2026. Η αποεπένδυση, η πτώση του βιοτικού επίπεδου, ο πληθωρισμός, η κρατική υπερφορολόγηση, τα μέτρα των 500.000.000 ευρώ, που εξαγγέλει, σταδιακά, η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, οι ασφυκτικοί περιορισμοί, από τους ευρωθεσμικούς δανειστές, η παγίδα του ευρώ και η Ελλάδα, ως το χαρακτηριστικότερο όλων μνημειακό παράδειγμα οικονομικής ανοησίας.

 

Καθώς η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, πανικόβλητη, από την κοινωνική και την δημοσκοπική της κατρακύλα, ανοίγει, πρόωρα το πουγγί των παρόχων, το οποίο υπολογίζει, στα 500-600 εκατομμύρια ευρώ, από ένα εκτιμώμενο - αν και αμφιλεγόμενο και αμφίβολο - πρωτογενές πλεόνασμα 12 δισεκατομμυρίων ευρώ, στον κρατικό προϋπολογισμό του 2025, στο παραπάνω, βίντεο, ανάρτησα, χθες (23/4/2026), στο κανάλι μου, στο YouTube και στο σημερινό δημοσίευμα, ασχολούμαι, με την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας, από το το έτος 2010, δηλαδή, από την έναρξη της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας, μέχρι τις ημέρες του παρόντος και την κάκιστη κατάσταση, στην οποία βρίσκεται και θα συνεχίσει να βρίσκεται.

Έτσι, τα όσα χρηματικά ποσά μπορέσει να διαθέσει, στην ελληνική κοινωνία, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη (τα οποία πρόκειται να είναι λίγα) είναι πεταμένα λεφτά.

Οι λόγοι είναι πολλοί και ξεκινούν, από την ίδια την ύπαρξη του υπολογιζόμενου πρωτογενούς πλεονάσματος, στον κρατικό προϋπολογισμό του 2025, καθώς, όλα τα προηγούμενα χρόνια, σχεδιάζονται, στους ετήσιους κρατικούς προϋπολογισμούς, διάφορα ποσά πρωτογενών πλεονασμάτων, τα οποία, εν συνεχεία, ανακοινώνονται, ως εκτιμήσεις, για να καταλήξουν, στο τέλος, όταν περνούν, στην φάση του απολογισμού, που πραγματοποιείται, από το Ελεγκτικό Συνέδριο, στο ότι πρόκειται, περί ελλειμμάτων. Ακόμη περισσότερο, το πρωτογενές πλεόνασμα προβλέπεται, στα 7,2 δισεκατομμύρια ευρώ, το 2026, από 9,1 δισεκατομμύρια ευρώ, το 2025, ενώ προβλεπόταν στα 5,9 δισεκατομμύρια ευρώ και τώρα, εκτιμάται, στα 12 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή αυτό που γίνεται, είναι ότι υποεκτιμάται, σκόπιμα και λειτουργεί, σε βάρος της οικονομικής ανάπτυξης και φυσικά, εις βάρος της κοινωνίας, αφού αυτά τα χρηματικά ποσά, στην μέγιστη πλειοψηφία τους, πηγαίνουν, στους ευρωθεσμικούς δανειστές.

