1500 πΧ. Η Πύλος. 4ος αιώνας πΧ. Τα ρωμαϊκά bikinis, στην Σικελία. 1850. Οι ανασκαφές, στην αρχαία Νινευή. 1853. Η Πλάκα, στην Αθήνα. 1890-1980. Τραπεζούντα. 1910-1917. Η Δράμα. 1923. Πειραιάς. Η επιστροφή των σακατεμένων Ελλήνων αιχμαλώτων πολέμου, από την Μικρά Ασία. 1941. Το κουράγιο των συλληφθέντων, από τους Γερμανούς, συνοριοφυλάκων της Νι Κα Βε Ντε. 22-10-1947. Η χαριστική βολή, στον ναζιστή εγκληματία πολέμου Φριτς Σούμπερτ. 1924-2008. Ο Παντελής Βαηνάς. 1958. Ο Νίκος Ζαχαριάδης κατηγορεί τον Αρη Βελουχιώτη. 1-7-1964. Ο Παύλος Σαντορίνης. Οι Αρβανίτες και οι Αλβανοί. (227).
1923. Πειραιάς. Αποβιβάστηκαν, στην Σμύρνη, το 1919, οδηγημένοι από την “Μεγάλη Ιδέα”. Πιστέψαν ότι μπορούσαν να καταλάβουν την Ανατολία, σε μικρό χρονικό διάστημα. Παρά ταύτα, δεν έλαβαν υπόψη τους, ένα πράγμα : Την αποφασιστικότητα του τουρκικού έθνους να παραμείνει ανεξάρτητο.
Κατά την διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας η Ελλάδα κινητοποίησε γύρω, στους 233.000 στρατιώτες. Το καλοκαίρι του 1922, ήσαν, στην Ανατολία, περισσότεροι, από 200.000 Έλληνες στρατιώτες. Ανακόπηκαν, στην μάχη του Σαγγάριου ποταμού και τελικά, κατά την διάρκεια της μεγάλης τουρκικής αντεπίθεσης, ηττήθηκαν, στις 26/8/1922.
Σύμφωνα, με τα επίσημα ελληνικά αρχεία, κατά την διάρκεια του πολέμου, σκοτώθηκαν 19.362 στρατιώτες, στα πεδία των μαχών και 4.878 Έλληνες στρατιώτες, πέθαναν, από ασθένειες. Το επίσημα στοιχεία αναφέρουν, συνολικά : 24.240 νεκροί και 8.095 αγνοούνται. Παρά ταύτα, δεν έλαβαν υπόψη τους, ένα πράγμα : Την αποφασιστικότητα του τουρκικού έθνους να παραμείνει ανεξάρτητο.
Ο αριθμός των αιχμαλώτων έφθασε τους 10.000, ενώ ο υπολογιζόμενος αριθμός τους έφθανε, στους 20.826.
#GreatOffensive #GrecoTurkishWar #TurkishWarOfIndependence #AsiaMinorCampaign #MilitaryHistory #WorldHistory #HistoricalPhotos #HistoricalFacts #History #HistoryLovers #WarHistory #Türkiye #Greece #HistoricalArchive #Archives #ModernHistory #HistoryMatters #ColorizedHistory #HistoryCommunity
Υ.Γ. Τάσου Αναστασοπούλου : Πρόκειται, περί των σακατεμένων Ελλήνων αιχμαλώτων πολέμου, που στάθηκε δυνατό να επιστρέψουν, στην Ελλάδα. Το αρχικό σχόλιο είναι, από τουρκική ιστοσελίδα και έχει τις ιστορικές ανακρίβειες, ως προς τα γεγονότα και τις μεροληψίες, που είναι αναμενόμενο να υπάρχουν. Προφανώς, ο πόλεμος, στην Μικρά Ασία, είχε εθνικοαπελευθερωτικό περιεχόμενο, για τον τουρκικό λαό, εκείνης της εποχής. Όμως, παρά το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος υπήρξε εργαλείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής, κυρίως, της Βρετανίας, η αντικειμενική πραγματικότητα, επιβάλει να αναφερθεί ότι και ο ελληνικός μικρασιατικός πληθυσμός άσκησε, μέσω του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος, το δικαίωμα για την εθνική απελευθέρωσή του, από τον οθωμανικό/τουρκικό ζυγό. Απλώς, η πικρή αλήθεια είναι ότι χάσαμε. Και αυτό το γράφω, ως απόγονος (και) Ελλήνων Μικρασιατών, κατά το ήμισυ.
1921. Μικρά Ασία. Έλληνες στρατιώτες υποχρεώνουν μια Τουρκάλα να χορέψει.
Μια σπάνια φωτογραφία που τραβήχτηκε το 1850, και δείχνει την ανασκαφή των τεράστιων αγαλμάτων της Πύλης Νεργκάλ της αρχαίας πόλης Νινευή.
Αυτό το άγαλμα ήταν ένας από τους δύο ανθρωπόμορφους φτερωτούς ταύρους (γνωστούς και ως λαμασού) που φύλαγαν μία από τις πολλές εισόδους στη Νινευή, που χρονολογείται από την εποχή του βασιλιά Σενακερίμ, περίπου το 740 π.Χ. – Νινευή, 681 π.Χ.
1500 π.Χ. Πύλος. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές, γύρω, από τον τάφο του Γρύπα Πολεμιστή, στο «Ανάκτορο του Νέστορος».
Τραπεζούντα. Εκτέλεση, στην πλατεία Gavur.
1890. Τραπεζούντα. Ελληνίδα, ενώπιον του φωτογραφικού φακού.
1900. Τραπεζούντα.
1905. Τραπεζούντα. (Από ταχυδρομική κάρτα).
Τραπεζούντα. Το κτίριο, όπου ιδρύθηκε - κατά τουρκικές πηγές, από τους Γάλλους - το θνησιγενές ποντιακό κράτος. (Photo 2002).
14/3/1918. Τραπεζούντα.
1919. Τραπεζούντα, Kavak Meydan. Ο Kazım Karabekir πασάς, στην πόλη, επισκεπτόμενος τον Πίσω, από τις κάμερες, τάφο του Εμίρη Μιχαήλ.
1922. Τραπεζούντα. Η γέφυρα του καπνεργοστάσιου.
1922. Τραπεζούντα. Το ξενοδοχείο «Cihan».
1922. Διαβατήριο, που εκδόθηκε, από την τουρκική κυβέρνηση.
1924. Ριζούντα.
29/10/1933. Ριζούντα. Εορταστικές εκδηλώσεις, στον πλατεία του κυβερνείου, για την ανακήρυξη του κεμαλικού τουρκικού κράτους. Ο επιγραφικός τίτλος αναφέρει : «Η κυριαρχία ανήκει, στον λαό».
1933. Τραπεζούντα.
23/4/1940. Τραπεζούντα. "MY TURKISH TEACHER SIRRI BİLGE". Σημείωση, στην πλάτη της τυπωμένης φωτογραφίας.
(ARCHIVE: FAMILY ARCHIVE)
1941 Τραπεζούντα. Οι δασκάλες του Λυκείου AHSEN, HALET και NACİYE.
SOURCE: FAMILY ARCHIVE.
1950 (δεκαετία). Τραπεζούντα.
1950 (δεκαετία). Τραπεζούντα. Στρατιωτικές αποθήκες, στο λιμάνι.
1957. Τραπεζούντα.
29/10/1958. Τραπεζούντα. Στην σκηνή, μια ορχήστρα με λαμπερά χρώματα. Μπροστά, είναι ένας μαύρος σολίστας και μια ειδική ορχήστρα.
Alp Sargın.
1970. Τραπεζούντα.
1974. Τραπεζούντα. Η ομάδα ποδοσφαίρου της Trabzonspor.
1980. Τραπεζούντα.
