5ος - 4ος π.Χ. αιώνας. Άσπενδος, Μικρά Ασία. Εύρεση τάφου, με αρχαία ελληνικά νομίσματα. Η πίστη των αρχαίων Ελλήνων, στα αγάλματα. 1204-1461. Η ελληνική αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. (Οι Τούρκοι ήλθαν, ως ξένοι κατακτητές). 1821-1974. Οι ελληνοτουρκικές πολεμικές συγκρούσεις. 1939-1945. Η ελβετική και η ελληνική ουδετερότητα, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 21-8-1940. Δολοφονείται ο Λέων Τρότσκυ. 10/1947. Οι εκτελέσεις των μελών της «Στενής Αυτοάμυνας» της ΟΠΛΑ. 21-8-1968. Η εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας, στην Τσεχοσλοβακία. 954 photos μοντέρνας ζωγραφικής - όποιος έχει την θέληση, ας τις δει. 2026. Ο σχεδιασμός των Δυτικών, για την κατάτμηση της Ρωσίας. 9ος αιώνας, έως σήμερα : Η Ουκρανία. Μια ιστορική στρέβλωση. (230).
5ος - 4ος π.Χ. αιώνας. Άσπενδος, Μικρά Ασία. Εύρεση τάφου, με αρχαία ελληνικά νομίσματα.
Δεν πίστευαν, σε αγάλματα (είδωλα) οι αρχαίοι Έλληνες, είναι συκοφαντία των Χριστιανών;
"Για περισσότερες πληροφορίες" διαβάστε τον Ηρόδοτο που λέει για αγάλματα θεών που έτρεμαν και ίδρωναν εν όψει της Περσικής εισβολής.
Διαβάστε για κάποιον Ηραΐσκο που μπορούσε να διακρίνει σε ποιο άγαλμα πραγματικά κατοικούσε ένας θεός.
Διαβάστε στον Δίωνα Κάσσιο για τα υπόγεια κάτω από τους ναούς όπου με μηχανισμούς και τροχαλίες έκαναν το άγαλμα να κινείται για να φαίνεται πως μέσα είναι κάποιος θεός. Μάλιστα από αυτό το κόλπο προέκυψε και ο κανόνας της κλασικής τέχνης πως μία καθιστή μορφή πρέπει να έχει χώρο να σηκωθεί από πάνω της.
Το ξέρετε πως αν ένα άγαλμα πέφτοντας σκότωνε κάποιον το πέρναγαν από ...δίκη;
Ο Παυσανίας γράφει για το άγαλμα της Ευρυνόμης που το είχαν δέσει με αλυσίδες για να μη φύγει.
Το ίδιο είχαν κάνει οι Φοίνικες στην Τύρο με το άγαλμα του Απόλλωνα όταν τους πολιορκούσαν οι Μακεδόνες.
Στις Φαρές υπήρχε άγαλμα του Ερμή που έδινε χρησμούς.
Το άγαλμα της Ήρας στους Βηίους είπε σε έναν Ρωμαίο στρατιώτη πως θέλει να πάει στην Ρώμη.
Το αγαλματάκι του φιδοθεού Γλύκωνα έδινε χρησμούς.
Οι Κολοσσοί του Μέμνονα στην Αίγυπτο ...τραγούδαγαν.
Το άγαλμα του Απόλλωνα στη Συρία, κουνιόταν, ίδρωνε, άφηνε κραυγές και, όταν οι ιερείς το σήκωναν, τους καθοδηγούσε. Φυσικά έδινε και χρησμούς.
Το άγαλμα στρατηγού Πέλιχου. Ο κόσμος ισχυρίζονταν ότι το άγαλμα ζωντάνευε τη νύχτα, περπατούσε στους διαδρόμους, σιγοτραγουδούσε και θεράπευε τους αρρώστους, ενώ τιμωρούσε όποιον προσπαθούσε να κλέψει τα αναθήματά του.
Φυσικά όλα αυτά ήταν χονδροειδείς απάτες που “ο λαός που γέννησε τον πολιτισμό” πίστευε…
Φωτογραφία: Ένα μικρό αγαλματάκι του Γλύκωνα. Μουσείο αρχαίας αγοράς. Αθήνα.
1204 - 1461. Η ελληνική αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Οι Τούρκοι ήλθαν, ως ξένοι κατακτητές.
Η Ελληνική Σχολή Θηλέων και το Γαλλικό Προξενείο της Τραπεζούντας.
1930 (αρχές δεκαετίας). Τραπεζούντα. Η πλατεία.
ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ Β΄ΠΠ.
Κατά το ξεκίνημα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια μεγάλη ομάδα κρατών δήλωσε καθεστώς ουδετερότητας, παρόλο που πολλά από αυτά είχαν ενεργές στρατιωτικές συμφωνίες με την πλευρά των Αγγλογάλλων, ενώ κανένα από τα κατά δήλωση ουδέτερα κράτη δεν είχε κάποιου είδους στρατιωτική συμφωνία με τη Γερμανία.
Το καθεστώς της ουδετερότητας δεν αποτελεί μια απλή διπλωματική δήλωση, αλλά απαιτεί την αυστηρή εφαρμογή κανόνων, τους οποίους το ουδέτερο κράτος οφείλει να επιβάλει σε ολόκληρη την επικράτειά του —ακόμα και με στρατιωτική βία— έναντι οποιουδήποτε από τα αντιμαχόμενα μέρη τους παραβιάζει. Οποιαδήποτε αμέλεια στην επιβολή της ουδετερότητας καθιστά το κράτος αυτό εμπλεκόμενο στην ένοπλη διαμάχη και νόμιμο πολεμικό στόχο, όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση της Ελλάδας.
