Το τεράστιο ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό προβλημα της χώρας που διαμόρφωσαν τα Μνημόνια. (Το 1ο και το 3ο Μνημόνιο, η “ρήτρα Τσίπρα” και φυσικά, ο “νόμος Κατρούγκαλου”, όπως και ολόκληρη η μνημονιακή νομοθεσία, οδηγούν την ελληνική κοινωνική ασφάλιση και τον πληθυσμό της χώρας, στον εξακολουθητικό δρόμο του μαρτυρίου).

Καθώς, χθες, Τρίτη 14/7/2026, ασχολήθηκα, για πολλοστή φορά, με τις κομπίνες της εγκληματικής οργάνωσης, στον e-ΕΦΚΑ, με σκοπό την παράνομη μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης, στον χώρο της επικουρικής ασφάλισης, σήμερα, ασχολούμαι, στο παρόν δημοσίευμα, όπως και στο, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, επίσης, χθες, στο YouTube, με την, εντελώς, κάκιστη κατάσταση, στην οποία βρίσκεται το ασφαλιστικό και στο συνταξιοδοτικό σύστημα σύστημα της χώρας, το οποίο έχει καταστεί, βαθύτατα, προβληματικό, εξ αιτίας των Μνημονίων και των δυσμενέστατων νομοθετικών ρυθμίσεων αυτών των Μνημονίων (του 1ου και του 3ου Μνημονίου), τα οποία προβλέπουν ότι :

Α) Την νέα αύξηση των ορίων ηλικίας ανά τριετία, από 1-1-2027, με βάση το 3ο Μνημόνιο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ (και των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά και τα κόμματα της, τότε συστημικής κοινοβουλευτικής “αντιπολίτευσης”, ήχοι την Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι (Ν. 4336/2015), καθώς και τον λεγόμενο “νόμο Κατρούγκαλου” (Ν. 4387/2016), που επανέλαβε και θωράκισε την «ρήτρα του προσδοκίμου ζωής» του 1ου Μνημονίου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου, δηλαδή την αυτόματη αύξηση, ανά τριετία, των ορίων ηλικίας, με βάση την αύξηση του προσδοκίμου ζωής του πληθυσμού της χώρας μας.

Β) Τον υπολογισμό των νέων συντάξεων, γεγονός, που παραπέμπει, σε μείωση των νέων συντάξεων, τουλάχιστον, κατά 30%, με βάση την ονομαζόμενη, ως «ρήτρα Τσίπρα», δηλαδή τον υπολογισμό της σύνταξης, με βάση τους μισθούς ολόκληρου του εργασιακού βίου, κάθε ασφαλισμένου και όχι, με βάση τους μισθούς της τελευταίας πενταετίας, ή της καλύτερης πενταετίας, που ίσχυε, πριν, από τις 13/5/2016, δηλαδή τον “νόμο Κατρούγκαλου”.

Γ) Την πιθανότητα εργασίας των συνταξιούχων, με δυσμενέστερες συνθήκες, σε σχέση με τα προηγούμενα έτη, καθώς, σήμερα, εργάζονται, πάνω από 300.000 συνταξιούχοι, με μέση ηλικία 68-69 ετών, που επανεντάχθηκαν στην αγορά εργασίας λόγω των μεγάλων και μόνιμων περικοπών των κύριων και επικουρικών συντάξεων, κατά την διάρκεια της συνεχιζόμενης μνημονιακής περιόδου.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες και τους φόβους, που δημιουργούν, στους ασφαλισμένους (με τις γυναίκες να αποτελούν τα επτά δέκατα των υποβαλλόμενων αιτήσεων, για συνταξιοδότηση), το 2026 γίνεται το έτος, με την μεγαλύτερη αύξηση των αιτημάτων, για συνταξιοδότηση, καθώς, ήδη, μέσα στο πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, χιλιάδες ασφαλισμένοι, ο αριθμός των οποίων φθάνει, σύμφωνα, με το πληροφοριακό σύστημα “ΑΤΛΑΣ”, του e-ΕΦΚΑ, τους 110.298 ασφαλισμένους, που είναι οι περισσότεροι, από το 2017 και οι οποίοι επιλέγουν να εγκαταλείψουν την αγορά εργασίας, με την επιδίωξη να κατοχυρώσουν, με τα σημερινά δεδομένα, την συνταξιοδότησή  τους, πριν από τις αλλαγές, που φοβούνται  - και ορθώς, φοβούνται - ότι πρόκειται να πραγματοποιηθούν, κατά τα επόμενα έτη, από την ασφαλιστική απορρύθμιση, που είναι κατοχυρωμένη, από τα Μνημόνια και την δημογραφική γήρανση του ελληνικού πληθυσμού.

Εάν αυτός ο ρυθμός υποβολής αιτήσεων διατηρηθεί και στο δεύτερο εξάμηνο του 2026, οι νέες αιτήσεις, για συνταξιοδότηση, πιθανώς, θα φθάσουν και ισωσ, ξεπεράσουν τις 220.000, καθώς η ισχύουσα νομοθεσία προβλέπει ότι, ανά τριετία, εξετάζεται η σύνδεση των ορίων ηλικίας, με το προσδόκιμο ζωής μετά τα 65 ηλικιακά έτη, γεγονός, που προξενεί ανησυχία, στο ασφαλιστικό κοινό, το οποίο βρίσκεται, πλησίον της θεμελίωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος.

Βεβαια, η κωμική Νίκη Κεραμέως και το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης ισχυρίζεται ότι δεν τίθεται ζήτημα άμεσης αύξησης των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης, από το 2027, αλλά ποιός εμπιστεύεται τα λόγια μιας τραγικής υπουργού μιας κυβέρνησης, η οποία βρίσκεται, σε αποδρομή, εν μέσω της άτυπης, πλην όμως, ουσιαστικής προεκλογικής περιόδου, εν όψει των βουλευτικών εκλογών, που επίκεινται, διότι, σύμφωνα, με τις μνημονιακές δεσμεύσεις, που έχει αναλάβει το πολιτικό κατεστημένο της χώρας το ζήτημα της αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης θα επανεξεταστεί, μέσα, στην δεκαετία του 2020, όταν θα υπάρχουν νεότερα δημογραφικά δεδομένα, με τις αναλογιστικές μελέτες, που έχουν γίνει και συνεχίζουν να γίνονται να  προσδιορίζουν ότι η αύξηση του προσδόκιμου ζωής επίκειται και στο “καλύτερο” σενάριο θα γίνει σαφέστατη, μετά το 2030, με τους ασφαλισμένους που, τώρα, βρίσκονται στην ηλικιακή ζώνη των 50 - 55 ετών, να είναι αυτοί, που πρόκειται να επηρεασθούν περισσότερο, από την μέλλουσα αναπροσαρμογή των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης .

Έντονα, προβληματική είναι και η συνέχιση της αναγνώρισης πλασματικού χρόνου ασφάλισης, η οποία αποτελεί το βασικό όργανο, για την συμπλήρωση των απαιτούμενων 40 ετών ασφάλισης και την συνταξιοδότηση στα 62, καθώς  χιλιάδες ασφαλισμένοι αξιοποιούν, κάθε χρόνο, αυτήν την νομοθετική διάταξη, που τους επιτρέπει την αναγνώριση χρόνου σπουδών, στρατιωτικής θητείας, ανατροφής τέκνων, ή άλλων πλασματικών περιόδων, για να να κατοχυρώσουν δικαίωμα δικαίωμα συνταξιοδότησης, αλλά και για να αυξήσουν τον συντάξιμο χρόνο ασφάλισης, προκειμένου να λάβουν μεγαλύτερα επίπεδα συντάξεων, με το κόστος της εξαγοράς, τώρα, να υπολογίζεται στο 20% των μεικτών αποδοχών του μήνα που προηγείται της υποβολής της αίτησης, για συνταξιοδότηση, όσον αφορά τους μισθωτούς, γεγονός, που επιτρέπει, σε πολλούς ασφαλισμένους, να προχωρούν στην αναγνώριση των πλασματικών χρόνων ασφάλισης, προκειμένου να προλάβουν μελλοντικές μεταβολές της νομοθεσίας, που μπορεί να περιορίσει τις περιπτώσεις, ή και να καταργήσει, τις περιπτώσεις, που επιτρέπουν την αναγνώριση των πλασματικών χρόνων ασφάλισης, ή, ακόμη και να αυξήσουν τον υπολογισμό των ποσοστών και των ποσών, για αυτήν την αναγνώριση.

Επίσης, από την 1η Ιανουαρίου 2026, η ετήσια αναπροσαρμογή των συντάξιμων αποδοχών, για τον υπολογισμό του τμήματος της ανταποδοτικής σύνταξης (το δεύτερο τμήμα είναι το κατώτερο όριο σύνταξης) πραγματοποιείται, τώρα, με βάση τον δείκτη μεταβολής μισθών και όχι ο μηχανισμός που βασιζόταν, στον πληθωρισμό, κάτι, που είναι έτερον-εκάτερον, διότι, οι αυξήσεις των μισθών, στην πλειοψηφία τους, δεν συμβαδίζουν, με τον πληθωρισμό, ενώ η εργασία των συνταξιούχων δεν συνεπάγεται περικοπή της σύνταξης κατά 30%, όπως συνέβαινε, στο παρελθόν, καθώς, τώρα, προβλέπεται η καταβολή ειδικού πόρου, υπέρ του ασφαλιστικού συστήματος, ο οποίος για τους μισθωτούς είναι, στο 10% του εισοδήματος, από εργασία, ενώ για τους ελεύθερους επαγγελματίες φθάνει, στο 50% της ασφαλιστικής εισφοράς για τις κύριες συντάξεις και η αύξηση των αιτήσεων, για συνταξιοδότηση, πρόκειται να είναι μία από τις βασικές προκλήσεις, για το ασφαλιστικό σύστημα, επεί η σταδιακή γήρανση του πληθυσμού και οι δημογραφικές εξελίξεις ενισχύουν την πίεση για την παραμονή περισσότερων εργαζομένων, στην αγορά εργασίας, ενώ η αβεβαιότητα για τις επερχόμενες αλλαγές, στα όρια ηλικίας και στους όρους συνταξιοδότησης, οδηγούν στην φυγή, από τον ενεργό εργασιακό βίο.

Όμως, παρά τα όσα ισχυρίζονται τα παπαγαλάκια της εντόπιας πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας και των ευρωθεσμικών δανειστών, ουδέν, από όλα αυτά, πρέπει να εφαρμοσθεί, διότι η Ελλάδα έχει :

• Τα μεγαλύτερα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, στην Ευρώπη.
• Κατάργησε, από το 2023, όλες τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις με το 3ο  Μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα.
• Οι Έλληνες συνταξιούχοι, είναι οι περισσότερο γηραιοί, σε όλη την λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, και καθώς 2.060.858 συνταξιούχοι από τους 2.534.582 (το 81,3% σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία Μαΐου 2026 από την ΗΔΙΚΑ) είναι, άνω των 65 ετών
• Και φυσικά, κινδυνεύει με πληθυσμιακή κατάρρευση όσο οι συνταξιούχοι παραμένουν στον ενεργό εργασιακό βίο, μέχρι τα βαθειά τους γεράματα.Όλα όσα, περί του αντιθέτου, παρουσιάζονται, από το κατεστημένο εγχώριο πολιτικό και δημοσιογραφικό προσωπικό της εντόπιας ολιγαρχίας, όπως και ο “πνευματικός κόσμος” της χώρας, καθώς και οι διεθνείς Οργανισμοί (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα) ισχυρίζονται αυθαιρέτως, ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται, μεταξύ των οικονομιών, με χαμηλά όρια ηλικίας συνταξιοδότησης ενώ, στην πραγματικότητα, η ελληνική οικονομία έχει από τα υψηλότερα ισχύοντα γενικά όρια συνταξιοδότησης στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ως εκ τούτων, είναι απαραίτητο να καταργηθούν όλες οι ισχύουσες διατάξεις για την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης με βάση τη μνημονιακή ρήτρα προσδοκίμου ζωής, να επανέλθουν οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις για γυναίκες και άντρες με τέκνα και παύσει η προσπάθεια επίλυσης του δημογραφικού ζητήματος της χώρας, με την αύξηση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης και με την σύστοιχη μείωση των συνταξιοδοτικών δαπανών.

Τα πράγματα, στην ελληνική κοινωνική ασφάλιση, είναι και παραμένουν ζοφερά, διότι τα κατεστημένα (αλλά και τα  υποτιθέμενα, ως νέα) κόμματα, που διακατέχονται, από την υποταγή τους, στην λογική των Μνημονίων, δεν πρόκειται και δεν επιθυμούν και δεν είναι ικανά να ανατρέψουν την κάκιστη κατάσταση, στην οποία βρίσκεται το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα, εξαιτίας τους πολιτικού κόσμου, που λειτουργεί ως θεραπαινίδα της εντόπιας ολιγαρχίας και ως ένας όμιλος μπράβων των ευρωθεσμικών δανειστών (ΕΚΤ, Commission και ESM). 

Έτσι,  έχει η επικρατούσα τραγική κατάσταση, η οποία, δυστυχώς, δεν πρόκειται να αλλάξει, όσο η ελληνική οικονομία παραμένει, στην ευρωζώνη και χρησιμοποιεί το πανάκριβο ευρώ, ως νόμισμα της χώρας. 

Αυτό είναι, που πρέπει να γίνει κατανοητό, από το σύνολο της κοινωνίας, προκειμένου να προχωρήσουμε, στις απαραίτητες ανατροπές, που πρέπει να γίνουν και οι οποίες είναι, κατά πρώτο λόγο, η έξοδος της Ελλάδας, από την ευρωζώνη και σε ένα δεύτερο επίπεδο, χρονικά, μεταγενέστερο, να δρομολογηθεί η έξοδος της Ελλάδας, από την λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση με την αντικατάσταση του υπάρχοντος καθεστώτος ένταξης στην “E.E.”, με μια συμφωνία, με αυτήν, ή, με, επιμέρους, διακρατικές συμφωνίες, με τα κράτη μέλη της, όπως, επίσης και τα κράτη όλου του πλανήτη. 

Αλλά, ποιός θα τα κάνει αυτά; 

Όχι, βέβαια, τα μνημονιακά κόμματα που διαγούμισαν τις συντάξεις και απαξίωσαν το ελληνικό ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα.

Με αυτά τα δυσμενέστατα δεδομένα, που περιέγραψα, το συμπέρασμα, που βγαίνει, είναι ότι ο δρόμος που έχει να ακολουθήσει η ελληνική κοινωνία, στο επίπεδο του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας μας, είναι ένας Γολγοθάς. Ένας δρόμος εξακολουθητικού μαρτυρίου. 

Δυστυχώς…