1910. Οθωμανική Δράμα. Ένα, από τα τρία διοικητικά περιφερειακά τμήματα της επαρχίας Θεσσαλονίκης στην ανατολική Μακεδονία. Η πόλη περιβάλλεται, από δάση και καλλιεργούνται όλα τα είδε η δέντρων. Στην Δράμα, οι άνθρωποι ζούσαν από καπνοκαλλιέργεια και εμπόριο. Η πλειοψηφία του πληθυσμού, στην Δράμα, ήταν μουσουλμάνοι μέχρι, πριν από το 1924.
1917 (αρχές). Δράμα. Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Εορταστικές εκδηλώσεις, από Βούλγαρους, Τούρκους και Γερμανούς, για την κατάληψη του Βουκουρεστίου από τις Κεντρικές Δυνάμεις.
πηγή : ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ
Και πάλι για τη γερμανική συνευθύνη για τη Γενοκτονία στην Ανατολή απ' τους Νεότουρκους
-------------------------------------------------------------
Ο Στρατηγός Χανς φον Ζέεκτ (Hans von Seeckt), ήταν ένας από τους πιο εξέχοντες Γερμανούς αξιωματικούς της περιόδου.
Στα τέλη του 1917, ο Ζέεκτ τοποθετήθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Οθωμανικού Στρατού.
Συνεργάστηκε στενά με την ηγεσία των Νεοτούρκων και ειδικότερα με τον Υπουργό Πολέμου, Ενβέρ Πασά.
Ιδεολογικός μέντορας του Ενβέρ πάσα υπήρξε ο Γερμανός στρατηγός Γκολτς πασάς. Το βιβλίο του Κόλμαρ φον ντερ Γκολτς (Colmar Freiherr von der Goltz) «Ο λαός στα όπλα» (Das Volk im Waffen), ήταν το «ευαγγέλιο» των Τούρκων εθνικιστών.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Ζεεκτ κάλυψε πλήρως την πολιτική των Νεοτούρκων απέναντι στους χριστιανικούς πληθυσμούς.
Σε αναφορά του το 1918 για τη Γενοκτονία των Αρμενίων είχε γράψει χαρακτηριστικά: «Οποιαδήποτε συναισθηματική, χριστιανική ή πολιτική σκέψη πρέπει να παραμεριστεί μπροστά στη σκληρή αναγκαιότητα του πολεμικού αγώνα»....
Όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία ηττήθηκε και υπέγραψε την Ανακωχή του Μούδρου τον Οκτώβριο του 1918, η ηγετική τριανδρία των Νεοτούρκων —ο Ενβέρ Πασάς, ο Ταλαάτ Πασάς και ο Τζεμάλ Πασάς— κινδύνευε με σύλληψη και καταδίκη για εγκλήματα πολέμου.
Τη νύχτα της 1ης προς 2α Νοεμβρίου 1918, οι ηγέτες των Νεοτούρκων επιβιβάστηκαν κρυφά σε ένα γερμανικό υποβρύχιο (το U-63) στην Κωνσταντινούπολη και διέφυγαν προς την Οδησσό.
Η επιχείρηση αυτή οργανώθηκε με τη συνδρομή της γερμανικής στρατιωτικής αποστολής και των γερμανικών αρχών, στις οποίες ο Ζέεκτ κατείχε κομβική επιτελική θέση.
Στη συνέχεια, οι φυγάδες κατέληξαν στη Γερμανία (κυρίως στο Βερολίνο), όπου ζούσαν υπό ψευδώνυμα. Στη συνέχεια, και μέσω των δικτύων που είχαν δημιουργηθεί με τους Μπολσεβίκους, η Νεοτουρκική ηγεσία ήρθε σε επαφή με τον Λένιν. Μια διαδικασία που θα οδηγήσει στη συμμαχία των κεμαλιστών με τη νεαρή κυβέρνηση της σοβιετικής πλέον Ρωσίας.
Για τη συνεργασία μπολσεβίκων-κεμαλιστών, δείτε τη μελέτη μου με τίτλο :
"Από τη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ-1918 στο σοβιετοτουρκικό σύμφωνο φιλίας-1921"
https://www.academia.edu/72528209/%CE%91%CF%80%CF%8C_%CF%84%CE%B7_%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%84_%CE%9B%CE%B9%CF%84%CF%8C%CF%86%CF%83%CE%BA_1918_%CF%83%CF%84%CE%BF_%CF%83%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CE%B5%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CF%83%CF%8D%CE%BC%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%BF_%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82_1921?email_work_card=title&fbclid=IwdGRjcATVaH9jbGNrBNVodnBkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEeXlPFJ_AG1sDk6BSyyxTXS58r28M8PAOJpRDVWwkWNQzomMnpuXeshQ0ugJ8_aem_ZKudsbwa4IjbgbBO_XOtaw
1919. Χάρτης της Ανατολικής Ευρώπης.
1941. Συνοριοφύλακες της Νι Κα Βε Ντε, στο Μπρεστ, συγκρούστηκαν, με Γερμανούς μοτοσικλετιστές. Αφού τους τελείωσαν τα πυρομαχικά, αιχμαλωτίστηκαν. Καθώς προετοιμαζόταν, για την εκτέλεσή τους και οι δύο άνδρες παρέμειναν ήρεμοι και σκαρφίστηκαν αστεία, για τους Γερμανούς στρατιώτες, γεγονός, που αιφνιδίασε τους Γερμανούς αξιωματικούς.
Όταν έφθασε η εντολή, για την εκτέλεση, οι Σοβιετικοί στρατιώτες αντιμετώπισαν τον θάνατο, με χαμόγελα. Αργότερα ο Γερμανός διοικητής κατέγραψε, στο ημερολόγιό του, ότι αυτοί οι Ρώσοι δεν επέδειξαν, καθόλου, φόβο, αλλά αυθεντικό κουράγιο.
Προς στιγμή, τοποθέτησε τον εαυτό του, στην θέση τους, με ένα, καθόλου, ευχάριστο συναίσθημα. Έγραψε ότι οι Σοβιετικοί στρατιώτες πέθαναν, πεπεισμένοι ότι θα επικρατήσουν και ότι η Γερμανία θα χάσει τον πόλεμο, αφήνοντας, σε αυτόν και τους άνδρες του, ένα ανατριχιαστικό ρίγος, καθώς τα πτώματα των Σοβιετικών σωριάστηκαν, στο έδαφος.
#WWII #Military #History
Dionysis Anninos
1943. Στρατόπεδο συγκέντρωσης Mauthausen. Η «σκάλα του θανάτου».
Αθήνα, 7 Δεκεμβρίου 1944. Σοβιετικός αξιωματικός εξέρχεται του κτιρίου της Σοβιετικής Πρεσβείας- Αντιπροσωπείας. Η είσοδος φρουρείται, από δύο Βρετανούς αλεξιπτωτιστές.
Ο ρόλος της Σοβιετικής πρεσβείας και της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής (υπό τον συνταγματάρχη Γκριγκόρι Ποπώφ), στην Αθήνα, κατά τα Δεκεμβριανά του 1944, ήταν, απόλυτα, παθητικός, ουδέτερος και αποστασιοποιημένος. Η στάση αυτή δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτελούσε άμεση συνέπεια της γεωπολιτικής στρατηγικής της Μόσχας και των διπλωματικών δεσμεύσεων του Ιωσήφ Στάλιν. Τον Οκτώβριο του 1944, ο Στάλιν και ο Τσώρτσιλ, είχαν συνάψει, στην Μόσχα, την μυστική Συμφωνία των Ποσοστών. Σύμφωνα, με αυτήν, η Ελλάδα εκχωρήθηκε, κατά 90%, στην βρετανική σφαίρα επιρροής. Κατά την διάρκεια των 33 ημερών των μαχών, στην Αθήνα, η σοβιετική διπλωματική αντιπροσωπεία παρέμεινε κλεισμένη, στα κτίριά της. Δεν παρείχε καμία πολιτική, υλική, στρατιωτική, ή, έστω ηθική υποστήριξη, στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Ο σοβιετικός τύπος (όπως η εφημερίδα Πράβντα) απέφευγε οποιαδήποτε καταδίκη της βρετανικής στρατιωτικής επέμβασης, στην Αθήνα, τηρώντας προκλητική σιωπή. Η ηγεσία του ΚΚΕ επιχείρησε, επανειλημμένα, να έλθει, σε επαφή, με την σοβιετική αποστολή, στην Αθήνα ζητώντας βοήθεια, ή μεσολάβηση. Η απάντηση της Μόσχας ήταν, σταθερά, αρνητική. Ο Στάλιν, όχι, μόνο, δεν αντέδρασε, αλλά, τον Ιανουάριο του 1945, (ενώ οι μάχες τελείωναν) διόρισε, επίσημα, νέο πρέσβη, στην Αθήνα, τον Μιχαήλ Τσερνίσεφ, αναγνωρίζοντας, πλήρως, την, υπό βρετανική προστασία, κυβέρνηση και απογοητεύοντας, οριστικά, το ελληνικό αριστερό κίνημα.
Υ.Γ. Τάσου Αναστασόπουλου : Δεν είναι, έτσι, τα πράγματα.
Ένας Έλληνας στρατιώτης δίνει την χαριστική βολή, στον ναζιστή εγκληματία πολέμου Φρίντριχ «Φριτζ» Σούμπερτ, μετά την εκτέλεσή του. δια τουφεκισμού, υπό εκτελεστικού αποσπάσματος, στις φυλακές Επταπυργίου, στην Θεσσαλονίκη, στις 22 Οκτωβρίου 1947. Κρίθηκε ένοχος, για την δολοφονία, πάνω, από 250 πολιτών.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΑΗΝΑΣ (1924-2008):
Ο Παντελής Βαηνάς ήταν στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο, σλαβομακεδονικής καταγωγής
Ήταν γιος του Γρηγόρη Βαηνά (αναφέρεται και ως Βαενάς ή Βαγενάς) γνωστού και ως καπετάν Αγραφιώτης (Ασπρόγεια Φλώρινας, 1878-19 Δεκεμβρίου 1970), που ήταν Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα και είχε πολεμήσει στο πλευρό του Παύλου Μελά.
Αποκαλούνταν Γκάρτσος από τους βουλγαρόφιλους, Αετός από τους συναγωνιστές του και Μαύρος Διάβολος από τους Οθωμανούς.
Ο Παντελής Βαηνάς γεννήθηκε στην Ασπρόγεια (Στρέμπενο) της Φλώρινας και συμμετείχε στον ΕΛΑΣ από τα 18 του χρόνια.
Κατά την περίοδο του εμφυλίου (1946-1949) κατάφερε να ανέβει στην ανώτερη βαθμίδα του ΔΣΕ, ενώ ταυτόχρονα ήταν και στέλεχος του ΝΟΦ (Λαϊκοαπελευθερωτικό Μέτωπο των Μακεδόνων), που είχε ιδρυθεί το 1945 στα Σκόπια.
Πρωτοστάτησε στην δημιουργία του ΔΣΕ στην περιοχή του Βίτσι. Αρχικά ήταν συγκροτηματάρχης. Τον Ιούνη 1947 τραυματίστηκε βαριά (κοντά στην καρδιά), στη μάχη στο χωριό Βασιλειάδα.
Μετά την ανάρρωσή του, διοικούσε τάγμα.
Τοποθετήθηκε διοικητής της θρυλικής 18ης Ταξιαρχίας του ΔΣΕ, η οποία για τη δίμηνη δράση της σε Σινιάτσικο, Βουρινό, Βόιο και Βίτσι πήρε την πρώτη θέση στην άμιλλα του ΓΑ του ΔΣΕ.
Η 18η Ταξιαρχία έδωσε δεκάδες πετυχημένες μάχες: στη μεγάλη αντεπίθεση στο Μάλι-Μάδι στις 8-14 Σεπτέμβρη 1948, στη Νάουσα στις 22/12/1948 και στην κατάληψη της Νάουσας στις 13-15 Γενάρη 1949.
Τον Φλεβάρη 1949, αναλαμβάνει τη διοίκηση της 11ης Μεραρχίας του ΔΣΕ.
Με διάταγμα της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης, από τις 26 Νοέμβρη 1948 γίνεται συνταγματάρχης του ΔΣΕ.
Για τις στρατιωτικές του ικανότητες και αρετές βραβεύτηκε με διάταγμα της ΠΔΚ 25 Απρίλη 1949 με το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α’ τάξης.
Στα τέλη του 1958 πέρασε στις γραμμές του Λαϊκού Στρατού Βουλγαρίας και διοικούσε μεγάλη μονάδα.
Τον Παντελή Βαηνά δεν τον μνημονεύει κανένας ιστορικός, τον «στολίζουν» με μίσος τα εθνικιστικά sites, δεν τον θυμήθηκαν ούτε οι σύντροφοί του στο ΚΚΕ.
Τον θυμούνται όμως στις μαρτυρίες τους οι μαχητές του ΔΣΕ που επέζησαν και συνήθως διαβίωσαν στην «υπερωρία», τον θυμούνται οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συγχωριανοί του.
Κανένας απ’ όσους τον γνώρισαν δεν τον κατηγόρησε ως Βούλγαρο, κανένας δε μιλάει άσχημα γι’ αυτόν.
Ο Βαηνάς είχε βαθιά πατριωτική συνείδηση και αγάπη για την Ελλάδα και βαθιά γνώση και πίστη στις κομμουνιστικές ιδέες, τις οποίες υποστήριζε μέχρι τον θάνατό του.
Παρά την πικρία του και την αποστασιοποίησή του το 1958 από τα κομματικά πόστα, παρέμεινε πιστός στο ΚΚΕ.
Στην 6η ολομέλεια της ΚΠΕ του ΚΚΕ το 1956 που καθαίρεσε τον Ζαχαριάδη, βρέθηκε στο μεγαλύτερο δίλημμα της ζωής του, όπως και χιλιάδες άλλοι κομμουνιστές
Με τον αρχηγό του ή με το κόμμα;
Πώς να σταθεί απέναντι σε συμπολεμιστές του όπως ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Κώστας Κολιγιάννης και άλλοι;
Προτίμησε τη σιωπή, αλλά όχι και την αποστράτευση.
Συνέχισε την ενεργό δράση ως μέλος της ΚΕ.
Σε ηλικία 18 ετών εντάχθηκε στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ Δυτικής Μακεδονίας και σε σύντομο χρόνο θα μετάσχει σε πολλές επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ στη περιοχή Βιτσίου- Καϊμακτσαλάν.
Θα πάρει μέρος στις επιχειρήσεις καταδίωξης των Σνοφίτικων ταγμάτων Γκότσε και Πέγιωφ.
Συμμετείχε σε ελληνόφωνα τάγματα (παρότι ήταν δίγλωσσος) και συνέβαλε τα μέγιστα στη στρατολόγηση χιλιάδων σλαβόφωνων στις γραμμές του ΕΛΑΣ και στην απομάκρυνση των συμπατριωτών του από την επιρροή της βουλγαρικής Οχράνα.
Ο Παντελής Βαηνάς είχε ασπαστεί πλήρως τη θέση του ΕΑΜ περί ισονομίας και ισοπολιτείας των Σλαβομακεδόνων στο πλαίσιο της ελληνικής επικράτειας.
Τη θέση μάλιστα αυτή τη διατύπωσε με άρθρο του στο περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός» (Δεκέμβριος 1948).
Σε άρθρο-απάντηση, ο Ζαχαριάδης λίγους μήνες αργότερα θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για τους κομουνιστές, «αδειάζοντας» τον Βαηνά και θα επαναφέρει το αίτημα της ανεξάρτητης λαϊκοδημοκρατικής Μακεδονίας.