Από την πρώτη μέρα του πολέμου, τα δύο αντιμαχόμενα μέρη αντιμετώπισαν τα ουδέτερα κράτη με πολύ διαφορετικό τρόπο. Από τη μία, η Βρετανία παραγνώρισε πλήρως τις δηλώσεις ουδετερότητας των κρατών. Από τις 3 Σεπτεμβρίου 1939 και έπειτα, βρετανικά αεροσκάφη παραβίαζαν συστηματικά τον εναέριο χώρο της Ολλανδίας, του Βελγίου και της Δανίας, βομβαρδίζοντας στόχους στο γερμανικό έδαφος, καθώς και τα χωρικά ύδατα της Νορβηγίας, ποντίζοντας νάρκες και καταδιώκοντας γερμανικά πλοία (επεισόδιο Altmark). Η απροθυμία αυτών των κρατών να υπερασπιστούν την ουδετερότητά τους με τα όπλα, ως όφειλαν βάσει των διεθνών κανόνων, αποτέλεσε για την Γερμανία ένδειξη ότι η δήλωση ουδετερότητας ήταν προσχηματική, με αποτέλεσμα να στοχοποιηθούν ως συνεργοί των Αγγλογάλλων. Αργότερα, μετά την κατάληψη της Γαλλίας, οι Γερμανοί διαπίστωσαν ότι το Βέλγιο και η Νορβηγία όχι μόνο αμελούσαν να επιβάλουν την ουδετερότητα στην επικράτειά τους έναντι των Βρετανών, αλλά συμμετείχαν ενεργά στους στρατιωτικούς σχεδιασμούς των Συμμάχων εναντίον της Γερμανίας. Το ίδιο αποδείχθηκε ενάμιση χρόνο αργότερα και στην περίπτωση της Ελλάδας.
Η Μεγάλη Βρετανία έφτασε στο σημείο να απειλήσει ανοιχτά τα ουδέτερα κράτη. Στις 5 Απριλίου 1940, ο Λόρδος De La Warr δήλωσε απερίφραστα ότι η Μεγάλη Βρετανία δεν θα παραμείνει αδρανής και πως τα ουδέτερα κράτη οφείλουν να επιλέξουν στρατόπεδο — ένα δίλημμα που η Γερμανία δεν έθεσε σε κανένα ουδέτερο κράτος. Η περίπτωση της Ρουμανίας είναι ενδεικτική: τον Απρίλιο του 1940 εντοπίστηκε στον Δούναβη στολίσκος με επικεφαλής ελληνικό φορτηγό πλοίο, στον οποίο επέβαιναν 100 άνδρες των βρετανικών ειδικών επιχειρήσεων και 400 τόνοι εκρηκτικών, με αποστολή την ανατίναξη στο στενό των Σιδηρών Πυλών, ώστε μέσω του αποκλεισμού της ναυσιπλοΐας να διακοπεί ο ανεφοδιασμός της Γερμανίας. Τελικός σκοπός της επιχείρησης ήταν η πρόκληση της Γερμανίας και η εμπλοκή της ουδέτερης Ρουμανίας στον πόλεμο.
Παράλληλα, καταγράφεται και δεν πρέπει να ξεχαστεί η κατάληψη της ουδέτερης Ισλανδίας το 1941 από αμερικανικά στρατεύματα, καθώς και η κοινή κατάληψη του ουδέτερου Ιράν τον Αύγουστο του 1941 από βρετανικές και σοβιετικές δυνάμεις.
Από την άλλη πλευρά, η Γερμανία σεβάστηκε επί το πλείστον τις δηλώσεις ουδετερότητας όταν αυτές ήταν ειλικρινείς. Της γερμανικής επίθεσης εναντίον της Ολλανδίας, του Βελγίου, της Δανίας και της Νορβηγίας προηγήθηκαν αυστηρά διπλωματικά διαβήματα, με τα οποία υπενθυμίζονταν οι παραβιάσεις του καθεστώτος ουδετερότητας και η αδυναμία ή απροθυμία των κρατών αυτών να την επιβάλουν έναντι των Βρετανών. Από τις πρώτες χώρες που δέχθηκαν αυστηρά γερμανικά διαβήματα ήταν και η Ελλάδα, όταν, κατά παράβαση των κανόνων ουδετερότητας, επετράπη σε 1.500 Πολωνούς στρατιωτικούς και αεροπόρους να εισέλθουν στη χώρα και να μεταφερθούν μέσω του λιμένα του Πειραιά με ελληνικά πλοία στην Μασσαλία, προκειμένου να συνεχίσουν τον πόλεμο.
Τελικά, μόνον έξι ουδέτερα κράτη κατόρθωσαν μέχρι τέλους να διατηρήσουν την ουδετερότητά τους: η Τουρκία, η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Σουηδία και η Ελβετία. Ορισμένες από αυτές, όπως η Τουρκία και η Ισπανία, δέχθηκαν ισχυρές πιέσεις, κατάφεραν όμως να διαφυλάξουν τη θέση τους εκτός της σύρραξης.
Ελβετία.
Από το σύνολο των ουδέτερων κρατών, η περίπτωση της Ελβετίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Παρότι ήταν περικυκλωμένη από τα εμπόλεμα μέρη (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία), υπερασπίστηκε ενεργά τον εναέριο χώρο της, εφαρμόζοντας αυστηρή ουδετερότητα ανεξαρτήτως του ποιος παραβίαζε την επικράτειά της.
Οι Ελβετοί κατέρριψαν επιβεβαιωμένα 11 έως 15 γερμανικά αεροσκάφη της Luftwaffe που παραβίασαν τον εναέριο χώρο τους, με τη συντριπτική πλειονότητα των περιστατικών να καταγράφεται την άνοιξη του 1940. Μάλιστα, την άνοιξη του 1944, οι ελβετικές αρχές υποχρέωσαν την Γερμανία να τους παραχωρήσει 12 νεότερα μαχητικά Bf 109G-6 με αντάλλαγμα την καταστροφή του απόρρητου ραντάρ FuG 202 Lichtenstein, το οποίο είχε περιέλθει στην κατοχή τους μετά από αναγκαστική προσγείωση ενός Bf 110G-4 σε ελβετικό έδαφος. Μετά την έντονη αντίδραση του Γκαίρινγκ το καλοκαίρι του 1940, η Ελβετία περιόρισε τις απογειώσεις μαχητικών για αναχαιτίσεις γερμανικών αεροσκαφών, συνέχισε ωστόσο να απαντά με αντιαεροπορικά πυρά, επιβεβαιώνοντας την αποφασιστικότητά της να προασπίσει την ουδετερότητά της με στρατιωτικά μέσα.
