table της ευρωενωσιακής αποδόμησης, η οποία θα αποκτήσει χαλαρότερους ρυθμούς, αλλά, ουδόλως, θα εκλείψει, αφού, όπως είπαμε, η ίδια η συμφωνία την οποία υπέγραψε ο David Cameron, είναι μια συμφωνία, εκ συστάσεως, αποδομητική, αφού, ουσιαστικά, καθιστά την βρετανική συμμετοχή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως μια συμμετοχή, η οποία λειτουργεί, μέσω μιας ατέλειωτης σειράς εξαιρέσεων, από το κοινοτικό κεκτημένο.






Έτσι, με την συμφωνία αυτή, η Βρετανία τίθεται, με το ένα πόδι, εκτός της Ένωσης. Βέβαια, μπορεί, με αυτόν τον τρόπο, η διαδικασία άμεσης αποδόμησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προσωρινά, να αναστέλλεται. Και προφανώς, αναστέλλεται, αλλά, φυσικά, σε καμμία περίπτωση, δεν τερματίζεται. Κάθε άλλο, αφού η ίδια η Συμφωνία είναι, εκ του περιεχομένου της, αποσταθεροποιητική, για την Ένωση.

Το κυριότερο όλων είναι ότι, με αυτή την Συμφωνία, η Βρετανία και το βρετανικό κοινοβούλιο επανακτούν την εθνική κυριαρχία, στην βρετανική επικράτεια, αφού, πλέον, η βουλή των κοινοτήτων θα μπορεί να εισάγει και να ψηφίζει νομοθετήματα, τα οποία θα αντίκεινται και θα καταργούν την νομοθεσία της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, την ίδια στιγμή, που, με την Συμφωνία αυτή, η Ε.Ε. αναγνωρίζει τον εαυτό της, όχι, ως μια οικονομική περιοχή, με το ευρώ, ως επίσημο νόμισμα, αλλά, ως μια πολυνομισματική οικονομική περιοχή, της οποίας όλα τα νομίσματα έχουν την ίδια ισχύ και διαχρονική αναγνώριση.

Το επίσημο μονοπώλιο του ευρώ, με την Συμφωνία Βρετανίας - Ε.Ε. καταργείται και η βρετανική λίρα και τα άλλα εθνικά νομίσματα των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δεν είναι μέλη της ευρωζώνης, παύουν να αντιμετωπίζονται, ως προσωρινές νομισματικές μονάδες, οι οποίες υπάρχουν, εν όψει της αντικατάστασής τους, από το ενιαίο κοινό νόμισμα - το ευρώ.

Και φυσικά, στην πορεία του χρόνου, η ίδια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν πρόκειται να μείνει αλώβητη, από αυτή την εξέλιξη, αφού οι βρετανικές κυβερνήσεις θα απαιτούν να έχουν λόγο, στα πεπραγμένα της, καθώς και στις υποθέσεις της ευρωζώνης, στην οποία, βέβαια, η Βρετανία δεν είναι - και δεν πρόκειται να γίνει - μέλος, αλλά έχει κάθε λόγο να ερωτάται και να συναποφασίζει, για όλες εκείνες τις αποφάσεις, που λαμβάνονται, από την ευρωζώνη και την Ε.Κ.Τ. και σχετίζονται, με τα βρετανικά οικονομικά συμφέροντα. Αυτή, άλλωστε, είναι έννοια της αναγνώρισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως πολυνομισματικής οικονομικής ένωσης και περιοχής.

Και αυτός, ακριβώς, είναι ο λόγος, για τον οποίο η Βρετανία πέτυχε και επέβαλε αυτή την καθοριστική διαφοροποίηση των ευρωσυνθηκών, επιτρέποντας, στον εαυτό της να μένει μέλος της Ε.Ε., Ένα μέλος, όμως, το οποίο είναι a la carte και με ένα, απολύτως, ιδιότυπο και εν δυνάμει, αποδομητικό, για την Ένωση καθεστώς μέλους, το οποίο, πιθανότατα, στο μέλλον, θα ζητήσουν και άλλες χώρες, να ισχύσει, για τον εαυτό τους.

Αλλά δεν είναι μόνον, ο υπερκρατικός θεσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κινδυνεύει. Η ίδια η ευρωπαϊκή ήπειρος, αμέσως, μετά την ουκρανική κρίση, παραμένει, σε μια κατάσταση, η οποία θυμίζει τις παραμονές ενός νέου ευρωπαϊκού πολέμου, ο οποίος θα μετατραπεί, σε παγκόσμιο, όσο και αν κάτι τέτοιο δεν είναι ορατό, στο ευρύ κοινό. Και τούτο, επειδή τους Αμερικανούς, όπως έχω και στο παρελθόν γράψει τους "τρώει ο πισινός τους".



Από τις τελευταίες προειδοποιητικές αψιμαχίες, που μόλις πριν ελάχιστες ημέρες έγιναν, στην Βαλτική Θάλασσα, κοντά, στον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ, ανάμεσα στo αντιτορπιλικό πλοίο "Donald Cook" του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού και την ρωσική πολεμική αεροπορία, γεγονός, το οποίο δείχνει ότι η Ρωσία δεν αφήνει αναπάντητη την νατοϊκή παρουσία, στην ευαίσθητη αυτή περιοχή και θα επιμένει να ανατρέψει τις ισορροπίες, που διαμορφώθηκαν, εις βάρος της, μετά την πτώση της "Σοβιετικής Ένωσης", μέχρι την, μόλις, πρόσφατη σύγκρουση, στο Ναγκόρνο - Καραμπάχ, ανάμεσα, στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο, με τρόμο, οι Αμερικανοί αντιλαμβάνονται ότι θα οδηγηθεί, με το καλό, ή με το άγριο, στο να γίνει ένας δορυφόρος της Ρωσίας, αφού η οποιαδήποτε γειτνίαση των Η.Π.Α., στην περίκλειστη Κασπία Θάλασσα δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή, από τον Βλαντιμίρ Πούτιν και την κυβερνώσα ρωσική ελίτ, αλλά και την επικείμενη αντιπαράθεση των Δυτικών, με την Ρωσία, γύρω, από την ένταξη του Μαυροβουνίου και των άλλων χωρών των Βαλκανίων, στο ΝΑΤΟ, η Ευρώπη, ως ήπειρος οδηγείται, στην γεωπολιτική αποσταθεροποίηση.

Μπορεί ο John Kerry, ανοησιολογώντας να είπε, μόλις χθες, ότι μπορούσαν να καταρρίψουν τα πολεμικά αεροπλάνα της Ρωσίας, που άσκησαν μια, επιθετικού τύπου, προειδοποιητική παρενόχληση, μέσω χαμηλών πτήσεων και ελιγμών, που, κατά τους Αμερικανούς,  ήσαν "μη ασφαλείς" και χαρακτηρίστηκαν, ως "αντιεπαγγελματικοί", στο "Donald Cook", που έπλεε, στην Βαλτική Θάλασσα, αλλά η δυτική ηγεσία γνωρίζει, πολύ καλά και ελάχιστα, καταφέρνει να κρύβει τον τρόμο της, ότι η ρωσική ηγεσία δεν αστειεύεται και θα καταβύθιζε τον αμερικανονατοϊκό στόλο, στην περιοχή, αδιαφορώντας, για τις συνέπειες. 

(Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά, που το συγκεκριμένο πολεμικό πλοίο των Η.Π.Α. είχε άσχημες εμπειρίες, στην εποφή του, με τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Το "Donald Cook" έχει υποστεί, στο πρόσφατο παρελθόν, πολύ χειρότερα παθήματα, αφού είναι το πλοίο, το οποίο, πριν δύο χρόνια, στις 12 Απριλίου 2014, όταν, κατά την διάρκεια της ουκρανικής κρίσης, είχε εισέλθει, στην Μαύρη Θάλασσα, τυφλώθηκε, από τα ρωσικά ηλεκτρονικά συστήματα, με αποτέλεσμα όλες οι οθόνες του πλοίου, να τεθούν, εκτός λειτουργίας, από ένα άοπλο βομβαρδιστικό, τύπου Su-24 Fencer, το οποίο, όμως, είχε ιδιαίτερα και φυσικά, άγνωστα ηλεκτρονικά συστήματα, που απενεργοποίησαν το διαβόητο αμερικανικό σύστημα "Aegis", όπως και το συγκρότημα τερματικής αεράμυνας "Phalanx", που υποτίθεται ότι προστάτευε το "Donald Cook". Το τραγικό, για τους Αμερικανούς, ήταν ότι, παράλληλα, στα 90 λεπτά, που διήρκεσε, αυτό το τηλεπικοινωνιακό black out, ο Αμερικανός πλοίαρχος ήταν υποχρεωμένος να παρακολουθεί, το τί συμβαίνει, με τα ... κυάλια, την ίδια στιγμή, που ένα άλλο ρωσικό Su-24 Fencer πετούσε, πάνω από το αμερικανικό πλοίο, προσομειώνοντας έναν υποτιθέμενο βομβαρδισμό του, επί 12 φορές. Τελικά, όταν το ρωσικό αεροπλάνο απομακρύνθηκε και γύρισε, στην βάση του, τότε, το ραντάρ του "Donald Cook" έδειξε στις οθόνες του πλοίου, ένα κενό μπλέ χρώματος, Έναν δηλαδή, υποτιθέμενο, ως καθαρό ουρανό. Το αμερικανικό αυτό πλοίο έπεσε θύμα του αποκαλούμενου, ως Khibiny-M, αλλά μη, επισήμως, επιβεβαιωμένου ρωσικού συστήματος σύγχρονου ηλεκτρονικού πολέμου, το οποίο μπορεί να καταστρέψει κάθε ηλεκτρονική επικοινωνία του αντιπάλου και την ηλεκτρονική λειτουργία κάθε πολεμικού οπλικού συστήματος. Προφανώς οι Ρώσοι έπιασαν πελάτη το "Donald Cook" και όπου το βρουν, του κάνουν διάφορα χουνέρια).

Αυτό, που δεν λέει ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών έχει να κάνει, με την αιτία, για την οποία έχει αναπτυχθεί όλη αυτή η πυρετώδης δραστηριότητα, στην Βαλτική Θάλασσα, με την αγχώδη αμερικανική στρατιωτική παρουσία, στην περιοχή αυτή. Και η αλήθεια είναι ότι, πίσω, από όλα αυτά βρίσκεται ο επίμονος φόβος των Δυτικών ότι η Ρωσία κάποια στιγμή (και πάντως, όχι στο ομιχλώδες μακρινό μέλλον), θα επιτεθεί, αιφνιδιαστικά και θα καταλάβει την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής.

Ο φόβος αυτός των Δυτικών δεν είναι, καθόλου, αβάσιμος. Απεναντίας, η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως πολλές φορές, στο παρελθόν, έχουμε επισημάνει, δεν είναι ο Παναμάς του Manuel Norriega και όταν κρίνει ότι πρέπει να πραγματοποιήσει αυτό, που φοβούνται οι Δυτικοί, θα το πράξει.  Απλούστατα, θα προχωρήσει, σε αυτό, που θα σχεδιάσει να πράξει και θα αδιαφορήσει, για το τί επιθυμεί και για το τί θα πράξει η αμερικανική ηγεσία.

Βέβαια, η αμερικανική αντίδραση, σε μια τέτοια ενέργεια της ρωσικής ελίτ, δεν είναι, εκ των πραγμάτων, εξαναγκαστική και δεν πρέπει να θεωρείται, ως δεδομένη. Οι Αμερικανοί δεν είναι, καθόλου σίγουρο, ότι θα πολεμήσουν, για τους Πολωνούς, ή τους Λιθουανούς, ή, για οποιουσδήποτε άλλους. Το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα πολεμήσουν. Θα το αποφύγουν και ίσως, να επιχειρήσουν να το πράξουν, μέσω αντιπροσώπων. Αλλά αυτό παραμένει μια υπόθεση. Μπορεί αυτή να είναι βάσιμη, αλλά παραμένει, απλώς, μια υπόθεση, η οποία μένει να επιβεβαιωθεί, ή να διαψευστεί, από την πραγματικότητα.   

Έτσι, ο κίνδυνος της μετατροπής της ευρωπαϊκής ηπείρου, σε ένα εκτεταμένο πεδίο πολεμικών μαχών, πυρηνικής εξαέρωσης πληθυσμών και κύματος εκατομμυρίων προσφύγων, μετά το ξέσπασμα της ουκρανικής κρίσης, τον Φεβρουάριο του 2014, παραμένει, πάντοτε, παρών και θα είναι άμεσος, εάν, πρωτίστως, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και γενικότερα, η Δύση, δεν συνετισθούν και δεν σταματήσουν τις, βλακωδώς, επικίνδυνες πολιτικές, τις οποίες ακολουθούν, απέναντι, στην ρωσική στρατιωτική υπερδύναμη.

Όλα αυτά μαζύ, αυτό το υπερεθνικό μόρφωμα, που, συμβατικά, αποκαλούμε, ως "Ευρώπη" δεν μπορεί - και δεν θα μπορέσει - να τα διαχειρισθεί. Χρειάζεται, επειγόντως, σύνεση και νηφαλιότητα. Και αν  οι ευρωπαϊκές ηγεσίες συνετισθούν, τότε και η αμερικανική ηγεσία θα αναγκασθεί να προσαρμοσθεί. 

Και αυτό η αμερικανική διοίκηση θα το πράξει, επειδή δεν θα έχει χειροκροτητές και βοηθούς, στην ανεύθυνη πολιτική, που ασκεί. Και φυσικά, αυτή την πολιτική ο Barack Hussein Obama θα την εγκαταλείψει. Όπως το ίδιο θα πράξει και ο όποιος διάδοχός του, στην αμερικανική προεδρία, μετά τις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου.

 Μέσα σε αυτά τα διεθνή δεδομένα, είναι βέβαιο, ότι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, κάνει ό,τι μπορεί, για να εκμεταλλευθεί αυτή την κατάσταση, που τείνει να διαμορφωθεί, εν όψει του βρετανικού δημοψηφίσματος και των υπόλοιπων εξελίξεων, στον ευρωπαϊκό και τον εξωευρωπαϊκό χώρο, αλλά τα περιθώρια, που έχει, είναι, απολύτως, περιορισμένα και μικρού βεληνεκούς, εξ αιτίας της πορείας, την οποία ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, επέλεξαν να ακολουθήσουν, το καλοκαίρι του 2015.

Παρ' όλ' αυτά, μετά την (πύρρειο) νίκη της, στις βουλευτικές εκλογές της 20/9/2015, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας την επισφαλή θέση του κόμματός της και η οποία θέση απέρρεε, από το, βαρύτατα, καταθλιπτικό και πιεστικό, για την ελληνική κοινωνία, περιεχόμενο του 3ου Μνημονίου, το οποίο απεδέχθη ο Αλέξης Τσίπρας, υπογράφοντας, στην κυριολεξία, ό,τι έφεραν, μπροστά του, οι θεσμικοί δανειστές της χώρας, ροκάνισε τον χρόνο, που κύλισε, από τότε, μέχρι τις ημέρες μας και συνεχίζει να τον ροκανίζει, ελπίζοντας ότι θα προλάβει τις επικίνδυνες, για την ευρωενωσιακή ισορροπία, εξελίξεις, που έρχονται.

Αρχικά, ήταν το προσφυγικό πρόβλημα, στο οποίο πόνταρε η κυβέρνηση. Τώρα, είναι το αμφίρροπο βρετανικό δημοψήφισμα και οι επιπτώσεις μιας επαπειλούμενης ελληνικής κρίσης, στο τελικό αποτέλεσμα της σχετικής ψηφοφορίας, καθώς και οι αναταράξεις, που θα προκύψουν, εάν το αποτέλεσμα οδηγήσει την Βρετανία, εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακόμη και η υποψηφιότητα, για την ένταξη του Μαυροβουνίου, στο ΝΑΤΟ, όπως και των άλλων βαλκανικών χωρών, που δεν έχουν ενταχθεί, στην ατλαντική συμμαχία - υποτίθεται ότι - έδωσε κάποια όπλα, στην ελληνική κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν κέρδισε, τίποτε το ουσιώδες. Και φυσικά, θα υποταχθεί, στις βουλήσεις των ξένων δανειστών. Όχι, για κανέναν άλλο λόγο, αλλά, επειδή δεν έχει και δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο, εκτός από το να αποχωρήσει, από την εξουσία.