Στο Βίτσι ο Βαηνάς αναδείχτηκε διαδοχικά διοικητής Συγκροτήματος, διοικητής Τάγματος, διοικητής της 18ης Ταξιαρχίας και διοικητής της 11ης Μεραρχίας του ΔΣΕ και αντιστράτηγος του ΔΣΕ.
Όπως αναφέρουν μαρτυρίες μαχητών του ΔΣΕ, ο Βαηνάς συμμετείχε στις περισσότερες επιχειρήσεις του Εμφυλίου.
Έφερε σε πέρας με επιτυχία όλες σχεδόν τις επιχειρήσεις που του ανατεθήκαν.
Το 1947, κατά τις πρώτες επιχειρήσεις, τραυματίστηκε βαριά στην Βασιλειάδα Καστοριάς.
Σε λιγότερο από δύο μήνες θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή, θα ηγηθεί της διείσδυσης του ΔΣΕ στο Σινιάτσικο (9.10-12.12.1948) και θα δώσει σειρά νικηφόρων μαχών.
Συμμετείχε στην επίθεση για την κατάληψη της πόλης των Γρεβενών (ανεπιτυχής) χωρίς απώλειες για τους αντάρτες τον Απρίλιο του 1948.
Ταυτόχρονα σχεδίασε και εκτέλεσε με επιτυχία την επιχείρηση κατάληψης του στρατοπέδου του κυβερνητικού στρατού στην Εράτυρα της Κοζάνης (31.10-1.11.1948), με στόχο τη συλλογή πολεμικού υλικού, ειδών επισιτισμού και εφοδίων.
Ακολούθησε η κατάληψη της Πτολεμαΐδας στις 16.10.1948, η ανακατάληψη της 2128 κορυφής του Βιτσίου, η απόκρουση της διείσδυσης των Λοκατζήδων του κυβερνητικού στρατού στη γραμμή Κούλα-Πλατύ (20.10.48), η κατάληψη της Σιάτιστας (12-13.11.48) καθώς και η κατάληψη της Νάουσας (12.1.49).
Η μαρτυρία του Ν. Κυρίτση μιλά με τα πιο κολακευτικά λόγια για τον νεαρό αξιωματικό του ΔΣΕ, ειδικά κατά την υπεράσπιση του στρατηγικού υψώματος Λέσιτς στο Βίτσι και περιγράφει αναλυτικά τις μάχες που έδωσε η 18η ταξιαρχία του ΔΣΕ στη φονική μάχη της Φλώρινας, την κατάληψη μετά από σφοδρές μάχες των στρατηγικής σημασίας υψωμάτων (Πατώματα), τη διάνοιξη διόδου και τη μεταφορά των τμημάτων του ΔΣΕ στο Γράμμο, μετά την πτώση του Βιτσίου.
Ιδιαίτερη στιγμή αποτελεί για την 18η Ταξιαρχία η κατάληψη του Μάλι-Μάδι (8.10.1948) και η πλήρης διάλυση του εθνικού στρατού.
Ο Παντελής Βαηνάς πήρε μέρος στη 2η συνδιάσκεψη του ΝΟΦ στους Ψαράδες των Πρεσπών και έπαιξε ενεργό ρόλο στη συνεργασία του ΝΟΦ με τον ΔΣΕ.
Η εκλογή του ως αναπληρωματικού μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ το 1953 θα τον οδηγήσει στην έδρα της ΚΕ στο Βουκουρέστι.
Από εκεί ταξιδεύει σε όλες τις χώρες, από την Τασκένδη μέχρι τη Λειψία, ως υπεύθυνος για «τη δουλειά του κόμματος στους Σλαβομακεδόνες».
Το 1950-54 ήταν πρόεδρος της σλαβομακεδονικής οργάνωσης «Ίλιντεν», που σύστησε το ΚΚΕ στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, καταγγέλλοντας το ΝΟΦ σαν προβοκατόρικη και προδοτική τιτοϊκή οργάνωση (γι'αυτό άλλωστε επέλεξε να ζήσει στη Σόφια και όχι στα Σκόπια).
Το ΚΚΕ, μετά από ένοπλες συγκρούσεις του υπό διαμόρφωση ΔΣΕ με τους ένοπλους φιλοτιτοϊκούς μειονοτικους, αποφάσισε τον Νοέμβρη του 1946 να ασκήσει ενεργητική πολιτική στη βάση της πολιτικής ενότητας της μειονότητας και της μαχητικής ενότητας Ελλήνων-Σλαβομακεδόνων.
Δεν έφτιαξε ξεχωριστή οργάνωση, αλλά προσπάθησε να φέρει το ΝΟΦ σε αυτή τη βάση. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες, δεν κατέστη εφικτό αυτό.
Ο Παντελής Βαηνάς ήταν από τα στελέχη, όπως ο Κωτσόπουλος και ο Γουσόπουλος, που σήκωσε δυσανάλογο βάρος ακόμα και για την ηλικία του, για την αποκατάσταση της ορθής πολιτικής πορείας της μειονότητας, που οι φιλοτιτοϊκοί ηγέτες της Μήτροφσκι, Κεραμητζίεφ, Ότσε, Γκότσε, Ράκοφσκι, Βέρα Φώτεβα, Ουρανία Γιουρούκοβα κά είχαν οδηγήσει στην καταστροφή και την προσφυγοποίηση, με την παράλληλη με τους μοναρχοφασίστες δράση τους.
Παρότι ήταν στρατιωτικά υπεύθυνος για την τελική κατάρρευση τον Αύγουστο του 1949 (ως διοικητής της 11ης Μεραρχίας του ΔΣΕ πήρε το τάγμα από το Λέσιτς και δεν το επέστρεψε, παρά την εντολή Βλαντά), δεν είχε πρωτοστατήσει στην προηγούμενη προσπάθεια πολιτικής ενοποίησης των Σλαβομακεδόνων στο ΝΟΦ, όπως ο Κωτσόπουλος (που συκοφαντικά οι τιτοϊκοί αποκαλούσαν “Γραικομάνο”) κι έτσι μπορούσε να είναι επικεφαλής της νέας οργάνωσης.
Και παρότι συμβιβάστηκε με το καθεστώς της “6ης Ολομέλειας”, μία από τις συνέπειες της οποίας ήταν η διάλυση της “Ιλιντεν” (την οποία έθετε ως προαπαιτούμενο για την αποκατάσταση των διμερών σχέσεων ο φιλοϊμπεριαλιστής Τίτο), δεν καταδέχτηκε να πάει στην τιτοκρατούμενη ΛΔΜ, όπου οδηγήθηκαν άλλοι Σλαβομακεδόνες, με την αυτοκτονική λογική που διαχώρισε τον επαναπατρισμό τους από αυτόν των άλλων πολιτικών προσφύγων και έμεινε στη ΛΔ Βουλγαρίας (αν και μπόρεσε στο τέλος να επιστρέψει στην Ελλάδα).
Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε μεταξύ άλλων στον “Λαϊκό Αγώνα”, όργανο των προσφύγων της Ελλάδας στην Ουγγαρίας αρ.φ.78, Σάββατο 16 Οκτώβρη, έγραφε για τις μειονότητες στην Ελλάδα για την οποία πολέμησε:
"Ένθερμος και συνεπής υποστηρικτής και πραγματικός προστάτης των εθνικών μειονοτήτων στην Ελλάδα στέκεται πάντοτε το ηρωικό ΚΚΕ.
Πιστό και αφοσιωμένο στη μαρξιστική-λενινιστική διδασκαλία για το έθνος, ήδη από την ίδρυσή του αναγνώριζε το δικαίωμα των εθνικών μειονοτήτων στην αυτοδιάθεση και πάντοτε, για το καλό του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος της Ελλάδας και των κινημάτων των εθνικών μειονοτήτων, έθετε το εθνικό ζήτημα σε αντιστοιχία με τη δεδομένη ιστορική περίοδο.