Παράλληλα, οι ελβετικές δυνάμεις (με μαχητικά Messerschmitt Bf 109 και Morane-Saulnier D-3801, καθώς και με αντιαεροπορικό πυροβολικό) κατέρριψαν 10 έως 15 συμμαχικά αεροσκάφη, περιστατικά στα οποία έχασαν τη ζωή τους 36 Συμμαχικοί αεροπόροι. Επιπλέον, αναχαίτισαν και ανάγκασαν σε προσγείωση δεκάδες συμμαχικά βομβαρδιστικά (πολλά εκ των οποίων είχαν υποστεί ζημιές πάνω από την Γερμανία). Συνολικά περίπου 198 ξένα αεροσκάφη —εκ των οποίων 50 γαλλικά— τέθηκαν υπό κράτηση, ενώ πάνω από 1.700 Αμερικανοί αεροπόροι οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα εγκλεισμού (internment camps) μέχρι το τέλος του πολέμου. Το ελβετικό έδαφος βομβαρδίστηκε κατά λάθος περίπου 70 φορές από την βρετανική RAF και την αμερικανική USAAF, προκαλώντας εκατοντάδες θύματα. Μεταπολεμικά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατέβαλε στην Ελβετία αποζημιώσεις άνω των 18 εκατομμυρίων δολαρίων για τις υλικές ζημιές και τα θύματα.
Ελλάδα.
Η Ελλάδα αποτέλεσε την αντίθετη περίπτωση. Όχι μόνο δεν προέβαλε αντίσταση στις παραβιάσεις των χωρικών της υδάτων από τους Βρετανούς, αλλά εντάχθηκε στον στενό πυρήνα των χωρών που συμμετείχαν ενεργά στους συμμαχικούς στρατιωτικούς σχεδιασμούς, διατηρώντας κατ' επίφαση την ουδετερότητά της. Χαρακτηριστική είναι η σχετική έκθεση του γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών:
«Η Ελληνική Κυβέρνηση εφαρμόζει μια πολιτική ουδετερότητας, η οποία επίσημα είναι εξαιρετικά αυστηρή, μυστικά όμως είναι προσανατολισμένη προς την κατεύθυνση μιας ενδεχόμενης γαλλο-αγγλικής συνεργασίας.»
Οι παραβιάσεις της ουδετερότητας από την κυβέρνηση Μεταξά περιλάμβαναν τόσο την ανοχή απέναντι στις βρετανικές ενέργειες όσο και άμεσες πράξεις συνδρομής. Μια τέτοια πολιτική οδήγησε αναπόφευκτα τη χώρα στη σύρραξη, παρότι είχαν προηγηθεί σαφείς προειδοποιήσεις από την Γερμανία και την Ιταλία για τις συνέπειες αυτών των ενεργειών.
Ενδεικτικά, οι παραβιάσεις της ελληνικής κυβέρνησης ομαδοποιούνται στις εξής περιπτώσεις:
• Διέλευση Πολεμικού Υλικού: Μυστική άδεια διέλευσης γαλλικών αεροπλάνων μέσω ελληνικού εδάφους με προορισμό την Πολωνία (Σεπτέμβριος 1939).
• Διαφυγή Πολωνών Στρατιωτικών: Διευκόλυνση της μεταφοράς χιλιάδων Πολωνών στρατευσίμων και αεροπόρων (άνω των 1.500 ατόμων τον Οκτώβριο–Νοέμβριο 1939) μέσω Ελλάδας προς την Μασσαλία.
• Εκμίσθωση Εμπορικού Στόλου: Παραχώρηση σημαντικού μέρους του ελληνικού εμπορικού στόλου στην υπηρεσία της Βρετανίας, παρά τις επανειλημμένες γερμανικές διαμαρτυρίες.
• Συνεργασία Επιτελείων: Αποστολή του Συνταγματάρχη Δόβα στην Άγκυρα (Σεπτέμβριος 1939) για επαφές με τον Γάλλο Στρατηγό Weygand σχετικά με ενδεχόμενη συμμαχική απόβαση στην Θεσσαλονίκη.
• Δηλώσεις Πολίτη και Μαυρουδή: Τον Σεπτέμβριο του 1939, ο πρεσβευτής Πολίτης στο Παρίσι φέρεται να δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν θα ανανέωνε το σύμφωνο με την Ιταλία αν αυτό εμπόδιζε τη δημιουργία ανατολικού μετώπου. Παράλληλα, ο υφυπουργός Μαυρουδής φέρεται να διαβεβαίωσε τον Γάλλο πρεσβευτή ότι η Ελλάδα δεν θα εμπόδιζε, αλλά θα υποστήριζε συμμαχική απόβαση στην Θεσσαλονίκη.
• Αποστολή του Συνταγματάρχη Mariot: Τον Δεκέμβριο του 1939, μετά από αίτημα του ελληνικού επιτελείου (Στρατηγός Παπάγος), ο Γάλλος συνταγματάρχης Mariot επισκέφθηκε την Ελλάδα για τη διερεύνηση όρων στρατιωτικής συνεργασίας και τη χρήση των λιμένων της Βόρειας Ελλάδας (όπως της Καβάλας).
• Διαβεβαίωση Gamelin (Ιανουάριος 1940): Καταγράφεται σημείωμα του Γάλλου αρχιστράτηγου Gamelin ότι ο αρχηγός του ελληνικού επιτελείου δήλωσε έτοιμος να εγγυηθεί τη συμμαχική απόβαση στην Θεσσαλονίκη, υπό την προϋπόθεση επαρκούς αεροπορικής κάλυψης.
• Προετοιμασία Αεροδρομίων: Επιθεώρηση αεροδρομίων στη Βόρεια Ελλάδα από Γάλλους αξιωματικούς της αεροπορίας για μελλοντική συμμαχική χρήση.
• Ναυτικές Διευκολύνσεις & Κατασκοπεία: Παροχή καταφυγίου και ανεφοδιασμού σε βρετανικά πολεμικά πλοία σε ελληνικά χωρικά ύδατα, καθώς και χρήση του ελληνικού εδάφους ως κέντρου των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών.
(από την ιστοσελίδα «Τεκμήρια Ιστορίας»)
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης, με την τέταρτη σύζυγό του, την ελβετικής καταγωγής Βερένα Γκάουερ σε διακοπές την δεκαετία του 1960. Το ζευγάρι είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Βάσια και μία κόρη, την Γιοχάννα. Ο γοητευτικός πρωταγωνιστής, που λάτρεψαν οι Ελληνίδες, είχε μια πολυκύμαντη ερωτική ζωή. Οι τρεις προηγούμενοι γάμοι του, ήσαν με τις Μαρτζ Βάλβη, Κλοντ Σαμπαντού και Αλίκη Γεωργούλη. Ο γάμος του, με την Βερένα Γκάιτνερ, του χάρισε παιδιά, έλαβε, ωστόσο, ξαφνικό τέλος, όταν ο ηθοποιός ξεκίνησε την σχέση του, με την Νόνικα Γαληνέα, με την οποία γνωρίστηκαν, στο θέατρο, με την σύζυγό του να φεύγει, για την Ελβετία, παίρνοντας, μαζί, τα δυο παιδιά τους. “Έφυγε, από το σπίτι του και ήλθε να μείνει μαζί μου. Η γυναίκα του, ένας αξιοπρεπέστατος άνθρωπος, γύρισε, στην Ελβετία, με τα δυο παιδιά τους”. Θα διηγείτο η Νόνικα. Αλεξανδράκης και Γαληνέα, εκτός από ζευγάρι, στην ζωή, για περισσότερες, από δύο δεκαετίες, υπήρξαν και ένα από τα πιο αγαπητά θεατρικά ζευγάρια, επί σκηνής.
#elenasdiary #alekosaleksandrakis #alekosalexandrakis #familytime #greekactors #greekmoviestars
21/8/1968. Πράγα, Τσεχοσλοβακία. Τα τανκς της πλειοψηφίας του Συμφώνου της Βαρσοβίας, με επικεφαλής την “Σοβιετική Ένωση”, εισβάλλουν, για να καταστείλουν την «Άνοιξη της Πράγας». Δεν συμμετέχουν η Ρουμανία και η Αλβανία. Η χώρα του Enver Xoxha, μάλιστα, κατήγγειλε, ως αντεπαναστατική, την εισβολή αυτή και αποχώρησε, από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, τον Σεπτέμβριο του 1968.
Η Δέσπω Διαμαντίδου, σε μια σκηνή. από το “Cabaret”, στον ρόλο της “Fraulein Schneider”, στο Broadway, το 1968. Η αξέχαστη ηθοποιός είχε φύγει, από την Ελλάδα, μετά το τέλος του δεσμού της ,με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και έκανε μια σημαντική καριέρα καρατερίστας, στο Broadway και τον διεθνή κινηματογράφο, ειδικά, στα χρόνια της δικτατορίας. Στο θέατρο, είχε παίξει εκτός από το “Ilya Darling” δίπλα, στην Μελίνα Μερκούρη, στο “A little night music” του Sondheim και στο “Cabaret”, στον ρόλο της “Fraulein Schneider”, τον οποίο, πριν από εκείνη, κρατούσε η Lotte Lenya. Στο θέατρο, την είδε και την επέλεξε και ο Γούντι Άλεν, για το ρόλο της μητέρας του, στην κινηματογραφική κωμωδία εποχής «Ο ειρηνοποιός».
#elenasdiary #despodiamantidou #despi #greektheaterstories #goldengreeks
Η Έλενα Ναθαναήλ και ο Γιώργος Κωνσταντίνου εκτός από συμπρωταγωνιστές, υπήρξαν και ζευγάρι για ένα φεγγάρι, με τον έρωτα τους να στεγάζεται σε διαμέρισμα στην οδό Ασκληπιού: «Ο Γιώργος είναι ένας θαυμάσιος ηθοποιός και ένας μορφωμένος άνθρωπος. Έχει αυτοπεποίθηση,» είχε πει η ηθοποιός το 1969 σε συνέντευξη της στην Κική Σεγδίτσα. «Τον θαυμάζω γιατί είναι πολύπλευρος. Μαλώνουμε, όπως μαλώνουν χιλιάδες ζευγάρια. Θεωρώ αληθινά κουτό και ψυχρό άνθρωποι που ζουν μαζί, και οι οποίοι δεν έχουν βασικές αντιρρήσεις, ο ένας για τον άλλο, να μην μαλώνουν. Δεν βρίσκω φυσιολογικό, άνθρωποι που συνδέονται στενά να μην τσακώνονται. Δεν θα ήταν άνθρωποι, θα ήταν από μάρμαρο. Τώρα επειδή είμαστε περισσότερο εγωιστές από ότι πρέπει και οι δυο, για αυτό τσακωνόμαστε περισσότερο από όσο πρέπει.». Η σχέση δεν είχε μεγάλη διάρκεια: Ο Γιώργος Κωνσταντίνου θα έλεγε σε συνέντευξή του: «Η Έλενα… Εντάξει, ένα διάστημα ήμασταν μαζί. Δεν ήμασταν κοντά στην ηλικία. Ήρθε να δει μια παράσταση όπου έπαιζα και γνωριστήκαμε. Ήταν πριν από το “Ξύπνα Βασίλη”. Όταν κάναμε την ταινία, είχαμε ακόμα σχέση. Το είχε αποκαλύψει κι εκείνη. Εγώ δεν θα συζητούσα ποτέ καμία σχέση μου, όπως κρατάω για μένα τα προσωπικά μου δεδομένα.
Ioannis Kalogeropoulos
Στο απόλυτο άνθος της νεότητας και της ομορφιάς, ο Μπίλι Μπο και η Μιμή Ντενίση πρωταγωνιστούν, σε φωτογράφηση μόδας, στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Η Μιμή, βέβαια, είχε, ήδη, ξεκινήσει την καριέρα της, στην υποκριτική, με τον τηλεοπτικό συμβολαιογράφο, όμως, διατηρούσε, πάντα, την αγάπη της και για τον κόσμο της μόδας, έχοντας εργασθεί, ερασιτεχνικά, με μεγάλη επιτυχία, ως μοντέλο, στα φοιτητικά της χρόνια. Η ηθοποιός έχει αφηγηθεί : «Ήμουν, στην Φιλοσοφική, τελειόφοιτη, αλλά πήγαινα, στα μαθήματα, με μίνι και μπότες. Ήξερα, απέξω, την Αινειάδα, αλλά, μετά το μάθημα, ανέβαινα, στην πασαρέλα του Μπίλι Μπο. Αυτή η διπλή ταυτότητα, με χαρακτήριζε, πάντα.»
#elenasdiary #billybo #mimidenisi #greekactors #beautifulgreeks
1071 - 1974. Οι ελληνοτουρκικές πολεμικές αναμετρήσεις.
Οκτώβρης 1947 : Ο τρίτος γύρος εκτελέσεων των αγωνιστών της Στενής Αυτοάμυνας Θεσσαλονίκης (ΟΠΛΑ Θεσσαλονίκης).
Μια αποκήρυξη του ΚΚΕ έφτανε για να τους χαριστεί η ζωή.
Το χαμόγελο της 25χρονης Ευθυμίας Πατσιά, λίγο πριν από την εκτέλεσή της έξω από τις φυλακες του Γεντί Κουλέ, είναι η απάντηση στους δήμιούς της.
Στις 17 Οκτωβρίου 1947 εκτελούνται 10 αγωνιστές. Ήταν οι 10 πρώτες εκτελέσεις, σε ένα σύνολο 47 καταδικασμένων, σε θάνατο Η Στενή Αυτοάμυνα δημιουργήθηκε, για την άμυνα των αγωνιστών που δολοφονούνταν από τις αρχές.
Εδρασε, μεταξύ Οκτώβρη 1946 και Απρίλη 1947 και απάντησε, στην αιματηρή βία της Ασφάλειας και Χωροφυλακής, ενάντια σε αγωνιστές και απλούς ανθρώπους, που δεν ακολουθούσαν την εξουσία. Οι ενέργειες της περιλαμβάνουν απόπειρες, κατά παραγόντων του κράτους και οργάνων καταστολής και άλλες επιθέσεις, σε στρατιωτικούς στόχους, ή κέντρα παρακρατικών, που δολοφονούσαν άμαχο πληθυσμό
Η δίκη της Στενής Αυτοάμυνας έγινε, το 1947.
Στο στρατοδικείο, ο 38χρονος, τότε, εργάτης Ακίνδυνος Αλβανός, ψυχή της Στενής Αυτοάμυνας, ανέλαβε, προσωπικά, όλη την ευθύνη, για την δράση της, υπερασπίστηκε την αντίσταση και μπροστά, στους δήμιους, απάντησε, σε όλες τις κατηγορίες, που προσπαθούσαν να επιρρίψουν, στην Αυτοάμυνα και το ΚΚΕ.
"Είμαι, από το χωριό Αγία Παρασκευή Μυτιλήνης. Το 1932, οργανώθηκα, στο ΚΚΕ, γιατί είναι κόμμα της εργατικής τάξης. Είμαι εργάτης και συλλογικά, ανήκω, σ’ αυτό. Με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, περνώ όλα τα βασανιστήρια και κλείνομαι, στο κάτεργον της Ακροναυπλίας. Δεν την αναγνώρισα την κυβέρνηση, δεν αποκήρυξα τον κομμουνισμό, γιατί επίστευα και πιστεύω ότι, μονάχα μ' αυτόν, θα εύρη ο λαός την καλλιτέρευση της ζωής, που περιμένει.
Όταν μας κτύπησε ο φασισμός, εζητήσαμεν να μας βγάλη η κυβέρνηση, για να πολεμήσουμε. Κάναμε υπόμνημα και ζητούσαμε να μας βγάλη. Αντί αυτού, ενίσχυσε την φρουρά και μας φύλαγαν, ακόμη, πιο σίγουρα. Στο μέτωπο, πολέμησαν 2 αδέλφια μου και ο ένας σκοτώθηκε. Εμένα, με άλλους, μας μετέφεραν στην "Σωτηρία". Με την βοήθεια του Εφεδρικού ΕΛΑΣ Αθηνών, δραπετεύσαμε και φύγαμε.
Εγώ, μαζί με άλλους, τράβηξα, για την Μακεδονία και ανέβηκα, στην ελεύθερη Ελλάδα. Οργάνωσα το νοσοκομείο ανταρτών, στο χωριό Αβδέλλες και από κει, πέρασα, στην Βέροια, στη Νάουσα κλπ
Δυο λόγια θα πω, για το ζήτημα της μεταδεκεμβριανής κατάστασης.
Από τους ΕΛΑΣίτες και τους ΕΑΜίτες είχαμε, μέχρι τις εκλογές, 1.500 σκοτωμένους, από κρατικά και παρακρατικά όργανα, 17.000 φυλακισμένους και κάπου, 100.000 σκόρπιους, εδώ κι εκεί. Άφηναν τις συμμορίες να δρουν ανενόχλητες. Και άρχισαν να χρησιμοποιούν καινούργια μέσα και έφτασαν, μέχρι τα στρατοδικεία. Υπήρχε και η τρομοκρατία. Τα κρατικά όργανα άρχισαν ξυλοδαρμούς, ακόμα και λυντσάρισμα. Ματέβαιναν οι τραμπούκοι και τους έκαναν πολλά. Δεν ρώτησες, όμως, κύριε πρόεδρε, το κράτος τους τιμώρησε;
Από εδώ, βγαίνει ότι έπρεπε ο λαός να αμυνθεί, απέναντι, στα εγκληματικά μέτρα. Τους εξήγησα ότι θα χρησιμοποιήσουμε τα μέσα, που χρησιμοποιούν οι αντίπαλοί μας.
Γιατί σχηματίστηκαν επιτροπές ασφαλείας, που στέλνουν εξορία.
Γιατί δημιουργήθηκαν τα στρατοδικεία που σκοτώνουν, αράδα, που ξαμολήθηκαν και σκοτώνουν τον λαό, μέσα, στον δρόμο".
Στις 6:40 εκείνο το πρωί, εκτελέστηκαν οι πρώτοι δέκα, οι θεωρούμενοι, ως πιο επικίνδυνοι. Ανάμεσά τους, ο Αλβανός, που, ενώ τους πήγαιναν, για εκτέλεση, εμψύχωνε τους υπόλοιπους.
Ο επικεφαλής του αποσπάσματος, υπίλαρχος Γκίλας, άρχισε να τους ειρωνεύεται. Τότε ο Αλβανός, αιφνιδιαστικά, του επιτέθηκε και τον χτύπησε, στο μάτι. Τον πήγαν, βιαστικά, στο νοσοκομείο και έχασε το μάτι του.
Στις 21 Οκτωβρίου 1947 εκτελέστηκαν άλλοι 13 αγωνιστές
Στις 23 Οκτωβρίου 1947 εκτελέστηκαν οι τελευταίοι 23, ανάμεσα τους η Ευθυμία Πατσιά, η οποία κατηγορήθηκε, επειδή στο σπίτι της, βρέθηκαν αυτόματα, χτισμένα, στον τοίχο. Αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση μετανοίας και καταδικάστηκε, σε θάνατο. Αργότερα, οι παρακρατικοί σκότωσαν το ανήλικο παιδί της
Η Πατσιά τραγουδούσε μαζί με τους άλλους μελλοθάνατους "Βροντάει ο Ολυμπος" και άλλα αντάρτικα τραγούδια και χαμογελούσε περήφανα σε όλη την διαδρομή προς την εκτέλεση.
Όταν οι άνδρες σταμάτησαν το τραγούδι, μόνο, η Πατσιά (η μόνη γυναίκα της ομάδας εκείνης) συνέχισε, μέχρι που ακούστηκαν οι πυροβολισμοί.
Οι εκτελέσεις των αγωνιστών της αντίστασης έγιναν από κυβέρνηση του "κεντρώου- φιλελεύθερου" Θεμιστοκλή Σοφούλη, μόλις, έναν μήνα, αφού ανέλαβε Πρωθυπουργός (Σεπτέμβρης 1947).
Το 1948, η κυβέρνησή του ψήφισε και τον γνωστό νόμο 509, με βάση τον οποίο εκτελέστηκαν χιλιάδες κομμουνιστές
Φωτό : Η Ευθυμία Πατσιά θα εκτελεστεί δεμένη, με τις ίδιες χειροπέδες, με τον καθηγητή Τηλέμαχο Βασδέκη, φιλόλογο, στο 1ο Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης.
Ο, επί χάρτου, σχεδιασμός της Δύσης, για την κατάτμηση της Ρωσίας.
Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΧΘΕΣ.
Η τραγωδία του ουκρανικού λαού σήμερα αποτελεί απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στην πολυτάραχη ιστορία του ουκρανικού έθνους. Η Ουκρανία σήμερα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα δυσμενή θέση, καθώς εξωθήθηκε σε πόλεμο με τη Ρωσική Ομοσπονδία — όπως ακριβώς συνέβη με την Πολωνία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία αποτέλεσε τον χρήσιμο ηλίθιο των δυτικών δυνάμεων εναντίον της Γερμανίας. Οι δυτικές δυνάμεις διαχειρίστηκαν με ευκολία το δικαιολογημένο ιστορικό και εθνικό μίσος των Ουκρανών εναντίον των Ρώσων, ώστε να δημιουργήσουν μια πολεμική εστία φθοράς για τη Ρωσική Ομοσπονδία, για λόγους που δεν είναι του παρόντος.
Μέσα από αυτή τη σύγκρουση αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της Ρωσίας, ο οποίος έμεινε αναλλοίωτος στον χρόνο: είτε υπό τη μορφή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας είτε ως Σοβιετική Ένωση είτε σήμερα ως Ρωσική Ομοσπονδία του Πούτιν.
Όλο και περισσότερο αποκαλύπτεται πως ο αντικειμενικός σκοπός της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης είναι —πέρα από την απόσχιση των ρωσόφωνων ανατολικών επαρχιών— η πλήρης απορρόφηση του ουκρανικού έθνους και η διάλυση του ανεξάρτητου ουκρανικού κράτους. Η επεκτατική αυτή πολιτική της Ρωσίας χρησιμοποιεί ως όχημα την πλήρη διαστρέβλωση της Ιστορίας, προβάλλοντας το αφήγημα ότι δεν υπάρχει ουκρανικό έθνος και ότι αυτό αποτελεί τεχνητό δημιούργημα των Δυτικών. Κατά τη ρωσική προπαγάνδα, οι Ουκρανοί δεν είναι παρά Ρώσοι.
Η προπαγάνδα αυτή είναι εξαιρετικά διαδεδομένη στην Ελλάδα, τόσο λόγω της γενικότερης άγνοιας γύρω από την ευρωπαϊκή ιστορία όσο και επειδή βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε εκκλησιαστικούς κύκλους. Οι κύκλοι αυτοί υπήρξαν διαχρονικά φορείς της σλαβικής προπαγάνδας λόγω της Ορθοδοξίας, ασκώντας αντιευρωπαϊκή πολιτική.
Μια αναδρομή στην ιστορική πορεία του ουκρανικού έθνους διαλύει τις όποιες αμφιβολίες γύρω από την αυτονομία και την ιστορική του συνέχεια. Στην ιστοριογραφία αυτού του λαού διακρίνονται τέσσερις κύριοι σταθμοί :
1η Ιστορική Περίοδος (9ος–12ος αιώνας): Το Κράτος των Ρως του Κιέβου (Kyivan Rus).
Η κοινή αφετηρία των δύο λαών εντοπίζεται μεταξύ 9ου και 12ου αιώνα στην κοινή ανατολικοσλαβική κοιτίδα, το Κράτος των Ρως του Κιέβου. Η μεσαιωνική αυτή ομοσπονδία είχε ως επίκεντρό της το Κίεβο (στον μέσο ρου του ποταμού Δνείπερου). Το Κράτος του Κιέβου αποτελεί την άμεση πολιτική, εδαφική και πολιτισμική μήτρα της Ουκρανίας. Οι νότιες ηγεμονίες (Κίεβο, Τσερνίχοφ, Περεγιασλάβ) διατήρησαν γλωσσικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, οι οποίες διαφοροποιήθηκαν πολύ νωρίς από τον βορρά (Βλαντίμιρ-Σούζνταλ / Μοσχοβία).
2η Ιστορική Περίοδος (1199–1349): Το Βασίλειο της Γαλικίας-Βολυνίας (Regnum Rusiae).
Αποτελεί την πρώτη αμιγώς διακριτή δυτική/νοτιοδυτική κρατική οντότητα στον γεωγραφικό χώρο της σημερινής Ουκρανίας.
Μετά την κατάρρευση του Κιέβου εξαιτίας της μογγολικής εισβολής (1240), το κέντρο βάρους μεταφέρθηκε στη Γαλικία και τη Βολυνία υπό τον πρίγκιπα Ντανίλο της Γαλικίας (Danylo Romanovych). Το 1253, ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ έστεψε τον Ντανίλο «Βασιλιά των Ρως» (Rex Russiae). Το κράτος αυτό διατήρησε δική του νομοθεσία, διπλωματία και διοικητική δομή μέχρι την απορρόφησή του από το Βασίλειο της Πολωνίας και το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας κατά τον 14ο αιώνα.
3η Ιστορική Περίοδος (1648–1764): Το Κοζακικό Χετμανάτο (Hetmanate) — Η Πρώιμη Νεότερη Κρατική Οντότητα.
Είναι η περίοδος κατά την οποία θεμελιώνεται μια πλήρης και αδιαμφισβήτητη αυτόνομη ουκρανική πολιτειακή δομή.
Η Εξέγερση του Χμελνίτσκι (1648)
Το 1648, υπό την ηγεσία του Χετμάνου Μπογκντάν Χμελνίτσκι (Bohdan Khmelnytsky), οι Ζαπορίζιοι Κοζάκοι και ο τοπικός πληθυσμός εξεγέρθηκαν ενάντια στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, δημιουργώντας ένα de facto αυτόνομο κράτος: το Κοζακικό Χετμανάτο. Ύστερα από πολυετείς, εξαντλητικούς πολέμους σε πολλαπλά μέτωπα (εναντίον Πολωνών και Τατάρων της Κριμαίας), το Χετμανάτο αναζήτησε έναν ισχυρό σύμμαχο με κοινό θρησκευτικό υπόβαθρο (Ορθοδοξία). Έτσι στράφηκε προς το Τσαράτο της Μόσχας υπό τον Τσάρο Αλέξιο Μιχαήλοβιτς.
Η Συνθήκη του Περεγιασλάβ (1654) και η Διπλωματική Παγίδα
Το 1654 υπογράφεται στρατιωτική συμφωνία μεταξύ του Κοζακικού Χετμανάτου και του Τσαράτου της Μόσχας. Οι Κοζάκοι αντιλαμβάνονταν τη συνθήκη ως συμβατική στρατιωτική συμμαχία υπό την προστασία του Τσάρου (protectorate / personal union), διατηρώντας:
Πλήρη εσωτερική αυτοδιοίκηση και εκλογή του Χετμάνου από το Κοζακικό Συμβούλιο (Rada).
Δικό τους δικαστικό, φορολογικό και στρατιωτικό σύστημα (τακτικός στρατός 60.000 εγγεγραμμένων Κοζάκων).
Δικαίωμα άσκησης εξωτερικής πολιτικής και διπλωματικών σχέσεων με τρίτα κράτη (με εξαίρεση την Πολωνία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία χωρίς ενημέρωση).
Αντίθετα, η Μόσχα εξέλαβε τη συμφωνία όχι ως σύμβαση μεταξύ ισότιμων εταίρων, αλλά ως αμετάκλητο όρκο υποτέλειας υπηκόων προς τον μονάρχη. Ενδεικτικό είναι ότι οι τσαρικοί απεσταλμένοι (υπό τον Βογιάρο Βασίλι Μπουτουρλίν / Vasily Buturlin) αρνήθηκαν να δώσουν αμοιβαίο όρκο εξ ονόματος του Τσάρου, υποστηρίζοντας ότι ένας αυτοκράτορας δεν ορκίζεται ποτέ στους υπηκόους του.
Η Σταδιακή Υποδούλωση και η Ήττα στην Πολτάβα
Η μετατροπή της συμμαχίας σε πλήρη υποδούλωση πραγματοποιήθηκε μέσα από διαδοχικά βήματα:
Μετά τον θάνατο του Χμελνίτσκι (1657), σε κάθε εκλογή νέου Χετμάνου η Μόσχα επέβαλε όλο και πιο δεσμευτικούς όρους (Άρθρα του Περεγιασλάβ 1659, Άρθρα του Χλούχιφ 1669), περιορίζοντας δραστικά τις διπλωματικές επαφές και εγκαθιστώντας ρωσικές φρουρές σε μεγάλες πόλεις (Κίεβο, Τσερνίχοφ κ.ά.).
Εκκλησιαστική Υπαγωγή: Η Μητρόπολη Κιέβου αποσπάστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και υπήχθη στο Πατριαρχείο Μόσχας, αφαιρώντας έναν κρίσιμο πυλώνα πνευματικής και πολιτισμικής αυτονομίας.
Η Ήττα στην Πολτάβα (1709): Ο Χετμάνος Ιβάν Μαζέπα (Ivan Mazepa), βλέποντας την κατάφωρη καταστρατήγηση της αυτονομίας από τον Μέγα Πέτρο, συμμάχησε με τον βασιλιά Κάρολο ΙΒ΄ της Σουηδίας κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο. Η ήττα στην Πολτάβα αποτέλεσε σημείο καμπής: η πρωτεύουσα του Μαζέπα, το Μπατούριν, ισοπεδώθηκε.
Τσαρική Διοίκηση: Το 1722 συγκροτήθηκε το Κολλέγιο της Μικράς Ρωσίας (Malorossiyskaya Kollegiya), ένα τσαρικό διοικητικό όργανο που ανέλαβε τον άμεσο έλεγχο της διακυβέρνησης και των οικονομικών, εδραιώνοντας τον αποικιακό και υποτιμητικό όρο «Μικρορώσοι» για τους Ουκρανούς.
Η Πλήρης Διάλυση (1764–1783)
1764: Καταργείται το αξίωμα του Χετμάνου μετά την εξαναγκαστική παραίτηση του Κύριλλου Ραζουμόφσκι (Kyrylo Rozumovsky), σηματοδοτώντας την οριστική κατάλυση του Κοζακικού Χετμανάτου.
1775: Υπό την Αικατερίνη Β΄, ο ρωσικός στρατός καταστρέφει ολοσχερώς το οχυρό Zaporozhian Sich, τη στρατιωτική κοιτίδα των Κοζάκων.
1781–1783: Καταργείται το παραδοσιακό διοικητικό/συνταγματικό σύστημα των Κοζάκων, εισάγεται το ρωσικό σύστημα των κυβερνείων (guberniya) και επιβάλλεται η δουλοπαροικία στους Ουκρανούς αγρότες.
Ο Συστηματικός Γλωσσικός και Πολιτισμικός Εκρωσισμός
Η ουκρανική γλώσσα αντιμετωπιζόταν επισήμως ως «διεφθαρμένη διάλεκτος» της ρωσικής με πολωνικές επιρροές, και οποιαδήποτε προσπάθεια καλλιέργειάς της στιγματιζόταν ως πολιτική συνωμοσία («πολωνική» ή «αυστριακή ραδιουργία»).
Η Εγκύκλιος του Βαλούεφ (1863): Ο Υπουργός Εσωτερικών Πιότρ Βαλούεφ διακήρυξε επισήμως:
«Μια ξεχωριστή μικρορωσική γλώσσα ποτέ δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει.»
Απαγορεύτηκε η έκδοση θρησκευτικών και εκπαιδευτικών βιβλίων ή σχολικών εγχειριδίων στα ουκρανικά, ώστε να αποτραπεί η μόρφωση των αγροτικών μαζών στη μητρική τους γλώσσα και να παραμείνουν τα σχολεία αυστηρά ρωσόφωνα.
Το Διάταγμα του Εμς (1876): Ο Τσάρος Αλέξανδρος Β΄ κλιμάκωσε τις απαγορεύσεις:
Καθολική απαγόρευση εκδόσεων: Απαγορεύτηκε η εκτύπωση και εισαγωγή οποιουδήποτε βιβλίου ή φυλλαδίου στα ουκρανικά (περιλαμβανομένης πλέον και της λογοτεχνίας).
Πολιτισμικός στραγγαλισμός: Απαγορεύτηκαν θεατρικές παραστάσεις, δημόσιες διαλέξεις, συναυλίες με τραγούδια στα ουκρανικά, καθώς και παρτιτούρες με ουκρανικούς στίχους. Έκλεισε το νοτιοδυτικό τμήμα της Αυτοκρατορικής Γεωγραφικής Εταιρείας στο Κίεβο (κέντρο ουκρανικών σπουδών) και απολύθηκαν πανεπιστημιακοί καθηγητές, όπως ο Μιχαήλο Ντραχομάνοφ (Mykhailo Drahomanov).
Η Γαλικία της Αυστροουγγαρίας ως Αντίβαρο
Λόγω των συνταγματικών ελευθεριών που παρείχε η Αυστριακή Αυτοκρατορία μετά το 1867, οι Ουκρανοί της Γαλικίας διατήρησαν δικά τους σχολεία, εφημερίδες, πανεπιστημιακές έδρες και επιστημονικούς φορείς (όπως η Επιστημονική Εταιρεία Σεβτσένκο στο Λβιβ, υπό την ηγεσία του Μιχαήλο Χρουσέφσκι). Όσο η τσαρική λογοκρισία έπνιγε την Ανατολική Ουκρανία, η Γαλικία λειτούργησε ως καταφύγιο και πνευματικό εργαστήρι εθνικής αναγέννησης για ολόκληρο το έθνος.
4η Ιστορική Περίοδος (1917–1945): Το Σύγχρονο Ουκρανικό Κράτος, η Σοβιετική Θηριωδία και ο Β΄ ΠΠ
Με τη στρατιωτική κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από τα γερμανικά στρατεύματα το 1918, η Ουκρανία —μαζί με τα υπόλοιπα υπόδουλα έθνη των χωρών της Βαλτικής, τη Φινλανδία και την Πολωνία— απέκτησε την ανεξαρτησία της. Η Κεντρική Ράντα υπό τον Μιχαήλο Χρουσέφσκι διακήρυξε αρχικά την αυτονομία και εν συνεχεία (Ιανουάριος 1918) την πλήρη ανεξαρτησία της Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας (UNR), θέτοντας τα θεμέλια του σύγχρονου ουκρανικού έθνους-κράτους.
Η ήττα των Κεντρικών Αυτοκρατοριών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η επικράτηση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία τερμάτισαν πρόωρα τη ζωή του νεότερου ουκρανικού κράτους. Η νέα υποδούλωση στην κομμουνιστική θανατοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης και στον Σταλινισμό αποδείχθηκε η πιο ολέθρια όλων:
Το Γολοντομόρ (1932–1933): Μια προσχεδιασμένη γενοκτονία μέσω τεχνητού λιμού, η οποία οδήγησε στον μαρτυρικό θάνατο 6-7 εκατομμυρίων Ουκρανών.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1941–1945): Το 1941, τα γερμανικά στρατεύματα χαιρετίστηκαν για δεύτερη φορά μέσα σε είκοσι χρόνια ως απελευθερωτές από τον ουκρανικό λαό. Κατά το διάστημα αυτό, οι Ουκρανοί πλαισίωσαν τις γερμανικές δυνάμεις και πολέμησαν με αυταπάρνηση και σθένος, επιδιώκοντας την εκδίωξη του κομμουνισμού και των Ρώσων από την πατρίδα τους.
Επίλογος
Η ήττα της Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε τραγικές συνέπειες για την Ουκρανία, εγκλωβίζοντάς την για δεκαετίες πίσω από το σοβιετικό παραπέτασμα. Σήμερα, ο ουκρανικός λαός βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπος με μια σκληρή μάχη επιβίωσης ενάντια στον αιώνιο εχθρό του.
Στην φωτογραφία άντρες της Ουκρανικής λεγεώνας του Αυστρουγγρικού στρατού με την σημαία της Ουκρανίας κατά τον Α΄ΠΠ.
(Από την ιστοσελίδα «Τεκμήρια Ιστορίας».
Υ.Γ. Τάσου Αναστασόπουλου : Πρόκειται, για ιστορική στρέβλωση.
2026. Modern Paintings.
1970. Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1976. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1977. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Λ. Στάθη.
1977. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Κ. Βλάχου.
1977. Σκίτσο του Αρχέλαου.
1979. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Λ. Στάθη.
1981. Δυο σκίτσα του Βασίλη Χριστοδούλου.
1982. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Κ. Βλάχου.
14/8/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
19/8/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
19/8/2026. Σκίτσο από Κώστα Γρηγοριάδη.
19/8/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
19/8/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
19/8/2026. Σκίτσο του Ηλία Μακρή.
19/8/2026. Σκίτσο του Βασίλη Παπαγεωργίου.
20/8/2026. Σκίτσο του Θοδωρή Μακρή.
Σχόλια