14/8/1974 - 14/8/2026. Οι άγουρες, αλλά έντονες μνήμες και οι, αρχικά, λογικές και οι απαραίτητες μεταγενέστερες γνώσεις, από την 2η φάση της τουρκικής εισβολής, στην Κύπρο και την προδοσία, που υπήρξε. (Η στρατιωτική δικτατορία, που δεν είχε καμμία δουλειά να κάνει το πραξικόπημα της 15 Ιουλίου 1974, δεν ήθελε να προστατεύσει τον κυπριακό ελληνισμό και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν κλήθηκε, για να κάνει, αλλά για να μην κάνει πόλεμο, στην Κύπρο).

 

52 χρόνια, μετά την δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, στην Κύπρο, στις 14 Αυγούστου 1974, σήμερα, ασχολούμαι, στο παρόν, δημοσίευμα, όπως και, στο παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, χθες 14/8/2026, στο YouTube, ανασκαλεύοντας τις άγουρες, αλλά και σαφείς, όπως και έντονες μνήμες μου, καθώς, εκείνη την εποχή, ήμουν, στα εφηβικά μου χρόνια, μαζί με τις πολλές, εκ των υστέρων, γνώσεις, που απέκτησα και τις οποίες, λογικά, αλλά και ενστικτωδώς, θεωρούσα, περίπου, βέβαιες, αυτό, που, τελικά, μένει, δεν είναι, μόνον, η αίσθηση, αλλά, εδώ και αρκετά χρόνια, μετά, η γνώση της προδοσίας, που υπέστη η ελληνοκυπριακή κοινωνία, από σύσσωμο το ελληνικό κράτος (την στρατιωτική ηγεσία της δικτατορίας του ταξίαρχου διοικητή της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΕΣΑ) Δημητρίου Ιωαννίδη και την πολιτική ηγεσία της χώρας, υπό τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, στην οποία η στρατιωτική ηγεσία των προδοτών - Γρηγόριος Μπονάνος, Α/ΓΕΕΘΑ, Ανδρέας Γαλατσάνος Α/ΓΕΣ, Αλέξανδρος Παπανικολάου Α/ΓΕΑ, Πέτρος Αραπάκης Α/ΓΕΝ και φυσικά, ο Δημήτριος Ιωαννίδης - εκείνη την κρίσιμη περίοδο, παρέδωσαν την κυβερνητική εξουσία, με σκοπό, όχι να αποκρούσουν την εισβολή των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, στην Κύπρο, αλλά, για συνεχίσουν να ακολουθούν την ίδια παθητική στάση, με την στρατιωτική ηγεσία της δικτατορίας, φέρνοντας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, όχι, για να κάνει πόλεμο, αλλά, για να μην τον διεξαγάγει.

Αυτό είναι, που η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή έπραξε, όχι επειδή δεν μπορούσε και ως εκ τούτου, υποχρεώθηκε να μην πολεμήσει, αλλά επειδή είχε, οικειοθελώς, την ίδια άποψη, με την στρατιωτική ηγεσία της δικτατορίας, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των ΗΠΑ, που, τότε, εκπροσωπούσε ο παντοδύναμος υπουργός Εξωτερικών Henry Kissinger, καθώς ο πρόεδρος της υπερδύναμης Richard Nixon, είχε αποδυναμωθεί, λόγω του σκανδάλου “Watergate” και ο οποίος υποχρεώθηκε, σε παραίτηση, στις 8 Αυγούστου 1974 και ο μη εκλεγμένος αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Gerald Ford, που τον διαδέχθηκε, στην προεδρία των ΗΠΑ, εξουσιοδότησε τον Αμερικανό ΥΠΕΞ, να χειρισθεί την κρίση, στην Κύπρο και τα λοιπά θέματα της εξωτερικής πολιτικής της υπερδύναμης, κατά την κρίσιμη μεταβατική περίοδο, που χρειάστηκε, έως ότου ο Gerald Ford ενημερωθεί, για τα ζητήματα αυτά.

Έτσι, δρομολογήθηκαν οι καταστροφικές εξελίξεις, όσον αφορά την Κύπρο και με αυτά τα δεδομένα, η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, στην μεγαλόνησο, ήταν δρομολογημένη και αναπόφευκτη και πραγματοποιήθηκε, με την μεθοδευμένη, από την Άγκυρα, κατάρρευση των τριμερών διαπραγματεύσεων, στην Γενεύη, ανάμεσα, στην Βρετανία, την Τουρκία και την Ελλάδα, που ήσαν οι εγγυήτριες δυνάμεις των ιδρυτικών συμφωνιών της Ζυρίχης - Λονδίνου της περιόδου 1959 - 1960, στις οποίες διαπραγματεύσεις, συμμετείχαν η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή ηγεσία.

Εν τω μεταξύ, πριν την 14η Αυγούστου 1974, καθώς, στην αρχική φάση της τουρκικής εισβολής (20 - 23 Ιουλίου 1974), καθώς το μικρό, ασταθές και ευάλωτο τουρκικό προγεφύρωμα, στην Κυρήνεια, έφθανε, στο 4% της κυπριακής επικράτειας, με την τηλεφωνική συμφωνία του Αμερικανού ΥΠΕΞ Henry Kissinger και του αρχηγού ΓΕΝ, για την κήρυξη εκεχειρίας, στην Κύπρο, που ήταν προϊόν ανοικτής προδοσίας, καθώς, στο χρονικό διάστημα αυτής της συμφωνίας (23/7/1974 - 13/8/1974), οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, που δεν τήρησαν αυτήν την εκεχειρία, το τουρκικό προγεφύρωμα, στο νησί, σταθεροποιήθηκε και επεκτάθηκε, στο 12% της κυπριακής επικράτειας, ενισχύοντας το τουρκικό εκστρατευτικό σώμα, με την αποβίβαση, περισσότερων στρατευμάτων, τανκς και λοιπού πολεμικού υλικού.

Τοιουτοτρόπως, η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, στην μεγαλόνησο, ήλθε, εντός τριημέρου (14 - 17 Αυγούστου 1974) να ολοκληρώσει την κατάληψη του 38% της κυπριακής επικράτειας, κάτι, που παγιώθηκε και διατηρείται, μέχρι σήμερα, 52 χρόνια, μετά.

Φυσικά, όλα αυτά αποτελούν μια ενιαία διαδικασία της προδοσίας, που πραγματοποιήθηκε, στην χρονική περίοδο 15 Ιουλίου 1974 - 17 Αυγούστου 1974, η οποία διατηρείται, μέχρι σήμερα, αν και συστηματικά, αποκρύπτεται. 

Αυτή είναι, δυστυχώς, η ωμή αλήθεια.

Τελειώνοντας, προτρέπω το αναγνωστικό κοινό να παρακολουθήσει, το αρχικό βίντεο, που έχω ενσωματώσει, στο παρόν δημοσίευμα. Αυτό είναι απαραίτητο και εξαιρετικά, σημαντικό.