Το ΚΚΕ, για την ύπαρξη και αναγνώριση των εθνικών μειονοτήτων πάλεψε και παλεύει με συνέπεια, θυσιάζοντας πολλά μέλη και στελέχη του.
Για αυτό οι εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα αγαπούν το ΚΚΕ. Το βλέπουν ως το κόμμα τους, πλαταίνουν τις τάξεις του με τα καλύτερα παιδιά τους και συνδέουν τη μοίρα τους με αυτό.
Οι εθνικές μειονότητες, οργανωμένες και καθοδηγούμενες από το ΚΚΕ και υπό τη σημαία του πάλεψαν και παλεύουν ενάντια σε κάθε είδους καταπιεστή.
Το ΚΚΕ πάντοτε δίδασκε και διδάσκει στις εθνικές μειονότητες ότι μοναδικός δρόμος για την απελευθέρωσή τους, εγγύηση για τη νίκη του δίκαιου αγώνα τους, είναι ο κοινός και ενιαίος αγώνας με τον ελληνικό λαό.
Από τη σημερινή δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι εθνικές μειονότητες, και πρώτη από όλες ο σλαβομακεδονικός λαός, μία είναι η διέξοδος: η αδιάσπαστη ενότητα με τον αδελφικό ελληνικό λαό, με όλους τους τίμιους πατριώτες που είναι ενάντια στον πόλεμο, στις τάξεις του πατριωτικού μετώπου του λαού της Ελλάδας, που αγωνίζεται με αποφασιστικότητα ενάντια στην αμερικανοκρατία και την αμερικανοδουλεία, για ζωή, ελευθερία, ειρήνη, δημοκρατία, ενάντια στον αμερικανικό πόλεμο και το θάνατο, για τα εθνικά δικαιώματα, για μια δημοκρατική κυβέρνηση που θα επιφέρει ριζική αλλαγή στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, όπου θα διασφαλίζεται ο σεβασμός των εθνικών δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων και με τον οποίο θα ανοίξει ο δρόμος για τη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Μόνο σε μια λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα, όπου η εξουσία θα ανήκει στο λαό, θα απελευθερωθούν οι μειονότητες από οποιαδήποτε εθνική καταπίεση, θα ζουν ελεύθερα και ευτυχισμένα μια δημιουργική ζωή στη γη τους, στις πατρογονικές εστίες τους".
Στο σχέδιο προγράμματος του ΚΚΕ αναφέρεται ότι:
Στη Λαϊκή Δημοκρατία στις εθνικές μειονότητες αναγνωρίζεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης "μέχρι του αποχωρισμού”.
Αυτό σημαίνει ότι οι εθνικές μειονότητες είναι ελεύθερες να αποφασίσουν τη μοίρα τους, να διευθετήσουν τη ζωή τους σύμφωνα με την επιθυμία τους.
Έχουν το δικαίωμα να οργανώσουν τη ζωή τους βάσει της αρχής της αυτονομίας ή του αποχωρισμού.
Η επιλογή της ουσιαστικής αυτονομίας ή του χωρισμού σε δύο ξεχωριστά κράτη, που είναι δύο μορφές ενός και του ίδιου δικαιώματος, του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση των εθνικών μειονοτήτων, υπαγορεύεται από τα συγκεκριμένα συμφέροντα των εργαζόμενων μαζών των εθνικών μειονοτήτων και του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος της Ελλάδας.
Και είναι ζήτημα που θα αποφασίσουν οι ίδιες οι μειονότητες, όχι με επιβολή από τα πάνω, αλλά σε συμφωνία με τις επαναστατικές οργανώσεις των εθνικών μειονοτήτων.
Η σλαβομακεδονική μειονότητα, σύμφωνα με το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, στη λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα μπορεί να ζει στη βάση της αρχής της αυτονομίας ή του αποχωρισμού.
Από αυτές τις δύο λύσεις, θα επικρατήσει αυτή που είναι προς το συμφέρον, στις συγκεκριμένες συνθήκες εκείνης της εποχής, των εργαζόμενων μαζών των Σλαβομακεδόνων και του λαϊκοδημοκρατικού τους κινήματος και προς το συμφέρον της λαϊκής επανάστασης στην Ελλάδα.
Η απόφαση, για παράδειγμα, για απόσχιση της σλαβομακεδονικής εθνικής μειονότητας στη Μακεδονία του Αιγαίου θα προϋπέθετε, πρώτα από όλα, εκτός από τη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας στην Ελλάδα, και τη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας στη Γιουγκοσλαβία, δηλαδή θα προϋπέθετε την απελευθέρωση όχι μόνο της Μακεδονίας του Αιγαίου, αλλά και της Μακεδονίας του Βαρδάρη, και αυτό είναι ζήτημα ολόκληρου του μακεδονικού λαού.
Στο σχέδιο προγράμματος αναφέρεται περαιτέρω ότι:
“Στα πλαίσια του λαϊκού κράτος, οι εθνικές μειονότητες θα έχουν πλήρη αυτονομία”.
Αυτό σημαίνει πλήρη εθνική ισοτιμία των εθνικών μειονοτήτων με τον ελληνικό λαό.
Σημαίνει πολιτική αυτοδιοίκηση, δηλαδή εδαφική, διοικητική, οικονομική, πολιτιστικο-μορφωτική, θρησκευτική αυτοδιοίκηση.
Οι εθνικές μειονότητες θα συμμετέχουν ενεργά στη διοίκηση του λαϊκού κράτους, θα έχουν τα δικά τους τοπικά όργανα αυτοδιοίκησης, τοπικά συμβούλια κλπ, σχολεία στη μητρική τους γλώσσα. Θα αναπτύξουν την εθνική τους ζωή, τον εθνικό πολιτισμό κ.ο.κ.
Για την πλήρη αυτονομία, δηλαδή για την πλήρη εθνική ισοτιμία, σήμερα παλεύει η επαναστατική οργάνωση “Ιλιντεν” των Σλαβομακεδόνων του Αιγαίου.
Γιατί αυτό σήμερα είναι προς το συμφέρον του σλαβομακεδονικού λαού και της λαϊκής επανάστασης στην Ελλάδα.
Σε μια λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα, η φιλία και η αδερφική συνύπαρξη και συνεργασία των λαών, η ηθικοπολιτική τους ενότητα και ο διεθνισμός θα συνιστούν ένα από τα θεμέλια της ύπαρξης, της ενδυνάμωσης και της ανάπτυξης του λαϊκού κράτους, κύρια καθοδηγητική δύναμη της λαϊκοδημοκρατικής κοινωνίας.
Στη λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα, οι εθνικές διακρίσεις και περιφρονήσεις θα θεωρούνται έγκλημα κατά της κοινωνίας, και θα εξαφανιστούν για πάντα οι αστοτσιφλικάδικες θεωρίες του σοβινισμού και του εθνικισμού, το εθνικό μίσος και η καχυποψία ανάμεσα στους λαούς.
Σε συνθήκες ολόπλευρης εθνικής, υλικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, οι εθνικές μειονότητες θα ζουν σε αδελφική συνεργασία με τον αδελφό ελληνικό λαό.
Σε συνθήκες λαϊκοδημοκρατικού συστήματος, θα εξαφανιστούν για πάντα η εξαθλίωση, η φτώχεια, η ταπείνωση, οι διώξεις, και με την ολόπλευρη βοήθεια του λαϊκού κράτους θα βρουν ένα εύφορο έδαφος οι δημιουργικές δυνάμεις των καταπιεζόμενων σήμερα εθνικών μειονοτήτων.
Οι εθνικές μειονότητες, στερούμενες σήμερα τα δικαιώματά τους, στην αυριανή λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα θα είναι αφέντες στο σπίτι τους, στο βιος τους, στη γη τους.
Αυτός είναι ο λαϊκός δρόμος της αναγέννησης, της ευτυχίας, της απρόσκοπτης προόδου των εθνικών μειονοτήτων, που διασφαλίζονται στη λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα.
Παράδειγμα τέτοιας ολόσωστης λύσης του εθνικού ζητήματος για τη σωτηρία των εθνικών μειονοτήτων από την σκληρή και ανυπόφορη καταπίεση είναι η μεγαλειώδης επίλυση του εθνικού ζητήματος στη μεγάλη χώρα του σοσιαλισμού, τη Σοβιετική Ένωση και τις Λαϊκές Δημοκρατίες.
Στη ΛΔ Βουλγαρίας, η τουρκοπομακική και η σλαβομακεδονική εθνική μειονότητα, στις ΛΔ Ρουμανίας και Ουγγαρίας η γιουγκοσλαβική εθνική μειονότητα, οι πολυάριθμες εθνότητες στη ΛΔ Κίνας κλπ, που είναι απελευθερωμένες από οποιαδήποτε εθνική καταπίεση, έχοντας διασφαλισμένες όλες τις δυνατότητες, αναπτύσσουν την εθνική τους ζωή και προοδεύουν.
Η χαρούμενη και ευτυχισμένη ζωή των ελεύθερων λαών της μεγάλης οικογένειας της ΕΣΣΔ, των εθνοτήτων και των εθνικών μειονοτήτων των Λαϊκών Δημοκρατιών, εμπνέει τις σκλαβωμένες εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα στον αγώνα τους για ελευθερία, δημοκρατία και ανεξαρτησία, για εθνικά δικαιώματα.
Η επίλυση του εθνικού ζητήματος για την τουρκοπομακική μειονότητα και για τους Σλαβομακεδόνες στη ΛΔ Βουλγαρία και η ανάπτυξη του Πιρίν (του μόνου ελεύθερου τμήματος της Μακεδονίας) εμπνέει τα σκλαβωμένα αδέρφια των τελευταίων στην Ελλάδα στον δίκαιο αγώνα τους.
Οι εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα χρόνια ολόκληρα παλεύουν για τη λαϊκοδημοκρατική επίλυση του εθνικού τους ζητήματος, για τα εθνικά τους δικαιώματα, για εθνική αποκατάσταση.
Αδιάσπαστα ενωμένες με τον ελληνικό λαό, οι εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα πάλεψαν ενάντια στην αιμοσταγή δικτατορία του Μεταξά, ενάντια στη χιτλερική κατοχή, και συνεχίζουν αλύγιστα με αμείωτο μίσος ενάντια στους αγγλοαμερικάνους κατακτητές και τους λακέδες υποτακτικούς τους (τους μοναρχοφασίστες δήμιους και τους τιτοϊκούς προδότες).
Σε αυτούς τους σκληρούς αλλά και δίκαιους αγώνες για ελευθερία, ειρήνη, εθνικά δικαιώματα, εθνική αποκατάσταση, οι εθνικές μειονότητες θυσίασαν και θυσιάζουν χιλιάδες ήρωες από τα καλύτερα παιδιά τους.
Στον σημερινό δύσκολο αγώνα τους οι εθνικές μειονότητες έχουν στη μνήμη τους τα οφέλη που τους είχε διασφαλίσει το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα με την απελευθέρωση τμημάτων της Μακεδονίας του Αιγαίου και της Θράκης από τον ΔΣΕ μεταξύ 1946-1949: λαϊκά όργανα και τοπικά συμβούλια, αυτοδιοίκηση, διδασκαλία και ελεύθερη χρήση της μητρικής γλώσσας και πολλά άλλα.
Ταυτόχρονα, οι εθνικές μειονότητες δεν ξεχνούν ποτέ το ιταμό προδοτικό χτύπημα του προδότη Τίτο ενάντια στο ΔΣΕ το 1949, που ήταν μία από τις κύριες αιτίες που έκοψαν το δρόμο του ελληνικού λαού και των εθνικών μειονοτήτων στην απελευθέρωση και τους έριξαν πάλι στη σκλαβιά.
Είναι ξεκάθαρο για τις εθνικές μειονότητες ότι με τη νίκη του ΔΣΕ το ζήτημα της απελευθέρωσής τους θα είχε επιλυθεί.
Για αυτό, οι εθνικές μειονότητες μισούν θανάσιμα τους τιτοϊκούς και παπαγικούς και τα αφεντικά τους, τους γιάνκηδες, και μάχονται εναντίον τους με όλες τις δυνάμεις τους
Και όποια μέτρα κι αν πάρουν οι γιάνκηδες και οι υποτακτικοί τους, από την αχαλίνωτη τρομοκρατία στη Μακρόνησο και τις φυλακές, τις συλλήψεις και τις πυρπολήσεις ως τις εκτελέσεις και ως την ποινικοποίηση του πατριωτισμού και το γενικό ξεριζωμό-πογκρόμ που εξαπολύουν ενάντια στις εθνικές μειονότητες και ιδίως ενάντια στον αλύγιστο σλαβομακεδονικό λαό, δε θα μπορέσουν να λυγίσουν το αγωνιστικό τους πνεύμα και να τους εξολοθρεύσουν.
Οι εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα, ενωμένες με τον ελληνικό λαό που βιώνει τα δεινά της αμερικανικής ζούγκλας, αποφασιστικά παλεύουν ενάντια στους δήμιούς τους και είναι βέβαιες για τη νίκη του δίκαιου αγώνα τους
Γιατί εμψυχωτή και καθοδηγητή, στον αγώνα τους, έχουν το ηρωικό ΚΚΕ που είναι συνεπής σύμμαχος του ελληνικού λαού
Γιατί στο πλευρό τους έχουν όλους τους δημοκρατικούς λαούς του κόσμου, με επικεφαλής τη μεγάλη χώρα του σοσιαλισμού: την ισχυρή Σοβιετική Ένωση, υποστηρικτή όλων των καταπιεζόμενων λαών".
Σε μια συνέντευξη που έδωσε στη Σόφια, όπου είχε εγκατασταθεί μόνιμα από δική του επιλογή, δεν ήθελε να πει τίποτα για τον εαυτό του.
Ήταν σε δεινή οικονομική κατάσταση και ο κομμουνισμός που ευαγγελίστηκε είχε μόλις καταρρεύσει.
Τον απασχολούσε τι έφταιξε, τι δεν πήγε καλά, είχε μόλις πριν πέντε χρόνια αποστρατευθεί.
"Ό,τι έχω να πω τα είπα στο κόμμα", έλεγε.
Είχε όμως μια πικρία:
«Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο Χαρίλαος έκανε τέτοιο λάθος και συνεργάστηκε με τον Μητσοτάκη».
Όταν ρωτήθηκε αν επιστρέψει στην Ελλάδα, απάντησε γελώντας:
«Θα αφήσουν ποτέ έναν 'Βούλγαρο' αξιωματικό να γυρίσει πίσω;».
Και πάλι κατηγόρησε τον Χαρίλαο Φλωράκη (μάλλον αδίκως) ότι δεν έκανε όσα έπρεπε, προκειμένου οι Σλαβομακεδόνες να επιστρέψουν στη πατρίδα τους.
Στο τέλος της συνέντευξης, ο Βαηνάς είπε το αυτονόητο:
«Έκανα όσα και όλοι οι άλλοι, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Όμως αυτοί, δύσκολα ή εύκολα, θα πεθάνουν στο τόπο τους».
Την ημέρα της κηδείας του, που έγινε στον μητροπολιτικό ναό της Σόφιας, κατ’ απαίτηση των ελάχιστων εναπομεινάντων Σλαβομακεδόνων μαχητών του ΔΣΕ το ΚΚΕ δεν ήταν εκεί (αν και η ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε ανακοίνωση).
Για το ΚΚΕ, ο Παντελής Βαηνάς, ο αγέρωχος αντιστράτηγος του ΔΣΕ, ήρωας για τον σλαβόφωνο πληθυσμό, ο μαχητής που ακόμη και οι αντίπαλοι σέβονταν, δεν υπήρξε τίποτα άλλο από «μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ κατά το παρελθόν»
Φωτό: Ο Παντελής Βαηνάς, όρθιος, πρώτος από δεξιά, με άλλους μαχητές του ΕΛΑΣ στα Ασπρόγεια (το χωριό από όπου καταγόταν και ο Μακεδονομάχος Βαγγέλης Νάτσης ή Στρεμπενιώτης).
Όλοι από τα Ασπρόγεια, όπως μου είπε φίλος της σελίδας, τον οποίο και ευχαριστώ για τη φωτογραφία.
Υ.Γ. Τάσου Αναστασόπουλου : Εννοείται ότι το κείμενο αυτό δεν είναι δικό μου.
Υπάρχει μια τρομερή ιστορία στην Μακρόνησο. Στο ίδιο κελί ο Κατράκης με τον Ρίτσο και τον Μισέλ Περιστέρη, αντάρτη στα βουνά της Ρούμελης με τον Διαμαντή. Αργότερα είχε μαγαζί με παπούτσια κοντά στη "Σόνια" στην Λ. Αλεξάνδρας.
Κάθε πρωί ο Μάνος κάνει καφέ και για τους τρεις.
Ο Ρίτσος και πιο ασθενικός γράφει ακατάπαυστα. Απέναντι και κόντρα σε κάθε πρόβλημα.
Τον αέρα, τη δίψα, την πείνα,το ξύλο, τους Αλφαμίτες.
Κάθεται απέναντι από τους αγέρηδες μ'ένα παλτό που του είχε στείλει η Καίτη Δρόσου και γράφει.
Τα "Μακρονησιώτικα" γεννήθηκαν χάρις και στους τρεις τους.
Πως όμως θα έβγαιναν έξω; Ένα βράδυ που ο αγέρας στο "Θανατονήσι" λυσσομανάει βγάζουν τα χειρόγραφα που ήταν θαμμένα στο χώμα μέσα σ' ένα μπουκάλι. "Πρέπει να τα σώσουμε" λέει ο Μισέλ. "Οπωσδήποτε", συμφωνεί και ο Μάνος..."Ειναι διαμάντια".
Ο Ρίτσος μ' εκείνο το δωρικό του ύφος τους λέει... "Σύντροφοι κάνετε όπως θέλετε,θα συμφωνήσω σε όλα". Μαγικός Ρίτσος σε κάθε του έκφανση.
Ο αγέρας κοντεύει να σηκώσει τη σκηνή. Κοιτάζονται οι δυό τους και με τον φόβο του Αλφαμίτη, περασμένα μεσάνυχτα, ποδένονται και βγαίνουν. Στοχεύουν ένα δέντρο και φτάνουν. Σκάβουν και θάβουν το ιστορικό μπουκάλι με την πένα του Ρίτσου γεμάτη πόνο και αίμα. Μια πραγματική ιστορία που πέρα από τον Μάνο που ήταν τα πάντα σε όλο τους το εύρος, αξίζει να μνημονεύουμε έστω και έτσι. Μέσω ενός τύπου που έσωσε μια “ιαματική” γραφή χωρίς να τον ξέρει κανείς.
***Thanassis Kappos
24/5/1961 Αθήνα. Η Τζένη Καρέζη, μαζί με την μητέρα της, Θεώνη Καρπούζη, η οποία επιβλέπει, καθώς την φωτογραφίζει ο Κλεισθένης, στο σπίτι.
@studio kleisthenis
Η Τζάκι Κένεντι στην πρώτη επίσκεψη της στην Ελλάδα ως Πρώτη Κυρία της Αμερικής το καλοκαίρι του 1961, παρακολουθεί τις πρόβες για το ανέβασμα της «Ηλέκτρας» του Σοφοκλή στην Επίδαυρο από το Εθνικό Θέατρο. Η σπάνια φωτογραφία μετά το τέλος της γενικής δοκιμής απαθανατίζει την μελλοντική κυρία Ωνάση ανάμεσα στους πρωταγωνιστές Θάνο Κωτσόπουλο και Άννα Συνοδινού, ενώ δεξιά διακρίνεται ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Αιμίλιου Χουρμούζιος και πίσω ο δημοσιογράφος και ρεπόρτερ Δημήτρης Λιμπερόπουλος.
Elena's Diary
Ο Παύλος Σαντορίνης (1893–1986) ήταν μια από τις πιο συναρπαστικές, ιδιοφυείς αλλά και εκκεντρικές προσωπικότητες της ελληνικής επιστήμης. Υπήρξε φυσικός, πολιτικός μηχανικός και καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ).
Γεννήθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας και σπούδασε στην Ελβετία. Έλαβε δίπλωμα Πολιτικού Μηχανικού από το Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο της Ζυρίχης (ETH) και πτυχίο Φυσικής από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Ελβετία, είχε ως καθηγητή και μέντορα τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, με τον οποίο ανέπτυξε φιλική και επαγγελματική σχέση.
Λέγεται ότι είχε αναπτύξει την τεχνολογία του ραντάρ (εκατοστομετρικό ραντάρ) πριν από τους Συμμάχους στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) και το παρουσίασε στο ελληνικό Γενικό Επιτελείο Στρατού ήδη από το 1936. Λόγω μυστικότητας και έλλειψης πόρων από το ελληνικό κράτος, η πατέντα του δεν αξιοποιήθηκε εγκαίρως, στερώντας του την παγκόσμια αναγνώριση.
Αν και οι Βρετανοί ανέπτυξαν, ανεξάρτητα, το δικό τους ραντάρ, ο Σαντορίνης αναγνωρίστηκε μεταπολεμικά ως πρωτοπόρος. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο Φερμά της Ακαδημίας Επιστημών της Τουλούζης το 1961.
Το 1942 του χορηγήθηκε ευρεσιτεχνία για μια διάταξη που ονόμασε «Ηλεκτρονικό Εγκέφαλο Η» (από το Hellas).
Από το 1947 έως το 1964 διετέλεσε καθηγητής Φυσικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Οι παλιοί του φοιτητές τον θυμούνταν ως έναν εξαιρετικά ιδιόρρυθμο αλλά καθηλωτικό δάσκαλο. Έκανε εντυπωσιακές πειραματικές επιδείξεις στις αίθουσες χρησιμοποιώντας μικροκύματα και γυροσκόπια, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον των φοιτητών.
Είναι επίσης γνωστός στην παγκόσμια κοινότητα των ερευνητών Αεροφαινομένων (UFO). Το 1947, η ελληνική κυβέρνηση του ανέθεσε να ερευνήσει μια σειρά από μυστηριώδη αντικείμενα (τους λεγόμενους «πυραύλους-φαντάσματα») που πετούσαν πάνω από τη χώρα. Ο Σαντορίνης διαπίστωσε ότι δεν επρόκειτο για σοβιετικούς πυραύλους. Σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις του, δήλωσε δημόσια πως ο στρατός των ΗΠΑ του ζήτησε να σταματήσει την έρευνα, αφήνοντας σαφείς υπόνοιες για εξωγήινη τεχνολογία.
Σύμφωνα με το βιογραφικό στο site της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας, «Εξελέγη καθηγητής Φυσικής στο Ε.Μ. Πολυτεχνείο. Επίσης ήταν Διευθυντής στα εργαστήρια Φυσικής. Δίδαξε και στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή. Πολύγλωσσος, μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και ρωσικά. Υπήρξε πολύ μεγάλος ερευνητής και εφευρέτης σε διάφορους τομείς, Στατιστικής, Υδραυλικής, Φυσικών Πηγών Ενεργείας, Ηλεκτρομαγνητικών Κυμάτων. Έγινε διεθνώς γνωστός για τις πρωτοποριακές μελέτες και εφαρμογές διαφόρων ποιοτήτων τσιμέντου που επινόησε, (1920-25)».
31/10/1966. Μόσχα, 31 Οκτωβρίου. Παλάτι των Πιονέρων και των Μαθητών. Ο συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας ελληνικής λαϊκής μουσικής Μίκης Θεοδωράκης, μαζί με τους συνεργάτες του, συναντήθηκαν, με τα μέλη του αεροναυτικού ομίλου. Τα παιδιά χάρισαν, στον Θεοδωράκη, ένα μοντέλο ανεμοπλάνου.
Φωτογραφία: Ρ. Αλφίμοφ, ΑΠΝ.
Διάβασα πριν ένα σχόλιο που έλεγε συγκεκριμένα ότι οι Αρβανίτες ήταν Βορειοηπειρώτες Έλληνες, οι οποίοι αναγκάστηκαν από τους Αλβανούς να μάθουν αρβανίτικα. Δεν γνωρίζω από πού έχει ξεκινήσει αυτή η παραπληροφόρηση, η οποία συνήθως αναπαράγεται από ανθρώπους που φοβούνται μήπως η ιστορική αλήθεια τούς «βγάλει Αλβανούς».
Πρέπει κάποια στιγμή να δουλέψει η λογική και να αποδεχτούμε την πραγματικότητα χωρίς φόβο και κόμπλεξ. Οι Αρβανίτες προέρχονται από αρβανόφωνους πληθυσμούς που μετακινήθηκαν κατά τον Μεσαίωνα προς τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο και τα νησιά. Πολλοί εγκαταστάθηκαν ως πολεμιστές, κτηνοτρόφοι και καλλιεργητές, ενώ αργότερα αρκετοί στελέχωσαν και τα σώματα των Στρατιωτών, των γνωστών Στρατιότι.
Τα αρβανίτικα δεν είναι ελληνική διάλεκτος ούτε μια γλώσσα που επιβλήθηκε στους Αρβανίτες από κάποιους «Αλβανούς κατακτητές». Είναι η ιστορική γλώσσα των Αρβάνων, μια παλαιά αλβανική γλωσσική ποικιλία που εξελίχθηκε για αιώνες μέσα στον ελληνικό χώρο και δέχθηκε ισχυρές επιρροές από την ελληνική. Αυτό δεν αφαιρεί τίποτα από τη σημερινή ελληνική εθνική συνείδηση των Αρβανιτών ούτε από την τεράστια προσφορά τους στην Ελλάδα.
Δεν χρειάζεται να κατασκευάζουμε θεωρίες ότι καταγόμαστε όλοι από τη Βόρεια Ήπειρο ή ότι κάποτε ήμασταν ελληνόφωνοι και μας ανάγκασαν να μάθουμε αρβανίτικα. Ούτε έχουν επιστημονική αξία οι παλιές θεωρίες για «βραχυκέφαλους», «δολιχοκέφαλους» και διαφορετικές φυλές. Η μορφολογία του κεφαλιού, το ύψος, η μύτη ή το χρώμα κάποιου δεν αποδεικνύουν εθνική καταγωγή.
Οι Αρβανίτες δεν χρειάζεται να αρνηθούν τη γλώσσα και την καταγωγή των προγόνων τους για να αποδείξουν ότι είναι Έλληνες. Η ιστορία μας είναι αυτή που είναι: Αρβανίτες, με τη γλώσσα των Αρβάνων, με αιώνες παρουσίας στον ελληνικό χώρο και με καθοριστική συμμετοχή στους αγώνες και στη δημιουργία του νεότερου ελληνικού κράτους. Η αλήθεια δεν πρέπει να μας φοβίζει.
Βλλαζερίμε Αρμπερόρε
(Από την ιστοσελίδα “Αρβανίτικη κληρονομιά).
Υ.Γ. Τάσου Αναστασόπουλου : Η γενετική κληρονομιά των Αλβανών και των Αρβανιτών είναι, έντονα, ελληνική. Το MyHeritage παρέχει γενεαλογικά δεδομένα και αποτελέσματα DNA για την Αλβανία, δείχνοντας υψηλά ποσοστά "Έλληνες και Νοτιο Ιταλοί" (83,6%) και "Βαλκάνιοι" (72,7%), στους χρήστες της περιοχής. Διατίθενται ιστορικά αρχεία, όπως πιστοποιητικά γέννησης και απογραφές, για την έρευνα οικογενειακού ιστορικού.
Βασικά Στοιχεία MyHeritage, για την Αλβανία:
Εθνοτική Κατανομή (DNA) : Οι περισσότεροι χρήστες από την Αλβανία εμφανίζουν κυρίως Ελληνική/Νότια Ιταλική (83.6%) και Βαλκανική (72.7%) καταγωγή.
Γενεαλογικά Αρχεία : Η πλατφόρμα προσφέρει πρόσβαση, σε αρχεία ζωτικής σημασίας (γεννήσεις, γάμοι, θάνατοι), για την Αλβανία.
Αρχαίες Ρίζες : Μελέτες δείχνουν ότι οι Αλβανοί έχουν υψηλά ποσοστά ενδογενούς καταγωγής, που χρονολογούνται, από 500, έως 1500 χρόνια, πριν.
Ας δούμε, τώρα, την γενετική σύνθεση των σύγχρονων Αλβανών (και των Αρβανιτών), σύμφωνα, με τα τεστ DNA, από την γενετική εταιρεία “MyHeritage” :
Οι πλείστοι όσων έκαναν τεστ DNA, στην Αλβανία, έχουν :
83,6% Ελληνική και νότιο ιταλική καταγωγή.
72,7% Βαλκανική καταγωγή .
18,2% Ιταλική καταγωγή.
12,7% Ιβηρική καταγωγή.
12,7% Βορειοδυτική καταγωγή.
7,3% Εβραϊκή (Ασκενάζι) καταγωγή.
7,3% Αγγλική καταγωγή.
7,3% Σκανδιναβική καταγωγή.
3,6% Μεσανατολική καταγωγή.
3,6% Σκωτική και Ιρλανδική καταγωγή.
3,6% Κεντρασιατική καταγωγή.
3,6% Βορειοαφρικανική καταγωγή.
1,8% Φινλανδική καταγωγή.
1939. Τουρκική αφίσα, για την επέτειο της 29ης Οκτωβρίου 1923.
1950. Θησαυρός. Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1951. Θησαυρός. Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1952. Βρετανικό σκίτσο.
1952. «Θησαυρός». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1975. Δυο σκίτσα του Αρχέλαου.
1975. Σκίτσο του Κ. Βλάχου.
1977. Σκίτσο του Λ. Στάθη.
1978. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1978. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1978. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1981. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1981. «Τραστ». Σκίτσο του Νίκου Ζήκου.
2016. Σκίτσο του Βαγγέλη Χερουβείμ.
19-20/7/2025. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
24/7/2025. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
24/7/2025. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
7/2026. Σκίτσο.
17/7/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
18/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
22/7/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
22/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
24/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
24/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
25/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
26/7/2026. Δυο σκίτσα της Ευανθίας Ρούνη.
26/7/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.
27/7/2026. Σκίτσο του Πέτρου Ζερβού.
27/7/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
27/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
27/7/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
28/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
28/7/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.
28/7/2026. Σκίτσο του Δημήτρη Γεωργοπάλη.
28/7/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
29/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
29/7/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
29/7/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
30/7/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.
30/7/2026. Σκίτσο του Δημήτρη Γεωργοπάλη.
30/7/2026. Σκίτσο του Κώστα Γρηγοριάδη.
Σχόλια