Καθώς τα πρωτογενή πλεονάσματα, στους κρατικούς προϋπολογισμούς, που προκύπτουν, από την βαρύτατη υπερφορολόγηση, την οποία εφαρμόζει μια “φιλελεύθερη” κυβέρνηση, σαν αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη, που αποτελεί ένα κακέκτυπο ορντολιμπεραλισμού, με κεντρικό κανόνα την ικανοποίηση των ευρωθεσμικών δανειστών, είναι πολύ “λογικό”, να είναι αυτοί, που εγκρίνουν τα όποια περιθώρια παροχών, στην ελληνική κοινωνία, τα οποία στενεύουν, αφού οι ευρωθεσμικοί δανειστές θέτουν κανόνες, που είναι αυστηροί και περιορίζουν, δραστικά, το όποιο τελικό ποσό, που η κυβέρνηση μπορεί να επιστρέψει, στην κοινωνία και τα όποια περιθώρια θα έχει η κυβέρνηση θα κριθούν, από το, κατά πόσον, μπορεί να αποδείξει, στην Commission, ότι αυτά τα περισσότερα έσοδα προέρχονται, από μόνιμες αλλαγές, για να μπορέσει να πάρει το ΟΚ των ευρωθεσμών, για την επιστροφή τους, στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, χωρίς να παραβιαστούν τα ευρωπαϊκά όρια ετήσιων δαπανών. Και αυτό δεν είναι, καθόλου, εύκολο και λόγω του “κακού παρελθόντος” να πείσει τους ευρωθεσμικούς δανειστές ότι το ποσό, από το λεγόμενο υπερπλεόνασμα, θα είναι μόνιμο και διατηρήσιμο, το 2026, καθώς και στα χρόνια, που θα ακολουθήσουν, για να μπορέσει η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση χρηματοδοτήσει παροχές, χωρίς αυτό να εξαρτάται, από τους ρυθμούς ανάπτυξης, ή από καθαρά, συγκυριακά φαινόμενα. Και όλα αυτά είναι, εξαιρετικά, δυσχερή, αφού το υπουργείο Οικονομικών θα πρέπει να παρουσιάσει τον συνολικό δημοσιονομικό σχεδιασμό της χώρας, μέχρι το 2029.

Όμως, έως τώρα, το 2026, η ελληνική οικονομία, για 16 χρόνια, εισήλθε, σε έναν φαύλο κύκλο, που είναι μείγμα λιτότητας, για την εξυπηρέτηση των ευρωθεσμικών δανειστών και εσωτερικής υποτίμησης και η πραγματικότητα αποκαλύπτει μια ζοφερή κατάσταση. 

Η Ελλάδα βούλιαξε, οικονομικά, κατολίσθησε, όπως γράφει ο διαδικτυακός μου φίλος Σπύρος Στάλιας, «σε έναν μηχανισμό αυτοφαγίας, όπου οι υποδομές καταρρέουν, τα νοικοκυριά εξαντλούν τις αποταμιεύσεις τους και η παραγωγική βάση αποσυντίθεται», αφού το κράτος και οι τράπεζες αναγκάζουν την πλειονότητα του πληθυσμού να πληρώνει χρέη, για χάρη των εσωτερικών και των εξωτερικών δανειστών, αντί να καταναλώνει και ως εκ τούτου, το αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι ότι η συνολική ζήτηση συρρικνώνεται και η οικονομία καταβυθίζεται.

Έτσι, η δύναμη του πολλαπλασιαστή λειτουργεί, αρνητικά, αφού κάθε ευρώ, που αφαιρείται, από την κατανάλωση των νοικοκυριών, προξενεί πολλαπλάσια ζημιά, στο ελληνικό ΑΕΠ, ως αποτέλεσμα της αποεπένδυσης, αφού οι επενδύσεις είναι μικρότερες, από τις αποσβέσεις  της ελληνικής οικονομίας, όπως δείχνει το, παραπάνω, σχήμα. [UIGT < UUKT (Όπου UIGT συνολικές επενδύσεις και UUKT συνολικές αποσβέσεις].

Φυσικά, όπως έχει γράψει και ο John Maynard Keynes,  η μείωση των μισθών επιτείνει την, ήδη, δεδομένη κακή κατάσταση και εντείνει τα φαινόμενα της οικονομικής συρρίκνωσης και της ανισορροπίας, αφού, στην Ελλάδα, η μείωση των ονομαστικών μισθών αύξησε το πραγματικό βάρος του χρέους (Real Balance Effect) και τα ελληνικά νοικοκυριά, το 2025, έχουν αρνητική αποταμίευση, επειδή το χρέος και η ακριβή ενέργεια του ενεργειακού καρτέλ συρρικνώνουν, έτι περαιτέρω, το εισόδημά τους, με δεδομένη την ολιγοπωλιακή στρέβλωση της αγοράς, από την ακολουθούμενη συνεχή μνημονιακή πολιτική, που λειτουργεί, ως σχεδιασμένη φτωχοποίηση, με τις επιχειρήσεις να συσσωρεύουν ρευστότητα UASGC (αποταμιεύσεις επιχειρήσεων), σε επίπεδα του 14%, οδηγώντας, μέχρι το 2026 και για πολύ μετά, από το έτος αυτό, στην αποκεφαλαιοποίηση της ελληνικής οικονομίας, όπου UIGT < UUKT και για 16 χρόνια, οι επενδύσεις (UIGT) να υπολείπονται των αποσβέσεων (UUKT), καθώς η χώρα μας «τρώει τις σάρκες της», όπως, ορθότατα και χαρακτηριστικά, γράφει ο Σπύρος Στάλιας, ο οποίος συνεχίζει, αναφερόμενος στο “Παράδοξο των Αποταμιεύσεων” :