Αλλά, για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ένα τέτοιο εγχείρημα δεν είναι, πραγματικά, επιθυμητό. Εκτός αυτού, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι και τόσο εύκολο, όσο φαίνεται. Ο κομματικός μηχανισμός, που έχει απομείνει, μετά την διάσπαση του περασμένου Αυγούστου και οι υποστηρικτές του, έχουν αποκτήσει και έχουν αρχίσει να δένονται, με τα (μικρά και μεγάλα) προσωπικά και άλλα συμφέροντα, που σχετίζονται, με την άσκηση της κυβερνητικής και κρατικής εξουσίας. Ως εκ τούτου, δεν είναι - και δεν θα είναι - πρόθυμοι, για μια τόσο γρήγορη απομάκρυνση, από την άσκηση της εξουσίας και από τα συμφέροντα, που συνδέονται, με την κατοχή της. Κάθε άλλο.

Ως εκ τούτου, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και αν, διαδικαστικά, κωλυσιεργήσει, όσο και αν προσπαθεί να απομακρύνει το Δ.Ν.Τ., προκειμένου να επιτύχει μια τελική συμφωνία, επί των - ούτως, ή άλλως - δυσβάστακτων μέτρων λιτότητας, που έρχονται -, η οποία να μπορεί να καταστεί (έτσι, θέλει να πιστεύει) διαχειρίσιμη, στο τέλος θα υποχρεωθεί να προσαρμοσθεί, ή να αποχωρήσει από την εξουσία, αφού, όπως έχει, σαφώς και κατηγορηματικώς, διαβεβαιώσει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Wolfgang Schäuble, "σε καμία περίπτωση δεν θα επιτρέψουμε, σε οποιονδήποτε να μας εκβιάσει. Εμείς τηρούμε τη συμφωνία και το ίδιο θα πρέπει να πράξουν και οι άλλοι".

Αλλά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με το 3ο Μνημόνιο, που υπέγραψε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και τον Ν. 4336/14-8-2015, τον οποίο ψήφισαν όλα τα νεομνημονιακά και παλαιομνημονιακά κόμματα, πριν διαλυθεί, πρόωρα, η απελθούσα βουλή των βουλευτικών εκλογών της 25/1/2015, έχοντας αποδεχθεί την επίτευξη, πρωτογενών πλεονασμάτων, στους κρατικούς προϋπολογισμούς, των επομένων ετών, της τάξεως του 3,5% του ΑΕΠ, βρίσκεται, σε, εξαιρετικά δυσχερή θέση. Αυτό συμβαίνει, διότι ο Αλέξης Τσίπρας και οι, περί αυτόν, γνωρίζουν, πολύ καλά, ότι τέτοιου είδους στόχοι είναι, απλώς, ανεφάρμοστοι. 





Το δυστύχημα, για όλους αυτούς που οδήγησαν τα πράγματα, στο σημερινό αδιέξοδο, είναι ότι, φυσικά, η απαίτηση των δανειστών και η συναφής υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης, για την επίτευξη αυτών των άπιαστων στόχων, δεν πρόκειται να συνοδευτεί, από μια κάποια άμεση ελάφρυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους, αφού, μέχρι στιγμής (και αυτή η "στιγμή" φθάνει, έως το 2025), ο Wolfgang Schäuble, βασιζόμενος στην τρέχουσα ανάλυση για την βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους, δεν βλέπει να υπάρχει κάποια ανάγκη, για την αναδιάρθρωσή του, θεωρώντας ότι όλη αυτή η συζήτηση, για το ελληνικό δημόσιο χρέος, γίνεται, επειδή η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει την βούληση να εφαρμόσει τα συμφωνημένα μέτρα, που προβλέπονται, στο 3ο Μνημόνιο. 

Ως εκ τούτου, ο μόνος στόχος, τον οποίο έχει μπροστά της η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου είναι αυτός, που έχει υπογράψει, στο 3ο Μνημόνιο. Ο εξωπραγματικός στόχος της επίτευξης, από εδώ και πέρα, πρωτογενών πλεονασμάτων του 3,5% του ελληνικού ΑΕΠ, στους κρατικούς προϋπολογισμούς, ο οποίος, σύμφωνα με τους (ορθούς) υπολογισμούς του Poul Tοmsen, πρέπει να συνοδεύεται, με την άμεση λήψη εξοντωτικών μέτρων λιτότητας, τα οποία, για να αποδώσουν και να επιτύχουν τον στόχο αυτόν, πιθανότατα, θα πρέπει να φθάσουν, στο ύψος των 8 δισ. €. Και ίσως, μάλιστα, να χρειαστεί να το ξεπεράσουν.

Και όπως, πολύ παραστατικά, είπε, μόλις προχθές, η γενική διευθύντρια του Δ.Ν.Τ. Christine Lagarde, οι Έλληνες πρέπει να γίνουν ήρωες και να επιτύχουν αυτόν τον παρατεταμένο, επί σειρά ετών, στόχο των πρωτογενών πλεονασμάτων του 3,5% του ΑΕΠ, στους κρατικούς προϋπολογισμούς. Αλλά, όπως, η ίδια πρόσθεσε, αυτό μπορεί να γίνει, μόνο, μια φορά, αφού, μακροπρόθεσμα, αυτός ο στόχος είναι ανέφικτος.  

Ως εκ τούτου, οι Αλέξης Τσίπρας, Γιάννης Δραγασάκης, Γιώργος Σταθάκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος και όλη αυτή η παρέα (μαζύ με το γελοιογραφικό μόρφωμα των "53", που σκόρπισαν, στους πέντε ανέμους και τους πήραν τα κύματα της θαλασσοταραχής), που, εν συνόλω, εν χορώ και εν πλήρει συνειδήσει, παρέδωσαν, την χώρα, στις ορέξεις των ξένων δανειστών και ο Πάνος Καμμένος, ως μικρός εταίρος τους, στην κυβέρνηση, θα υποστούν, ούτως, ή άλλως, τις συνέπειες των επιλογών τους.

Και φυσικά, όλοι αυτοί θα είναι άξιοι της μοίρας τους. Ουδείς θα τους λυπηθεί. Το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να τους λυπηθούν οι ξένοι δανειστές, οι οποίοι, ουδόλως, αποκλείεται, κάποια στιγμή, μετά το βρετανικό δημοψήφισμα να οδηγήσουν την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, σε μια ανεπιθύμητη και εξαναγκαστική έξοδο της Ελλάδας, από την ευρωζώνη, ανεξαρτήτως, του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, στην Βρετανία.

Πολύ περισσότερο, μια τέτοια εξαναγκαστική "επιλογή", προς την έξοδο της Ελλάδας, από την ευρωζώνη, δεν αποκλείεται να επιβληθεί, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, από τους ξένους θεσμικούς δανειστές του ελληνικού κράτους, εάν το δημοψήφισμα έχει ως αποτέλεσμα την υπερψήφιση της εξόδου της Βρετανίας, από την Ε.Ε., αφού μια τέτοια δυσμενής, για την Ευρωπαϊκή Ένωση, εξέλιξη, θα επιτρέψει, τον πειραματισμό, με, πάσης φύσεως, νομιζόμενα, ως "εξυγειαντικά", χειρουργεία.

Ίδωμεν.

Αλλά, πέρα, από την παρούσα ελληνική  κυβέρνηση, η αλήθεια είναι ότι, παράλληλα, ουδείς πρόκειται να λυπηθεί και τις πανικοβλημένες ευρωπαϊκές ελίτ, εάν αυτές δεν συνετισθούν.

Και αυτοί, που πρώτοι δεν πρόκειται να λυπηθούν αυτές τις πανικοβλημένες και ψοφοδεείς ελίτ της ευρωπαϊκής υποηπείρου, είναι οι πληθυσμοί, που κατοικούν, σε αυτήν...


23 σχόλια:

Ιαπετος είπε...

Το σίγουρο είναι ότι το μορφωμα αυτό που λέγεται ευρωζωνη θα κατάρρευσει. Και αυτοί που θα πάθουν την μεγαλύτερη ζημιά θα είναι οι Γερμανοί πρώτοι και καλύτεροι. Εμείς τουλάχιστον μια ντομάτα και 2 κότες θα βάλουμε να τρώμε. Αυτοί οι μπαγλαμαδες που το μόνο που παράγουν είναι μηχανές, τι θα τρώνε;;; Πιστονια και μπουζί;;; Ίδωμεν

TassosAnastassopoulos είπε...

Αυτό, που έχει σημασία, στην παρούσα φάση, είναι να ηρεμήσουν όλοι, διότι ο κίνδυνος ενός γενικευμένου πολέμου, με την χρήση πυρηνικών όπλων, στην Ευρώπη, είναι παρών. Οι Δυτικοί - και πρώτοι, απ' όλους οι Ευρωπαίοι - οφείλουν να αποδεχτούν την προοπτική ένταξης της Ρωσίας, στους δυτικούς θεσμούς, οι οποίοι, παράλληλα, πρέπει να αλλάξουν, ριζικά. Και φυσικά, πρέπει να προχωρήσουν, σε ουσιαστικές συζητήσεις, για την κατάρτιση της ατζέντας, γύρω από το θέμα αυτό.

Εννοείται ότι και η Ε.Ε. δεν μπορεί να μείνει, όπως είναι. Οφείλει να μετεξελιχθεί και να αυτοκαταργηθεί, ομοσπονδιοποιούμενη. Δεν είναι, πλέον, λειτουργική - αν και η Συμφωνία με την Βρετανία της δίνει ευκαιρίες, για μεγάλες θεσμικές αλλαγές, αν αυτή η Συμφωνία γενικευθεί και επεκταθεί και στα άλλα κράτη της Ένωσης. Ως εκ τούτου, πρέπει να ανοιχθεί η προοπτική, για την συγκρότηση μιας ευρασιατικής ένωσης, με, εντελώς, άλλους κανόνες, στην κατεύθυνση μιας ευρείας ομοσπονδίας κρατών.

Δύσκολα πράγματα. Πολύ δύσκολα. Αλλά αναγκαία. Αλλιώς, δεν μένει τίποτε άλλο, από την επιστροφή, στα κυρίαρχα εθνικά κράτη, με όλα τα καλά τους Αλλά και όλα τα κακά τους, παράλληλα...

Ιαπετος είπε...

Εξαιρετικά δύσκολο αυτό. Πρέπει να συνυπαρξουν έθνη με αιώνες αντιπαραθεσεων μεταξύ τους. Θα δούμε πως θα εξελιχθεί η κατάσταση. Πάντως σε γενικές γραμμές δεν είναι καλά τα πράγματα

TassosAnastassopoulos είπε...

Ναι. Και δύσκολα και άσχημα είναι τα πράγματα, πλανητικώς.

Και μπορεί να γίνουν χειρότερα. Πολύ χειρότερα...

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ είπε...

Τάσο τώρα τελευταία πολύ τον μελετάς τον πόλεμο και δυστυχώς έχεις δίκαιο που ανησυχείς

TassosAnastassopoulos είπε...

Ο παγκόσμιος πόλεμος θα είχε γίνει, προ πολλού - ίσως και να είχαν γίνει περισσότεροι του ενός πολέμου -, εάν δεν υπήρχαν αυτά τα πυρηνικά οπλοστάσια, που υπάρχουν. Ο φόβος την απόλυτης καταστροφής, από την χρήση των πυρηνικών όλων τον - τους - απέτρεψε.

Αλλά, τώρα, πια, η αλήθεια είναι ότι μπορεί να γίνει ένας διευρυμένος πόλεμος, που θα περιλαμβάνει και την χρήση πυρηνικών όλων. Και αυτό μπορεί να γίνει, είτε, στην Ευρώπη, είτε στον περιοχή που περιβρέχεται, από τις θάλασσες της Νότιας Κίνας. Αυτός ο πόλεμος (ή οι πόλεμοι) μπορεί να μετεξελιχθεί (ή να μετεξελιχθούν), σε παγκόσμιο (παγκόσμιους).

Αλλά, έστω και να μην μετεξελιχθούν, σε παγκόσμιους πολέμους, τέτοιου είδους, "περιορισμένοι" πόλεμοι (οι οποίοι, αν γίνουν, θα είναι πολυεθνικοί) θα είναι και καταστροφικοί, αφού, σε αυτούς, θα εμπλέκονται οι στρατιωτικές υπερδυνάμεις του πλανήτη.

Η διακήρυξη του νέου ρωσικού αμυντικού δόγματος, για την χρήση, από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, πυρηνικών όπλων, εφ' όσον κριθεί ότι κινδυνεύουν τα ζωτικά συμφέροντα, η ασφάλεια και η ύπαρξη του ρωσικού κράτους, ακόμη και αν ο αντίπαλος (δηλαδή, κατ' ουσίαν, οι Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ) δεν έχει επιτεθεί και δεν έχει χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, είναι πολύ σαφής, για τους κινδύνους, που αντιμετωπίζει η παγκόσμια κοινότητα. Και ειδικότερα ο ευρωπαϊκός χώρος.

Ως εκ τούτου, απαραίτητο είναι πόλεμοι, τέτοιου είδους, να μην γίνουν. Και φυσικά, δεν είναι μοιραίο να γίνουν. Μπορούν, κάλλιστα, να αποφευχθούν.

Και αυτό είναι, που πρέπει να γίνει...

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ είπε...

Από την άλλη όπως σε ξαναείπα Τάσο και οι Ρώσοι φοβούνται μην τους επιτεθούν οι Αμερικάνοι με πυρηνικά όπλα, αυτό που εδώ φαντάζει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας εκεί υπάρχει ως εν δυνάμει μελλοντική πραγματικότητα ακόμα και μέσα στο μυαλό του μέσου Ρώσου. Νομίζω ότι το νέο ρώσικο αμυντικό δόγμα μόνο σε μια τέτοια περίπτωση θα ενεργοποιηθεί και στην πράξη, ούτως ή άλλως δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αμφισβητήσει η Αμερική την ύπαρξη του Ρώσικου κράτους, οι διάφοροι οικονομικοί αποκλεισμοί και επιθέσεις είναι φτερό στον άνεμο.
Βέβαια για μένα υπάρχει και το ενδεχόμενο να συνεχιστεί το μοίρασμα μικρότερων ή ασθενέστερων χωρών με διάφορους τρόπους ανάμεσα στην Ρωσία και τη Δύση. Αυτό δηλαδή που θέλουν οι Ρώσοι και τρελαίνει τους άπληστους Αμερικανούς

Ανώνυμος είπε...

Το θέμα είναι τι μπορούμε να περιμένουμε εμείς από αυτήν την Ευρώπη...Δεν πρόκειται για Ευρώπη των λαών και της αλληλεγγύης αλλά της κερδοσκοπίας και των τραπεζιτών...Το να αναζητάει ο Τσίπρας στηρίγματα απο την Σοσιαλοδημοκρατία του Ολάντ που η δημοφιλία του έχει πεσει στο μηδεν με ολα τα συνδικατα στους δομους και απο τον Σούλτς που δεν έχει καμμία δυνατότητα παρέμβασης και δεν αποτελεί στην ουσία διαπραγματευτικό εταίρο είναι χαμένο παιχνίδι και γινεται μόνο για εντυπώσεις...Θα έπρεπε ο Τσίπρας να έχει καταλάβει προ πολλού που παει η Ευρώπη -άλλωστε μαζι με τον Σουλτς ήταν και οι δύο υποψήφιοι πρόεδροι της ΕΕ το 2014 και όφειλε να ξέρει- και να έχει λάβει τα μέτρα του και να μην αναγκάζεται να τρέχει στο και πεντε για να βρει υποστήριξη οταν έχει ήδη συνθηκολογήσει...Αυτά θα πρεπε να τα ειχε προβλέψει και να ειχε λάβει τα μέτρα του...Τωρα πλεον αυτο που καταλαβαίνουν οι Ευρωζωνίτες είναι οτι έχει περιέλθει σε πολύ δύσκολη θέση και αναπόφευκτα θα ειναι ευάλωτος σε οτιδήποτε πίεση του ασκηθεί..Το αστείο ειναι ότι ο ίδιος ενδεχομενως να νομίζει οτι δίνει στην ΕΕ την εικόνα σκληρου διαπραγματευτή και μεταρυθμιστη της Ευρώπης!!!Αν θέλουν να μας αναγκάσουν σε νεα ασφυξία πολύ απλά θα τραβήξουν την διαπραγμάτευση ως τον Ιουλιο που λήγουν ομολογα ECB και ΙMF, δεν θα έχουμε λεφτά να εξοφλήσουμε και προ νεου default να δεχθούμε τα νέα μέτρα που προτέινει ο Tόμσεν!!!Τόσο απλά!
ΝΙΚΟΣ

Ανώνυμος είπε...

Ειναι πολυ δυσκολο να επιτεθουν ο ένας εναντιον του αλλου.

Έτσι είναι η διπλωματία στην πυρηνική εποχή. Όλοι σκέφτονται με όρους φον Κλαυσεβιτς που είναι κατά βάσει οικονομικοι. Οποιος έχει πιο πολλους πόρους θα υπερισχύσει, πράγμα το οποιο δεν ισχύει την πυρινικη εποχή. Και δεν ισχύει γιατί ο ηττημένος πριν παραδοθεί θα σου κάνει την χώρα ακατοικητη για πάντα.

7000 πυρηνικές κεφαλές έχει η Αμερική και κάποιες εκατοντάδες παραπάνω η Ρωσία, σε σύγκριση με τους επόμενους (Κινα, Αγγλία, Γαλλία κλπ.) που εχουν γυρω στα πεντακόσια. Ο λόγος ύπαρξης τόσο μεγάλου αποθέματος απο τις δύο πρώτες (απόθεματος χτισμενου κατα τον ψυχρό πόλεμο), είναι σε κάθε περίπτωση αιφνιδιαστικης επίθεσης, το κλάσμα τον πυρηνικών που θα επιβιώσει, ακόμα και πολυ μικρο σε ποσοστο, να μπορεί να σπείρει τον όλεθρο παγκοσμιως.
Οποτε οπως γίνεται ευκολα κατανοητό οι επομενες πυρινικες δυνάμεις δεν μπορούν να συναγωνιζονται. Π.χ. η πρόσφατη μελέτη στη Βρετανία που συνιστουσε μια απάντηση σε πυρινικη προσβολή, για την αποφυγή χειροτερων.

Η Αμερικανοί το γνωρίζουν αυτο βεβαίως. Γνωρίζουν και τους Ρώσους οτι δεν ειναι κάποιοι θερμοκεφαλοι που ψάχνονται για καυγά. Επι 70 χρόνια κουμανταραν μαζι τον πλανήτη, και η μη ύπαρξη μεγαλων πολέμων οφείλεται κυριως σε αυτους τους δυο.

Το ευρωτσιρκο που εφάπτεται καταρχας της Ρωσίας (ότι και να κάνουν οι αμερικανοι ακομα και κατα λαθος , κατα πασα πιθανότητα δεν θα το πληρωσουν γιατι ειναι μακρια), ξεδοντιασμενο απο στρατιωτική δύναμη, που δεν είναι καν σίγουρο καν οτι η μια χωρα θα πολεμήσει για την άλλη, εχει αναλαβει να τσιγκλαει την αρκούδα.

Και μια κλαίγεται και μια φοβεριζει τους Ρώσους, οι οποίοι συνηθως ουτε καν φοβεριζουν. Απλα ανακοινώνουν.
Ακομα και αυτό το ευρωτσιρκο το λεει έλλειψη δημοκρατίας.

Έχει απόλυτο δίκιο ο Τάσσος. ΕΥΡΩΤΣΙΡΚΟ.

NF είπε...

Ενδιαφερουσα η παρατηρηση του TassosAnastassopoulos, οτι αν χυθει το πρωτο αιμα με τη βρεττανικη εξοδο και τραυματιστει τοσο βαρια η ΕΕ τοτε οιΕυρωζωνιτες θα αφησουν τις μεχρι τωρα πολιτικες αναστολες και θα μας πεταξουν εξω.("εξυγιαντικο χειρουργειο").

Ο χαρακτηρισμος "ευρωτσιρκο" ειναι μαλλον επιεικης για τις στρατιωτικες δυνατοτητες των Ευρωπαιων.

Ιαπετος είπε...

Η κυρηξη ενός πυρηνικού πολέμου ισοδυναμεί απλά με την καταστροφή του κόσμου. Απλά και κατανοητά πιστεύω. Αυτό το γνωρίζουν όλοι και για αυτό δεν θα τα χρησιμοποιησουν (μάλλον). Τα πυρηνικά υπάρχουν καθαρά για λόγο φοβητρου. Βέβαια επειδή υπάρχουν και παλαβοι και ποτέ δεν ξέρεις, δεν είναι απίθανο ένα πρωινό να βλέπουμε μανιτάρια σε live σύνδεση. Επίσης δεν έχει κανένα νόημα να φοβόμαστε για έναν πυρηνικό πόλεμο, γιατί απλά δεν μπορούμε να προφυλαχθουμε ή να αντιδρασουμε. Το σίγουρο πάντως είναι ότι όποιος χώνει την μύτη του σε ξένες δουλειές το ζητάει ο οργανισμός του το ξύλο. Δυστυχώς θα είμαστε μάλλον μάρτυρες κοσμοιστορικων κακών γεγονότων. Ίδωμεν

Ιαπετος είπε...

Όσο για το ευρωτσιρκο, σας παρακαλώ να μην βριζετε τα τσίρκο. Στα τσίρκο πηγαίνουμε, διασκεδαζουμε γελάμε κτλ. Αυτό το πράγμα που λέγεται ΕΕ μία λέξη του ταιριάζει :ΚΑΡΚΙΝΟΣ

TassosAnastassopoulos είπε...

Οσον αφορά την άμεση επίθεση της μιας στρατιωτικής υπερδύναμης, εναντίον της άλλης (Η.Π.Α. και Ρωσίας), μια τέτοια ενέργεια, μπορεί να μην είναι εύκολη - και δεν είναι, καθόλου, εύκολη, αντίθετα, είναι πάρα πολύ, εως ανυπέρβλητα, δύσκολη - στην παρούσα συγκυρία, αλλά αυτό, που συμβαίνει σήμερα, δεν σημαίνει ότι θα ισχύει, για πάντα.

Όπως έχω ξαναγράψει, τα επιτελεία των δύο στρατιωτικών υπερδυνάμεων (και από κοντά και η Κίνα) επεξεργάζονται τα σενάρια του απολύτως, επιτυχούς πρώτου μαζικού πυρηνικού πλήγματος, που θα καταστήσει ανίκανο τον αντίπαλο να απαντήσει, όταν το υποστεί - η, τουλάχιστον, εάν αυτός μπορέσει να απαντήσει, οι συνέπειες, που θα υπάρξουν, για αυτόν, που έδωσε το πρώτο πλήγμα, να είναι ανεκτές και διαχειρίσιμες. Αυτό είναι το πλαίσιο των στρατιωτικών συσχετισμών δυνάμεως, μέσα στο οποίο κινούνται και επιδιώκουν να πραγματοποιήσουν τα στρατιωτικά επιτελεία. Εάν και όταν το πραγματοποιήσουν (ή, πιθανότατα, όταν θα υποθέσουν, ή θα νομίσουν ότι είναι, βέβαιη η πραγματοποίηση του), τότε, θα είναι οι κυβερνήσεις των υπερδυνάμεων, που θα αποφασίσουν την υλοποίηση του εγχειρήματος του πρώτου πυρηνικού πλήγματος, σε μαζικό επίπεδο.

Και εδώ, είναι, που τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Και αυτό, επειδή ο πειρασμός θα είναι πολύ μεγάλος. Παρά πολύ μεγάλος. Και η σχετική απόφαση, για την εφαρμογή του σχεδιασμού, θα είναι πολύ περισσότερο εύκολη, από όσο φαίνεται.

Θα θυμισω, εδώ, ότι, όταν η "Σοβιετική Ένωση" του Ιωσήφ Στάλιν έγινε πυρηνική δύναμη, η κυβέρνηση του προέδρου Harry Truman δέχτηκε σκληρή κριτική, για το γεγονός ότι δεν εκμεταλλεύτηκε το χρονικό διάστημα, κατά το οποίο οι Η.Π.Α. ήσαν η μόνη πυρηνική δύναμη, στον πλανήτη και δεν κατέστρεψε τον αντίπαλο. Αυτό, που, τότε, θεωρήθηκε λάθος, πιθανότατα, να μην το ξανακάνουν οι Αμερικανοί, εάν νομίσουν ότι θα έχουν την δυνατότητα να τσακίσουν την Ρωσία, χωρίς σοβαρά αντίποινα.

Και για τους Ρώσους, δεν αλλάζουν τα πράγματα. Και γι αυτούς, ο πειρασμός θα είναι πολύ μεγάλος, εάν θεωρήσουν ότι θα μπορέσουν να υπερισχύσουν, με ένα κόστος, που θα είναι διαχειρισιμο.

Από εκεί και πέρα, το ρωσικό δόγμα του περιορισμένου πρώτου πυρηνικού πλήγματος, κατά του αντιπάλου, εάν και όταν η ρωσική ηγεσία κρίνει ότι διακυβευεται η ύπαρξη και η ασφάλεια, όπως και τα ζωτικά συμφέροντα του ρωσικού κράτους συναρτάται, με την αποτροπή της δημιουργίας συνθηκών, που θα καθιστούν ευάλωτη την Ρωσία, απέναντι, σε μια επίθεση των αντιπάλων της. Έτσι, π.χ., έχει καταστήσει σαφές, στις Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, ότι πυραυλικά συστήματα γύρω από την ρωσική επικράτεια, δεν είναι και δεν θα γίνουν αποδεκτά. Και ότι, εαν εγκατασταθούν, θα πληγούν, χωρίς άλλη προειδοποίηση.

Η Ρωσία έχει θέσει και άλλες προϋποθέσεις απροειδοποίητης περιορισμένης πυρηνικής επίθεσης, κατά των αντιπάλων της (στην Ουκρανία, στην Γεωργία και αλλού, αφού δεν είναι διατεθειμένη να δει τα οπλικά συστήματα των Η.Π.Α. να την περικυκλώνουν και να βρίσκονται μια ανάσα, από την Μόσχα) και θα πράξει αυτά τα οποία λέει, διότι δεν μπορεί να επιτρέψει την δημιουργία των προϋποθέσεων, που είναι πολύ πιθανό, κάποια στιγμή να επιτρέψουν, στις Η.Π.Α. να επιτύχουν το πρώτο μαζικό πυρηνικό πλήγμα, κατά των ρωσικών στόχων, στην επικράτεια τους. Ούτε, φυσικά, θα επιτρέψει, στους νατοϊκούς να μαζέψουν στρατό, ο οποίος θα μπορεί να βρεθεί, στα ουκρανορωσικά σύνορα, που βρίσκονται, απέναντι, σε μια πεδιάδα. που απέχει, περίπου, 800 χλμ, από την Μόσχα. Γι αυτούς τους λόγους, η ρωσική ηγεσία κόβει, μια και καλή, τον βήχα και τις ονειρώξεις των Δυτικών, με το δόγμα του περιορισμένου πρώτου πυρηνικού πλήγματος και ξεκαθαρίζει την θέση της, για να γνωρίζουν όλοι οι άλλοι το τί έχουν να αντιμετωπίσουν.

Ώς εκ τούτου, όλα θα κριθούν, σε επίπεδο εκτιμήσεων, για τις δυνατότητες των αντιπάλων και την αποφασιστικότητα των, εκάστοτε, ηγεσιων των υπερδυνάμεων. Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις, θα ληφθούν (και έτσι, λαμβάνονται) οι σχετικές αποφάσεις.

Και αυτό είναι, απολύτως, επικίνδυνο. Και θα καταστεί, στο μέλλον, ακόμη περισσότερο, επικίνδυνο, όταν, στο παιχνίδι, θα μπει, ως στρατιωτική υπερδύναμη και η Κίνα...

Vasilis είπε...

Εθνικά κυρίαρχα κράτη μαλλον δεν υπάρχουν τη σημερινή εποχή. Ολη η γη μετατρέπεται σε μια παγκόσμια αγορά των πολυεθνικών οπου χωρις εμπόδια θα δραστηριοποιούνται και θα μετακινούνται οπου θέλουν, με συνέπειες καταστροφικές για τους πολίτες.

Το 80% του παγκοσμίου εμπορίου ελέγχεται απο μερικές δεκάδες αλληλο-συνδεόμενες πολυεθνικές (που εχουν υπο τον άμεσο και έμμεσο έλεγχο τους πολλές χιλιάδες θυγατρικές σε όλο το κόσμο) και που κατα βάση εδρεύουν στις G7 χώρες.

http://www.zerohedge.com/news/2013-11-24/10-corporations-control-almost-everything-you-buy
http://www.zerohedge.com/sites/default/files/images/user3303/imageroot/2013/11/20131124_o10corps.jpg

Στην ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίσης οδηγούν ολες αυτες οι συμφωνίες "ελευθέρου" εμπορίου (NAFTA, TTIP, TRANSPACIFIC PARTNERSHIP κλπ), οι νεοφιλελεύθεροι κανόνες που επιβάλλουν οι ΗΠΑ μεσω διάφορων οργανισμων (IMF, WTO, WORLD BANK κλπ) και οι υπερεθνικές οικονομικές/νομισματικές ενώσεις τύπου ΕΕ/ΟΝΕ.

Οσα κράτη αποτέλεσαν εμπόδιο έχουν βγει απο τη μέση. Και δεν ειναι τυχαίο οτι οι ΗΠΑ κατέστρεψαν όσες χώρες (Λιβύη, Ιράκ, Συρία κλπ) είχαν κατα βάση κλειστες και κρατικά ελεγχομενες οικονομίες. Αντίθετα, δικτατορικά μεσαιωνικού τύπου καθεστωτα (Σαουδική Αραβία, Καταρ, ΗΑΕ κλπ) είναι υπο αμερικανική προστασία αφου ειναι "open for business".

Η Ρωσία λογω του πρόσφατου σοβιετικού παρελθόντος και της στρατιωτικης της ισχυος παραμένει μια σχετικά κυρίαρχη χώρα και δεν έχει ενταχθεί πλήρως στους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης (με εξαίρεση την ενταξη στο WTO το 2012).
Επι Πουτιν μάλιστα άρχισε να αποσυνδέεται (και αυτό εξοργίζει τις δυτικές ελιτ).

Ωστόσο σε συγκριση με την εποχή της ΕΣΣΔ, η σημερινή Ρωσία είναι σε δεινή οικονομική και γεωστρατηγική θέση. Η ΕΣΣΔ είχε μια αυτάρκη οικονομία με κρατικό έλεγχο πάνω στη παραγωγή και το εξωτερικό εμπόριο ενω οι εμπορικές τις σχέσεις ήταν κατα βάση με τις συμμαχικές σοσιαλιστικές χώρες του Ανατολικού μπλοκ. Η Ρωσία οχι μόνο έχασε την Ανατολική Ευρώπη αλλα και τις τεράστιες εκτάσεις και πλουτοπαραγωγικούς πόρους των σοβιετικών κρατών που ανεξαρτητοποιήθηκαν. Επίσης κατα τη μετάβαση στο μαφιόζικου τύπου καπιταλισμό, καταστράφηκε ενα πολύ μεγάλο μέρος της βιομηχανικής της δύναμης, τεράστια κρατική περιουσία λεηλατήθηκε απο μαφιόζους, ξενες πολυεθνικές απέκτησαν τον ελεγχο πολλων αγορών, και ο πρωην σοβιετικός στρατός ηταν υπο παροπλισμο κλπ

Τα τελευταία χρόνια η Ρωσία επανεξοπλίζεται με πολυ γρήγορους ρυθμούς σα να ετοιμάζεται για πολεμική συγκρουση. Ενώ και η δυναμική αντίδραση σε Κριμέα και Συρία δείχνει οτι όλα είναι πιθανα για ενα πόλεμο στην Ευρώπη....

Οσο για την Ελλάδα, θα καταλήξει οριστικά να γίνει μια τριτοκοσμική μπανανία σε μερικά χρόνια. Μια τεράστια εθνική και κοινωνική καταστροφη προδιαγράφεται. Και δείχνει να το έχει αποδεχθεί και η μεγάλη μερίδα του αποχαυνωμένου ελληνικού λαού που σταδιακά συνηθίζει στη μόνιμη κατασταση μιζέριας (με 40% ανεργία, μισθους 400 ευρώ, capital controls, και χιλιαδες περιφερόμενους λαθρομετανάστες). Και όλα αυτα γιατί αραγε ? Για να μείνουν στην "Ευρώπη" και να έχουν "Ευρω" ?

Η καταστροφη της χώρας εχει βέβαια και την υπογραφή της τοπικης ελιτ που σε πλήρη συμφωνία με τους ξένους προχώρησε σε αυτη τη λεηλασία της Ελλάδος. Ολα ηταν προαποφασισμενα και προσχεδιασμένα να γίνουν. Το κόσμο τον αποβλακώσαν με τους
αντι-μνημονιακους προεκλογικους θεατρινισμούς ( "λεφτα υπάρχουν" του Τζεφρυ., σκίσιμο μνημονιων απο Σαμαρά και Τσίπρα κλπ) και τη τρομολαγνεία περι εξόδου απο το ευρώ.

NF είπε...

@tassosanastassopoulos

Διαπιστωνω μετα λυπης οτι ειστε προθυμος να χαψετε οτι ανοησια διαβαζετε στο Διαδικτυο. Η ρωσικη στρατιωτικη τεχνολογια ειναι αξιολογη, και συγκρισιμη με τη δυτικη, αλλα δεν ειμαστε υποχρεωμενοι να πιστεψουμε οτι ενα Su-24 τυφλωσε κοτζαμ αμερικανικο αντιτορπιλλικο. Τα σουπερ ηλεκτρονικα συστηματα του Su-24 ουδολως απετρεψαν την καταρριψη του απο ενα μικρουλι τουρκικο F-16 με εναν πυραυλο AMRAAM.

Συνιστω να ειστε πιο προσεκτικος αγαπητε..........

TassosAnastassopoulos είπε...

Θα ήταν καλύτερο να ήσουν περισσότερο ενημερωμένος, αγαπητέ NF...

[Το τύφλωσε, το άτιμο, το "Ντόναλντ Κουκ"! Και ήταν και πανάρχαιο - το Σουχόϋ. Και μάλιστα, ανιχνεύτηκε, από το αμερικανικό αντιτορπιλλικό (πριν αυτό τυφλωθεί) ότι πετούσε άοπλο. Ήταν μια απλή επίδειξη δύναμης, η οποία έκανε τους νατοϊκούς να τα κάνουν, πάνω τους και να φύγουν, γρήγορα, από την Μαύρη Θάλασσα].

Απλώς, οι μαγκιές των Αμερικανών και των νατοϊκών τελείωσαν...


Ιαπετος είπε...

Το ρωσικό στην εν λόγω καταρριψη ήταν ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΤΙΚΟ και Ένα, τα δε τουρκικά ήταν Δύο και ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ. Οι συγκρίσεις είναι αστοχες. Σαν να είμαι εγώ ολμιστης και να μου την πέφτουν από απέναντι μια ακροβολισμενη διμοιρία. Ποιος θα νικήσει;;;;

NF είπε...

Ενω οι μαγκιες των Τουρκων περνανε;
Ωστε το παλαιο Su-24 μπορει να τυφλωσει τα υπερσυγχρονα θηριωδη ρανταρ των αμερικανικων αντιτορπιλλικων. Και τοτε πώς το Su-24 του μακαριτη σμηναρχου Πετσκόφ δεν τυφλωσε και το πολυ μικροτερων δυνατοτητων, μεγεθους και ισχυος ρανταρ του τουρκικου F-16 που καθοδηγουσε τον πυραυλο AIM-120 AMRAAM εναντιον του;

Δεν ξερω αν το Su-24 τυφλωσε το αμερικανικο αντιτορπιλλικο, ξερω ομως οτι ο αντιαμερικανισμος σας τυφλωσε την κριση σας αγαπητε. :))))

ΥΓ: Βεβαιως οι τουρκικες μαγκιες κοπηκαν με το μαχαιρι οταν ο Βλαδιμηρος εστειλε το υπερμαχητικο Sukhoi-35 στη Συρια.

Ανώνυμος είπε...

Σχετικά με το περιστατικό οι ρωσοι έχουν βγάλει το εξής ανέκδοτο.

Cooking= νέος ρωσικός αεροπορικό όρος. Σημαίνει να πετάς ξυστά με το Donald Cook μια μερα που τυγχάνει να έχουν βουλωσει οι τουαλέτες του...

Ανώνυμος είπε...

NF οι συγκρίσεις που κανεις ειναι αστοχες.

Προφανως και το να τυφλωνει τα ηλεκτρονικα ενος πλοιου δεν ειναι και το πρωτο καθηκον ενος βομβαρδιστικου. Η συσκευη ηλεκτρονικων αμντιμετρων προφανως και δεν ανηκει στο στανταρ εξοπλισμο ενος βομβαρδιστικου. Μαλλον αναρταται στο φτερο κατα περιπτωση.

Απο την αλλη ενα βομβαδριστικο ειναι το καταλληλο αεροσκαφος για να στειλεις εναντιον ενος πλοιου χωρις αεροπορικη υποστηρηξη. (Ειναι σιγουρα υποτιμητικο για τον αντιπαλο να κανουν την δουλεια δυο βομβαρδιστικα, αντι για πιο εξειδικευμενη αποστολη οπου αλλος κανει την παρεμβολη, αλλος την προσβολη, αλλος φυλαει τσιλιες και ολοι μαζι συνεργαζονται και πολλαπλασιαζουν ετσι την ισχυ τους.)

Οπως ειναι καταλληλο και για να βοβμαρδισεις χαμηλης τεχνολογικης αξιας στοχους οπως πχ τζιχαντιστες.

Η δουλεια για την οποια ΔΕΝ ειναι φτιαγμενα, ειναι να μπλεξουν με μαχητικα. Τα βομβαρδιστικα θελουν υποστηρηξη απο μαχητικα σε αυτη την περιπτωση.

Οι ρωσοι μαλλον δεν περιμεναν να υπαρχει τρελλος που θα τα πειραξει. (μπορει και να ηθελαν μια δικαιολογια... που τωρα την εχουν)

Ο σουλτανακος εμπλεκεται ενεργα και στην Κεντρικη Ασια πλεον...

Ανώνυμος είπε...

Μια μικρη επεκταση στην συζητηση περι πυρηνικων.

Βεβαιως και υπαρχει περιπτωση να αλληλοσυγκρουστουν ποι δυο πυρηνικες υπερδυναμεις.

Επειδη παιζουν τα ρεστα τους. Αλλα ειναι εξαιρετικα απιθανο να εξουδετερωσει η μια την αλλη με αιφνιδιαστικο κτυπημα. και τοτε ξερουν και οι δυο τι ακολουθει.

Για να γινει αντιληπτο για την μιλαμε πρεπει να δουμε την δομη και τις δυνατοτητες των στρατιγικων δυναμεων.

Οι στρατηγικες δυναμεις των δυο μεγαλων ειναι ξεχωριστες οντοτητες μεσα στο στρατο τους. Πρεπει να εμπλεκουν περιπου 5 000-20 000 στελεχη (ευκολα χρηματοδοτουμενες σε περιπτωσεις γενικευμενων κρισεων, ωστε να σταθουν στο υψος των περιστασεων)

Απο τις περιπου 7 000 πυρηνικες κεφαλες, ενας πολυ ικανος αριθμος δεν μπορει να προσβληθει αιφνιδιαστικα. Κοινως θα ειναι θαμμενες πολλες εκατονταδες μετρα κατω απο την γη, σε διαφορα μερη ανα τις χωρες, οποτε ειναι εκτος παιχνιδιου.

Οταν περασει το αιφνιδιαστικο πληγμα, υπαρχουν στη θεση ακομα και αυτοματοποιημενα συστηματα απαντησης σε τετοια κτυπηματα. Δηλαδη ακομα και χωρις να υπαρχει κανενας που να δωσει την εντολη για ανταπαντηση αυτη θα υπαρξει.

Εκτος αυτου πρεπει να υπολογισουμε και τα συστηματα που ειναι σε διασπορα εκτος των συνορων των υπερδυναμεων. Αεροσκαφη, πλοια, υποβρυχια.

Εδω ειναι που υπερτερουν οι ρωσοι.
Αν υπαρχει μια ευρεως γνωση και αναγνωρισμενη υπεροχη των ρωσων απεναντι στους αντιπαλους τους οσον αφορα τα οπλικα συστηματα, αυτη ειναι στα υποβρυχια.

Οχι μονο στα πυρηνοκινητα, αλλα ακομα περισοτερο στα συμβατικα φεροντα πυρινικους πυραυλου. Οι αποκαλουμενες και μαυρες τρυπες (κλασεις Varshavyanka, Kilo, Improved Kilo, Lada).

Για να καταλαβουμε τι μπορει να κανει ενα τετοιο υποβρυχιο. Λιγες μερες πριν εκπνευσει το μορφωμα τις ΕΣΣΔ, ειχε γινει επιτυχως το εξης πειραμα, μοναδικο ακομα στον κοσμο. Ενα τετοιο υποβρυχιο ειχε εκτοξευσει ολο το φορτιο πυρινικων πυραυλων (16) σε 3.5 λεπτα απο βαθος 50 μετρων (συνολικα 700 τονους φορτιο). Υπολογιστε οτι ο καθε πυραυλος φερει ως και δεκα πυρηνικες κεφαλες, συνολο 160.

Και η αποσταση εκτοξευσης οπως καταλαβαινετε θα ειναι παρα πολυ μικροτερη απο τα 800 χλμ που χωριζουν την Μοσχα απο την Βαρσοβια.

Εαν καποιος διερωταται πως ξεπερασε η ρωσια την εποχη Γελτσιν και ποιος την αφησε να ξαναγινει υπερδυναμη, εδω θα παρετε μεγαλο μερος της απαντησης.

Ακομα και η εποχη Τρουμαν δεν θα μπορουσε να ειναι διαφορετικη Τασσο.

Και οι λογοι ειναι οι εξης

1. Η μικρη ισχυς των τοτε μεσων.

2. Το μικρο υπο χτησημο αποθεμα.

3. Το τεραστιο μεγεθος της χωρας. Οι ρωσοι πρεπει να εκτιμουσαν οτι θα μπορουσαν να μετεγκατασταθουν σε αλλα μερη μεσςα στην χωρα. Εχουν αποδειξει οτι δεν εχουν ταμπου, οπως οταν παρεδωσαν την Μοσχα στον Ναπολεοντα.

Οποτε κατα τα 3,5-4 χρονια που οι αμερικανοι ειχαν την υπεροχη, δεν πρεπει να ιδρωσε παρα πολυ το αυτι τους.
Αποδειξη οτι αυτα τα χρονια δεν εκαναν και πουθενα ιδιαιτερα πισω..

Γιαννης

TassosAnastassopoulos είπε...

Όσον αφορά το περιστατικό, με το "Donald Cook", τον Απρίλιο του 2015, στην Μαύρη Θάλασσα, αλλά και ένα ανάλογο, στον εναέριο χώρο της Συρίας, το 2015, υπάρχει το σχετικό βίντεο με την αφήγηση του Paul Craig Roberts. Τελικά, κάποια πράγματα τα πληροφορηθήκαμε, γύρω από το τι συνέβη, τότε. Και οι διασταυρωμένες πληροφορίες, που έχουν κυκλοφορήσει, έχουν επιβεβαιώσει το γεγονός (π.χ. , για το οποίο υπάρχει επίσημη ανακοίνωση των Η.Π.Α., χωρίς αναφορά, στις σχετικές λεπτομέρειες, που έχουν διαρρεύσει.

Βέβαια, πάντοτε, είναι χρήσιμη και αναγκαία η επανεξέταση των σχετικών πληροφοριών, αλλά είναι προφανές ότι κάτι συνέβη, εκείνη την εποχή και αυτό το κάτι πρέπει να ήταν πολύ άσχημο, για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις.

Όσον αφορά την εποχή του Τρούμαν, προφανώς, Γιάννη, το σχετικό πυρηνικό απόθεμα των Η.Π.Α. ήταν μικρό, αλλά, σε συνδυασμό, με μια οργανωμένη, από τις Η.Π.Α., πολυεθνική επίθεση, κατά της "Σοβιετικής Ένωσης", θα μπορούσε να ήταν επιτυχής.

Επίσης, είναι προφανές ότι ένα τέτοιο εγχείρημα, εκείνη την εποχή, ήταν δύσκολο. Και μάλιστα, πολύ δύσκολο, διότι η "ΕΣ.Σ.Σ.Δ." και ο Ιωσήφ Στάλιν, είχαν πολλούς συμμάχους και ισχυρές προσβάσεις, στις κοινωνίες της Δύσης - ιδιαίτερα, στην Ευρώπη, αλλά και στις Η.Π.Α.

Η αλήθεια είναι ότι το επιτελείο του Χάρρυ Τρούμαν αντιμετώπισε, στα σοβαρά το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου, κατά των "Σοβιετικών" και μάλιστα, πολύ νωρίς, κοντά, στο τέλος του πολέμου, κατά της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, αλλά δεν εφάρμοσε και απέρριψε τον σχετικό σχεδιασμό, κυρίως, για λόγους, οι οποίοι είχαν να κάνουν, με πολιτικές εκτιμήσεις, ως προς την δυνατότητα της διεξαγωγής του, χωρίς την συναίνεση των κοινωνιών του, υπό διαμόρφωση δυτικού στρατοπέδου.

Βέβαια, στην απόρριψη του σχεδίου, για την διεξαγωγή ενός πολέμου κατά της "Σοβιετικής Ένωσης", ρόλο έπαιξαν και οι, στρατιωτικές δυσκολίες της διεξαγωγής του, στις οποίες, Γιάννη, αναφέρεσαι, αλλά αυτό, που έπαιξε κύριο ρόλο ήταν η κούραση και η αποστροφή της αμερικανικής κοινωνίας, όπως και των άλλων δυτικοευρωπαϊκών κοινωνιών, στην διεξαγωγή ενός νέου μεγάλου και γενικευμένου πολέμου πολέμου, την στιγμή, που ο καταστροφικός Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε μόλις τελείώσει.

Όσον αφορά, τον σφοδρό ... αντιαμερικανισμό, που μου αποδίδει ο N.F., πρέπει να πω ότι σφάλλει. Δεν υπάρχει κανένας αντιαμερικανισμός, εκ μέρους μου. Οι Η.Π.Α., κατά την διάρκεια της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, είχαν τα περισσότερα δίκια, με το μέρος τους, απέναντι, στην "Σοβιετική Ένωση" και στο ολοκληρωτικό καθεστώς, που ξεπήδησε, μέσα από τα ερείπια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου της περιόδου 1917 - 1921.

Με την κατάρρευση αυτού του καθεστώτος, τα δίκια των Η.Π.Α. έπαψαν να είναι πολλά. Λιγόστεψαν. Και μάλιστα, πολύ.

Αυτό συμβαίνει, επειδή η σημερινή μετασοβιετική Ρωσία δεν είναι μια νέα "Ε.Σ.Σ.Δ." Και φυσικά, δικαιούται και πρέπει να λάβει την θέση, που της αρμόζει, στην παγκόσμια κοινότητα και στους δυτικούς θεσμούς, οι οποίοι πρέπει να αλλάξουν, εκ βάθρων.

Σε αυτό - ανοήτως και αλυσιτελώς - αντιδρά το βαθύ αμερικανικό κράτος και μαζύ του οι αμερικανικές ελίτ, που συνδέονται, με αυτό και οι παρακολουθηματικές των Η.Π.Α. ελίτ της Δύσης.

Και σε αυτή τους την στάση, η οποία είναι αποτέλεσμα του ηγεμονισμού των ελίτ, που τις διοικούν, οι Η.Π.Α. έχουν άδικο.

Και σε αυτό το άδικο είναι που αντιδρώ. Όχι, μόνο, επειδή είναι άδικο, αλλά, κυρίως επειδή η στάση της Δύσης είναι, απολύτως, επικίνδυνη και ιστορικά, αναποτελεσματική...





TassosAnastassopoulos είπε...

Υ.Γ. : Μια διόρθωση, στο προηγούμενο σχόλιό μου.

Το περιστατικό, με το "Donald Cook", στην Μαύρη Θάλασσα, έγινε τον Απρίλιο του 2014 (και όχι του 2015, που από παραδρομή, έγραψα). Ήταν η 12/4/2014, η δύσκολη ημέρα, που πέρασε το πλήρωμα του αμερικανικού αντιτορπιλικού.