Απρίλιος 1941. Από την ανυπακοή και την συνθηκολόγηση, στην ανοικτή προδοσία του στρατηγού Γεώργιου Τσολάκογλου και όλων των δωσίλογων, στην Κατοχή.

 

Με την συνθηκολόγηση του στρατηγού Γεωργίου Τσολάκογλου, σαν σήμερα, 85 χρόνια, πριν, στις 20/4/1941, ασχολούμαι στο, παραπάνω, σημερινό βίντεο, όπως και στο παρόν δημοσίευμα. 

Όπως γράφει η ιστοσελίδα "Ελληνική Στρατιωτική Ιστορία", η επίσημη έκθεση της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού αναφέρει :

«Ξαφνικά, η επονείδιστη συνθηκολόγησις Τσολάκογλου από συμφώνου με τους διοικητάς Σωμάτων Στρατού και τους επιτελάρχας των στις 20 Απριλίου, ανοίγει στους Γερμανούς τη διάβασι Κατάρα, του Μετσόβου και η αισιοδοξία των Βρεττανών συμμάχων μας διά την άμυναν των Θερμοπυλών ανατρέπεται. Οι Γερμανοί από το Μέτσοβο σπεύδουν προς τα νότια χρησιμοποιούντες την ελευθέρα αμαξιτήν οδόν Γιάννενα – Αγρίνιο – Μεσολόγγι – Ναύπακτο – Άμφισσα. (…) Η συνθηκολόγησι των στρατηγών υπήρξε επονείδιστη, και αυτόν τον χαρακτηρισμόν έδωσαν στο μέτωπο οι περισσότεροι των σταθερών πολεμιστών αξιωματικών, διά δύο κυρίως λόγους. 

Πρώτον, η συνθηκολόγησις έγινε επί ανοικτού πεδίου και παρά τας επανειλημμένας ρητάς διαταγάς της υφισταμένης στας Αθήνας νομίμου κυβερνήσεως και του αρχηγού του Κράτους βασιλέως Γεωργίου Β’. Η απείθια των στρατηγών ήτο αυτόφωρος και ολοκληρωτική.

Ήτο δε αυτή η Δευτέρα ανταρσία των στρατηγών. Η πρώτη έλαβε χώραν τον Φεβρουάριο 1941, όταν άλλοι στρατηγοί, μετά την είσοδον των Γερμανών στην Βουλγαρία και επικειμένης της γερμανικής εισβολής, υπέβαλαν μηνύματα και εξέφρασαν μεγαλοφώνως γνώμην ότι η «Ελλάς δεν μπορεί να πολεμήση με δύο αυτοκρατορίας» και ότι «ο πόλεμος τερματίζεται». Τότε αντικαταστάθησαν τρεις διοικηταί Σωμάτων. Και εις τας δύο περιστάσεις οι στρατηγοί παραστράτησαν και έκαμαν πολιτική. (σ.σ. Εδώ πρόκειται για την αντικατάσταση στις 5 Μαρτίου 1941 των αντιστρατήγων Γεωργίου Κοσμά, Δημητρίου Παπαδόπουλου και Μάρκου Δράκου. Μόνο ο Τσολάκογλου παρέμεινε διοικητής του Γ΄ΣΣ, πιθανόν γιατί είχε κοινοποιήσει διαταγή στο Σώμα του όπου υπεστήριζε αγώνα ΜΕΧΡΙ ΕΣΧΑΤΩΝ).

Δεύτερον: Η συνθηκολόγησις είχε χαρακτηριστικόν ότι εγκαταλείψαμε μόνους, συμπαραστάτας πεδίου μάχης .... Ουδεμία πλέον υπήρχεν ελπίς τροπής της καταστάσεως επί τα βελτίω. Υπήρχε μόνον μία ηθική Winchester απέναντι τρίτων μαχομένων εισέτι επί του ελληνικού εδάφους. Και οι τρίτοι ούτοι ήσαν οι σύμμαχοι Βρεττανοί. Δεν θα ήτο παραδεκτόν, εφ’ όσον και το τελευταίον βρεττανικόν τμήμα ευρίσκετο επί ελληνικού εδάφους και εμάχετο κατά των εισβολέων, να παύση οιαδήποτε ελληνική αντίστασις, έστω και με τας μεγαλυτέρας θυσίας εις αίμα και εις αγαθά. Θα ήτο απαράδεκτον να μη καταβληθή μία ύστατη προσπάθεια συνεχίσεως του αγώνος, έστω και αν ούτος ήτο τόσον τελεσιδίκως καταδικασμένος. Η παράκαιρος και συνολική παράδοσις επί ενός πεδίου των ελληνικών στρατευμάτων δεν έπρεπε να λάβη χώραν».

Ο Αμερικανός πρεσβευτής, στην Αθήνα, στις 19/7/1941, ο Lincoln McVee, έγραψε, στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ :

«Η ανακωχή υπογράφτηκε από τον στρατηγό Τσολάκογλου, ο οποίος είχε τοποθετηθεί από τον Μεταξά, ήταν ως τότε άγνωστος στη φήμη αλλά καθ’ υπόθεση “βασιλόφρων” και αργότερα ανάλαβε τον ρόλο του Κουίσλιγκ. Αν ήταν σωστό ότι περαιτέρω αντίσταση ήταν άχρηστη, όπως δήλωσαν αυτός και οι συνένοχοί του, τούτο μπορεί να κριθεί, αν είναι δυνατόν, μόνο από στρατιωτικούς κριτές. Γεγονός παραμένει πάντως ότι ο βασιλιάς, η ανώτατη στρατιωτική διοίκηση και η βρετανική στρατιωτική αποστολή θεωρούσαν ότι η προβολή αντίστασης ήταν όχι μόνο επιθυμητή αλλά και δυνατή και ότι η υπογραφή της ανακωχής ήταν πράξη ανυπακοής. Είναι επίσης αληθές ότι οι στρατιώτες θεωρούν πως ο στρατός προδόθηκε από τους αξιωματικούς του και ότι ο Τσολάκογλου δεν έχει τώρα παρά μόνον την περιφρόνηση του ελληνικού λαού».

Η προσωπική μου θέση είναι ότι, με την συνθηκολόγηση, σώθηκαν οι ζωές χιλιάδων Ελλήνων στρατιωτών, που θα σκοτώνονταν, σε έναν πόλεμο, που είχε καταστεί ανώφελος. Προφανώς, ο Γεώργιος Τσολάκογλου και οι στρατηγοί του στρατού Μακεδονίας - Θράκης, επέδειξαν ανυπακοή, στα όρια της προδοσίας, αλλά θεωρώ ότι αυτή ήταν αναγκαία, στις συνθήκες εκείνης της εποχής, επί του πεδίου.

Η προδοσία του Γεώργιου Τσολάκογλου και των συνεργατών του εντοπίζεται, στον σχηματισμό της κατοχικής κυβέρνησης, παρά το γεγονός ότι ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρύσανθος αρνήθηκε να ορκίσει την κυβέρνηση των προδοτών, με τα επιχειρήματα ότι έχει ορκίσει, ήδη, νόμιμη κυβέρνηση και ότι έπρεπε να αφήσουν την κατεχόμενη Ελλάδα να την διοικήσουν, άμεσα, οι κατακτητές, οι οποίοι θα ήσαν πιο προσεκτικοί, κατά την άσκηση της διοίκησης, επί του πληθυσμού της χώρας.

Από τα γερμανικά αρχεία προκύπτει ότι, από την αρχή, ο στόχος του Γεώργιου Τσολάκογλου ήταν να γίνει πρωθυπουργός, εκφράζοντας την θέλησή του αυτή στον Γερμανό στρατάρχη von List, κατά την υπογραφή της συμφωνίας και την διατύπωσε και εγγράφως, ως εξής :

«Εδήλωσα προς την αυτού εξοχότητα τον στρατάρχην Λιστ και επαναλαμβάνω διά μίαν ακόμη φοράν ότι η στρατιά Ηπείρου και Μακεδονίας, η οποία έκαμε τας μεγαλυτέρας θυσίας εις τον πόλεμον υπέρ του Ελληνικού λαού, είναι έτοιμη να προσφέρη διά των στρατηγών της τας υπηρεσίας της δια τον σχηματισμόν μίας Κυβερνήσεως εν Αθήναις. Υποσχόμεθα να υπηρετήσωμεν την αυτού εξοχότητα τον Φύρερ του γερμανικού λαού κατά τον τρόπον τον οποίον ούτος επιθυμεί».

Όπως αναφέρει η ελληνική Ιστορία στρατού :

"Η πρότασις Τσολάκογλου εχαρακτηρίσθη από τον Ρίμπεντροπ σαν «ουρανόπεμπτον δώρον», όπως αναφέρεται στα Γερμανικά Αρχεία. Στη σχετική έκθεση αναφέρονται τα μεγάλα στρατιωτικά και πολιτικά πλεονεκτήματα που θα είχε για τον Άξονα η πρωθυπουργοποίησις του Τσολάκογλου, ο οποίος «είχεν επανειλημμένως εκφράσει αισθήματα φιλικά προς τον Άξονα». Ο στρατάρχης Λιστ υπεστήριζε την υποψηφιότητα του Τσολάκογλου με ενθουσιασμό και ο Χίτλερ εδέχθη. Έπρεπε όμως να ερωτηθή και ο Μουσολίνι, έστω και τυπικώς. Συνεφώνησε και αυτός. Και έτσι, στις 29 Απριλίου, ανηγγέλθη ο σχηματισμός της Κυβερνήσεως Τσολάκογλου".

Αυτή ήταν η ουσιαστική προδοσία του Γεώργιου Τσολάκογλου και των δωσίλογων, κατά την περίοδο της Κατοχής 1941 - 1944,

Τελικά, ο Γεώργιος Τσολάκογλου είχε την τύχη, που του άξιζε, αφού καταδικάστηκε, από δικαστήριο δωσίλογων, σε θάνατο, αν και η θανατική του καταδίκη μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη, για να πεθάνει, στις 22 Μαΐου 1948, από λευχαιμία στο  Νοσηλευτικό Ίδρυμα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΝΙΜΤΣ).

Αυτά, όσον αφορά την περιγραφή των γεγονότων εκείνης της εποχής. Και φυσικά, οι αναγνώστες είναι χρήσιμο να παρακολουθήσουν το αρχικό βίντεο, στο παρόν δημοσίευμα.