«Η στατιστική απάτη αποκαλύπτεται αν σπάσουμε τη Συνολική Ακαθάριστη Αποταμίευση UASG, 10-11% του ΑΕΠ):
•Αποταμίευση Νοικοκυριών  ( UASGH < 0): Η αποταμίευση είναι σοκαριστική, στο -2,5% έως -3,5%. Οι πολίτες «τρώνε» 3 ευρώ από τα έτοιμα για κάθε 100 ευρώ που παράγει η χώρα.
•Αποταμίευση Επιχειρήσεων  (UASGC > 0): Το νούμερο εκτιμάται στο 13-14%. Τα κέρδη λιμνάζουν στις τράπεζες ως ρευστότητα φόβου αντί να γίνονται μηχανές και τεχνολογία. Ενώ η συνολική αποταμίευση φαίνεται θετική, τα νοικοκυριά βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, την ώρα που οι επιχειρήσεις κρατούν το 14% του ΑΕΠ. Αυτό δεν είναι ανάπτυξη, είναι βίαιη μεταφορά πλούτου …. Η Παγίδα του Στασιμοπληθωρισμού. Η Ελλάδα είναι πλέον εγκλωβισμένη σε ένα θανατηφόρο μείγμα: σε :

•Στασιμότητα (Stagnation): Μια οικονομία που «βαλτώνει» επειδή δεν επενδύει.

•Πληθωρισμός (Inflation): Ακρίβεια κόστους από την ενέργεια, αποτέλεσμα της ανόητης και βίαιης απολιγνιτοποίησης και η αύξηση των κερδών.

•Στασιμοπληθωρισμός (Stagflation): Η κατάρρευση της παραγωγής μαζί με την άνοδο των τιμών. Ο εργαζόμενος χάνει την αγοραστική του δύναμη, ενώ η χώρα αποβιομηχανοποιείται…. Όλα αυτά έχουν ένα ονοματεπώνυμο: Η απόφαση ανόητων να μπούμε στο Ευρώ. Το ευρώ λειτούργησε ως η μέγγενη που επέβαλε την εσωτερική υποτίμηση, μας στέρησε την ενεργειακή αυτονομία και μετέτρεψε την Ελλάδα σε ένα πειραματόζωο που καταναλώνει τις ίδιες του τις υποδομές για να παραμείνει «λογιστικά ενήμερο». Η είσοδος στο ευρώ δεν ήταν η σωτηρία μας, ήταν η υπογραφή της στρατηγικής μας αιχμαλωσίας».

Αυτή είναι η σκληρή, η αδυσώπητη αλήθεια.

Η Ελλάδα αποτελεί το χαρακτηριστικότερο όλων μνημειακό παράδειγμα οικονομικής ανοησίας, λόγω της εξυπηρέτησης των στενών συμφερόντων της εντόπιας ολιγαρχίας, η οποία, με την κατάργηση της δραχμής και την υιοθέτηση του ευρώ πέτυχε την ακώλυτη και απεριόριστη εξαγωγή κεφαλαίων, με την χρήση ενός σκληρού νομίσματος που λειτουργεί, ως οικονομική παγίδευση και αιώνια φυλακή, με αρνητική αποταμίευση νοικοκυριών ( -3%) και αποκεφαλαιοποίηση των υποδομών της ελληνικής οικονομίας, οδηγώντας, στην διαδικαστική πτώχευση και την, εν τοις πράγμασι, ληστεία του παρόντος και του μακροχρόνιου μέλλοντος της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς…